‫تو مسیر سختی رو انتخاب کردی، ایگور. ‫دشواریِ زیادی داره...
‫زمین بسیار ناهموار، ‫نه جاده‌ای، نه مسیری.
‫- به هر حال، رفیق زولتاروف باهاتون میاد. ‫- چطور؟
‫دخترهای توی خوابگاه ‫پیش‌بینی کردن که یه نفر...
‫- توی این راه‌پیمایی عاشقم می‌شه. ‫- زینا، من مدام بهت فکر می‌کنم.
‫- هنوزم از دستم عصبانی هستی؟ ‫- نه، خیلی وقته دیگه اینطور نیست.
‫گوسیا!
‫تو سردته. بیا بریم داخل کلبه!
‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«قسمت چهارم.»
‫بابا بزرگ، کی می‌ریم خونه؟
‫سه شب دیگه، اونهو.
‫می‌خوام مامانم ببینه که ‫من یه شکارچی واقعی شدم.
‫اون بهت افتخار می‌کنه، اونهو.
‫- بابا بزرگ، این چی بود؟ ‫- اونا اینجان.
‫- کیا؟ ‫- مُرده‌ها.
‫سورنینای منتظرشونه. این صدای اونه.
‫اون ارواح‌شون رو می‌گیره.
‫و یادت باشه، تو ‫نمی‌تونی نزدیک‌شون بشی.
‫ما داریم به بالای رودخونه‌ی لازوا می‌ریم.
‫ارتفاع برف امسال کمتر از سال پیشه.
‫اغلب باید بمونیم و برف خیس رو ‫از روی اسکی‌هامون پاک کنیم.
‫همینطور از محل‌هایی ‫رد می‌شیم که هنوز یخ نزدن.
‫طبیعتاً کوله‌پُشتیم خوب و سنگینه، ‫اما مشکلی ندارم و می‌تونم ادامه بدم.
‫روز اول همیشه سخته.
‫دیروز بدون کوله‌پُشتی‌ها ‫خیلی آسون‌تر بود.
‫مسیرهای رودخونه‌های یخ‌زده، از برف، ‫برف، و برف بیشتر پوشیده شده.
‫هوا از دیروز گرم‌تره، ‫منفی هشت درجه.
‫شانس بهمون رو کرده.
‫ما یه عالمه کلمه‌ی مانسی ‫از بچه‌ها یاد گرفتیم.
‫نیان-نان. یوم-خانه.
‫یاروچ- جریان.
‫یاروچ-جریان.
‫شمام اون صدا رو شنیدین؟
‫اون چی بود؟
‫- شبیه صدای یه هیولا نبود. ‫- پس چیه؟
‫این بخاطر شکاف بین صخره‌هاست، یه باد قوی ‫از میون‌شون عبور می‌کنه و صدایی مثل سوت می‌ده.
‫راستش ترسناکه. ‫صداش مثل یه هیولاست.
‫- انگار داره صدامون می‌کنه یا بهمون هشدار می‌ده. ‫- لیودا، مزخرف نگو.
‫بیاین راه بیفتیم. دو ساعت دیگه ‫استراحت می‌کنیم.
‫نکن، یورا.
‫- روستیک، دستت بند نیست؟ ‫- اومدم!
‫- چطوری؟ ‫- خوب...
‫چی شده؟
‫به وضوح، کلاً مزخرف بود.
‫- در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫- در مورد پیش‌بینی.
‫بهت گفته بودم که ‫یه نفر قراره عاشقم بشه؟
‫آره.
‫بنظر هیچکس منو نمی‌خواد.
‫شاید ساشا کولِواتوف.
‫ساشا؟
‫چی باعث شده فکر کنی اونه؟
‫من متوجه شدم چجوری ‫چند دقیقه نگاهت می‌کرد.
‫ساشا، داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام یه سورتمه با اسکی یدکم ‫درست کنم تا کوله‌هام رو باهاش بکشم.
