..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫میدونین، اون لذت نابی که از
‫خندیدن مردم در سر حد ‫مرگ به آدم دست میده.
‫مغزت داره چیکار میکنه؟ فرستنده ‫های عصبی دارن چیکار میکنند؟
‫مغز انسان یه غده یک و ‫نیم کیلویی خارق العاده اس،
‫که مثل کوانتومه... عصب شناسی ‫کوانتومه فیزیولوژی کوانتومه،،
‫که موقعی که فکر میکنی درکش کردی،
‫یهو پرده از یه ‫چیز دیگه برمیداره.
‫چون من فی البداهه عمل نمیکنم ‫ولی بیشتر یه حوضچه آگاهی دارم،،
‫میدونین چی میگم؟ ایده.
‫لحظاتی هست که رو غلتک میوفتم یا یه ‫اتفاقی میوفته که سریع یادداشتش میکنم،
‫و نمیتونین داشته باشینش... انگار ‫که تسخیر شده باشین. مثل کانال زدنه.
‫ولی خیلی خوب جواب میده و ‫وقتی جواب نده، روی اعصابتونه،.
‫ولی وقتی جواب داد،
‫میشه شبیه همون مثال موج سواری،
‫انگار داخل شدین، متوجهین؟ ‫طوری که ورزشکارها توصیف میکنند.
‫:عین همون لحظه ای که ‫میگی وای، داره جواب میده.
‫من سوزان اشنایدر ویلیامز هستم،
‫شوهرم رابین ویلیامز...
‫دو جمله، لئونارد.
‫همش طی دو جمله رخ داد.
‫ما اطلاعی نداشتیم که داریم با یه ‫بیماری کشنده دست و پنجه نرم میکنیم.
‫بیماری ای که درمان نداشت.
‫رابین... مصیبتی که لوی ‫بادی سر مغز رابین آورده بود
‫یکی از بدترین مواردی بود که متخصصان ‫علوم پزشکی تاکنون به چشم دیدند.
‫با تمام این تفاسیر ‫قلبش قدرتمند باقی موند،.
‫مسیر انتخاب نشده.
‫وقتی رابین رفتارهای ‫غیرعادی از خودش بروز داد،
‫تقریباً تک تک نواحی مغز ‫تحت حمله لوی بادی بود.
‫دردی که همراه با متلاشی شدن ‫تجربه میکرد اصلاً قابل تصور نبود،
‫و ناشی از چیزی نبود که حتی ‫اسمش رو بدونه یا درکش کنه.
‫خب، امم، از گفتنش بیزارم
‫اخبار فوری به دست ‫شبکه سی ان ان رسیده که
‫بازیگر معروف رابین ویلیامز در ‫سن ۶۳ سالگی دار فانی را وداع گفت.
‫هم اکنون اخباری از ساحل ‫غربی به دستمون رسیده.
‫خبری مصیبت بار و اندوهناک.
‫مرگ رابین ویلیامز تایید شد.
‫آنان باور دارند که ساکن ‫منطقه خلیج خودکشی کرده.
‫اطلاع داریم که در ساعت ‫۱۱:۵۵ امروز صبح،
‫مرکز ارتباطات شهرستان مارین ‫تماس تلفنی ۹۱۱ دریافت میکنه،
‫که یک شخص مذکر بالغ در ‫حالت بیهوش شناسایی شده،
‫و در منزل مسکونی خود واقع در
‫ناحیه ثبت نشده تیبورون ‫کالیفرنیا نفس نمیکشه.
‫من احساس... ندامت ‫فوق العاده ای میکردم،
‫همینطور احساس گناه که، "ای خدا، کاش ‫بیشتر ".تلاش میکردم. کاش کار بیشتری میکردم
‫میدونم حتماً یه اتفاق ‫به شدت ناگواری برای
‫شخص نابغه ای مثل رابین افتاده ‫که بدین شکل ما رو تنها بذاره،.
‫بلافاصله بعد از مرگ رابین،
‫سردرگمی و اطلاعات ‫دائماً در حال تغییر بود.
‫جنگ رابین ویلیامز با اعتیاد
‫و بیماری روانی بر ‫کسی پوشیده نیست.
‫قبل از اینکه گزارش ‫پزشک قانونی بیاد،
‫گمانه زنی های ‫رسانه ای بسیاری بود.
‫مردم بدترین فرض ‫ها رو در نظر داشتند،
‫که ورشکست بود، افسرده ‫بود یا تسلیم شده بود.
‫زندگی پستی و بلندی ‫های خودش رو داره،
‫و هیچ چیز ناراحت کننده تر از ‫زمانی نیست که یک کمدین تنهاست.
‫ازش تصویر دلقک غمگین ساختند.
‫کسایی که به ویلیامز نزدیک بودند ‫باور داشتند اختلال دوقطبی داره.
‫فکر میکردند به خاطر ‫چیزی خودکشی کرده
‫که ارتباط با ناراحتی، مواد ‫مخدر یا افسردگی داشته.
‫و البته، هیچکدومش درست نیست.
‫در ذهن رابین ویلیامز قبل ‫از مرگش پول مد نظر بود.
‫- ...هرچند عجیب به نظر میرسه ‫- مردم جاهای خالی رو پر کردند ،
‫امم، میدونین، این قبیل ‫صحبت ها رایج بود.
‫آخرین عصری که کنارش بودم، اون...
‫کاملاً هوشیار بود و مواد ‫مخدر مصرف نکرده بود،
‫ولی بیشتر از همه، دچار ‫دردی بود که از سر میگذروند.
‫به نظرم انتشار حقیقت حائز اهمیته
‫چون چیزهای مثبت زیادی ‫بودند که رابین پاشون ایستاده بود،
‫و ما میخوایم به همشون ‫باور داشته باشیم.
‫میخوایم بهش باور داشته باشیم.
‫و خطر اینجاست که مرگش ‫بهانه ای به مردم بده که فکر کنند،
‫اوه، پس اون آدمی ‫نبود که فکر میکردیم.
‫اصلاً نمیشناختیم کیه.
‫امم، ولی میشناختیم.
‫احساس میکردم که با ‫حرف نزدن در مورد
‫کشمکش هایی که به چشم ‫دیدیم در حقش وفادارم،.
‫احساس میکردم که ‫به کسی ربطی نداره.
‫و داستان اینجاست ‫که رابین در معرض
‫چیزی بود که نمیتونست کنترلش کنه.
‫و حتی بدتر از عدم توانایی در ‫کنترلش عدم اطلاع در موردشه،.
‫اکتبر ۲۰۱۴
‫تا ماه اکتبر خبری نبود، ‫بعدش باهام تماس گرفتند تا برم ‫گزارش پزشکی قانونی رو بگیرم.
‫هیچ مورد غافلگیرکننده ای ‫در گزارش سم شناسی نبود،
‫میدونستم عزیزدل ‫من پاک و هوشیار بود.
‫اونجا نشستم و گفتند،
‫در واقع علت مرگ رابین ‫زوال عقل لوی بادی بوده.
‫پرسیدم: چی هست؟
‫در مورد تخریب سلول ‫های عصبی صحبت کردند.
‫هوش و حواسش سر جا نبود.
‫توضیح داد که این ‫لوی بادی ها بودند که
‫تقریباً همه مغزش ‫رو اشغال کرده بودند.
‫حالا منطقی بود که چرا ‫اون چیزها رو تجربه میکرد.
‫حالات شناختی، حرکات ‫همشون تحت تاثیر قرار گرفتند،،
‫افسردگی، ترس اضطراب، توهمات،،
‫تفکر هذیانی، اختلالات عمده ‫خواب بی خوابی، پارانویا،.
‫یادمه از اون مرکز خارج شدم،
‫از پله ها پایین اومدم ‫و احساس کردم،
‫حالا اسمش رو فهمیدم.
‫نقطه آغاز درک اتفاقی ‫بود که واقعاً افتاده بود.
‫- ،با یه نفر توی یو سی اس اف صحبت ‫کردم دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو
‫و گفت: برام سوابق پزشکی ‫دو سال گذشته اش رو بفرست،
‫به دست دکتر میلر میرسونم و ‫میدونم از دیدنت خوشحال میشه.
‫زوال عقل لوی بادی ‫بیماری ویرانگریه.
‫قاتله. سریعه پیش رونده اس..
‫به نحوه مبتلا شدن ‫مغز رابین نگاه کردم.
‫متوجه شدم که این ‫ویرانگرترین حالتی از
‫زوال عقل لوی بادیه ‫که به عمرم دیدم.
‫تقریباً هیچ ناحیه ای ‫بدون تاثیر باقی نمونده بود.
‫همین که رابین میتونست راه بره و ‫تکون بخوره، من رو شگفت زده کرده بود.
‫این بیماری نابودگره،
‫اما موضوع مهم تر که ‫متوجهش میشین اینه که
‫تشخیص این بیماری ‫برای رابین داده نشده بود.
‫نمیدونست این نشونه های ‫جدید چه ریشه ای دارند.
‫این بیماری به تدریج ‫غیر قابل برگشت میشه،
‫توقف ناپذیر میشه و ‫همیشه کشنده اس، همیشه،.
‫اما از لحاظ درمان، ‫خیلی فاصله داریم.
‫خیلی ها بهش مبتلا میشند و ‫متاسفانه یکی از پیامدهاش خودکشیه.
‫اگه ما تشخیص دقیقی از ‫زوال عقل لوی بادی داشتیم،
‫همین یک موضوع باعث میشد...
‫آرامش پیدا کنه.
‫روحش اینجا شکوفا شد.
‫اینجا بزرگ شده ‫ریشه هاش اینجاست..
‫یعنی... شروعش در دیترویت بود،
‫ولی اینجا تو ردوود مدرسه میرفته.
‫رابین میتونست هر جایی دلش میخواد ‫زندگی کنه ولی خودش خواست تو محله باشه.
‫زندگی در مارین یه ‫جورایی مثل زندگی در،
‫شمال سان فرانسیسکوئه.
‫یه جوری بود که: "همین ‫جا خوبه من نمیخوام،...
‫یعنی توی لس آنجلس راحت نیستم ‫".انگار تو یه جامعه محصور هستم،
‫و میگفت: دوست دارم با مردم ‫زندگی کنم. عاشق مردم هستم.
‫مارین رو دوست داشت جای ‫خوب و زیبایی برای زندگیه،.
‫هر روز دوچرخه سواری میکرد.
‫میدیدین که داره با ‫سگش پیاده روی میکنه
‫و میگین: اوه، این ‫آدم کاملاً معمولیه.
‫میدونین، فرق چندانی نداشت، مثل آدم هایی که ‫که با سگشون پیاده روی میکنند و سلام میکنند.
‫همیشه سعی میکرد معمولی باشه.
‫ولی از اون طرف زندگی ‫دیوانه واری داشت،.
‫به ذهنتون خطور ‫نمیکرد که سوپراستاره.
‫تئاتر تروکمارتون توی میل ولی
‫سه شنبه شب ها اجرای کمدی داشت.
