اگر شخصی با اعتماد به‌نفس در مسیرِ رویاهایش، پیشروی کند
و برای به‌دست آوردنِ زندگیِ رویایی خود تلاش زیادی انجام دهد
در زمان کوتاهی که حتی تصورش را هم نمی‌کند، به موفقیت خواهد رسید
«هنری دیوید ثورو»
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
«دیو شپل»
زنده، از واشینگتن دی‌سی
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
"رویاپرداز"
خیلی‌خب
...تقریبا ۲۴ سال پیش
برای اولین‌بار، اومدم روی استیجِ همین سالن
داشتم اولین ویژه‌برنامه‌ی یک‌ساعته‌م رو ضبط می‌کردم
اسمش «آروم‌آروم بکش‌شون» بود [ Killin' Them Softly ]
دوست دخترِ حامله‌م توی این ردیف، نشسته بود
الان زنمه
،بچه‌ای که توی شکمش بود ...یعنی پسر اولم
الان با خودم گُل می‌کشه
و فشاری که اون شب روم بود رو بیش‌تر از هرچیز دیگه‌ای یادمه
قبل از اجرا، مجبور بودم برم توی خیابون
و به ملت، بلیطِ مفتی بدم
چون نمی‌تونستم سالن رو پُر کنم
وای پسر، ۲۴ سالِ کوتاه، چه تغییراتی که توی زندگیِ آدم ایجاد نمی‌کنه
و درست قبلش، پدرم مُرده بود
اونقدر عمر نکرد که اجراهام رو ببینه
و وقتی مُرد، غمش وجودم رو گرفته بود
فکرنمی‌کردم دوباره بتونم بخندم یا حتی لبخند بزنم
و تنها کسی که من رو از اون حال و هوا درآورد
خدابیامرز، رفیقِ کمدینم نرم مک‌دانلدِ کبیر بود
درسته، دمِ نرم گرم
و نُرم کاری که کرد که هیچ‌وقت یادم نمی‌ره
می‌دونست که من طرفدارِ پروپاقرصِ جیم کری هستم
نمی‌خوام زیاد بهش بپردازم
ولی جیم کری، در حدی با استعداده که با تمرین و تعلیم، نمی‌شه به گردِ پاش رسید
.استعداد خدادادی داره شیفته‌ش بودم
نُرم هم می‌دونست. بهم زنگ زد ...و گفت «دیوید
گفت دارم با جیم کری روی یه فیلمی کار می‌کنم
می‌خوای ببینیش؟ من هم گفتم معلومه که آره
و بعد از مُردن پدرم، اولین‌باری بود که هیجان‌زده می‌شدم
.اسم فیلمه «مرد روی ماه» بود من هم خبر نداشتم
توی این فیلم هم جیم کری، نقشِ خدابیامرز اندی کافمنِ کبیر که یکی دیگه
از الگوهای کمدینم بود رو بازی می‌کرد
و جیم کری، اون‌قدر توی اون نقش غرق شده بود
که به محض بیدار شدن
...تا موقعِ خواب، با هویتِ اندی کافمن
زندگی می‌کرد
من هم نمی‌دونستم
،وقتی موقع فیلمبرداری «کات» می‌دادن ...این رفیق‌مون همچنان
توی نقشِ اندی کافمن می‌موند
جوری که همه‌ی اعضای گروه اندی صداش می‌کردن
.من هم نمی‌دونستم رفتم دیدنش
و وقتی وارد اتاق شدم و دیدمش «داد زدم گفتم «جیم کری
و همه گفتن نه
اندی صداش کن
من هم نمی‌فهمیدم
بعدش اومد سمتم و عجیب و غریب رفتار می‌کرد، نمی‌دونستم تو نقشِ اندی کافمنه
«گفت «سلام، چطوری؟ من هم گفتم سلام
اندی؟
...حالا
...از طرفی خیلی خوش‌شانس بودم
که یکی از بهترین هنرمندانِ دورانِ خودم رو می‌دیدم
که توی یکی از چالش‌برانگیزترین فرآیندهای ممکن، غرق شده بود
خوش‌شانس بودم که شاهدش بودم
...ولی همزمان
خیلی هم ناامید شده بودم
چون می‌خواستم جیم کری رو ببینم
و مجبور بودم کل اون روز رو وانمود کنم که طرف اندی کافمنه
مشخصاً جیم کری بود دیگه
وقتی می‌دیدمش، مغزم بهم می‌گفت که جیم کریه
بگذریم، اینا رو گفتم که بگم ترنس‌ها همچین حسی بهم می‌دن
شروع شد
اگه با این فرض اومدین اینجا ...که قراره باز هم
...با این قشر شوخی کنم...