‫برای لیودا جالب بود، ‫اما خجالت می‌کشید بپرسه.
‫- این اولین ‌باریه که همچین بخاری‌ای می‌بینم. ‫- گوسیا خودش سرهمش کرده.
‫- اختراع خودشه. ‫- چیز پیچیده‌ای نیست.
‫فقط باید با احتیاط باهاش کار کنی.
‫جعبه ابزار رو بیار، ‫یه کابل احتیاج داریم.
‫- یه لحظه. ‫- خیلی خب.
‫- نگهش دار! ‫- دارمش، دارمش.
‫ایگور، چرا یودین باهامون ادامه نداد؟
‫چرا؟ بخاطر پاش، ‫شنیدی که چی گفت.
‫یه چیزی بهم می‌گه مشکل این نبوده.
‫درسته؟
‫یه خوابی دیده بود و ترسیده بود.
‫من به کسی نگفتم، ‫تا ازش یه احمق نسازم.
‫و تو هم بهتره به کسی نگی.
‫می‌دونی چیه؟ ‫بعضی‌ها زمان جنگ...
‫انگار به یه پیش‌آگاهی می‌رسیدن.
‫حتی پیش از حمله، ‫می‌دونستن که قرار نیست برگردن.
‫خداحافظی‌هاشون رو می‌کردن، ‫نامه‌هاشون رو به کسایی که دوست داشتن می‌نوشتن.
‫ما در حال حاضر توی جنگ نیستیم ‫و هیچ اتفاقی هم برامون نمی‌افته.
‫بیا گوسیا، برات کابل آوردم.
‫عالی بود.
‫خب، بیاین بنوشیم، به افتخار ‫اولین شب‌مون توی چادر.
‫و شماها، گردشگران آهنین دانشگاهی
‫- برای ما. ‫- هورا!
‫- یورکا، با آب قاطیش کرده بودی؟ ‫- نه، لیودا.
‫توی کوه‌نوردی باید الکل خالص ‫بخوری، بدون هیچ ترکیبی.
‫ناظر عزیز، ‫می‌خوام به اطلاعت برسونم.
‫امروز در طول بازرسی چادر ‫یه سوراخ گنده پیدا شد.
‫- این چه ربطی به من داره؟ ‫- دقیقاً، لیودا!
‫- توی سوردلوفسک تو قول داده بودی درستش می‌کنی. ‫- منو با این سوراخ اذیت نکن.
‫روستیک، می‌شه ماندولین بزنی!
‫الکل گرفتتش. بسیار خب، ‫الکل برای ناظر کافیه.
‫بیاین آهنگ "برگ‌ها" رو بخونیم.
‫- "برگ‌ها" دیگه چیه؟ ‫- بلد نیستی؟
‫من بلدم. این آهنگ مورد علاقه‌ی زنیه...
‫که یک بار سرنوشت سر راهم قرارش داد.
‫وقتی که از کوه‌نوردی برگردم، ‫می‌رم پیشش توی کوبان.
‫- خب، چیه؟ ‫- چی؟
‫خب، بخون، لیودا!
‫بابا بزرگ، این یه آوازه؟ ‫خیلی قشنگه.
‫سرت رو بذار و بخواب!
‫وگرنه، سورنینای می‌بینتت ‫و تو رو با خودش می‌بره.
‫بچه‌ها، نگاه کنین!
‫- این چیه؟ ‫- الان برمی‌گردم.
‫تا حالا همچین چیزی دیده بودی؟
‫بابا بزرگ، اون چیه؟
‫احتمالاً سورنینایه.
‫اون نشونه‌هایی برای آدم‌ها ‫می‌فرسته تا از اینجا برن.
‫- گندش بزنن! گمش کردیم. ‫- اون چی بود؟
‫بیشتر اینا، تست هستن.
‫- تست چی؟ ‫- می‌تونه هر چیزی باشه، موشک، سلاح.
‫- کی می‌دونه. ‫- اگه تست نباشه چی؟
‫- پس چی می‌تونه باشه؟ ‫- نمی‌دونم، یه چیز فضایی.