‫کلاً کمدی بود.
‫ولی همیشه شلوغ بود و یه دلیلش این بود که ‫رابین ویلیامز توی همون خیابون زندگی میکرد.
‫بعد یهو ناغافلی،
‫بگی نگی سه شنبه ها ‫برنامه میکروفن آزاد بود
‫که ۲۵۰ نفر رو جذب میکرد ‫سه شنبه هفته، هر هفته،.
‫تماشاچی ها هیجان زده میشند.
‫و رابین بعد از اجرام ‫روی سن میومد،
‫و دو ساعت دیگه به بداهه ‫پردازی مشغول میشدیم.
‫و این اتفاق همیشه میوفتاد.
‫و همیشه آخر شب بلند میشد،
‫و بدون داشتن هیچ ‫محتوایی میترکوند.
‫هیچ چیز به اندازه حضور در مقابل ‫تماشاچی زنده اون رو از خود بی خود نمیکرد،
‫و خودش رو آزاد میکرد و اجازه ‫میداد مغزش کنترلش رو در جاهایی که
‫میخواست بره به کنترل بگیره و ‫به تماشاچی ها واکنش نشون بده.
‫اگه کسی موضوع جدیدی پیش میکشید،
‫یا حرفی که میزد می قاپید و ‫سیصد تا مثال ازش میساخت.
‫ذهنش خیلی سریع بود.
‫اونجا رو ببین یه بچه ‫کوچولو اونجاست،.
‫یه بچه سه ساله میبینم که به زور ‫میتونه قاشق یا چنگال دست بگیره.
‫داره با دست هاش ‫زغال اخته میخوره،
‫بعد یه نفر بهش آیفون میده، ‫یهو میبینی این شکلی میشه...
‫وقتی در کنار رابین ‫ویلیامز اجرا میکنین،
‫شما به خاطر رقابت ‫باهاش معروف نیستین.
‫به خاطر شکست دادنش معروف نیستین.
‫به این معروفین که چطور ‫به زور در سطحش بودین.
‫اون بالا رو ببین ریک ‫روی تپه ها آدم هست،.
‫سلام به اهالی روی تپه.
‫از روی کوه جیغ بزنین.
‫- مسیح روز کمدی داشت؟ ‫- مسیح روز کمدی داشت .
‫برمیگردم.
‫موقعی که با رابین روی صحنه ‫بودم، بداهه پردازی هم بود،
‫و با هم هماهنگ میشدیم،
‫و برق چشم هاش رو ‫میدیدم که یعنی موفق شدیم.
‫توصیف نبوغ یا کمدی واقعاً ‫غیرممکنه میتونی تحلیلش کنی..
‫دو بار به همراهش واسه جلسات ‫ضبط صدا به استودیو دیزنی رفتم،
‫و میدیدم به تکاپو افتاده،
‫و صدای همه شخصیت ها رو درمیاره.
‫ولش کنین این یارو رو!
‫پادری بودن حرفه فوق العاده ایه.
‫بد نبود، شب بخیر الکس.
‫از میون تمام خلل و فرج وجودش،
‫بسیار شاد و خوشحال بود.
‫هی. برو بگیرش مردک دیوانه،.
‫برام مهم نیست چی هستم من آزادم،.
‫پیشنهادی فاقد اعتبار ‫یا منع قانونی است.
‫همش میگفت: بهتر میتونم ‫انجامش بدم بهتر از قبل میتونم،.
‫و میگفتند: یعنی چی ‫بهتر میتونی انحامش بدی؟
‫میگفت: بذار یه دور دیگه ضبط ‫کنیم یه فکری به ذهنم رسیده..
‫یه فکری به ذهنت ‫رسیده؟ وای خدای من.
‫به نظرم آدم باید سیال باشه،
‫باید بتونه داخل بشه ‫و به جنگ جادو بره.
‫اون جادوی خودش رو داره، ولی ‫هنوز نتونسته توی خودش پیداش کنه.
‫استفاده غیرضروری از ‫خزندگان پانصد سال مجازات،.
‫تماشای خنده و گریه ‫دیوانه وار اون تکنسین ها،
‫که سعی داشتند باهاش پیش ‫برند و شماره ها رو اشتباه نزنند
‫در عین اینکه شاهد ‫نبوغ حقیقی بودند.
‫خودت رو بیخیال. از ‫اون بگه مثل عسل شیرینه..
‫زود باش از ویژگی هاش بگو..
‫موهاش، چشم هاش، کفش هاش،
‫خوشگل، موشگل، زیبا.
‫وقتی با رابین توی اتاق ‫هستین اجرای تمام عیاره،.
‫- .امم، ممنون - خواهش میکنم .
‫تئودور روزولت، ۲۶مین رییس ‫جمهور ایالات متحده آمریکا،
‫در خدمت شماست.
‫اون جرقه دائمی بود،
‫جرقه کمدی، جرقه ‫ایده دیالوگ گفتن،،
‫بداهه پردازی های فراوان.
‫یه سری از خنده دارترین صحنات ‫ساخت بداهه پردازی رابین هستند.
‫روزهای زیادی رو به خاطر دارم که بن ‫استیلر و من تو روی همدیگه زل میزدیم
‫چون داشتیم رابین ویلیامز رو میدیدیم ‫که کلاً داره بی اختیار صحبت میکنه.
‫و این خلاقیت دیوانه وار
‫و وحشیانه ایده ‫های بی انتهاش بود.
‫امم، اون جادو، اون توانایی،
‫که مثل یه قدرت فرا انسانی بود.
‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫ول کن بابا.
‫باید بدونین که مغز ایستا نیست.
‫ارتباطات همیشه ‫در حال تغییر هستند.
‫بهش انعطاف پذیری عصبی میگیم.
‫مثلاً یه نفر سکته کرده،
‫قسمتی از مغزش آسیب ‫دیده برگشت پذیر نیست،.
‫بعضی از این بیمارها ‫کاملاً بهبود پیدا میکنند
‫چون مغز اصلاح میشه ‫انعطاف پذیری داره،.
‫و ما درک کاملی از این عوامل ‫تعیین کننده انعطاف پذیری نداریم..
‫اما برای شروع، ‫توانایی های فکری بالا،
‫با این انعطاف ‫پذیری همراهی میکنند.
‫کسایی که مغزهای سطح بالا دارند،
‫به شدت نابغه هستند میتونند بیماری ‫های تحلیل برنده رو تحمل کنند،
‫بهتر از کسی که متوسط حساب میشه.
‫مفهوم مقاومت رابین ‫ویلیامز یه نابغه بود،.
‫رابین با استعداد بود ‫چیزها رو میدونست،.
‫ولی علاوه بر این ‫ادراک فرا حسی...
‫از زندگی و از مردم و از من داشت،
‫استاد این کار بود.
‫میتونین تا دو سال قبل از ‫مرگش ردش رو بگیرین.
‫ما همیشه به تروکمارتون میرفتیم.
‫همیشه دعوت داشت که روی سن بره.
‫و اتفاقی که طی این دو سال افتاد
‫این بود که دیگه ‫نمیخواست ادامه بده.
‫دیگه مشتاق نبود که
‫پشت صحنه با مردم خوش و بش کنه،
‫یا توی اتاق سبز زیاد بمونه.
‫داشت یه مقدار مختصر میشد و اون
‫اون دیگه... یه سری ناامنی براش ‫پیش اومده بود که نخواد روی سن بره.
‫یه سری اجرا بود که انتظار ‫داشتم رابین حضور پیدا کنه،
‫و بنا به دلایلی نتونست ‫حضور پیدا کنه.
‫و... این اعتماد به نفسی که داشت،
‫و توانایی ادامه ‫دادن و اجرا کردن...
‫دیگه مشتاق نبود که به اونجا ‫بره کم کم از سرش افتاد،.
‫این نگران کننده بود یه ‫جای کار ایراد داشت..
‫مثلاً به یه نفر میخوره
‫سال های ساله که اجرا میکنه،
‫و بعد ناغافلی اتفاق ‫های عجیبی میوفته،
‫اه، و نگرانی بالا میره،
‫و بعد روز بعد دوباره خوب میشند.
‫و به مرور زمان اون کاستی ‫ها عمیق و عمیق تر میشند،
‫و به خصوص در ابتدا با ‫یه نوساناتی طرف هستیم،.
‫آخرین چیزی که بهش فکر ‫میکنند بیماری تخریب مغزه.
‫بعد از اون، اوضاع یعنی، ‫زندگی پر مشغله شد...
‫سخت روی سریال ‫"دیوانه ها" کار میکرد،
‫و یادآوری دیالوگ ها براش
‫سخت و سخت تر میشد،
‫و بیشتر و بیشتر بابت ‫اجراش غیرمطمئن میشد.
‫مارک!
‫میدونم که بعضی اوقات با ‫دیالوگ هاش مشکل داشت،
‫و همینطور مسائل پیش رو،
‫ولی اون همیشه قادر ‫بود همون آدم سابق بشه.
‫و وقتی سراغ تدوین میرفتین،
‫میدیدین که رابین ویلیامز دوست ‫داشتنی که میشناختین همیشه اونجا بود.
‫پیشنهادم اینه که واقعه ‫۱۹۷۲ رو بازسازی کنیم،
‫و تلاش کنیم احساس ‫رو به مردم برگردونیم.
‫توی پروژه های من، همیشه ‫به فیلمنامه تکیه میکردیم،
‫ولی وقتی رابین ویلیامز رو دارین،
‫اشتباهه که اجازه ندیم ‫کار خودش رو بکنه.
‫- .و برداشت - رییس .
‫سس سری.
‫♪ پیش به سوی عشق
‫♪ پیش به سوی عشق ♪
‫بلرزون، بلرزون بلرزون، بلرزون،.
‫سس کچاپ بهم ندادی...
‫- .قوطی بود - اوه خدای من .
‫هر برداشت متفاوت بود.
‫اه، دیالوگ های فی البداهه ‫و ادا و اطوارهایی که
‫از مریخ یا یه جایی توی ‫ذهن رابین ظاهر میشد.
‫ولی خیلی هاشون معرکه بود.
‫به نظرم شاید اول کار ‫یه مقدار کندتر عمل کرد،
‫ولی پایان بندی عالی بود.
‫یه جورایی تونست ‫با قدرت تمومش کنه.
‫بلند شد و تبدیل به آدمی شد که
‫میشناختین و به خاطر ‫داشتین و عاشقش بودین.
‫- میشه جدی باشه؟ ‫- شاید یه لحظه .
‫نه، دیدی... ببخشید.
‫بازیگری در یه سریال ‫تلویزیونی کار ساده ای نیست،
‫مهم تر از اون، کار فیلم ‫شب در موزه رو داشت،
‫و میدونین دو تا کار ‫با هم انجام میداد،.
‫سومین فیلم یعنی آخریش،،
‫فکر کنم یه ماه ‫مونده به فیلمبرداری،
‫برام واضح بود، برای هممون توی ‫اون برداشت واضح و مبرهن بود
‫که رابین یه مشکلی داره.