اشتباه فکر کردین
دیگه با این قشر در نمی‌افتم
به دردسرش نمی‌ارزید
دیگه درباره ترنس‌ها کسشعر نمی‌گم
شاید امشب، سه چهارتا کسشعر درباره‌شون بگم، ولی در همین حد می‌مونه
از حرف زدن درباره‌شون خسته شدم
می‌خواید بدونید چرا از حرف زدن درباره‌شون، خسته شدم؟
چون این قشر جوری وانمود کردن که انگار برای خنده‌دار بودن، بهشون نیاز دارم
مسخره‌ست خب
.به شماها نیازی ندارم که سوژه جدید دارم
نمی‌تونید سوژه‌م رو پیش‌بینی کنید
.دیگه با ترنس‌ها شوخی نمی‌کنم ...می‌دونید می‌خوام چی کار کنم؟ امشب
با معلول‌ها شوخی می‌کنم
چون به اندازه‌ی هم‌جنسگرایان سازمان‌یافته نیستن
من هم که عاشقِ ضعیف‌کُشی‌ام
.احتمالا همین الان، ردیفِ آخر یه معلول نشسته چون معمولاً همون‌جاها می‌نشونن‌شون
«اومدم به ترنس‌ها بخندم»
نمی‌دونستم این کاکاسیاه می‌خواد ما رو مسخره کنه
«پاشید بریم بابا»
آره، وقتشه با این معلول‌ها هم یه‌کم شوخی بشه
.بذار حسابِ کار دست‌شون بیاد کون لق‌شون
یه‌بار رفته بودم کاخ کنگره
و یه نماینده‌ی کنگره دیدم که معلول بود
اسمش «مدیسن کاتورن» بود
یه جمهوری‌خواهِ اهلِ کارولینای شمالیه
و شوکه شده بود
چون دیدمش و گفتم «سلام، جناب نماینده»
.نمی‌دونست که می‌شناسمش ...برگشت و
بعدش راهم رو کشیدم رفتم
می‌خواستم کاری که من می‌تونم بکنم و اون نمی‌تونه انجام بده رو ببینه
با حالتِ بپربپر رفتم
عصبانی شده بود
دیگه نماینده نیست
نمی‌دونم سیاست رو دنبال می‌کنین یا نه
،نمی‌خوام بامزه‌بازی دربیارم ولی کرسی‌ش رو از دست داد
رقابت بدی داشت
آره، جدی می‌گم
می‌دونید کجای راه رو اشتباه رفت؟
باز واسه کنگره، کاندید شده بود
بعد حرومزاده سعی کرد یه شخصیتِ جنجالی بشه
توی همه‌ی پادکست‌های راستگرایان حضور پیدا می‌کرد و کسشغر می‌گفت
«مثلا می‌گفت «واشینگتن بدتر از هالیووده
توی خونه نشسته بودم، پشم‌هام ریخته بود
«گفت «این آدم‌ها حال به‌هم زنن
سکس‌های گروهی و سکس‌پارتی می‌گیرن و مواد می‌زنن
با خودم گفتم این کاکاسیاه مثل «جاسی اسمولت» حرف می‌زنه
دروغ می‌گفت
شک ندارم که توی واشینگتن از این کیری‌کاری‌ها می‌کنن‌ها
ولی بعید می‌دونم با چشم‌های خودش دیده باشتش
آخه کدوم کسخلی، یه فلج رو به سکسِ گروهی دعوت می‌کنه؟
تا بتونه خبرچینی کنه و همه رو بفروشه؟
با خودم گفتم دعوت کردنش به سکس گروهی فقط یه دلیل داره
خودتون هم خوب می‌دونید چیه
«بُکُنید رفقا، من که چیزی حس نمی‌کنم»
«بیاید این لایحه رو برای آمریکا تصویب کنیم»
«به نوبت، رفقا»
وای پسر
آره، آره
بقیه معلول‌ها، افراد جدیدی‌ان که ضعیف‌کُشی‌شون می‌کنم
...حقیقتش
سعی دارم میونه‌م با قشرِ ترنس‌ها رو درست کنم
چون نمی‌خوام فکر کنن که باهاشون حال نمی‌کنم
می‌دونین چطوری می‌خوام میونه‌م رو درست کنم؟ یه نمایشنامه نوشتم
چون می‌دونم همجنسگرایان عاشقِ نمایشن
نمایشِ غم‌انگیزیه، ولی تکان‌دهنده‌ست
درباره یه زن ترنسِ سیاه‌پوسته
که متاسفانه، ضمیرش کاکا‌سیاه‌ست
اشکِ آدم رو درمیاره
در آخر نمایش، از فرط تنهایی می‌میره
چون سفیدپوست‌های لیبرال نمی‌تونن صداش کنن
غم‌انگیزه
...حرف از کاکاسیاه شد
،روی یه کتابی هم داشتم کار می‌کردم راست می‌گم
دارم رمانِ ماجراهای هاکلبری فین رو بازنویسی می‌کنم
می‌خوام از دیدِ کاکاسیاه جیم بنویسمش
اسمش «ماجراهای کاکاسیاه جیم» هست
رمانش اینجوری شروع می‌شه؛
هاکلبری فین می‌ره سراغش «و می‌گه «پس تو کاکاسیاه جیمی
«اون هم می‌گه «هی، من که گفتم اسمم جیمه فقط
اسمِ تو چیه کوچولو؟
هاکلبری فین هستم
چی؟ هاکلبری؟ این اسم واقعیته؟
اگه خدا بخواد
می‌دونی چیه؟
همون کاکاسیاه جیم صدام کن، طوری نیست
برام مهم نیست سیاهین، سفیدین یا چی هستین
اگه یکی رو دیدین که اسمش هاکلبری بود
بدونید از شما فقیرتره
زباله‌ترین اسمِ سفیدپوستی‌ایه که به عمرم شنیدم
اگه اسمی دارید که توی مایه‌های هاکلبریه، شکست روی شاخ‌تونه
اگه مثلا برم دادگاه و وکیلم بیاد بگه
«من هاکلبری فین، وکیلت هستم» «می‌گم «اوه، اوه. قراره بیفتم زندان
خدانکنه برم زندان
ولی اگه رفتم، امیدوارم برم توی کالیفرنیا محکوم بشم
چون قبل از حکمِ قاضی، می‌گم «عالی‌جناب، قبل از اینکه حکم بدی»
...می‌خوام بدونید که»
«من خودم رو یه زن می‌دونم
«بفرستینم به زندانِ زنان»
و می‌دونید به محض اینکه رفتم زندان‌شون، قراره چی کار کنم
زنیکه، دسر میوه‌ت رو بده تا دندون‌هات رو خرد نکردم
من هم مثلِ تو دخترم، زنیکه
بیا این کیرِ دخترونه‌م رو ساک بزن و ازم توضیح نخواه. من هم دخترم
می‌دونید، من توی عرصه‌ی نمایش اعتبار زیادی دارم
