‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫به‌ نظر میاد تکنولوژی اینجا ‫خیلی از «آلشیا» پیشرفته‌تره!
‫آره... اما اگه چیزی که «نانا» گفت درست باشه ‫ما الان 300 سال عقب‌تریم.
‫منظورتون چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫این درست بود که بدون اجازه اومدیم داخل؟
‫باید بدونیم که اون واقعا «لیچت»ـه یا نه!
‫«ریهیتو» صداش زدن، نه؟
‫من... من فکر می‌کنم اون لیچته!
‫چرا؟
‫فقط یه حدسه...
‫اما من مطمئنم.
‫به هر حال اون زن یه بار عظیمی ‫از مشکل رو بهمون تحمیل کرد.
‫خودتون ببینید... ‫300 سال پیش چه اتفاقی افتاد!
‫چه اتفاقی باید می‌افتاد...
‫و در صورت امکان، می‌خوام که تغییرشون بدید...
‫بخاطر اینکه من نمی‌تونستم تغییرشون بدم.
‫تغییر بدیم...
‫اون ازمون می‌خواست چیکار کنیم؟
‫300 سال قبل تر تو اینجا.
‫چه جمعیتی...
‫قراره اینجا چی شروع بشه؟
‫نظرت چیه؟
‫سن و ظاهرش با لیچت‌ی که می‌شناسیم فرق می‌کنه!
‫تنها تشابه‌ـشون...
‫چیه؟
‫از نگاهِ صورتش خوشم نمیاد!
‫بکش کنار!
‫چه مرگته؟!
‫تو خودت بهش طعنه زدی!
‫ببند!
‫آخ!
‫حرومی...!
‫- ها؟! ‫- چخبره؟!
‫این طرفا ندیدمت!
‫«بلت»ـم... نیست!
‫ستوان!
‫نکن، «تاکتورا- کون»
‫حالا داری بهم دستور می‌دی؟
‫آره؟ سونوهارا- چان!
‫بس‌کن، «دوآن»!
‫«توکیکازه»...
‫نکنه می‌خوای با من در بیوفتی، نه؟
‫من... من فقط...
‫بکش عقب. اینجا جای بزدلا نیست.
‫بزدل؟
‫من فقط دارم به «دوآن» می‌گم ‫که سربه‌سرِ بی‌بنیه‌ای که...
‫...فکر می‌کنه اینجا جاییه که با لباس نظامی ‫ادای سربازارو دربیاره نذاره!
‫«ادای سربازا»؟!
‫خُب، حالا ببین کی با کی داره دعوا می‌کنه.
‫تمومش کنید. شما فقط دارید ‫خودتونو بیشتر گرسنه می‌کنید.
‫درگیری چیزی درست نمی‌کنه.
‫چیزی الان نیاز داریم اینه ‫که بهم دیگه عشق بورزیم.
‫موافق نیستی؟
‫- نه! نکن! چرا؟ اما یه‌جورایی داره بهم حس خوبی میده!
‫- چرا تو اینطوری‌ای؟
‫- تو همیشه اینطوری هستی!
‫واقعا خودِ پودینگه.
‫شکی توش نیست.
‫الو یک دو سه! ‫الو یک دو سه!
‫به مدرسه ویژه‌ی نظامی شماره‌ی13 خوش اومدید.
‫مدرسه نظامی؟
‫از امروز شما افتخار اینو دارید که...
‫آه، ای خدا!
‫گوش کنید جوجه‌ها، از امروز به بعد شما ‫دیگه یه شهروند عادی نیستید، سربازید!
‫فقط یه کار هست که باید سرباز انجام بده، ‫اونم پیروی از دستورات‌ـه!
‫بهتون می‌گیم بخورید، شما می‌خورید! ‫می‌گیم بخوابید، شما می‌خوابید.
‫میگیم بمیریدُ شما می‌میرید، همین و بس!
‫کاپیتان! لطفا اینُ جدی بگیرید!
‫من به اندازه‌ی کافی جدی هستم.
‫شما معلم هستید لطفا دقیق‌تر ‫و بهتر توضیح بدید...
‫عجب دردسری!
‫واقعا که... کاریش نمیشه کرد... ‫برید کنار لطفا!
‫از دیدنتون خوشبختم. من معلم‌ـتون، ‫ستوان دوم فیرندا هستم.
‫مطمئنم که می‌دونید، کشور ما در حال ‫حاضر در معرض خطری جدی قرار داره.
‫در جنگ قبلی، همه‌ی شهرهایِ ‫بزرگِ ملل نابود شدند.
‫و همینطور محیط زیست به شدت تغییر کرد.
‫کمبود فاجعه آمیزِ جهانیِ غذا موجبِ ایجاد ‫موج غیرقابل توقفِ گرسنگی میشه...