‫از این تجربه هیچوقت حرف نزدم،
‫امم، یعنی به صورت عمومی.
‫میدیدیم که رابین به طرز عجیبی ‫در حال کشمکش با خودش بود.
‫که دیالوگ ها رو حفظ ‫کنه و کلمات درست رو،
‫با اجرا ترکیب کنه.
‫میدونین، وقتی رابین ساعت ‫ده شب ساعت دو نصف شب،،
‫و چهار صبح زنگ میزد و میگفت،
‫فایده داره؟ اصلاً به درد ‫میخوره؟ خراب کردم؟ چی شده؟
‫بهش اطمینان دوباره میدادم.
‫و میگفتم: تو هنوز خودتی.
‫من میدونم، کل دنیا ‫میدونه فقط باید یادت باشه..
‫ایمان من بهش هیچوقت از بین نرفت
‫ولی دیدم روحیه اش ‫در حال فروپاشیه.
‫آدمی رو میدیدم که خودش ‫نبود و فکر میکرد نابخشودنیه.
‫زوال عقل لوی بادی ‫به قدری دردناکه که
‫باعث افزایش اضطراب،
‫افزایش شک به خود ایجاد توهم،،
‫و باورهای نادرستی میشه که ‫هیچوقت در شخص بروز نکرده بود.
‫و تصور کنین این ‫برای کسی که نمیدونه
‫داره از یه بیماری مخرب رنج میبره
‫چقدر سخته،
‫بیماری ای که به آرومی
‫عملکردهای عصب های ‫سراسر مغز مختل میکنه.
‫به نظرم چیزی که رابین رو از نگاه
‫حیطه توانایی هاش ‫خاص و متمایز میکرد،
‫اون آدم محکمی بود که اون وسطه.
‫این تو هستی در مرکزیت همه چیز.
‫این چیزها میان و ‫میرن، تو کی هستی؟
‫تو خودت میمونی؟
‫میدونی؟ چی میشی؟
‫روزی که اومد نیویورک ‫همدیگه رو دیدیم.
‫یادمه آدم متفاوتی بود ‫اون اوایل رو یادمه..
‫رابین و کریستوفر ریو ‫به عنوان دانشجوهای ارشد
‫وارد کلاس سال سوم ‫من در جولیارد شدند.
‫کریستوفر هم اتاقیم بود ‫و رابین خیلی به سرعت
‫بهترین رفیق عمرم شد.
‫آره، ما هیپی های فضایی ‫بودیم و اون قهرمان لیگ برتر.
‫ولی باید بهتون بگم ما سه ‫نفر اوقات خوشی داشتیم،.
‫اون موقع کمدین نبود ‫بازیگر جدی ای بود،.
‫رفتم نیویورک رفتم جولیارد،،
‫که خب میدونین، تمرین کلاسیک بود ‫ولی بیشتر شبیه تشریفات مذهبی بود،.
‫واسه من چیز فوق العاده ای ‫بود اول اینکه نیویورک بودم،،
‫تمرین میکردم و یه ‫مدل تمرینی بود که
‫ترکیبی از کلاسیک و حرفه ای بود.
‫و خیلی قابل باور ‫بود از لحاظ بصری،،
‫ولی بیشتر نحوه استفاده ‫از صداش پسر، معرکه بود..
‫و مخ دانشکده و ‫دانشجوها سوت میکشید.
‫ولی همیشه بامزه بود.
‫ما دیالوگ هامون رو تمرین ‫میکردیم اون میپرید وسط،،
‫ارباب من، تو نمیدانی ‫تو باخبر نیستی،.
‫و به انواع و اقسام گوناگون ‫از خودش دیالوگ میساخت،
‫ولی البته، میدونین، دیالوگ ‫های مفتضح خیلی خنده دار بود..
‫واسش سخت بود
‫چون اون موقع جولیارد ‫قوانین زیادی داشت.
‫دو سوم سال رو ‫گذرونده بود که بیخیال شد.
‫برمیگردم سان فرانسیسکو.
‫و دنبال کار بازیگری میگردم،
‫و بعد سراغ استندآپ کمدی رفتم...
‫- .صحیح - چون کار ‫بازیگری پیدا نکردم .
‫باغ وحش شهر مقدس ‫پاتوق همه کمدین ها بود.
‫اگه روی صحنه میرفتین،
‫که رابین قرار بود ‫اون شب اجرا کنه،
‫یعنی عالی بودین ‫اونجا غلغله میشد..
‫آقایون و خانم ها، رابین ویلیامز.
‫تک تک تماشاچی ها از ‫خنده روده بر میشدند.
‫وقتی اون کارهای دیوانه ‫وار رو روی صحنه انجام داد،
‫:فکر کنم همه میگفتند ‫وای، عجب اجرایی.
‫به بقیه میگفت: آره چیزهای ‫دیوونه وار قابل قبول هستند،.
‫رابین تو دهه هفتاد ‫این کار رو میکرد.
‫یعنی، ۱۰، ۱۵، ‫۲۰ سال قبل از اینکه
‫این اتفاق جای دیگه بیوفته.
‫حتی به هالیوود اومد ‫و توی کمدی استور
‫به روی صحنه رفت ‫و بداهه پردازی کرد و
‫انگار روی مین رفته باشند.
‫من ماهی تن نیستم.
‫من ماهی تن نیستم ‫کسی اینجا مواد زده؟.
‫- !آره - خیلی خب .
‫یه تست سریع میشناسم ‫اگه مشکلی نداشته باشین.
‫بیا اینجا برادر عزیز.
‫کشیش از این چیزها خوشش میاد.
‫توی کمدی استور اجرا میکرد،
‫و خنده دار بود.
‫و من تماشاش کردم ‫و به پشت صحنه رفتم،
‫و روی پله های پشت ‫صحنه نشسته بود.
‫دیدم تنهاست.
‫تماشای کسی که ‫کاملاً تماشاچی ها رو
‫منقلب کرده دیدنی بود،
‫و بعد انگار کلی با کاری ‫که کرده فاصله داره.
‫جشنی در کار نبود ‫انگار خسته بود از اینکه،
‫کلی انرژی گذاشته بود.
‫یه نفر زنگ زد.
‫رابین بود.
‫توی ونکوور بود و داشت ‫روی شب در موزه ۳ کار میکرد.
‫و بهش حمله عصبی دست داده بود،
‫و نمیتونست خودش رو آروم کنه.
‫دچار کشمکش بدی شده بود...
‫فقط یه دیالوگ یادش بود.
‫- .زندگیت به من بستگی داشت ‫- بگو. واسه تو کافی نبود که ...
‫خیلی ناامید شده بود.
‫یادم میاد بهم میگفت ‫من دیگه خودم نیستم،.
‫نمیدونم چی شده دیگه خودم نیستم..
‫ذهنش با همون سرعت ‫سابق عمل نمیکرد.
‫اون جرقه کمرنگ شده بود.
‫اه، گاهی اوقات اون ‫شادی اونجا نبود.
‫باید توی تدوین بیشتر کار میکردم،
‫تا روی صحنه بیارمش
‫چون همیشه همون طوری ‫نبود که روی صحنه میخواستیم.
‫و بابتش تاسف نمیخورم،
‫بیشتر چالش انگیز بود، وقت ‫و انرژی بیشتری می طلبید،
‫ولی اگه بازیگر من ‫چنین چیزی میخواست،
‫پس منم به بازیگرم تقدیمش میکنم.
‫یه چیزی که اذیتم میکرد دستش بود.
‫بارها دیدم که دستش رو ‫به سینه اش نزدیک میکنه،
‫یا میذاره تو جیبش تا یه ‫چیزهایی رو پنهان کنه.
‫میدونستیم حساس شده،
‫و قرار بر این بود که ‫گاهی بذاریم رابین تنها باشه،
‫دقیقه ای استراحت کنه، نفس بگیره،
‫به خصوص آخر فیلمبرداری.
‫اه، آخرین باری که ‫باهاش بودم سر صحنه بود.
‫داشتیم یه صحنه تو ‫کلیسا فیلمبرداری میکردیم،
‫اسم فیلم شکوه عشق بود.
‫فکر کردم تابوت تکون خورد!
‫و یه اتاقی براش ترتیب داده بودیم ‫تا بین برداشت ها به اونجا بره،
‫و اون به اتاق میرفت،
‫یه مقدار در مورد ‫صحنه صحبت میکردیم،
‫و امم، چند بار ازم پرسید،
‫چطور بود؟ جواب میده؟
‫:امم، ولی معنی اصلیش این بود ‫کارم چطور بود؟ درست اجرا کردم؟
‫احساس امنیت و اعتماد به نفسش
‫و کسی که بود و چیزی که بود،
‫انگار یه فرسایشی ‫درونش در جریان بود.
‫دلیلش رو نمیدونستیم.
‫- .به افتخارش یه هورا - آره .
‫چون میدونستیم خودش ‫در حال آزمایش بود.
‫احساس میکرد درمانده ‫شده خودش نیست،،
‫و آزمایش میداد و فکر میکنم،
‫اون آزمایش ها شامل اسکن ‫مغزی بود و چیزی مشخص نبود.
‫طوری نبود که پسرم ‫باشه و بتونم بگم،
‫خیلی خب، بسه دیگه.
‫تو دیگه حق نداری بری ‫چون داری مریض میشی،
‫و باید استراحت کنی برام ‫مهم نیست معلم هات چی میگن..
‫نه، نه، نه.
‫قرارداد بسته بود نمیشد ‫این قراردادها رو فسخ کنی..
‫این قضیه هست، اون قضیه هست...
‫چیکار میتونم بکنم؟
‫و رابین هدف هر روزش ‫کسب رضایت بود،،
‫هر دقیقه هدفش کسب رضایت بود،.
‫اگه استودیو یا شبکه ‫میومدند التماسش میکردند
‫که مصاحبه بیشتر کنه و بیشتر در معرض ‫عموم باشه، از جون و دل مایه میذاشت.
‫هوش و ذکاوت ذهنیش ‫بسیار فراتر از ما بود.
‫اونقدر که ممکن بود ‫باعث خطر بزرگی بشه،
‫ولی باز هم جلوتر از همه ما ‫در حال اجرا و نقش آفرینی بود.
‫- ...چه مقدار از فیلمنامه خودتون ‫هستین - حدود ۲۳.۵ درصد بداهه پردازی .
‫- ...خوبه. دقیقاً همین رو ‫میخواستم - ۲۳.۵ درصد .
‫- .سوالش رو تموم نکرده بود رابین ‫- ولی میدونستم چی میخواد بگه .
‫- - .باشه
‫زوال عقلی لوی بادی مثل ‫همه بیماری های تحلیل برنده،
‫مشکل کانال بندی و مداره.
‫این بیماری های مخرب ناشی از
‫پروتئین کژتابیده درون عصب هاست،
‫یا بخش هایی از مغز که به ما ‫اجازه حرکت، تفکر و احساس میدند.
