‫- ماجرای این حلقه چیه؟ ‫- شاید ساشا اونطوریام که بنظر میاد آدم معمولی‌ای نیست.
‫اسلحه، حلقه، ‫شاید گوسیا در موردش حق داشت.
‫ما بخاطر گوسیا بهم زدیم؟
‫شما نمی‌تونین برین اونجا. ‫سورنینای اونجاست، اون شما رو می‌کُشه.
‫کمک...
‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«قسمت ششم»
‫- اون چشه؟ ‫- نیاز به جعبه‌ی کمک‌های اولیه داریم.
‫- لیودا، جعبه‌ی کمک‌های اولیه رو بیار! ‫- نیازی نیست، بجاش بیاریدش توی چادر!
‫- یالا! یک، دو، سه، بلندش کنین! ‫- یالا!
‫- لیودا، آب! ‫- آب رو گرم کن!
‫- و الکل! ‫- مراقب باش، مراقب باش!
‫- دارمش! ‫- آروم، آروم، آروم!
‫سرش رو بپا!
‫- زینا، یه چیزی بذار زیر سرش! ‫- چای شیرینِ داغ نیاز داره.
‫می‌تونی انگشتات رو حس کنی؟
‫حالش خوبه. یخ نزده.
‫- بهش الکل بدین. ‫- نمی‌خواد!
‫- گرسنه‌ای؟ ‫- آره، خیلی زیاد.
‫- سه روزه برف می‌خورم. ‫- اسمت چیه؟
‫محلی هستی؟
‫اسمم فئودوره اهل اودالم.
‫و توی جنگل چیکار می‌کردی، ‫فئودور از اودال؟
‫شکار می‌کردم.
‫- بهم توی جنگل حمله شد. ‫- کی بهت حمله کرد، گرگ‌ها؟
‫کریو!
‫نمی‌دونم چجوری در رفتم!
‫نفهمیدم چطوری تونستم فرار کنم، ‫دویدم، زمان زیادی...
‫-...راه رفتم، خیلی سردمه. ‫- مراقب باش، داغه.
‫- آروم باش! ‫- دستات رو حس می‌کنی؟
‫- بهتر شدی؟ ‫- بخور!
‫برای امروز ماجراجویی کافیه. ‫بهتره بگیریم بخوابیم!
‫بذارشون سرجاش!
‫یالا! بریم بیرون حرف بزنیم.
‫خب...
‫هر چی که برداشتی رو رد کن بیاد.
‫دستکش‌هات خیلی داغونه.
‫- فقط زندانی‌ها از اینا دست‌شون می‌کنن. ‫- آره، اونا درست‌شون می‌کنن.
‫- توی اودال، هر جایی می‌فروشن‌شون ‫- نه.
‫تو اونا رو از اودال نخریدی.
‫و شکارچی هم نیستی، رفیق.
‫و احتمالاً فئودور هم نباشی.
‫بشین سر جات!
‫تو یه زندانی هستی.
‫قیافه‌ات اسم کمپت رو داد می‌زنه.
‫بهم بگو از دست کی فرار کردی؟
‫مامورهای بدرقه؟
‫از دوستام.
‫سه نفرمون فرار کردیم. ‫از چوب‌بُری در رفتیم.
‫- خیلی دور شدین؟ ‫- حتی نمی‌دونم.
‫کمه‌ کم، ده روزی راه رفتیم.
‫اسکی‌هامون رو ‫توی همون چوب‌بُری درست کردیم.
‫تا جایی که می‌تونستیم غذا ذخیره کردیم.
‫بیشترش پسمونده‌های توی آشغال‌هال بود.
‫- که باید برای سه نفرمون کافی می‌بود. ‫- چرا نبود؟
‫- نمی‌تونستین تقسیمش کنین؟ ‫- ای کاش همینطور بود.
‫کاشف به عمل اومد، ‫که اونا منو به عنوان یه خوکچه در نظر گرفتن.
‫اونا می‌خواستن منو بخورن، ‫عوضی‌ها.
‫به سختی باهاشون مبارزه کردم. ‫واقعاً لازم بود؟!
‫من که چیزی ازم نمونده تا خورده بشم. ‫کمپ منو داغون کرده.
‫فقط پوست و استخونم. ‫اونا مثل حیوون شده بودن، خدای من!
