‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫وایسا!
حالتون بهتره؟
‫خیلی بهترم. این چه گرمه...
این چیه؟
‫یه مایع مخصوص زیستیه.
‫و حاوی موادیه که مثل سلول های باز تولیدی بدن کار میکنن.
‫به!
‫میدونم برای یه اسلایم شرایط مشکلیه، ‫مخصوصا اگه برای بازیابی فرمش اوقات سختی رو داشته،
‫ولی بیایید برای درمانش وقت بذاریم.
‫خیلی ازتون ممنونم، دکتر!
‫روز خوبی داشته باشید.
‫مراقب خودتون باشید.
‫مثل اینکه عالی عمل کرد.
‫مایع زیستی تاثیر بی نقصی روی بیمار داشت.
‫فکر اینکه از آبگرم درمانی الهام گرفتید ‫من رو شگفت زده کرده...دکترگلن .
‫من بدون دانش تو نمیتونستم انجامش بدم، سافه.
‫بفرمایید.
‫ها؟ شما...
‫نماینده ی شورای شهر لیندورم...
بانو سکالدی دراگن فلت؟
دکترِ دختران هیولایی
یه گولم گوشتی که چشم دیدن دکترا رو نداره! پرونده سوم
‫لیندورم در کل یه شهر تازه تاسیسه که ‫توسعه اش رو شروع کرده.
‫بعد از این که جنگ بین انسان ها و هیولاها تموم شد.
‫هیچ شهر دیگه ای وجود نداره که در اون ‫انسان ها وهیولاها این قدر با هم در تعامل باشن.
گفته میشه شهری که تونسته باشه طی ده سال به چنین توسعه ای دست پیدا کنه
‫تا قبل این بی سابقه بوده.
‫فردی که پشت همه ی این توسعه ها بوده ‫عضوی از نژاد نادر اژدهایان ئه،
‫همینطور نماینده ی شورای شهر لیندورم، ‫بانو سکالدی دراگن فلت.
‫اگر بخاطر تلاش های ایشون نبود، شهر هیجوقت این چنین پیشرفت نمیکرد.
‫اسما و رسما، ایشون قدرتمند ترین فرد شهر هستند.
آه سکالدی-ساما... چی باعث شده به اینجا بیاید؟
میتونیم کمکتون بکنیم؟
بانو اژدها دارن میپرسن اینجا درمانگاه لیتبایت هست یا نه؟
‫بـ-بله هست.
‫من کونای زنوو هستم.
‫من ملازم و محافظ بانو اژدها هستم.
‫من کلمات گهربار ایشون رو به شما انتقال میدم.
‫باید از خداتون هم باشه که از خرد ایشون بهره مند شدید.
‫شادی و احترامتون رو نشون بدید!
‫شایعاتی شنیده بودم که محافظ سکالدی-ساما خودشو ‫ عمیقا وقف خدمت به ایشون کرده.
‫هوی تو! ساکت!
‫خوب گوش بدید، محافظ من بازوی راستش رو توی نبرد با راهزن ها از دست داده،
‫و ما هم در حال حاضر از محل بازو بی اطلاعیم.
‫«محافظ من» یعنی...
تو داری در مورد خودت حرف میزنی؟
‫چقدر پیچیده.
‫« پس از شما درخواست دارم که محل بازو پیدا کنید.
‫و از مهارت هاتون استفاده کنید تا اون رو به جای خودش بخیه بزنید.»
‫کلام ایشون این بود.
مفهوم بود؟
‫پس یه درگیری بوده.
‫«اون با موفقیت تونست رد چند برده فروش رو که تعقیب میکردیم بزنه،
‫ولی توی تله ی اون ها افتاد.»
‫«کونای ده نفرشون رو قبل از این که عقب نشینی کنه شکست داد،
‫ولی بازوش موقع فرار یه جایی افتاد.»
‫من عمیقا شرمسارم بانو دراکونس!
فکرکنم شرایط رو متوجه شدم. ایرادی نداره چند تا سوال بپرسم؟
‫ایشون فرمودند « بله بپرسید».
‫ولی خیال نکن هر چی دلت خواست میتونی بپرسی، دانشمند!
‫حد خودتو بدون!
