‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫حرف آخری داری؟
‫نیازی نیست این سوال رو از یه آلودگی محض بپرسی.
‫دازای-کان؟
‫داری چیکار میکنی؟
‫نمیذارم بکشیش.
‫چی؟
‫بدل باشه یا نه...
‫...اون یکی از ماست.
‫متوجهم.
‫من...ربونوسوکه آکوتاگاوا بودم.
‫درون...
‫درون تو متولد شدم.
‫ریونوسوکه آکوتاگاوا.
‫تو آدم خیلی خجالتی و نازک نارنجی بودی.
‫خیال کردی که همه قلبا از تو متنفرن.
‫پس نیاز به کسی داشتی که دوستت داشته باشه.
‫یه چیزی هست که میخوام بنویسم.
‫چیه؟
‫یه رمان.یه رمان که شبیه یه رمان واقعی باشه.
‫پس بنویسش.
‫اما میفهمم که هیچکس اونو نمیخواد...
‫و میدونم که نمیتونم چیزی مثل شیگا سان بنویسم.
‫فکر میکنی همه چی باید بی نقص باشه،آره؟
‫چون این چیزیه که مردم میخوان.
‫تو زیادی مهربونی.
‫حس میکنی که نمیتونی به انتظارات مردم خیانت کنی.
‫فقط میترسم که ازم ناامید بشن.
‫تو یه دوست میخواستی که همه چیزت رو دوست داشته باشه.
‫واسه همین هم بود که من رو درونت ساختی.
‫من کسی بودم که تو واسه دوستت داشتن،میتونستی همیشه روش حساب کنی.
‫و تو تمام دنیای من بودی.
‫واسه همین میخواستم از حس عزت نفس قوی اما شکننده ت حمایت کنم.
‫بی اهمیت به این که چند سال گذشت،یا کجاها رفتی.
‫به نوشتن ادامه دادی.از نوشتن فرار نکردی.
‫نه،شاید این درست نباشه.
‫بهم این حس دست داد که نمیتونستی فرار کنی
‫واسه من اینطور به نظر میرسید که رمان ها،مثل ادبیات،تو رو اسیر خودشون کردن.
‫چیکار کنم؟
‫من چی ام؟
‫چی از من در میاد؟
‫میدونستی که نوشتن داشت تو رو از پا در میاورد،اما فقط میتونستی نوشتن رو انتخاب کنی.
‫شاید تقدیر نهاییت اونجا تصمیمش گرفته شده بود.
‫چیکار کنم؟
‫نمیتونم برگردم و ریونوسوکه آکوتاگاوایی که مردم میخوان باشم.
‫تو چرا اینطوری هستی؟
‫چرا هنوز سعی داری به بقیه چیزی که میخوان رو بدی حتی الان؟
‫چون مطمئنم تموم چیزیه که دارم.
‫چون تو خالی ام.
‫حداقل کاری که میتونم بکنم اینه که باعث بشم بقیه راجع بهم خوب فکر کنن.
‫تو تو خالی نیستی!
‫تو...
‫تو درست میگی.تو همیشه تو سمت من بودی.
‫چون همینطوری ساختمت.
‫متاسفم که مجبورت کردم همچین زندگی بلااستفاده ای داشته باشه.
‫داری یه جوری جلوه میدی که من راجع بهت خوب فکر کنم؟
‫عادت بدیه.
‫تو همیشه همراهم بودی.
‫پس حالا،در آخر،آرزوی من رو برآورده کن.
‫چی؟
‫در حالی که خوابم،خفه م کنی که بمیرم؟
‫و در آخر،تو...
‫"دیالوگی در تاریکی" ‫پیش نویسی که جا گذاشتی یه دیالوگ بود.
‫بین تو و تو دیگه،کسی که همه چیز رو انکار کرد،تو بودی.
‫تو من رو خلق کردی،اما حتی نمیتونستی بهم مهربونیم رو روا ندونستی.
‫تنها دوست من،اربابی که من رو خلق کرد...
‫تو برای من همه چیز بودی.
‫من از رمانایی که تو رو اسیر گرفتن و رهات نمیکنن،متنفرم!
‫"دیالوگی در تاریکی" ‫من از رمانایی که تو رو اسیر گرفتن و رهات نمیکنن،متنفرم!
‫از طلسمی به اسم ادبیات که روش زندگی کردنت رو محدود کرده،تنفر دارم.
‫من فقط مخلوقی از تصورات ریونوسوکه آکوتاگاوا بودم.
‫قرار بود موقع مرگت ناپدید بشم.
‫اما یهو اونا ظاهر شدن.
‫من کجام؟
‫تو بودی که صدا زدی؟
‫چی؟
‫تو صدا زدی بیایم اینجا.
‫چی داری میگی؟
‫تو کی هستی؟
‫آلودگی ها.اسم ما اینه.
‫آلودگی ها.
‫ما تمام ادبیات رو آلوده میکنم.
‫همه ادبیات رو از بین میبریم.
‫دلیل وجودمون همینه.
‫نابود کردن ادبیات؟
‫چرا باید همچین کاری بکنین؟
‫ادبیات احساسات انسان رو بیدار میکنه.