‫توی کدوم بند ‫محکومیتت رو می‌گذروندی؟
‫من یه دزدم.
‫بخاطر دزدیدن 30 روبل، ‫برای 10 سال به اینجا فرستاده شدم.
‫این چیزیه که ‫بخاطر 30 روبل گیر آدم میاد؟
‫اسمت چیه؟
‫- کوستیا، ژمیخ. ‫- متوجهم.
‫گوش کن، کوستیا...
‫فردا، وقتی همه بیدار شدیم،
‫از همه بخاطر مهمون‌نوازی‌شون تشکر می‌کنی. ‫و به راه خودت ادامه می‌دی.
‫ما بهت غذا و کبریت برای آتیش می‌دیم.
‫متوجهم. تار روزی که بمیرم، ‫یادم می‌مونه زندگیم رو مدیون کی هستم.
‫و یه چیز دیگه. ‫و اگه بفهمم نقشه‌ای تو کله‌ته.
‫اونوقت باید منو ببخشی، ‫اما یه گلوله حرومت می‌کنم.
‫متوجه شدم.
‫گوسیا! داری کجا می‌ری؟
‫می‌خوام مسیر گذرگاه رو ببینم.
‫می‌تونم باهات بیام؟
‫فقط یه دقیقه!
‫همینجاست... اُتورتِن.
‫و اونجام خولات شاخیله.
‫و اونم گذرگاهیه ‫که باید ازش رد بشیم.
‫وسایل‌مون رو این پایین ‫مدفون می‌کنیم.
‫پیشروی بدون اونا برامون راحت‌تره!
‫چقدر زیباست، اینطور نیست؟
‫بنظر میاد باید همچین لحظاتی رو ‫بازم اردو بزنیم.
‫وقتی که همه چیز غرق در سکوته.
‫فقط آسمون پیش روته.
‫و کوهستان.
‫نه، زینا!
‫هیچ اتفاقی نمی‌تونه بین ما بیفته.
‫اینطور مقدر شده.
‫چرا؟
‫چون من نمی‌تونم این کار رو با یورکا بکنم. ‫اون دوستمه، می‌فهمی؟
‫چون این کار زننده‌اس و بدجنسیه.
‫نباید اینطور باشه.
‫- گوسیا، ما بهم زدیم. ‫- اهمیتی نداره.
‫تو دوستم نداری، درسته؟
‫بهم بگو! دوستم داری یا نه؟
‫زینا! داری کجا می‌ری؟ صبر کن!
‫حالت خوبه؟
‫- آروم باش، آروم باش! ‫- گوسیا!
‫- اون مُرده؟ ‫- آره. یکی دیگه هم اینجاست.
‫و ماجرا از این قراره، بچه‌ها.
‫پس، اون نه تنها فدیا نیست، ‫که یه مجرم واقعیه.
‫چرا بهش می‌گی مجرم؟
‫- شنیدی که گفت از یه کمپ فرار کرده. ‫- خب که چی؟
‫بخاطر این دیگه آدم محسوب نمی‌شه؟
‫منظورم این بود که، ‫ما باید یه کاری بکنیم.
‫اما چی؟ یه هفته طول می‌کشه ‫تا به نزدیک‌ترین ایستگاه پلیس برسیم.
‫هی بچه‌ها، زنیا و گوسیا کجان؟
‫زنیا، عجله کن! ما باید خودمون رو برسونیم. ‫باید به بقیه خبر بدیم.
‫گوسیا!
‫- شاید بهتر باشه که فرار کنیم؟ ‫- همونجایی که هستی بمون و تکون نخور!
‫- شما کی هستین؟ ‫- دانشجوهای دانشگاه پلی‌تکنیک اورال.
‫- مدرکی هم دارین؟ ‫- بقیه اونجان. ما اردومون رو ترک کردیم.
‫کمپ‌تون کجاست؟ ‫از همین سمته، سه کیلومتریِ اینجاست.
‫دانشجوهای دانشگاه پلی‌تکنیک اورال؟
‫من اونجا بودم. ‫موسسه‌ی بزرگ و زیباییه.
‫- شما هم اونجا درس خوندین؟ ‫- نه.
‫من کلاً یه چیز دیگه خوندم.
‫بگو ببینم. کسی رو این اطراف ندیدی؟
‫منو نگاه کنین! با جفت‌تونم!
