‏.:: www.bolboljan.net ::.
یک...‏
دو...‏
سه...‏
چهار...‏
پنج...‏
پنج مبارز قدرتمند...‏
و این پنج نفر تیماشونو تو مبارزه رهبری می‏کنن،‏ که این‏طور.‏
یوما نیست.‏
یه مسخ شده‏ست.‏
یه موجودی که انسان‏ها بهش تبدیل می‏شن.‏
خیلی زیادن...‏
با این وضعیت...‏
هان؟ کدوم گوری دارن فرار می‏کنن؟!‏
اون چی بود؟
یه چیزه...‏
یه چیزه خیلی بزرگ...‏ داره میاد...‏
امکان نداره...‏
اون...‏ ریگاردوست...‏
شیرشاه نقره‏ای چشم...‏
ریگاردو...‏
ورونیکا!‏
پشتته،‏ کاپیتان!‏
تحسین برانگیزه.‏
اما...‏
مزاحم نشین.‏
به ضعیف‏ها علاقه‏ای ندارم.‏
قسمت بیست و دوم یورش به پیئتا - 2
می کشمت...‏
می کشمت!‏
خیلی دل و جرات داری،‏ قابل تحسینه.‏
اما شرمنده،‏ باید بکشمت.‏
کلیر!‏ دنوو!‏
دخالت نکن!‏
هدفش کشتن توئه،‏ میریا!‏
همه کشته شدن...‏
تموم کاپیتان‏ها!‏
لعنتی!‏
هرگز این کثافتو نمی‏بخشم!‏
نمی‏ذارم تو رو بکشه!‏
سرتو بدزد،‏ دنوو!‏
چی؟!‏
اوه!‏
از این‏که تونستین حرکاتمو پیش‏بینی کنین،‏ تعجب کردم.‏
البته به جای پیش‏بینی...‏
بهتر بگم احساسش کردین.‏
هرگز نمی بخشمت...‏
می کشمت!‏
بابایی...‏
مامانی...‏
داداشی...‏
آبجی...‏
پریشیلا...‏
یه مدت باهاش بمون.‏
ممکنه از دوریت ناراحت بشه...‏
از طرز رفتارش شکه نشو.‏
این کارا دیگه براش عادی شده.‏
اگه چیزی نخوره،‏ زنده نمی‏مونه.‏
این‏جور فکر کن که غذای اون آدما هستن.‏
اما...‏
اون یه مسخ شده‏ست.‏
اینو گفتم،‏ مگه نه؟
و این چیزی بود که...‏
این چیزی بود که پریشیلا با میل خودش خواست بشه؟
از این یکی دیگه خبر ندارم.‏
راستش،‏ احتمالا تو یه مبارزه از حد خودش فراتر رفته.‏
سرنوشتی که همه‏ی کلیمورها باهاش روبرو می‏شن.‏
صبر کن!‏
گفتی کلیمور؟‏
البته.‏
کلیمورها سرانجام همه‏شون مسخ می‏شن.‏
یعنی...‏
اون بابا و مامان و داداشی که پریشیلا در موردش حرف می‏زد.‏
به احتمال زیاد اون خاطرات مال زمانیه که یه انسان بوده.‏
هیچ راهی...‏
هیچ راهی وجود نداره که پریشیلا دوباره به یه انسان تبدیل بشه؟
نه.‏
نیازی به این کار هم نیست.‏
اما...‏ پریشیلا...‏
نمی‏دونم داره چه خوابی می‏بینه...‏
اما این سرنوشتش بوده که این‏طوری شده.‏
از دست من و تو هیچ کاری ساخته نیست.‏
بزودی از اینجا حرکت می‏کنیم.‏
خوب استراحت کن.‏
تو...‏ کی هستی؟
بزودی متوجه می‏شی.‏
به این یقین دارم.‏
کلیر...‏
بعضی‏ها واقعا هیچی درک نمی‏کنن...‏
با حملات شهادت‏طلبانه به هیچ‏جا نمی‏رسین.‏
میریا!‏
دمت گرم!‏
که این‏طور.‏
یه سایه،‏ هان؟
حرکاتی که از یه کاپیتان انتظار می‏ره.‏
فایده‏ای نداره،‏ کلیر!‏
بسپارش به میریا!‏
دنوو!‏
گور خودتو کندی!‏
دنوو!‏ دنوو!‏
لعنتی.‏
من خیلی بیچارم...‏
تحمل کن!‏
نباید ناامید شی!‏
روی ما حساب کن!‏
نگران من نباش!‏
برو به میریا و کلیر کمک کن.‏
نذار اونا رو هم بکشه.‏
دنوو...‏
اون دوتا تنها امیدای ما تو این مبارزه هستن.‏
اونا تنها برگ برنده‏ی ما هستن.‏
متوجه‏ام!‏
تو همین‏جا بمون و زخماتو درمان کن!‏
باشه؟!‏
که همین‏جا بمونم...‏
من خیلی بیچارم.‏
آبروی هرچی شماره‏ی 15 رو بردم.‏
