..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫خوش اومدین.
‫ببخشید ندیدمتون.
‫چیزی می‌خواستین؟
‫اتاق رزرو کرده بودین؟
‫چی گوش می‌دی؟
‫این...
‫آهنگ کره‌ایه.
‫من هم گوش بدم؟
‫آره، حتما.
‫چند شب اقامت دارین؟
‫اِم، فعلا مشخص نیست. ‫ولی گمونم سه شب.
‫مشکلی نداره؟
‫هیچ مشکلی نداره.
‫اگه می‌شه گذرنامه‌تون رو ببینم.
‫مرسی.
‫شما که فرانسوی هستین!
‫«بازگشت به سئول»
‫- سلامتی! ‫- سلامتی!
‫دوست داری؟
‫بگو ببینم فردی، واقعا از کره چیزی نمی‌دونی؟
‫واقعا نمی‌دونم.
‫- می‌خوای چی کار کنی؟ ‫- برنامه‌ای ندارم.
‫ولی فردی، طی این مدتی که اینجا هستی ‫دوست داری کجاها رو ببینی؟
‫همه جا. به نظرت شدنیه؟
‫- طی دو هفته که نمی‌شه. ‫- نمی‌شه؟
‫اصلا امکان نداره.
‫فرانسوی حرف زدنت خیلی خنده‌داره.
‫نه، این کارت اشتباهه.
‫- واقعا؟ ‫- باید بقیه لیوانت رو پر کنن.
‫چرا؟
‫وگرنه به جمع توهین می‌کنی.
‫به این منظور دیده می‌شه که ‫دوست‌هات خوب ازت پذیرایی نمی‌کنن.
‫توهین می‌کنم؟ مثلا به کی؟
‫به جمع ما دیگه.
‫مادرته؟
‫آره، گمونم مادر تنی خودم باشه.
‫کل چیزی که از کره دارم همینه.
‫چند سال پیش برنامه‌ی تلویزیونی بود... ‫اسمش چی بود؟
‫«دادگاه صبح»؟
‫اون نه، این قدیمی‌تر بود.
‫«می‌خوام این فرد رو ببینم»؟
‫آره، همون.
‫برنامه محبوبی بود که بچه‌های ‫به سرپرستی داده شده...
‫- خانواده‌شون رو می‌دیدن. ‫- راستش...
‫کلمه فرانسویش چی بود؟
‫اسم برنامه‌اش ایهام داره.
‫توی کره‌ای هم می‌شه...
‫«می‌خوام این فرد رو ببینم»، ‫هم می‌شه «دلم براش تنگ شده».
‫سرگذشتت من رو یاد یه شعر مغولی می‌ندازه،
‫به اسم «سرزمین مادری من».
‫دونگوان درمورد ادبیات فرانسوی و آسیایی، ‫مطالعات تطبیقی انجام می‌داد.
‫نمی‌تونم بار ادبی شعرش رو ‫توی فرانسوی بیان کنم،
‫ولی چنین متنی داشت:
‫«سرزمینی که در تابستان،»
‫«سنگفرش زمین‌هایش،»
‫«همچون یک قالی از جنس گل است.»
‫«حتی گوش اهالی جنوب این سرزمین...»
‫«با آواز پرندگان شمالی‌اش پر است.»
‫«تمام این صفات و زیبایی‌ها...»
‫«مشتق از سرزمین مادری من است.»
‫وای.
‫- سلامتی! ‫- سلامتی!
‫بگو ببینم فردی...
‫می‌دونی هاموند کجا می‌شه؟
‫آموند کیه؟
‫نه، «هاموند».
‫اسم پرورشگاهه.
‫خیلی توی کره معروفه.
‫خب، چطور؟
‫یعنی می‌تونی بری اونجا.
‫می‌خوای خانواده‌ات رو پیدا کنی؟
‫نه.
‫آخه چرا؟
‫شما می‌دونین دیدخوانی یعنی چی؟
‫وقتیه که آدم می‌خواد ‫برای اولین بار آهنگی رو اجرا کنه.
‫نوازنده باید با یک نگاه ‫کل نت‌ها رو برانداز کنه،
‫چالش‌هاش رو بشناسه و اجراش کنه.
‫تو خودت نوازنده‌ای؟
‫بودم، ولی منظورم این نبود.
‫اطراف آدم پر از این نشونه‌هاست ‫که کسی متوجهش نیست.
‫ولی می‌شه تفسیرشون رو یاد گرفت،
‫که وقتی ظاهر شدن متوجهشون بشه.
‫- چه نشونه‌هایی؟ ‫- مثل نشونه‌ای برای ترس.
‫می‌خوای نشونت بدم؟
‫سلامتی!
‫بفرما بشین!
‫می‌تونم بشینم؟
‫بفرما، بفرما.
‫سلام، سلام.
‫اول سوجو رو بریزم، ‫بعد به سلامتی بزنیم!
‫باز هم می‌خوری؟
‫وایستا.
‫بیاین.
‫بیاین دیگه!
‫دوست‌های من هستن.
‫تنا و دونگوان، درست گفتم؟
‫- دونگوانه. ‫- سلام دونگوان.
‫کره‌ای هستن.
‫پس کره‌ای بلدن!
‫- دوست شماست؟ ‫- آره.
‫احیانا... زیاد مشروب خورده؟
‫کم خورده.
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫بفرمایید.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫شما هم بشین اینجا.
‫- بفرما. ‫- مطمئنی؟
‫بله که هستم.
‫- سلام! ‫- خوش‌وقتم.
‫وایستا، تو برو اونجا.
‫- همدیگه رو می‌شناسین؟ ‫- نه، اصلا.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫از اون پسر مو چتریه خوشت اومد؟ ‫خوش‌تیپه‌ها، نیست؟
‫- خوشت نیومد؟ ‫- نه.
‫یه بطری سوجو لطف کنین.
‫نه، نه، دو تا بیارین.
‫دو بطری سوجو با یه بشقاب پای مرغ بیارین.
‫دوستتون چقدر ابتکار عمل داره.
‫از چه لحاظ؟
‫اسم من شیواست.
‫اهل کجایین؟
‫فرانس.
‫فرانکس؟
‫فرانس.
‫منظورش فرانسه‌ست!
‫«پاریس باگت»!
‫اسم نانوایی زنجیره‌ای معروف توی کره‌ست.
‫بهش نمیاد فرانسوی باشه...
