..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
زندگی یک نمایشنامه نویس خیلی سخته
به سادگی ای که بعضی مردم فکر میکنند نیست
برای یک نمایشنامه سخت کار میکنی و هیچکسی اونو نمیخواد
مجبور میشی به کار های دیگه روی بیاری تا خرج زندگیت رو دربیاری
من به بازیگری رو آوردم
ولی هیچکسی استخدامت نمیکنه
بنابراین مجبور میشید روزهاتون رو صرف گشتن دنبال کار بکنید
من باید امروز ساعت 10 صبح ...از خواب بیدار میشدم
تا چند تا تماس مهم بگیرم
بعدش باید به فروشگاه لوازم التحریر میرفتم تا چندتا پاکت نامه بخرم و بعد از اون باید چند تا فتوکپی می گرفتم
کلی کار واسه انجام دادن داشتم
...ساعت 5 بالاخره به اداره ی پست رسیدم
...و چندین نسخه از نمایشنامه هام رو پست کردم
...در عین حال مدام پیغام هام رو چک میکردم
تا ببینم شاید کسی برای کار بازیگریم بهم پیشنهاد کار داده باشه
هر روز صبح هم صندوق نامه ها با انواع قبض ها پر میشد
چیکار باید میکردم؟ چطور باید اونا رو پرداخت میکردم؟
بالاخره من داشتم تمام تلاشم رو میکردم
من تمام عمرم رو توی این شهر زندگی کردم
...من در قسمت شرقی شهر بزرگ شدم
وقتیکه 10 سالم بود اوضاع مالیمون خیلی خوب بود ...من مثل اشراف زاده ها بودم
با تاکسی اینور اونور میرفتم ...غرق در راحتی و آسایش بودم
و همش به فکر هنر و موسیقی بودم
حالا 36 سالمه و همش به پول فکر میکنم
...الان دیگه ساعت 7 شده بود
و خیلی دوست داشتم که میتونستم برم خونه تا دوست دخترم دبی
واسم یک شام خوشمزه بپزه
...ولی طی چند سال گذشته اوضاع مالیمون
دبی رو مجبور کرده بود تا 3 شب رو در هفته به عنوان پیشخدمت کار کنه
بالاخره یک نفر باید یخورده پول میاورد توی خونه
بنابر این امشب رو باید تنها سر میکردم
ولی بدتر از همه این بود که من توسط ...اتفاقات عجیب غریب محاصره شده بودم
و موافقت کرده بودم تا شام رو با کسی باشم که سالها ازش دوری میکردم
اسم اون آندری گرگوری بود
...یه زمانی اون یکی از دوستهای نزدیک من
و همچنین یکی از همکار های ارزشمند من در تئاتر بود
...در واقع اون فردی بود که برای اولین بار استعداد من رو کشف کرد
و یکی از نمایشنامه هام رو در یک تئاتر حرفه ای روی صحنه برد
زمانی که من آندری رو میشناختم اون به عنوان یک کارگردان تئاتر در نقطه ی اوج زندگی حرفه ایش بود
"پروژه ی منهتن" کار خارق العاده ی اون و کمپانیش بود
که همه ی بینندگان رو در سراسر جهان مبهوت کرده بود
ولی بعدش یک اتفاقی برای آندری افتاد
اون تئاتر رو رها کرد و یه جورایی ناپدید شد
برای ماه ها خانوادش فقط تا این حد اطلاع داشتند که ...اون در حال سفر کردن
...به مناطق عجیبی مثل تبّت هست
که این خیلی عجیب بود چون اون عاشق همسر و بچه هاش بود
قبل تر ها اون اصلا خونش رو هم ترک نمیکرد
اما الان میشنیدیم که یه نفر تو یه مهمونی اونو دیده ...که داشته به بقیه میگفته
که با درخت ها صحبت کرده یا یه همچین چیزایی
مسلما یه اتفاق عجیب برای آندری افتاده بود
این ایده که میخواستم باهاش ملاقات کنم حسابی مضطربم کرده بود
منظورم اینه که اصلا آمادگی همچین چیزی رو نداشتم
من خودم کلی مشکل داشتم و واضح بود که نمیتونم کمکی به آندری بکنم
یعنی باید نقش یک دکتر رو بازی میکردم؟
سلام- سلام-
بفرمایید- متشکرم-
بفرمایید قربان- آ... قربان اسم من والس شاون هست-
من میهمان آندری گرگوری هستم
میزتون تا چند لحظه ی دیگه آماده میشه
اگه دوست دارید میتونید در "بار" نوشیدنی بنوشید
عصر بخیر قربان- آ.. یه نوشابه لطفا-
شرمندم قربان ما اینجا فقط "سورس ده پاویون " سرو میکنیم
متشکرم. همون هم عالیه
وقتی که من با آندری تماس گرفتم و اون پیشنهاد داد ...که ما توی این رستوران بخصوص ملاقات کنیم
من تا حدودی شگفت زده شدم ...چون سلیقه ی آندری قبل تر ها اصلا تجملاتی نبود
البته همه میدونستند که اون یه جایی کلی پول داره
...منظورم اینه که اون چطور میتونست به آسیا و... سفر کنه
و بتونه در عین حال خرج خانوادش رو هم بده
دلیل ملاقات من با آندری یکی از آشنایانم ...به نام جرج گرسفیلد بود
اون با من تماس گرفت و اصرار کرد که من با آندری ملاقات کنم
ظاهرا چند شب پیش، جرج داشت با سگش ...تو یه جای عجیب شهر قدم میزد
...که ناگهان آندری رو میبینه
که به یک ساختمون کلنگی تکیه داده و داره ناله میکنه
...آندری به جرج توضیح میده
که داشته فیلم "سونات پاییز" به کارگردانی ...اینگمار برگمن رو
...در یک سینمای اونطرف شهر میدیده
...و به شدت منقلب شده
...وقتیکه کاراکتر اینگرید برگمن میگه
من همیشه میتونم در هنرم زندگی کنم" "ولی هیچوقت در خود زندگیم نمیتونم زندگی کنم
!والی
وای- خدای من-
به خاطر میارم اون اوایل که شروع به کار ...با کمپانی آندری کردم
هیچوقت نمی تونستم این موضوع رو که بازیگرها هنگام ملاقات همدیگر رو بغل میکنن درک کنم
به خودم گفتم که الان دیگه کاملا وارد دنیای تئاتر شدم
به نظر روبراه میای
ولی در درونم روبراه نیستم
عصر بخیر قربان خوشحالم که دوباره میبینمتون
متشکرم. عصر بخیر "فکر میکنم اگه امکانش باشه یدونه "اسپریتزر
بله قربان- متشکرم-
به شدت مضطرب بودم
مطمئن نبودم که آیا میتونم تا آخر شام دوام بیارم یا نه
عالیه
خب شروع به صحبت کردیم
...اون یه چیزایی به من درمورد یرژی گرتافسکی گفت
...کارگردان بزرگ تئاتر لهستان
که یک دوست و تقریبا یک معلم عرفانی برای آندری بود
اون هم تئاتر رو رها کرده بود
گرتافسکی هم یک شخصیت عجیب بود
یک زمانی خیلی چاق بود و بعدش ...کلی وزن کم کرد
و تبدیل شد به یک مرد خیلی لاغر و بعدش سبیل گذاشت
اگه میخواید بشینید، میزتون آمادست
بله.متشکرم
به این نتیجه رسیدم که تنها راهی که میتونم این شب ...رو سپری کنم
اینه که چند تا سوال از آندری بپرسم
سوال پرسیدن همیشه منو ریلکس میکنه
در واقع بعضی وقت ها فکر میکنم ...که شغل مخفی من
اینه که یک کاراگاه خصوصی هستم
همیشه از اینکه در مورد دیگران اطلاعات کسب کنم لذت میبرم
حتی اگه اون ها در شرایط نامساعدی باشن باز هم برای من خیلی جالبه که در موردشون بدونم
اون هنوزم لاغره؟- چی؟-
گرتافسکی هنوزم لاغره؟
کاملا
ببخشید فکر کنم بدون این هم بتونیم شام بخوریم
بله قربان- متشکرم-
این یکی چطوره؟
هفت میگوی شناور
برای سفارش آماده اید؟- بله-
گلوسکا رو چطور میپزید؟-
به نظر میرسید که آندری در مورد منو خیلی اطلاعات داره
من متوجه یک کلمه هم نمیشدم- پودینگ کشمش، مغز بادام-
خیلی خوبه- همم-
نه ، فکر کنم که یدونه "کلی او رزین"
عالیه- آها بلدرچین. منم یدونه از همون لطفا-
دو تا- عالیه- !عالیه-
و فکر کنم برای شروع "ترین ده پویزنز"
بله- اون چی هست؟-
یه جور مغزه، سبک و درست شده از ماهی
توش استخون هم هست؟- نه-
کاملا بی خطره
"خب، آ... اون "بامبوروا پلوکا دیگه چیه؟
یک سوپ سیب زمینیه، خیلی خوشمزس
خب عالیه، یدونه از همون
خیلی ممنون- خیلی متشکر-
خب
آخرین بار کی همدیگه رو دیدیم؟
یخورده صحبت کردیم در مورد نوشته هام و نقش هایی که بازی کردم
و در مورد دوست دخترم دبی
و بعدش در مورد همسرش شکیتا و بچه هاش نیکولز و مارینا صحبت کردیم
اون موقع من در نیویورک بودم
بالاخره ازش پرسیدم که چند سال گذشته مشغول چه کارهایی بوده
خدای من. من منتظرم که بشنوم
واقعا؟- واقعا-
اولش خیلی بی میل بود که دراینباره صحبت کنه
بنابراین من انقدر اصرار کردم تا بالاخره شروع به صحبت کردن کرد
"یک کنفرانس در مورد کار های "شبه تئاتری
و این قضیه مال حدودا 5 سال پیش هست
و من و گرتافسکی داشتیم تو خیابان پنجم قدم میزدیم و صحبت میکردیم
اون منو دعوت کرد تا اون تابستون برم لهستان تدریس کنم
در یک کارگاه آموزشی برای بازیگرها و کارگردان ها
و بهش گفتم که نمیخوام همچین کاری کنم چونکه دیگه چیزی واسه آموزش دادن به بقیه نداشتم
هیچ حرفی واسه زدن نداشتم من هیچ چیزی نمیدونستم
نمیتونستم هیچ چیزی رو تدریس کنم
کلاس ها دیگه واسم هیچ معنی ای نداشتن
کار کردن روی صحنه های مختلف نمایشنامه به نظرم مسخره میومد
نمیدوستم که باید چیکار کنم منظورم اینه که اصلا نمیتونستم خواستش رو قبول کنم
بعدش اون گفت "چرا بهم نمیگی که دوست داری ...چه چیزی در ازای اون کلاس داشته باشی
مهم نیست که چقدر غیر معمول باشه "شاید من بتونم خواستت رو عملی کنم
...پس من گفتم " اگه بتونی
40تا زن یهودی پیدا کنی ...که نه انگلیسی صحبت میکنن و نه فرانسوی
که یا مدت زیادی تو کار تئاتر بودن و ...یا میخوان این کار رو ترک کنن
...ولی نمیدونند چرا
یا دخترهای جوانی که عاشق تئاترند ولی ...هیچوقت نمایشی رو ندیدن که بتونن دوستش داشته باشن
...و همه ی این زن ها بتونن ترمپت و چنگ بزنن
و اگه کلاس ها هم توی جنگل برگزار بشه "من میام
یکی دو هفته بعد اون از لهستان به من زنگ زد
"و گفتش:" پیدا کردن 40 تا زن یهودی یخورده سخته
ولی گفتش:" من 40 تا زن پیدا کردم که بقیه ی "ویژگی ها رو دارن
و گفت:" من همچنین چند تا مرد هم پیدا کردم
ولی تو مجبور نیستی که باهاشون کار کنی
همه ی این افراد به طور مشترک تئاتر رو زیر سوال میبرند
همشون ترمپت یا چنگ نمیزنن ولی هر کدومشون یه سازی رو میزنن
"و هیچکدومشون هم انگلیسی صحبت نمیکنن
!و اون برام یک جنگل پیدا کرد والی
و تنها ساکنان این جنگل گراز های وحشی و خرچنگ بودند
در نتیجه این یک پیشنهاد بود که من نمیتونستم اون رو رد کنم
من باید میرفتم
در نتیجه به لهستان رفتم و با این گروه خارق العاده از دخترها و پسرهای جوان آشنا شدم
و جنگلی که برامون پیدا کرده بود کاملا جادویی بود
یک جنگل وسیع
...درخت ها به قدری قطور بودند
که حتی چهار پنج نفر هم اگه دست هاشونو به هم میدادند نمیتونستند یک دور کامل، دور درخت رو بگیرند
ما کنار بقایای یک قلعه کوچیک چادرهامون رو بر پا کردیم
یک سنگ بزرگی هم بود که ما به عنوان میز ازش استفاده میکردیم و دورش غذا میخوردیم
و برناممون اغلب اینطور بود که با غروب ...آفتاب کارمونو شروع میکردیم
و اغلب تا ساعت 6 یا 7 صبح مشغول بودیم
...و بعدش چون لهستانی ها عاشق رقص و آوازند
تا ساعت ده یازده صبح میزدیم و میرقصیدیم
بعدش ناهارمونو میخوردیم که معمولا نون و پنیر و چایی و مربا بود
و بعدش از حوالی ظهر تا غروب میخوابیدیم
...از لحاظ تئوری البته
این وضعیت خیلی جالبه
...به خاطر اینکه اگه خودت رو توی یک جنگل با 40 نفر تصور کنی
،که زبانت رو نمیفهمن انگار همه چیزت رو از دست دادی
منظورت دقیقا چیه؟
خب، کاری که ما میکردیم این بود ...که میشستیم و منتظر میشدیم
تا یک نفر انگیزه ی انجام دادن یک کار رو پیدا کنه
به نوعی این کار شبیه بدیهه گویی در تئاتره
منظورم اینه که اگه تو کارگردان یکی از ...نمایشنامه های چخوف بودی
...ممکن بود به بازیگرهای نقش مادر و پسر و عمو
بگی که یک سکانس رو که در نمایشنامه نیست به طور بدیهه بازی کنن
...برای مثال ممکنه بهشون بگی
فرض کنید یک بعد از ظهر بارانی یکشنبه است" ...و همه ی شما در ملک سورین
"با هم در اتاق نقاشی ها گرفتار شدید
و بعد همه باید شروع به بدیهه گویی کنن
کاری رو بکنن که کاراکتر اون ها در نمایشنامه اگر در این شرایط قرار میگرفت اون کار رو میکرد
،با این تفاوت که در این نوع از بدیهه گویی ...نوعی که ما در لهستان انجام دادیم
کاراکترهای نمایش، خودمون بودیم
...پس، از همون قانون بدیهه گویی پیروی میکنی
که هر چیزی که انگیزت، به عنوان کاراکتر بهت میگه رو انجام میدی
ولی در این مورد تو، خود کاراکتر هستی
بنابراین دیگه هیچ موقعیت خیالی ای نیست که بتونی پشت اون مخفی بشی
و دیگه هیچ شخص دیگه ای هم نیست که بخوای پشت اون مخفی بشی
در حقیقت کاری که داری میکنی ...اینه که همون سوال هایی رو میپرسی
که استینسلاوسکی گفت که یک بازیگر باید ...مدام از خودش به عنوان کاراکترش بپرسه
من کی هستم؟ چرا اینجام؟
از کجا میام؟ و به کجا میرم؟
،ولی به جای اینکه اون سوالات رو در مورد یک نقش بپرسی اون سوالا رو از خودت میپرسی
همم- ...یا اگه یخورده متفاوت بهش نگاه کنیم-
...مثل اینه که برگردیم به دوران کودکیمون
...زمانیکه یک گروه از بچه ها در یک اتاق در کنار هم هستند
بدون هیچ اسباب بازی ای و شروع به بازی میکنن
بزرگسالا داشتن یاد میگرفتن که دوباره چطور باید بازی کنن
...پس آ... همتون میشستید یه جایی
و آ... به طریقی بازی میکردید
ولی واقعا داشتید چیکار میکردید؟- خب، میتونم واست یه مثال خوب بزنم-
...ما به مدت یک هفته توی شهر با هم کار میکردیم
قبل از اینکه بریم به سمت جنگل
و البته گرتافسکی هم در شهر بود
من شنیدم که اون هر شب یک چیزی رو رهبری میکرد "که بهش میگفتن "کندوی زنبور
من در مورد این "کندوی زنبور" کنجکاو شده بودم
...یکی دو شب قبل از حرکت به سمت جنگل
...بهش گفتم:"درباره ی این کندوی زنبور