‫ما ۷۰ میلیارد سلول عصبی داریم.
‫اون ها به آرومی متلاشی میشند.
‫این پروتئین آلفا-سینوکلئین ناهنجار بی ‫وقفه سلول های عصبی رو در یک ناحیه خاص
‫از بین میبره و در اون ‫ناحیه گسترش پیدا میکنه،
‫و بعد به نواحی مختلفی ‫در مغز جریان پیدا میکنه.
‫و بالاخره سراسر ‫ساقه مغز رو فرا میگیره،
‫تقریباً تک تک سلول ‫های عصبی اون مدار
‫به همراه خواب، حالات، اضطراب ‫و شناخت تحت تاثیر قرار میگیرند،
‫و این در واقع مرحله آخر زوال ‫عقلی با لوی بادی حساب میشه.
‫مرحله ای که کسی ازش خلاص نمیشه.
‫سربازها ردیاب دقیقی ‫از چرت و پرت دارند،
‫تا متوجه ارتباط آنی ای بشند که
‫رابین قادر به برقرار کردنش بود.
‫شب بخیر، بغداد.
‫ممنونم.
‫چیزی که در مورد ‫سربازان آمریکایی میدونست
‫اینه که اهل کجا هستند.
‫بعضی هاشون در شرف ‫مرگ هستند یا زخمی هستند،.
‫راه و روش خاصی برای ‫ارتباط باهاشون داشت
‫که بهشون حس خیلی خوبی بده.
‫حامی اونها بود،
‫و این رو میفهمیدند.
‫اونجا کلی جنگ و خشونت ‫هست و به اضافه کلی معطلی،
‫و مردم به این چیزها نیاز دارند
‫تا با اون حوصله سررفتگی ‫مبارزه کنند و این مهمترین نکته اس،.
‫و به نظرم بیشترشون شوکه شده بودند که ‫یه نفر اونجاست: پسر تو اینجا چیکار میکنی؟
‫افغانستان، شش بار عراق، ‫پنج بار. باورنکردنیه،.
‫و هنوز تعدادشون ‫برابر نیست ناامید شدم..
‫میدونی، اونجا که میری با بهترین ‫تماشاچی های دنیا طرف هستی،.
‫من یه داستانی دارم.
‫من... هزاران داستان دارم.
‫مرد جوانی که به شدت مجروح بود،
‫و همسرش تصمیمش رو گرفته بود
‫چون رسیدگی بهش سخت بود.
‫و اون گذاشت و رفت و دیگه برنگشت.
‫تو راهش سمت فرودگاه بود.
‫ما وارد شدیم و معلوم بود ‫که در ناامیدی فرو رفته.
‫و چقدر خودش رو باخته ‫بود که قدم به جلو برداره،
‫و فکر میکرد دیگه هیچ ‫وقت همسری نصیبش نمیشه،
‫میدونین، اینکه زندگیش ‫قراره چطوری باشه.
‫و، امم، رابین صندلیش ‫رو به سمت تختش کشید
‫و شروع به صحبت درباره ترس کرد.
‫وارد مباحث شخصی شد.
‫فکر کنم یک ساعت ‫و نیم منتظر بودیم.
‫و میدونین، بیرون رفتیم،
‫و، امم، رابین گفت،
‫پسر، واقعاً سخت بود.
‫گفت، چون واسه همه ما رو ‫به رو شدن با ترس هامون،
‫کار بسیار سختیه.
‫و گفت: مطمئنم هیچکس فکر ‫نمیکنه من از چیزی میترسم.
‫اون موضوع بزرگ صحبت ما بود.
‫آیا همسر اون ها کنارشون میموند؟
‫آیا مردم نگاه متفاوتی ‫بهشون میکنند؟
‫در واقع حول محور ‫این مباحث صحبت کرد.
‫مایل بود بشینه و درباره ‫ترس های خودش صحبت کنه. ‫ما به دیدن صدها نفر میرفتیم،
‫و، امم، هیچوقت یه روز ‫رو یادم نمیره که گفت،
‫الین، این یکی مورد سختیه.
‫و گفت: خودش نمیدونه،
‫ولی من خیلی نزدیک به چیزی ‫بودم که اون در موردم صحبت میکرد.
‫اوایل ماه می بود که اومد خونه،
‫مثل هواپیمایی بود ‫که ارابه فرود نداره،
‫منابع داخلیش... خالی شده بود.
‫قرار بود بریم پیش دوستانمون و،
‫رابین نمیتونست نمیتونست ‫از تخت بلند بشه،.
‫دیگه بیشتر از حد نرمال شده بود،
‫رابین حالش خوب نبود.
‫و نمیتونم دلیلش رو بگم.
‫باید خونه میموندیم.
‫حلقه توهمش
‫شب ها سر میرسید.
‫رفتیم مهمونی تولد دوست ‫عزیزمون مورت سال.
‫اون شب،
‫رابین بلند شد و شروع ‫کرد به حرف زدن،،
‫میترسید که مورت ‫اون شب زنده نمونه.
‫میدونین، دوباره بحث ‫این ماجرا پیش کشیده شد.
‫ساعت ۱۲، ۱ نصف شب بود،
‫و تا ساعت ۳:۳۰ صبح ادامه داشت.
‫یعنی همینطور ادامه داشت ما ‫همه جنبه ها رو بررسی کردیم،
‫چون مصر شده بود که ‫همین الان بره خونه مورت،
‫و مطمئن بشه حالش خوبه.
‫اون شب داشت به مورت پیام میداد،
‫حالت خوبه؟ مشکلی نداری؟ و ‫احتمال قوی مورت خواب بوده.
‫و چون مورت ساعت ۲ ‫نصف شب جوابش رو نمیداد
‫میخواست بلند بشه و بره اونجا.
‫واسه ما یه شب معمولی بود.
‫یه جای کار ایراد داشت.
‫یه کاسه ای زیر نیم کاسه بود.
‫و میگفت: فقط میخوام مغزم ‫رو خاموش و روشن کنم.
‫میخوام ذهنم رو خاموش و روشن کنم.
‫متوجه بروز اتفاقات ‫جسمانی در اون شدیم،
‫و سعی میکرد با دستش ‫و این ها قایمش کنه.
‫و متوجهش شدیم.
‫یه بار که اومد تیشرت تنش بود.
‫دنده هاش معلوم بود.
‫پوستش رو گرفتم ‫رابین، خیلی لاغر شدی..
‫گفت: آره رییس، رفتم دکتر،
‫ولی نمیدونم مشکلم چیه.
‫وقتی اومد مهمونی ‫و همه اونجا بودیم،،
‫کمدین ها بودند ‫دستپاچه شده بودند،،
‫منقلب شده بودند.
‫و اون تنها در گوشه ‫ها کز کرده بود.
‫تصور کنین توی مهمونی ‫هستین و میگین رابین کجاست؟
‫بعد اونجا رو میگردین و میبینین یکی ‫اون گوشه تنهایی داره وقت کشی میکنه،
‫یا همچین چیزی که ‫اصلاً خوب نیست،.
‫داشت رنج میکشید ‫و کاملاً مشخص بود.
‫سعی کردم اون رو با خودمون ‫به کنسرت جیمز تیلور ببرم،
‫و گفت: فکر نکنم بتونم.
‫بهش گفتم: میدونم خسته ای ولی ‫من رانندگی میکنم و میام دنبالت.
‫و بلیط هم خریدیم و مهمون من.
‫و گفت: نه، فکر نکنم ‫بتونم از خونه خارج بشم.
‫و این یه مقدار ترس به ‫دلم انداخت، متوجهین؟
‫چون جدی گفت و منم ‫در جواب گفتم باشه.
‫و بهش فشار نیارم ولی، رک ‫و پوست کنده بهم میگفت که،
‫فکر نکنم الان بتونم ‫از خونه بیرون بیام.
‫و الگوی صحبتش یه مقدار تغییر کرد
‫که نمیدونم چطوری صحبت ‫درباره اش برام سخته....
‫میدونستم یه اتفاقی در جریانه.
‫تقریباً هر روز با رابین صحبت ‫میکردم یا بهش پیام میدادم،
‫من شاهد بودم که ‫رویاروییش با واقعیت
‫با هر کس دیگه زمین ‫تا آسمون فرق داشت.
‫و تنها دلیل درباره اش ‫صحبت میکنم اینه که
‫مغزش بهش اطلاعات نادرست میداد.
‫اطلاعات کاملاً نادرست.
‫Going from where Robin ‫and I had our world together,
‫that was our sanctuary.
‫Oh, it's so lovely to see ‫that you're so happy and everything.
‫How did the two of you meet?
‫راستش رو بخواین، ‫بیرون فروشگاه اپل.
‫شنبه شلوغی بود.
‫باید میرفتم فروشگاه اپل ‫رفتم سمت انتهای مغازه،،
‫یه آقایی رو دیدم که ‫لباس کامو پوشیده.
‫به من لبخند میزد و با خودم ‫گفتم فکر کنم اون رابین ویلیامزه،.
‫و گفتم، خیلی خب ‫میرم یه سلامی بکنم،.
‫شلوار کامو پام بود و گفت از ‫شلوار کامو راضی هستین؟،
‫معلومه راضی هستم، خودت که دیدی.
‫شروع به صحبت کردیم و توی ‫۱۲ گام ترک اعتیاد تفاهم داشتیم.
‫هردومون دوران جهالت مواد مخدر و ‫نوشیدنی غیر مجاز در زندگیمون داشتیم.
‫اطلاعات کافی داشت ‫تا بتونه پیدام کنه،
‫یعنی اگه میخواست میتونست تو ‫یکی از جلسات عادی ۱۲ گام بودم،.
‫سه شنبه شب بعدی،
‫من تو جلسه بودم.
‫به اطراف اتاق نگاه کردم، ‫ندیدمش با خودم گفتم: همینه دیگه..
‫وسط جلسه دور و برم رو نگاه کردم،
‫و اونجا بود انتهای ‫اتاق ایستاده بود....
‫و سریع روم رو برگردوندم و ‫گفتم وای خدای من، اینجاست.
‫صحنه خیلی شیرینی بود ‫و من شروع خوبی داشتم.
‫حیرت انگیز بود.
‫از دختری گفت که ‫هوش از سر و روش برده.
‫بهم گفت عاشق شده.
‫میدونی، مردها معمولاً این ‫حرف ها رو به هم نمیزنند.
‫My partner in crime who we've been ‫walking clean and sober together,
‫and enjoying all the rawness and ‫authenticity of life together.
‫Like here. This is Susan and ‫Robin and it was great you know.
‫It was like a, "I'm going to raise up. ‫Let me lift myself up to love."
‫We just had a theme, a way of ‫approaching life that was so in sync.
‫We just were like ‫two little kids.
‫We were looking ‫at the world together,
‫you know, almost like ‫through each other's eyes.
