‫بدین وسیله باید به شما گزارش کنم ‫که در تاریخ 17 فوریه‌ی 1959...
‫نقاط شیری رنگی را دیدم ‫که در آسمان پخش بودند،
‫و یک رشته دوایر ‫متحدالمرکز را تشکیل می‌دادند.
‫اگه اتفاقاً به چیزی مثل این ‫برخوردی، یا روشن شد که...
‫این چیز ربطی به مرگ اعضای گروه داشته، ‫پس اطلاعات به صورت سه صفر محرمانه هستن.
‫کوستین، دیوونه شدی؟
‫این معما توی اداره حل نمی‌شه. ‫من یه شب رو توی چادر می‌مونم،
‫همونجایی که اونا خوابیده بودن.
‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«8 مارس 1959.»
‫«بایگانیِ دفتر دادستانی،» ‫«ناحیه‌ی سوردلوفسک.»
‫ما دامنه رو بارها بررسی کردیم، ‫تمام مسیر رو تا جریان رودخونه‌ی لازوا.
‫با چوب‌دستی‌های ‫مخصوص کاوشِ یک و نیم متری.
‫هر جستجو کننده در طول روز 10 هزار بار ‫اونا توی برف فرو می‌کرد.
‫هنوز چیزی پیدا نشده.
‫حرفت چیه؟
‫خب، ما اتفاق نظر داریم که در حال حاضر ‫نمی‌تونیم جسد دیگه‌ای رو پیدا کنیم.
‫باید صبر کنیم ‫تا برف‌ها آب بشن.
‫پیشنهادمون اینه که جستجو رو ‫تا پایان آوریل به تعویق بندازین.
‫پس اومدی اینجا اینا رو بگی؟ ‫ما هنوز چهار تا جسد مفقود داریم.
‫- تو می‌خوای جستجو رو متوقف کنی؟ ‫- متوقف نه، به تعویق بندازیم.
‫به پدر و مادرهاشون چی بگیم؟
‫که بعداً بچه‌هاشون رو پیدا می‌کنیم، ‫وقتی که برف‌ها آب شدن؟
‫داوطلب‌ها خسته‌اَن، ‫این قابل درکه،
‫اما جستجو نباید متوقف بشه.
‫افراد رو جایگزین کنید و ‫کاوش رو عمیق‌تر کنید.
‫برف اونجا خیلی ارتفاعش زیاده.
‫این نظر شخصی منه.
‫بدون شک، تصمیم نهایی ‫توسط رفیق ایوانف گرفته می‌شه.
‫می‌شه با من بیای؟
‫یه لیستی از جستجوگرهایی درست کن ‫که باید اول جایگزین بشن.
‫واسیلی، من دارم برمی‌گردم مسکو.
‫اینا دستورالعمل‌هایی مخصوص برای تو هستن. ‫امیدوارم بدونی منظورم چیه.
‫اولِگ، داری دستم می‌ندازی.
‫من این عکس رو اون شبی که ‫توی گذرگاه می‌گذروندم گرفتم.
‫اینم در تاریخ 17 فوریه توسط یکی از اعضای ‫گروه جستجو گرفته شده.
‫وقتی من نیستم، از محلی‌ها بپرس. ‫ببین تا حالا چیزی مثل این رو دیدن؟
‫اولِگ...
‫فکر می‌کنی ممکنه؟...
‫که یه چیز فضایی بوده باشه؟
‫در حال حاضر هیچ فکری نمی‌کنم، پیشنهاد می‌کنم ‫وقتت رو صرف خوانش‌های متفاوت از ماجرا کنی.
‫فقط از مردم سوال بپرس و ‫گزارشت رو برام به مسکو بفرست.
‫- بله، قربان. ‫- به کارت برس!
‫«1 می، 1959، مسکو.» ‫ممنون.
‫رفیق، فندک داری؟
‫چه با کلاسه! آلمانیه؟!
‫منم یکی داشتم. سر یه ‫شرط‌بندی به یه دوستی باختم.
‫از یه سرباز مُرده آلمانی برش داشته بودم.
‫فکر نمی‌کنم این تعویض عادلانه‌ای بود باشه، ‫من فندک‌شون رو برداشتم،
‫و اونا پام رو تا زانو.
‫سواستوپول ارزشش رو داشت.
‫از کجا می‌دونی توی سواستوپول اتفاق افتاد؟ ‫اولین باره که می‌بینمت.
‫ببین چه تیز بینه! ‫تو کی هستی، از دپارتمان مخصوص؟
‫تعطیلات مبارک باشه، رفیق.
‫- اِکاترینا! ‫- سلام، اولِگ.
‫عصر بخیر.
‫- سلام، نیکلای. ‫- سلام، اولِگ دیمیتروویچ.
‫- سفرتون چطور بود؟ ‫- خسته‌ کننده.
‫- می‌خواستیم هر چه زودتر مسکو رو ببینیم. ‫- متوجهم. اولین باره که اینجا میاین؟
‫البته، من دومین باره که اینجام. وقتی یه ‫دختر کوچولو بودم اومدم اینجا، قبل از جنگ.