"یجورایی دوست دارم توی یکی از اینها شرکت کنم
از روی غریزه احساس کردم که باید چیز جالبی باشه
...و اون گفتش :"البته. چرا تو و گروهت
"به جای شرکت توی کندو، اونو رهبری نمیکنین؟
حسابی مضطرب شدم "و گفتم:" خب این کندوی زنبور چی هست؟
...اون گفت:"خب، کندوی زنبور اینه که
سر ساعت 8، صد نفر غریبه وارد یک اتاق میشن
:من گفتم:"خب؟" و اون گفت هر اتفاقی که بعدش میافته بهش میگن کندوی زنبور
"من گفتم:"آره ولی باید چیکار کنم؟ "اون گفت:"اونش دیگه به خودت بستگی داره
من گفتم:" نه واقعا نمیخوام همچین کاری بکنم "فقط میخوام تو یکی شرکت کنم
"و اون گفت:"نه، تو باید کندو رو رهبری کنی
خب، من وحشت کرده بودم والی
یه جورایی احساس کردم که روی صحنه ی تئاترم
هر جوری بود اون کار رو کردم
خدای من. خب بگو چیکار کردی؟
یک آهنگی بود که نوارش رو دارم اگه بخوای یک روز واست میذارم
و به شکل باورنکردنی ای زیباست
یکی از خانم های گروهمون چند قسمت از آهنگ ...سینت فرانسیس رو میدونست
و اون آهنگیه که تو از خدا به خاطر چشمهات تشکر میکنی
و از خدا به خاطر قلبت تشکر میکنی و از خدا به خاطر دوستات تشکر میکنی
و از خدا به خاطر زندگیت تشکر میکنی
و این مدام پشت سر هم تکرار میشه
و این به آهنگ کندوی اونشب تبدیل شد
واقعا باید یک روز این آهنک رو واست بذارم
به خاطر این که باور نمیکنی که یک گروه از مردم ...که نمیدونن چطور باید آواز بخونن
میتونن چیزی به این زیبایی رو خلق کنن
بنابراین من تصمیم گرفتم قبل از اینکه ...بقیه به محل کندو بیان
گروه ما اونجا حاضر باشن و این آهنگ زیبا رو بخونن
و ما مدام اونو بخونیم و بخونیم
یکی از دخترها تصمیم داشت عروسک بزرگ خرسش رو با خودش بیاره
واضح بود که از همچین مراسمی میترسید
یکی دیگه میخواست که با خودش ملافه بیاره
یکی دیگه میخواست با خودش کلمن پر از آب بیاره
...که تشنمون نشه
...و یک نفر دیگه پیشنهاد داد که با خودمون شمع ببریم
تا از نور شمع به جای نور مصنوعی استفاده کنیم
و به خاطر میارم که همه داشتند واسه ی اون عصر آماده میشدند
البته هیچ آرایش و لباس خاصی نداشتیم
ولی دقیقا مثل زمانی بود که بازیگر ها برای بازی دارن آماده میشن
...جواهرات و ساعتهاشون رو در میاوردن
و اونا رو یک جای امن مخفی میکردن
و کم کم آدما اومدن همونطور که کم کم وارد سالن تئاتر میشن
تنها و دوتایی و 10 تایی و 15 تایی
و ما اونجا نشسته بودیم و داشتیم اون آهنگ زیبا ...رو میخوندیم
و بقیه کنار ما نشستن و شروع کردن آهنگ رو یاد گرفتن
...البته مانند هر بدیهه گویی یا اجرایی
عنصر خلاقیت برای مواقعی که وضعیت داره خسته کننده میشه، وجود داره
فکر میکنم بعد از یک ساعت یا یک ساعت و نیم
یهو من عروسک خرس رو گرفتم و پرتش کردم توی هوا
که باعث شد جمعیت 130 یا 140 نفره ی ما منفجر بشه
میدونی، مثل یکی از نقاشی های جکسون پولاک بود
همه ی انسان ها از حلقه ای که داشتن آواز میخوندن خارج شدند
و ناگهان تبدیل شدن به دوتا حلقه که داشتن میرقصیدن
یکی در جهت حرکت عقربه ی ساعت و دیگری بر خلاف آن
با یک ریتمی در حرکات پاهاشون
مثل یک رقص سرخپوستی، با یک ریتم کوبنده
حالا میتونستی به وضوح ببینی چون داریم راجع به یک حالت خلسه ی گروهی صحبت میکنیم
،هنگامیکه مرز بین یک چیزی مثل کندوی ما ...و چیزی مثل رژه ی سربازان هیتلر در شهر نورمبرگ
به نوعی خیلی باریکه
بعد از حدود یک ساعت از این رقصیدن ...عارفانه
من و گرتافسکی توی اون هیاهو روبروی همدیگه نشسته بودیم
و عروسک خرس رو به سمت همدیگه پرت میکردیم
در حقیقت میتونستی بگی که این یک کار بچه گانس
بعد من خرس رو چسبوندم به سینه هام
بعد خرس رو پرت کردم سمت اون و اون چسبوندش به سینه هاش
...و بعد دوباره خرس رو پرت کردیم هوا
و دوباره تغییر ساختار رخ داد ...اینبار به سمت یک چیز دیگه
...چطوری بگم؟
...یک چیزی مثل تغییر اشکال هندسی ...تغییر اشکال انسانی
کل اون عصر پر بود از تغییر شکل ما به شکل های دیگه
تنها چیز دیگه ای که به خاطر میارم
...به جز اینکه مدام سعی میکردم کندو رو هدایت کنم
...که البته همیشه با ریتم و حرکت و تکرار آهنگ بود
اوه و همچنین رهبری ارکستر چون دو تا از اعضای گروهم
فلوت و طبل با خودشون آورده بودن
...که البته جزء آلات مقدس موسیقی هستند
این بود که گاهی اوقات اتاق از هم میپاشد
و تبدیل میشد به 6 یا 7 چیز مختلف که در یک زمان در حال اتفاق افتادن بودن
میدونی، 6 یا 7 بدیهه گویی متفاوت
که همه ی اون ها به نوعی با هم مرتبط بودن
مثل یک تار عنکبوت فوق العاده بود
و یک لحظه متوجه گرتافسکی شدم که وسط یکی از گروه ها بود
که اون گروه دور چند تا شمع حلقه زده بودن
...و مثل یک بچه که مجذوب آتیش میشه
دیدم که دستش رو گرفته رو آتیش و اونجا نگه داشته
و وقتی که به سمت گروهش رفتم میخواستم ببینم که میتونم اون کار رو بکنم یا نه
وقتی دست چپم رو گرفتم روی آتیش متوجه شدم که تا هر وقت که بخوام میتونم اونو اونجا نگه دارم
و هیچ سوزش و دردی نداشت
ولی وقتی با دست راست این کار رو کردم نتونستم حتی برای یک لحظه تحمل کنم
گرتافسکی گفتش که اگر دست راستت میسوزه یه چیزای کوچیکی رو در درونت تغییر بده
و من سعی کردم این کار رو بکنم اصلا هم نتیجه نداشت
بعد یک حرکت زیبای دسته جمعی رو با ملافه به خاطر میارم
یک نفر رو انداخته بودیم تو ملافه و داشتیم حرکت میکردیم
مثل اینکه ملافه یک کشتی توی دریاست
و تمام گروه در حال حرکت کردن و آواز خوندن بودن
و بعد شروع کردیم به رقصیدن
و من داشتم با یه دختر میرقصیدم
و ناگهان دست هامون شروع کردن به لرزیدن در کنار هم
مثل این میلرزیدن، میلرزیدن
و بعد رو زانوهامون نشستیم و بعدش من داشتم تو بغلش گریه میکردم
و اون داشت با دست هاش از من حمایت میکرد و بعد اون شروع کرد به گریه کردن
و بعد برای چند لحظه همدیگر رو در آغوش گرفتیم
و بعد دوباره شروع کردیم به رقصیدن
و چند ساعت بعد
مجددا آهنگ سینت فرانسیس رو خوندیم
و این پایان کندوی من بود
ولی وقتیکه کندو تموم شده بود مجددا مثل فضای تئاتر پس از تموم شدن نمایش بود
مردم گوشواره هاشونو گوششون کردن و ساعتهاشون رو دستشون کردن
و ما حرکت کردیم به سمت ایستگاه قطار
تا کلی آبجو بخوریم و خوش بگذرونیم
اوه و یک دختری بود که عضو گروه ما نبود
ولی ما رو ول نمیکرد ما هم اونو با خودمون بردیم به جنگل
...ها
خدای من. بازم از کارهایی که با گروهت کردی بگو
یادم میاد که یک بار در شهر بودیم
سعی کردیم یه بدیهه گویی انجام بدیم به سبک کارهایی که قبلا توی نیویورک میکردم
...همه باید فرض میکردن که توی یک هواپیمان
و از طریق خلبان متوجه شدن که موتور هواپیما دچار مشکل شده
اما چیزی که درمورد این بدیهه گویی عجیب بود
این بود که دو تا از اعضای گروه عاشق هم شدن
در واقع الان اونا ازدواج کردن
...و هنگامیکه ...آره، از روی ترس
از ترس اینکه توی این هواپیما گرفتار شدن اونا عاشق هم شدن
با این تفکر که هر لحظه ممکنه بمیرن
،و وقتی که رفتیم جنگل این دو تا ناپدید شدن
به خاطر اینکه اونا این تجربه رو به خوبی درک کردن
اونا متوجه شدن که تنهایی رفتن توی جنگل ...خیلی مهم تر از
هر گونه تجربه ایه که گروه میتونه به اونها عرضه کنه
...اواسط هفته
به یک مکان خالی از درخت توی جنگل رسیدیم
و اون دوتا رو پیدا کردیم که در آغوش همدیگه خوابیدن
حوالی طلوع خورشید بود که ما روی اون ها چند تا گل گذاشتیم
تا اونا متوجه بشن که ما اونجا بودیم و بعدش آروم آروم از اونا دور شدیم
و در آخرین روزمون در جنگل اون دو تا اومدن
با من دست دادن و از من تشکر کردن
بابت کار خارق العاده ای که تونسته بودن انجام بدن
اونا درک کردن که هدفمون چی بود
البته الان این سوال بوجود میاد که هدفمون واقعا چی بود؟
هدفمون یک ارتباطی با زندگی کردن داشت
و بعدش در همان روز آخرمون در جنگل
کل گروه یک کار خیلی زیبا برای من کردن والی
یک نوع مراسم غسل تعمید برام تدارک دیدن
اونا قلعه رو پر از گل کردن
و یک معجزه ی نورانی بود
به خاطر اینکه اونا صدها شمع و مشعل رو روشن کرده بودن
جوری که هیچ کلیسایی نمیتونست به اون زیبایی باشه
مراسم ساده ای بود و یکیشون نقش مادر خواندمو بازی میکرد
و یکیشون نقش پدرخواندمو بازی میکرد
و به من یک اسم عطا کردن به من میگفتن یندروش
بعضی ها این موضوع رو جدی گرفته بودن
و واسه بعضی هام این موضوع مسخره بود
ولی من واقعا احساس کردم که یک اسم تازه دارم
و بعدش یک جشن بزرگ داشتیم با بلوبری هایی که پیدا کرده بودیم
و شکلاتی که یک نفر کلی راه رو رفته بود تا بخره
و سوپ تمشک و گوشت خرگوش
و ما آهنگ های لهستانی و یونانی میخوندیم
و مابقی شب رو هممون رقصیدیم
همم- اوه، من عکسشو دارم-
...بذار ببینم
آره.این منم توی جنگل
!یا خدا- یه همچین حسی داشتم-
توی همچین شرایطی بودم- خدای من-
آره.به خاطر میارم که جرج به من گفت که اون زمان ها دیدتت
!اون گفتش که انگار از جنگ برگشتی
آره.یادم میاد که دیدمش اون کلی سوال دوستانه ازم پرسید
فکر کنم منم اون تابستون بهت زنگ زدم.مگه نه؟
...ها
فکر کنم که توی شهر نبودم
اکثر آدمایی که ملاقات میکردم، فکر میکردن که یه چیزیم میشه
اونا این رو بیان نمیکردن ولی میتونستم بفهمم که دارن چطور فکر میکنند
...ولی
...چیزی که فکر میکنم تجربه کردم
برای اولین بار در زندگیم
این بود که بفهمم معنای حقیقی زنده بودن چیه
این خیلی ترسناکه
به خاطر اینکه بلافاصله آگاهی از مرگ به سراغت میاد
به خاطر این که اونا دست در دست هم هستند
انگیزه ای که منجر به والت ویتمن شد که منجر به اجازه گرفتن از گیاهان شد
احساس اینکه انسان به همه چیز مرتبطه
از جمله به مرگ
و این خیلی ترسناکه
ولی من این احساس رو داشتم که روی زمین شناورم و دیگه راه نمیرم
و میتونستم کار های عجیب کنم مثلا ناگهان برم به اتوبان
و نگاه کنم به چراغ راهنمایی که قرمز و سبز میشه "و بگم:"چقدر زیبا
و سپس یک روز در اوایل پاییز
دور و بر شهر داشتم قدم میزدم
"که ناگهان یک صدایی گفت "شاهزاده کوچولو
من همیشه کتاب شاهزاده کوچولو رو به عنوان
یک کتاب احمقانه برای کودکان میدونستم
...ولی پیش خودم گفتم :"اگه یک صدایی بشنوم
این اولین صدایی بود که شنیدم
"شاید باید برم و اون کتاب رو بخونم
همون روز یک نامه دریافت کردم
از یک خانم جوانی که عضو گروهم در لهستان بود
و در نامش نوشته بود "که :"شما بر من چیره شدید
اون انگلیسیش اصلا خوب نبود
بنابر این میره سراغ دیکشنری و کلمه ی چیره شدن رو خط میزنه
و میگه "که :"نه، درستش اینه که شما من رو رام کردید
و بعد من رفتم به شهر و کتاب رو خریدم و شروع کردم مطالعش کردم
متوجه شدم که رام کردن مهم ترین کلمه درکل کتابه
وقتی که کتاب تموم شد داشتم اشک میریختم چون قصه ی کتاب تکان دهنده بود
بعدش سعی کردم جواب اون نامه رو بدم
به خاطر اینکه اون نامه ی خیلی بلندی نوشته بود
ولی نمیتونستم کلمات مناسب رو پیدا کنم ...بنابر این دستم رو
گذاشتم روی کاغذ و دورش رو با خودکار مشخص کردم
و وسطش نوشتم که قلب تو در دست منه
یا یه همچین چیزی
بعد رفتم خونه ی برادرم تا شنا کنم
...چون اون یک استخر خیلی بزرگ داره
اون خونه نبود من رفتم سراغ کتابخونش
و اون در یک مزایده تمام شماره های مجله ی مینوتار رو خریده بود
یک مجله ی سورئالیست فوق العاده برای دهه های 20 و30
و من خودم رو حتی یک ذره هم سورئالیست نمیدونستم
و هیچوقت یک شماره ی اون مجله رو ندیده بودم
و همه ی شماره ها اونجا جلوی من بودن
شانسی یکی رو انتخاب کردم و بازش کردم
...و یک صفحه ی کامل از حرف " آ " اونجا بود
مدل " آ " های آلیس در سرزمین عجایب
و به خودم گفتم امروز روز اتفاق های عجیب غریبه
ولی این اصلا غیر عادی نیست که یک مجله ی سورئالیست به موضوع آلیس علاقه مند باشه
و منم نمایش آلیس در سرزمین عجایب رو کارگردانی کردم
پس اتفاقی یک صفحه ی دیگه رو باز کردم
و چهار تا اثر دست اونجا بود
دست آندری برتون دست آندری درین
سومیش دست آندری فامیلیش رو یادم رفته
مالرو نیست یکی دیگه از سورئالیست ها
و چهارمی دست آنتوان دسنت اگزوپری بود
نویسنده ی شازده کوچولو
و اونا این اثرات دست رو به متخصص ها نشون دادن
بدون اینکه بگن هر دست متعلق به چه کسیه
و در زیر اثر دست اگزوپری نوشته شده بود که متعلق به یک هنرمند
با چشمان قویست
که حیوانات رو رام میکرده
با خودم گفتم که این خارق العادس
و بعد به تاریخ مجله نگاه کردم
دوازدهم می سال 1934
یک روز بعد از به دنیا اومدن من
این چیزی بود که باعث شروع ماجراهای من شد
البته امروز
فکر میکنم که یک چیز خیلی فاشیستی در شازده کوچولو وجود داره
...فکر میکنم به نوعی
یک نوع توتالیته ی احساساتی اس اس
...یک چیزی هست
...اون علاقه ی به
!اون علاقه ی موسلینی به عضلات چرب و روغنی مردانه