‫حالا که چی؟ مشروبمون رو بخوریم. ‫به سلامتی!
‫به چهره‌اش می‌خوره اهل کره باشه، نه؟
‫می‌گه به چهره‌ات می‌خوره ‫که کره‌ای اصیل باشی.
‫- اصیل؟ ‫- یعنی اصالت اجدادیت مال کره‌ست.
‫راست می‌گه. ‫وجنات ناب کره‌ای رو داری.
‫واقعا؟
‫لطف دارین.
‫کاش من هم زبون دیگه‌ای بلد بودم.
‫ایشون هم از قضا کره‌ای اصیله!
‫پایه‌اید بازی کنیم؟
‫- آره، من هستم! ‫- بازی کنیم! کسی نظری نداره؟
‫بیاین با آهنگ شروع کنیم.
‫- من رو ببین. ‫- نگاهش کن.
‫آره.
‫قوانین رو... توضیح کن.
‫خرگوشی از آسمون میاد و می‌گه:
‫خرگوش، خرگوش!
‫تو می‌گی خرگوش، خرگوش.
‫تو که وسط نشستی، ‫خرگوش خرگوش رو به من می‌دی.
‫- من می‌دم به بغلی. ‫- نشونش بده!
‫بیاین نشونش بدیم!
‫- دوباره؟ ‫- از اول!
‫خرگوشی از آسمون میاد و می‌گه:
‫خرگوش، خرگوش.
‫ها؟ چی شده؟
‫ما با همدیگه خوابیدیم؟
‫چی؟
‫من و تو، سکس؟
‫سکس؟
‫خدایا، هیچی یادم نیست.
‫دوباره بکنیم.
‫تو مشکلی نداری؟
‫سکس. دوباره.
‫من و تو. باشه؟
‫باشه.
‫پس بیا.
‫حواست نیست‌ها.
‫[پرورشگاه هاموند]
‫﻿اِم...
‫مدارک تعیین قیّمتون رو دارین؟
‫نه.
‫آها، پس نداریشون.
‫نه، مدارکش توی فرانسه ‫خونه‌ی خانواده‌ام مونده.
‫شماره پرونده‌تون رو دارین؟
‫نه.
‫اسم اصلیتون رو می‌دونین؟
‫پس بایگانی هاموند نمی‌تونه کمکی بهتون بکنه.
‫کاش قبل اینجا اومدن ‫باهامون تماس گرفته بودین.
‫خودم هم جا خوردم که ‫مجبور شدم بیام کره.
‫از چی جا خوردین؟
‫می‌تونین یک روز دیگه با خودتون...
‫پرونده‌ی تعیین قیّمتون رو بیارین؟
‫چه مدت قراره کره بمونین؟
‫دو هفته.
‫پس دو هفته...
‫هوم...
‫البته این عکس همراهم هست، ‫که توی پرونده‌ام بود.
‫پشتش شماره‌ای نوشته.
‫منتظر بمونین.
‫[پیامدهای جنگ کره]
‫[کودکان به سرپرستی داده شده ‫به خارج از کشور رفتند.]
‫[تحولات نرخ سرپرستی فرزند ‫از سال‌های ۱۹۵۸ تا ۲۰۰۴]
‫ببخشید معطل شدین.
‫توی بایگانی سیستممون رو گشتم،
‫موفق شدم پرونده‌تون رو پیدا کنم.
‫این کپی از پرونده شماست.
‫اسم موقع تولدتون یون‌هی بوده.
‫فکر می‌کردم تلفظش یون‌اِی باشه.
‫معنی خاصی هم داره؟
‫معنیش می‌شه «مطیع» و «شاد».
‫قبل اینکه شما برین فرانسه، ‫به مدت دو هفته توی...
‫مرکز هاموند شهر جونجو بودین.
‫پدرتون شما رو تا اینجا آورد.
‫همچنین شماره تأمین اجتماعی خودش و...
‫مادرتون رو برای ما گذاشت،
‫محض اینکه یک روزی ‫بخواین بگردین دنبالشون.
‫واقعا؟
‫اطلاعات پرونده رو توی سیستم وارد کردم،
‫که باهاش تونستم نشونی ‫خونه‌ی پدر و مادر تنی‌تون رو پیدا کنم.
‫خونه‌ی مادرتون توی جونجوئه،
‫خونه‌ی پدرتون هم توی گونسانه.
‫چرا چنین کاری کردین؟
‫اِم...
‫چون اغلب وقتی کسی با ما تماس می‌گیره،
‫می‌خواد والدین تنی خودش رو پیدا کنه.
‫حالا روندش چطوریه؟
‫نشونی خونه رو که نمی‌تونیم ‫در اختیار شما بذاریم،
‫ولی می‌تونیم براشون تلگرافی بفرستیم.
‫صرفا پیغامی می‌فرستیم ‫و ازشون می‌خوایم...
‫تا با مؤسسه‌ی ما تماس بگیرن.
‫اگه چنین کاری کردن، ‫بهشون اطلاع می‌دیم که...
‫فرزند تنی‌شون می‌خواد ‫باهاشون تماس بگیره.
‫اگه نخوان چی؟
‫در اون صورت دیگه کاری از دست ما بر نمیاد.
‫طبق قانون اجازه نداریم ‫دوباره باهاشون تماس بگیریم.
‫مایل هستین پیغامی برای...
‫والدین تنی‌تون بفرستیم؟
‫از هاموند تماس گرفتن.
‫الو، فردی هستم.
‫الو، سلام.
‫آها.
‫واقعا؟
‫بله، صبر کنین.
‫صفر، یک، صفر...
‫هفت، چهار، شش، چهار...
‫صفر، شش، پنج، یک.
‫بله، نوشتم.
‫نه، اشکالی نداره. ‫خودم تنهایی می‌رم پیشش.
‫بله، چشم.
‫وایستین. مادرم چیزی نگفت؟
‫من تا ده روز دیگه می‌مونم.
‫باشه، مرسی.
‫چی شد؟
‫می‌خوای من بهش زنگ بزنم؟
‫الو.
‫سلام آقا، من دوست دخترتون هستم...
‫نه، از هاموند تماس نگرفتم. ‫از دوستان دخترتون هستم.
‫گوشی دستتون.
‫می‌پرسه می‌تونی آخر هفته بری گونسان؟
‫چون آخر هفته سرش شلوغه ‫و نمی‌تونه خودش بیاد سئول.