‫- چی رو بیشتر از همه دوست داری ببینی، کولیا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫رصدخانه، به گمونم.
‫کاری می‌کنیم عملی بشه، نیکلای.
‫- اولِگ دیمیتروویچ، این ماشین تو‍ه؟ ‫- این ماشین اداره‌اس، کولیا.
‫ببخشید.
‫رفیق ستوان، اونا بهت یونیفرم ‫ندادن که دخترها رو بلند کنی.
‫- به هیچ وجه. ببخشید. ‫- در ماشین رو باز کن!
‫ببخشید.
‫- یه دقیقه وقت داری شماره‌اش رو بنویسی. ‫- چی؟
‫- 40 ثانیه مونده. بجُنب! ‫- بله، قربان. ممنونم، رفیق سرگُرد.
‫بیا تو، خوش اومدین!
‫نترسید! برو جلو، کولیا.
‫فکر کنین خونه‌ی خودتونه.
‫من همه چیز رو آماده کردم. ‫کاتیا، تو اینجا مستقر می‌شی.
‫حوله‌ها و ملحفه‌های سفید توی کُمداَن.
‫کولیا، برای تو کاناپه رو ‫اینجا آماده کردم.
‫صبحونه، توی یخچال ‫خوردنی هست، تعارف نکنید.
‫دیگه چی؟ فکر کنم همش همین بود.
‫اولِگ...
‫کولیا، این چمدون رو ببر. ‫و وسایلت رو در بیار.
‫- ما مزاحمت شدیم؟ تو کجا می‌مونی؟ ‫- ما خوابگاه افسران عالی رو داریم.
‫- اصلاً مزاحم نیستین. ‫- ممنونم.
‫ممنون بابت همه چیز.
‫و اینکه ما رو دعوت کردی. ‫خوشحالم که می‌بینمت.
‫حقیقتش، فکر می‌کردم توی اودال ببینمت.
‫فکر می‌کردم زنگ بزنم، اما...
‫بعدش یادم اومد به کولیا قول داده بودم ‫که مسکو رو نشونش بدم و بهت زنگ زدم.
‫خوشحال شدم که زنگ زدی.
‫کولیا خیلی خوشحال شد.
‫منم خوشحالم. جفت‌تون ‫یکم بخوابید، تا فردا.
‫- کولیا، ستاره‌ها فردا. ‫- هورا!
‫- ستاره‌ها چیه؟ ‫- رصدخانه، بهش قول دادم.
‫کلیدها.
‫اولِگ! ببخشید! ‫یه لحظه.
‫بیا، تمپالوف ازم خواست که شخصاً ‫این رو بهت بدم و به هیچکس چیزی نگم.
‫ممنونم.
‫- این چیه؟ ‫- عکس‌هاییه که گرفتم،
‫مال شبیه که توی گذرگاه موندم، ‫جایی که گردشگرها مُردن.
‫به تمپالوف ماموریت دادم از همگی ‫بپرسه تا به حال چنین چیزی رو دیدن؟
‫این گزارشِ پرس‌وجوی اون از اهالیه.
‫12 نفر همچین پدیده‌ای رو ‫از قول خودشون تعریف کردن.
‫«رُکن دوم مدیریت کا‌گ‌ب، اتحاد جماهیر شوروی» ‫دایره‌های درخشنده در آسمان.
‫تمپالوف می‌دونه که باید چجوری ‫با همچین اطلاعاتی برخورد کنه؟
‫گزارش توی یه پاکت مُهر و موم و ‫توسط یه فرد مورد اعتماد به دستم رسید.
‫رفیق ژنرال، من متوجه‌ام که دارم ‫توی کار دیگران دخالت می‌کنم...
‫من سه صفر رو به یادم هست. ‫اما اگه این دوایر...
‫- سرنخی در مورد مرگ اون گردشگرها بهمون بده... ‫- این اون‌ها رو نکُشته.
‫تمام امدادگرها و گردشگرهایی که باهاشون ‫صحبت کردم یه چیز رو تکرار کردن.
‫ترک کردن چادر در نیمه‌شب، ‫و رفتن از یه مکان گرم به سرما...
‫فقط تهدید مرگ می‌تونسته اون‌ها رو ‫وادار به همچین کاری بکنه،
‫یا تاثیر یک جور تابش، گاز.
‫غیرممکنه.
‫دیمیتری آندریویچ، من ‫همه چیز رو درک می‌کنم.
‫اما خودم رو هم همینطور.
‫اگه کشور دستوری بهم بده، ‫من انجامش می‌دم.
‫اما باید بدونم.
‫این‌ها راکت‌های بالستیک آر-7 هستن.
‫- تولیدات جدید ما. ‫- راکت؟
‫چرا نگفتی اونجا محدوده‌ی بُرد نظامیه؟
‫چون که نیست. ‫خیلی دورتره.
‫بیشتر از 1700 کیلومتر.
‫هر تاثیری که می‌تونسته داشته باشه، ‫ربطی به مرگ اون‌ها نداره.