‫جزئیاتُ دیگه بی‌خیال!
‫سرباز خوبی بشید و پول و غذا بدست بیارید.
‫خُب، چند کلمه‌ای بشنویم از مدیرِ مدرسه...
‫تحت هر شرایطی بی سروصدا گوش کنید، گرفتید؟
‫توجه کنید! ایشون مدیر این مدرسه ‫و فرمانده‌ی کل قوای ما هستن.
‫سرگرد «شومرمن»!
‫«شومرمن»...!
‫«لاکپشت و خرگوش»
‫ها...؟
‫«روزی روزگاری، یه لاکپشت بود و یه خرگوش.
‫- یه روزی، خرگوش به لاکپشت گفت: خیلی کندی. بعد لاکپشت گفت:
‫هـ... هی!
‫پس بیا به بالای کوه مسابقه بدیم ‫ببینیم کی سریع‌تره.
‫این دیگه چیه؟!
‫«اون‌ها دویدن...»
‫خدایی داری‌ میگی؟ داری قصه میگی؟
‫ما تو مهدکودک نیستیم!
‫سکوت کنید.
‫میگه: «سکوت کنید!»
‫ما بچه مهدکودکی هستیم، حرفای گنده‌ای ‫مثل «سکوت» رو نمی‌فهمیم!
‫بس کن!
‫دیگه بسه!
‫ها؟
‫گفتش ساکت باشید!
‫اولین چیزی که بهتون گفتم چی بود؟ ‫مهم نیست چی بشه، سربازا از دستورات پیروی می‌کنن.
‫مجازاتِ سرپیچی از دستور مرگه!
‫- کمک! ‫- برید!
‫آه، از روز اولم فقط دردسر داره...
‫- نه! بذارید برم بیرون!
‫- این دیگه چیه؟ باز کنید!
‫یکی کمک کنه!
‫گفتم سکوت کنید، درسته؟
‫کسایی‌که بخاطر اینکه یه نفر می‌میره وحشت می‌کنن،...
‫اونایی که تلاش می‌کنن فرار کنن ‫بدون اینکه بهشون دستوری داده بشه...
‫به ضرب گلوله اعدام می‌شن!
‫همینطور، اونایی که گریه می‌کنن...
‫هینا- چان!
‫حرکت نکن!
‫فایده‌ای نداره. می‌تونم قبل اینکه بتونی تلاشی ‫برای نجاتش بکنی، بهش شلیک کنم.
‫سـ... ستوان!
‫حق با اونه!
‫پسر خوب، سربازا باید از دستورات پیروی کنن!
‫هینا- چان!
‫فقط یه چیز رو بدونید، این یه رویا نیست!
‫اگه مراقب نباشید، می‌میرید!
‫درسته سربازا از دستورات پیروی می‌کنن...
‫اما رها نکردن یه دوست هم مشخصه‌ی یه سربازه!
‫احمق!
‫فرار کن!
‫اوه، کاملا قصدتُ پنهان کرده بودی.
‫دستِ‌کم گرفتمت ‫از بدشانسی‌ـمه!
‫کشتنِ آدما... انقدر برات راحته؟
‫این کارِ سربازاست.
‫ضعیفی!
‫ستوان!
‫می‌دونید دیگه، نه؟ ‫اونایی‌که به افسر ارشدشون حمله می‌کنن هم...
‫... محکوم به مرگن!
‫دیگه تمومش کن!
‫نمی‌تونم امنیت این مرد رو تضمین کنم.
‫ریهیتو...
‫لیچت- سان...!
‫بس کن، اینجا جای بچه‌بازی نیست.
‫فکر می‌کنی دارم شوخی می‌کنم؟
‫واقعا فکر می‌کنی می‌تونی منو ‫با یه تیکه چوب گروگان بگیری؟
‫ها؟
‫به نظر برای بریدن گلوی من کافی نیست!
‫بهت گفتم. اگه فکر می‌کنی اینو ‫دارم برای شوخی انجام می‌دم...
‫ها؟
...کسی نخندید...؟ هیچکس... هیچکی
‫کاریش نمیشه کرد. ‫بهت آموزش می‌دم.
‫باید اینکارو بکنی.
‫حالا اگه خیلی محکم بپیچونی، ‫می‌تونی گردنمو بشکنی.
‫اما به‌خاطر بسپار که یه پیچوندن ساده نیست.
‫تصور کن که فکمُ خیلی سریع ‫به سمت گوشم می‌کشی.
‫بقیه هم باید اینو به خاطر بسپارید.
‫اگه درست اجرا شه، حتی اگه زورت ‫قدر یه زن معمولی باشه، می‌تونی بکُشی.
‫خب، منُ بکُش.
بله؟
‫من فرمانده‌ـم- ‫با کشتن من، می‌تونید این جنگُ ببرید.