‫گوشی دستتون.
‫چی بگم؟
‫آره، می‌تونه بیاد.
‫راننده.
‫آقای راننده!
‫راننده، برگرد سئول.
‫راننده!
‫برگردیم سئول!
‫زودباش! برگردیم سئول!
‫برگردیم...
‫- بیا اینجا. ‫- وایستا!
‫دور بزن.
‫دور بزن!
‫شرمنده، ببخشید.
‫دیوونه شدی‌ها.
‫چی شده؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫واقعا ترسوندیم.
‫- مطمئنی حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫[خط اتوبوس‌رانی کومهو]
‫عین خانواده خودمونی، مگه نه؟
‫امیدوارم درموردمون بد قضاوت نکنی.
‫اون موقع شرایطمون خیلی نابسامان بود.
‫حتی شرایط کره مثل امروزش نبود.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتیم.
‫دارن توضیح می‌دن که چرا ‫به سرپرستی داده بودنت.
‫می‌گه همچنان پشیمونن ‫و ازت می‌خوان که بد قضاوتشون نکنی.
‫فقط به فکر خیر و صلاح خودت بودیم.
‫برای آینده‌ی خودت چنین تصمیمی گرفتیم.
‫به یون‌هی بگو که برای ‫آینده‌ی خودش چنین تصمیمی گرفتیم.
‫می‌گه فکر می‌کردن تصمیمی گرفتن ‫که به نفع آینده‌ی خودت بود.
‫تا حالا نرفته مادرش رو ببینه؟
‫داره می‌پرسه با مادر کره‌ایت ‫ارتباط گرفتی یا نه.
‫بگو بهشون ربطی نداره.
‫یون‌هی چی گفت؟
‫عه... گفت مادرش هنوز جوابی نداده.
‫نمی‌شه امشب رو پیشمون بمونی؟
‫کاش بشه همین یک شب رو پیشمون باشی.
‫می‌گه ناراحتن که نمی‌تونی ‫شب رو پیششون باشی.
‫بهش بگو امکانش نیست.
‫می‌گه لطف دارین، ‫ولی بعدا باز بهتون سر می‌زنه.
‫گفتی پاریس زندگی می‌کردی؟
‫بله.
‫همراه خانواده‌ات؟
‫نه، خونه اون‌ها توی مناطق روستایی بود.
‫شما چطور؟
‫شما گونسان زندگی می‌کنین؟
‫گونسان؟
‫من رو می‌گی؟ نه، نه...
‫عمه...
‫عمه‌ات سئول زندگی می‌کنه.
‫خواهر و برداری نداری؟
‫نه.
‫متأهلی؟
‫نه، مجردم.
‫گمونم خونه‌ی قیّمش زندگی نمی‌کنه.
‫هنوز هم ازدواج نکرده.
‫ازش می‌پرسی وقت داره یا نه؟
‫می‌خوام جایی که توش ‫بزرگ شدم رو نشونش بدم.
‫نزدیک دریاست.
‫پدرت می‌خواد ببرت جایی ‫که توش بزرگ شده.
‫پس خودت امشب برمی‌گردی سئول؟
‫نه، خونه‌ی والدینم توی جونجوئه. ‫شب رو می‌رم پیششون.
‫ولی... شغل خانواده‌ات چیه؟
‫پدرم کارمند کارخونه‌ست.
‫مادرم هم مدرس زبان فرانسویه.
‫پس از مادرت فرانسوی یاد گرفتی؟
‫بله.
‫یون‌هی کره‌ای بلد نیست؟
‫متأسفانه نه، همین اخیرا خودم ‫چند کلمه‌ی ساده یادش دادم.
‫می‌پرسه کره‌ای بلدی یا نه.
‫توی بچگی که براش کم و کسری نذاشتن؟
‫می‌پرسه توی فرانسه برات ‫کم و کسری نذاشتن؟
‫بهشون بگو نذاشتن. ‫بگو خانواده‌ام حسابی بهم رسیدن.
‫می‌گه قیّم‌هاش خوب ازش مواظبت کردن.
‫انتخاب کن.
‫نه، نیازی نیست.
‫بپرس چیزی لازم داره یا نه.
‫خیلی خوشگلن.
‫چقدر شد؟
‫از کفش باله متنفرم.
‫این جزیره اسمش جزیره‌ی مدفوع موشه.
‫چون خیلی جزیره‌ی کوچیکیه ‫این اسم رو روش گذاشتیم.
‫وقتی که جزر بشه...
‫می‌شه بدون قایق تا خود جزیره پیاده رفت.
‫بچه که بودم با دوست‌هام...
‫بعد از ظهرها می‌رفتیم ‫اونجا ماهی‌گیری می‌کردیم.
‫والدینمون با قایق بلند می‌شدن...
‫دنبالمون می‌اومدن.
‫همیشه باید به زور ما رو می‌بردن.
‫ولی راستش رو بخوای ماهی‌گیری...
‫توی زندگی تمام اهالی اینجا ‫نقش پررنگی داره.
‫پدربزرگ من ماهی‌گیر بود، ‫پدر خودم هم ماهی‌گیر بود،
‫من هم مدت زیادی ماهی‌گیری می‌کردم.
‫تا اینکه موج‌شکن رو ساختن.
‫توی تلویزیون شنیده بودم ‫بزرگترین موج‌شکن دنیاست.
‫الان هم که...
‫کار پدرت تعمیر دستگاه‌های تهویه‌ی هواست.
‫اسم مادر یون‌هی «سون‌میجا»ئه.
‫می‌گه اسم مادرت سون‌میجائه.
‫سعی کردیم با همدیگه ‫پیش مادرم توی گونسان بمونیم،
‫ولی میجا ترجیح می‌داد ‫توی شهر زندگی کنه،
‫برای همین از پیشم رفت.
‫می‌گه علت رفتن مادرت این بود ‫که ترجیح می‌داد توی شهر زندگی کنه.
‫حرفش تموم شد؟
‫وایستا.
‫تا به امروز...
‫اصلا یون‌هی از ذهنم بیرون نرفت.
‫همیشه برام سوال بود...
‫که زنده‌ست؟ یا الان کجاست؟
‫می‌گه هیچ‌وقت از فکرت بیرون نیومد.