‫ساشا، تو بازم شروع کردی. ‫اسم اون کتابه چی بود؟
‫- لکه‌ی آندرومدا. ‫- خب دقیقاً، لکه، نه روشنی.
‫به چی می‌خندین؟ کسی اثبات ‫نکرده ما توی جهان تنها هستیم.
‫- درسته، ساشا؟ ‫- بله.
‫اگه ما تنها نیستیم، پس اونا ‫از جون ما چی می‌خوان؟
‫شنیدن که آدم‌ها آواز می‌خونن. ‫و تصمیم گرفتن اونا رو با خودشون ببرن.
‫هر چیزی که هست، بهتره ‫به کسی در موردش چیزی نگیم.
‫بیاین بریم بخوابیم. ‫فردا مسیر سختی داریم.
‫یه فضایی!
‫بنظر میاد سورتمه‌ی سانیا ‫بدتر از خودشه.
‫- بهتره بهم کمک کنین. ‫- بچه‌ها، خجالت نمی‌کشین؟!
‫- ساشا داره برای همه‌مون تلاش می‌کنه. ‫- جدی؟ کوله‌های ما که روی پُشت خودمونه.
‫ساشا، بذار کمکت کنم.
‫نکن، نکن.
‫- یورا، چی شده؟ ‫- می‌خوام عکس بگیرم.
‫بچه‌ها...
‫- چی؟ ‫- نگاه کنین، یه محل جمع‌آوریِ آذوقه.
‫اگه گوشت یه گوزن شمالی رو ‫توش پنهان کرده باشن چی؟
‫- بذارین حداقل یه نگاهی بندازیم. ‫- آره.
‫یورا، نکن! این کار دزدیه.
‫ناظر، موردی نداره، ‫جاش گوشت کنسروی می‌ذارم.
‫یه مبادله‌اس، مگه نه؟
‫- نیفتی پایین. ‫- حتی یه چیزی برای بالا رفتن اینجا هست.
‫- یورا، فکر نمی‌کنم باید این کار رو بکنیم. ‫- چیزی نیست.
‫یورا!
‫مراقب جای پاهات باش!
‫چی اونجاست؟
‫بچه‌ها!
‫- یه سورتمه‌اس. ‫- یه سورتمه؟
‫- برعکسه. ‫- یه انبار آذوقه نیست. یه قبره.
‫زنده‌ای؟
‫- جاییت نشکسته؟ ‫- آروم، آروم!
‫یه اسکلت کوچیک اونجا بود.
‫- ما که بهت گفتیم، خُل و چل! ‫- چرا رفتی اون بالا؟
‫- همه چیز مرتبه؟ ‫- الان یادم اومد.
‫من یه جایی خونده بودم که مانسی‌ها ‫مُرده‌هاشون رو همچین جایی دفن می‌کنن.
‫- تا بعداً بیان سراغ‌شون. ‫- این یارو احتمالاً فراموش شده.
‫اونا به یه دلیلی اینجا گذاشتنش.
‫- برای چی؟ ‫- به عنوان هشدار.
‫برای آدم‌هایی مثل ما، ‫که جلوتر نریم.
‫من یه سوال دیگه دارم.
‫بازم الکل برامون مونده؟
‫- بله، جناب محقق! ‫- یالا!
‫هنوز باید جایی رو ‫برای استراحت پیدا کنیم.
‫بچه‌ها، صبر کنین منم بیام!
‫چوب‌دستی‌ها چی؟
‫چوب‌دستی‌ها رو فراموش کردین.
‫من بهت گفتم جایی نرو.
‫بابابزرگ، فقط می‌خواستم ‫مُرده‌ها رو ببینم.
‫نیازی نیست نگاه‌شون کنی.
‫اونجا یه دختر خیلی خوشگل بود.
‫همونی بود که آواز می‌خوند. ‫صداش رو شناختم.