،ولی توی عرصه‌ی کمدی من رو یه کمدینِ تنبل می‌دونن
،که خب عجیبه، چون همیشه دارم کار می‌کنم ولی به این دلیل بهم نمی‌گن تنبل
بهم می‌گن تنبل، چون بعضی وقت‌ها ...موقع اجرا
‫۲۵هزارتا تماشاچی دارم ‫و یه جوک می‌گم
و بعد یه جوری نگاه‌م می‌کنن انگار که دیوونه‌م
ولی سه چهار نفر قهقه می‌زنن
من هم روی استیج با خودم می‌گم همین کافیه
این جوکی که می‌خوام بگم ...از اون جوک‌هاست که
می‌دونید چیه؟ دوست دارم بگمش ولی هیچ‌وقت خنده‌دار به‌نظر نمیاد
.ولی می‌گمش می‌دونید توی چه کاری، مهارت ندارم؟
.توی ادا در آوردن ولی می‌خوام ادا دربیارم
آماده‌اید؟ خیلی‌خب
خنده‌تون نمی‌گیره
خیلی‌خب، بذارید ادا رو دربیارم
...می‌خوام ادای
افرادی که توی تایتانیک مُردن رو دربیارم
نذاشتید حرفم رو تموم کنم
می‌خوام ادای افرادی که توی تایتانیک مُردن و وقتی دیدن
زیردریاییه داره به کشتی‌شون نزدیک می‌شه رو دربیارم
.خنده‌داره خیلی‌خب، بذارید دربیارم
خیلی‌خب، بریم
بیاید توی قبرِ دریایی‌مون بهمون ملحق بشید
وای پسر، واسه من که خنده‌داره
گوش کنید، مرگِ خنده‌داریه
بیست سال دیگه توی تولد هفتاد سالگی‌م
با زیردریایی می‌رم که زیردریاییه رو ببینم
امیدوارم تا اون موقع موثر باشه
...زنم از این جوک متنفره، می‌دونید
می‌دونستید توی واشینگتن یه کلاب لختی به اسم «کملات» هست؟
هنوز هم هست؟ - آره -
.خب، فهمیدم بعد از اجرا کجا برم ...بذارید یه چیزی بهتون بگم
اون روز، زنم بهت گفت عجیب و غریب
.می‌دونید، خیلی می‌رم کلاب لختی عادتیه که دوست دارم
و زنم، گفت چون تنهایی می‌رم کلاب لختی آدمِ عجیب و غریبی‌ام
آیا این عجیب و غریبه واقعا؟
به‌نظرم از رفتن با رفیق‌هام بهتره
این واسه من عجیب و غریبه
هی، بیاید بریم کلاب لختی»
«و دوستانه و دورهم، کیرهامون رو شق کنیم
بعدش با ماشین، در سکوتِ کامل بریم خونه»
و درباره چیزهایی که دیدیم «و کارهایی که کردیم، حرف نزنیم
نه، خودم تنها می‌رم
ولی زنم متوجه نیست که چرا می‌رم کلاب لختی
هیچ ربطی به سکس نداره
،یه ذره واسه ریلکس کردن تحریک می‌شم، درسته
ولی بیش‌تر واسه بیرون رفتنه
موسیقی‌شون رو دوست دارم
چندتا دختر لخت، بهم حس خوب می‌دن
ولی قصد ندارم معاشرت کنم یا با کسی آشنا بشم
بعضی وقت‌ها که می‌رم کلاب لختی با خودم کتاب می‌برم
جدی، کنار استیج می‌شینم چون نور بهتری برای مطالعه داره
...یه‌بار رفتم کلاب لختی خاطره‌ی عجیبیه
...نمی‌دونم چرا
ولی رقاصه، اسم واقعی‌ش رو بهم گفت
می‌دونم. من هم پا شدم رفتم
«نفهمید چی شد و گفت «چی شده؟ «گفتم «شب به‌خیر دبرا
خدا زنم رو حفظ کنه، ولی درباره زندگی‌م برداشت‌های اشتباهی می‌کنه
«یه‌بار گفت «به‌نظرم شغلِ باحالی داری
شغلم، صرفا یه شغله
خودمم که باحالم
خیلی خطرناکه خدایی
...می‌دونید، پارسال
با یکی از بزرگ‌ترین کمدین‌های تاریخ
یعنی کریس راک، رفته بودم تور کمدی
پارسال، کامل باهم تور بودیم
و درست قبل از شروعِ تور
برای کریس اتفاقی افتاد که برای ما سیاه‌پوست‌ها ممکنه با حادثه‌ی یازده سپتامبر، برابری بکنه
ویل اسمیت، توی مراسم اسکار به کریس، سیلی زد
و یکی از پشم‌ریزون‌ترین چیزهایی بود که به عمرم دیدم
درواقع، اگه مثل من زنده از تلویزیون دیده باشیدش
موقع رخ دادنش، مثل من فکر کردین که فیلم بازی کردن
،فکرکردم همه‌ش فیلمه ولی مطمئن نبودم
.درنتیجه منتظر موندم کریس رو می‌شناسم دیگه
نیم ساعت، چهل دقیقه صبر کردم
وایستادم تا به یه مهمونیِ دیگه بره
بهش تصویری زنگ زدم و جواب داد
به محض اینکه جواب داد، گفت
تو تنها کاکاسیاهی هستی که» «جواب تلفنش رو دادم
ظاهرا، اوباما و اوپرا
و بقیه بهش زنگ زده بودن که ببینن حالش خوبه یا نه
.فکر می‌کردم الکیه نمی‌دونستم
...ازش پرسیدم. گفتم «چیزه «گفت «چیه؟
گفتم درد داشت؟
گفت آره کاکاسیاه، معلومه که درد داشت
بعدش فهمیدم واقعی بوده
بعدش همون موقع بهم برخورد
.بابت سیلی خوردنش، بهم برنخورد این یه طرفِ ماجراست
این‌جاش برام توهین‌آمیز بود که ویل
بعد از زدنِ کشیده، رفت نشست سرجاش و از بقیه‌ی مراسم لذت برد
...پشم‌ریزون بود اصلا
«ممنون»
یعنی چی آخه؟
بعدش کل سال رو تور بودیم و لحظه‌شماری می‌کردم ببینم
توی اجراش، درباره‌ی سیلی خوردنش قراره چی بگه
،کل سال بهش گفتم ...ولی شبِ ضبط ویژه‌برنامه‌ش
کریس آدم موذی‌ایه
تا وقتی نگه، نمی‌فهمی که قراره بگه یا نه
من هم رفتم که ضبطِ ویژه‌برنامه‌ش رو ببینم
توی بالتیمور، توی خیابون ضبطش کرد
شماها اهل واشینگتن‌اید پس با بالیتمور، آشنایی دارید
همه‌مون می‌دونیم که این چند سال اخیر
واشینگتن، شرایطِ خیلی سختی داشت