‫همیشه براش سوال بود اصلا زنده‌ای؟
‫یا کدوم کشور زندگی می‌کنی؟
‫پدرم رسید، خیلی دیرمون شده.
‫امشب کاری نداری که بخوای انجام بدی؟
‫نه، ندارم.
‫فقط می‌خوام روی تختت بخوابم.
‫از طرف پدرته.
‫«یون‌هی، من واقعا ناراحتم.»
‫«امیدوارم درک کنی که چرا ‫مجبور شدم ازت بگذرم.»
‫«از اینکه انقدر اذیتت کردم پشیمونم.»
‫«از همون روز یک شب بدون گریه...»
‫تنا.
‫لطفا دیگه نخون.
‫مال توئه عزیز دلم.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- می‌گه خوشمزه‌ست!
‫قدمت روی چشممونه.
‫خیلی خوشحالم که می‌تونیم ‫سه روز کنار همدیگه باشیم.
‫پدرت می‌گه...
‫به خونه خوش اومدی.
‫خیلی خوشحالیم...
‫که سه روز، با همدیگه.
‫- لطف دارین. ‫- می‌گه لطف دارین!
‫همسرم و بچه‌هام...
‫اصلا از وجودت خبر نداشتن.
‫نمی‌خواستم بابتش غصه بخورن.
‫آروم‌تر بگو داداش جان. ‫بذار ترجمه کنم.
‫فقط پدر درمورد...
‫تو خبر داشت، چون که...
‫خانواده...
‫ناراحت.
‫ولی همین که از طرف هاموند ‫برام نامه‌ای اومد،
‫فورا براشون تعریف کردم.
‫ولی...
‫بعد از تماس هاموند،
‫همه‌چیز صحبت.
‫از همه‌چیز...
‫درمورد تو صحبت.
‫چرا کیک هانگوا نیاوردی؟ ‫ببین چیزی مونده یا نه.
‫این رو هم ببر.
‫ایشون مادر منه؟
‫میجائه؟
‫عکس کیه؟
‫فکر کنم پرستار هاموند باشه.
‫نه.
‫عه...
‫پرستار.
‫من از اون زمان حتی یک قطعه عکس هم ندارم.
‫عکس تو...
‫همه گم شد.
‫معذرت می‌خوام.
‫[چند ماه بعد از تولد فردریک]
‫[فردریک و مادربزرگ گابریل]
‫[کریسمس ۱۹۹۲، ‫جولی، فردریک و مارتین]
‫[فردریک در حال پیانو زدن]
‫بسه...
‫بچه‌ها، برین اون فیلمی که...
‫دو نفری می‌رقصین رو بیارین.
‫به خواهر بزرگه‌تون نشون بدین. ‫زود باشین.
‫رفتن فیلم بیارن...
‫نشون تو بدن.
‫پروردگارا،
‫سپاسگزاریم که یون‌هی رو فرستادی فرانسه،
‫تا از امکانات تحصیلی بهتری برخوردار بشه.
‫سپاسگزاریم که اشتباهمون رو بخشیدی،
‫و دوباره کاری کردی تا برگرده به این خونه.
‫من هر روز از زندگیم رو به فکر یون‌هی بودم.
‫ولی الان متوجه شدم...
‫که حکمتی در کار بوده.
‫خداوندا ازت ممنونیم.
‫به نام عیسی مسیح، خداوند توانای ما.
‫آمین.
‫مادربزرگ گفت که...
‫خدا رو شاکره...
‫که برای تحصیلات بهتر تو رو فرستاد فرانسه.
‫همچنین اینکه اشتباهمون رو بخشیده.
‫و اینکه تو رو...
‫برگردوند پیش ما.
‫بفرمایین.
‫زن داداشم حسابی زحمت کشیده.
‫چه رنگ و بویی داره.
‫خیلی خوبه!
‫بخورین.
‫خوشمزه‌ست.
‫می‌شه بهش بگین انقدر برام پیام نفرسته؟
‫هر روز به کره‌ای برام پیام می‌فرسته.
‫حتی شب‌هایی که گمونم خیلی مسته، ‫همیشه باهام تماس می‌گیره.
‫من هم حرف‌هاش رو نمی‌فهمم.
‫بهش بگین لطفا بس کنه.
‫داره درمورد پیام‌هایی که ‫براش می‌فرستی صحبت می‌کنه.
‫موقع مستی بهش زنگ زدی؟
‫ازت می‌خوام بیای پیشمون زندگی کنی.
‫خونه‌ات اینجا پیش ماست.
‫کمکت می‌کنم بری خونه‌ی بخت.
‫پدرت گفت...
‫بیا توی کره زندگی کن.
‫خونه‌ی تو اینجاست.
‫کمک می‌کنه...
‫با یه آقای کره‌ای بری خونه‌ی بخت.
‫ایشون باید درک کنه من الان فرانسوی هستم.
‫اونجا برای خودم خانواده و دوستانی دارم.
‫قرار نیست برای زندگی بیام کره.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫می‌گه فرانسویه و نمی‌خواد ‫توی کره زندگی کنه.
‫آره.
‫بهش بگو درک می‌کنم.
‫پدرت درک می‌کنه.
‫ولی بعد اینکه کره‌ای یاد بگیره...
‫شرایطمون خیلی ساده‌تر می‌شه.
‫اگه کره‌ای یاد بگیری، ‫شرایط ساده‌تر می‌شه.
‫[هر موقع که شوهرم مست می‌کنه، ‫با گریه یاد تو می‌کنه.]
‫[ولی درست فرداش همه‌چیز رو یادش می‌ره.]
‫[خوشحالم که برگشتی خونه.]
‫خوش اومدی.
‫ممنون.
‫عزیز دلم.
‫معذرت می‌خوام.
‫ببخشید عزیز دلم.
‫ببخشید پاره‌ی تنم...
‫معذرت می‌خوام.
‫خدایا...
‫کاری کن خوشبخت بشه.
‫خدایا، خواهشا خوشبختش کن.
‫ممنونم که کاری کردی برگرده.
‫خدایا ازت ممنونم.
‫ای پدر آسمانی ما...
‫بهش بگو خودم می‌تونم برسونمش.
‫بس کن دیگه.
‫- سلام مامان. ‫- سلام عزیز دلم.
‫چقدر خوشحالم صدات رو می‌شنوم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- تصویرم واضحه؟
‫آره، تصویرت خوبه.
‫چه خبرها؟ هنوز سئولی؟
‫آره، سئولم.