اول، برای چی به درمونگاه من اومدید؟
‫من میدونم که سکالدی-ساما به استاد من، دکتر کتولی بسیار نزدیک هستند.
بهتر نبود به ایشون توی بیمارستان مرکزی مراجعه میکردید؟
‫« من رفتم. ولی ایشون فورا من رو رد کرد.
‫ایشون گفتند یکی از مورد اعتماد ترین دانشجو هاشون برای خودش درمانگاهی دایر کرده،
‫پس بهتره من برم اونجا.»
‫خب، استاد دوباره عصبی شده.
‫زنیکه اختاپوسی!
من لازمه برای درمان بدونم، شما چه نوع هیولایی هستید،کونای-سان؟
‫در نگاه اول، مثل یه زامبی یا غول بنظر میرسید.
‫مترجم: Ghoul در معنی نوعی نامرده ی جسدخوار، نه بزرگ و عظیم الجثه
‫«کونای یه هیولا نیست، اون در اصل یه آدم بوده.»
‫«اون یه گولم گوشتیه، از تکه های مختلف بدن انسان ساخته شده.»
مترجم: مثل هیولای فرانکنشتاین
‫شنیدم که اون از نمونه های آزمایشگاهی یه دانشمند جاه طلب از شرق دوره بوده.
نمونه آزمایشی؟
خلق کنن؟ زندگی پس اون ها تلاش کردند
‫« به همون دلیل...
‫کونای از دکترها متنفره.»
‫من هیچ علاقه ای به تو و درمان هات ندارم، دانشمند!
‫به طرز ترسناکی پرخاشگره.
‫ولی از لحظه ای که سکالدی-ساما رفت، مثل یه بچه گربه ی گمشده بنظر میرسه.
‫صداتونو میشنوم، سافنتیت خانم.
‫با اجازتون، ولی چیزهایی که مربوط به جادوی سیاهن،
‫مثل گولم ها، از حیطه ی دانش دکتر گلن خارجه.
‫ما فقط درمان هایی مبتنی بر آزمایش ها و مشاهدات تجربی رو ارائه میدیم.
شما با این مسئله مشکلی ندارید؟
‫منم انتظار زیادی ازتون ندارم.
‫تمام چیزی که بانو دراکونس میخوان، اینه که فقط بازو رو سر جاش بخیه بزنید.
‫ولی...
‫همونطوری که بار ها گفتم، به دکترا اعتماد ندارم!
‫کمکتو نمیخوام.
‫میفهمم چه حسی داری، ولی این دستور سکالدی-ساما است.
‫من به همکاریت برای پیدا کردن بازوت احتیاج دارم تا دوباره بدوزیمـ-
‫و منم دارم بهت میگم که کمکت رو لازم ندارم!
‫خودم دستم رو پیدا میکنم.
‫ازونجایی که اون یکی دستم رو هنوز دارم، خودم میتونم بدوزمش.
‫بانو دراکونس باید تا الان به قدر کافی دور شده باشن.
‫ببخشید که وقتتون گرفته شد.
‫باورم نمیشه.
بازوش دوباره بازم میفته چون اونقدر کله شقه که
‫اصرار داره خودش یه دستی دوباره بدوزتش.
‫اونطوری هم که به نظر میرسید، بقیه بخیه هاش هم شل و ول بودن.
‫بله، به نظر میرسه اون دانشمندی هم که کانوی-سان رو سرهم کرده،
‫به شدت مشکل داشته، هم از نظر بالاخونه ی تعطیلش هم دوخت و دوز زپرتیش.
داری میگی این تنفرش از دکترها رو توجیه میکنه؟
‫خب، فارق از اینکه از دکترها خوشش میاد یا نه،
‫این وظیفه ی منه که مطمئن بشم حال بیمار هام بهتر میشه.
‫من میرم بیرون.
ایده ای داری بازوی راستش کجا افتاده؟
‫معلومه نه.
‫دارم میرم همینجوری بیرون رو بگردم.
‫ببخشید، ولی مجبورم مریض های بعد از ظهر رو به خودت بسپرم.
‫بسپرش به من، بالاخره ما هم جن های قابل اعتمادی داریم.
‫بسپر به ما!
‫کمک میکنیم!