متاسفانه، بالتیمور هنوز شرایطِ خیلی سختی داره
هرکسی نمی‌تونه بالتیمور رو عمیقاً درک کنه
...بالتیمور درحدی به‌گاییه
که توپاک و مادرش از بالتیمور رفتن اوکلند که زندگیِ بهتری داشته باشن
و کریس راک هم از هیچ تلاشی براشون دریغ نکرد
،باورم نمی‌شه همچین کاری کرد ولی مردمِ بالتیمور رو شوکه کرده بود
.نمی‌دونستم همچین کاری ممکنه کمدی رو از اینجا شروع کرده بودم
شوکه‌شون کرد. می‌دونید با چه حرفی حیرت‌زده‌شون کرد؟
...به تماشاگرها نگاه کرد و انتظار نداشتم همچین حرفی بزنه
.به تماشاگرها نگاه کرد همه سیاه‌پوست‌های بالتیمور بودن
حتی سیاه‌پوست‌هایی که توی بالتیمور پولدارن
یه ترامای خاصی دارن
.کریس شوکه‌شون کرد ...رفت جلوی همچین جمعیتی و گفت
«من، نقشِ قربانی رو نمی‌پذیرم» ...ملت اینجوری شدن
من هم توی پشت صحنه توی دلم گفتم «کاکاسیاه، بشین فیلم رو یه‌دور ببین»
...می‌دونم بگاییه، ولی حقیقتش
می‌دونید، همه‌چیز خنده‌داره
تا اینکه سرِ خودتون میاد
...سه‌ماه بعد از
حمله‌ی وحشتناکی که به کریس راک شده بود
روی استیجِ «هالیوود بول» اجرا داشتم
...و یه روانی
از بین تماشاگرها بهم حمله کرد
باور کنید اگر سرتون بیاد اصلا نمی‌فهمید که چه اتفاقی افتاده
واسه من انگار اسلو موشن بود
.یارو رو نمی‌شناختم ...نگاه‌ش کردم و گفتم
«یا خدا، بهم حمله کردن»
بعد این حرومزاده عصبانی بود و این شکلی پرید روم
درسته پیرم، ولی فرزم
سرِ این حرومزاده رو با دستم گرفتم
و هودی‌ش رو کشیدم روی چشم‌هاش
هنوز می‌تونم سرش رو توی دستم، حس کنم
حالت اسفنجی داشت
موهاش رو بافته بود
البته نه مثل اون مدل بافتِ خوشگلِ راستافاری
این مدل بافتِ بی‌خانمان‌های لس‌آنجلس بود
لای موهاش برگ، چوب و دربِ بطری بود
چرب هم بود
گفتم عوق
بعدش افتادم
انداختم روی زمین
«با خودم گفتم «خیلی شرایط بدیه
«نمی‌دونم قراره بمیرم یا چی»
ولی توی اون لحظه‌ی آسیب‌پذیر
می‌دونید چی به ذهنم خطور کرد؟ چیزی که تاحالا بهش فکر نکرده بودم
...توی این لحظه به این فکر کردم
...که بادیگاردها
نباید سرکار، کفشِ مجلسی بپوشن
با تو ام تراویس
این تراویسِ کاکاسیاه با کفش‌های مجلسی‌ش اومد
و لیزخورد و افتاد روی پشتش
گفتم «وای خدا، حالا جفت‌مون «نقشِ بر زمین شدیم
«باید خودم حلش کنم»
دوباره پا شدم و پسره که زده بودم زمین هم پا شد
به همدیگه نگاه کردیم و هم‌زمان فهمیدیم که من ازش گنده‌ترم
بعدش حرومزاده پا به فرار گذاشت
من هم رفتم دنبالش، ولی بعدش گفتم کون لقش
میکروفن رو بلند کردم
«گفتم «باید اجرا رو تموم کنم
درسته
تا قبل از این قضیه، به مدتِ سه ماه کریس راک رو مسخره می‌کردم
و ملت همیشه ازم می‌پرسن
می‌گن «دیو، اگه جای کریس راک بودی
و ویل اسمیت بهت سلی می‌زد «چی کار می‌کردی؟
.تا امروز، جوابم عوض نشده «نمی‌دونم چی کار می‌کردم»
تاحالا توی همچین شرایطی نبودم
ولی می‌دونم ویل اسمیت بعدش نمی‌تونست چی کار کنه
اون هم لذت بردن از بقیه‌ی مراسمه
گوش کنید
.حسابی دهنِ پسره رو سرویس کردیم پاره‌ش کردیم رسماً
،من که روی استیج بودم البته داشتم به این فکر می‌کردم چه جوکی بگم
.ولی داشتن پشت سرِ من، کتکش می‌زدن جلوی چشم همه
همه می‌تونستن ببیننش
من هم روی استیج، داشتم فکر می‌کردم که چی بگم
.من هم زبونم بند اومده بود اون هم من. نمی‌دونستم چی بگم
کارِ کارما رو ببین
اون موقع، از بینِ اون همه آدم
کریس راک، از پشت صحنه اومد
جلوی دوهزار نفر، اومد سمتم
:میکروفون رو از دستم گرفت و گفت
«ویل اسمیت بود؟»
حاجی، همه از خنده پخشِ زمین شدن
من هم مثل کسخل‌ها روی استیج ایستاده بودم
خیلی عصبانی بودم
چون با خودم داشتم می‌گفتم «کاکاسیاه، این حمله‌ی خودمه»
،سه ماه پیش به تو حمله کردن حالا طنازیت گل کرده؟
میکروفون رو از کریس گرفتم و سعی کردم من هم یه جوک بگم
ولی جوکم براشون، اصلا خنده‌دار نبود
نمی‌دونستم چی بگم، گفتم «مردِ ترنس بود»
ملت هم اینجوری واکنش نشون دادن
هو، اینجا لس‌آنجلسه و ما از ترنس‌ها خوش‌مون میاد. هو
خیلی حس بدی بهم دست داد
ولی می‌دونم چرا همچین کاری کرد
،بایستی اونجا بودین تا درک می‌کردین ولی وقتی پرید روم
مثل فیلم‌ها بود اصلا
این رو تصور کنید
یه فرد معروف که باهاش حال می‌کنید رو تصور کنید
هر شخصِ معروفی که فکرش رو بکنید توی اون اجرای من بود
تقریبا بزرگ‌ترین شبِ هالیوود بود
،و وقتی یارو بهم حمله کرد سالن خالی شد
مجبور شدم بعدش، فیلمِ اجرا رو ببینم تا بفهمم چی شده
ولی به محض اینکه پرید روم
جیمی فاکس، اولین کسی بود که از بین طرفدارها پرید اومد سمتم