منظورمو میفهمی؟ منظورم اینه که نمیتونم منظورمو دقیق بیان کنم
ولی میتونم یک مامور خوشتیپ اس اس رو تجسم کنم
که عاشق شازده کوچولوئه
نمیدونم چرا ولی یه چیزی تو این کتاب اشتباهه
فکرکنم که جرج بهم گفت که تو میخواستی یک نمایشنامه بر اساس شازده کوچولو رو کارگردانی کنی
خب، میدونی والی
اون پاییز در نیویورک
من یک راهب بودایی جوان ژاپنی رو ملاقات کردم اسمش کزان بود
"من فکر کردم که اون "پاک از شخصیت های سریال رویای شب تابستانیه
اون یک لبخند بسیار زیبا داشت
من فکر میکردم که اون خود شازده کوچولوئه
طبیعتا تصمیم گرفتم که با اون به بیابان ساهارا برم
برای کار کردن روی شازده کوچولو با دو تا بازیگر و یک راهب ژاپنی
رفتی؟
من اونموقع در شرایط خیلی خاصی بودم والی
میدونی، به آینه ی ماشینم نگاه میکردم
و میدیدم که پرنده ها دارن از توی دهانم میان بیرون
و به یاد دارم که در اون موقع همیشه خسته بودم
همیشه احساس ضعف میکردم.نمیدونم چم شده بود
تنهایی یه جا میشستم و هیچ کاری نمیکردم
و فقط دفترچه ی خاطراتم رو پر میکردم
و همیشه به مرگ فکر میکردم- ...ها-
ولی تو به ساهارا رفتی
آره، ما به اون بیابون رفتیم
و بوسیله ی شترها اونجا رفت و آمد میکردیم
و همینطور میرفتیم و میرفتیم
و شب ها زیر آسمان پهناور قدم میزدیم
و به ستاره ها نگاه میکردیم
من فقط به اون چیزهایی فکر میکردم که همیشه وقتی خونه هم بودم به اونا فکر میکردم
مخصوصا در مورد شکیتا
در واقع من فقط داشتم به ازدواجم فکر میکردم
و یک شب خیلی تاریک رو به خاطر میارم
توی یک آبادی بودیم و شاخه های درختها داشتن بوسیله ی باد حرکت میکردن
و من صدای زیبای کزان رو میشنیدم که داشت در دور دست ها آواز میخوند
و من سعی کردم در امتداد شن ها صدای اون رو دنبال کنم
من احساس میکردم که اون میتونه یه چیزی به من آموزش بده
و بعضی وقت ها با هم دیگه یوگا کار میکردیم
و بعضی وقت ها هم تنهایی این کار رو میکردم
تصاویری از شکیتا در ذهنم بود
یکبار دیدم که داره جلوی چشمام پیر میشه
و موهاش داره خاکستری میشه
و من داشتم توی بیابون داد و فریاد میکردم
تجربه ی بیابون واقعا وحشتناک بود
به شدت سرد بود
ما داشتیم دنبال یه چیزی میگشتیم ولی خودمون هم نمیدونستیم که میتونیم چیزی پیدا کنیم یا نه
یکبار من و کزان
روی یک تپه نشسته بودیم و ناگهان شروع کردیم به خوردن شن های بیابون
اصلا قصد شوخی نداشتیم اول من خوردم و بعدش اون خورد
ما شن میخوردیم و همونجا بالا میاوردیم اوضاعمون اینجوری بود
در حقیقت نمیدونستیم که برای چی اونجاییم نمیدونستیم دنبال چی میگردیم
کل اون تجربه، پوچ و بی معنی به نظر میرسید
مثل یک آخرین فرصت یا یه همچین چیزی بود
ها
خب بعدش چی شد؟
خب توی اون دوران
من کاملا در لحظه تصمیم میگرفتم
بنابراین در لحظه تصمیم گرفتم تا کزان رو به نیویورک بیارم تا با ما زندگی کنه
بعد از برگشتن از ساهارا اون 6 ماه رو با ما زندگی کرد
تازه یه جورایی هم صاحبخونه شده بود- منظورت چیه؟-
مشخص بود که توی خونواده ی ما جای یک شخصیت محوری خالیه
مشخصا هیچ پدری وجود نداشت چون من همیشه به این فکر میکردم
که برم به تبت یا یک جای دیگه
اون به همه ی اعضای خانواده یوگا یاد داد
و باهاشون در مورد آسیا و شرق و...صحبت میکرد
اون با یک سری حقه ها که بلد بود همه رو مجذوب خودش کرده بود
والی اون واقعا میتونست
با فشار دادن انگشتش روی صندلی توی هوا معلق بشه
واقعا میتونست اینجوری بشه
توسط یک انگشتش به اندازه ی یک وجب بیاد بالا
و با 2 تا انگشت میتونست توی اون وضعیت ثابت قرار بگیره
یا اگه شکیتا یخورده گردنش درد میگرفت
اون رو میخوابوند روی زمین و روی کمرش راه میرفت
و اینجوری کمرش رو ماساژ میداد
بچه ها هم خیلی دوستش داشتن
وقتی به ملاقات دوست هامون میرفتیم که اون ها هم بچه داشتند
اون به سرعت مشغول بازی کردن با بچه ها میشد
جوری باهاشون بازی میکرد که ما اصلا نمیتونستیم
اون بچه ها میخندیدن و میخندیدن
وقتی میدیدن که این راهب ژاپنی توی لباس مقدسش چیکارا میکنه
اون مثل یک عروسک خیمه شب بازی بود
یه جادوگر و خیلی چیزای دیگه
نکته ی جالب اینجاست
که من فکر نمیکنم که اون اصلا علاقه ای به بچه ها داشت
اصلا. به هیچ وجه از اونا خوشش نمی اومد
وقتی که با ما زندگی میکرد
هفته ی اول بچه ها چهار چشمی داشتن اونو نگاه میکردن
ولی چند هفته بعد اگه من و شکیتا خونه نبودیم
و مارینا تب 104 درجه هم میداشت
اون حتی نمیرفت که به مارینا سلام کنه
ولی بیشتر و بیشتر داشت صاحبخونه میشد
تمام عادتهاش کاملا عوض شده بود
اون دیگه داشت با لباس مقدسش کفش های گوچی ست میکرد
کلی هم غذا میخورد
دو برابر نیکولز غذا میخورد
اون بودایی لاغری که من دیده بودم
که اوایل شیر داغ رو با برنج میخورد
الان داشت یک پرس کامل بیف میخورد
خیلی عجیب بود
ما سعی میکردیم با همدیگه کار کنیم ...ولی اغلب کارمون
این بود که من تلاش میکردم که تمام تمارین راهب های بودایی رو انجام بدم
در نتیجه ما چندان کاری با هم دیگه نداشتیم
حوالی کریسمس بود که تصمیم گرفتیم که همگی به خارج شهر بریم
اون هم لباس پر زرق و برق بوداییش رو پوشیده بود
و ما به یکی از اون کلیسا های متعصب کاتولیک در منطقه ی لانگ آیلند رفته بودیم
جایی که کشیش ها راجع به کمونیسم و کنترل جمعیت صحبت میکنن
توی کلیسا که نشسته بودم، به خودم گفتم من دارم چه غلطی میکنم
...من به عنوان یک مرد بالغ
یک آدم غریبه داره توی خونم زندگی میکنه و منم دیگه سر کار نمیرم
تنها کاری که میکردم این بود که شاید چند خط شعر بگم
و دیگه کار تدریس هم نمیتونستم انجام بدم و نمیدونستم که میخوام چیکار کنم
که ناگهان یک موجود بزرگ عجیب غریب جلوم ظاهر شد
قدش حدود 7 فوت بود
نصفش گاو بود و نصفش انسان
و پوستش آبی بود
چشمهاش بنفش بود ...و ناخن های پاش
و اون فقط توی کلیسا ایستاده بود
نمیتونستم یه کاری کنم تا اون غیب بشه
به خودم گفتم دارم این تصاویر رو میبینم چون حوصلم سر رفته
حتی وقتی چشم هام رو میبستم اون بازم غیب نمیشد
الان دیگه با کسی در این مورد صحبت نمیکنم چون همه فکر میکنن که من خیلی عجیب غریبم
ولی من فکر میکردم این موجود اومده بود تا یه جورایی منو آروم کنه
ظاهر شده بود که به من بگه
ممکنه که الان احساس خوبی نداشته باشی و نتونی روی یک نمایشنامه کار کنی
ولی تا عصر کریسمس صبر کن طاقت بیار دوست قدیمی
ممکنه که من به نظرت عجیب بیام ولی در این شرایط عجیب
موجودات عجیب هم ظاهر میشن
این قسمتی از سفره تو حالت خوبه.طاقت بیار
...ببینم
تا حالا اون نمایش بنفش همون آبیه رو دیدی؟
نه
وقتی گفتی بنفش من یاد اون افتادم
در مورد افرادیه که
توی یک زیردریایی دارن غرق میشن
همم
پس اون کریسمست بود
بعدش چی شد؟
واقعا میخوای همه ی اینا رو بشنوی؟- آره-
همون موقع ها بود که
داشتم فکر میکردم برم به هندوستان و کزان هم ناپدید شده بود
اون زمانها تفکرات عجیبی به سرم زده بود
...برای مثال ایده ی
...اون زمان خیلی واسم مهم شده بود که
یک پرچم داشته باشم یک پرچم بزرگ
و هرجایی که میخواستم کار کنم اون پرچمو با خودم ببرم
یا اگه چند نفری میرفتیم بیرون بتونیم شبا روی اون پرچم بخوابیم
هم با پرچم کار کنیم و هم روش بخوابیم
...و این پرچم برافراشته باشه
و لرزش های پرچم توی اون باقی بمونه
تا وقتی میام خونه بتونم اون لرزش ها رو حس کنم
پس رفتم به سراغ این خیاطی که راجع بهش شنیده بودم
اون یه آدم خیلی معمولی بود
خیلی مهربون و سرحال و تپل
و اون یک اتاق زیر شیروانی توی روستا داشت که تمام پرچم های زیبا و شادش اونجا بودن
من اونموقع همچنان توی جو شازده کوچولو بودم و باهاش در مورد شازده کوچولو صحبت کردم
در مورد ماجراهام و اینکه پرچم باید چه جوری باشه
به نظر میرسید که خیلی با این موضوع ارتباط برقرار کرده
بنابراین بعد از 2 هفته رفتم سراغش
اون به من پرچمی رو نشون داد که من فکر میکردم خیلی عجیبه
چون میدونی
من انتظار یک چیز زیبا و شاعرانه رو داشتم
ولی یه چیزی توی پرچم بود که خیلی جذاب بود
مبهوت کننده بود
و البته پرچم شامل صلیب شکسته ی تبتی ها بود
اون توی پرچم یدونه صلیب شکسته گذاشت؟
اون صلیب تبتی ها بود نه صلیب نازی ها
این یکی از نماد های قدیمی تبته
ولی خیلی عجیب بود
ولی پرچم رو آوردم خونه ...چون ایده ی پرچم برای
قبل از سفرم به هندوستان بود
میخواستم افرادی که به من نزدیک اند یک شب رو با این پرچم بگذرونند
تا شب رو توش بخوابن و صبح یک چیزی توش بدوزند
پرچم رو بردم پیش مارینا و بهش گفتم نظرت چیه؟
"اون گفت:"این چیه؟ خیلی زشته من گفتم این یه پرچمه
"و اون گفت:" من ازش خوشم نمیاد
من گفتم:" من فکر میکردم شاید دوست داشته باشی "که امشب با این بخوابی
ولی اون واقعا فکر میکرد که پرچم زشته
بعدش شکیتا یه مهمونی قبل از رفتنم به هندوستان ترتیب داد
و آپارتمان پر از مهمونا شده بود
بعدش شکیتا گفت پرچم! پرچم کجاست؟
"و من گفتم :"آره پرچم بعدش پرچم رو آوردم و بازش کردم
شکیتا یکهو سفید میشه !و اتاق رو ترک میکنه و بالامیاره
درنتیجه مهمونی هم خیلی زود تموم میشه
روز بعدش پرچم رو دادم به یک خانم جوان
که عضو گروهم در لهستان بود و اتفاقا به نیویورک اومده بود
بهش هیچ توضیحی ندادم
ساعت 5 صبح اون بهم زنگ زد و بهم گفت
من باید فورا شما رو ببینم !من گفتم که بدبخت شدم رفت
اون اومد و گفتش "من یه چیزایی میبینم یه چیزایی در اطراف این پرچم میبینم
من میدونم که تو کله شقی و میخوای این پرچم رو با خودت ببری
ولی به توصیه ی من گوش کن و یک چاله بکن
و پرچم رو بسوزون و اون رو توی چاله دفن کن "چونکه شیطان توی این پرچمه
من اصلا پرچم رو با خودم نبردم
در حقیقت پرچم رو دادم به اون و اون یه جور مراسم رو باهاش برگزار کرد
شش ماه بعد در فرانسه با دوست هاش
اونها پرچم رو سوزوندند
خدای من
این واقعا شگفت آوره
پس بالاخره به هند رفتی یا نه؟
آره. در بهار به هند رفتم
و وقتی برگشتم احساس کردم کار اشتباهی کردم
وقتی که به هند رفتم مدام احساس میکردم که مثل یک توریست شدم
هیچ چیزی پیدا نکردم
بنابراین تابستون رو در لانگ آیلند با خانوادم سپری کردم
و درمورد یک گروه در اسکاتلند به نام فیندهورن ها چیزهایی شنیدم
جایی که مردم با گیاه ها صحبت میکنن و با اون ها آواز میخونن
این گروه توسط افراد عجیبی از طبقه ی متوسط انگلیسی و اسکاتلندی تشکیل شده بود
بعضی هاشون روشن فکر بودن و بعضی هاشون نه
و شنیده بودم که اونا چیزهایی رو در خاک پرورش میدن
که امکان رشدشون در خاک اونجا وجود نداره
و اینکه اونها بزرگترین گل کلم های دنیا رو پرورش میدن
که هیچ جای دیگه پیدا نمیشن
و اونا درخت هایی رو پرورش دادن که میتونن در بریتانیا رشد کنن
در نتیجه من رفتم اونجا والی اونجا یک مکان خارق العادس
منظورم اینه که اگه حشرات مزاحم گیاه ها بشن
اونا با حشرات صحبت میکنن و با اونا به توافق میرسن
و یک دسته ی سبزیجات مخصوص حشرات به اونها میدن
و بعدشم حشرات گیاه های اصلی رو رها میکنن
ها- چیزهایی از این قبیل-
و هر کاری که انجام میدن به زیبایی اون کار رو انجام میدن
منظورم اینه که ساختمونا میدرخشن
برای مثال اجاق گازها و ماشین ها همشون اسم دارن
و تو با هلن، سطل یخ
با همون احترامی برخورد میکنی که با مارگارت زنت برخورد میکنی
مطمئن میشی که هلن به تمیزی مارگارته و با احترام برابر با هر دو برخورد میکنی
و به خاطر میارم والی وقتی که توی جنگل های اسکاتلند بودم
و به یک برگ نگاه میکردم ...حقیقتا اون چیزی رو میدیدم
که درون برگ، زندست
و بیاد میارم که با تمام سرعت توی جنگل میدویدم
...و قهقهه میزدم
و میدونی در حالتی بودم که مرز خنده و گریه از بین رفته بود
منظورم اینه که نگاهم رو کاملا باز کرد
وقتی که فیندهورن رو ترک کردم تمام مدت توی توهم بودم
من ابرها رو به عنوان موجودات زنده میدیدم
مردم توی هواپیما به جای صورت انسانی کله های حیوانات مختلف رو داشتن
من توی یک سفر بودم انگار ناگهانی وارد دنیای ویلیام بلیک شده بودم
همه چیز داشت منفجر میشد
بنابراین به سرعت به بلگراد رفتم چون میخواستم با گرتافسکی صحبت کنم
ما نیمه شب توی یک هتل با هم ملاقات کردیم
و مدام قهوه مینوشیدیم
و از نیمه شب تا 11 صبح صحبت کردیم
یا خدا! اون چی میگفت؟- هیچی-
همش من حرف زدم. اون هیچی نگفت
و فکر کنم واقعا
،آخرین تجربه ی بزرگم از این دست اون پاییز اتفاق افتاد
در مانتاک لانگ آیلند
و فقط 9 نفر بودیم، اغلب مرد
و ملک دک اودان رو در مانتاک اجاره کرده بودیم
و اونجا مانند هیثکلیف بود
کاملا طبیعتی دست نخورده
کاری که میخواستیم بکنیم این بود که میخواستیم
شب هالووین رو
به عنوان نقطه ی شروع حرکت به سمت چیزی قرار بدیم
پس هر کدوممون برای دیگری یک برنامه تدارک دید
که به نوعی مرتبط با هالووین بود