اینقدر خودتو از ما دور نکن.‏
ما همنوعان تو هستیم...‏ چه مزخرفاتی...‏
نه تونستم از اوندینه محافظت کنم...‏
و نه تونستم انتقامشو بگیرم...‏ حتی یه خراش هم نتونستم رو بدنش بذارم.‏
بی‏فایده‏ست!‏
لعنتی!‏
این‏جوری حتی نمی‏تونیم نزدیکش بشیم.‏
خیلی سریعه.‏
کثافت حتی می‏تونه از سرعت نور میریا هم جلو بزنه.‏
نه،‏ این میریاست که داره به زور سرعتشو با اون یکی می‏کنه.‏
بی‏فایده‏ست، من خیلی کندم.‏
چرا بدنم این‏قدر آروم حرکت می‏کنه؟!‏
آزادی که انتخاب کنی...‏
با خودته؟
می‏خوای چی کار کنی؟
بعد از این‏که از این‏جا گذشتیم...‏
راه زیادی باقی نمی‏مونه.‏
چی شد؟
حرکاتت خیلی کند شدن.‏
داری به حدت نزدیک می‏شی؟
اوه...‏ هنوزم می‏تونی این کارو بکنی؟
دوست ندارم اینو بهت بگم،‏ اما...‏
تو دیگه نمی‏تونی ضربات منو جاخالی بدی،‏ مگه نه؟
خیلی حیف شد.‏
باید بکشمت.‏
برو کنار،‏ مگس مزاحم.‏
داری تفریحمو خراب می کنی.‏
کلیر!‏
بی‏فایده‏ست...‏
با این وضعیت...‏
باید سریعتر باشم.‏
سریعتر...‏
هی،‏ این‏وری نرین!‏
این‏وری نرین!‏
چی شده؟
مهم نیست چی شده!‏
شماها نباید اینجا باشین!‏
باید فرار کنین!‏
فرار؟
دارم در مورد یوما حرف می‏زنم!‏
تعداد زیادی به شهر حمله کردن!‏
از جهتی که دارین میان پیداست که...‏
در مورد پیئتا حرف می‏زنین.‏
آره.‏
اگرچه کلیمورها دارن باهاشون می‏جنگن...‏
ولی امکان نداره بتونن همه‏شونو شکست بدن.‏
برای همین می‏گم!‏
شماها هم بهتر فرار کنین!‏
وگرنه کشته می‏شین!‏
سازمانشون همه رو فرستاده،‏ حتی رتبه پایین‏ها رو...‏
اما با این وضع،‏ هرگز نمی‏تونن برنده شن!‏
پایین‏ترین مبارزینو؟!‏
حقیقت داره؟
آره، حقیقت داره!‏
زودتر فرار کنین!‏
کلیر.‏
کلیر هم اونجاست.‏
من بیشتر از حد توانم انرژی آزاد کردم.‏
نمی‏تونم جریان یوکی رو متوقف کنم.‏
برای همین،‏ حالا که هنوز قلب یه انسانو دارم...‏
باید زندگیمو پایان بدم.‏
اگه من جلوشو نگرفته بودم...‏
حتی کلیر هم...‏
بابایی...‏
مامانی...‏
داداشی...‏
آبجی...‏
راکی.‏
ناتوانی گناه‏ست.‏
خواهش می‏کنم،‏ اکی.‏
ولم کن.‏
زود باش.‏
وگرنه...‏
خودمم نمی‏دونم چه کاری ممکنه انجام بدم.‏
منو ببخشین.‏
نمی‏خوام چیز دیگه‏ای رو از دست بدم.‏
کاری از دستت ساخته نیست.‏
ما هم باید راهی شیم.‏
نکنه فکر می کنی غافل‏گیرم کردی...‏
خوب فکر کن!‏
مثل این‏که این‏بار یه سایه بوده...‏
میریا!‏
سرتو از تنت جدا می کنم!‏
و همه چی رو پایان می‏دم!‏
لعنتی.‏
چرا بدنم...‏
اینقدر کنده؟
بخشکی شانس!‏
بهت قول می‏دم...‏
که هرگز نمی‏رم.‏
من زنده می‏مونم و دوباره ملاقاتت می‏کنم.‏
تو هم نباید بمیری،‏ راکی.‏
پیدات می کنم.‏
باید تا اون موقع زنده بمونی.‏
قول می‏دم.‏
با تمام وجود قول می‏دم.‏
که زنده بمونم و دوباره ملاقاتت کنم.‏
پس...‏ پس این‏بار...‏
ازت محافظت می کنم!‏
کلیر...‏
اگه یه کمی سریعتر بودم...‏
می‏تونستم جین و فلورا رو نجات بدم...‏
اگه من...‏
سریعتر...‏
اگه من سریعتر بودم...‏
چی...‏
چی شد؟!‏
کلیر!‏
غمی لبریز...‏
خشمی لبریز...‏
نعره‏ی سلطان...‏
.:: @bollbolljan_com ::.