‫That was like having ‫a best friend, you know,
‫where you could really ‫explore life together.
‫Yeah, we dated ‫for about four years.
‫We'd had promise rings that ‫we'd worn for a year already.
‫Doesn't everybody do promise rings? ‫I don't know.
‫We knew we wanted ‫to get married.
‫October 22nd, 2011,
‫it was storybook.
‫Wow. I'm just picturing him. ‫Um...
‫He sure looked good.
‫A part of my wedding vows ‫was really all about...
‫loving him as he is.
‫I've no desire ‫to change this man.
‫And you had ‫your honeymoon in Paris?
‫- Oh, it was wonderful. ‫- Yeah?
‫The great thing is in Paris, ‫all the paparazzi
‫are like wildlife ‫photographers.
‫Obviously you look over there ‫like, Robin, kiss her.
‫Lift up her skirt. ‫No, get away from me.
‫Kiss her, kiss her, ‫do it now.
‫The comedian will now attempt ‫to kiss the tall woman.
‫از صحنه فیلمبرداری شب در موزه
‫به خونه برگشت. ‫عملا یک هفته توی خونه بود.
‫کاملا از پا در اومده بود.
‫He was absolutely exhausted.
‫یک هفته تست جلوی رومون بود.
‫تقویم کاملا پر شده بود.
‫خب، توی اون روز ‫اول تمام این ماجرا.
‫گفتم: می دونی، چرا نریم تنسی
‫ولی بریم اونجا پیاده روی کنیم،.
‫که دوستش داشتیم ما عاشق ‫پیاده روی هامون بودیم..
‫اون موقع بود که متوجه شدم عزیز
‫من تابه حال هیچوقت پیکنیک نرفته بوده،.
‫اون روز خیلی باد می اومد.
‫اما وقتی که رفتیم بیرون ‫آدمای خیلی زیادی اونجا نبودن،،
‫و،
‫it was so nice
‫خیلی خوب بود که در طبیعت ‫اطراف مون فضا داشته باشیم.
‫in nature.
‫رفتیم سمت سنگ ها و،
‫ساندویچ مون رو خوردیم ‫و فقط خودمون بودیم،
‫و اونجا آرامش بخش بود.
‫یکی از اون لحظه های وسط...
‫جنونی بود که سعی داشتی ‫بفهمی اوضاع از چه قراره.
‫انگار که ضرب درام ‫هی بیشتر و بیشتر می شد.
‫و اون تحلیل رفته بود.
‫خیلی...
‫خیلی تحلیل رفته بود.
‫و...
‫اون فقط دراز کشیده بود،
‫فکر کنم حدود چندین ساعت
‫همینجور دراز کشیده بود.
‫چندین ساعت
‫خب، این آدم خسته بود.
‫خب، اولین باری که ‫رابین اومد فروشگاه من،
‫سال 1983 بود.
‫و مدت کوتاهی پس از ‫مرگ جان بولوشی بود.
‫وقتی که جان ‫بولوشی از دنیا رفت...
‫رابین رو نابود کرد.
‫جان از هرکسی دیوانه تر بود،
‫اما مَرد، بهاش رو هم داد،
‫و، می دونید،
‫مثل این بود که آب ‫یخ ریخته باشن روش.
‫اون خودش رو جمع و جور کرد.
‫برای یک سال مصرف همه چیز
‫به جز نوشیدنی رو متوقف کرد،
‫و جلسات انجمن معتادا رو هم نرفت.
‫و می گفتم: عجب چطور ‫داری این کار رو می کنی؟
‫و اون گفت: فقط به این ‫خاطر که مجبورم می دونید..
‫نمی خواست بمیره.
‫و البته اون همیشه فعالیت،...
‫فیزیکی زیاد داشت می ‫دونید، اون ورزشکار بود،،
‫اون ورزشکار خوبی بود.
‫اون شروع کرد به دوچرخه سواری.
‫و بیشتر و بیشتر ‫دوچرخه سواری کرد،
‫و ما بیشتر و بیشتر می دیدیمش.
‫تو به دوچرخه سواری ‫علاقه ی زیادی داری؟
‫بله قربان من عشق دوچرخه ام..
‫بله قربان عاشق دوچرخه سواری ام..
‫یعنی برای من این مراقبه ی منه،.
‫این کاریه که می کنم می تونم.،
‫سوار دوچرخه م بشم و حدود،
‫گاهی اوقات 20 مایل، گاهی ‫اوقات 40 یا 50 مایل رکاب بزنم.
‫و بی نظیره زیباست..
‫گفته بود،
‫می دونید، دوچرخه سواری ‫نزدیک ترین چیز به پرواز کردنه،
‫و بهش اجازه داد...
‫تا خودش رو،
‫ از تموم چیزهایی ‫که در ذهنش می گذشت آزاد کنه
‫چون ذهنش خیلی فعال بود، درسته؟
‫رابین با دویدن و دوچرخه سواری،
‫همیشه در تقلا بود.
‫می دونید باید به ‫خودت فشار بیاری،
‫باید خودت رو به چالش بکشی.
‫و رابین به عنوان یک هنرمند،
‫خودش رو برای بازی در ‫نقش هایی به چالش می کشید...
‫که انگار،
‫خودش رو بسط می داد.
‫می خواست ثابت کنه که ‫اون فقط بازیگر کمدی نبود،
‫اون بازیگر بود.
‫ابتکار عمل به خرج می دی خودت رو ‫ابراز می کنی و اطرافت رو می بینی،.
‫مثل اینه که برم و با گل حرف بزنم ‫که حالت چطوره؟ لطفا سرفه کن.
‫می دونید وقتی اینجوری بازی ‫می کنید، خودتون رو ابراز می کنید.
‫با توقف اینکار اون انرژی رو ‫با زور درون خودت می ریزی،،
‫و در نهایت خودت رو منفجر می کنی.
‫یا بخاطر خاطرات ‫یا احساسات مختلف.
‫ای ناخدا ناخدای من،.
‫بشین، آقای...
‫انجمن شاعران مرده ‫نزدیک بود ضبط نشه،
‫چون اون ها فقط می ‫خواستن رابین بازی کنه.
‫نویسنده ازم پرسید...
‫چطور می تونیم رابین رو مجبور کنیم
‫دوباره بهش فکر کنه و شاید انجامش بده؟
‫گفتم: خب باید در روند ‫خلاقانه اون رو دخیل کنی.
‫و حداقل در انتخاب ‫کارگردان بهش حق نظر بدید.
‫"and at least ‫give him a voice
‫"in choosing the director."
‫گفتم براش لیست کوتاهی درست کن.
‫اما پیتر ویر در صدر لیست بود.
‫و اون گفت: اگر بتونید پیتر ویر ‫رو بیارید من هم بازی می کنم.
‫و عملی شد.
‫ممنونم، پسرا.
‫اون بهم هدیه ی شیرینی داد،
‫می دونید،
‫اون وقتی که داره به کتاب سالانه ی
‫دوران دانش آموزی خودش نگاه می کنه.
‫آقایان.
‫ما داشتیم به کتاب سالانه ‫قدیمی شما نگاه می کردیم.
‫خدای من.
‫- ....و بعد بچه ها- ‫نه، این من نیستم...
‫کتاب سالانه رو بهش نشون می دن.
‫زانو می زنه و می گه...
‫نه، این من نیستم.
‫استنلی ویلسون ملقب به ابزار.
‫که اسم مستعارش برای من بود.
‫انجمن شاعران مرده چیه؟
‫خب، در پخش اولیه همراه
‫رؤسای دیزنی نشستم کنارش،
‫و اون داشت لبخند می ‫زد و بهم نگاه نمی کرد.
‫و وقتی که این صحنه ‫پخش شد زدم زیر گریه،
‫و این تشکرش از من ‫برای کمک کردن بهش بود.
‫و اون شگفت انگیز بود.
‫رسوخ ناپذیر درست مثل احساس شما.
‫دنیا صدف اون هاست.
‫همیشه می خواست خودش رو ‫ببره رو به جلو. و انجامش داد.
‫و به نظرم بسیار قابل ستایشه...
‫because you don't ‫have to do that.
‫می دونید چون مجبور ‫نیستید اینکارو بکنید.
‫اون هم وقتی که ثروتمند و ‫مشهوری و مردم جهان دوستت دارن،،
‫و ازت می خوان بخندونی شون.
‫ما دوست داشتیم بریم با گروه
‫های محلی ای بسکتبال بازی کنیم...
‫که به بهتر شدن بزرگسالان ‫معلول ذهنی کمک می کرد.
‫عصب شناس اش که ‫اون هم اونجا می اومد،،
‫اون رو از ماه دسامبر ندیده بود،
‫وقتی که شبه هایی نسبت به...
‫لرزش دستش داشت می ‫دونید جوری بود که،...
‫حواس تون بهش ‫باشه، اما در اون وهله،
‫اونقدر خفیف بود که ممکنه بخاطر ‫آسیب قبلی شونه ش بوده باشه.
‫خب، اساسا، اون شب،
‫دکترش از اون طرف زمین ‫چشما بیماریش رو تشخیص داد.
‫.
‫تمام چیزی که می دونست این ‫بود که قراره بریم پزشک عمومی.
‫وقتی که بهش گفتن ‫پارکینسون داره...
‫و می گفتن اوایلشه و خفیفه،
‫و، می دونید این عالیه،.
‫پس، باشه، دارو مصرف می کنیم،
‫یکجوری درستش می کنیم، ‫می دونید در دست می گیریمش،.
‫گفتن 10 سال بدون ‫مشکل در انتظارشه.
‫می تونستم ببینم که حرف ‫شون رو قبول نکرده.
‫رابین یک سری...
‫سوالاتی رو پرسید،
‫که در اون زمان انگار...
‫می دونید...
‫پرسیده بود من،...
‫من آلزایمر دارم؟
‫زوال عقل دارم؟
‫من اسکیزوفرنی دارم؟
‫و جواب ها نه، نه، و نه بودن.
‫فقط اون عمق واقعی ‫این علائم رو می دونست،
‫.
‫بقیه مون با چیزی که می ‫دونستیم نتیجه می گرفتیم..
‫در رابطه با رابین تمرکز ‫اصلی روی حرکاتش بود،.
‫اما فکر کنم از درون برای رابین،
‫این فقط بخش کوچکی از علائمی
‫بود که داشت تجربه می کرد.
‫یکی دیگر از نشانه های اولیه زوال
‫عقل جسم لویی توهمات دیداریه.
‫اغلب باور دارن که ‫این توهمات واقعیه.
‫پس برای رابین، دونستن اینکه
‫.
‫بیماری پارکینسون داره کافی نبود.
‫اون دوست قدیمی من...
‫و همکلاسی اسبق من در ‫مدرسه جولیار نیویورک،
‫رابین ویلیامز.
‫- .باید نگه ش داری. خدمت ‫تو- اینجارو داشته باش!
‫یا خیلات یکی دیگه ست.
‫رابین و کریستوفر ‫دوستان خیلی خوبی بودن.