‫همه سعیمونو میکنیم.
‫گمش کردم، میتونم قسم بخورم یک از همون راهزن ها بود.
‫میدونم گفتم میرم بگردم،
‫ولی واقعا هیچ سرنخی ندارم.
‫حداقلش باید میپرسیدم کجا با راهزن ها جنگیده.
‫احتمالا دوباره سرم داد میزنه،
‫ولی اگه با کونای-سان بگردیم سریعتره.
‫تیسالیا-سان!
دکتر؟
یا خدا چی شده؟
‫اون...
‫اونجارو...
‫وای.
‫گفتم یه سر میرم بیرون سبزیجات بخرم،
‫واسه همین بدون کی و لونا اومدم،
!رو پیدا کردم اون ها ولی
‫از عضله ی ران بریده شده، نه این زخم کهنه است.
‫بخیه هاش هم حتما در اثر یه ضربه قوی باز شدن.
چجوری میتونی اینقدر آروم باشی؟
‫این حتما یه قتل بوده! باید پلیس رو خبر کنیم!
‫این یه قتل نیست، این فقط پای کونای-سان ئه.
کونای..؟
کونای زنوو رو میگید؟
میشناسیش؟
‫خیلی بی احتیاط بودم!
‫فکر اینکه نه فقط دستم، که پام هم از دست دادم...
‫باید پیداشون کنم و برگردم سر وظیفه ام!
‫وگرنه دیگه هیچوقت نمیتونم با بانو اژدها روبرو بشم!
‫ولی انگار نمیتونم از هیچ کسی کمک بخوام.
باید چیکار کنم؟
کـ-کی رو پام داره حس میکنه؟
‫نـ-نکن اونجارو! خیلی حساسه!
‫کیه...نکن!
‫کونای زنوو جنگجویی بود با رکورد بیشترین برد پیاپی.
‫توی رده ی اول مبارزات.
‫دستاورداش شناخته شد و باعث شد که بعنوان محافظ سکالدی-ساما انتخاب بشه.
‫غیرقابل باوره که یکی مثل اون شکست بخوره.
‫شاید غافلگیرش کردن وقتی گاردش پایین بوده.
‫یا وقتی که دست راستش رو گم کرده بوده.
‫و جوری که از این به نظر میاد، بخیه هاش بدجوری ضعیف شدن.
دکتر، عیبی نداره شما اونو دستمالی میکنی؟
‫مشاهده کاریه که هر دکتری باید انجام بده.
‫فکر کنم با اینکه جدا شده بازم حرکت کنه.
نمیدونم اعضاش آیا واقعا مرده ان، یا اراده ی خودشون رو دارن؟
چطور اینقدر آرومی؟
‫این فقط بخشی از شغلمه.
‫وقتی دانشگاه بودم بدن های زیادی رو تشریح و بررسی کردم، چه آدم و چه هیولا.
‫همیشه میدونم افراد عجیبی توی این شهر زندگی میکنن،
‫ولی شما خدایی تو یه سطح دیگه ای!
‫مـ-من عذر میخوام، ولی موقع کار خیلی روش متمرکز میشم.
‫نه نفرمایید، مشکلی نیست.
‫فقط...
فقط؟
‫اونجوری که شما هی دارین پاشو خم میکنید،
‫به نظر یه منحرف افسارگسیخته میرسید، دکتر جان.
میشه خواهش کنم این رو به سافه نگید؟
‫لعنتی، باید کار همون دانشمنده باشه.
چطور جرات میکنه اینطوری پای من رو دستمالی کنه؟
‫حتی فکر این که با اینکه پام جدا شده هنوز کاملا حسش میکنم...
‫مشخصا این یه جور نفرینه که گریبانگیرم شده.
‫اگر فقط حس بود باز یه چیزی،
‫ولی حتی صدای اجسادی که جسمم ازشون ساخته شده درونم طنین میندازه.
‫من میخوام به یه ارباب شایسته خدمت کنم، میخوام ازش محافظت کنم.
!میخوام ازم قدردانی کنن
‫میخوام دوباره عاشق بشم!
‫بس کنین! صداتون بلنده! ساکت بشین!
‫خب حالا کافیه که دست راستشو پیدا کنم، و البته خودشو.