...ولی بزرگترین برنامه این بود که 3 نفر
هر شب ناپدید میشدند
و ما میدونستیم که اون 3 تا دارن یک برنامه ی بزرگ رو آماده میکنن
ولی نمیدونستیم که برنامشون چی بود
و در نیمه شب هالووین ...زیر نور ماه، توی اون صخره ها
به ما گفتن که روی بلند ترین صخره جمع بشیم تا ما رو به یک جایی ببرن
و ما اینکار رو کردیم و منتظر شدیم و هوا هم خیلی سرد بود
و بعد اون 3 تا هلن، بیل و فرد با یک پوشش سفید ظاهر شدن
یه چیزی از جنس ملافه تنشون بود که ترسناک بود و نه خنده دار
و اونا ما رو بردن به زیر زمین یک ساختمون نیمه سوخته
و اونجا واسمون میز و نیمکت آماده کرده بودن
و روی این میز کاغذ و مداد و مشروب بود
و از ما خواسته بودن تا وصیت ناممون رو بنویسیم
در واقع میخواستن که آخرین کلماتمون رو برای این جهان روی کاغذ بنویسیم
یا آخرین کلماتمون رو برای عزیزانمون بنویسیم
و این خیلی کار سختیه
فکر کنم یکی دو ساعت اونجا نشسته بودم
و بعد یکی یکی ما رو میبردن بیرون
و من آخرین نفر بودم
وقتی نوبتم شد، چشمهام رو بستن
و منو وادار به دویدن کردن
و اونا یک انبار پیدا کرده بودن
یک اتاق کوچیک که قبل ترها انبار ابزار آلات بود
و من رو به اونجا بردن
و اتاق پر از رنگ سفید زننده بود
بعد بهم گفتن که لباسهام رو در بیارم و هرچیزی که همراهم هست رو بهشون بدم
من رو روی یک میز گذاشتن و شستند
من یاد کمپ های مرگ و نیروهای مخفی پلیس افتاده بودم
من نمیدونستم سر بقیه چی اومده ولی بدون اختیار شروع به گریه کردم
بعدش به من گفتن که بلند شم و در حالی که برهنه بودم، از من عکس گرفتند
و بعد چشمهام رو بستن و برهنه من رو مجبور به دویدن توی اون جنگل ها کردن
بعد به یک جور چادر رسیدیم که کف اون با ملافه پوشیده شده بود
...و همه ی ماها برهنه
برای گرم شدن مجبور بودیم بدن هامون رو به هم بچسبونیم
یک ساعتی ما رو در اون شرایط رها کردن
و بعد دوباره یکی یکی ماها رو از توی چادر بیرون آوردن
چشم هامون رو بستن
و احساس کردم که من رو روی یک برانکارد قرار دادن
و خیلی آهسته من رو در دل جنگل حرکت میدادن
و بعد احساس کردم که دارم داخل زمین فرو میرم
در واقع اونا 6 تا قبر کنده بودن
به عمق 8 فوت
و بعد احساس کردم که دارن قطعاتی از چوب رو روم میذارن
و والی نمیتونم بگم که چه حالی داشتم
و بعد برانکارد رو توی قبر گذاشتن
و بعد این چوب رو روی من گذاشتن
و بعد تمام دارایی هام رو که ازم گرفته بودن توی دستم قرار دادن
...و یک نوع ملافه رو
تا این حد بالای سرم کشیدن
و بعد شروع کردن به خاک ریختن توی قبر من
در نتیجه من این احساس رو داشتم که دارم زنده دفن میشم
حدود نیم ساعتی در قبر بودم
البته نمیدونم چقدر طول کشید
انگار قیامت شده بود و من رو از توی قبر درآوردن
چشمامون رو باز کردن و ما شروع کردیم به دویدن توی این جنگل ها
و به یه آتیش رسیدیم با موسیقی و نوشیدنی گرم
و همگی تا طلوع رقصیدیم
و وقتی که خورشید طلوع کرد
قبر هامون رو پر کردیم
و برگشتیم به نیویورک
و اون آخرین تجربه ی بزرگم بود دیگه تموم شد
...متوجه شدم که
دیگه نمیخوام همچین کارهایی بکنم
یه جورایی احساس میکردم آروم شدم مثل اون فصل از موبی دیک
که دیگه بادی به بادبان ها نمیوزه
و بعد زمستون گذشته بدون اینکه در موردش زیاد فکر کنم
رفتم به دیدن یکی از کسایی که میشناختم و بهش گفتم برای کارگردانی یک نمایشنامه آماده ام
در واقع اون سورپرایز شده بود
که میدید ون وینکل مرحوم، همچنان زندس
ممم
خدای من
نمیدونستم که اونا انقدر کوچیکند
...میدونی
من یجورایی کل این داستان ها رو نمیپذیرم اگه بخوای واقعا نظرمو بدونی
یعنی چی؟- میدونی-
من فکر میکردم که کی هستم؟
این جور داستان ها مال شاهزاده های نازپروردس
فکر میکردم که کی هستم؟ شاه ایران؟
من واقعا برام سواله که چرا آدمایی مثل من اصلا نمیتونند مثل آلبرت اسپیر باشند
آلبرت اسپییر، معمار هیتلر- چی؟-
اخیرا خیلی راجع بهش فکر کردم فکر میکنم که اونم
و فکر میکنم که وقتش رسیده که منم مثل اون دستگیر و محاکمه بشم
چی داری میگی؟
خب اون یه آدم تحصیل کرده، یک معمار و یک هنرمند بود
بنابراین فکر میکرد که قوانین معمولی زندگی در مورد اون قابل اجرا نیست
من احساس میکنم که همه ی کارهایی که کردم
وحشتناکند، فقط وحشتناک
خدای من، چرا؟
این چند سال اخیر کلی مرگ و میر رو مشاهده کردم
و فقط یک چیز هست که در مورد مرگ قطعیه
که تو، تنهایی باهاش مواجه میشی این به نظر خیلی قطعیه
من متوجه شدم که آدمهای دور و بر تخت خوابت هیچ معنی ای ندارند
نقد آثارت هیچ معنی ای ندارند هر چی که هست تو، تنهایی باهاش مواجه میشی
بنابراین سوال اینه که وقتی من توی بستر مرگم قرار گرفتم، چه جور آدمی خواهم بود؟
و من شک دارم در مورد رفتار کسی که چند سال ...گذشته ی زندگیش رو
مثل من زندگی کرده باشه
چرا همچین احساسی داری؟
چند ماه گذشته خیلی به من سخت گذشت
سه نفر از اعضای خانوادم به طور همزمان در بیمارستان بودن
و بعدش مادرم رو از دست دادم
و بعد مارینا کمر درد گرفت و ما حسابی نگران شدیم
الان احساس بی تجربگی میکنم
شب ها خوابم نمیبره و اعصابم داغونه
من تحت تاثیر همه چیز قرار میگیرم
هفته ی گذشته یک کارگردان خوب نروژی رو برای شام دعوت کرده بودم
و از سالیان دور میشناختمش
و کسیه که من براش کلی احترام قائلم
و تمام مدت مهمونی داشتم به این فکر میکردم که اون چقدر مغرور و خودپرسته
یه آدم محافظه کار که فقط به تئاتر علاقه منده
اون حرف میزد و حرف میزد مادرش یک کمدین نروژی بود
من فکر میکنم اونشب حدود 400 بار گفت که ...مادرش رو به خاطر میاره که
و مدام داشت خاطرات مادرش رو تعریف میکرد
این خاطرات رو 20 بار توی گذشته هم واسمون تعریف کرده بود
حسابی هم داشت واسه خودش مینوشید
خنده هاش هم وحشتناک بود
میتونستم درد و پوچی رو توی خنده هاش بشنوم
میدونی چون پسر همچون مادری بود، حسابی آزار دهنده شده بود
پس من خیلی محترمانه ازش خواستم که ما رو ترک کنه
بهش گفتم که فردا صبح باید زود بیدار بشم چون دیگه داشت دیوونمون میکرد
انگار که اونشب توی خونه ی ما اون آدم برای من مرد
بعدش رفتم توی دستشویی و گریه کردم چون احساس کردم که یک دوست رو از دادم
و وقتی که اون رفت، من تلویزیون رو روشن کردم
و یکی رو داشت نشون میداد که توی یک چیزی برنده شده بود
یک جور مسابقه ی ورزشی بود جایزش یدونه چک و یدونه بطری نقره ای بود
و میدونی حسابی درگیر جایزه هاش بود
بعد بطری رو گرفته بود جلوی صورتش، انگار که دماغشه
اون اصلا به خبرنگاری که داشت ازش سوال میپرسید گوش نمیداد
و داشت به شکل منحوسی به دوستاش میخندید وقتی داشتم نگاش میکردم به خودم گفتم
عجب موش کثیف نحس و پوچ و وحشتناکی
"بعدش گفتم :" این یارو، خود منم
شب قبلش، بیستمین سالگرد ازدواجم بود
و من شکیتا رو بردم تا برنامه ی بیلی هالیدی رو ببینه
آدمایی که اونجا کار میکردن، هیچ چیزی راجع به بیلی هالیدی نمیدونستند
همشون یک جور مارمولک روشن فکر بودن
اکثر مدت برنامه من اونجا نشسته بودم و داشتم گریه میکردم
بعد من احساس کردم که منم مثل اون مارمولک هام
و تمام مدت زندگیم رو داشتم تظاهر میکردم
و حتی شجاعت این رو که تبدیل به بیل هالیدی بشم هم، نداشتم
احساس کردم که دیگه کارم تموم شده
احساس کردم که کل زندگیم رو تلف کردم
چطور میتونی همچین چیزی بگی؟
...یعنی
من الان اوضاع روحیم آشفتس والی
ولی از وقتی برگشتم خونه احساس میکنم که دنیای ما
به شدت آزار دهندست
هفته ی پیش یه سر رفتم تئاتر
وقتی وارد شدم، همه به من سلام کردن
چون من همه رو میشناسم و اونا هم منو خوب میشناسن
!!هفت هشت نفرشون به من گفتن که چقدر سرحال به نظر میرسم
ولی یک خانمی بود که مسئول انتخاب بازیگرا بود اون گفتش
خدای من چرا انقدر گرفته اید؟ مشکلی پیش اومده؟
ما شروع کردیم به صحبت کردن و من چیزهای مختلفی رو باهاش مطرح کردم
اون ناگهان شروع کرد به گریه کردن ...به خاطر عمه ی 80 سالش
که اونم به خاطر یه مشکل به بیمارستان مراجعه کرده بود و درمان شده بود
ولی ظاهرا پرستار عمه اش بی دقتی میکنه و گارد محافظ تخت رو بالا نمیاره
و عمه اش هم از روی تخت میافته و الان کاملا فلج شده
ما داشتیم کلا راجع به بیمارستان ها صحبت میکردیم
...حالا این زن
چون این اتفاق اخیرا واسش افتاده بود
میتونست وضعیت من رو کامل ببینه- آها-
البته اون از ماجراجویی های من خبر نداشت
ولی بقیه ی افراد انگار کلاهم رو یا پیرهنم رو میدیدند
یا اینکه چقدر کلاهم به پیرهنم میاد
به خاطر همین میگفتن که من سرحال به نظر میام
اونا دارن توی یک دنیای وارونه ی خیالی زندگی میکنند
اونا دیگه نگاه نمیکنند این واسه من خیلی عجیبه
...به خاطر اینه که اونا فقط چیزهایی رو میدیدند
که میخواستن ببینن جزئیات کوچیک رو میدیدند
دقیقا مثل اتفاقی بود که قبل از مرگ مادرم افتاد
وقتی رفتیم بیمارستان تا مادرم رو ببینیم
و رفتم داخل اتاقش
و من زنی رو دیدم که شرایطش مشابه شرایط بازماندگان اردوگاه های مرگ نازی بود
بعد رفتم بیرون تا پدرم رو آروم کنم
به خاطر مشکل دست مادرم، یک متخصص باید اون رو ویزیت میکرد
،متخصص بعد از اینکه مادرم رو ویزیت کرد خیلی خوشحال پیش ما اومد
و گفتش که شما الان باید خیلی خوشحال باشید
چون مشکل دستش اصلا جدی نیست
اون فقط دست مادرم رو دید تمام چیزی که دید، دست مادرم بود
اینم یک آدم دیگس که داره توی یک رویا زندگی میکنه
...که تازه یک جور قاتل هم هست
که داره یک جور قتل خانوادگی هم انجام میده
به خاطر اینکه وقتی اون حرف رو به ما زد ماها رو از لحاظ روحی کشت
چون ما رو وارد دنیای خیالی خودش کرد
جایی که ما ترسیدیم و سردرگم شدیم
به خاطر اینکه لحظاتی قبل ما مادرمون رو دیدیم که تقریبا مرده بود
و حالا این متخصص میاد و به ما میگه که همه چیز روبراهه
اونا داشتن پدرم رو دیوونه میکردن
یک مرد 82 ساله و احساساتی رو در نظر بگیر
و اگه تو فقط برای یک لحظه فردی رو ببینی که داره میمیره
...و نمیخوای که اون فرد رو از دست بدی ولی ناگهان این متخصص ظاهر میشه
...و میگه که همه چیز روبراهه
میدونی، این دیوونت میکنه
آره منظورت رو میفهمم- منظورم اینه که دکتر اصلا مادرم رو ندید-
و اون آدم های توی تئاتر هم من رو ندیدن
ماها داریم توی یک جور مه قدم برمیداریم
من فکر میکنم که هممون در خلسه هستیم مثل زامبی ها اینور اونور میریم
من فکر میکنم که اصلا از خودمون و یا واکنشمون نسبت به مسائل شناختی نداریم
مثل ربات های فاقد هوش، تمام روز رو در حالت حرکتیم
در عین حال اینهمه خشم و نگرانی و مصیبت هم وجود داره
که داره در درونمون رشد میکنه
درسته، داره مدام بیشتر میشه
و بعد به شکل نامناسبی نمایان میشه
یادم میاد هنگامی که این نمایشنامه رو بازی میکردم
بر اساس نمایش مرشد و مارگاریتا اثر بلگاکف
و من نقش گربه رو داشتم
ولی لباس من آماده نشده بود
یعنی تا شب اولین اجرا، من لباسم رو ندیده بودم
مخصوصا سر گربه، اصلا فرصت نکرده بودم اونو امتحان کنم
...و فکر کنم 4 تا دیگه از بازیگرها اومدن پیش من
و یک چیزایی بهم گفتن که من احساس کردم
میخوان منو نابود کنن
...یکیشون گفت:" خب این کله
کاملا قدرت شنواییت رو تحت تاثیر قرار میده
ممکنه که دیالوگ ها رو کاملا متفاوت بشنوی
که این خیلی آزار دهندس
یکبار در یکی از اجراها من باید گوش هام رو میپوشوندم
"و دیگه نمیتونستم هیچ چیزی بشنوم
یکی دیگه گفت:" هنگامی که یک کلاه روی صحنه ...سرم میکنم
"میخوام غش کنم
تمام اون گفته ها پر از خصومت بود
به خاطر اینکه اگه میخواستم به اونا گوش بدم اصلا دیگه اون شب نباید روی صحنه میرفتم
یا باعث میشد که چیزی نشنوم یا غش کنم
ولی این خصومت کاملا ناخواسته بود
چون در حقیقت اون افراد از من خوششون میومد
...اون خصومت فقط یک جور احساسی بود
که از یک تجربه ی قبلی در من باقی مونده بود
به خاطر اینکه در جامعه ی امروزمون
...میتونیم احساساتمون رو
فقط به شکل عجیب و غیر مستقیم بیان کنیم
اگه مستقیما اونا رو ابراز کنی همه دیوونه میشن
خب، آیا تو احساست رو در مورد چیزهایی که اونها بهت گفتن بیان کردی؟
نه، من اصلا نمیدونستم چه احساسی دارم تا اینکه بعدا دوباره به اون شب فکر کردم
...توی همچین شرایطی
...حتی اگه میدونستم چه احساسی داشتم
ممکن بود اگه خیلی دلخور میشدم مثلا میگفتم
این واقعا خیلی جالبه
و من احتملا همونطور که گفتی امشب میخوام غش کنم
من خودمم اینطوریم
ما نمیتونیم رک باشیم، در نتیجه بی ربط ترین چیزها رو میگیم
چند هفته بعد از مرگ مادرم، شبی رو به خاطر میارم
که خیلی اوضاعم داغون بود
و با 3 تا از دوست های نزدیکم قرار شام داشتم
که 2 تاشون مادرم رو خوب میشناختن
و هر 3 تاشون خیلی وقت بود منو میشناختن
...کل اون شام رو من بدون اینکه بتونم
...حتی برای لحظه ای