‫کریستوفر یه بچه خوشتیپ ‫از نیوانگلند بود، اون...
‫برادر یکم کوچیک تر ما بود.
‫و سه نفر ما می ‫دونید، برادر ویلیامز،،
‫برادر ویلسون، و برادر ریو بودیم.
‫اون اوایل که کریستوفر ‫دچار حادثه شد، رفتیم دیدنش.
‫اون تازه دچار حادثه شده بود و...
‫افرادی هستند که ‫دارن تصمیم می گیرن،
‫که می دونید به دستگاه حفظ ‫حیات متصل نگه ش دارن یا نه.
‫رابین با لباس مبدل
‫دکتر رفت توی اورژانس.
‫گفتم متخصص روده روسی ام،
‫و اکثر دکترهای دیگه ‫همه گفتن اوه، نه،.
‫و من رو نگاه کرد و گفت ‫سلام برادر، چه خبرا؟،
‫و من گفتم با اجازه یه ‫آزمایش ساده می گیرم،
‫همونطور که خودتون گفتید اگه ‫انگشتات رو حس کردی شانس آوردی.
‫می دونید و اون خندید،...
‫و گفت، داداش چه خبر شده؟
‫و حتی توی اوج اون ‫مشکل همچین تفکری داشتم.
‫و این کمک کرد ‫منظورم اینه که، اون.،
‫می دونید اون آدم ‫خارق العاده ایه،.
‫وقتی واقعا توی دردسر افتاده بودم ‫اولین نفری بود که اومد ویرجینیا.
‫یک بعد از ظهر اومد کسلر و فقط...
‫خدا رو شکر که روی این ‫صندلی کمربند ایمنی بسته بودم،
‫چون ممکن بود از خنده بیفتم.
‫اون اوایل که کریستوفر اون حادثه ‫براش پیش اومده بود و رفته بودیم دیدنش.
‫هردومون حرف زدیم و گفتم ‫هیچوقت نمی دونستم اون قویه،،
‫و رابین هم نمی دونست و گفت.،
‫فکر نکنم بتونم از ‫پس اون ماجرا بر بیام.
‫و من نمی خواستم می دونید..
‫وقتی از سر اون فیلم موزه
‫برگشت خیلی نحیف شده بود.
‫عادت داشت هر بعد از ظهر سر بزنه.
‫درست روی اون صندلی ‫گوشه اتاق می نشست.
‫راجع بهش من من می کرد، اما...
‫اما
‫اما هیچوقت شدت جدی بودنش ‫رو برای من توصیف نکرد،
‫شدت از دست دادن همه چیز رو.
‫حتی وقت هایی که افسرده ‫می شد گولش می زدم.
‫می گفتم خب خیلی وقت ها،...
‫می خوام از پشت بوم بپرم پایین.
‫می گفت، واقعا؟
‫اما می گفتم، آره.
‫گفتم، تو نمی تونی از ‫سقف بپری پایین چون....
‫نمی تونی سوزان رو تنها بذاری.
‫و به محض اینکه حتی حرفی نزدیک به ‫این هم می زدم اون اینجوری می کرد.
‫.
‫همیشه حیرت زده می شد،
‫این چیزی بود که همیشه ‫مدام از من دستگیرش می شد،
‫و می گفت،
‫حالا بالاخره درست متوجه شدم.
‫خب، اون کنایه عظیمی رو...
‫در مریض شدن دید.
‫لحظاتی بود که ‫خویشتن نگری می کرد.
‫و وقتی که اینکار رو می کرد
‫افسردگی شدیدی می گرفت.
‫اما اون به من حرفی ازش نزد...
‫و...
‫اون دیگه خیلی نمی خندید.
‫مردم باورد دارن که ‫روانشناسی ای وجود داره،
‫و بعد عصب شناسی ای وجود داره.
‫و اون ها یکی نیستن.
‫اما در واقع همه ش به این مربوطه .
‫که شبکه ‫های عصبی مغز ما چطور فعالیت می کنن
‫درک و قبول این واقعیت ‫برای جامعه ما خیلی سخته،
‫چرا که ما طرز تفکر متفاوتی نسبت
‫به بیماری های روانشناختی داریم.
‫درک این وجود نداره که
‫تغییرات شیمیایی در مغز،
‫مسبب ایجاد علائم ‫روانشناختی می شن.
‫در بیماری جسم لویی، شبکه های
‫عصبی مغز مشکلاتی ایجاد می کنه،
‫که مردم اون ها رو مشکلات ‫رفتاری درنظر می گیرن،
‫و به طور بلقوه اون رو ‫به بیماری ارتباط نمی دن.
‫کسی بیماری پارکینسون داره ‫بدنش می لزره، نمی تونه راه بره،.
‫می گن پس این مشخصا بیماریه.
‫اما در واقع معنای ‫بیماری رو می رسونه.
‫هیچ تفاوتی وجود نداره.
‫فقط شبکه های .
‫عصبی متفاوتی ‫هستند که تحت تأثیر قرار گرفتن
‫مثل موج عظیمی فرد ‫رو در بر می گیره،
‫مهم نیست اون فرد چقدر
‫ اخلاق ‫مدار درست، ،.
‫خوب و باهوش باشه
‫می دونید، وقتی که بیمار ی ای به
‫بزرگی زوال عقل جسم لویی می گیرن،
‫خیلی مریض می شن،
‫و از لحاظ روانشناختی ‫به شدت تغییر می کنن.
‫از همون اوایل روی ‫خواب تأثیر می ذاره.
‫این یکی دیگه از بخش های ‫خیلی مشکل بیماری جسم لوئیه.
‫وقتی که خوابیدن ناگهان حرکات ‫درون خواب شون رو انجام می دن،،
‫ما بهش می گیم رفتار رِم.
‫می تونن حین خواب حمله کنن و
‫در واقع توی شب کسی رو بزنن.
‫The lack of sleep ‫had been building
‫کمبود خواب از دسامبر ‫به شدت بیشتر شد.
‫دیگه شب ها بی قرار شده بود
‫که از علائم مشابه به پارکینسونه،.
‫پس، الان،
‫چه اتفاقی داشت می افتاد؟ ‫می دونید اوایل وقتی که خوابیدید،
‫مثلا بخاطر خسته بودن خیلی ‫سریع خواب تون سنگین می شه؟
‫اون یکدفعه می گفت،
‫عزیزم نظرت درباره...
‫و با صدای در طول روز ‫حرف می زد صداش بلند بود،.
‫هیچ کس نمی تونست بخوابه.
‫بخاطر چرخه توهم زا غیرممکن بود.
‫و اون وقت، سطحی که بدگمانی هم
‫وارد ماجرا شد، خیلی طاقت فرسا بود.
‫فقط اتاق به اتاق حرکت می کرد،
‫و عملا من رو زیرنظر داشت،
‫اون خیلی تماس تلفنی می گرفت،
‫و به مردم پیام می داد ‫و پرس و جو می کرد.
‫مطمئنم. می دونم که ‫اکثر سوال و جواب ها،
‫راجع به وفاداری من به خودش بود.
‫و بعد مثلا برمی گردم به استودیو،
‫و اون منو زیرنظر گرفته،
‫و بدون حرکت انگار که ‫خشکش زده اونجا ایستاده.
‫و حرکت نمی کرد.
‫و بعد از اون حالت بیرون می اومد،
‫و خیلی از دست خودش ناراحت بود.
‫صحنه های دیگه ای ‫براش در جریان بود.
‫فکرهای دیگه ای راجع ‫به ما در سرش می گذشت.
‫کدوم بخش این...
‫اختیار داشتنه؟
‫از کاری که داشت می کرد آگاهی
‫داشت و این مسئله براش دردناک بود،
‫چون می دونست که ما ‫اینجوری نیستیم که درست نیست،.
‫اون هسته ی انسان هست که
‫هنوز دست نخورده باقی مونده.
‫و اون ها با این مسئله ‫در کشمکش هستن،
‫با تغییر کردن شون در کشمکش هستن،
‫و می دونید، اغلب، نتیجه گیری
‫منطقی خوبی راجع بهش ندارن.
‫پس، خیلی مشکله.
‫رابین به اندازه کافی نمی خوابه.
‫روانشناس ها می گن: نخوابیدن ‫می تونه خیلی خطرناک باشه.
‫وقتی بهمون گفته شد که،
‫از هم جدا باشیم
‫اومد پیش من و گفت...
‫یعنی الان از هم طلاق گرفتیم؟
‫برای کسی به اون باهوشی ‫که همچین حرفی رو بزنه.
‫چه عدم تطابقی در واقعیتش بوده.
‫پنج دقیقه بعد...
‫برگشته بود،
‫و متوجه شد که،
‫نه، ما عاشق همدیگه ‫ایم و زن و شوهریم.
‫There's no...
‫I'm not leaving him.
‫رابین توی خونه بود و ‫اومده بود سر بزنه و...
‫می خواست از پنجره ‫پشتی بیرون رو نگاه کنه،
‫به اسکله و قایق هامون نگاه کنه،
‫و منظره متفاوتی رو تماشا کنه.
‫و خب، از پنجره پشتی ‫بیرون رو نگاه کرد،
‫به بیرون از اتاق ‫آفتاب گیر ما نگاه کرد،
‫اونجا ایستاد، و ایستاد،
‫و ایستاد،
‫حدود 10 تا 12 دقیقه ‫بدون حرکت ایستاد.
‫یک کلمه هم نگفت فقط ‫اونجا ایستاد و نگاه کرد..
‫برای طولانی ترین دوره ‫زمانی. بیش از حد طولانی.
‫بالاخره گفتم، رابین ‫بیا برگردیم بیرون.
‫وسط طوفان،
‫مدام سعی داشتیم در ‫مرکزش باقی بمونیم.
‫تا اون موقع، دیگه هر روز ‫داشتیم روانشناس می دیدیم.
‫مثل دوچرخه سواریه ‫این کار 12 مرحله داره،.
‫با هم مراقبه کردن کمی کمک کرد.
‫رفتیم پیش هیپنوتیزم ‫گری توی استنفورد،
‫و خدا خیرش بده همه کاری کرد،.
‫می اومدم تو اتاق و اون نشسته ‫بود و داشت این کاره رو می کرد،
‫این بخشی از این جریان بود
‫که مثلا خودت ور هیپنوتیزم کن.
‫یکجورایی جواب داد، یکمی.
‫اما همیشه موقتی بود.
‫اما اون به تلاش ‫کردن ادامه می داد.
‫اون جنگجوی کله شقی بود.
‫طوری که می تونست...
‫با پریشانی های درونی اش ‫مبارزه کنه ترس های درونی اش،.
‫با کاری که قلبش قادر به انجامش ‫بود، مورد مرهمت قرار گرفته بود.
‫در وسط جولانگاه ترس.
‫کل عمرت رو بدون اینکه بفهمی چه
‫شکلی ای می گذرونی و بعد، اینم از تو.