‫سورنینای اونو هم می‌بره؟
‫ساکت!
‫بابا بزرگ، این چیه؟
‫- یه خرس اونجا می‌خوابیده. ‫- الان کجاست؟
‫اون توسط مُرده‌ها بیدار شده.
‫بابا بزرگ، صبر کن!
‫چرا اینقدر پایین آویزونش کردین؟
‫می‌خواین از من مُرغ ‫سوخاری درست کنین، آره؟
‫- یورچکای پُخته زیر بخاری؟ ‫- دراز بکش، اونقدارم گرم نیست.
‫اونقدرام گرم نیست؟ اینجا ‫مثل سوناست، شما تروریست‌ین!
‫- لعنت بهتون! ‫- سخت نگیر، بخار استخون‌هات رو نمی‌شکونه.
‫اگه شروع به بخار کرد، بیدارم کنین!
‫ساکت!
‫یکی داره بیرون راه می‌ره.
‫- یورکا، آتیش هنوز روشنه؟ ‫- نه، خفه می‌سوخت.
‫من می‌رم یه نگاه بندازم.
‫ساشا، اون چی بود؟
‫- یه خرس. ‫- کجاست؟
‫از اون سمت رفت.
‫بچه‌ها، باید یه آتیش بزرگ درست کنیم.
‫- کمک می‌خواین؟ ‫- نه، توی چادر بمونین!
‫ساشا، انگار که زخمیش کردی.
‫- خون همه جا هست. ‫- این خوب نیست.
‫ممکنه برگرده، باید مراقب باشیم!
‫بیاین ردش رو دنبال کنیم. ‫می‌تونیم گوشت تازه پیدا کنیم.
‫- من که می‌گم گوشت خوبیه! ‫- هیچکس جایی نمیره.
‫ساعت می‌ذاریم و تا صبح نگهبانی می‌دیم، ‫اگه خسته‌ شدیم، جاهامون رو عوض می‌کنیم.
‫ساشا، چرا بهم نگفتی یه اسلحه همراهته؟
‫ترجیح می‌دم در موردش حرفی نزنم. ‫وسیله‌ی حساسیه، می‌دونی که.
‫به عنوان یه فرمانده، من باید بدونم کی ‫توی تیمم یه سلاح حمل می‌کنه.
‫حالا دیگه می‌دونی.
‫گوسیا، من نگهبانی می‌دم. ‫به هر حال نمی‌تونم زیر بخاریِ تو بخوابم.
‫- ترجیح می‌دم توسط یه خرس تیکه و پاره بشم. ‫- خیلی خب.
‫صبح هوا سردتر شد، ‫برخلاف روزهای گرم قبلی...
‫امروز آفتابی اما سرده. ‫خورشید می‌درخشه.
‫ساعت 2 عصر برای ناهار توقف کردیم.
‫گوشت دودی، پودر سوخاری، ‫شکر، سیر، قهوه‌ای که صبح درست شده بود...
‫ناهار ما رو تشکیل می‌داد. ‫توی احوال خوبی هستیم.
‫خیس شدن؟ مال منو بگیر.
‫زینا، بگیرشون، داری یخ می‌زنی.
‫ممنون، یورا.
‫- بیا، بده من. ‫- یورا! نکن!
‫- اجازه بده. ‫- یورا، خواهش می‌کنم بس کن!
‫ببخشید.
‫یورا، ما کلی چیز پیش رو ‫داریم، اینو می‌دونی؟
‫تو کل زندگیت رو پیش روت داری.
‫قراره کلی آدم رو ببینی، ‫کلی دختر هست که...
‫نه، زینا! نیازی نیست برای راحتیِ ‫خودت به حال من دل بسوزونی.
‫بهم بگو ببینم، بخاطر گوسیاست؟
‫چی؟
‫ما بخاطر گوسیا بهم زدیم؟
‫زینا، فکر می‌کنم تو در مورد ‫ساشا اشتباه می‌کردی.