‫1700 کیلومتر؟
‫می‌تونسته داشته باشه! توی آلمان من پرواز ‫جنگنده‌های آلمانی رو می‌دیدم، بیخ گوش‌مون بودن.
‫کوستیا، اینا یه سری آتیش‌بازیِ ‫احمقانه‌ی آلمانی‌ها نیست.
‫این‌ها راکت‌های قاره‌پیمایی هستن ‫که بمب‌های هیدروژنی رو...
‫به محدوده‌ی...
‫...به عبارت دیگه. ما فکر می‌کردیم که ‫شب می‌تونه پرتاب رو مخفی کنه.
‫مشخص شد کاملاً برعکسه، پس...
‫این زمان تقریبیِ شروع پرتاب...
‫برای بازه‌ی زمانیِ فوریه و آوریله. ‫با ادعای شاهدین تطبیقش بده.
‫17 فوریه، 6:40 دقیقه.
‫این چیزیه که اون‌ها بعدتر دیدن.
‫و این چیزیه که من دیدم.
‫گفتی که هیچکس این اسناد رو ندیده؟
‫منم ندیدم‌شون.
‫به محض اینکه اداره رو ترک ‫کردی فراموش کن چی شنیدی.
‫- برگرد سر کارت! ‫- بله، قربان.
‫- واسیلی ایوانوویچ! ‫- بله؟
‫یه تلگراف فوری از ترتیاکوف.
‫- اون‌ها اجساد رو پیدا کردن؟ ‫- بهتره خودتون ببینین.
‫پتوهای پنبه‌ای، شورت‌های ورزشی ‫و بقایایِ سوئیشرت یه زن...
‫احتمالاً برای دوبینینا.
‫باید کاوش رو تا سه متر ادامه بدن...
‫تا بتونن توی این ارتفاع برف پیداشون کنن.
‫شاخه‌ها برای چی هستن؟ ‫می‌خواستن آتیش درست کنن؟
‫نه، این یه سرپوشه.
‫ما خودمون بارها از اینا درست کردیم. ‫متوجهی، این یکی برای چهار نفره.
‫- و اون‌ها کجا هستن؟ ‫- نمی‌خوام کسی رو امیدوار کنم.
‫- ولی فکر می‌کنم اونا اینجا رو ترک کردن. ‫- ترک کردن؟ خودشون؟
‫اینطور به نظر میاد.
‫اما کجا؟
‫اونا می‌دونستن موفق نمی‌شن ‫که به نزدیک‌ترن محل استقرار برسن.
‫ما اون‌ها رو نزدیک چادر یا ‫محل ذخیره‌ی آذوقه پیدا نکردیم.
‫پس مشخص می‌شه که...
‫انگار...
‫چی؟
‫حرفت رو تموم کن!
‫مشخص می‌شه اونا بُرده شدن.
‫بُرده شدن؟
‫کی اونا رو بُرده؟
‫احتمالاً هر کسی که داشتن ازش ‫فرار می‌کردن وقتی که چادر رو ترک کردن؟
‫واسیلی ایوانوویچ، ‫فکر کنم یه چیزی پیدا کردم.
‫کولیا، بیا بریم یکم بستنی بگیریم!
‫اونجا صف بستن، برو نوبت وایسا.
‫اولِگ، خیلی ازت ممنونم. ‫چیزهای زیادی رو بهمون نشون دادی.
‫زشته که اینطوری ‫کُلی وقتت رو گرفتیم.
‫من برای همین برای مراسم جشن دعوت‌تون کردم. ‫حتی یه مامور کا‌گ‌ب هم باید روز مرخصی داشته باشه.
‫پس بعدش می‌ریم به مقبره؟
‫- سرِ کار به اندازه‌ی کافی جسد ندیدی؟ ‫- اولِگ!
‫چیه، من نمی‌تونم جُک درست کنم. ‫رفیق لنین حس شوخ‌طبعیِ خوبی داشت.
‫جدی؟ تو از کجا می‌دونی؟
‫- یکی از چکیست‌های قدیمی بهم گفت. ‫- انگار یه اتفاقی افتاده. ‫[ چکیست: یک عضو سازمان اطلاعاتی شوروی، چکا.]
‫- بهت گفتم مزاحمم نشی مگر اینکه مجبور باشی. ‫- همینطوره، رفیق سرگُرد.
‫- همش فکر می‌کنم باید کولیا رو با خودم می‌آوردم. ‫- شوخیت گرفته؟
‫من به سختی تونستم اون دعوت‌نامه‌هایِ ‫نمایش هوایی رو از طریق ژنرال بگیرم.
‫اگه جای کولیا بودم، ‫هیچ جوره از دستش نمی‌دادم.
‫- برای مامانت ساده نیست. ‫- باعث لذتشه.
‫پدر که مُرد، اون بازنشسته شد. ‫اینطوری سرش گرمه.
‫اون عاشق بچه‌هاست. ‫کولیا براش مثل یه نوه‌اس.
‫اسم پسر تو چی بود؟
‫- متاسفم، نباید این رو می‌پرسیدم. ‫- آندری.