‫جای خوبیه؟ خوش می‌گذره؟ ‫چه جور جاییه؟
‫بهش عادت ندارم.
‫همه‌چیز اینجا فرق داره. ‫حال بابا خوبه؟
‫آره، ولی طبیعیه که ناراحت باشه. ‫همین الان رفت بیرون.
‫کاش بهمون می‌گفتی قراره ‫دوباره بهمون زنگ بزنی.
‫کلی باهات تماس گرفتیم.
‫می‌دونم، ولی شرایط تماس گرفتن نداشتم.
‫کلی نگرانت شدیم. ‫چرا رفتارت انقدر عوض شده؟
‫من که بهت پیام می‌دادم.
‫ولی مسئله این نیست.
‫عزیز دلم، می‌شه جریان ‫بلیت هواپیمات رو توضیح بدی؟
‫من و پدرت درک می‌کنیم چرا خواستی بری.
‫صرفا می‌خواستم حال و هوایی عوض کنم.
‫ولی تو که عاشق توکیو و ژاپن بودی.
‫وقتی فهمیدیم رفتی سئول کلی جا خوردیم.
‫مگه چیه؟
‫- فقط نتونستم برم ژاپن. ‫- کاش خبر می‌دادی.
‫وقت می‌ذاشتی تا برامون توضیح بدی.
‫آخه چی رو توضیح می‌دادم؟
‫پروازهای توکیو به خاطر طوفان ‫تأخیر خورده بودن دیگه.
‫بهشون گفتم حتما باید برم جایی، ‫چون دو هفته وقتم خالیه.
‫پرواز بعدی همون شرکت مسافربری...
‫به مقصد سئول بود، ‫من هم بلیتش رو گرفتم.
‫واقعا می‌خوای این طوری برام بگی؟
‫ما که همیشه بهت گفتیم ‫دوست داریم همراهت باشیم.
‫آره، می‌دونم. ولی...
‫ولی گمونم بهتر شد که خودم تنها اومدم.
‫باید قطع کنم مامان. ‫شارژم داره تموم می‌شه.
‫به این زودی؟
‫مواظب خودت باش و بهمون پیام بده. باشه؟
‫باشه، حتما می‌دم. ‫بابا رو از طرفم ببوس.
‫باشه. حتما می‌بوسمش.
‫خیلی دوستت دارم عزیز دلم.
‫این قانون تلگراف رو درک نمی‌کنم.
‫اگه سه تلگراف زده بشه،
‫ولی جوابی داده نشه،
‫شرکت هاموند اجازه نداره تا حداقل ‫یک سال بعدش تلگرافی بزنه.
‫وگرنه امکانش هست که ازمون ‫به خاطر آزار و اذیت شکایت بشه.
‫چرا یه نفر رو نمی‌فرستین؟ ‫یا مستقیما نامه نمی‌زنین؟
‫ما حتی مطمئن نیستیم نشونی‌اش درسته.
‫معذرت می‌خوام، ولی امکانش نیست.
‫من دو روز دیگه قراره برگردم. ‫احتمالا هم دیگه نیام اینجا.
‫نشونی خونه‌ی مادرم رو می‌خوام.
‫درکتون می‌کنم...
‫واقعا هم معذرت می‌خوام.
‫دلم می‌خواد کمکتون کنم، ‫ولی قوانین رو نمی‌شه کاری کرد.
‫یعنی حافظ والدین هستین، ‫ولی حافظ بچه‌ها نیستین؟
‫یک بار دیگه ازتون می‌پرسم خانم بنوا:
‫مایل هستین تلگراف سومی...
‫برای مادرتون ارسال کنیم؟
‫چی شده؟
‫قول می‌دی بیای پاریس پیشم؟
‫آره، میام.
‫می‌ریم محله‌ی لوت رو نشونت می‌دم.
‫به دوست‌هام معرفیت می‌کنم و...
‫محله‌های موردعلاقه‌ام ‫از پاریس رو نشونت می‌دم.
‫من خیلی دوست دارم باغ گیاهانش رو ببینم.
‫باشه، اونجا هم می‌ریم.
‫باز بابام پیام داده. اصلا ول نمی‌کنه. ‫دیگه خسته شدم.
‫برام چند تا فحش ترجمه کن، ‫می‌خوام براش بفرستم.
‫خیلی حرفت زشته فردی.
‫چرا؟ اون هم کارش زشته که پیام می‌ده. ‫دیوونه‌ام کرد دیگه.
‫سعی داره به این طریق ‫باهات ارتباط برقرار کنه.
‫با ابراز ناراحتیش برای من؟
‫بین آقایون کره‌ای چنین رسمی هست.
‫ولی من فرانسوی‌ام.
‫ولی یه رگ کره‌ای هم داری.
‫فردی...
‫ازت می‌خوام...
‫که اینجا...
‫کره بمونی.
‫چی؟
‫می‌خوام تو...
‫توی کره بمونی.
‫نرو فرانسه.
‫چرا همه ازم می‌خوان بمونم؟
‫همون طور که بچه‌هاتون رو ول می‌کنین، ‫دلتون می‌خواد ملت رو بکشونین کشورتون؟
‫بهم چی گفت؟
‫شرایط رو درک کن...
‫چه آهنگ خوبیه. اسمش چیه؟
‫تنا!
‫چیه؟
‫بهش بگو هدیه نمی‌خوام.
‫باز کن.
‫من توی فرانسه دوست‌پسر دارم.
‫دوست‌پسر؟
‫چرا چنین حرفی زدی؟ داری دروغ می‌گی.
‫بهش بگو خیلی ازش خوشم میاد.
‫می‌خوام آشناییمون...
‫به رابطه‌ی عمیقی برسه.
‫بهش بگو این هدیه رو ‫به همین منظور بهش می‌دم.
‫می‌گه دوستت داره و...
‫من توی فرانسه دوست‌پسر دارم.
‫متوجه نیستی؟
‫«دوست‌پسر»!
‫بس کن فردی.
‫حالت خوبه؟ چرا ناراحتی؟ ‫باهاش کنار میاد دیگه.
‫زانوی غم بغل گرفتی؟
‫تو هم می‌خوای بری؟
‫می‌رم حساب کنم.
‫تنای عزیزم...
‫تو خیلی آدم ناراحتی هستی.
‫یون‌هی!