البته من همچین عصر دلتنگ کننده ای رو نمیخواستم
اینکه بشینم و راجع به مشکلات شخصیم صحبت کنم
اصلا نمیخواستم
ولی هیچ کسی نمیتونست بگه
واقغا بابت مادرت متاسفم یا اینکه حالت خوبه؟
انگار هیچ اتفاقی نیافتاده بود و ما داشتیم میگفتیم و میخندیدیم
من حسابی قاطی کردم
یکی از این دوستام به مردی اشاره کرد که من خیلی ازش خوشم نمیومد
و من شروع به داد و فریاد کردم راجع به اینکه چطور جسدش توی رودخونه ی برانکس پیدا شد
...و اینکه چطور آلتش رو بر اثر سوزاک از دست داده بود و
و وقتی رسیدم خونه متوجه شدم که منم نتونستم بحث رو به نقطه ی مطلوبم هدایت کنم
آره
اگه یک همچین موقعیتی رو توی یک خونه ی تبتی تصور کنی
اونا اصلا نمیتونن همچین موضوعی رو هضم کنن
یک همچین حرف های غیر مستقیمی براشون عجیبه
اگه 4 تا تبتی رو تصور کنی که یکیشون یکی از عزیزانش رو از دست داده بود
...و اونا کل اون عصر رو
میدونی، تبتی ها به این موضوع نگاه میکنن
و رفتار ما رو غیر قابل تصور میدونن
ولی برای ما این رفتار طبیعیه- درسته-
احتمالا آفریقایی ها در نتیجه ی مکالمه ی غیر مستقیم ما با نیزه هاشون به ما حمله میکردن
چون این موضوع اون ها رو دیوونه میکنه
اونا فکر میکردند که ما حیوانات خطرناکی هستیم
درسته- این رفتار ما کاملا غیر طبیعیه-
چیزی کم و کسر ندارید؟
عالیه- بله-
ولی این میشه یک عصر خیلی معمولی برای ما
ما همیشه توی مهمونی هامونم همینطوریم
این عصرها همش مثل یک کابوسه
چون مردم دارن به شکل استعاری صحبت میکنن
همه به نوعی توی این مه غلیظ نمادها و نا آگاهی ها غرق شدن
هیچ کسی چیزی رو که واقعا فکر میکنه، بیان نمیکنه
بعد مردم یک جور اصطلاحات طنزی دارن که مثل یک کد مخفیه
...درسته، چیزی که اغلب توی این مهمونی ها اتفاق میافته
اینه که همه شروع به خیال پردازی های دیووانه وار میکنند
و همه با هم شروع به صحبت میکنن و مثلا میگن
عالی نمیشد اگه فرانک سیناترا و خانم نیکسون و فلانی و فلانی
توی یک جور وضعیتی قرار میگرفتن
میدونی همیشه با آدم های معروف و همیشه به شکلی مضحک
یا همه راجع به یک اتفاق وحشتناک صحبت میکنن
مثل مرگ اون دختر در ماشین با تد کندی
و بعدش هم هرهر میخندن
واقعا خارق العادس و باورنکردنیه
این تنها روشیه که موضوعات بیان میشن در درون این جوک های دیوانه کننده
به خاطر همینه که من هیچوقت نمیفهمم توی مهمونی ها چه خبره
من همیشه کاملا سردرگمم
دبی یکبار بعد از این مدل مهمونی های نیویورکی گفت
که انگار یک مسافت طولانی تری رو سفر کرده
که از شهر زادگاهش، شیکاگو
به نیویورک اومده
نسبت به مادربزرگش که
از روسیه مهاجرت کرده به شیکاگو
من فکر میکنم این درسته
این میتونه یکی از دلایلی باشه که ما نمیدونیم اوضاع از چه قراره
و وقتی توی یک مهمونی هستیم
حسابی سرمون شلوغه چون مشغول نقش بازی کردن هستیم
آها
این یکی از دلایلی بود که باعث شد گرتافسکی تئاتر رو رها کنه
اون احساس کرد که دیگه همه ی مردم توی زندگی روزمرشون هم دارن نقش بازی میکنن
و این باعث میشه که تئاتر به یک موضوع غیر ضروری تبدیل بشه
و این به نوعی ناپسنده
ها
به نظرت عجیب نیست که اکثر پزشک ها
تمام انتظاری که ما از یک پزشک داریم رو براورده میکنن؟
وقتیکه یک تروریست رو توی تلویزیون میبینی اون کاملا شبیه یک تروریسته
ما دردنیایی زندگی میکنیم که پدرها
یا افراد مجرد یا هنرمندها
همشون دارن انتظارات دیگران رو
از اینکه یک پدر یا یک فرد مجرد یا یک هنرمند چطور باید باشند، برآورده میکنن
اون ها طوری رفتار میکنن که انگار دقیقا میدونن که چطور باید ظاهر بشن
در تمامی لحظات
و به نظر میرسه که کاملا هم به خودشون اعتماد دارن
البته به صورت شخصی، مردم کاملا با خودشون درگیرند
آره
اونا نمیدونن که باید با زندگیشون چکار کنن
همه دارن این کتاب های رمز موفقیت رو میخونن- راست میگی-
اون کتابها واقعا جالبند، چون نشون میدن
که ما چقدر به شدت کنجکاویم تا درمورد زندگی بقیه ی افرادی که
توی زندگیشون موفقند، اطلاعات کسب کنیم
...حتی با بازی کردن نقش اون افراد در زندگیمون
ما فقط داریم حقیقت خودمون رو از دیگران مخفی میکنیم
ما در زندگیمون کاملا دیگران رو نادیده میگیریم
ما اغلب چیزهایی رو که دوست داریم بدونیم، نمیدونیم
حتی در مورد نزدیک ترین دوستانمون
...میدونی
فرض کن که در شرایط بدی قرار گرفتی
خب تو قاعدتا دوست داری بدونی که آیا بقیه ی دوستات هم همچین شرایطی رو تجربه کردن یا نه
ولی شهامت پرسیدن رو از هم دیگه نداریم
این دقیقا یعنی اینکه از دوستت بخوای تا نقشش رو فراموش کنه
ما هیچ ارزشی برای دنبال کردن واقعیت قائل نیستیم
منظورم اینه که این تاکید عجیبی که امروزه
روی شغلهامون میکنیم
ناخواسته باعث میشه که دنبال کردن واقعیت اهمیت خودشو از دست بده
به خاطر اینکه اگه زندگیت حول این موضوع نظم پیدا کنه که میخوای توی کارت موفق بشی
دیگه واست مهم نیست که دنبال چی میری یا چه چیزهایی رو میخوای تجربه کنی
دیگه ذهنت نسبت به آینده بسته میشه
انگار خلبان اتوماتیک مغزت رو فعال کردی
دقیقا مثل دکتر مادرت، اونم خلبان اتوماتیکش فعال بود
...وقتی که داشت مادرت رو معاینه میکرد
و دیگه کلا نتونست بجز دست مادرت چیز دیگه ای رو ببینه
درسته، ذهن ما متمرکز شده روی این اهدافی که
اون اهداف واقعیت نیستند
...میدونی
اون اهداف همشون رویان و قسمتی از زندگی خیالی ما هستند
بعضی وقت ها خیلی مسخرست
که همه واسه خودشون یک هدف هایی دارند
به نوعی خیلی پوچه وقتی در نظر بگیری که اصلا اهمیتی نداره که هر کسی چه خواسته ای داره
و چون تمام تمرکزشون روی اهدافشونه
در هر لحظه از زندگیشون طبق یک قانونی زندگی میکنن
دقیقا مثل اون دوست نروژیم که مدام داستان های تکراری تعریف میکرد
درسته- زندگی تبدیل به یک عادت میشه-
و امروزه اینطوره
اتفاقاتی مثل وقتیکه
مارلون براندو اون زن سرخپوست رو به جای خودش به مراسم اسکار فرستاد
به ندرت رخ میده و همه رو دیوانه میکنه
به ندرت اتفاقات غیر قابل انتظار رخ میدن
و اگه تو، طبق یک قانون و عادت زندگی کنی
دیگه اصلا زندگی نمیکنی
در زبان سانسکریت ریشه ی فعل بودن
فعل رشد کردنه یا فعل باعث رشد شدنه
ها
راک رو میشناسی؟- کی؟-
خب
اون یک آدم فوق العاده بود
اون یکی از موسس های فیندهورن بود
و بزرگترین ریاضیدان اسکاتلند بود
و یکی از بزرگترین ریاضیدانان قرن بود
و به خودش افتخار میکرد چون هیچ رویایی رو توی زندگیش نمی پذیرفت
...بدون هر نوع خیال یا آرزویی
هیچ چیزی بین اون و درک دقیقش از ریاضیات نبود
و یک روز توی 55 سالگیش وقتی داشت توی باغ های ادینبورو قدم میزد
یکی از خدایان مزارع رو ملاقات میکنه
و اون خدای گوسفندها خیلی تعجب کرده بود چون فقط اونها میتونن آدما رو ببینن
و انسانهای خیلی قلیلی میتونن اونا رو ببینن
اون موجودات افسانه ای رو میشناسی؟
گوزن نیستن- اوه-
تو هم بهشون میگی رب النوع مزارع؟- من فکر میکردم که منظورت بچه ی گوزنه-
...آره، یه جورایی شبیه گوزن هستند
...با یک جور شاخ- آره درسته-
بنابراین اون با اونا ملاقات کرد
و یک نوع مکالمه رو شروع کرد
و هر بعد ازظهر تعداد بیشتری از این موجودات به ملاقاتش میومدن
و اون با اونها صحبت میکرد
و بعد از یه مدت که اون موجودات اون رو خوب شناختن
ازش پرسیدن که آیا دوست داره با خدای جنگل ملاقات کنه
چونکه خدای جنگل میخواست باهاش ملاقات کنه
البته خدای جنگل میترسید که باعث وحشتش بشه
به خاطر اینکه از درک غلط مسیحی ها نسبت به خدایای جنگل آگاه بود
به خاطر اینکه اونها این خدا رو شیطانی میدونستند که البته اون اصلا شیطانی نیست
ولی راک مشتاق به ملاقات بود و در نتیجه این ملاقات اتفاق افتاد
و خدای جنگل به طور غیر مستقیم اون رو به سفری فرستاد
که اون با آدمهای دیگه ای ملاقات کرد و فیندهورن رو بوجود آوردن
ولی راک تمرین های خاصی رو انجام میداد
مثلا چون راست دست بود
یک روز همه ی کارهاشو با دست چپش میکرد
غذا خوردن، نوشتن، باز کردن در
برای اینکه زندگیش رو از حالت یک عادت خارج کنه
به خاطر اینکه خطر بزرگی که احساس میکرد
این بود که به یک حالت نا آگاهی دچار بشه به خاطر عادت هاش
اون تمرین های ساده ای داشت که خودش اختراع کرده بود
فقط به این خاطر که ببینه، احساس کنه و به خاطر بیاره
چون هر کس باید همچین چیزی رو یاد بگیره
قبل ترها واجب نبود ولی امروزه باید یک همچین چیزی رو یاد بگیری
مثلا آیا واقعا گرسنه ای؟
...یا اینکه داری غذا میخوری
چون به اینکار عادت کردی؟
منظورم اینه که چون میتونی اینکار رو انجام بدی پس انجامش میدی
حالا چه گرسنه باشی، چه نباشی
اگه به مرکز مدیتیشن بودایی ها بری
اونا مجبورت میکنن که هر لقمه از غذات رو بچشی
بنابراین ناهارت دو ساعت طول میکشه و غذا خوردن به یک چیز وحشتناک تبدیل میشه
ولی آگاهی که غذات چه مزه ای میده
اگه فقط از روی عادت غذا بخوری پس اصلا مزه ی غذا رو متوجه نمیشی
و نسبت به واقعیتی که داره برات اتفاق میافته آگاهی نداری
دوباره وارد دنیای خیالات شدی
تو فکر میکنی که ما توی این دنیای خیالات ...زندگی میکنیم
چون هر روز کلی کارهایی میکنیم ...که روی ما اثر میذارن
و ما ازشون آگاه نیستیم؟
به خاطر میارم کریسمس گذشته
به من و دبی یک پتوی برقی هدیه دادن
...این واسه ما، یک قدم بزرگ رو به جلو بود
نسبت به شیوه ی قبلی زندگیمون و فوق العاده بود
ولی داشتن و نداشتن همچین پتویی خیلی متفاوته
و بعضی وقت ها از خودم میپرسم که این پتو چه خدمتی به من میکنه؟
من دیگه به شیوه ی گذشته نمیخوابم
معلومه
و دیگه خواب هایی هم که میبینم یه جورایی فرق کردن
و صبح ها که از خواب پا میشم یه احساس دیگه ای دارم
من هرگز از یک چیزی مثل پتوی برقی استفاده نمیکنم
چون ممکنه برق منو بگیره نه من اصلا به تکنولوژی اعتماد ندارم
ولی والی نکته ی اصلی اینجاست ...که این پتو یک جور راحتیه
که تو رو از واقعیت جدا میکنه به شکلی خیلی مستقیم
...یعنی- ...منظورم اینه که اگه اون پتو رو نداشتی-
و آپارتمانت سرد میشد باید یک پتوی دیگه روی خودت مینداختی
یا چندتا لباس دیگه روی پتوت مینداختی
در اونصورته که متوجه میشی هوا سرده
و این تو رو با بقیه ی چیزها مرتبط میکنه
و این احساس دلرحمی در تو بوجود میاد که آیا فردی که کنارت هم خوابیده سردشه؟
آیا افراد دیگه ای هم هستن که توی کره ی زمین سردشونه؟
!عجب شب سردی !من سرما رو دوست دارم
!هیچوقت نفهمیدم که پتو نمیخوام !سرد بودن خیلی باحاله
میتونم بیشتر خودمو بهت بچسبونم چون هوا سرده
کلی اتفاق ممکنه برات بیفته
اگه از اون پتو استفاده کنی انگار داری داروی بیهوشی مصرف میکنی
یا اینکه داری توسط تلویزیون شست و شوی مغزی میشی
فکر میکنم که بازم وارد دنیای خیالی شدی
...والی، ما داریم توی محیطی زندگی میکنیم
که چیزهای عظیمی مثل تغییر فصل ها یا زمستون یا سرما
به هیچ وجه روی ما اثر نمیذارن
...بالاخره ما هم از نسل حیوانات هستیم دیگه
این چه معنی ای میده؟
...این یعنی به جای اینکه ما زیر خورشید
یا ماه یا آسمون یا ستاره ها زندگی کنیم
داریم توی یدونه دنیای خیالی که خودمون ساختیم زندگی میکنیم
آره ولی من هیچوقت پتوی برقیم رو دور نمی اندازم
چون زمستون های نیویورک سرده
و آپارتمان ما هم سرد میشه و شرایط سختیه
زندگی من و دبی به اندازه ی کافی سخت هست
من دنبال این نمیگردم که که معدود چیزهایی که باعث راحتیم میشن رو دور بندازم
کاملا برعکس من دنبال آرامش و راحتی بیشترم
چون جهان طبیعت نتراشیده و خامه
من تلاش میکنم از خودم محافظت کنم
به خاطر اینکه به هرجایی نگاه کنی، خطراتی هست که باید ازش دوری کنی
ولی فکر نمیکنی که این راحتی خطرناکه؟
تو دوست داری راحت باشی منم دوست دارم راحت باشم
ولی این راحتی تو رو به یک بیهوشی خطرناک میبره
مادرم، زنی رو میشناخت به نام لیدی هتفیلد
که یکی از ثروتمند ترین زنان جهان بود
ولی علت مرگش گرسنگی بود چون اون فقط مرغ میخورد
اون عاشق مرغ بود و فقط مرغ میخورد
و بدنش داشت از گرسنگی رنج میبرد ولی اون نمیدونست
چونکه از خوردن مرغ لذت میبرد و در نتیجه مرد
من فکر میکنم همه ی ما الان مثل لیدی هتفیلد هستیم
روزگار خیلی راحت و خوشی رو با پتوی برقیمون و مرغمون میگذرونیم
ولی در عین حال در درون گرسنه ایم چون هیچ ارتباطی با دنیای واقعی نداریم
و از لحاظ روحی تغذیه نمیشیم چونکه دنیا رو نمیبینیم
خودمون رو نمیبینیم
نمیبینیم که رفتارهامون چطور روی بقیه اثر میذاره
کتاب مارتین بابر رو در مورد هاسیدیسم خوندی؟
نه- اون یک نگاه جالب به زندگی داره-
اون به یهودیت هاسیدیک اعتقاد داره
که در همه چیز روح هایی وجود داره که با هم مرتبطند
روح هایی در درون تو وجود دارند روح هایی در درون من وجود دارند
و روح هایی هم در درون این میز وجود دارند