‫قول می‌دم بیشتر از این بهتون آسیب نرسونن.
‫ولی اگه لفتش بدی... اون خانوم جوون می‌میره.
‫تنها راه نجات‌ـش کشتن من‌ـه.
نمی‌خوای بذاری بمیره که، می‌خوای؟
چیکار می‌کنی؟
مگه نمی‌خوای نجات‌ـش بدی؟
‫خب پس...!
‫نمی‌خوام.
مطمئنی؟
‫اگه منُ نکُشی، اون خانوم جوون...
‫اگه انقدر دلت می‌خواد یکی رو بکُشی منُ به جاش بکُش.
‫این اشتباه‌ـه.
‫- من کسیُ نمی‌کشم! ‫- من کسیُ نمی‌کشم!
‫آره، شکی درش نیست.
‫پیداش کردیم.
‫آره، خودش‌ـه.
‫آره، اون یارو واقعا خود لیچت‌ـه.
‫پس چاره‌ای ندارم.
‫گمون کنم حالا خودم تو رو بکُشم.
‫نمی‌تونم نفس...
امکان نداره... فقط با نیت آدمکشی...؟
‫باور... نکردنیـ ...
‫خب، خب. ‫لطفا دیگه بهش‌ـون یه استراحتی بدید.
‫کاپیتان شما هم همینطور.
‫چی؟ من...
‫گلوله رنگی بود.
‫من کاپیتان آلان‌ـم. من و فیرندا، ‫به عنوان معلم‌ـتون بهتون رسیدگی می‌کنیم.
‫اینایی که می‌گم یادتون بمونه:
‫توی میدون جنگ، اولین کسایی که می‌میرن، ‫اونایین که از دستورات سرپیچی می‌کنن.
‫همین برای کسایی که دستپاچه می‌شن ‫و همینطور کسایی که می‌زنن زیرِ گریه هم صدق می‌کنه.
‫کلی آدم اونجوری دیدم.
‫گوش بدید... نَمیرید.
‫بله، بله. اینم از پایان جشن ورود. مرخصید.
‫ستوان دوم فیرندا،
‫هنوز خوندنِ کتابُ تموم نکردم...
‫هورا!
‫راستۀ گوشت!
چرا انقدر غذا بهمون می‌دن؟
‫- غذا! ‫- بهتر از این نمی‌شه!
اینجا چیکار می‌کنی؟
‫منم همینُ می‌خواستم بهت بگم.
‫خوشحالم رفیق شدین.
‫خفه شو، احمق.
‫- چه خشک. چه خشن...
‫- بیخیال. راستی، بابت الآن ممنون. ‫- چه خشک. چه خشن...
‫- بیخیال. راستی، بابت الآن ممنون.
‫بله؟ آها، چیزی نبود.
‫خیلی خوشحالم دوباره نجاتم دادی.
دوباره؟
‫آره!
‫امم... چیزی نیست! ‫دخترها رو هرچقدر لازم باشه نجات می‌دم!
‫این دختر، اون دختر، اون یکی دختره. ‫همه‌ـشون گنجینه‌های من‌ـن!
‫آها، و البته، تو هم هستی.
الآن همه‌ـش یه نمایش بود، درسته؟
‫آره. الآن که بهش فکر می‌کنم، ‫از کاپیتان آلان هیچ نیت آدمکشی‌ای حس نکردم.
‫ولی...
‫نیت آدمکشی اون کاملا جدی بود. ‫غیرطبیعی بود...
دفتر مدیر
‫یه فرد خیلی خاصی اون‌جا بود.
چی؟
‫اون پسره که منُ با اون گل تهدید کرد.
عه، اون رویاپردازه؟
‫«من کسیُ نمی‌کُشم»... بدون هیچ خجالتی اینُ گفت.
‫من می‌گم اون پسر ساموراییه خیلی به‌درد بخور تره.
‫درسته، نپخته‌ـست، ولی...
‫... اون به محض اینکه اسلحه‌ـت رو کشیدی وارد عمل شد.
‫پسر ساموراییه بعد از اینکه اولین تیرتُ زدی ‫شروع به حرکت کرد.
می‌فهمی؟
‫آره...
‫اون زودتر از هرکسی وارد عمل شد...
‫... تا فرمانده رو، من رو، از بین ببره.
‫که اینطور...
جالب‌ـه، نیست؟
‫پس فکر می‌کنی اون باید رهبر جوخه بشه؟
‫این رو هنوز نمی‌دونم. ‫هنوز قضیۀ استعداد مطرح‌ـه.
‫اون داوطلبانه وارد یه مدرسۀ ارتشی شد ‫بعد می‌گه «نمی‌کُشم».
‫تناقض واضح‌ـه.
‫همه‌ـش داره محالات می‌پرونه.