‫- کسی رو دیدین؟ ‫- هیچکس.
‫راستش رو می‌گم.
‫من ممکنه از دانشگاه ‫فارغ‌التحصیل نشده باشم،
‫اما به محض اینکه ‫بهم دروغ بگن متوجه می‌شم.
‫درست مثل الان. خب؟
‫دو تا مرد، پایین تپه.
‫- جسد بودن. ‫- جسدهای واقعی؟
‫چیزی بهتون نگفتن؟ ‫برای مثال، اینکه دوست‌شون کجاست؟
‫- خب پس. ‫- همین؟
‫- دیگه می‌تونیم بریم؟ ‫- پس چی؟ مستقیم به سمت کمپ!
‫و سریع! ‫ما هم دنبال‌تون میایم.
‫فقط دست به حماقت نزنین! ‫جلو بیفتین!
‫ممنونم، دخترم.
‫تو واقعاً دزدی کردی؟
‫بله. وگرنه زنده نمی‌موندم.
‫راستش رو بهت بگم، همینطوری زنده موندم. ‫همیشه فرار می‌کردم.
‫هرگز گیر نمی‌افتادم. ‫به خودم می‌گفتم، خوش اقبال.
‫یعنی چی؟
‫خوش‌شانس بودم.
‫فقط خیلی خوش‌شانس نبودم.
‫توی زندگی، دیر یا زود، ‫هر چیزی میاد سراغت، دخترم.
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟ ‫بازم دزدی؟
‫تا بازم کارم به اینجا بکشه؟ ‫ترجیح می‌دم با تیر بزننم.
‫و چجوری زندگی می‌کنی؟ ‫باید درس بخونی.
‫یه تخصصی انتخاب کنی.
‫باید ببینیم. ‫شاید مثل یه انسان زندگی کردم.
‫قول می‌دی؟
‫- چی؟ ‫- واقعاً همینطوری زندگی کنی.
‫مثل یه مرد شریف.
‫قول می‌دم.
‫نیم ساعت گذشته.
‫- کافیه، من می‌رم دنبال‌شون بگردم. ‫- یورا، منم باهات میام.
‫ردپاشون رو دنبال می‌کنیم. ‫اگه اتفاقی بیفته، جدا می‌شیم.
‫منم باهاتون میام.
‫صبر کنین، بچه‌ها. دارن برمی‌گردن.
‫- و تنهام نیستن. ‫- اونا کی‌اَن که باهاشونن؟
‫نمی‌دونم.
‫گوش کن، رئیس. ‫منو تحویل‌شون نده، خواهش می‌کنم!
‫همینجا اعدامم می‌کنن.
‫سرت رو بدزد.
‫مشکلی نیست بچه‌ها، این هم‌رزم‌ها ‫می‌خوان مدارک‌مون رو چک کنن.
‫خفه شو!
‫تبر رو بنداز!
‫- همه‌تون اینجایین یا کسی هم داخل جنگله؟ ‫- همه اینجان.
‫عالیه!
‫اینجا چی داریم؟
‫چه بوی خوبی.
‫- توش گوشت هم داره؟ ‫- یکم.
‫سه تا کاسه می‌کشی؟
‫- دنبال کسی می‌گردی؟ ‫- ما دنبال زندانی‌های فراری هستیم.
‫اونا فرار می‌کنن، و ما می‌گیریم‌شون.
‫برای همینه که به آدمای عادی برخورد نمی‌کنن. ‫کسی توی چادره؟
‫- نه، فقط وسایل ما اون تو‍ه. ‫- خواهیم دید.
‫این داخل تاریکه.
‫چراغ‌قوه.
‫همگی مدارک‌شون رو آماده کنن.
‫چه بویی! ‫چجوری اینجا می‌خوابین؟
‫- خوش برگشتی. ‫- تو رهبر گروهی؟
‫من یه مربی ‫از کمپ "کارو" هستم، زولتاروف.
‫- توی جنگ بودی؟ ‫- آره.
‫غذا خوردن کافیه! ‫من که بهتون دستور نداده بودم.
‫اول کارمون رو انجام می‌دیم.
‫بنظر میاد، اینا دانشجواَن.
‫اگه بفهمم داشتین چیزی رو ‫مخفی می‌کردین،
‫برمی‌گردیم.
‫متوجه شدین؟
‫دیگه می‌تونین آفتاب بگیرین!