‫قاعدتا با اون شرایطش نمی تونه زیاد دور شده باشه.
‫شاید همین نزدیکی باشه.
‫عه! دیدمت دکتر سنسه!
لولالا! اینجا چیکار میکنی؟
‫مردم دارن حرفای خیلی عجیبی در موردت میزنن!
‫اون ها میگن شما داری قطعه های بدن جمع میکنی تا یجور آزمایش عجیب انجام بدی!
‫همه تو شهر دارن میگن!
‫بله... گمونم نمیتونم مردم رو بخاطر این سوءتفاهم مقصر بدونم.
‫ولی در واقع این پا مال بیمار منه.
میدونم! مال کونای-سانه نه؟
‫یه چیزی هم هست که میخواستم بدم بهتون.
‫دادام!
‫دستم حسش فرق کرد.
‫یه چیزی داره می مالتش؟ هوی یواش تر!
‫یه کم قبل تر توی آبراهه ها پیداش کردم.
‫مردم تازگی خیلی آشغال توی آب ها میریزن!
‫واقعا ها! همه جور آشغالی میریزن!
‫متاسفانه اونم معضلیه، ولی بازوی کونای-سان آشغال نیست.
‫میدانوم!
‫خب، خب، تنها چیزی که مونده پیدا کردن کونای-سانه.
خب چرا از بدنش نمیپرسی؟
از بدنش؟
هی! دست خان، پا خان! کونای-سان کجاست؟
‫گمونم امتحانش ضرری نداشته باشه.
نه؟
‫بهت گفتم..
‫بهت گفتم از دست مالی کردنم دست برداری...
‫توف بهت، دانشمند!
‫دنبالت بودم کونای-سان.
‫دانشمند...
‫دست و پات رو پیدا کردم.
‫فورا بخیه شون میزنم.
‫به هیچ کمکی از طرف تو نیازی نیست!
‫بهم دست نزن!
‫عذر میخوام ولی تا الان هم یکم لمست کردم.
میخوای با اون قلاب ها چیکار کنی؟
مگه نمیخوای پامو بدوزی؟
‫این یه سوزن بخیه است.
‫این اندازه مخصوص کوک زدن رگ های خونی به هم ئه.
فکر کردی قراره از سوزن لحافدوزی استفاده کنم؟
‫دیدن بخیه های قدیمیت باعث شد بفهمم،
‫کسی که درستت کرده هرچی بوده دکتر نبوده.
‫اون موضوع مهم نیست.
قبل از اون، مظورت چی بود از وصله زدن رگ هام؟
‫من میخوام عصب ها و رگ هات رو به هم وصل کنم.
‫اونطوری که فهمیدم اعضات مرده نیستن.
‫پس ما میتونیم رگ ها و عروق زیادی رو به هم متصل کنیم.
‫ولی از اون جایی که بدنت متابولیسمی نداره، فقط تا همینجا میتونم جلو برم.
‫لازم نکرده، فقط عضله هام رو بدوز به هم برم پی کارم.
‫من یه گولم گوشتیم!
‫ساز و کار این بدن با بدن های زنده فرق داره.
‫هیج کدوم از این ها لازم نیست.
واقعا اینطور فکر می کنی؟
‫مطمئن نیستم چی گولم ها رو حرکت میده،
‫ولی ما باز هم نباید نسبت به اینکه بدنت چطوری سرهم شده بی اعتنا باشیم.
‫اگه بدنت رو درست حسابی سرهم نکنیم.
‫این اعضا همچنان اعضای کسای دیگه ای می مونن.
کسای دیگه؟
‫با اینکه گمونم دیره یکم، ولی فکر نکنم بیهوشی لازم داشته باشی.
‫من درد رو حس نمیکنم، ادامه بده.
‫ظاهرا طوری که اسم من در شرق دور نوشته میشه...
‫یعنی «بدون زجر».
‫میدونم، منم اهل شرق دورم.
‫اسم من گلن از کلمه ی گورن میاد، که یعنی نیلوفر سرخ.
‫که اینطور.
‫سازنده ی من بهم گفت من یه مخلوق ایده آلم که درد رو حس نمیکنه.
‫من از اونجایی که درد رو حس نمیکنم، پس نمیتونم زجر بکشم.