،یه کلاهِ کابوییِ سفیدپوستی سرش بود انگار که می‌دونست قراره همچین چیزی بشه
تاحالا ندیده بودم کلاهِ کابویی بپوشه
جیمی مثل نقش‌ش توی فیلمِ هر یکشنبه کذایی
افتاده بود دنبال یارو
.پسره هم فرز بود خیلی سریع می‌دوید
قوزک پای جیمی رو شکوند و به دویدن ادامه داد
بعدش جان استوارت، مجریِ دیلی‌شو از پشت صحنه اومد
و مثل «ابریهودی» پرید روش
پسره هم دید جان داره میاد و جا خالی داد و جان نتونست بگیرتش
پسره فرز بود، برگشت و درِ خروج اضطراری رو دید
دوید سمتِ در خروج اضطراری
درست قبل از اینکه به در برسه
پاف ددیِ خارکسده از بد بوی رکوردز
.پرید جلوش می‌گفت نه، نه
...پسر
پافی، حرومزاده‌ـه رو گرفت
بعد تمام سلبریتی‌ها دویدن سمتش
چون خودشون رو جای من گذاشته بودن
و تا می‌خورد، پسره رو کتک زدن
و می‌دونم کریس از پشت صحنه، داشت با خودش «می‌گفت «هیچ‌کس به من کمک نکرد
همه از کریس متنفرن
ببینید، شدت قضیه، از چیزی که خوندید بیش‌تر بود
نمی‌دونم چی خوندین
ولی بچه‌ـه که داشتیم می‌زدیمش
دست کرد یه تفنگ ۲۲ کالیبر درآورد
خیلی پشم‌ریزون بود
همه داشتن جیغ می‌زدن «وای، تفنگ داره»
.بعدش من هم ترسیدم اون عقب بودم‌ها، ولی ترسیدم
چون می‌دونستم تموم همراهانم، مسلحن
آره، اگه توی هالیوود بول این بچه رو می‌کشتن
...دقیقا کاری که بابتش بهت پول می‌دم، تراویس
ولی تراویس ترکوند
تفنگه رو از بچه‌ـه گرفت
بعدش خواست تیرهاش رو خالی کنه ولی نتونست
واسه همین ماشه رو کشید و بله! تفنگ نبود
از جلوش، چاقو در اومد
به‌گمونم بچه‌ـه می‌خواست بهم چاقو بزنه
ترسناکه انصافا
،واسه همین فردا شب با اینکه اجرا هم نداشتم
اما تصمیم گرفتم برم روی استیج و اجرا کنم
و یه‌نفر از بینِ مردم پرسید «جریان حمله چی بود؟»
من هم نمی‌دونستم خبرنگار بین‌شون هست
فقط گفتم، این کاکاسیاه یه تفنگ داشت که جنسیتش رو چاقو می‌دونست
بابت این یه جوک، شیش هفته‌ی تمام رسانه‌ها بهم پریدن
.کاری هم با این یارو نکرده بودم درست نیست خب
اصلا کارِ درستی نبود
بعدش «نیویورک پست» رفت زندان
و با ضارب، یه جوری مصاحبه کرد که انگار طرف قهرمانی چیزیه
مصاحبه‌ـه رو خوندم
و ظاهرا حمله تقصیر خودم بوده
آره، من تحریکش کردم
قصد نداشتم
آخه با بی‌خانمان‌ها شوخی کرده بودم
ظاهرا این مردِ جوان بی‌خانمان بوده
امکان نداشت بفهمم
...ولی حقیقتش
،به عنوان یه بی‌خانمان بلیطِ صندلی‌ش خیلی گرون بود
اوه و گفتن چون با لگبت‌ها شوخی کردم، تحریم شده
ظاهرا یارو بایسکشوال بوده
تیترش رو زده بودن کسی که ادعا می‌کنن»
به دیو شپل حمله کرده، بایسکشواله
گفتم ادعا می‌کنیم؟
.این خوارکسده بهم حمله کرد بابا بذارید فیلمش رو نشون‌تون بدم
این که بایسکشواله، ادعاست
باید با چشم‌های خودم ببینم کیر یکی رو ساک بزنه، تا مقاله رو باور کنم
وقتی خبرش رو توی روزنامه‌ها خوندم وحشت‌زده شدم
گفتم بایسکشوال؟ ممکن بود بهم تجاوز بشه
نه، می‌دونین چیه؟
...خنده‌دار نیست، چون
بعد از تموم شدن این جریانات
برگشتم هتل
تنها بودم، در رو باز کردم و دیدم زنم تنهایی نشسته
داشت گریه می‌کرد
بهش گفتم «وای خدا! تو چته زنیکه؟ «به تو هم حمله کردن؟
داشت گریه می‌کرد
...گفت «وای خدا، دیوید
اگه امشب می‌میردی
«من و بچه‌ها آواره می‌شدیم
فهمیدم قضیه جدیه
رفتم روی تخت، نشستم پیش‌ش
دست کردم توی کیفم و یه کلید درآوردم
که تاحالا نشونش نداده بودم
«گفت «اوه
«این کلیدِ چیه؟»
آروم گذاشتم توی دستش
گفتم «عزیزم، این کلیدِ صندوقیه «که توی بانک، اجاره کردم
اگه خدایی نکرده، اتفاقی برام افتاد»
«نگرانِ هیچی نباش
چیزهایی که تو و بچه‌ها لازم دارین» «توی اون صندوقه
«فکرِ همه‌جا رو کردم»
داشت کلیده رو نگاه می‌کرد
متوجه شدم که فهمیده داریم درباره چی حرف می‌زنیم
بعد شدتِ گریه‌ش بیش‌تر شد
و حقیقتش، من هم یه‌کم گریه‌م گرفت
بعدش خیلی محکم همدیگه رو بغل کردیم
،می‌دونستید با اینکه سالم و سرحالم این زنیکه رفت داخلِ صندوق رو نگاه کرد؟
کی همچین کاری می‌کنه آخه؟
خدایا
تازه ازم عصبانی هم شد
«گفت «دهنت سرویس، دیوید، صندوق رو باز کردم «گفتم «جدی؟
«گفت «آره، هیچی هم توش نبود
«گفتم «هیچی؟
گفت «فقط دفتری که توش «جوک‌هات رو می‌نویسی توش بود
«گفتم «هوف، خیالم راحت شد
گفتم «ببین عزیزم
اگه جوک‌هایی که نوشتم رو عیناً با همون لحن بگی
«خودت و بچه‌ها، کاملا ساپورت می‌شین
«جوک‌های خیلی خفنی‌ان»
برگشت گفت «چه جوک خوبی؟ «این چه کسشعریه؟
بیا توی قبرِ دریایی‌م» «بهم ملحق شو؟
نه، باید گلوت رو تَر کنی
بیا توی قبرِ دریایی‌م» «بهم ملحق شو
وای پسر