‫اسم همسرم ورا بود.
‫کنار اومدن آسون‌تر شده؟ ‫یا هنوزم مثل روز اوله؟
‫می‌دونی... روز اول سعی کردم ‫خودم رو حلق آویز کنم.
‫پس به وضوح متفاوته.
‫اما هنوزم سخته.
‫سال 1945، ما توی ‫آرخانگلسک زندگی می‌کردیم.
‫و وقتی...
‫خبر کُشته شدنش رو برام آوردن...
‫فقط رفتم بیرون توی خیابون‌ها...
‫انگار که عقلم رو از دست داده بودم.
‫سرم گیج می‌رفت.
‫و خیلی ساده...
‫افتادم توی برف و همونجا دراز کشیدم.
‫فقط دراز کشیدم.
‫می‌خواستم که...
‫سرما...
‫منو بغل کنه...
‫و تمام دردهام رو منجمد کنه.
‫اما به درونم رسوخ کرد.
‫طوری که...
‫تمام وجودم یخ زد.
‫از بین نمی‌ره.
‫اولِگ...
‫از بین... نمی‌ره.
‫بچه‌هام! اون‌ها هیچ خطایی نکردن!
‫برای چی اون‌ها رو کُشتین؟!
‫- بچه‌ها رو ببرید! ‫- اون‌ها تقصیری نداشتن!
‫دو تا پسر 10 ساله‌ی آلمانی، ‫توی عقب نشینی بهشون شلیک کردن.
‫می‌گه که می‌خواستن ببرن‌شون توی ‫دسته‌ی جوانان هیتلری، و اونا امتناع کردن.
‫فهمیدم. از شرش خلاص بشید.
‫«28 آوریل 1945، برلین.»
‫برو! برو بهت گفتم! ‫اینجا وایسا!
‫رفیق کاپیتان، ببین چی پیدا کردم.
‫تکون بخور! یالا، یالا، یالا!
‫من جزو اِس‌اِس نیستم.
‫یونیفرم رو یه هفته‌ پیش بهمون دادن.
‫- چی داره می‌گه؟ این یونیفرم اون نیست؟ ‫- می‌گه، یه هفته‌ی پیش بین همه توزیع شده...
‫- و مجبورشون کردن که به اِس‌اِس ملحق بشن. ‫- پس نباید می‌گرفتش.
‫صبر کن، اولِگ! صبر کن!
‫عینکش رو ببین، بدون اون نمی‌تونه بیشتر از ‫یه متر رو ببینه، این چه جور سربازیه؟
‫- هیملر هم عینک می‌زد. ‫- بیخیال!
‫خودت می‌دونی، اگه نه می‌گفت، ‫به سرنوشت اون بچه‌ها دچار می‌شد.
‫برای همین، مقامات شوروی کاری ‫به کار اون زن ندارن. عقب وایسا!
‫بذار حداقل ببینیم خالکوبی داره.
‫باشه، چکش کن.
‫پیرهنت رو در بیار!
‫پیرهنت رو در بیار! سریع!
‫- فقط دو روزه دارمش! ‫- خودشه.
‫تازه‌اس.
‫- نه! خواهش می‌کنم! ایلزه! ‫- پائول!
‫پائول!
‫اوه، نه! نه!
‫- برگرد عقب! ‫- اوه، خدای من!
‫اولِگ!
‫اولِگ! رفیق کاپیتان!
‫نکن!
‫«شمال شرقیِ کوهستان خولات شاخی» ‫جسدها برای کالبدشکافی برده شدن.
‫کارشناس سیمانوا داره روشون کار می‌کنه.
‫اما از همه چیز عکس گرفتم. ‫کولِواتوف، زولتاروف، تیبو-بریگنول.
‫اونا یکم بالاتر بودن. پایینِ ‫بالارفتگی، لیودا دوبینینا بود.
‫پس اونا درست توی جریان رودخونه بودن.
‫چطور این اتفاق افتاده؟
‫شاید بیش از حد یخ زده بودن ‫و نمی‌دونستن اونجا یه رودخونه‌اس.
‫یا شاید یخش نازک بوده، ‫و اون‌ها افتادن توش.
‫یکی رفته کمک‌شون کنه، اما...
‫دیگه دیر بوده.
‫- پس همه رو پیدا کردی. ‫- بله، تمام اعضای تیم...
‫اما هیچ چیزی روشن‌تر نشد.
‫- مدارکی که برات فرستادم رو دیدی؟ ‫- هیچ ربطی به این موضوع ندارن.
‫مطمئنی؟
‫- من شخصاً با مردم صحبت کردم. ‫- پیش خودت چی فکر می‌کنی، واسیلی؟
‫- من یه احمقم؟ ‫- نه، به هیچ وجه.
‫من یه دروغ‌گوام؟ ‫به هم‌رزم‌هام دروغ می‌گم؟
‫حاضرم شرط ببندم که اینطور نیست.
‫پس، به شرافتم قسم می‌خورم. ‫که اون چیز نمی‌تونسته اینا رو کُشته باشه.
