‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫«جریکو3»«جریکو3». داریم وارد جناح شرقی می‌شیم.
‫تف توش!
‫دشمن!
‫عمل خیلی خوب و روون داشت پیش‌ می‌رفت.
‫بچه‌ها، عجله کنید!
‫این قیافه ترسناک رو به خودت نگیر، ‫ فقط کافیه به من بگی کجا مخفی‌ـش کردی.
‫نمی‌خوای بگی؟
‫هینا! فرارکن!
‫خوب جربزه داری. ولی این یه تهدید توخالی نیست.
‫نجاتمون بده، لیچت- سان...
‫لیچت- سان...
‫چخبره...؟ از زمین، داره نور میاد...؟
‫کاپیتان آلان...
‫با موفقیت مولدِ یدک رو فعال کردیم.
‫حالت چطوره؟
‫ام...
‫فیرندا، اونو برام بیار.
‫نه، سرگرد... این عمل خیلی بیشتر ‫رو شما اثر گذاشته تا اون...
‫مهم نیست... می‌خوام اونو خودم بهش بدم.
‫عجله کن... بچه‌ها تو خطرن.
‫اینو بگیر.
‫شمشیر؟
‫یه نسخه‌ای از «بلت»ـه. ‫قدرتتُ تقویت می‌کنه.
‫هرچند، اینجوری به کار نمیفته. باید شماره‌ـتُ روش حک کنی.
‫«شماره»؟
‫سوگندی که بهش مقید میشی. ‫فرآیندش ساده‌س.
‫وقتی که به یه سوگند فکر ‫کردی، بگو: «ثبت شماره».
‫و مشخص کن که چیُ بشماره.
‫در اونصورت تو رو به عنوان صاحبش می‌شناسه.
‫اصلاً نیازی به عجله نیست. ‫خوب بهش فکر کن.
‫در حال حاضر، باید همه رو نجات بدی.
‫اما... اصلاً با شمشیر کار نکردم.
‫مهم نیست.
‫درسته که تو ضعیف بودی.
‫در مقایسه با «خرگوش»هایی مثل دوآن ‫و توکیکازه، تو حقیقتاً یه «لاکپشت» بودی.
‫اما... احساسش نمی‌کنی...؟ ‫حالا...
‫... هر آدمِ دیگه‌ای...
‫... شده یه لاکپشت.
‫قطع شد...
‫چـ... چی؟
‫مثل برق...؟
‫نه...! ‫اینطور نیست!
‫اون...
‫- لیچت- سان! ‫- ریهیتو!
‫همگی‌! اون پسرِ مو سفیدُ فوراً بکشید!
‫لیچت- سان!
‫چیزی که تا الان مردم بهش می‌گفتن ‫«قدرت» دیگه تاریخ انقضاش گذشته.
‫از این لحظه به بعد...
‫هیچ‌کس قادر نیست تورو بگیره.
‫حالا! بیا «ارتشی که نمی‌کشه» رو شروع کنیم.
‫سعی کن آروم راه بری تا ‫وقتی که بهش عادت کنی.
‫کندـه...
‫امکان نداره...
‫آهان... دارم خیلی سریع حرکت می‌کنم.
‫باید دلیلش همین باشه که شومرمن سنسی بهم گفت ‫آروم حرکت کنم تا وقتی‌که بهش عادت کنم.
‫هینا- چان...
‫بچه‌ها...
‫شما...
‫با دوستای من چیکار کردید؟!
‫بکشیدش!
‫نوری که داره دشمنارو قلع و قم می‌کنه.
‫اما اون نور ترسناک نیست...
‫معمولی، خنگ و کمی منحرف...
‫...لیچت- سان.
‫فوق‌العاده‌س!
‫مثل برق... حملات برق‌آسای نور.
‫حملات برق‌آسا؟
‫حملات برق‌آسا داره دشمنارو سرنگون می‌کنه...
‫ستاره‌ی حملات برق آسا...
‫این خوبه!
‫جوجه! چرا مارو نمی‌کشی؟!
‫ما ارتشی هستیم که نمی‌کشه!
‫ما می‌جنگیم تا از «کشتن» و «جنگ» خلاص بشیم.
‫مطمئنم سختی‌ها و ناراحتی‌های ‫زیادی تو راه‌ـمون قرار می‌گیره!
‫اما با همدیگر از پسش برمیایم.
‫توکیکازه... سودا... بچه‌ها...
‫ریهیتو...
‫ایچینوسه- سان...
‫همگی از پسش برمیایم اگه با همدیگه باشیم.
‫ارتش‌ـمون، ارتشی که نمی‌کشه، ‫تازه امروز شروع شد.
‫«گِنجی» هم این‌جاستا!
‫با اینکه دارم می‌میرم.
‫فشار خون داره کم میشه!
‫یه لحظه صورت پدربزرگِ رحمت شدم افتاد به چشمم.
‫منظورم اینه که گندش بزنن... بعد از اینکه جونمو به خطر ‫انداختم تا تو رو نجات بدم، این رفتاریه که باهام میشه...