‫بیا بیرون! اونا رفتن.
‫ممنون، برادرا!
‫هرگز فراموش‌تون نمی‌کنم.
‫ممنونم، برادرا! ‫ممنون.
‫ممنون. ممنون.
‫بیا. برای بار اول واست کافیه.
‫و کبریت.
‫دستکش‌های منو بگیر. ‫مال خودت دیگه بدرد نمی‌خوره.
‫- خودت چی؟ ‫- من یه جفت یدکی دارم.
‫از کنار رودخونه نرو، ‫ممکنه بهشون بربخوری.
‫راهت رو از میون صخره‌ها تو امتداد رودخونه ادامه بده. ‫بعد از 20 کیلومتر به یه روستا می‌رسی.
‫بله، گرفتم. ‫به یاری خدا موفق می‌شم.
‫گوش کن، اگه گیر افتادی...
‫از ما حرفی نمی‌زنی.
‫قسم می‌خورم. حتی اگه شکنجه‌ام کنن، ‫اعتراف نمی‌کنم.
‫ممنونم، بچه‌ها! ‫ممنون.
‫- آره، خدا عوض‌تون بده. ‫- موفق باشی!
‫فقط دیگه دزدی نکن! ‫بهم قول دادی!
‫ناامیدت نمی‌کنم، دخترم.
‫کوستیا، صبر کن!
‫فکر نکن من احمقم.
‫بیا، اینو دستت کن ‫و درش نیار!
‫- برای چی؟ ‫- یه جور دفع‌ بلاست.
‫بهم اعتماد کن.
‫ممنونم.
‫- شاید این واقعاً کمکم کنه. ‫- کمک می‌کنه. حالا برو.
‫شکار خوبی بود، اونهو.
‫حتماً باید وقتی می‌رسیم خونه ‫از ارواح تشکر کنیم.
‫اونهو! اونهو!
‫- اونهو! ‫- بابابزرگ...
‫فکر کنم مریض شدم. ‫سورنینای از دستم عصبانی شده.
‫ممکنه منو بجای اون مُرده‌ها ببره؟
‫گوسیا!
‫- هوا داره بدتر می‌شه. ‫- متوجه‌ام.
‫باید یه پناهگاه پیدا کنیم.
‫- بالاتر یه ساحل رودخونه هست، ما می‌ریم اونجا. ‫- موفق نمی‌شیم.
‫می‌شیم، بهم بچسبید. ‫دنبالم بیاید!
‫بچه‌ها!
‫خواهش می‌کنم!
‫منتظرم بمونین!
‫صبر کنین!
‫منو تنها نذارید!
‫تنهام نذارید!
‫لیودا!
‫لیودا، منم. ‫حالت خوبه؟
‫کوله‌پُشتیت رو دربیار!
‫چیزی نیست، نگران نباش.
‫الان از این وضع در میایم.
‫خودت رو ببند به من!
‫خودت رو ببند!
‫می‌تونی راه بری؟
‫گوسیا، مطمئنی که ‫باید بریم به سمت جنگل؟
‫آره. هیچ راه دیگه‌ای نیست.
‫یه پناهگاهی درست می‌کنیم ‫و حداقل از باد در امانیم.
‫- نه، توی جنگل خطرناکه. ‫- ممکنه یه درخت بیفته رومون.
‫خب که چی! حداقل اینطوری باد نمیاد. ‫باد منو تا اینجا هُل داده.
‫همه‌مون اینجاییم؟
‫- لیودا کجاست؟ ‫- لیودا!
‫- و کولیا.
‫- کولیا تیبو و لیودا نیستن. ‫- هیچ‌جایی نیستن. گم شدن.
‫کولیا!
‫- حالا باید چیکار کنیم؟ ‫- اگه وارد جنگل بشیم،
‫ما رو پیدا نمی‌کنن. ‫اینجا هم نمی‌تونیم بمونیم.
‫لیودا!
‫می‌تونیم جدا بشیم. یه سری‌مون ‫پناهگاه درست کنن، و بقیه هم اینجا منتظر بمونن.
‫نمی‌تونیم! باد مسیر حرکت‌مون رو می‌پوشونه، ‫بعدش دیگه اصلاً همدیگه رو پیدا نمی‌کنیم.
‫تصمیم بگیر، تو مسئولی!