‫گرسنه می شی احمق می شی،،
‫تیر می خوری و می میری.
‫و بعد به این ظاهری که برای ‫دیگران داشتی نگاه سریعی می ندازی.
‫به دنیای اطرافت هیچوقت اون ‫چیزی که فکرش رو می کردی نیست..
‫می تونست کاری رو بکنه که
‫در توان هیچکس دیگه ای نبود.
‫یادمه روزی که فهمیدم ‫سر از پا نمی شناختم.
‫که رابین ویلیامز قراره بیاد نقش ببر
‫بنگال رو تو نمایش باغ وحش بغداد بازی کنه.
‫Bengal Tiger at ‫the Baghdad Zoo.
‫می دونید، اون ببره.
‫واقعیت اینجاست که ببرها بی خدان.
‫تموم ما گستاخیم.
‫بهشت و جهنم، این ها ‫مفاهیم خاصی هستن...
‫که نشان دهنده گرسنه ‫بودن و گرسنه نبودن اند.
‫می دیدمش که بعد از ‫نمایش منتظر می مونه،
‫بعد از اینکه از نمایش 2 ساعت ‫و 20 دقیقه ای بیرون می امدیم.
‫and he's waiting for ‫every single person
‫to get their picture ‫and to sign their playbill.
‫And I learned patience, ‫and I learned compassion.
‫He's everything you want ‫from a fellow artist.
‫- .سلام، کلن- تو اتاق ‫انتظار خوشتیب نشستیم.
‫اون می رفت و از سر محبت...
‫برای کمدین های اتاق ‫انتظار نمایش اجرا می کرد.
‫همه بهش به چشم ‫قهرمان نگاه می کردن،
‫و اون، بیشتر از سخاوتمنده.
‫وایسا، می تونی ادای اونی که ‫امروز زد به ماشین مون رو دربیاری؟
‫- لطفا؟- نه! بیخیال رفیق! نه.
‫- .هیچی- داداش، تو زدی ‫به ماشین اجاره ای من.
‫نه، داداش. زدم ‫ولی اتفاقی نیفتاده.
‫- .این از قبل هم اینجا بوده و ‫هیچ اتفاقی نیفتاده- خیلی خنده داره.
‫احتمالا بیمه که داری؟
‫اصلا و ابدا، ممنون.
‫اون آخرین دوچرخه سواری با رابین،
‫در اول سواری ازش پرسیدم ‫خیلی خسته به نظر می رسی.
‫مطمئنی می خوای رکاب ‫بزنیم؟ انگار خسته و کوفته ای.
‫اون گفت نه، بهش نیاز داره ‫که واقعا بهش نیاز داشته..
‫و اینکه آماده انجامشه.
‫اما مشخص بود که بی روحه،
‫جوری بی روح بود که ‫تابه حال اینجوری نبود.
‫خیلی لاغرتر شده بود ‫انگار که اصلا اونجا نبود،.
‫چندین بار از اون حدی که ‫باید می رفت توی خط جاده،
‫خیلی بیش از حد به سمت مرکز جاده.
‫سوال های عجیب زیادی پرسید،
‫به طرز عجیبی انگار ‫حواسش پرت شده بود.
‫برمی گشت و حرفایی مثل ‫«ساعتت چنده رئیس؟» رو می زد.
‫هیچوقت تابه حال موقع رکاب ‫زدن ازم چنین سوالی نپرسیده بود.
‫می گفتم: نمی دونم، ساعت یک راه افتادیم ‫نصف راه رو اومدیم الان1:30 شده؟،
‫ممنون رئیس.
‫سی ثانیه بعدش ساعتت چنده رئیس؟
‫چهل و پنج ثانیه بعد همون سوال..
‫چندین سوال دیگه ای هم پرسید که ‫عجیب بودن و با عقل جور در نمی اومدن.
‫توی مسیر راه گفت، ‫شاید بهتر باشه برگردیم،
‫یک دور زدیم دیگه برگردیم ‫می دونید، همچین چیزهایی،.
‫قبل از اینکه آدم متوجه بشه ‫داشت از من دور می شد،.
‫اول 20 یارد فاصله داشت ‫بعد 40 تا و بعد 100 تا.
‫این اتفاق هیچوقت توی ‫رکاب زدن نیفتاده بود.
‫و ناگهان صد و خورده ای یارد ‫دور بود و نمی تونستم بهش برسم.
‫خودم رو کشتم تا بهش برسم.
‫نمی تونستم و اون تا ‫خود خونه رو رکاب زد.،
‫و وقتی که رسیدیم خونه گفت،
‫امیدوارم مشکل نداشته باشی ‫رئیس اما امروز رو باید برم خونه،.
‫یه سری کار دارم. و گفتم، باشه ‫و اون باعجله رفت توی خونه،.
‫بر خلاف عادتش حدود ‫ساعت 9:30 شب،.
‫کارول متوجه شد که رابین و ‫لئونارد بیرون خونه ایستادن،
‫اومدم بیرون و پرسیدم ‫که مشکلی پیش اومده یا نه.
‫و اون گفت، آره حالم خوبه.
‫یک جورایی جواب ساده ای داد.
‫و بعد گفت رئیس، ‫واقعا بغل لازمم،.
‫و خب بغلش کردم.
‫اون لحظه زد زیر گریه ‫سرش رو گذاشت رو شونه ام،.
‫و خب دستم رو گذاشتم روی شونه اش.
‫بعد ازش پرسیدم، رابین، ‫رابین، حالت خوبه؟
‫مشکلی پیش اومده ‫که بتونم کمک کنم؟
‫درد داری؟
‫اون گفت، نه رئیس.
‫اون راجع به خانواده و اتفاقی که ‫داشت توی زندگی اش می افتاد حرف زد،
‫و مسائلی که...
‫فکر کنم حس می کرد که من ‫محرمانه نگه شون می دارم.
‫حدود 15 دقیقه ای طول ‫کشید گفت، خداحافظ رئیس..
‫گفتم، فردا می بینمت.
‫و رفت به سمت خونه.
‫سعی می کنیم تا ساعت ‫خواب بهتری پیدا کنیم.
‫یک کم تا دیر وقت بیدار موندیم ‫که کاری بود که اون هفته کردیم،.
‫وقتی جدا می خوابیدیم، گفتیم، خب،
‫تا زمانی که وقت خوابیدن برسه ‫با هم پیش تخت مون می مونیم.
‫دوباره، براش می خوندم، ‫و بعد وقت خواب بود،
‫و اون،...رفت توی دفترش،
‫که بغل اتاق مونه، و اون چند باری ‫رفت و اومد تا وسایلش رو ببره،
‫و دیدم که آیپدش ‫رو برده و فکر کردم،
‫خیلی خوبه چون اون خیلی وقته که، می دونید
‫نمی خواسته چیزی بخونه، یا اصلا کاری بکنه،.
‫خیلی ساده به همدیگه شب ‫بخیر گفتیم شبت بخیر، عشق من..
‫شبت بخیر، عشق من.
‫ما هر روز با هم مراقبه می کردیم.
‫پس، وقتی که بیدار شدم و ‫اون هنوز بیدار نشده نبود،
‫با خودم گفتم که خدای ‫من، در هنوز بسته ست.
‫اون خوابه، اون ‫خوابه این خیلی خوبه،.
‫دستیارش اومد چون یه سری ‫مسائل کاری داشتن که بررسی کنن،
‫و من باید می رفتم، پس بهش گفتم،
‫می دونی، وقتی که ‫بیدار شد بهم پیام بده.
‫ظاهرا خواب مونده بوده.
‫و نمی تونستن بفهمن چرا خواب مونده ‫بوده چون اون اینجوری نبوده، درسته؟،
‫و سعی کردن برن ‫تو اتاق و در قفل بوده.
‫و بعد پیامی گرفتم ‫که نوشته بود...
‫بیدار نشده چیکار باید بکنم؟،
‫می دونستم...فقط می دونستم که ‫اتفاق خیلی خیلی وحشتناکی افتاده بوده،
‫درست نبود و من پیام دادم،،
‫بلافاصله بیدارش ‫کن و بهم زنگ بزن.
‫اون بهم زنگ زد.
‫سوزان تازه برگشته بود.
‫دن و ربکا بیرون خونه بودن.
‫پلیس ها داشتن سر می رسیدن ‫و نمی دونستن جریان چیه.
‫خواهرم اومد تو آشپزخونه ‫و گفت، حالت چطوره؟
‫گفتم خوبم. ادامه داد که پس ‫تو...خدای من، نمی دونی؟،
‫و می دونید، بعدش بهم گفت.
‫می دونید، یک باره ‫سونامی غم من رو برگرفت.
‫سه سال پیش همین امروز ‫دارم با ماشین برمی گردم.
‫و یک خبرنگار از ‫تابلوید به تلفنم زنگ زد.
‫اصلا نمی دونم چطور ‫شماره م رو پیدا کرده بود.
‫و گفت، نظری راجع به مرگ دوست
‫تون رابین ویلیامز بخاطر خودکشی دارید؟
‫و تلفن کوفتیم رو انداختم اون ‫طرف ماشین و به رانندگی ادامه دادم.
‫با جزئیات تموم یادمه ‫که بیرون خونه ایستادیم،
‫و می تونید صدای اومدن ‫هلی کوپتر رو بشنوید.
‫اون گفت، خیلی خب، پیداشون شد.
‫اون روز تموم منطقه ‫ساحلی آشفته شده بود.
‫و همینطور نیویورک، ‫و هالییوود و همه جا.
‫مثل منطقه جنگی بود، هلی ‫کوپترها چرخ می زدن،،
‫ون های اخبار دیش های ماهواره ‫ای بزرگ شون رو بیرون آورده بودن،
‫و همه دارن دوربین ‫ها رو آماده می کنن.
‫در خونه های ما رو ‫می زنن نظر می خوان.
‫این اطراف خیلی وضعیت ‫دیوانه کننده ای شده بود.
‫رسانه جهانیی به این بن ‫بست کوچیک اعزام شده بود.
‫اینکه چطور همه قسمت ‫خبری خودشون رو می خواستن.
‫ما حس کردیم که نقص ‫حریم خصوصی بزرگی بود.
‫این اتفاق خیلی ‫وحشتناک دردآوری بود،
‫برای افراد عادی که ‫همسایه های ما هستن.
‫و همینطور طرفدارهای رابین هم بودن که
‫فقط می خواستن بیان و ادای احترام کنن،
‫و با صلح جلوی خونه ش می ایستادن،
‫و گل می ذاشتن زمین و ‫فقط ادای احترام می کردن..
‫می دونید، واقعا مثل ‫این بود که انگار...
‫یک عضوی از بدنت رو کنده ‫باشن و نتونی بلافاصله درمانش کنی.
‫یادمه که داشتم از پله های ‫اون ساختمون پایین می اومدم...
‫و حس می کردم که این ‫یک سال و نیم گذشته...
‫از تلاش بسیار زیادی که ‫من و شوهرم از سر گذرونیدم.