و عبادت کردن یعنی آزاد کردن این روح های مرتبط به هم
و هر عمل ما در زندگی
چه کار کردن باشه، چه عشق ورزیدن
یا شام خوردن یا هر چیزی
هر عمل ما در جهان باید عبادت باشه
یک سوگند همگانی در جهان
تو فکر میکنی که ما اینطوری زندگی میکنیم؟
چرا اینطور زندگی نمیکنیم؟
من فکر میکنم اگه ما اجازه داشتیم تا بتونیم کارهای روزمره ی خودمون رو ببینیم
حالمون به هم میخورد
...جوری که با بقیه برخورد میکنیم
هر روز من چندین بار وارد آپارتمانم میشم
مستخدممون به من میگه آقای گرگوری و من بهش میگم جیمی
الان چه فرقی بین من
و یک برده دار هست؟
...من فکر میکنم در اون لحظه یک قتل رخ میده
...وقتی که من وارد ساختمون میشم
به خاطر اینکه اونجا یک مرد باوقار و باهوش ...و همسن من وجود داره
و وقتی که بهش میگم جیمی اون میشه یک بچه و من میشم یک بزرگسال
و بعد من میرم به سمت خونم
درسته
وقتی که یک معلم لاتین بودم
مردم یک جوری باهام رفتار میکردن
مثلا اگه میرفتم به یک مهمونی
...که توش آدمهای ادبی و حرفه ای وجود داشتن
...با من خیلی محترمانه به شکل یک
سگ برخورد میکردن
در واقع امکانش وجود نداشت
که من بتونم به شکل برابر توی یک مکالمه شرکت کنم
وقتی که شروع به حرف زدن میکردم
همیشه بعد از 5 دقیقه
...ازم در مورد شغلم میپرسیدن
...و چهره هاشون
...حتی اگه از گفتگو لذت هم میبردن
چهره هاشون جوری میشد که انگار !آسمون روی سرشون خراب شده
اونا از من دور میشدن
کاملا مثل یک سگ زندگی میکردم
و وقتیکه دبی به عنوان یک منشی کار میکرد
و اگه به بقیه در مورد شغلش میگفت همشون دیوونه میشدن
...انگار که گفته بود:" میدونید
من اخیرا به خاطر قتل کودکان به حبس "ابد محکوم شدم
وقتیکه داری راجع به لحن ما نسبت به دیگران صحبت میکنی
...من به خودم فکر میکنم
یک آدم معمولی و یک آدم خوب
چون فکر میکنم با اغلب افرادی که در زندگیم مواجه میشم
به شکل دوستانه برخورد میکنم
من فکر میکنم که آدم آبرومندی هستم
...یک آدم خوب البته مادامیکه
...تا اونجایی به این جهان نگاه میکنم که شامل
گروه کوچکی از افراده که دوست های من هستند
یا افرادی که علائق اونها، مشابه منه
تئاتر یا چیزهای دیگه
و من از انسانی که هستم راضیم از خودم خشنودم
از خودم هیچ شکایتی ندارم
...ببین
دنیای بزرگی خارج از محدوده ی زندگی من وجود داره که من اصلا بهش فکر نمیکنم
من اصلا مسئول آدم هایی که توی اون دنیای بزرگ زندگی میکنن، نیستم
میدونی اگه من به این واقعیت فکر کنم
که منم قسمتی از این دنیای بزرگم
مثل انسان های گرسنه توی آفریقا
اونوقت دیگه راجع به خودم انقدر مثبت فکر نمیکردم
پس طبیعتا من اون انسانها رو از محدوده ی دیدم خارج کردم
...البته که من دارم
یک قسمتی از جهان واقعی رو نادیده میگیرم
...ولی حقیقتا
وقتیکه یک نمایشنامه مینویسم به نوعی یکی از اهدافم
اینه که دارم تلاش میکنم خودمو در مقابل بعضی واقعیات ناخوشایند قرار بدم
و سعی میکنم که این موضوع رو با مخاطب به اشتراک بذارم
البته همه ی ما میدونیم
الان اوضاع تئاتر داغونه
چند سال پیش حداقل آدم های علاقه مندی ...به تئاتر بودن که میگفتن
تئاتر دیگه مرده
...ولی دیگه الان تئاتر انقدر بی اهمیت شده
...یعنی
اونایی که علاقه مند به تئاترن، الان میرن یک ...نمایش هایی رو میبینن
که چند سال پیش
خجالت میکشیدن که بگن همچین چیزی رو دیدن
...اونا آب میشدن میرفتن توی زمین
اگه یک چیز بی محتوا میدیدن
"ولی الان میگن:" عجب نمایش خوبی
واقعا شگفت انگیزه
و این لحن برای من غیر قابل تحمله
به خاطر اینکه معتقدم تئاتر میتونه نقش موثری داشته باشه
تئاتر میتونه کمک کنه تا مردم با واقعیت ها روبرو بشن
ممکنه تو، همچین تفکری نداشته باشی ممکنه این طرز فکر واست بی معنی باشه
آره ولی آیا این وضعیت دشوار رو نمیبینی؟
تو، زمانه ای که داریم توش زندگی میکنیم رو درنظر نمیگیری
معلومه که تئاتر باید اونجوری باشه
من تفکرم همیشه این بوده
وقتیکه یک کارگردان جوان بودم و نمایش باکا رو کارگردانی کردم
تفکرم، وقتیکه پنتئوس توسط مادرش و ...دشمناش کشته میشه
...و اونا میبندنش به درخت و پرتابش میکنن
...و اون همونطور که توی هوا بوده، کشته میشه
...و اونو تکه تکه میکنن و سرشو جدا میکنن
تفکرم این بود که باید یک سر واقعی رو از سردخونه خارج میکردیم
و اونو به تماشاچیا نشون میدادیم
من میخواستم که از یک سر واقعی استفاده کنم
و میخواستم که این سر دست به دست بین تماشاچیا بچرخه
تا همه ببینن که اینجور مسائل واقعا اتفاق میافتاده
که این داستان واقعیه
بازیگرا کاملا با این موضوع مخالفت کردن
میدونی، گوردون کریگ میگفت
چرا از طلا و نقره توی کلیسا استفاده میکنن
!!وقتیکه میشه اون طلا و نقره رو داد به بازیگرا تا بپوشن
اونایی که النورا دس رو در آخرین سالهای زندگیش دیدن
میگفتن که اون روی صحنه به خاطر جواهراتش برق میزد
یا مثل فرشته ها شده بود
بعدش میای به برتولت برشت فکر میکنی
اون تئاتری رو ابداع کرد که مردم میتونستن مشاهده کنن
که سرگرم کننده و جذاب بود
ولی این جذابیت یک حدی داشت
اون فاصله ی بین نمایش و مخاطب رو حفظ میکرد
همون فاصله ای که دو تا انسان برای اینکه با هم زندگی کنن، بهش احتیاج دارن
سوال اینه که آیا تئاتر امروز همون اثری رو روی ...مخاطبش میذاره
که برشت میگفت یا اثری که کریگ و دس میگفتند؟
آیا الان هم میتونه اون اثر برشت رو داشته باشه؟
چون من فکر میکنم که مردم امروز به شدت خوابیدن
...و اگه یک نمایش بی محتوا رو بهشون نشون بدی
باعث میشه که حتی راحت تر بخوابن
خیلی سخته که بدونی باید توی تئاتر چیکار کنی
به خاطر اینکه اگه نمایش های جدی و مربوط به زمان معاصر رو
که توسط نویسنده هایی مثل تو نوشته شده به مخاطب نشون بدیم
فقط باعث میشه که مخاطب رو به شکل دیگه ای بکشیم
منظورت چیه؟
...ببین والی
چطور ممکنه مخاطب توسط همچین چیزایی تحت تاثیر قرار بگیره؟
نمایش هایی که نشون میده که مردم از هم دور افتادن
و دیگه نمیتونن با هم ارتباط برقرار کنن و زندگی هاشون پر از نا امیدیه
و نمایش هایی که بهشون نشون میده
که جهان پر از وقایع تروریستی و خشونت و.. است
آیا این کمک میکنه که مخاطب از خواب بیدار بشه؟
من اینطور فکر نمیکنم من فکر میکنم
که تصویری از جهان که داری توی همچین نمایشی ...بهشون نشون میدی
دقیقا همون تصویریه که اونا از جهان توی ذهنشون دارن
اونا میدونن که زندگی و روابطشون
سخت و دردناکه
و اگه اخبار رو از تلویزیون نگاه کنن
چیزی که اونجا میبینن یک جهان آشفته و وحشتناکه
پر از تجاوز و قتل و حوادث دردناک
...و بچه هایی که دیگه به حرف والدینشون گوش نمیدن
بنابراین نمایش به اونا میگه که تصویرشون از جهان کاملا درسته
و دیگه هیچ کاریش هم نمیشه کرد
هیچ کاری از دست اونا برنمیاد
درنتیجه اونا دچار احساس انفعالی و ضعف میشن
به اون مراسم غسل من نگاه کن
که گروهم برای من توی جنگلهای لهستان انجام دادن
این یک نمونه از چیزی بود که تمام عناصر تئاتر رو داشت
خیلی روش کار شده بود و خیلی بهش فکر شده بود
خیلی هم هنرمندانه اجرا شد
و اونا چیزی رو ساختند
...که البته فقط برای یک مخاطب یعنی من بود
ولی اونا چیزی رو ساختند که پر از عشق ...و شگفت زدگی
...همینطور شروع و پایان و نتیجش
و یک شاهکار تئاتری بود
و اثری که روی مخاطبش، یعنی من گذاشت
یک اثر کاملا مثبت بود
من رو نکشت بلکه من رو زنده کرد
...ولی آیا داری میگی که غیر ممکنه که
یخورده ناراحت کننده نیست
که به این نتیجه برسی که دیگه نمیشه مردم رو بیدار کرد؟
...به جز اینکه اونا رو ببریم تو لهستان و غسل بدیم
یا اینکه ببریمشون نوک قله ی اورست تا یک تجربه ی خاص داشته باشن
چون نکته ی منفیش اینه که
اگه واقعا میگی که همچین چیزایی واجبه
...و باید همه رو برد همچین جاهایی
باید بگم که واقعا سخته که بخوای همه رو ببری نوک قله ی اورست
شاید در زمانهای گذشته هم میشد
به شکل راحت تری آدم ها رو بیدار کرد
احتمالا زمانهایی بوده که برای اینکه مردم
یک تجربه ی قوی و معنا دار داشته باشن
نیاز نبوده که برن قله ی اورست
ولی الان لازمه به هر شکلی، الان لازمه
زمانهایی بوده که مثلا کتابی مثل
عقل و احساس اثر جین آستین
میتونسته یک تجربه ی بزرگ برای مخاطب باشه من از این موضوع مطمئنم
تو داری میگی که آدم های امروزی همچین چیزی رو نمیفهمن
شاید حق با تو باشه ولی آیا واقعا ...هیچ کتاب یا نمایشنامه ای وجود نداره
که تلاش کنه واقعیت رو به مردم نشون بده؟
مگه نوشتن همچین چیزایی برای نویسنده ها ممنوع شده؟
منظورم اینه که چرا ما نیاز داریم بریم نوک قله ی اورست
تا بتونیم یک لحظه با واقعیت روبرو بشیم؟
منظورم اینه که مگه قله ی اورست از نیویورک واقعی تره؟
نیویورک به اندازه ی کافی واقعی نیست؟
...من فکر میکنم اگه تو بتونی کاملا آگاه باشی
از اینکه توی مغازه ی کنار این رستوران، چه چیزی ...در جریانه
این کاملا مغزت رو منفجر میکنه
منظورم اینه که آیا به اندازه ای ،که واقعیت نوک قله هست
توی مغازه ی کناری نیست؟
تو چی فکر میکنی؟
من فکر میکنم نه تنها هیچ نوع واقعیت خاص و عجیبی در مورد قله ی اورست نیست
بلکه اصلا تفاوتی با مغازه نداره
به خاطر اینکه واقعیت یک شکل واحد داره
در نتیجه اگه احساس میکنی
...که مکانیزم فکریت داره به درستی کار میکنه
دیگه رفتن به قله ی اورست پوچ و بی ربطه
...البته
واضحه که نوک قله خیلی با مغازه متفاوته
...ولی منظورم- من باهات موافقم والی-
ولی مشکل اینجاست که مردم دیگه نمیتونن واقعیت رو توی مغازه ببینن
دیگه این چیزا مردم رو تحت تاثیر قرار نمیده
...احتمالش بالاست که 10 سال دیگه
مردم ده هزار دلار پول بدن تا اخته بشن
فقط به خاطر اینکه بتونن تحت اثر چیزی قرار بگیرن
خب چرا اینجوریه؟ چرا؟
به خاطر اینه که مردم تنبل و بی حوصله شدن
آیا ما واقعا مثل بچه های لوس و بی حوصله ای شدیم
که تمام روز رو توی وان حموم دراز میکشیم
و با اردک پلاستیکیمون بازی میکنیم
"و الان داریم فکر میکنیم، "خب من چیکار میتونم بکنم؟
آره ما حوصلمون سر رفته
هممون
ولی آیا تا حالا به این فکر کردی که این پروسه
که این بی حوصلگی رو میسازه که ما در جهان امروز باهاش مواجهیم
میتونه یک شکل ناخواسته از شست وشوی مغزی باشه که خودمون داریم اونو جاودانه میکنیم
که توسط یک دولت توتالیته بر پایه ی پول ساخته شده
و اینا خیلی خطرناک تر از چیزیه که به نظر میاد
...و این سوال فقط در مورد زنده موندن یک شخص نیست
بلکه اون شخص، حوصله اش سر رفته و خوابیده
و کسی هم که خوابیده، هیچ مخالفتی نمیتونه بکنه
من سعی میکنم با آدم های بیدار ملاقات کنم چند روز پیش
مردی رو ملاقات کردم که خیلی ستایشش میکنم
اون یک فیزیکدان سوئدیه گوستاو بورن استرند
و اون گفتش که دیگه تلویزیون نگاه نمیکنه
مجله و روزنامه هم نمیخونه
اون کاملا این ها رو از زندگیش خارج کرده
چون اون واقعا احساس میکنه که ما داریم در یکجور کابوس جرج اورولی زندگی میکنیم
و هر چیزی که الان میشنوی داره تو رو به یک ربات تبدیل میکنه
و وقتیکه در فیندهورن بودم این متخصص درخت بریتانیایی رو ملاقات کردم
که زندگیش رو صرف نجات درختان کرده بود
از سفرش به واشنگتن برای نجات جنگل های رد وود برگشته بود
اون 84 سالشه و همیشه با یک کوله پشتی سفر میکنه
چون هیچوقت نمیدونه که فردا از کجا سر درمیاره
و وقتی که باهاش ملاقات کردم، از من پرسید که اهل کجام
"گفتم:" نیویورک" و گفتش :" آه جای جالبیه
گفتش :" تو حتما خیلی ها رو میشناسی که همیشه "صحبت از ترک نیویورک میکنن ولی هیچوقت اینکار رو نمیکنن
گفتم آره "گفتش:" چرا اونجا رو ترک نمیکنن؟
من جواب های معمول رو مطرح کردم و اون گفت اصلا اینطور نیست
اون گفت که نیویورک مدل جدید اردوگاه های کار اجباریه
جایی که اردوگاه توسط خود کارگرا ساخته شده
و کارگرا خودشون گارد اونجا هستن و به چیزی که ساختن افتخار میکنن
اونا با دست های خودشون واسه خودشون، زندان ساختن
بنابراین توی یک حالت اسکیزوفرنی زندگی میکنن
چون هم زندانی هستن و هم زندانبان
و در نتیجه همشون شست و شوی مغزی شدن
و دیگه قادر به ترک زندانی که ساختن نیستن
و حتی دیگه به عنوان زندان بهش نگاه نمیکنن
و از توی جیبش یک دونه ی درخت بهم داد
"و گفت :" این یک درخت کاجه
اونو گذاشت توی دست من و "گفت :" قبل از اینکه دیر بشه فرار کن
...در حقیقت الان دو سه ساله
که من و شکیتا این احساس رو داریم که باید شهر رو ترک کنیم
دقیقا احساس یهودی های آلمان در اواخر دهه ی 30 رو داریم
باید بریم
البته مشکل اینه که نمیدونیم کجا بریم
چونکه واضحه که کل جهان داره در یک جهت حرکت میکنه
به نظرم خیلی محتمله که دهه ی 60
نماینده ی آخرین نسل از انسان ها قبل از انقراضشون بوده باشه
و الان نقطه ی شروع یک آینده ی جدیده