‫کولیا!
‫لیودا!
‫لیودا، عقب نمونی.
‫باد سریع رد مسیرها رو می‌پوشونه.
‫- شاید یه جایی پنهان شدن. ‫- ما فقط 200 متر راه رفتیم.
‫- و اگه اونا جایی رفتن، باید نزدیک باشه. ‫- اگه زیر برف مونده باشن چی؟
‫نه، برف تا بیشتر از یه متر سفته.
‫- کولیا! ‫- لیودا!
‫- بو رو حس می‌کنی؟ دود. ‫- چی؟
‫دود، می‌تونی حس کنی؟
‫روستیک، کمکم کن!
‫لیودا!
‫اونجا یه خیمه هست، ‫درست بالای ساحل.
‫اجاق‌شون روشنه. ‫ساشا، همه رو بردار و برین اونجا.
‫- من می‌رم دنبال لیودا و کولیا بگردم. ‫- تنها؟
‫- می‌خوای باهات بیام؟ ‫- نه، تنها می‌رم.
‫- برید توی اون خونه. سریع! ‫- گوسیا، اگه تو هم گم شدی چی؟
‫من باهاش می‌رم
‫یالا بریم!
‫کولاک شدید شده.
‫نگران نباش. اونا زود برمی‌گردن.
‫- این بابا نیست. ‫- می‌رم ببینم.
‫هر کی که هست، ‫مجبور نیستی در رو باز کنی.
‫عصر بخیر. ‫ما گردشگرهایی از سوردلوفسک هستیم.
‫ممکنه بذارید بیایم داخل بمونیم ‫تا کولاک فروکش کنه؟
‫بیاید تو.
‫سلام.
‫چرا گذاشتی بیان تو؟ ‫می‌دونی که نباید این کار رو می‌کردی.
‫- داشتن یخ می‌زدن. ‫- بابا خوشش نمیاد.
‫خونه‌ی منه. به من مربوطه.
‫ژاکت‌هاتون رو دربیارید، ‫و بیاید کنار آتیش.
‫فکر نمی‌کنم زنت ‫زیاد از ما خوشش بیاد.
‫نیازی نیست از ما بترسید.
‫این شما نیستین که اون ازش می‌ترسه. ‫وسایل‌تون رو خشک کنین.
‫من می‌رم کتری رو ‫با برف پُر کنم و چای بذارم.
‫ممنون.
‫لیودا!
‫- ما باید بریم. ‫- صبر کن.
‫یه دقیقه دیگه صبر کن.
‫می‌تونم یه سوالی ازت بپرسم؟
‫بپرس.
‫از کجا این اسم فامیلی بهت رسیده؟ ‫تیبو-بریگنول؟
‫واقعاً فرانسوی هستی؟
‫پدر، پدر پدربزرگم، از سمت پدری...
‫200 سال پیش از فرانسه اومد اینجا.
‫پدرم یه مهندس بود، ‫توی شرکت آهن و فولاد ماگنیتوگورسک کار می‌کرد.
‫توی 1931، بازداشت شد. ‫فرستادنش به اردوگاه کارگریِ سیبری.
‫من اونجا به دنیا اومدم.
‫سال 1943، پدرم مُرد. ‫کار کردن توی معدن‌ها سلامتیش رو نابود کرده بود.
‫من نمی‌دونستم.
‫من به کسی نگفتم. ‫اما فکر نکن که...
‫از بابت پدرم شرم می‌کنم. ‫برعکس، خیلی بهش افتخار می‌کنم.
‫تمام عمرش رو توی معدن کار کرد.
‫تصور کن، حتی توی اردوگاه کار. ‫اونا براش نگهبان نمی‌ذاشتن...
‫و اون مسئول عملیات استخراج معدن بود.
‫همچین آدمی بود.
‫اون بهت افتخار می‌کنه، ‫مطمئنم.
‫ممنونم، کولیا، ‫که منو اونجا ول نکردی.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫نمی‌تونستم بلند شم ‫و هیچکسی هم نزدیکم نبود.
‫خودم رو نمی‌بخشیدم.
‫واقعاً؟
‫واقعاً.
‫- لیودا! ‫- کولیا!
‫لیودا!
‫کولکا!
‫کولیا!
‫یورا!
‫ما اینطوری پیداشون نمی‌کنیم. ‫اونا صدامون رو نمی‌شنون. باید جدا بشیم.