‫من مدارکش رو دیدم و نمی‌تونم ‫بیشتر از این بهت توضیحی بدم
‫و از این بابت، ممنونم.
‫خب پس من دیگه سردرنمیارم.
‫چیه؟
‫لعنتی؟ ‫مال اسلحه‌ی ته‌ته‌اس؟
‫بفرما، تمپالوف.
‫- این بده! ‫- حدوداً چهار متریِ جایی که سقوط کردن پوکه هست.
‫باید یه شعاعی رو مشخص کنیم ‫و دنبال محل شلیک شدن گلوله بگردیم.
‫مطمئن نیستم چیزی پیدا کنیم، ‫اما باید بگردیم.
‫بعد از مطالعه‌ی جسد ‫همشهری زولتاروف، 37 ساله،
‫من باور دارم که مرگش در نتیجه‌ی...
‫چندین شکستگی در ناحیه‌ی راست دنده‌ها،
‫همراه با خونریزیِ داخلی ‫در قسمت پرده‌ی جنبیه.
‫شکستگی‌های دنده‌ی ذکر شده، ‫به مانند خونریزی داخلی...
‫در قسمت پرده‌ی جنبی، در حینی که ‫زنده بوده و ماحصل...
‫یه فشار بیرونی در قسمت ‫قفسه‌ی سینه‌ی زولتاروف بوده.
‫دلیل مرگ همشهری زولتاروف...
‫خشونت بوده.
‫خودشه.
‫خالیه. به چی شلیک می‌کرده؟
‫نظرت در این مورد چیه که ‫کی داشته شلیک می‌کرده؟
‫- این اسلحه‌ی کیه؟ ‫- یه حدسی دارم.
‫- س. ا. ز. ‫- سیمون الکساندروویچ زولتاروف.
‫کجا همچین چیزی رو بدست آورده؟ ‫از جنگ؟
‫اهمیتی نداره. ‫مهم اینه که به کی شلیک می‌کرده.
‫اگه اسلحه اینجا بوده، ‫و پوکه‌ی فشنگ اونجا.
‫- یعنی که داشته اینطرفی شلیک می‌کرده. ‫- باید توی درخت‌ها دنبال گلوله بگردیم؟
‫دنبالش بگردین، آره. ‫شاید رد خون هم باشه.
‫من اسلحه رو می‌برم. ‫توی گزارش بهش اشاره‌ای نکن،
‫و به پرونده اضافه‌اش نکن. ‫من می‌رم به اودال تا یه چیزی رو چک کنم.
‫می‌بینمت!
‫- خشابش خالیه؟ ‫- آره. انگار که در حال فرار بودن.
‫زولتاروف شلیک می‌کرده، ‫و بعدش سقوط می‌کنن توی رودخونه.
‫شاید داشته به یه هیولای وحشی ‫شلیک می‌کرده؟
‫- توی یه شب زمستونی در فوریه؟ ‫- شاید یه خرس؟
‫- اونا توی خواب زمستانی‌اَن. ‫- خرس‌هایی هستن که بیدارن، این اتفاق افتاده.
‫- ممکنه وارد لونه‌اش شده باشن. ‫- همچین چیزی نبوده.
‫این باید یه ربطی به ‫ترک کردن چادر توسط اونا داشته باشه.
‫گذشته از حیوونای وحشی، ‫دیگه به کی می‌تونسته شلیک کنه؟
‫ما قبلاً هم با شکارچیا سر و کله زدیم، ‫اما جور در نمیاد.
‫اما اگه یه نفر از کمپ ‫زندانیای اودال فرار کرده باشه،
‫"گروه ضربت" سریع ‫می‌افته دنبالش.
‫- "گروه ضربت؟" ‫- همچین گروهی توی کمپ هست.
‫اگه کسی فرار کرد، اونا رو می‌فرستن ‫سمت تپه‌ها. یه گروه از تفنگدارای سابق‌اَن.
‫به محض اینکه فراری‌ها رو پیدا کنن، ‫همونجا بهشون شلیک می‌کنن.
‫بازپرس اینو می‌دونه؟
‫این زیاد طبق قوانین شوروی نیست.
‫این واحد ماست، کا.گ.ب. ‫همه جا توی بوق و کُرنا نمی‌کنیمش.
‫هر کسی هم از دستور ‫سرپیچی کنه اسمش یادداشت می‌شه.
‫پس داری بهم می‌گی ‫که اون بیرون، توی جنگل،
‫یه گروه مسلح از تیراندازها که تمرینات ‫مخصوصی دیدن و تجهیزات دارن این اطراف می‌گردن؟
‫رفیق سرگُرد، فکر کردم می‌دونین. ‫شما یکی از مایی، مگه نیستی؟
‫- من نگهبان کمپ‌ها نیستم. ‫- اونا فقط وقتی یه نفر فرار کنه خبر می‌شن.
‫کدوم احمقی سعی می‌کنه ‫توی این سرما فرار کنه؟
‫اولِگ دیمیتروویچ، عصبانی نباش. ‫خودت می‌بینی که چیزی نیست.