‫چرا جواب تلفنم رو نمی‌دی؟
‫چند روز اخیر کلی بهت ‫زنگ زدم و برات پیام فرستادم.
‫چرا ارتباط گرفتن باهات انقدر سخته؟
‫اصلا چرا با چنین آدم می‌گردی؟
‫نمی‌شه که با هر ولگردی بگردی!
‫زشته! قباحت داره!
‫آخ...
‫تقصیر خودمه.
‫من خیلی خام بودم...
‫حداقل حرفی بزن!
‫چرا حتی باهام حرف نمی‌زنی؟
‫میجا!
‫فردی...
‫بهش بگو دیگه نمی‌خوام ببینمش.
‫یون‌هی ازتون ممنونه ‫که بهش اهمیت می‌دین...
‫یون‌هی!
‫یه چیزی بگو.
‫لطفا بذار باز هم ببینمت.
‫دستت رو بکش!
‫[دو سال بعد]
‫خب فردی.
‫خب آندره.
‫بازی کنیم؟
‫چی بازی کنیم؟ ‫من زیاد اهل بازی نیستم.
‫من شروع می‌کنم.
‫اولین بارته اومدی سئول.
‫درسته.
‫سفر کاریه.
‫- پنج شب موندگاری. ‫- شش شب.
‫متأهلی و سه تا بچه داری.
‫سومین باره دارم طلاق می‌گیرم، ‫چهار تا هم بچه دارم.
‫- چی شد اومدی اینجا؟ ‫- برای...
‫نمایشگاه تسلیحات اومدم.
‫- فروشنده اسلحه‌ای؟ ‫- می‌شه این جوری هم گفت.
‫لابد دنیای دیوانه‌وار خودش رو داره.
‫یا خود آدم رو دیوانه می‌کنه.
‫ببخشید، یه جین و تونیک بیارین.
‫لطف می‌کنین.
‫خیلی خوب درستش می‌کنن.
‫لطفا دو تا بیارین.
‫شرمنده، ولی شراب باعث می‌شه خوابم ببره.
‫حالا می‌شه بگی چرا ‫درخواست دوستی با من رو دادی؟
‫از آقایون مسن خوشم میاد.
‫نوبت منه؟
‫تو... هنرمندی.
‫اشتباهه.
‫- دانشجویی. ‫- اشتباهه.
‫پس کارت چیه؟
‫مشاور بین‌المللی یه شرکت فرانسوی‌ام.
‫- مشتری‌هاتون هم کره‌ای هستن؟ ‫- درسته.
‫به نوعی می‌شه گفت یه...
‫اسب تروآ هستی.
‫رئیسم هم دقیقا این رو می‌گه.
‫جالبه.
‫اگه می‌خوای بدونی باید بگم ‫امروز قصد داشتم بزنم به سیم آخر.
‫- من هم تجربه چنین حسی رو داشتم. ‫- جدی؟
‫- اون‌وقت چطور باهاش کنار میای؟ ‫- با زدن به سیم آخر.
‫شنیدی؟
‫چی رو؟
‫موسیقی رو می‌گم.
‫کدوم موسیقی؟
‫داره از داخل صداش میاد.
‫عاشق این آهنگم.
‫دارم می‌شنوم.
‫آها...
‫امروز بیست و هفت سالم شد.
‫من از روزهای تولد متنفرم.
‫هر سال روز تولدم از خودم ‫یه سوال تکراری رو می‌پرسم.
‫چه سوالی؟
‫اینکه آیا مادرم...
‫اصلا به من فکر می‌کنه؟
‫منظورم توی دلشه.
‫به سلامتی.
‫- چطوره؟ ‫- حرف نداره.
‫برام از دنیای تسلیحات بگو.
‫انگار واقعا نظرت جلب شده.
‫- معلومه. ‫- بخش هیجان‌انگیزش خود اسلحه نیست.
‫اون خطریه که آدم باهاش رو به رو می‌شه.
‫معمولا ساعت چهار صبح ‫به یه بار مهماندار ختم می‌شه.
‫معمولا آقایون توی حیطه خبره می‌شن،
‫ولی به نظرم تو می‌تونی ‫حسابی توش موفق بشی.
‫جدی؟ اون‌وقت چرا؟
‫چون رسیدن به موفقیت مستلزم اینه که ‫آدم پشت سرش رو نگاه نکنه.
‫می‌خوای مخم رو بزنی یا پیشنهاد کار بهم بدی؟
‫می‌خوای بریم اتاق تو؟
‫- قبلش شام نخوریم؟ ‫- اونقدر وقت ندارم.
‫خیلی‌خب...
‫ولی...
‫من رمق بیست سالگیم رو ندارم.
‫مگه قرار نبود قبل نیمه‌شب برگردی؟
‫ببخشید کارم طول کشید.
‫روز خوبی داشتی؟
‫آره، بد نبود.
‫تمومش کردی؟
‫آره، می‌خوای ببینیش؟
‫معلومه.
‫خیلی قشنگه.
‫واقعا دوستش دارم.
‫مطمئنی؟
‫معلومه که هستم.
‫انگار خسته‌ای.
‫نه، صرفا ده دقیقه باید چرت بزنم.
‫بعدش دوباره سرحال می‌شم.
‫غافلگیرت کردم.
‫وایستا...
‫کجا می‌خوای بری؟
‫تو که می‌دونی از تولدم بدم میاد.
‫می‌دونم.
‫ولی...
‫برای تو فرستاده بودنش.
‫خواهش می‌کنم.
‫تولدت مبارک!
‫- خوب گولم زده بودی‌ها. ‫- شرمنده.
‫مرسی.
‫نه، من خواهر کوچیکه‌اش هستم.
‫بیا اینجا.
‫حالت خوبه؟
‫فقط کمی سرم گیج می‌ره.
‫نمی‌خوای بازش کنی؟
‫فردا بازش می‌کنم.
‫کلی آدم اومده اینجا. ‫فقط من از محل کار اومدم؟
‫از کِی‌کِی بپرس، ولی امیدوارم ‫کس دیگه‌ای نیومده باشه.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫دنبال بطری...
‫...ابسنتم. ولی پیداش نمی‌کنم.
‫می‌خوای کمکت کنم؟
‫فردی.
‫با مؤسسه هاموند قرار گذاشتم.
‫چند وقته اومدی اینجا؟
‫سه ماهه.
‫من که گفتم فورا بری اونجا.