‫ولی تو فکرم آخه چرا...
‫به یه دلیلی، اون حماقت خیلی دلپذیر‌ـه.
‫اون واقعا شایان توجه‌ـه.
می‌خوای کاندید شه؟
‫خب.
‫کی می‌دونه؟
‫صبرکن! بس‌ـته دیگه!
‫از وقتی انقدری بود تغییر نکرده.
‫همینطور به نظر می‌رسه...
‫اگرم بر فرض اون لیچت باشه، ‫هنوز خیلی چیزا هست که نمی‌دونیم.
‫همه‌چیزش با مال لیچتی که می‌شناسیم، ‫قیافه‌ـش، قد‌ـش، موهاش، فرق دارن. چرا؟
‫- وایستا!
‫- اون کنار، این مدرسه چیه اصلا؟ ‫- وایستا!
‫- اون کنار، این مدرسه چیه اصلا؟ ‫- سمت من نیاین!
‫حتما این...
‫...یه جوری به ستاره شدن لیچت ربط داره.
‫وگرنه، از اولشم دلیلی برای فرستادن‌ـمون ‫به اینجا وجود نداشت.
‫نانا- سان گفت می‌خواد اگه تونستیم تغییرش بدیم.
چیُ تغییر بدیم ولی؟
‫اون حتما...
‫ستوان.
‫به این می‌گن «رایانه».
‫به نظر می‌رسه یه ابزار برای ‫نگه‌داری اطلاعات توی این دنیان.
‫خودم یکم تحقیق کردم و...
این چیه؟
از آسمون یه چیزی افتاد...؟
‫مشکل اینی‌ـه که اینجاست.
‫آلسینگ؟!
این یعنی چی؟
‫نمی‌دونم. سعی کردم بیشتر بفهمم، ‫ولی جلوم گرفته شد...
‫اطلاعات سری.
‫اونم از خفن‌ـاش.
آلسینگ چیه...؟
‫یه خداست.
‫درست وقتی که بشر داشت ‫توی جنگ اخیر به فنا می‌رفت،
‫اون از آسمون افتاد.
‫هیچکس نمی‌دونه از کجا اومد یا چرا اومد.
‫به وسیلۀ تکنولوژی فوق پیشرفته‌ای درست شده بود.
درست شده بود...؟
‫یه رای‌گیری می‌کنه و از یه نیروی ناشناخته ‫برای تحمیل حکم اکثریت روی همه استفاده می‌کنه.
‫یه قدرت تصمیم‌گیرنده که بشریت ‫توی تاریخ هیچوقت بهش نرسید.
‫یه جور هیئت قانون‌گذاری که مانندی نداره...
‫هیئت قانون‌گذاری...
‫بشر تصمیم گرفت بهش بگه آلسینگ.
‫آلسینگ...
‫مردم خوشحال شدن، ‫بهش گفتن یه تجلی بهشتی،
‫بعد سریع اولین رای‌گیری رو شروع کرد.
‫از شر سلاح‌های هسته‌ای خلاص شید، ‫هر نوع جنگی رو قدغن کنید.
‫اون قرار بود تمام تهدیدها رو از بین ببره.
قرار بود؟
‫پس الان تو صلح‌ـیم دیگه؟ خب خداروشکر!
‫آره... تا اون‌جا.
اون‌جا؟
‫به زودی چیدمان کلاس‌ها رو اعلام می‌کنیم.
‫دیر نکنین.
پس آلسینگ تو آلشیا درست نشده بود...؟
‫ولی فکر نمی‌کنم کاپیتان دروغ بگه، ‫تازه همه حرفاش جور در میاد.
‫شماره، پروسۀ ارسال یک نفر به ابیس...
‫تمام قوانین مرموز آلشیا می‌تونه به عنوان ‫یکی از تصمیمات آلسینگ توجیه شه.
‫اون دست‌ـای سیاه...
‫اگه اونا قدرت ناشناختۀ تحمیل‌گری باشن ‫که کاپیتان می‌گفت...
‫درسته... جور در میاد.
اینجا همونجاییه که همه‌چی شروع شد...؟
‫به نظر می‌رسه کارمون اینجا از ‫شناختن لیچت مهم‌تر باشه.
‫تمام رازهای آلشیا... ‫اینجاست... 300سال قبل‌تر!
‫قسمت 12
‫ جشن ورود
‫.:: @bollbolljan_com ::.
حمام زنانه
‫سرزمین امید و آرزوها- حموم دخترا!
‫باسن‌ـا، سینه‌ها، برهنگی!
‫- نه! ریهیتو!
‫- ولم کن توکیزاکه! بذار برم! ‫- نه! ریهیتو!
‫- ولم کن توکیزاکه! بذار برم!
‫باشه خب، پس منم باهات میام!
‫قسمت بعد، «شکم سیر»