‫من شروع پاسخ رو داشتم.
‫حدود یک سال بعدش رو ‫شروع به تحقیق کردم.
‫راه برگشتی از زوال ‫عقل جسم لویی وجود نداره.
‫درمانی وجود نداره افسردگی، ‫می تونید ازش بیرون بیایید،.
‫اون قبلا در زندگی ‫اش ازش رها شده بود.
‫هر چقدر هم که بی حواس بود، ‫و بخاطر اون حقه هایی که بیماری
‫بهش زده بود مشاعر درستی نداشت. ‫و نداشتن خوابیدن ‫و همه این موارد.
‫اما فکر کنم احتمالا در یک ‫بخشی از مغزش تصمیم گرفت،
‫نمی خوام همه رو ‫با خودم به زیر بکشم.
‫می خوام یک یا دو سال توی ‫این مسیر رو به زوال برم.
‫شاید همچین سطحی از هوشیاری رو ‫نداشته، اما با شناختی که از رابین دارم،
‫من می خوام دوچرخه سواری کنم. می خوام ‫کنار هسر زیبام باشم، می خوام کمدی بازی کنم.
‫این ها احتمالا پس از مدت خیلی ‫کوتاهی از دسترس خارج می شدن.
‫و اون خیلی شاد بود. و بعد ‫لذتی در زندگیش باقی نمی موند.
‫نه اون آماده رفتن نبود ‫اون اصلا آماده رفتن نبود..
‫و اون بیشتر از چیزی که حسش ‫رو داشت به زندگی چنگ زده بود.
‫No, he wasn't ready to go. ‫He wasn't ready to go at all.
‫And he stuck around longer than he ‫felt like it. I mean, I just know him
‫because he wasn't ready to say ‫goodbye to Susan or to life.
‫می دونید وقتی کسی اونجوری مریض ‫می شه دلیلش اونقدر گیج کننده بودنشه.
‫این قلب شون نیست که مریضه.
‫می دونید مشکل از بخش ‫اصلیه مشکل از کامپیوتره،.
‫و این مسئله خیلی متفاوته،
‫خیلیی متفاوت
‫جسم لویی به هیچکس ‫فرصت آماده شدن نمی ده.
‫بخش روانی خود بیماریه این ‫ظهور بیماری در ساقه مغزه..
‫به نظرم در این کشور ‫مشکل بزرگی هست،
‫چرا که سلامت روانی و عصب ‫شناسی جدا از هم دیده می شن.
‫در واقع همه شون رفتار ‫غیرمعمول شبکه های عصبیه،
‫وقتیه که مغز شما عمل نمی کنه تا ‫بهتون اجازه بده انسانی کامیاب باشید.
‫این تمایل وجود داره تا مردم رو بخاطر ‫رفتارشون و بیماری شون سرزنش کرد،
‫و طرز تفکر خاصی حول محور بیماری هست
‫که مردم مسئول بیماری خودشون هستن. نیستند.
‫به نظرم این دنیایی بدون سرزنشه درست ‫مثل وقتی که کسی سرطان داشته باشه،،
‫بدون سرزنش.
‫بیوه رابین ویلیامز ‫درباره کمدین عزیزش...
‫از زمانی که او زندگی اش را ‫گرفته برای اولین صحبت می کند...
‫سوزان ویلیامز سکوتش رو می شکند.
‫از زمان مرگش یک سال گذشته می ‫بینم که هنوز حلقه ازدواجت دستته..
‫- حالت چطوره؟- حالم خوبه.
‫سال حزن و اندوه بود.
‫Uh, and it's been ‫a year of
‫و سال این بوده که واقعا ‫بفهمم چی همسر من رو کشته.
‫سوزان اسناید ویلیام سرمقاله ‫ای برای ژورنال عصب شناسی...
‫برای اولین مصاحبه تلوزیونی اش از ‫زمان نوشتن درباره مشکلات سلامتی رابین.
‫مردم فکر می کنن شوهرت ‫خودش رو کشت چون افسرده بود.
‫همه فکر می کردن ‫بخاطر خودکشی مرده،
‫از افسردگی اما اصل ‫ماجرا این نبوده؟.
‫نه، رابین از افسردگی نمرد.
‫رابین بیماری مرگ باری داشت، ‫و اسمش زوال عقل جسم لوئیه.
‫هر کس به روش ‫خودش با غم کنار میاد.
‫بخشی که نیازمند ‫تمرکز و توجه ‍ه اینه که...
‫بیایید این بیماری رو درمان کنیم ‫هیچکس نباید چنین چیزی رو تجربه کنه..
‫هیچکس نباید اون سطح از دردی ‫که رابین تجربه کرد رو احساس کنه.
‫و اون یکی از ملیون ها نفر بوده.
‫اما کاری که اون کرده ‫این بود که همه کسانی،....
‫که براشون مهم بوده رو از ‫اتفاقی که واقعا افتاد آگاه کرد،
‫داستان واقعی سال آخرش.
‫گزارشات کالبد شکافی تشخیص دادند که ویلیامز ‫بیماری وخیم زوال عقل جسم لوئی داشته.
‫زوال عقل جسم لویی.
‫نوعی زوال عقل داشته که با عنوان ‫زوال عقل جسم لویی شناخته می شود.
‫که تنها پس از مرگش کشف شد.
‫وقتی بیماری ات رو تشخیص ندادن،
‫و داری مسیرهایی رو برای درک اینکه ‫چه اتفاقی داره می افته طی می کنی،
‫ترس از اینکه این از ‫کجا سرچشمه گرفته؟
‫رابین پرسید من زوال عقل دارم؟
‫من اسکیزوفرنی دارم؟
‫و خب الان درسته ‫دیگه؟ مشخصه یا نه؟
‫این چیزیه که دیگر خانواده ‫ها دارن از سر می گذرونن.
‫مثالی از اتفاقی که داره در ‫خیلی از این زندگی ها می افته.
‫داشتن تشخیص بیماری....
‫به معنای همه چیز بود.
‫صحبت با مطبوعات ‫برای اون فیلم آخر واقعا،
‫منظورم اینه که، از نظر ‫احساسی واقعا پیچیده بود،
‫و بخوام بی پرده بگم واقعا به ‫این قضیه افتخار می کنم که،...
‫هر روز 200 نفر سر اون صحنه بودن،
‫و حتی یک نفرشون،
‫هیچوقت با کسی راجع به مشکلاتی ‫که دیدیم رابین تحمل می کنه حرفی نزد.
‫اما دیگه سکوت کردن درباره ‫ش کار صادقانه ای نیست،
‫بلکه شاید بدون احساس گناه به ‫اشتراک گذاشتنش صادقانه باشه،
‫بدون رازداری، که آره، ‫این مرد داشت درد می کشید.
‫مشکلی داشت که اون زمان ‫هنوز براش اسمی نداشت.
‫و این مسئله رابین رو برنمی ‫گردونه اما قطعا شفافیت ایجاد می کنه،.
‫چرا که متغیر کاملا جدیدی...
‫در اواخر به معادله زندگی رابین ویلیامز ‫وارد شد، که زندگی اش رو پایان داد.
‫رابینی که ما تموم اون ‫سال ها تماشا کردیم،
‫مردی که خودش رو ابراز می کرد،
‫مردی که می رفت خارج کشور ‫تا نیروهای ارتش رو سرگرم کنه،
‫مردی که خدمه صحنه ‫رو سرگرم می کرد،
‫مردی که دوستانش رو بغل ‫می کرد و از دست نمی داد.
‫اون واقعا حقیقت داشته.
‫بعد از اینکه فوت کرد، در میز کنار ‫تختش چند تا وسیله بود. فقط چندتا چیز.
‫و هر چند وقت یکبار در ‫اون کشو رو باز می کردم.
‫um...
‫وقتی که دلم براش تنگ شده بود و ‫فقط می خواستم که چیزی بهم بگه،.
‫اون کتاب رو باز ‫کردم و تعجب کردم.
‫و یادم اومد وقتی که درباره کاری ‫که می خواستیم بکنیم حرف می زدیم،
‫می خواستیم بتونیم که این رو به ‫عنوان میراث مون به جا بذاریم.
‫و برای رابین، این مسئله بود که می ‫خواست به مردم کمک کنه که کمتر بترسن.
‫وقتی بتونید رابین رو به عنوان همسایه و دوست ‫مون همونطور که ،.
‫همه ما می شناختیمش بشناسید
‫این یک مسئله ست. اما در واقع،...
‫اما درکی وجود داره که اون ‫چه تأثیری در سطح جهانی داشته.
‫آخرین صحنه مجموعه شب در موزه.
‫خداحافظی کردن ‫رابین و بن استیلره،
‫و می دونن که احتمالا دیگه ‫هیچوقت همدیگه رو نمی بینن.
‫اون خود صحنه بود.
‫ما متوجه نبودیم که ‫اون زندگی واقعی بود.
‫وقت ماجراجویی بعدیته.
‫اصلا نمی دونم فردا ‫قراره چیکار کنم.
‫چقدر هیجان انگیز.
‫خداحافظ تدی.
‫بدرود لاورنس.
‫اگر فیلم هاش رو دیده باشید،
‫فیلم های رابین رو، یک ‫وجه ی رابین رو دیدید.
‫اما بزرگترین نعمت این بود ‫که به عنوان انسان چه کسی بود.
‫اون فردی بود که مهر می ‫ورزید و این چیزیه که اون بود.
‫اون کاملا رو راست بود، می دونید.
‫و عظمت عشق رو درک می کرد.
‫اوه، پسر، این مرده یعنی، ‫همیشه اطرفش حس خوبی دارم،.
‫لحظه هایی بود که اصلا ‫از خنده منفجر می شدم.
‫صداش رو توی گوشم می شنوم.
‫می دونید اون یکی از ‫خوشی های زندگی من بود،
‫یعنی، اون یکی از بهترین ‫دوستانی بود که به عمرم داشتم.
‫می دونید منظورم چیه؟
‫حقیقتا دوران با ارزشی بود ‫تجربه بی همتای زندگی بود..
‫من فقط خیلی دوستش دارم.
‫آره غصه هست و ‫بعد باید ازش بگذری.
‫و بعد امید هست می دونید ‫غصه ها همیشه اینجوریه که....
‫آرزو می کنی که ای کاش ‫اتفاق نمی افتادن. اما افتادن.
‫و هدف اینه که تفاوتی ایجاد کنی.
‫این چیزیه که بهش ‫می گن نعمت بودایی.
‫این تفکره که...
‫به خودت اومدی و متوجه می ‫شی که چیزی که مهمه دیگرانن،
‫بسیار فراتر از خودت.
‫خود می ره رد کارش نفس، بای بای،.
‫متوجه می شی افراد بی نظیر خیلی زیادی ‫اون بیرون هستن که شکرگزارشون باشی.
‫و خدایی مهربان.
‫و به غیر از اون موفق باشید،.
‫هدف زندگی اینه.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.