‫ولی بهم گفته بودن که...
‫سر اولین دیدار با والدین تنی عجله نکنم.
‫البته اگه قبول کنن.
‫بهم گفته بودن فرهنگشون رو یاد بگیرم، ‫زبانشون رو یاد بگیرم،
‫با بقیه فرزندخوانده‌ها صحبت کنم.
‫بیا ببین.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫مستراح.
‫طبقه پایینه.
‫چی شده؟
‫مادرم جواب داده.
‫مادر تنی‌ات رو می‌گی؟
‫بعد شش تلگراف طی دو سال.
‫امروز جواب داده؟
‫نه، ده روز پیش بود.
‫نامه‌ای به هاموند زده.
‫گفته بود نمی‌خواست من رو ببینه.
‫نامه کوتاهی نوشته بود.
‫کلا بیست و دو کلمه بود.
‫مرسی بابت خوراک کیمچی!
‫تا لقمه آخرش خوردم!
‫چی؟
‫گفتم مرسی بابت خوراک کیمچی!
‫کار خوبی کردی!
‫[ایمیل]
‫[بخش اسپم]
‫[یون‌هی، کجایی؟]
‫[یون‌هی، کجایی؟ کره‌ای؟ می‌خوام ببینمت.]
‫[دیگه مثل قبل مشروب نمی‌خورم. ‫اگه اینجایی دلم می‌خواد ببینمت.]
‫[یون‌هی، شنیدم توی اخبار ‫دارن از فرانسه صحبت می‌کنن.]
‫[الان پاریس هستی؟ کره‌ای؟ ‫فقط می‌خوام بدونم کجایی.]
‫[تولدت مبارک!]
‫- به‌به فردی. ‫- سلام آندره.
‫هیچی نشده دلتنگم شدی؟
‫[پنج سال بعد]
‫ماکسیم.
‫کدوم رو بپوشم؟
‫به نظرت این خیلی رسمیه؟
‫زیادی فکرت رو درگیرش نکن.
‫هر کدوم دوست داری بپوش.
‫نه، جدی می‌گم. ‫تو کدوم رو ترجیح می‌دی؟
‫گندش بزنن.
‫چی شد؟
‫یادمون رفت کفش‌های باله‌ات رو بیاریم.
‫خیلی خری!
‫نه، جدی می‌گم...
‫هفت سالی می‌شه که ندیدیش، ‫هر چیزی که راحتی بپوش.
‫همین کافیه.
‫بیا ببین.
‫مرسی که کنارم هستی.
‫می‌شه به خانواده‌ام بگی که رسیدیم؟
‫- خودت پیام نمی‌دی؟ ‫- نه، تو رو بیشتر دوست دارن.
‫من باید به آندره زنگ بزنم.
‫- خب، حالت چطوره؟ ‫- تا اینجاش که خوب بودم.
‫بامزه می‌شه که دوباره ‫همدیگه رو اینجا ببینیم، نه؟
‫توی کره حتی از وقت‌هایی که ‫پاریس هستی زیباتر می‌شی.
‫- فردا با همدیگه می‌ریم؟ ‫- نه.
‫من باید زودتر برم تا چند موردی رو ‫با کره‌ای‌ها حل کنم.
‫خیلی‌خب.
‫نه، وایستا.
‫بهت قول می‌دم خودشون می‌دونن ‫که هنوز تصمیمی نگرفتی.
‫کسی نمی‌خواد مجبورت کنه.
‫قرارمون رو بهشون گفتم. ‫فردا اولین جلسه‌مونه.
‫به خودت فشار نیار.
‫آره، «فشار نیار»های تو رو می‌شناسم.
‫ولی حسابی شیفته‌ی سوابقت شدن.
‫می‌دونی رئیس بخش موشکی ‫اسمت رو چی گذاشته؟
‫بهت می‌گه دختر جیمز باند.
‫- خیلی‌خب آندره. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫فضای این شهر برام مثل سمّه.
‫می‌خوام کنارم باشی.
‫نگران نباش. کنارت هستم.
‫جدی می‌گم ماکسیم.
‫خوشمزه‌ست.
‫توی فرانسه این‌جوری شدی؟
‫نه، تایلند بودم.
‫اونجا که بودیم...
‫تصادف کردیم، من هم خواستم که...
‫مدتی توی بانکوک بمونیم.
‫توی تایلند تصادف کردن.
‫ولی بهش بگو اصلا جدی نیست.
‫حال دوستت خوبه؟
‫من فقط...
‫فقط بخیه خوردم. عه...
‫فردی بود که استخونش شکست.
‫ببینین.
‫دست بزن.
‫چرا بهمون نگفتی؟
‫غذات رو بخور.
‫بابت غذای رستوران معذرت می‌خوام.
‫نمی‌دونستم دیگه گوشت نمی‌خوری.
‫عه، اشکالی نداره. ‫عذرخواهی لازم نیست.
‫واقعا... خیلی لذیذه.
‫به زبون شما...
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خوشمزه‌ست!
‫ممنون.
‫من نوشیدنی الکلی نمی‌خورم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫نه گوشت نه الکل؟
‫درسته.
‫البته این ربطی به مسائل زیست‌محیطی نداره.
‫ولی، اِم...
‫هیچ‌وقت به طور عادی ‫حس نکردم زندگیم انقدر خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫بریزم یا نه؟
‫الکل تمام!
‫- الکل تمام؟ ‫- الکل تمام!
‫خیلی‌خب.
‫«الکل تمام»؟
‫خیلی‌خب.
‫از فردا دیگه تمام.
‫می‌گه از فردا دیگه نمی‌خوره.
‫از فردا تمام.
‫از آخرین باری که دیدمش خیلی عوض شده.
‫حتی جوون‌تر هم شده. خیلی عجیبه.
‫شبیه عکس‌هاییه که ازش نشونم دادی.
‫واقعا؟
‫آره.
‫کاش قبلش بهم می‌گفتی.
‫خیلی حیف شد که نمی‌تونی بیای گونسان.
‫هوم...
‫امکانش نیست. سفر کاری اومدم.
‫اینجا کار می‌کنی؟
‫مأموریت کاری اومدم اینجا.
‫شغلش چیه؟
‫می‌پرسه...
‫شغلت چیه؟
‫موشک می‌فروشم.
‫پوشک؟
‫گفت «موشک».
‫- آها، موشک. ‫- موشک.