خیلی وقته ازدواج کردم
،خیلی کسشعر درباره زنم می‌گم‌ها ولی خیلی دوستش دارم
شاید باورتون نشه؛
ولی من شوهرِ حسودی‌ام
جدی می‌گم
.بذارید یه داستانی براتون تعریف کنم یه‌بار فکر می‌کردم زنم داره بهم خیانت می‌کنه
آره، کسکش، جدی می‌گم
یکی از بدترین روزهای زندگی‌م بود
تحملش رو نداشتم
بابتش خجالت می‌کشم ولی می‌تونم تعریفش کنم
می‌دونین چی کار کردم؟
...خیلی کار کیری‌ایه، ولی خب منتظر موندم
وایسادم تا خوابش بره
خیلی هم صبر کردم
آسیاییه دیگه
.نمی‌دونستم خوابیده یا نه ...همه‌ش نگاه می‌کردم ببینم
بعدش می‌دونین وقتی مطمئن شدم که خوابش برده، چی کار کردم؟
موبایلش رو دزدیدم [ آیفون ]
بردمش طبقه پایین و سعی کردم رمزش رو حدس بزنم
ببینم می‌تونم بازش کنم یا نه
نتونستم رمزش رو حدس بزنم
،بعدش یادم اومد موبایلش آیفونه قابلیت تشخیص چهره داره
...درنتیجه قیافه‌م رو اینجوری کردم
درجا باز شد
بعد دیدم یکی به اسم ارل بهش پیام داده
من هیچکی رو به اسم ارل نمی‌شناسم
از خواب بیدارش کردم
«گفتم بیدار شو ببینم، ارل کدوم خریه؟»
«گفت «دیوید، چی می‌گی؟ «برو خودت رو خر کن زنیکه»
.قفل گوشیت رو باز کردم» «ارل کیه دیگه؟
«گفت «وای خدا، دیوید
این همون ارله‌ست که گیه» «و توی آرایشگاه زنونه کار می‌کنه
«گفتم «کسخل گیر آوردی؟
«از کجا بدونم این کاکاسیاه گیه؟»
خیلی خونسردانه گفت «پیام‌هاش رو بخون و عکس‌هاش رو ببین»
پیام‌هاش رو خوندم
هوم
«این یارو به دختر می‌گه دخمل»
بعدش عکس‌هاش رو هم دیدم و باورم نمی‌شد
.لامصب توی عکسِ ساده، می‌خورد گی باشه دهنش توی تمامِ عکس‌ها باز بود
فهمیدم داره راستش رو می‌گه دیگه
حسِ احمق بودن بهم دست داد
«گفتم «شرمنده
«ببخشید»
«بفرما، این هم از موبایلت»
«ببخشید، بگیر بخواب. عذرمی‌خوام»
به‌گمونم به‌خاطر خیانت‌هایی»
«که بهت کردم، اعتماد به نفسم رو از دست دادم
«بی‌خیالم نشد که، گفت «نه دیگه بیدارم کردی
بعدش موبایلم رو از زیر بالش خودش در آورد
«گفتم «چه کسشعرها؟
«گفت «این جنده کیه باهاش عکس گرفتی؟
«گفتم «چطور قفلش رو باز کردی؟
.گفت «آسون بود، کاکاسیاه فقط بایستی بینی‌م رو این کار می‌کردم
«و درجا باز شد «گفتم «چه کسشعرها؟
«گفت «این جنده کیه؟ «گفتم «بدش من
.دختر جون، آروم باش» این جنده نیست، رفیقمه
«اسمش دبراست
اجازه هست با یه داستانِ مفصل اجرا رو تموم کنم؟
.داستانِ طولانی‌ایه فرض کنید اجرام تموم شده
چون باید برم یه نخ سیگار روشن کنم
،اجرام تموم نشده‌ها صرفا فرض کنید تموم شده
حالا که قراره تظاهر کنیم ترجیح می‌دم ایستاده تشویقم کنید
خیلی ممنون، شب‌تون به‌خیر
ممنون که ایستاده تشویقم نکردید، لاشی‌ها
خیلی لاشی‌اید
طوری نیست، یه نخ سیگار می‌خواستم
حال می‌کنیدها
خیلی‌خب
«قبل از ویژه‌برنامه‌ی «آروم‌آروم بکش‌شون توی ۲۲ سالگی‌م
شبکه‌ی اچ‌بی‌او بزرگ‌ترین فرصتِ زندگیم رو توی اون دوران، بهم داد
بهم گفتن یه ویژه‌برنامه‌ی نیم‌ساعته ببندم
ولی ویژه‌برنامه هم نبود
یه اجرای عادی بود
اسم هم نداشت، اسم برنامه دیو شپل» خالی بود»
توی سانفرانسیسکو، توی یه سالنی به اسم «برادوی استودیوز» ضبطش کردم
و خب، طبقه‌ی دومِ ساختمون بود
طبقه پایینش، یه دیسکو بود
ویژه‌برنامه‌م هم قرار بود نیم‌ساعته باشه
،آماده شدم، تمرین کردم خلاصه کارهای لازم رو کرده بودم
،بعدش شبی که ضبط رو شروع کردم ...بعد از بیست دقیقه
آهنگه رو هیچ‌وقت یادم نمی‌ره
صدای آهنگِ دیسکوئه از طبقه پایین می‌اومد
صداش واضح می‌اومد. کیر زدن توی اجرام و واقعا ناراحت شدم
جوون بودم
به کاری که داشتم می‌کردم ایمانِ کامل داشتم
فکر می‌کردم رویام رو نابود کردن
،وقتی از استیج اومدم پایین رفتم طبقه پایین
،رفتم توی کوچه‌ی پشتِ برادوی استودیوز جایی که ون‌های تولید پارک شده بودن
با لگد در رو باز کردم
و سر تهیه‌کننده‌ها داد زدم
.توی عرصه‌ی نمایش، عددی نبودم صرفا یه جوونی بودم که به کارش باور داشتم
«گفتم «کیر زدید توی همه‌چیز
«این چه آهنگ کیری‌ایه؟ چه گهی دارید می‌خورید؟»
یکی اونجا بود که تهیه‌کننده‌ی کله‌گنده‌ای بود
اسمش رو نمیارم
«پا شد و گفت «هی بچه، کسشعر نگو
«گفت «ما چیزی رو خراب نکردیم
گفت «با دیسکوئه قرار گذاشتیم
که آهنگ پخش نکنن «و زدن زیر قول و قرارشون
«گفتم «کی زد زیر قرار؟
بعدش با دست یه یارویی رو نشونم داد
.هیچ‌وقت یادم نمی‌ره طرف یه پیرمردِ سفیدپوست بود
که تنهایی توی یه ماشینِ فورد تاروس» نشسته بود»
«گفت «این زد زیر قرار
من هم بدون اینکه چیزی بگم
رفتم سمتِ ماشین فورد تاروسه و با مشت کوبیدم به پنجره‌ش