‫- چرا گروه ضربت باید گردشگرها رو بُکُشه؟ ‫- ممکنه توی تاریکی اشتباه گرفته باشن‌شون.
‫هیچ زخم گلوله‌ای توی بدن‌شون نبوده.
‫توی پنج تای اول نه، در مورد باقی‌شون ‫هنوز چیزی نمی‌دونیم.
‫- راستی، کاتیا هنوز اونجاست؟ ‫- کاتیا؟
‫- کارشناس سیمانوا. ‫- اوه، آره.
‫کارش با این کالبدشکافی‌ها ‫چند روز دیگه قطع شده.
‫وقتی زنگ زدم، گفتم بهش ‫خبر بدن که ما داریم میایم.
‫توی مسکو زمانت رو چجوری گذروندی؟
‫این حرف یعنی چی؟
‫شرمنده.
‫«کمپ کارگری و تادیب،» ‫«شهر اودال.»
‫نوش جان.
‫نه! امیدوار بودم نبینی!
‫آره، ممکنه یکی فکر کنه ‫که اوکونف اینجا بوده.
‫معذرت می‌خوام، غذاتو بخور!
‫بخاطر فرمالینه.
‫بوش بهم اشتهای ‫وحشیانه‌ای می‌ده.
‫بعلاوه، کل روز هیچی نخوردم.
‫باشه، دو تا سوپ خوردم، ‫این وعده‌ی اصلیه.
‫منظورم اینه که، وعده‌ای اصلیِ دومه، ‫اولی رو چند دقیقه‌ی پیش بلعیدم.
‫- اینجوری نگام نکن! ‫- معذرت می‌خوام.
‫متوجه شدم وقتی مردم غذا می‌خورن ‫خیلی واقعی رفتار می‌کنن.
‫در مورد کار چیزی ازت نمی‌پرسم.
‫مشکلی نداره، بین کالبدشکافی‌ها ‫صبحانه و ناهار می‌خورم.
‫ما یه چیزی پیدا کردیم.
‫اما اگه تو چیز غیرعادی‌ای پیدا نکردی ‫پس معنی خاصی نداره.
‫متاسفانه یه چیز غیرعادی وجود داره.
‫خونریزیِ داخلی در قسمت پرده‌ی جنبی ‫در زمان زنده بودن،
‫در نتیجه‌ی سقوط یا گیر کردن ‫یا هل دادن اتفاق افتاده.
‫علت مرگ شهروند ‫زولتاروف، خشونت بوده.
‫نشونم بده!
‫اولِگ، مطمئنی؟ ‫اونا مدت زیادی توی آب بودن.
‫- شبیه پنج تا جسد اول نیستن. ‫- بیخیال، من باید ببینمش.
‫هر چی تو بگی.
‫- کیه؟ ‫- لودمیلا دوبینینا.
‫- اون... ‫- چشم و زبون نداره.
‫- دلیلش چیه؟ ‫- بافت زیر...
‫آب روان شروع به وا رفتن می‌کنه...
‫جفت چشم‌ها و زبون ‫شُسته و بُرده شده.
‫این قابل توجیه. ‫یه چیز دیگه عجیبه.
‫- چی؟ ‫- کولِواتوف، مثل بقیه،
‫در فوریه پیدا شده، ‫مرگ بر اثر یخ‌زدگی،
‫و اون سه تای دیگه، ‫بخاطر صدمه‌ی حاصله از یه نیروی خارجی.
‫دنده‌های شکسته، صدمات ‫حاد مغزی، خونریزیِ داخلی،
‫آسیب ارگان‌های داخلی.
‫هیچکدوم‌شون زخم گلوله یا چاقو برداشتن؟
‫نه، چرا می‌پرسی؟
‫- ممکنه متوجه نشده باشی. ‫- اولِگ!
‫متوجه شدم، ممنون. ببخشید.
‫باشه، شاید یه حیوون بوده، ‫مثلاً یه خرس، تو چی فکر می‌کنی؟
‫می‌تونه بخاطر ضربه پنجه‌ی حیوون بوده باشه، ‫اما من مواردی داشتم،
‫که خرس بهشون حمله کرده. ‫بدون رد چنگال یا دندان این اتفاق نمی‌افته.
‫چطور بنظر میاد؟
‫چه چیزی می‌تونه آدم رو ‫متحمل همچین آسیب‌هایی بکنه؟
‫که استخوان‌ها رو بشکونه، ‫جمجمه رو بشکونه...
‫باید ضربه‌ی خیلی قوی‌ای بوده باشه. ‫می‌تونه در اثر ضربه‌ی یه مرد قوی‌ هیکل باشه.
‫و باید از چیزی... ‫مثل باتون استفاده کرده باشه، یه میله.
‫نظرت در مورد...
‫قنداق تفنگ چیه؟
‫ممکنه، البته.
‫این...
‫تو فکر می‌کنی که...
‫متوجه‌ام. به هر حال، ‫تو بهم نمی‌گی.