‫با گروه فرانسوی کار می‌کنم.
‫که شرکت بین‌المللیه و با کشورهایی...
‫مثل تایوان و کلمبیا همکاری داره.
‫کار ما هم اینه کمکشون کنیم...
‫سیستم دفاعی ملی‌شون رو تقویت کنن.
‫برای جنگ موشک می‌فروشه؟
‫برای جنگه؟
‫نه، از لحاظ تئوری ‫می‌شه گفت برای صلحه.
‫اون‌وقت اومدی کره تا موشک بفروشی؟
‫راستش...
‫ظاهرا برای فردی...
‫عین سرنوشتش بوده.
‫سرنوشتش؟
‫آره، یعنی...
‫وقتی که بچه بود،
‫سر از فرانسه در آورد.
‫الان هم که بزرگ شده،
‫برگشته کشور خودش.
‫تا از...
‫کره‌ی جنوبی در مقابل...
‫کره‌ی شمالی محافظت کنه.
‫هوم...
‫بنا بر حرف‌های پسره...
‫سرنوشت یون‌هی این بوده،
‫که از کره‌ی جنوبی در مقابل ‫کره‌ی شمالی محافظت کنه.
‫واقعا می‌گین؟
‫ماکسیم.
‫پدرم می‌خواد آهنگی که ‫برای من نوشته رو پخش کنه.
‫اخیرا پیانو زدن رو شروع کرده.
‫توی اوقات فراغتش آهنگ می‌سازه.
‫خیلی تصادف جالبیه.
‫آره، عجیبه.
‫با اینکه خودآموز یاد گرفته، ‫ولی خیلی قشنگ می‌زنه.
‫چیه؟
‫خیلی خوشحالم که...
‫می‌تونیم باهاش از طریق ‫پیامک تلفنی صحبت کنیم.
‫خودش هم خوشحاله.
‫از لحاظ سلامتی حالش خوبه؟
‫چون هنوز زیاد می‌خوره پرسیدم.
‫نه، اِم... اتفاقا کمتر می‌خوره.
‫کجا رفت؟
‫دنبال تاکسی می‌گردی؟
‫بیاین بریم، زود باشین!
‫زود باشین، تاکسی اومده!
‫ببریدشون ایستگاه هیوا!
‫برات عادی بود؟
‫بریم مسافرخونه؟
‫جالبه که انقدر شبیه پدرت هستی.
‫لطفا برین محله‌ی ایتاوون.
‫امشب قصد دارین برین مهمونی؟
‫بله.
‫نمی‌ریم مسافرخونه؟
‫نه، نظرم عوض شد.
‫می‌تونم با یه بشکن ‫تو رو از زندگیم حذف کنم.
‫می‌تونم با یه بشکن...
‫از زندگیم حذفت کنم.
‫الو. فردریک بنوا هستم.
‫برام پیام فرستاده بودین.
‫بله، همچنان سئول هستم.
‫بله، می‌تونم بیام.
‫نه، امروز نمی‌تونم.
‫[جونجو]
‫من رو اینجا ول کرده بودن؟
‫نه، ساختمون هاموند قدیمی جونجو ‫توی محله دیگه‌ای بود.
‫دهه‌ی اول هزاره جدید ‫ساختمون قبلی تخریب شد و...
‫به اینجا منتقل شد.
‫چقدر شما جوون هستی.
‫این پرونده فرزندخواندگی شماست.
‫شعبه سئول بهتون یک کپی ازش داده بود.
‫[محل اقامت کودک]
‫[گزارش پیش از انتقال کودک]
‫مطمئنین مادرم میاد؟
‫نمی‌شه با اطمینان گفت،
‫ولی از لحنش می‌شد فهمید ‫که حتما تشریف میارن.
‫شما هم خیلی زود اومدین.
‫آره، این هم هست.
‫بله؟
‫براتون چای داغ آوردم.
‫لطف کردین.
‫بذارین روندش رو براتون توضیح بدم.
‫مادرتون که برسه،
‫قراره توی اتاق کناری بمونه.
‫تقریبا دکور و اندازه‌ی اتاقش ‫مشابه همین اتاقه.
‫بعد یک نفر میاد بهمون ‫خبر می‌ده که ایشون رسیدن.
‫بعدش من با مادرتون تنها صحبت می‌کنم.
‫جهت دادن آمادگی‌های لازم.
‫مثل کاری که الان داریم می‌کنیم.
‫وقتی که مادرتون آمادگی داشت، ‫با خودم میارمش اینجا.
‫مشکلی ندارین که طی دیدارتون ‫من هم اینجا حضور داشته باشم؟
‫نه، مشکلی نیست.
‫مادرشون رسیدن.
‫- صبر کنین. ‫- بله؟
‫من متوجه مسئله‌ای نمی‌شم.
‫چه مسئله‌ای؟
‫عه...
‫مگه درست نیست که بعد از ‫رد درخواست دیدار والدین،
‫هاموند هم نمی‌تونه دیگه تلگرافی بفرسته؟
‫بله، طبق قانون شدنی نیست.
‫ولی...
‫شما چرا درخواست من...
‫برای دیدن مادرم رو قبول کردین؟
‫شاید هاموند کارکنانی داره...
‫که احساسات افرادی که ‫فرزندخوانده بودن رو درک می‌کنن.
‫سوال دیگه‌ای ندارین؟
‫فردی، مادرت اومده.
‫ایشون فردیه، دختر شما.
‫می‌شه لمسش کنم؟
‫بله.
‫[یک سال بعد]
‫سلام.
‫سلام خانم.
‫اتاق خالی دارین؟
‫بله، چند شب اقامت دارین؟
‫فقط همین امشب.
‫یه لحظه اجازه بدین.
‫اتاق یه نفره یا دو نفره؟
‫لطفا یه نفره باشه.
‫گذرنامه‌تون رو لطف می‌کنین؟
‫چشم.
‫تولدتون مبارک.
‫ممنون.
‫ازتون می‌خوام کمی منتظر بمونین ‫تا اتاقتون رو آماده کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌تونم از سرویس استفاده کنم؟
‫بله.
‫از همین پله‌ها برین طبقه اول.
‫[مامان، ببخشید برات پیامی ننوشتم.]
‫[گمونم واقعا خوشبختم.]
‫[امیدوارم تو هم باشی.]
‫[نشانی ایمیل یافت نشد]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.