‫آه، شرمنده، شرمنده.
‫بعداً می‌تونیم دست همو بگیریم، باشه؟
‫دست؟ ایول!
‫فشار خون داره میره بالا!
‫در ازای خطر کردن رو جونت، فقط دستایِ همو...؟
‫به نظرت همین‌قدر کافی‌ـه...؟
‫ارتشی که نمی‌کشه، ها؟
‫باشه... بذارید به عنوان ارشد‌ـتون ‫با یه درسِ پایانی آشناتون کنم.
‫چیکار می‌کنن؟
‫ماده‌ی منفجره‌ی پلاستیکیِ ارتشی... c4.
‫در مجموع 50 کیلوگرم بهمون بسته شده.
‫خیلی بیشتر از اون چیزی که همه‌ی شمارو تیکه‌تیکه کنه-
‫می‌دونستم که میاد.
‫گمونم این تو رو فرمانده‌ی ‫«ارتشی که نمی‌کشه» می‌کنه، توله.
‫درسته.
‫خوب در اینصورت با این چطوری؟
‫یه جایی تو این مدرسه، یه ‫بمب هسته‌ای کار گذاشتیم.
‫بمب هسته‌ای...
‫هه؟ اما فکر می‌کردم بمب هسته‌ای ممنوع شده.
‫نکنه... علاوه بر جنگ در مورد ‫بمبِ هسته‌ای هم دروغ گفتن؟
‫اینم از اون حقه‌های کثیفی‌ـه ‫که ما آدم بزرگا انجام می‌دیم.
‫یادش بگیرید، کوچولوها!
‫ظالمانس...
‫بعد از اینکه اینجا رفت رو هوا می‌خواید چیکار کنید، ها؟ ‫جوجه سربازهای نپخته...
‫عزیز...
‫شما رو هم با خودمون می‌کشیم پایین.
‫البته خودمونم جون سالم بدر نمی‌بریم.
‫سوئیچ فعال‌سازی...؟
‫تو بدنِ یکی از ما جاساز شده.
‫واستا، حرکت نکن.
‫حتی اگه یه ذره حرکت کنی، منفجر می‌شیم.
‫همونطور که گفتم، متوقف کردن‌ـمون راحته.
‫دست از مشت انداختن بردار و فقط مارو ‫قبل اینکه سوئیچ رو فعال کنیم بکش.
‫اما تو نمی‌تونی، ‫می‌تونی؟ جوجه.
‫بالاخره شما ارتشی هستید که نمی‌کشه، نه؟
‫ما بردیم! امیدوارم فرصت اینو داشته باشی تا ‫تو دیارِباقی از حرفای احمقانه‌ـت پشیمون شی!
‫حالا بمیر!
‫ریهیتو!
‫شمشیرتو کشیدی؟
‫چیشده؟ نمی‌خوای مارو بکشی؟
‫لطفا دیگه... بس کن.
‫لازم نیست اون بمبُ منفجر کنید.
‫ما دنبالتون نمیایم.
‫- پس ریموتُ اینجا بذار و فرار-
‫- نه. ما به هر قیمتی می‌کشیمتون. ‫- پس ریموتُ اینجا بذار و فرار-
‫- نه. ما به هر قیمتی می‌کشیمتون.
‫کشتن یه نفر، جیرۀ غذایی به ازای یه روز.
‫کشتن ده نفر، جیره به ازای یک ماه.
‫کشتن 100 نفر، جیره به ازای یک سال...
‫چیزی که خونواده‌هامون گیر میارن انقدره.
‫ارتشی که نمی‌کشه، راستشُ بخوای از ایده‌ـتون خوشم اومد-
‫ولی...
‫اگه بذاری زنده بمونن، چی سر دشمن‌ـا و خونواده‌هاشون میاد؟
‫همه‌ـش از گشنگی می‌میرن... یه مرگ آروم و زجردهنده.
‫منُ داشته باش توله!
‫گوش کن... کار این دنیا از کار گذشته. ‫ساده‌ـست، آدمای اضافی زیادن.
‫برای زنده موندن اینجا، یا باید شماها بمیرین یا ما.
‫تنها راه تموم شدن این جنگ با کشتن‌ـه!
‫خب! وقت کلاس تمومه! دیگه شمارش معکوسُ شروع می‌کنم!
‫افراد، بمب‌هاتونُ آماده کنید!
‫بله قربان!
‫ما شماها رو می‌کشیم تا از خونواده‌ـمون محافظت کنیم!
‫تو چی؟ فرماندۀ ارتشی که نمی‌کشه؟
‫ده!
‫نه! لیچتُ- سان!
‫بس کن! اگه این‌جا بمیرید، خانواده‌‌هاتون...
‫یه مرگ پرافتخار توی نبرد، ‫کلی پول و غذا برای خونواده‌هامون! نُه!
‫ریهیتو! نه!
‫ولی... این‌جوری...
‫هشت!
‫ریهیتو- سنپای...
‫هفت!