‫چیزی برای گفتن نیست.
‫کاتیا...
‫ممنونم.
‫گوش کن، ساشا. ‫اوضاع داره بد پیش می‌ره.
‫سه تا از دانشجوها صدمات بدی داشتن، ‫دنده‌های شکسته، یه سر شکسته،
‫- خیلی شبیه ضربه با قنداق تفنگه. ‫- لعنتی!
‫پس اگه ارتباطی با ‫"گروه ضربت" داشته باشه...
‫- به معنی اعدام اوناست. ‫- البته.
‫هیچکس اعتراف نمی‌کنه. ‫ساشا، هر واکنشی رو زیر نظر بگیر،
‫- هر کلمه‌ای که می‌گن. ‫- بله، قربان.
‫- سلامت باشید، رفقا! ‫- همینطور شما!
‫رفیق کلنل، دستیارتون به شما گفت ‫که چرا ما اینجاییم؟
‫بله، گفت. این آقایون ‫دو تا از رفقا‌ی ما در گروه ضربت هستن.
‫- کاپیتان‌ها آخرومف... ‫- بله.
‫...و بولیگین.
‫دوستان، من دارم در مورد ‫مرگ گروهی از گردشگرها...
‫در منطقه‌ی کوهستانی اُوتِرتن تحقیق می‌کنم. ‫ممکن هست که یه گروه از شما...
‫- اواخر ژانویه اونجا بوده باشه؟ ‫- به هیچ وجه.
‫نه.
‫کسی از کمپ فرار کرده؟
‫چند تایی توی پاییز بودن. ‫کی اونقدر دیوونه‌اس که توی زمستون فرار کنه؟
‫مطابق اختیارات سرگُرد کوستین، ‫سرشماری اردوگاه به من داده شده.
‫اختیارات شما صد البته تاثیر گذاره، ‫حتی باید بگم یجورایی عجیبه.
‫- موضوع اینقدر جدیه؟ ‫- به من دستور داده شده، و من دارم انجامش می‌دم.
‫خب، در پایان ژانویه، ‫سه زندانی در یک روز مُردن.
‫اگه اینطور نوشته، پس حقیقت داره.
‫شرایط اینجا سخته، ‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫برای افراد پیر و مریض چیز واضحیه، ‫اما اینا مجرمین جوانی بودن.
‫زندانی‌ها رو دفن می‌کنین؟
‫اگه اقوام جسد رو بخوان، ‫بله، بهشون می‌دیم.
‫- اگه نه، سوزونده می‌شن. ‫- و یه اتفاق دیگه هم در اون زمان افتاده.
‫یکی از کارکنان شما، یه عضو ‫گروه ضرب، کشته شده.
‫- توی گروه کی بوده؟ ‫- من.
‫- چطور این اتفاق افتاد؟ ‫- بر اثر بی‌دقتی.
‫داشت اسلحه‌اش رو پاک می‌کرد، ‫گلوله توی خشاب مونده بود.
‫- تپانچه‌ی ته‌ته؟ ‫- البته.
‫همه‌مون از اینا داریم.
‫- پوکه رو ضبط کردین؟ ‫- نه، برای چی؟
‫یه تصادف بود.
‫رفیق کُلنل، ما نیاز به اظهارنامه‌ی کتبی شما ‫برای تکمیل گزارش داریم.
‫با اجازه‌ی شما، ما جداگانه ‫از شاهدین بازجویی می‌کنیم.
‫اوکنوف از کاپیتان بولیگین، ‫و من از کاپیتان آخرومف.
‫لطفاً اتاق‌های جداگانه‌ای رو ‫برامون در نظر بگیرید.
‫کلید رو بده من، گسکو. ‫بعداً بهت برمی‌گردونم.
‫همونطوری که بود.
‫- ولُدکا! ‫- اولِگ!
‫«29 آوریل 1945. دریاچه‌ی لانجر سی.» ‫داری کجا می‌ری؟
‫کله‌ات رو منفجر می‌کنه، ابله!
‫- تو کی هستی؟ چجوری رسیدی به اینجا؟ ‫- افسر جزء آخرومف،
‫از هنگ 141. ‫آلمانی‌ها دارن به سوئیس عقب‌نشینی می‌کنن،
‫نیروهای ما در حال جابه‌جایی‌اَن. ‫ما داریم کار شناسایی رو انجام می‌دیم.
‫اینجا داره گلوله‌باران می‌شه. ‫چی رو شناسایی می‌کنی؟ ما شناسایی می‌کنیم.
‫ببین، دو تا اِم‌جی-42 ‫توی فانوس دریایی‌ لونه کردن.
‫ممکنه ضدتانک داشته باشن. اگه نیروی زمینی ما ‫برسه اینجا، اونا رو نصف و نیم می‌کنن.
‫ما باید اون‌ها رو نابود کنیم. ‫کس دیگه‌ای نیست.
‫سرنیزه‌ها رو بده، ویتیا! ‫سه‌ نفر اینجا می‌مونن.
‫اونا برای پوشش ما آتیش رو باز می‌کنن.