.گفتم «در رو باز کن، بی‌ناموس «کارت دارم
پیرمرده یه لحظه نگاه‌م کرد و طی یک تصمیم عاقلانه، روشن کرد رفت
من هم توی کوچه، به زمین و زمان فحش می‌دادم
دو دقیقه بعدش، دقیقا ۱۲۰ ثانیه بعدش
نه کم‌تر، نه بیش‌تر
درهای آشپزخونه‌ی دیسکوئه که زیرِ برادوی استودیوز بود
و درش می‌خورد توی کوچه یهو باز شد
همون پیرمرده با دوتا قلچماق همون‌جا ایستاده بود
با دوتا قلچماق ایستاده بود و خونسردانه
نگاه‌م می‌کرد
«گفت «هی، بیا اینجا
«می‌خوام باهات حرف بزنم»
توی اون سن، چیزی از خیابون بارم نبود
ولی بعدها فهمیدم که اینا مافیایی‌های روس بودن
نمی‌دونم از مافیای روسیه چی‌ها می‌دونید
ولی همون‌ها دنزل واشینگتن رو توی فیلم «روز تعلیم» کشتن
تمام تهیه‌کننده‌ها هم می‌دونستن که با کی‌ها در افتادم
«گفتن «دیو، نرو داخل
«گفتم «کس نگید بابا
رفتم توی آشپزخونه و پشت سرم درها رو بستن
.فضای اونجا هم تاریک بود بنده همون موقع فهمیدم
کسخل نیستم که، فهمیدم توی وضعیتِ بدی افتادم
ولی باید درک کنین
به کاری که می‌کردم ایمان داشتم و کیرم هم نبود
هی بهشون بد و بی‌راه می‌گفتم
می‌گفتم گه زدن به زندگی‌م
پیرمرده باورش نمی‌شد که اینقدر دارم بددهنی می‌کنم
حرفم که قطع شد، جلوی دهنم رو گرفت
«گفت «گوش کن بچه‌جون
«رفیق‌هات بهت دروغ گفتن»
«گفت «یه قراری گذاشتیم
«ولی رفقات، پولم رو ندادن»
،بعدش که این حرف رو زد فهمیدم توی آشپزخونه گیر افتادم
فهمیدم داره حقیقت رو می‌گه دیگه و این یعنی من اشتباه می‌کنم
همون موقع که فهمیدم داشتم اشتباه می‌کردم
برای اولین‌بار، ترسیده بودم
می‌دونید، این که فکر کنید کاملا حق با شماست هم چیزِ جالبیه
می‌تونید از اینکه حق با شماست سرمست بشید
واسه همین گی‌ها این‌قدر بدجنسن
ولی جا نزدم
اگه بودین، بهم افتخار می‌کردین
ترسیده بودم، ولی جا نزدم
«گفتم «خب جناب، عذرخواهی می‌کنم
ولی حالا مهم نیست که» چرا اون موسیقی رو پخش کردین
«زندگی‌م خراب شده دیگه
پیرمرده با حالتِ ترحم نگاه‌م کرد
بعدش اومد سمتم و آروم دستش رو گذاشت روی لپم
که خب ناموسا متضادِ مردونگیه
ایستاده بودم و اینجوری به دستِ یارو که روی لپم بود، نگاه می‌کردم
«بعد گفت «تو یه مرد واقعی هستی
بعد زد روی لپم
البته آروم
بعدش درها رو باز کردن
نور از کوچه اومد توی آشپزخونه
و زنده از اونجا خارج شدم
زنده موندم تا به تلاشم ادامه بدم
و همون لحظه
یکی از با ارزش‌ترین درس‌های زندگی‌م رو یاد گرفتم
و باید به شما هم بگم
درسه این بود؛
توی زندگی‌تون، در هر لحظه‌ای
،قوی‌ترین رویای اون لحظه بر اون لحظه، غلبه می‌کنه
من رویاپردازِ خیلی قدرتمندی هستم
دروغ نمی‌گم
،از وقتی ۱۴ سالم بوده هر شب، رویای همچین شبی رو
توی سرم می‌پروروندم
و حالا که ۵۰ سالم شده دارم تجربه‌ش می‌کنم
رویاهام خیلی قوی هستن
امروز، کل واشینگتن رو گشتم
و قبلا که می‌اومدم این شهر فقیرِ فقیر بودم
و امروز، همه‌ش مردم باهام سلام احوالپرسی می‌کردن
،انگار شخصاً می‌شناختنم من هم حس می‌کردم می‌شناسم‌شون
بعدش به خودم گفتم «وای خدا! دیو، عجب رویای قوی‌ای»
...ولی خب بعضی وقت‌ها
بعضی‌ وقت‌ها حس می‌کنم یه آدمِ عادی‌ام
خودِ خودمم
ممکنه گل بکشم، برم دیسکو و خجالتی باشم
ولی بعدش اون طرف رو نگاه می‌کنم و یه فردی رو می‌بینم که هیچکی نمی‌شناستش
ولی این یارو، کل هفته رو جون کنده بود و بطریِ مشروب رو کامل خریده بود
بعد زنیکه‌ی پیشخدمت براش موئت می‌بره
با خودم می‌گم طرف ایرانیه
از این رقص‌های ایرانیِ عجیب و غریب اجرا می‌کنه
شیش‌تا جک و جنده هم سر میزشن چون مشروب زیاد داره
همه‌شون هم می‌گن «جونم، سینا. جونم، سینا»
من هم اونور رو نگاه می‌کنم «و می‌گم «یا خدا
«من توی رویای این یاروئم»
مطمئنم فرداش رفیق‌هاش بهش می‌گن «هی، دیشب دیسکو خوش گذشت؟»
اون هم می‌گه «عالی بود! بطریِ کامل خریدم
دیو شپل هم اون سر دیسکو نشسته بود «نگاه‌م می‌کرد و پشم‌هاش ریخته بود
زندگی همینه دیگه
باید اون‌قدر عاقل باشی که بفهمی کِی توی رویای خودت، زندگی می‌کنی
و باید اون‌قدر متواضع باشی، که وقتی توی رویای یکی دیگه‌ای، بپذیریش
...واسه همین
واسه همین، توی قضیه‌ی ویل اسمیت و کریس راک، بی‌طرفم
چون شماها، اونا رو افراد برجسته‌ای می‌دونید
ولی واسه من، رفیق‌های رویاپردازمن
،نمی‌تونم طرفِ هیچ‌کدوم‌شون رو بگیرم چون با جفت‌شون هم‌ذات‌پنداری می‌کنم
من ویل اسمیتم
من همونی‌ام که دیگه بُریده
و توی گوشِ اونی که درباره من یا عزیزانم
کسشعر بگه، یه سیلی می‌خوابونم
کریس راک هم هستم
من همونی‌ام که می‌تونه جلوی کلُ دنیا، چَک بخوره