و از الان به بعد دیگه یک مشت ربات هستیم که اینور اونور میریم
نه چیزی رو احساس میکنیم نه به چیزی فکر میکنیم
و دیگه هیچکسی نیست که به یاد ما بیاره
که یک زمانی، موجوداتی بودند به نام انسان
که میتونستن فکر کنن و احساس کنن
الان تاریخ و حافظه ی ما داره پاک میشه
و به زودی هیچ کس به خاطر نمیاره
که زمانی، زندگی در این سیاره جریان داشت
البته بورن استرند فکر میکنه که دیگه هیچ امیدی نیست
و ما احتمالا داریم بر میگردیم ...به یک دوران وحشی
و بی قانون و ترسناک
آدم های فیندهورن یک نگاه دیگه داشتند
...اونا معتقدن که جعبه های نورانی ای بوجود میان
...در نقاط مختلف جهان
و به نوعی اینها سیارات مخفی ای در سیاره ی ما هستند
...و هر چی جهان سرد تر میشه
ما میتونیم سفرهایی فضایی به سیارات نامرئی مختلف داشته باشیم
و هر چیزی که در سیاره ی خودمون نیاز داریم رو از اون سیارات بگیریم
و برگردیم
و اونا معتقدن که الان مرکزهایی وجود داره
که مردم میتونن یک آینده ی جدید رو برای جهان توی اونها بسازن
و وقتیکه با گستاو بورن استرند صحبت میکردم
اون میگفت که این مرکزها دارن توی همه جا رشد میکنن
و کاری که اونا میخواستن بکنن همون کاری بود که فیندهورن ها میخواستن بکنن
و همون کاری بود که من میخواستم بکنم
روی این چیزا نمیشه اسمی گذاشت
ولی اینها، تلاشهایی برای ساختن یک مدرسه ی جدید بود
یا یک نوع صومعه ی جدید
و بورن استرند معتقد به طرح "ذخیره ها" است
جزایر امنی که میتونیم دوباره تاریخ رو توی اونها به خاطر بیاریم
...و انسان ها میتونن توی این شرایط سخت
کاری کنن که انسان باقی بمونن
در واقع داریم راجع به یک شبکه ی زیر زمینی صحبت میکنیم
که در روزگاران تاریک گذشته هم وجود داشته
همون زمانی که کلیسا قدرت مطلق بود
و هدف این شبکه
این بوده که چطور از روشنایی و زندگی و فرهنگ محافظت کنه
این بوده که انسان ها رو زنده نگه داره
من فکر میکنم، این همون چیزیه که ما بهش احتیاج داریم
یک زبان جدید
زبان روح و دلمون
زبانی مثل زبان جنگل های لهستان که دیگه به زبان نیازی نبود
یک نوع از زبان بین مردم که یک نوع جدید از شعره
مانند شعری که در رقص زنبور وجود داره و به ما میگه که عسل کجاست
و فکر میکنم برای اینکه بتونیم همچین زبونی رو ابداع کنیم
...باید یاد بگیریم که چطور به شکل دیگه ای
به قضایا نگاه کنیم
باید این رو حس کنیم که همه ی چیزها با هم متحدند
و تنها در اونصورته که میتونی همه چیز رو درک کنی
آیا دسر میل میکنید؟
فقط یک قهوه، متشکرم
حتما- منم یدونه قهوه میخوام. متشکرم-
و میشه یک آمارتو هم برام بیارین؟
حتما قربان
متشکرم
اونا یک ساختمون خارق العاده رو در فیندهورن ساختن
و مردی که اونو طراحی کرده بود هیچ چیزی رو قبلا توی زندگیش طراحی نکرده بود
اون واسه بچه ها کتاب مینوشت
یک عده میخواستن یک جور سالن مدیتیشن داشته باشن
عده ی دیگه ای هم میخواستن که یک جور سالن سخنرانی داشته باشن
و عده ی دیگه ای از اعضای فیندهورن هم که ...به قدرت های ذهنی معتقدن بودن
میخواستن یک جور سفینه ی فضایی داشته باشن که شب ها بلند بشه
و به فضایی ها اطلاع بده که اونجا یک جای امن برای فرود اومدنه
و فضایی ها میتونن اونجا دوست های جدید پیدا کنن
مشکل اینجا بود که اونا به یک سقف عظیم نیاز داشتن
که بتونه شب ها بلند بشه و مقابل فضایی ها نمایان بشه
و در مواقع دیگه روی ساختمون ثابت قرار بگیره
بنابراین این طراح انقدر مدیتیشن کرد
تا در نتیجه به یک راه حل ساده رسید
و اون راه حل این بود که سقف به ساختمون متصل نباشه
و این به این معنیه که اون سقف قطعا میافته پایین
چونکه در شمال اسکاتلند طوفان های سنگینی میان
در نتیجه ما یکسری سنگ از لب ساحل جمع کردیم
چون منم باهاشون کار میکردم
و اون سنگا رو دور سقف قرار دادیم
و تفکر پشت این قضیه این بود که که انرژی ای که از سنگ به سنگ منتقل میشه
...به قدر کافی زیاده
که مانع از فروریختن سقف در هر شرایطی میشه
و در عین حال اگه نیاز شد که سقف بلند بشه چون سبکه، به راحتی این اتفاق میافته
خب این اتفاق عملی شد
معمارها دلیلش رو نمیدونن
و از نظر علمی اون سقف باید فرو بریزه
ولی اون سقف پابرجاست
حتی وقتی طوفان هم میاد، همچین اتفاقی نمیافته
خیلي خب
...آ
میخوای که پاسخ من رو نسبت به همه ی این مسائل بدونی؟
میخوای که پاسخ واقعیم رو بشنوی؟- !آره-
...پاسخ واقعی من اینه که
من فقط دارم سعی میکنم که زنده بمونم
من فقط دارم تلاش میکنم تا خرجم رو درارم
و قبض ها و اجاره ام رو پرداخت کنم
...آ
من دارم زندگیم رو میکنم
از اینکه توی خونه با دبی هستم لذت میبرم
...دارم زندگینامه ی چارلتون هیستون رو میخونم
و دیگه بحثی باقی نمیمونه
...شاید بعضی وقت ها
من و دبی بریم به یک مهمونی
و شاید بعضی وقت ها یک نمایشنامه بنویسم
و اینا برای من عالی هستن
و از اینکه نمایشنامه های دیگران رو میخونم لذت میبرم
و از خوندن نقد نمایش های مختلف لذت میبرم
و از اینکه نظرات مردم رو راجع به نمایشها بشنوم، لذت میبرم
من یک لیست توی دفترچه ام ازمسئولیت هام و کارهاییکه باید هر روز انجام بدم دارم
و از مرور کردن دفترچم لذت میبرم
از اینکه مسئولیت هام رو انجام میدم
و اونها رو از دفترچم خط میزنم لذت میبرم
و من نمیتونم درک کنم که ...چه چیز لذت بخش تری
از خوندن زندگینامه ی چارلتون هیستون وجود داره؟
یا اینکه مثلا صبح از خواب بیدار میشم
و فنجون قهوه ام رو میبینم که تمام شب منتظرم بوده و سرد شده
و هنوز اونجاست تا من اونو بنوشم
و هیچ مگس و سوسکی توش شنا نمیکنه
...منظورم اینه که وقتی از خواب بیدار میشم
و فنجون قهوه همونطور که میخواستم اونجاست، خوشحال میشم
و نمیتونم تصور کنم
که چه لذتی بیشتر از این وجود داره؟
منظورم اینه که اگه یدونه سوسک توی قهوه ام بود
من احساس نا امیدی و ناراحتی میکردم
...من اصلا فکر نمیکنم که
به چیز بیشتری نیاز داشته باشم
...ولی در مقابل، تو داری میگی که
...آ
امروزه، یک زندگی با معنی غیر ممکنه
و همه کاملا نابود شدن
و ما نیاز داریم تا توی یکسری اردوگاه ها زندگی کنیم
...میدونی، من نمیتونم باور کنم حتی در مورد تو
به نظرت لذت بخش نیست که صبح از خواب بیدار میشی
...و شکیتا و بچه ها رو میبینی
و روزنامت اونجاست و تو میتونی بخونیش
شاید یک کار جدید رو کارگردانی کنی شایدم نه
ولی اصلا نمایشی که ممکنه کارگردانی کنی رو فراموش کن
...چرا لازمه که؟ چرا از این جزئیات کوچیک لذت نمیبری؟
...یک صبحونه ی خوشمزه و قهوت در انتظارته
چرا لازمه که بیشتر از این بخوای؟
یا حتی به بیشتر از این فکر کنی؟
!من اصلا نمیفهمم که داری چی میگی
...میدونم که داری چی میگی
ولی تو رو درک نمیکنم
حتی اگه کاملا باهات موافق بودم
و میپذیرفتم که هیچ راه نجاتی برای مردم وجود نداره
و دیگه نمیشه شاد زندگی کرد
...باز هم نمیتونستم این تفکرت رو بپذیرم
...که تنها راهی که باعث زیبا شدن زندگی میشه
اینه که تمدن غربی رو رد کنیم
و برگردیم به یک سری باورهای عجیب
...من اصلا نمیدونم چطور همچین چیزی رو بگم
...در قرون وسطی
قبل از تولد تفکر علمی ای که امروزه میشناسیم
مردم هر چیزی رو باور میکردن
هر چیزی میتونست حقیقت داشته باشه ...مجسمه ی مریم مقدس
میتونست صحبت کنه یا خونریزی کنه
...ولی اتفاق فوق العاده ای که افتاد
این بود که بوسیله ی توسعه ی دانش ...در تمدن های غربی
کم کم تونستیم یک چیزهایی رو درک کنیم
...میدونی
تمام ایده های علمی دارن مدام تجدید نظر میشن
تمام نکته هم همینجاست
ولی حداقل میدونیم که جهانمون یک چارچوب و نظمی داره
...و درخت ها نمیتونن با مردم صحبت کنن
و دلایل خیلی محکمی هم برای این قضیه وجود داره
و تو نمیتونی که هر چیزی رو الکی باور کنی
...در مقابل، حرف هایی که تو میزنی
تو، اون اثرات دست رو توی اون مجله پیدا کردی
و اسم صاحبان 3 تا دست آندری بود و اسم یکیشون دسنت اگزوپری بود
...و از نگاه من، این فقط یک تصادفه
اونهایی که اون مجله رو تهیه کردن
دلایل خودشونو داشتن
...ولی در نگاه تو، این یک معجزه بود
که 40 سال پیش، اون مجله برای تو نوشته شده تا بتونی 40 سال بعد اونو بخونی
...ببین
...اگه من یدونه فال بخرم
...البته که ممکنه منم فال بخرم
همینجوری دورش نمی اندازم
...میخونمش
مثلا اگه بگه که
...مکالمه با مرد مو مشکی برای شما خیلی مهمه
خب من به این فکر میکنم که کدومیک از افرادی که میشناسم، موهاشون مشکیه؟
آیا قبلا مکالمه ای داشتیم؟ چه حرف هایی بهم زدیم؟
در واقع چیزی در درونم هست که منو مجبور میکنه تا اونو بخونم
و من ذاتا تفسیرم اینه که یک موجودی از آینده واسم خبر آورده
...ولی نظر عقلانیم که اساس نگاه من به زندگیه
و من باید کاملا به یک فرد دیگه تبدیل بشم ...تا نظر عقلانیم هم عوض بشه
...در نظر عقلانی من، این فال
چندین سال قبل در چاپخانه چاپ شده و به هیچ وجه به من ارتباط پیدا نمیکنه
...منظورم اینه که
اون کسی که اونو نوشته، هیچ چیزی راجع به من نمیدونسته
و ممکن نبوده که چیزی راجع به من بدونه
و اصلا ممکن نیست که این فال با من ارتباطی داشته باشه
و اینکه دارم اونو میخونم، جوکی بیش نیست
...مثلا اگه میخواستم سوار هواپیما بشم
"و یک فال بهم میگفت :" سوار نشو
...البته اعتراف میکنم که ممکنه برای یک ثانیه مضطرب شم
ولی من سوار هواپیما میشم
...چون موفقیت یا عدم موفقیت این سفر
وابسته به شرایط هواپیما و خلبانه
و اون فال در جایگاهی نیست که از همچین چیزایی مطلع باشه
...و میدونی
هر پیش گویی یا نشانه ای هم همینطوره
چون اگه به این چیزها ایمان داشته باشی ...یعنی اینکه جهان
...اصلا نمیدونم چطور بهت بگم
...یعنی به طریقی، یکسری پیامهایی از آینده
دارن به زمان حال میان
و این یعنی اینکه آینده در حال حاضر به نوعی وجود داره
و میتونه این پیام ها رو بفرسته
،و همینطور به این معنیه که چیزهایی که در جهان وجود دارند به خاطر یک دلیلی وجود دارند تا مثلا به ما پیام بدن
"در حالیکه من فکر میکنم چیزها در جهان "فقط وجود دارن
و هیچ معنی ای ندارند
میدونی، تخم لاک پشت از روی درخت میافته ...و متلاشی میشه
و این به خاطر بی دقتی لاک پشته و این فقط یک اتفاقه
و اگه که بخوام بر اساس تفسیر اتفاقات اینچنینی ،در زندگیم تصمیم بگیرم
دارم یک اشتباه بزرگ مرتکب میشم
خب، بر چه اساسی در زندگیت تصمیم میگیری؟
...به خاطر اینکه اگه هر اتفاقی واسه تو بی معنیه
...چه فرقی بین پذیرفتن پیام یک فال
با پذیرفتن نتایج آماری یک تحقیقه؟
به نظر، هیچکدوم واسه ی تو مهم نیست
...خب، بی معنی بودن فال یا تخم لاک پشت
هیچ ارتباطی با موضوعی که تو داری بررسی میکنی، ندارن
در حالیکه اگر یکسری وقایع به ظاهر بی ربط ...به شیوه ای علمی
جمع آوری و تفسیر بشن، ممکنه که کاملا با هم مرتبط باشن
به خاطر اینکه چیز جالب در مورد نظریات علمی اینه که
اونها بر اساس تجربه بدست میان و میشه اونها رو تکرار کرد
همم
خب والی این درسته
...میدونی دنبال کردن نشانه هایی از آینده
احتمالا روش دیگه ایه که خودمون رو راحت کنیم
و باعث میشه که دیگه مسئولیت کارهای خودمون رو به گردن نگیریم
اینکه خودمون رو کاملا به ناشناخته ها بسپریم
باعث میشه که دست به کارهای ترسناکی بزنیم
و این خطر به نوعی در تمام کارهایی که من انجام دادم وجود داشت
و به نوعی مثل مداخله و فضولی توی زندگی مردم بود
چون زمانیکه من این گروه ها رو هدایت میکردم تا حدودی یک دکتر میشدم
و تا حدودی یک روانشناس و تا حدودی یک کشیش
ولی من نه یک دکترم نه یک روانشناس و نه یک کشیش
و در حال حاضر خیلی از این صومعه ها
یا گروه هایی که راجع بهشون حرف زدیم
دارن به یک موسسه تبدیل میشن
و بعضی وقت ها حتی حالت فاشیستی میگیرن
میدونی یک اعتماد به نفس کاذب و یک نوع توهم رهبری کردن افراد برتر بوجود میاد
..."این تفکر " دیگران " و " ما خیلی ناراحت کنندس
...ولی من فکر میکنم این پرستش بیش از حد علمه
که ما رو توی این موقعیت قرار داده
...علم واسه ما مثل یک نیروی جادویی شده
که یک جوری پاسخ همه ی سوالات رو میده
به نظر من کاملا عکس این قضیه صادقه
این علم همه چیز رو نابود کرده
...فکر میکنم دلیل اینکه امروزه
این مخالفت خیلی قوی و عمیق با علم وجود داره، همینه
همونطور که پدیدار شدن نازی ها در دهه ی 30 ...در آلمان واکنشی بود
نسبت به فرهنگ و تفکر منطقی ...و دونستن چیزهایی
که ناراحت کننده بوده
پس من قبول دارم که ما داریم در مورد یک چیز خیلی خطرناک صحبت میکنیم
ولی این علم پیشرفته هم کم خطرتر از اینها نیست
درسته، باهات موافقم
کاملا باهات موافقم
...حقیقت اینه که
فکر کنم میدونم که چه چیزی درباره ی کارهایی که کردی منو عذاب میده
و بعید میدونم که بتونم بیانش کنم
...ولی به نظر میرسه کل تفکر شما توی اون گروه ها