‫تو و من راه‌مون رو ‫از توی نی‌زار باز می‌کنیم.
‫چی؟ اولِگ، من باهات میام!
‫- نه، تو اینجا می‌مونی تا ما رو پوشش بدی. ‫- اولِگ!
‫زنت بارداره. ‫این کار رو انجام بده، گروهبان، یه دستوره.
‫- بله، قربان. ‫- دنبالم بیا!
‫سرت رو بدزد، دیده‌بان!
‫سرتون رو بالا نیارید! ‫کار ما اینه که حواس‌شون رو پرت کنیم.
‫آتش!
‫طبقه‌ی بالا رو پاکسازی می‌کنیم، ‫بعد من می‌رم بالا، تو هوام رو داشته باش.
‫دریافت شد.
‫نارنجک!
‫خب؟
‫- بیا آشنا بشیم. ولادیمیر. ‫- اولِگ.
‫نظرت در مورد یه تبادل چشم‌بسته چیه؟
‫هستم.
‫بیا.
‫- یه سیب؟ ‫- آره.
‫یه سیب، رفیق کاپیتان؟
‫- معمولاً یه اسلحه توی این جیب می‌ذارن. ‫- معمولاً، بله.
‫اما امروز یه سیب بود.
‫- و نصفش هم خورده شده. ‫- ببخشید، یکمش رو خوردم.
‫ببین چی باهامه. اینو یادته؟
‫هنوزم کار می‌کنه؟
‫دیوانه‌واره! آلمانی‌های می‌دونن ‫چطور از این چیزا درست کنن.
‫این برای تو می‌شه، اگه کمکم کنی سردربیارم. ‫اینجا چه خبره، دوست من؟
‫درست متوجه شدی.
‫اون سه تا زندانی‌ای که در موردشون پرسیدی، ‫اونا از کمپ فرار کردن.
‫از چوب‌بُری در رفتن. ‫ما یه گروه رو فرستادیم.
‫کولاک بود، ردشون بخاطر برف ‫پوشیده شده بود. مشخص نبود کجا رفتن.
‫گروه من به سمت اودال رفتن. ‫گروه بولیگین به سمت اُتورتِن.
‫ما دست خالی برگشتیم، ‫بولیگین با یه جسد.
‫اونا نگفتن چه اتفاقی افتاده.
‫به عنوان یه سانحه گزارشش کردن.
‫- توسط ته‌ته بهش شلیک شده بود؟ ‫- دکتر گفت بله.
‫رئیس تمام تیم رو جمع کرد ‫و بهمون دستور داد اگه دردسر نمی‌خوایم،
‫دهن‌مون رو ببندیم. ‫که نباید این موضوع سرسری گرفته بشه.
‫چه اتفاقی افتاده، اولِگ؟
‫بگو ببینم، این یارو، بولیگین...
‫خوب می‌شناسیش؟
‫کاش نمی‌شناختمش.
‫توی دوران جنگ، ‫اون فرمانده‌ی گردانی از جنایتکارها بود.
‫مجروح شد و یه افسر باقی موند.
‫ازدواج نکرده، ‫فقط یه مادر داره.
‫می‌دونی چرا اینجاست؟
‫چون خوشش میاد.
‫دوست داره آدم بُکُشه.
‫شیفته‌ی شکار کردن آدماست. ‫فقط منتظره یکی فرار کنه.
‫صبر کن، اولِگ، ‫تو فکر می‌کنی این دانشجوها...
‫- بدست بولیگین کُشته شدن؟ ‫- باید به اوکنوف بگم که...
‫حواسش رو در مورد اون جمع کنه.
‫- رفیق کاپیتان، باید آژیر رو به صدا در بیارم؟ ‫- نه، نه.
‫آروم باش، آژیر نمی‌خواد. ‫این یه سانحه بوده.
‫- آزادی که بری. ‫- پس حق با ما بود.
‫- منظورت چیه؟ ‫- فرار اتفاق افتاده. رئیس می‌خواست بپوشونتش.
‫- یه افسر کشته شده... ‫- بولیگین کجاست؟
‫پشت سرم بود.
‫- گذاشتی بره؟ ‫- باید چیکار می‌کردم؟
‫اون گفت ممکنه فراری اتفاق افتاده باشه. ‫و باید بررسی کنه.
‫- کجا رفت؟ ‫- به تایگا.
‫- مسلح بود؟ ‫- بله.
‫- خب که چی؟ بیفتیم دنبالش، اونم توی نیمه‌شب؟ ‫- این کار رو نکن، اولِگ دیمیتروویچ.
‫اون تایگا رو می‌شناسه، مسلحه. ‫این فرارِ یه زندانی نیست.
‫مشکلی نیست، من و هم‌رزم سابقم هم ‫دیروز به دنیا نیومدیم.
‫- درسته؟ ‫- اوه، اولِگ!
‫اگه بچه‌هام بخاطر اون یتیم بشن، ‫از خود قبر برمی‌گردم و میام سراغت.
‫گروه رو جمع کن.
.:: @bollbolljan_com ::.