‫اما وقتی عواطف انسان بیدار میشن،
‫در ادامه ش گوناگون میشن و میرن سراغ پس زدن دیگران.
‫به عبارتی،ادبیات انسان ها رو احمق میکنه.
‫و اراده ای که ما رو خلق کرده،از این موضوع ترسید.
‫ما آلودگی ها از تنفر،حسادت و خشم تشکیل شده ایم.
‫احساسات انسانی!
‫پس شما خوشه هایی از احساساتین؟
‫نفرت شدید تو نسبت به ادبیات ما رو به اینجا کشونده.
‫احساساتی مثل احساسات تو ما رو قوی تر میکنن.
‫پس قصدتون اینه که من رو به خودتون جذب کنین؟
‫و در ازاش،آرزوت رو برآورده میکنیم.
‫آرزو؟
‫تو ادبیات رو نفرین کردی.
‫پس یه داستانی هست که میخوای نابودش کنی،نه؟
‫نابودش کن،خب!
‫"دیالوگی در تاریکی" ‫نابودش کن،خب!
‫از گذشته و آینده این جهان محوش کن!
‫گذشته و آینده؟
‫این کار واقعا ممکنه؟
‫آلودگی ها ادبیات رو نابود میکنن.
‫نفرت نسبت به ادبیات نابودش میکنه.
‫یه داستان باورنکردنی.
‫اما حالا که ارباب من رفته،
‫به عنوان یه موجود خیالی،تقدیرم اینه که ناپدید بشم!
‫پس الان،به اون کور سوی امید دل میبندم.
‫انتخاب کن.جواب بده.
‫چه داستانی رو میخوای نفرین و نابود کنی؟
‫من...
‫میخوام تمام داستان های ریونوسوکه آکوتاگاوا رو نابود کنم!
‫پس کارهای ارباب خودت رو انتخاب میکنی؟
‫اینقدر از نویسنده بدبخت خودت که تو رو به عنوان یه نوع فرار از واقعیت درست کرده بدت میاد؟
‫بدم بیاد؟اتفاقا برعکس.
‫ریونوسوکه آکوتاگاوا دوست داشتنی ترین دوست منه.
‫حتی الان هم این یه حقیقت باقی میمونه.
‫پس دلیلت چیه؟
‫بخاطر اون!
‫فلاکت اون وقتی شروع شد که با ادبیات مواجه شد و یه کتاب نوشت.
‫هر بار که نوشت،زجر کشید.هر بار که نوشت،یه بخش از خودش رو فدا کرد.
‫اگه کتابی ننوشته بود،زندگی شاد تری داشت.
‫اگه کتابی ننوشته بود،مردن رو انتخاب نمیکرد!
‫پس من این واقعه که اون اصلا چیزی نوشته رو نابود میکنم!
‫برای نجات مردی به نام ریونوسوکه آکوتاگاوا!
‫پس تو با نابود کردن کتاب ها که نتیجه ان،نویسنده که عامله رو تغییر میدی؟
‫گفتی که میشه از هر دو گذشته و آینده اونا رو برداشت.
‫که یعنی طوری میشه که اونا هیچوقت وجود نداشتن.
‫طوری میشه که نویسنده هیچوقت اونا رو ننوشته.
‫اشتباه میکنم؟
‫پس تو سرنوشت یه نویسنده رو با نابود کردن کتابهاش تغییر میدی؟
‫دقیقا!
‫من میخوام مردی به اسم ریونوسوکه آکوتاگاوا رو نجات بدم!
‫من ادبیات رو برای خوشحالیش آلوده میکنم!
‫جالبه.
‫تو اولین کسی هستی که از قدرت آلودگی ها به این روش استفاده میکنی.
‫باعث سرمشاری میشه که تو رو جذب کنیم.
‫چی؟
‫نظرم رو عوض کردم.
‫به تو بخشی از قدرتمون رو میدیم.
‫تو روح یه نویسنده رو داری،پس قادر خواهی بود که به اون مقام برسی.
‫و در اون لحظه،من قدرت تمام دانش آلودگی ها رو جذب کردم.
‫کیمیاگر.کتابخونه.
‫نویسنده های تناسخ شده ای که اینجا جمع میشن.
‫همه ش رو فهمیدم.
‫و واسه همین میدونستم باید چه کاری بکنم.
‫اگه یه کتاب رو از بیرون آلوده کنی،یه نویسنده میتونه از درون کاوش کنه و جلوت رو بگیره.
‫پس بهتر میشد اگه میرفتیم جایی که اون نویسنده ها ساکن بودن و اونا رو از بین میبردیم.
‫با این بدن،که از یه نویسنده ساخته شده،
‫احتمالا میتونستم وارد کتابخونه بشم و تظاهر کنم یکی از اونام.
‫قدرت احیا نویسندگانی که کیمیاگر در اختیار داشت فراتر از تصورمون بود.
‫ما موفق شدیم که ببریمت داخل،اما تو حافظه ت رو در اون روند از دست دادی.