‫طناب رو در بیار!
‫خودمون رو می‌بندیم که گم نشیم.
‫یالا زود باش! یورا!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫آروم باش! آروم باش!
‫به خودت بیا! آروم باش!
‫تو می‌دونستی من دوستش دارم.
‫یورا، من بهش گفتم هیچ اتفاقی ‫نمی‌تونه بین‌مون بیفته.
‫متوجه نیستی؟
‫بلند شو، اونا منتظر مان.
‫ممنونم.
‫نمی‌ترسین که اینجا زندگی می‌کنین؟ ‫دور از همه‌ی آدما؟
‫تا جایی که یادم میاد ‫ما همینجا بودیم.
‫من توی لوزوا به دنیا اومدم.
‫همسرم مال همینجاست. ‫این خونه‌ی پدر اونه.
‫الان با پسر بزرگم رفتن شکار.
‫- دیگه وقتشه که مرد بشه. ‫- پسرت چند سالشه؟
‫شیش سال، تقریباً بالغه.
‫شماها دقیقاً کجایی هستین؟ ‫مانسی؟
‫- ممنون. ‫- محلی‌ها بهمون می‌گن آستیاک.
‫- اون بریدگی روی درخت‌ها کار شماست؟ ‫- بعضی‌هاشون برای ماست.
‫- بعضی هم برای شکارچیای دیگه. ‫- این حقیقت داره،
‫که یه چیزی ‫توی این کوهستان زندگی می‌کنه...
‫یه الهه‌ی شیطانی؟
‫- برای همینه که اومدین اینجا؟ ‫- نه، مسیرمون سخت شده بود.
‫بهمون گفتن که ‫اینجا یه چیز افسانه‌ای هست.
‫هست. ‫افسانه‌های متعددی وجود داره.
‫- همه اینجا نیستن. ‫- چی؟
‫یه سری دیگه هم هستن.
‫کسای دیگه‌ای هم اون بیرونن؟
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- آره، دو تا از رفقامون گم شدن.
‫و دو نفر رفتن ‫دنبال‌شون بگردن.
‫با منی؟
‫- اون چی می‌گه؟ ‫- می‌گه اونا میان.
‫و اونی که تو منتظرشی، ‫صحیح و سالم برمی‌گرده.
‫کولیا، متاسفم ‫که همیشه اذیتت می‌کردم.
‫لیودا، نفست رو ذخیره کن.
‫من قبلاً فکر می‌کردم ‫تو یه آدم خودخواهی.
‫و اینطور نیست.
‫اصلاً اینجوری نیستی.
‫صبر کن!
‫سردرنمیارم. ‫ما گُم شدیم؟
‫کولیا!
‫کولکا! لیودا!
‫- گوسیا! ‫- بچه‌ها، فکر کردم دیگه کارمون تمومه.
‫فکر کردی ما همینجا ول‌تون می‌کنیم؟ ‫کوله‌پُشتیت رو بده من!
‫دنبالم بیاید! ‫ما یه پناهگاه پیدا کردیم.
‫لیودا، یالا، بجُنب!
‫من حس بدی نسبت به این ‫آستیاک‌ها دارم
‫و بچه‌هام هنوز برنگشتن. ‫امیدوارم اتفاق بدی براشون نیفتاده باشه.
‫- اونا همین الانم اینجان. ‫- چی؟
‫بچه‌ها، بالاخره!
‫بیاین، بیاین تو!
‫- بیا اینجا! ‫- تقصیر من بود.
‫- چی تقصیر تو بود؟ ‫- کولیا نجاتم داد.
‫تیبو یه قهرمانه. ‫غذا رو نگه داشتی ناظر.
‫اگه گوسیا و یورکا پیدامون نمی‌کردن...
‫بیا، یالا.
‫خب، تعریف کن!
‫سلام. ما رو ببخشید.
‫بدون دعوت یهویی ظاهر شدیم ‫مثل مهمون ناخونده.
‫مشکلی نیست! برای همه جا هست. ‫کف زمین دراز بکشید.
‫- من چند تا پوست پهن می‌کنم، اینجوری راحت‌تره. ‫- ممنون.
‫برامون تعریف کن چه اتفاقی افتاد.
‫گوسیا، باهام بیا. ‫باید حرف بزنیم.