...وقتی از خودتون سوال بکنید
...این بوده که
...این امکان رو به افراد توی گروه بدین
که تمام اهداف زندگیشون رو برای لحظاتی
فراموش کنن
تا همتون بتونین به طور خالص
فقط " بودن " رو تجربه کنید
در واقع میخواستید بفهمید که چطور میشه برای لحظاتی
بدون اینکه هیچ کاری برای انجام دادن داشته باشید، زندگی کنین
و من کاملا با همچین چیزی مخالفم
من اصلا نمی پذیرم که باید همچین لحظاتی ،توی زندگی آدما باشه
لحظاتی که شما هیچ کاری انجام نمیدین
من فکر میکنم طبیعت ما انسان ها اینه که باید همیشه یک کاری بکنیم
من فکر میکنم باید همیشه یک کاری بکنیم
فکر میکنم هدفمندی در زندگی
قسمتی از ساختار شگفت انگیز ما انسان هاست
و اینکه میگی ما باید بدون هدفمندی زندگی کنیم
مثل اینه که بگی یک درخت میتونه بدون ریشه و شاخه اش رشد کنه
ولی بدون شاخه و ریشه، اون دیگه درخت نیست
میشه یک تیکه چوب . منظورم رو میفهمی؟
...آهان...آهان
به بیان دیگه اگه من فقط توی خونم بشینم و هیچ کاری واسه انجام دادن نداشته باشم
خب میرم سراغ خوندن یک کتاب
کجای این کار که بشینی و هیچ کاری نکنی خوبه؟
به نظر من این خیلی پوچه
و اگه دبی خونه باشه چی؟
هیچ فرقی نمیکنه
...آیا میشه که
دو نفر هیچ کاری انجام ندن و فقط اونجا "باشند" ؟
...آیا به نظرت واقعا در اون صورته
که میتونن با هم "ارتباط" برقرار کنن؟
اصلا این چه معنی ای میده؟
...بالاخره یا با هم دیگه صحبت میکنیم
...یا کیسه ی زباله رو میبریم بیرون
یا به صورت انفرادی یا با هم بالاخره یک کاری میکنیم
متوجه منظورم میشی؟
چه معنی ای میده که فقط اونجا "بشینیم"؟
این کار تو رو عصبی میکنه؟
چرا نباید عصبیم کنه؟ این خیلی مسخره است
...خیلی جالبه والی
وقتیکه من به " لدخ " در غرب تبت رفتم و یک ماهی رو در یک مزرعه گذروندم
یادم میاد که عصرها مردم برای چای خوردن کنار هم جمع میشدن و هیچ کس حرفی نمیزد
مگر اینکه دیگه مسئله ی مرگ و زندگی باشه
بنابراین اونا میشستن و چاییشون رو میخوردن و این مسئله اصلا اونا رو اذیت نمیکرد
مشکلی که با همیشه فعال بودن ...و مشغول کاری بودن، وجود داره
اینه که تو داری کارهای مختلف رو انجام میدی
و در عین حال در درونت کاملا مردی
...آیا داری اون کارها رو انجام میدی
...چونکه انگیزه ی انجامشون رو داری
یا اینکه داری به صورت اتوماتیک اون ها رو انجام میدی؟
...چون اگر داری به صورت اتوماتیک زندگی میکنی
پس باید شیوه ی زندگیت رو تغییر بدی
وقتیکه جوونی به مکان های مختلف میری
و مثلا میری میرقصی. تو در دریای آزادی شناوری
ولی ناگهان یک روز خودت رو در یک رابطه ی جدی میبینی
و زمان در اون لحظه متوقف میشه
و این در مورد شغلت هم میتونه صادق باشه
منظورم اینه که ...اگر واقعا تو، در درونت زنده ای
پس دیگه هیچ مشکلی وجود نداره
اگر داری با یک فرد توی یک خونه ی کوچولو زندگی میکنی
...و بین شماها زندگی جریان داره
در اون صورت کلی ماجرا ممکنه توی همون خونه هم برات اتفاق بیافته
ولی همیشه این خطر وجود داره که این حالت از بین بره
در اون حالته که من فکر میکنم که تو باید به یک دوره گرد تبدیل بشی
مثل کرواک و دلت رو به دریا بزنی
من واقعا به این حرف اعتقاد دارم
زندگی در شرایطی که دلت رو به دریا زدی اصلا آسون نیست
حتی منم ترجیح میدم که اگه بشه خونم رو ترک نکنم
ولی اگر با یک فرد برای یک مدت طولانی زندگی کنی همه بهت میگن که
...دیگه شیرینی روز های اول از بین رفته و این طبیعیه"
دیگه اون دوران عاشقانتون از بین رفته و "برای همه همینطوره
من کاملا با این حرف مخالفم
ولی من فکر میکنم که ...تو باید همیشه صادقانه از خودت بپرسی
که آیا ازدواجت، همچنان یک ازدواجه؟
آیا همچنان قول و قرارهات یادته؟
...همینطور که این موضوع راجع به
شغلت هم صادقه
...این خیلی ترسناکه که ناگهان متوجه بشی
من فکر میکردم که دارم زندگیمو میکنم" "ولی در واقع اصلا یک انسان نبودم
"یک بازیگر بودم"
من زندگی نمیکردم، بلکه داشتم نقش بازی میکردم داشتم نقش پدر رو بازی میکردم
نقش شوهر رو بازی کردم نقش دوست رو بازی کردم
نقش یک نویسنده یا کارگردان رو ایفا کردم
توی یک خونه با اون فرد زندگی کردم ولی اصلا اون رو ندیدم
اصلا حرفهاش رو نشنیدم و اصلا با اون فرد زندگی نمیکردم
...آره، بعضی آدما فقط
"در کنار هم "قرار گرفتن
...ممکنه کله ی یکیشون به شکل یک گرگ دربیاد
و اون یکی اصلا متوجه این تغییر نمیشه
آره و هیچوقت متوجه این تغییر نمیشه
...یادم میاد چند وقت پیش در اسرائیل بودم
...و یک عکس از شکیتا دارم
که همیشه همراهمه و توی اون عکس 26 سالشه
...و عکس مال یک تابستونه
و اون مثل مدل های حرفه ای ژست گرفته
و بسیار لاغر و زیباست
و همیشه هر وقت به اون عکس نگاه میکردم به خودم میگفتم که اون چقدر جذابه
و وقتیکه سال گذشته در اسرائیل به اون عکس نگاه کردم
متوجه شدم که اون چهره، غمگین ترین چهره توی کل جهانه
...و اون دختری که توی عکسه سردرگم و
غمگین و تنهاست
من سالهاست که این عکس رو دارم و هیچوقت "واقعا" به اون نگاه نمیکردم
و هیچوقت اون چهره ی توی عکس رو نمیدیدم
و بعد متوجه شدم که 18 ساله که بجز ...موقعیت های خاصی
هرگز قادر به درک اون نبودم
من همچنان این قابلیت رو دارم که توی شغلم گم بشم
به خاطر همینه که من همیشه به کارم معتاد بودم
و احساس میکردم که هر نمایشی موضوع مرگ و زندگیه
ولی در زندگی واقعیم، مرده بودم
من یک ربات شده بودم
دیگه حتی به خودم اجازه نمیدادم که احساساتم رو بیان کنم
... ولی الان ممکنه شکیتا و نیکولز و مارینا
ممکنه طبق معمول کاری کنن یا ...حرفی بزنن که باعث آزار من بشه
ولی "الان" هست که احساسم رو بیان میکنم "و اونا میگن:" چرا اعصابت داغونه؟
!و من میگم چون روی اعصابم هستین
و وقتیکه میخوام واسه خودم این حق رو ...قائل بشم
...که دیگه بقیه ی زندگیم رو با شکیتا نباشم ...،اونوقته که متوجه میشم
،اون چیزی که بیشتر از هر چیزی توی زندگیم میخواستم این بوده که همیشه با شکیتا باشم
ولی در اون زمان یاد نگرفته بودم که چطور میتونم به خودم ...این اجازه رو بدم
تا نسبت به رفتار یک انسان دیگه واکنش نشون بدم
و وقتیکه نتونی نسبت به یک انسان دیگه واکنش نشون بدی
دیگه امکان نداره که هیچ عمل یا عمل متقابلی بین شماها رخ بده
و اگه همچین امکانی وجود نداشته باشه، من دیگه واقعا نمیدونم عشق یعنی چی؟
عشق یعنی وظیفه، تعهد، علاقه و ترس
...والی من نمیتونم
...راجع به تو نظر بدم
من باید دوباره یک تمریناتی میکردم تا یاد بگیرم که دوباره انسان باشم
من نمیدونستم که راجع به جهان چه احساسی دارم
چه چیزهایی رو دوست دارم؟ از چه آدمهایی خوشم میاد؟
و تنها راهی که میتونستم به این سوالا پاسخ بدم
این بود که صداهای مزاحم رو از زندگیم حذف کنم و دیگه نقش بازی نکنم
و به اون چیزی که در درونمه گوش بدم
من فکر میکنم هر کسی یک زمانی باید این کار رو بکنه
شاید برای این کار باید بری به بیابان ساهارا
شایدم بتونی این کار رو توی خونه انجام بدی
ولی باید بتونی صداهای مزاحم رو از زندگیت حذف کنی
...ولی شخصا
من از اون لحظات "سکوت محض " خوشم نمیاد
اصلا خوشم نمیاد
...نمیدونم که این یک چیز روانشناسیه یا
...میدونی ترس من از انجام کارهای بی دلیله
...یا شاید رفتار پرخاشگرانه ی خودمه
ولی اگر صدا های مزاحم حذف بشن ...و منم فقط یکجا بشینم
...همونطور که قبلا گفتم
...حالا چه تنها باشم چه با کس دیگه ای
این احساس بهم دست میده
که عریان شدم
به عبارت دیگه اینکه مشغول یک کاری باشم واسم قابل قبوله
"ولی واسم قابل قبول نیست که " فقط یک انسان باشم
...به عبارت دیگه
اگه من یکجا گیر بیافتم و اجازه ی ...انجام هیچ کاری رو نداشته باشم
..."بجز اینکه فقط اونجا "باشم
من شکست میخورم
...یعنی
...از پس هر کاری برمیام
و اگه تلاش کنم توی هر کاری موفق میشم
...ولی
ولی اصلا نمیتونم از پس همچین آزمونی بر بیام
البته من درک میکنم که این یک آزمون نیست
...ولی من این رو یک نوع آزمون میبینم
و فکر میکنم که توش مردود میشم
...این خیلی ترسناکه
احساس میکنم که کاملا گم میشم
من میتونم زندگی ای رو تصور کنم
که هر روز اون میتونه تبدیل به یک روز تاریخی و شگفت انگیز و پر از خلاقیت تبدیل بشه
و ما لزوما آمادگی همچین چیزی رو نداریم
اگه دوست داشتی میتونستی همسرت یا ...دوست دخترت رو ترک کنی
و اگه دوست داشتی، دوباره برگردی پیششون
ولی در عین حال اون فرد هم نسبت به حرکت تو، واکنش نشون میده
یک همچین زندگی ای رو میگم
چیزی که در مورد گروه های من ...شگفت انگیز بود
...این بود که مردم به سرعت ذوق میکردند
،جشن میگرفتن، لذت میبردن، متعجب میشدن همدیگه رو ترک میکردن، وحشی میشدن و مهربون میشدن
به نظرت ما تحمل همچین زندگی ای رو داریم؟
من فکر میکنم این اون لحظه ایه که میخواهیم ...با یکی دیگه ارتباط برقرار کنیم
که ما رو میترسونه
اون لحظه که با یک فرد دیگه چهره به چهره میشیم
میدونی
ما هیچوقت فکر نمیکنیم که این میتونه ترسناک باشه و این خیلی عجیبه که این انقدر ترسناکه
خب، اونقدرها هم عجیب نیست
دلایل خیلی زیادی برای ترس وجود داره
میدونی انسان، یک موجود پیچیده و خطرناکه
...میدونی اگه بخوای تک تک لحظات زندگیت رو، زندگی کنی
اونوقته که معنای سختی رو احساس میکنی
اگه واقعا بخوای تا با یک فرد دیگه ارتباط ...برقرار کنی
این یک مثال از کارهاییه که ارزش تلاش کردن داره
و خیلی رقت انگیزه اگه کسی این کار رو نکنه
و البته اینجا یک مشکل وجود داره ...و اون اینه که هر چی بیشتر به یک انسان دیگه نزدیک میشی
...اون فرد مرموزتر و
دست نیافتنی تر میشه
...میدونی، باید به اونها نزدیک بشی و بپذیریشون
تا در نهایت بتونی با اونها ارتباط برقرار کنی تازه انگار داری که با یک روح ارتباط برقرار میکنی
چون همه ی ما مثل روح ها هستیم
ماها اشباح خیالی هستیم اصلا ما کی هستیم؟
،و این یعنی مواجه شدن با این واقعیت که تو کاملا تنها هستی
و پذیرفتن تنهایی یعنی پذیرفتن مرگ
چون وقتی تنها هستیم، با مرگ تنها هستیم
دیگه هیچ مانعی بین تو و مرگ وجود نداره
درسته
...اگه درست فهمیده باشم مثل گفته ی هایدگر
که میگفت اگر وجود خودتون رو به طور کامل درک کنید
شما دارید تباه شدن خودتون رو در راه رسیدن به مرگ تجربه میکنید
...به عنوان قسمتی از تجربتون
میدونی در عمل جنسی یک لحظه وجود داره که همه چیز رو فراموش میکنیم
که این خیلی شگفت انگیزه
...ولی یک لحظه بعدش، شروع میکنی به فکر کردن
راجع به نمایشنامت یا کارهایی که فردا باید انجام بدی
من نمیدونم که آیا تو هم اینطور هستی یا نه ولی اغلب اینطور هستند
دنیا خیلی سریع به سراغت میاد
و این به خاطر اینه که ما از اینکه در جایگاه فراموش کردن قرار بگیریم، میترسیم
چون اون جایگاه به مرگ نزدیکه
مثل آدمایی که میترسن بخوابن
به عبارت دیگه، تو به دنیا وابسته ای و نمیدونی که لحظه ی بعد چه اتفاقی میافته
...و ندونستن این موضوع
تو رو به درک کردن مرگ نزدیکتر میکنه
فکر میکنم به همین خاطره که مردم روابط ...عاشقانه با هم برقرار میکنن
...میدونی اگه در تئاتر از کارت تعریف کنن
...برای یک لحظه احساس میکنی که واقعا کاری انجام دادی
یک احساس مثبت بهت دست میده
ولی اون احساس به سرعت از بین میره
و دوباره، تو نمیدونی که قدم بعدیت باید چی باشه
چه اتفاقی قراره بیافته؟
...توی یک رابطه ی عاشقانه تا یک نقطه ی مشخص
...احساس میکنی که در شرایط مطمئنی قرار داری
باید بتونی دل طرف رو بدست بیاری و کلی سوال واسه پرسیدن هست
آیا دوست داره که گوش هاشو گاز بگیری؟
چقدر خوب میتونی راجع به شوپنهاور و رستوران های فرانسوی صحبت کنی؟
...یا هر چیز دیگه ای
همه ی اینها واست احساس امنیت رو تامین میکنه
ولی داشتن یک رابطه ی واقعی با یک فرد ...برای مدت طولانی
یک چیز کاملا غیر قابل پیش بینیه
باید تمام چیزهایی رو که میدونستی فراموش کنی و به سمت دنیای ناشناخته ی اون حرکت کنی
به سمت آبهای آزاد
مردم عکس های پدر و مادرشون ...یا همسرشون رو
...هم به همین خاطر نگه میدارن
چون بهشون احساس امنیت و آرامش میده
ولی اصلا همسری اونجا وجود نداره
اصلا اینا یعنی چی؟ یک همسر
یک شوهر یک پسر
...یک بچه یک روز دست هات رو میگیره
...و ناگهان تبدیل میشه به این مرد بزرگ
و بعدش اون میره
حالا دیگه اون پسر کجاست؟
به نظر میرسید که همه ی مشتری ها ساعت ها پیش رستوران رو ترک کرده بودن
آندری پول شاممون رو حساب کرد
واقعا؟
من با تاکسی رفتم خونه
و از خیابون های شهر عبور کردم
...با همه ی خیابونها و مغازه ها
یک خاطره ای داشتم
اونجا داشتم با پدرم لباس میخریدم
اونجا داشتم بعد از مدرسه، بستنی میخوردم
وقتیکه بالاخره رسیدم خونه، دبی از سر کار برگشته بود
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.