‫واسه همینه که دانشمند...نه ، دکتر گلن...
‫نیازی نیست این قدر با ظرافت عمل کنید.
‫اینم از رگ هات.
‫خب، حالا نوبت عصب هاته.
برای چی تا اینجا پیش رفتی؟
‫چون یه پزشکم.
‫وظیفمه هر کاری میتونم برای بیمارام انجام بدم.
‫بعدشم، کسی که زجری نمیشناسه،
‫اینطور که تو داری زجر میکشی به نظر نمیرسن.
‫استادم دکتر کتولی یه حرف خوبی میزد.
‫«اینی که درد میکشی یعنی زنده هستی.»
‫تو زنده ای، کونای-سان.
‫این وظیفه ی یه پزشکه که درد هایی رو آروم کنه...
‫که بخاطر زنده بودنمون متحمل میشیم، حالا هرچقدرم کوچیک.
‫نمیتونم همه اش رو رفع کنم.
‫ولی میتونم کمترش کنم.
‫که اینطور.
‫هیچوقت نمیدونستم دکترهایی مثل شما هم هستن.
‫دوست دارم فکر کنم که امثال من کم نیستن.
چطوره؟
‫عالی، هیچوقت اینجوری خوب نبوده.
‫ماشالا، دکتر گلن.
‫حالا میرم سراغ پات.
‫تا قبل غروب تمومش میکنم.
‫کـ-که اینظور!
‫چه عالی...
‫مایه ی تاسفه...
دکتر جون امروز نیست؟
‫این همه راه تا درمونگاه اومدم که این دکتری که هی ازش حرف میزنی رو ببینم.
‫چه بد شانسی.
‫این قدر بدجنس نباش، ما رفیقیم ها.
‫دفعه بعد بیارش با خودت.
‫نمیشه، دکتر سرش شلوغه.
‫من واست هدیه آوردما!
‫خودت گفتی تو کوجه پیداش کردیش، بعد هم مجبورم کردی قبولش کنم!
‫حالا هرچی. گمونم برم خونه دیگه.
‫سلام منو به دکتر جونت برسون.
‫باشه، باشه، تو پاتوق میبینمت.
‫گمونم دکتر گلن جونت الان یه جایی داره رو سرت هوو میاره!
کونای-سان ببخشید اینو میگم ولی اگه ممکنه میشه یکم دامنتونو بزنید بالاتر؟
‫بـ-باشه.
‫تا جایی که بتونم سریع تمومش میکنم.
‫اوکی.
درد داره؟
‫فقط یکم سوز میاد، سریع تمومش کن.
‫ولی دستت که خوب بود.
مـ-من از کجا بدونم؟
‫سازنده ام اینجوری ساخته دیگه.
‫مشخصا مشکلای زیادی دارن.
نـ-نمیتونی یکاریش بکنی؟
‫اینطوری ناله مو در نیاری؟
یچیزی بگو لعنتی! چطور میتونی بعد این که ناله مو اینطوری بلند کردی هیچی نگی؟
‫نه راستش بهتره چیزی هم نگی-
‫نمیذارم بعدش قصر در بری!
‫وقتی کارت تموم شد خودم میام...خودم میام-
‫دقیقا واسه همینه از دکتر ها بدم میاد!
‫میگم که بدونی! این حقارت رو هیچوقت فراموش نمیکنم!
‫ولی به احترام بانو اژدها، مجازاتت به بعد موکول میشه.
‫خب خدا رو شکر
‫ولی انصافا...
‫نجاتم دادی وکیلی.
‫ازتون ممنونم، دکتر گلن.
‫بسلامت.
‫برگشتم.
‫خوش برگشتی.
‫خوش اومدی.
شیر ما کوش؟
‫وای ببخشید، میرم یکم میخرم براتون الان.
‫اینم شیرتون.
‫هورا!
‫نمیدونم سافه رفته بیرون یا نه.
‫من همین جام دکتر گلن.
‫سافه.
‫نگاه کن دکتر.
‫فکر کنم من باردارم.
.:: @bollbolljan_com ::.
پرونده4 لامیایی با درد بی درمون
‫پرونده 4، لامیایی با درد بی درمون.