‫چرا؟
‫اون اصلاً متوجه من نیست. ‫هیچ توجهی بهم نمی‌کنه.
‫شاید فقط خجالت می‌کشه.
‫نمی‌دونم.
‫تو جای من بودی چیکار می‌کردی؟
‫باید برات سخت باشه ‫که بخوای تصورش بکنی.
‫که کسی بهت توجهی نمی‌کنه.
‫نه، لیودا، چیز چندان سختی نیست.
‫زینا، دارم می‌رم یکم هیزم جمع کنم. ‫می‌خوای باهام بیای؟
‫آره.
‫ساشا.
‫یادته اون شب در مورد اون کتابی ‫که خونده بودی حرف زدی؟
‫- لکه‌ی آندرومدا؟ ‫- آره.
‫می‌تونم بخونمش؟ ‫بنظرم جالب اومد.
‫البته. تازه دیروز تمومش کردم.
‫حتی می‌خواستم یه جایی جاش بذارم، ‫تا مجبور نباشم با خودم بکشونمش.
‫بیا.
‫من همیشه فکر می‌کردم دخترها به ‫موضوعات علمی تخیلی علاقه‌ای ندارن.
‫- خب، من دارم. ‫- جدی؟
‫باورنکردنیه. و تانیا ‫می‌گه که خسته کننده‌اس.
‫که دخترا فقط باید ‫رمان عاشقانه بخونن.
‫- تانیا؟ ‫- آره.
‫نامزدم. ما می‌خوایم توی ‫بهار با هم ازدواج کنیم.
‫کتابت رو نگه دار.
‫- اما تو می‌خواستی بخونیش. ‫- نمی‌تونم چیزای علمی تخیلی رو تحمل کنم.
‫تا سر حد مرگ حوصله‌ام رو سر می‌بره.
‫ببخشید، منظوری نداشتم.
‫بیا اینجا!
‫کجا داری می‌ری؟
‫آره.
‫بدو، بدو.
‫وایسا!
‫چشم‌هات رو ببند.
‫گوسیا، معذرت می‌خوام! ‫نمی‌دونم چی شد.
‫- موضوع چیه، گوسیا؟ ‫- بیا برگردیم به اردو.
‫بچه‌ها منتظر ما هستن.
‫ساشا، می‌تونم یه سوالی ازت بپرسم؟ ‫حالا که تو یه مرد پخته‌ای؟
‫- بفرما، سعی می‌کنم جواب بدم. ‫- مردها چطوری عاشق یه زن می‌شن؟
‫- بخاطر زیباییِ ظاهریه؟ ‫- از چی حرف می‌زنی؟
‫نگاه کن، چوب خشک.
‫فقط می‌خوام سر دربیارم. ‫برای مثال، زینای ما خیلی زیباست.
‫که برای همینم بچه‌ها عاشقش می‌شن، ‫توی کوه‌نوردی و توی دانشگاه.
‫اما همه که مثل اون زیبا نیستن.
‫پس من باید چیز دیگه‌ای رو ‫امتحان کنم، اما چی؟
‫چه خصوصیاتِ درونی‌ای؟
‫ساشا بهم گفت، همسر تو، همونی که ‫در موردش بهمون گفتی...
‫اون زیباست؟
‫چت شده؟ حالت خوش نیست؟
‫نه، نه، خوبم، خوبم.
‫ساشا! ساشا!
‫ساشا، چه اتفاقی افتاد؟
‫بچه‌ها!
‫اون افتاد. داره یه چیزی می‌گه، ‫نمی‌تونه صدام رو بشنوه.
‫حمله‌ی صرعه. به بغل بچرخونیدش ‫و یه قاشق بذارید توی دهنش.
‫بیاین اول ببریمش توی چادر. ‫ساشا، پاهاش رو بگیر.
‫آروم، آروم.
‫ساشای بیچاره. گوسیا، ‫حالش خوب می‌شه؟
‫امیدوارم.
‫نگاه کنین!
‫- این حلقه چیه؟ ‫- با یه جور جمجمه.