‫دوستش داری؟
‫- یورا... ‫- اگه واقعاً دوستش داری،
‫اگه حسی که ‫بهش داری واقعیه،
‫من بین‌تون قرار نمی‌گیرم. ‫نباید این کار رو بکنم!
‫می‌دونی، وقتی با هم بودیم، ‫اون همیشه از تو حرف می‌زد.
‫گوسیا این، گوسیا اون.
‫با این وجود، ‫من امیدوار بودم.
‫فقط یه قولی بهم بده.
‫هر کاری بکن ‫تا خوشحال باشه.
‫- از اینجا برید بیرون! ‫- لیودا! بجُنب!
‫وسایل‌تون رو بردارید و برید بیرون!
‫بابا، داری چیکار می‌کنی، بس کن!
‫- برید بیرون! یالا، برید بیرون! ‫- چرا گذاشتی مُرده‌ها بیان توی خونه‌مون؟
‫- بس کن! ‫- اونا متعلق به اینجا نیستن.
‫بچه‌ها، فکر کنم همون ‫پسریه که توی جنگل دیدم.
‫- کولیا، اون چشه؟ ‫- نمی‌دونم. لباست رو بپوش!
‫اونهو!
‫این بخاطر شماست! ‫شما با خودتون مرگ رو آوردین.
‫از اینجا برید!
‫خیلی ممنون بابت مهمان‌نوازی محلی‌تون. ‫بفرما، اینم از این.
‫آره، اول قبول‌مون کردن و حالام ‫اقامت‌مون تموم شده. بچه‌ها، یالا!
‫باید یه جایی رو برای پنهان کردن ‫وسایل‌مون پیدا کنیم.
‫وسایل‌مون رو می‌ذاریم اونجا ‫و بقیه مسیر رو بدون اونا ادامه می‌دیم.
‫روستیک! کافیه. ‫اون مخفیگاه می‌ترکه.
‫- داری دستم می‌ندازی. ‫- کولکا!
‫- خوب روی نقشه علامت‌گذاریش کن. ‫- خیلی خب.
‫خب؟ همگی آماده‌اَن؟
‫لیودا، چت شده؟
‫فکر می‌کنم شاید نباید بریم اونجا.
‫کجا، به اُتورتِن؟
‫بچه‌ها، فقط بهش فکر کنین. ‫اتفاقات زیادی افتاده.
‫اول اون دایره‌ها توی آسمون، ‫بعدش خرس،
‫اون مردها با اسلحه‌ی خودکار ‫و این پیرمرد با اسلحه‌ی شکاری.
‫انگار همه چیز داره بهمون می‌گه ‫نریم اونجا.
‫شاید وقتی مانسی‌ها ‫بهمون هشدار می‌دادن حق داشتن
‫خب، اونا ناظر رو متقاعد کردن.
‫لیودا، پیشنهاد تو چیه؟
‫باید برگردیم؟
‫گوسیا شاید حق با لیودا باشه.
‫کولاک رو ببین، داره شدیدتر می‌شه.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫من همه چیز رو درک می‌کنم، ‫ما سختی زیادی رو از سر گذروندیم.
‫همه‌مون خسته‌ایم. ‫و اگه الان بهم بگید...
‫که باید برگردیم،
‫درک می‌کنم. ‫بیاین این کار رو بکنیم!
‫رای‌گیری می‌کنیم. ‫کی دوست داره برگرده؟
‫متاسفم بچه‌ها، ‫نمی‌دونم چی به سرم اومده.
‫حق با گوسیاست، ما اونقدری ‫سختی کشیدیم که همینجور ساده برنگردیم.
‫باید تا آخرش بریم.
‫به هر حال ما گردشگرهای آهنین ‫دانشگاه پلی‌تکنیک هستیم.
‫کی با منه؟
‫- من هستم. ‫- منم همینطور.
‫خب، بچه‌ها، تصمیم گرفته شد!
‫امشب رو توی گذرگاه می‌گذرونیم.
‫- یورکا، داری میای؟ ‫- برو!
‫بهتون می‌رسم. ‫باید این لحظه رو جاودان کنم.
‫این یه پیروزیه! به پاکی و روشنیِ آب!
‫این قدرت روحیه‌اس!
‫«هشت ساعت قبل از مرگ گروه»
.:: @bollbolljan_com ::.