‫کاری نیست بتونیم بکنیم...؟!
‫شش!
‫پنج!
‫چهار!
‫بچه‌ها، بهتون قول می‌دم. ‫ما تبدیل به ارتشی می‌شیم که نمی‌کُشه.
‫آره!
‫سه!
‫عقب وایستا، ریهیتو!
‫من انجامش می‌دم!
‫دو!
‫یک!
‫نه...
‫راجع به بمب‌ـای هسته‌ای‌... دروغ گفتم.
‫چی؟
‫کار درستی کردی.
‫گوش کن توله.
‫زنده بمون...
‫...این جنگ نفرین شدۀ لعنتی...
‫اون کُشت...
‫...یه آدمُ...
‫ریهیتو- کون...
‫پودینگ...
‫ریهیتو...
‫این چیه! رو سر و صورتم پر خونه! عه چندش!
‫یه لحظه برم صورتمُ بشورم!
‫حالش خوبه...؟
‫یه لحظه ترسوندمون، مرتیکه ریهیتو.
‫آره بابا.
‫ای بابا، ریهیتو...
‫نه...
‫عـ- عه، هوی!
‫مطمئنی ‌نمی‌خوای دنبال هینا- سان بری گروهبان؟
‫لیچتُ- سان...
‫لیچتُ- سان!
‫آدم... آدم کشتم!
‫لیچتُ- سان!
‫من... کشــ‌ !
‫لیچتُ- سان!
‫حق با دوآن بود! جنگ‌ـا تا دشمنُ نکشیم تموم نمی‌شن!
‫ولی من...!
‫نه!
‫قول دادیم بشیم ارتشی که نمی‌کشه... ‫ولی من اون قولُ به هم زدم!
‫لیچتُ- سان، اینطور نیست!
‫این چیه...؟
‫نکنه...؟
‫توکیکازه...
‫خدانگه‌دار.
‫چی... داری می‌گی، جیل؟
‫وقتشه ما برگردیم به آینده.
‫نه... آخه الان...
‫چه‌طور می‌تونم بقیه رو تبدیل به یه ارتشی کنم که نمی‌کشه؟
‫باید الآن تو همین لحظه لیچتُ- سانُ نجات بدم!
‫ولی چه‌جوری؟! چی‌کار می‌تونم بکنم؟!
‫نه، خودم بودم، بهتر.
‫ها...؟
‫بقیه هنوز روبه‌راهن... آره، اگه خودم تنهایی...
‫همۀ دشمن‌ـا رو بکشم...
‫ ثبت شماره!
‫شمارۀ من...
‫...تعداد دشمن‌ـاییه که به جای همه می‌کشم...!
‫که این‌طور... از اولشم هیچ راهی برای عوض کردن این نبود.
‫چون اون الان حسرت خوردنش نبود...
‫...نشونۀ عزم راسخ‌ـش بود.
‫چه آدم احمقی.
‫هیچ‌کس ازش نخواست اون کارُ بکنه. ‫مسئولیت همه‌چی رو به گردن گرفت.
‫تلاش کرد تنهایی با همه‌چی بجنگه.
‫ولی، چه آدم مهربونی...
‫حالا دیگه می‌دونم.
‫من... این آدمُ...
‫...دوست دارم!
‫می‌خوای ادامه بدی؟
‫اگه می‌خوای ادامه بدی، ‫اینُ الآن تا 300 سال دیگه فراموش نکن لطفاً.
‫لیچتُ- سان تو یه اَبَر منحرفی. ‫این باید تو به‌خاطر‌سپردنش کمکت کنه، درسته؟
‫از این‌جا به بعد تو کلی آدم می‌کشی. بعدش تو تنها می‌شی.
‫ولی این یه چیزُ فراموش نکن.
‫300 سال جلوتر از الان... منتظرت می‌مونم.
‫اگه تنها بودن انقدر غم انگیزه، ‫ولی باز می‌خوای تنهایی به جنگیدن ادامه بدی،
‫من بچه‌هاتُ به دنیا میارم!
‫هیچ‌وقت نمی‌ذارم احساس تنهایی کنی!
‫قرار نیست هیچوقت فرصت کنی!
‫هرجا که بری، دنبالت می‌کنم!
‫خانواده‌ـت همین‌طور بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه، ‫هرچه‌قدر که لازم باشه!
‫من زندگیتُ اگه لازم باشه زیر و رو می‌کنم، تا تو...
‫...هیچوقت تنها نباشی، لیچتُ- سان!
‫قسمت 17
‫ستارۀ حملات برق‌آسا
‫.:: @bollbolljan_com ::.
‫زمان‌ بالاخره فرا رسیده قربان!
‫عزیزترین آرزومون، تولد آلشیا.
‫نقشۀ بعدی چیه؟
‫معلومه، توسعۀ نونوایی آلشیا، یا شاید کلوچه‌سرای آلشیا.
‫ترتیب رقص محلی آلشیا رم بدیم.
‫قسمت بعد، «پیدایش آلشیا.»