‫- شبیه یه چیز فاشیستیه. ‫- چرت و پرت نگو.
‫خودت نگاه کن!
‫خب، از چادر برید بیرون، همگی، ‫باید دورش رو خلوت کنیم.
‫بابا بزرگ، می‌تونم ‫یه چیزی ازت بپرسم؟
‫این غریبه‌ها اصلاً بنظر مُرده نمیان.
‫چرا نمی‌تونیم بهشون بگیم ‫نباید برن سمت سورنینای؟
‫بخاطر اینکه سورنینای عصبانی می‌شه.
‫و ما رو تنبیه می‌کنه.
‫تو که نمی‌خوای سورنینای رو ‫عصبانی کنی، می‌خوای؟
‫این سرنوشت اوناست، ‫هیچ چیزی عوضش نمی‌کنه.
‫بخواب، اونهو، بخواب.
‫- چرا اون حلقه رو حمل می‌کنه؟ ‫- شاید اونطوری که بنظر میاد...
‫آدم معمولی نباشه. ‫اسلحه، حلقه...
‫شاید گوسیا در موردش حق داشت. ‫گوسیا، چرا ساکتی؟
‫گوسیا!
‫ساشا! حالت چطوره؟ بذار کمکت کنم.
‫ممنونم.
‫ببخشید که خیلی نگران‌تون کردم.
‫باید لیودا رو ترسونده باشم. ‫این مال زمان جنگه.
‫من از جنگ بدون اینکه ‫آسیبی ببینم گذشتم، اما...
‫یه بار گیر افتادم. ‫زیر آتش سنگین توپخانه...
‫خیلی منو شوکه کرد، و حالا ‫هر به چندی به خاطرم میاد.
‫- جنگ مزخرفه. ‫- مشکلی نیست.
‫با گذر زمان حل می‌شه.
‫این حلقه چیه؟
‫- اون حلقه که روی دستته. ‫- اوه، این؟
‫یه غنیمت. تصادفی به دستم رسید.
‫مثل یه جور طلسم. ‫مزخرفه، البته...
‫اما همیشه فکر می‌کنم، ‫بهم کمک می‌کنه.
‫که به لطف این، زنده برگشتم.
‫پس نمی‌تونم اونو ‫از خودم جداش کنم.
‫هرچند، ممکنه که...
‫هر وقتی زمانش برسه.
‫بله.
‫جنگ تمام شده. ‫حق با ایگوره.
‫ما باید خودمون رو با ‫زندگی در آرامش تطبیق بدیم.
‫درسته، بچه‌ها؟
‫بابا بزرگ، منو ببخش!
‫زود برمی‌گردم.
‫بچه‌ها، امروز تولد داریم. ‫امروز تولده یورکا دوروشِنکو‍ه.
‫- و اون مثل یه راز نگهش داشته. ‫- هورا!
‫کی اول از همه به سلامتیش می‌ره بالا؟
‫گوسیا، یالا! گوسیا!
‫یورکا...
‫تو همیشه...
‫وفادارترین و فداکارترین هم‌رزم من بودی.
‫این دوستی، یورا...
‫گران‌بهاترین چیزیه که من دارم.
‫در کل...
‫گوسیا، تو چته؟ ‫یوری، تولدت مبارک، عزیزم!
‫- بزرگ شو، اُسکول نباش. ‫- تولدت مبارک. هورا!
‫یورکا!
‫ما یه غافلگیری برات داریم.
‫توی تایگا، تصمیم گرفتیم ‫که کوچیک باشه.
‫پس از دست‌مون ناراحت نشو.
‫عالیه.
‫اینجا فقط هشت تا قطعه هست. ‫بنظر به یکی از ما نمی‌رسه.
‫تیبو، فکر کنم تو ‫به نارنگی‌ها حساسیت داری.
‫همچین چیزی نیست. تُهمت محضه.
‫پس بذار چشم‌بسته قرعه بکشیم.