‫و اینطور شد که من فراموش کردم که یه آلودگی ام،
‫و با آلودگی ها بعنوان ریونوسوکه آکوتاگاوا جنگیدم،درسته؟
‫خنده داره.
‫بنظر میرسه که همه ش رو دوباره به دست آوردی.
‫آره.الان حالم خوبه.
‫چی؟
‫بالاخره خودت رو کشف کردی،آره؟
‫استاد،آکوتاگاوا؟
‫بعد از مرگ ریونوسوکه آکوتاگاوا،تو وصیت نامه ش رو خوندی،آره؟
‫از طرف اون...
‫...ازت متشکرم.
‫متشکرم،بهترین دوست دوست من!
‫کیکوچی-سان!
‫امکان نداره!
‫هوری-کان!
‫او-او،این بده!
‫جدی؟
‫داره میاد!
‫امکان نداره...استاد آکوگاتاوا!
‫آماده شو،دازای!
‫اون که نیست...
‫من باهات مشکلی ندارم.
‫اما اگر بذارم زنده بمونی،میای که جلوم رو بگیری،آره؟
‫پس...متاسفم.
‫اودا ساکو!
‫حرومزاده!
‫آنگو!
‫بد نیست!
‫جلوش رو بگیر!
‫جلوش رو بگیر،لطفا!
‫تو با من نمیجنگی؟
‫چرا؟چرا؟
‫ساده ست.
‫چون من یه آلودگی ام!
‫اما با این حال،یکی از ما بودی!
‫تو مرتکب یه اشتباه شدی!
‫تو یکی از ما بودی،اینو میدونم!
‫از اون چشما خوشم نمیاد!
‫بهم نگاه نکن!
‫با اون چشما بهم نگاه نکن!
‫اونا منو ناراحت میکنن!
‫چرا؟
‫چرا باید ناراحت بشی؟
‫خودم هم نمیدونم.
‫اما میتونستی بگی...
‫...چون حسش کردم.
‫حسش کردی؟
‫که تو هم عاشق کتاب های ریو هستی.
‫دازای...از ادبیات محافظت کن.از چیزی که ریو خلق کرده محافظت کن.
‫غیر ممکنه!
‫آکوتاگاوا!تو آکوتاگاوا هستی،درسته؟
‫نه.
‫حالا اون فقط یه...
‫بد به نظر میرسه.
‫هنوز یکی مونده بود.
‫خب،همه تون اینجایین؟
‫این کار رو سریعتر پیش میبره.
‫بیا عجله کنیم،سای.
‫ما نمیتونیم بدون اسلحه هامون پیروز بشیم.
‫جواب درست همینه.
‫من نمیذارم فرار کنین.
‫اوه،نه!
‫شیرجه بزن!
‫سرپرست!
‫عجله کن!برو داخل کتاب!
‫درسته.داخلش...
‫"چرخ دنده ها"
‫اوکی،اینجا میتونیم از اسلحه هامون استفاده کنیم.
‫ظاهرا به اون مصاحبه نمیرسم...
‫بیا دنبال من!
‫سال،خیلی بلند داری حرف میزنی!
‫نگران نباش،ساکو.
‫من در خدمتم.
‫اوکی.
‫سال!
‫تو با اون اسلحه کارت بده.
‫همینم که هستم،لعنتی!
‫فقط یکم دیگه...
‫فقط یکم دیگه،و بعد سرنوشت عوض میشه.
‫میتونم نجاتت بدم...
‫ارواح نویسنده ها دارن ناپدید میشن.
‫امیدواری نمونده.
‫دازای!
‫دازای!دازای
‫"چرخ دنده ها"
.:: @bollbolljan_com ::.
‫خبره ادبیاتی!
‫تولدت مبارک،من!
‫"کیک ترد توت فرنگی،یک کیک بی نقص برای تولد ها, ‫تکه کردنی و پر شده با توت فرنگی و خامه." ‫تولدت مبارک،دازای!
‫"کیک ترد توت فرنگی،یک کیک بی نقص برای تولد ها, ‫تکه کردنی و پر شده با توت فرنگی و خامه." ‫خوشمزه به نظر میرسه.بیا بخوریمش.
‫"بوه!?"
‫"جایزه آکوتاگاوا" "دازای اوساما" "19 ام ژوئن" ‫این دیگه چیه؟
‫"جایزه آکوتاگاوا" "دازای اوساما" "19 ام ژوئن" ‫واکائوی،ملپ و ناتو.مورد علاقه هاتن،آره؟
‫با هم قاطیشون نکن!و چرا روی بشقاب نوشته "جایزه آکوتاگاوا"؟
‫همیشه میخواستیش،درسته،دازای-کان؟
‫واقعیش رو که نمیتونیم بهت بدیم،واسه همین اینو واسه ت جور کردیم.
‫میخوای حالم رو بگیری،ها؟
‫اینطور نیست!
‫یکم خوشحال به نظر میای،نه؟
‫آره.یعنی،خوشحالم که تولدم رو داری جشن میگیری.
‫اما من اینو از طرف کسی که برام محترمه میخوام،میدونی؟
‫--عه؟--شاید.