و خونسردی‌ش رو حفظ کنه تا بگایی به‌بار نیاره
این یه کارِ مردونه‌ست
مردها، خط قرمز ایجاد می‌کنن
رعایتش می‌کنن
و محکش می‌زنن
و هیچ مردی، مثل مردهای ترنس
خط قرمزها رو محک نمی‌زنه
وقتی یه رفیقِ رویاپرداز می‌بینم بهش ادای احترام می‌کنم
حتی اگر رویاش رو درک نکنم
وقتی یه رویاپرداز ببینم، متوجه می‌شم
و من رویاپردازهای قدرتمندِ زیادی توی زندگی‌م دیدم
...هیچ‌کدوم قدرتمندتر از اونی
....که اسمش
لیل ناز اکس هست، نبوده
.این کاکاسیاه رو توی یه پارتی دیدم اصلا نمی‌شناختمش
،ولی به محض اینکه واردِ پارتی شد فهمیدم که توی رویای اونم
هرکی که توی پارتی بود، رویاپرداز بود
همه معروف بودن
ولی وقتی این کاکاسیاه اومد داخل
.مثل سی‌تری‌پی‌او، لباس پوشیده بود برق می‌زد
.همه هم می‌گفتن «وای خدا، اومد «لیل ناز ایکس اومد
من نمی‌شناختمش، و نمی‌دونم چرا
اما بینِ اون همه رویاپرداز اومد سمتِ من
و گفت «سعی کردم واسه موزیک ویدئوم «ازت استفاده کنم
.نمی‌دونستم چی کسشعر می‌گه «گفتم «چی؟
«کدوم موزیک ویدئو؟»
اون هم اینجوری نگاه‌م می‌کرد
«بعد گفت «خودت می‌دونی و بعدش رفت
وقتی دیدم رفت، با خودم گفتم ...پسر»
«این کاکاسیاه توی رویای قوی‌ایه
می‌دونین یادِ چی افتادم؟
یادِ دورانِ دبستان افتادم
یادتونه توی دبستان، معلم می‌پرسید که می‌خوایم چی کاره بشیم؟
تیمی، وقتی بزرگ شدی» «می‌خوای چی کاره بشی؟
تیمی یه‌جوری رفتاری می‌کرد که انگار می‌دونه
«پا شد و گفت «می‌خوام آتش‌نشان بشم
«معلمه هم گفت «تیمی، این رویای خیلی قشنگیه
ولی تیمی از ته دلش نگفته بود
تیمی چون به آتیش علاقه داشت
گفت می‌خواد آتش‌نشان بشه
وقتی ۱۴ سالش شد، یه روانیِ آتش افروز شد
مثل کارکشته‌ها با نفت سفید و کبریت بازی می‌کرد
بعدش یه شب با رفیق‌هاش رفت مرکز شهر و با آتیش ور می‌رفت
که زد یه انبار رو سوزوند
خبر نداشت که ۱۳تا کارگر مهاجرِ السالوادوری
توی انبار بودن
و درنتیجه گیر افتادن و توی آتیش مُردن
غم‌انگیز نیست؟
حادثه بوده دیگه
،کلا ۱۴ سالش بوده دیگه ولی خب سیاه‌پوسته
واسه همین مثل بزرگ‌سال‌ها محاکمه‌ش کردن
درنتیجه تیمی حبسِ ابد خورد
رویا به تعویق افتاد، بوق بوق
«تو چی، بیلی؟»
بیلی، وقتی بزرگ شدی» «می‌خوای چی کاره بشی؟
بیلی پاشد و گفت
«می‌خوام رئیس‌جمهورِ ایالات متحده بشم»
...معلمه هم گفت «وای خدا، بیلی
«رویای فوق العاده‌ای داری
بیلی واقعا چنین رویایی داشت‌ها
بیلی همه کارها رو به نحو احسن انجام می‌ده
حرومزاده، نمره‌هاش بالا و عضوِ شورای دانش‌آموزی بود
واسه اینکه رزومه‌ی پُر پَر و پیمونی داشته باشه
.فعالیت‌های فوق برنامه هم انجام می‌داد مثلا عضو گروهِ کُر بود
توی مسیر رئیس‌جمهور شدن بود
ولی سالِ اول دبیرستان، رید
‫۱۶ سالش که بود، دوست دخترش رو حامله کرد
و مجبور شد واسه امرار معاش ترک تحصیل کنه
ولی از بختِ خوبش، شعبه محلی والمارت نیاز به نیرو داشت
‫۲۰ سالش که شد
حرومزاده شد دستیارِ مدیر والمارت
جوون‌ترین کارکنِ اون شعبه‌ست
با خودش گفت «وای خدا، اگه تا چهار سال دیگه همین فرمون رو برم
«می‌تونم مدیر بشم
و اگه همین فرمون رو برم، ۶ سال بعدش»
«می‌تونم مدیر داخلی بشم
و سه‌تا شعبه‌ی والمارت رو تحت کنترلم داشته باشم
.آدمی هم هست که تصویر کلی رو می‌بینه می‌دونست تهِ این مسیر چیه
درنتیجه خودکشی کرد
«تو چی؟»
«تو بزرگ شدی، می‌خوای چی کاره بشی؟»
«نمی‌گم»
«چون نمی‌خوام بچه‌ها بهم بخندن»
«بذار بخندن، به‌درک»
«رویای تو مال خودته»
«رویاهات رو گردن بگیر، تا واقعی بشن»
«با صدای بلند و با افتخار بگو»
وقتی بزرگ شدی، می‌خوای چی کاره بشی»
«لیل ناز ایکس؟
اون کاکاسیاه هم بلند شد و جلوی کل بچه‌ها گفت
«می‌خوام گی‌ترین کاکاسیاهِ تاریخ بشم»
می‌خوام یه موزیک ویدئو بسازم»
که توش از یه میله میام پایین و می‌رم توی جهنم
،و کیر شیطان رو ساک می‌زنم ساعت ده هم از "بی‌ای‌تی" باید پخش بشه
«تا همه‌ی بچه‌ها بیدار باشن و ببیننم
به‌طرز شوکه‌کننده‌ای، این تنها رویایی بود که واقعی شد
...واسه همین امشب
...توی شهری‌ام
که رویاهای به وقوع‌پیوسته‌م رو توش ساختم، حضور دارم
چون می‌خواستم بهتون بگم که محقق شدن
و خواستم ازتون تشکر کنم که من رو به این نقطه رسوندین
آره، دارم رویای قوی‌ای رو زندگی می‌کنم
هر دفعه که میام توی این شهر و جلوتون می‌ایستم
با خودم می‌گم «وای خدا «این اصلا رویای من نیست
رویای شماست و باعث افتخارمه که توش حضور دارم
خیلی ازتون ممنونم، مردم واشینگتن دی‌سی
دفعه‌ی بعدی می‌بینم‌تون
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.