‫من اعتراض دارم.
‫من پیشنهاد می‌کنم از روی ‫ارزش کیفی اعضاء تیم تصمیم بگیریم.
‫دقیق‌تر بگم، غیبت‌هاشون.
‫برای مثال، ناظر محبوب ما.
‫اون هنوز سوراخ رو ندوخته. ‫توی چادر.
‫که دلیلی می‌شه برای ‫محروم کردن اون از سهمش.
‫ولی من این نارنگی رو از اول سفر ‫توی کوله‌پُشتیم حمل کردم.
‫می‌دونین چیه؟ خودتون بخورید!
‫- لیودا! ‫- داشتم شوخی می‌کردم. لیودا!
‫لیودا!
‫هی!
‫هی، تو کی هستی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫متوجه می‌شی چی می‌گم؟ ‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫- می‌تونم. بابام بهم یاد داده. ‫- اسمت چیه؟
‫اونهو.
‫اسم قشنگیه.
‫بابات کجاست؟
‫بابا بزرگ گفت شما مُردین.
‫نمی‌تونین برین اونجا. ‫سورنینای اونجاست.
‫اون از یه خرس هم ترسناک‌تره. ‫شما رو می‌کُشه.
‫اونهو، همینجا بمون.
‫صبر کن، جایی نرو، بمون!
‫بچه‌ها، بیاین اینجا...
‫یه پسربچه اونجاست، اونهو، ‫زود باشین بیاین.
‫- یه پسر، اونهو... ‫- دیگه براش الکل نریزین.
‫- اینجاست! ‫- کجا؟
‫اونهو!
‫اینجا بود.
‫پسربچه درست همینجا بود.
‫- کدوم پسربچه؟ ‫- مانسی بود، محلی.
‫روسی حرف می‌زد. گفت که ‫ما نباید به کوهستان بریم...
‫- که اونجا همه‌مون می‌میریم! ‫- لیودا، آروم باش!
‫- چرا ما باید بمیریم؟ ‫- اون در مورد سورنینای حرف می‌زد.
‫اینکه اونجا منتظر ماست، ‫که همه‌ی ما مُردیم.
‫گوسیا، چیزی در این مورد می‌دونی؟
‫این مزخرفه، خرافات محلی. اونا قبلاً هم ‫ما رو با این سورنینای ترسوندن.
‫گوسیا، چی رو از ما پنهون می‌کنی؟
‫توی ویژنای اون جلوی ما رو گرفت، ‫همون زن مانسی، بهمون گفت...
‫اگه به اُتورتِن بریم...
‫این کوهستان توسط یه روح ‫شیطانی محافظت می‌شه، سورنینای.
‫اون یه بُت محلیه، ‫بهش زن طلایی هم می‌گن.
‫مانسی‌ها اونو می‌پرستن.
‫واقعاً بهش باور داری؟
‫شاید ما باید از خود مانسی‌ها بترسیم. ‫اونا شکارچی‌اَن، سلاح دارن.
‫شاید اونا دوست نداشته باشن ‫که ما سورنینای رو اذیت کنیم.
‫شاید زنه و اون بچه ‫می‌خواستن بابت این بهمون هشدار بدن.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- لیودا!
‫- درسته... ‫- روستیک حق داره.
‫بچه‌ها، نگاه کنین! دوباره!
‫این چیه؟
‫سورنینای!
‫خواهش می‌کنم من رو ببخش!
‫- صدای شلیک بود؟ ‫- شبیه‌اش بود.
‫- از سمت جنگل اومد. ‫- گوسیا، چه خبر شده؟
‫نمی‌دونم. دخترها، برید توی چادر. ‫ساشا، اسلحه‌ات همراهته؟
‫بچه‌ها!
‫بابا بزرگ، من فقط ‫می‌خواستم نجات‌شون بدم.
‫می‌دونم.
‫تو نمی‌تونستی کار دیگه‌ای بکنی.
‫کمک!
.:: @bollbolljan_com ::.