..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[چهار دختر]
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫در این فیلم...
‫سعی می‌کنم داستان دختران اولفا را بیان کنم.
‫اولفا چهار دختر دارد.
‫دو دختر جوان‌ترش، ایا و تیسیر ‫همچنان با وی زندگی می‌کنند.
‫دو دختر بزرگ‌تر...
‫رحمه و غفران...
‫توسط گرگ بلعیده شدند.
‫اولفا کجاست؟
‫اینجاست؟
‫توی راهه.
‫خیلی استرس دارم!
‫مثل ضبط اولین فیلممه. ‫نمی‌تونم توصیفش کنم.
‫اون هم برای ملاقات با من استرس داره؟
‫چیزی به تو نگفته؟
‫می‌خواد دو نفری که نقش دختر بزرگ‌هاش ‫ رو بازی می‌کنن ببینه.
‫بیشتر از من مشتاق دیدن اون‌هاست؟
‫عجیبه.
‫خیلی‌خب.
‫پس من بیشتر از اون نگرانم.
‫طبق جوری که درک می‌کنم...
‫من یه جورهایی مثل شخصیت رز توی تایتانیکم.
‫اون داستان رو بیان می‌کنه...
‫و بعد بازیگر‌ها بیانش می‌کنن.
‫پس من رز هستم!
‫ولی در «چهار دختر».
‫دقیقا درست نیست.
‫تو و ایا و تیسیر توی فیلم بازی می‌کنین.
‫ولی همچنین بازیگری هست که...
‫صحنه‌های ناراحت‌کننده رو بازی کنه.
‫باید تمام چیزی که من حس کردم رو حس کنید...
‫چیزهایی که در مورد ‫دو دختر بزرگم تجربه کردم.
‫رنجی که کشیدم. درد جدایی.
‫عذاب بیدار شدن با خاطره‌ی ناپدید شدنشون.
‫و این ممکنه شما رو روانی کنه.
‫می‌دونی، ما به عنوان بازیگر، ‫یاد می‌گیرم که فاصله خاصی رو حفظ کنیم.
‫این که کاملا قاطی یه داستان بشی...
‫و خودت رو غرق واقعیتی ناشناخته کنی...
‫ممکنه ناراحت‌کننده باشه.
‫و درسته که ممکنه بهت آسیب بزنه...
‫پس من یاد گرفتم که از خودم محافظت کنم.
‫و اگه نتونی چی؟
‫اگه نتونی اون شخص رو از ذهنت بیرون کنی؟
‫اگه بیش‌ از حد واقعی بودنشون ‫ عصبانیت کنه چی؟
‫قرار نیست کوثر چیزی به داستان اضافه کنه...
‫همه‌اش واقعیه.
‫و این ممکنه اذیت کننده باشه.
‫آره، باید از خودم محافظت کنم.
‫ایا تیسیر...
‫شما نقش خودتون رو بازی می‌کنید.
‫شما رو به بازیگرهایی که...
‫نقش دو خواهر بزرگ‌ترتون ‫رو بازی می‌کنن معرفی می‌کنم...
‫رحمه و غفران.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫غفران رو شناختم.
‫اون غفران‌ست. اون هم رحمه.
‫درسته؟
‫چطور حدس زدی؟
‫غفران... می‌گم.
‫غفران موی فر داشت، و لاغر بود.
‫و مثل تو ازش زنانگی ترشح می‌شد.
‫و تو شبیه رحمه هستی. ‫و من.
‫برای من به عنوان مادرشون...
‫هیچ‌کس جای رحمه و غفران رو پر نمی‌کنه.
‫- خیال کردی قراره جاشون رو پر کنیم؟ ‫- عمرا.
‫- اون شبیه غفران‌ست. ‫- هست. یه جورهایی.
‫لبخندش شبیه هست.
‫شباهتش مثل آخرین عکسشه.
‫گمونم کوثر این عکس رو داشته.
‫تو رو خوب انتخاب کرده.
‫هر چی باشه بحث شخصیته.
‫خیلی زنانه.
‫غفران آروم‌تره، درسته؟
‫رحمه کنار من نشسته.
‫غفران من رو بغل می‌کنه. ‫رحمه نمی‌کنه.
‫غفران پیش من می‌شینه، ‫رحمه نمی‌شینه.
‫بیا پیش مادرت بشین!
‫وای!
‫همینه که این فیلم رو دردناک می‌کنه.
‫قراره دوباره زندگیش کنیم.
‫قراره زخم‌ها دوباره گشوده بشن.
‫نه که...
‫من بخاطر ناپدید شدنشون گریه نکردم.
‫حتی دیگه اسمشون رو نیاوردم.
‫توانش رو نداشتم که بگم.
‫همین اسم «رحمه» و «غفران»...
‫برام یادآور تراژدی و بدبختی و درد شدیده.
‫- خوبه؟ ‫- سلام.
‫کوثر بهم گفت که واسه اولفا سخت بوده که...
‫دخترهاش رو ببینه.
‫فروپاشی کرد. حتی نتونست حرف بزنه.
‫هم...
‫پس من جاش رو می‌گیرم.
‫بیا، آره.
‫- من مامان می‌شم. ‫- خوشوقتم.
‫با کی شروع کنیم؟ رحمه یا غفران؟
‫- این؟ ‫- نه.
‫- اون رحمه‌ست. اینجا چند سالش بود؟ ‫- پونزده.
‫بیشتر بازش کن.
‫چیزی نیست. محکمه.
‫- به هم کمک کنید. ‫- یه لحظه.
‫- معمولا به خواهرهات کمک می‌کردی؟ ‫- قبلا من هم از این‌ها سرم می‌کردم.
‫- حجاب سرت می‌کردی؟ ‫- آره.
‫از چه سنی سرت کردی؟
‫فکر کنم از وقتی هشت یا نه ساله بودم.
‫اوه.
‫واسه غفران واقعا عالیه.
‫و واسه رحمه نیست؟
‫با تو، شخصیتته.
‫شخصیتته که آشناست.
‫واقعا من رو یاد اون‌ها می‌اندازی.
‫حجاب رو امتحان کردن ‫و خوششون اومد و نگهش داشتن.
‫همون‌طور که گفتم...
‫مادرم تنها بود...
‫که چندین دختر رو بزرگ می‌کرد.
‫ما قربانی‌های خوبی بودیم.
‫توی دنیایی که مروت نداره.
‫مادرم فقط دختر داشت. ‫پدرم ما رو ترک کرده بود.
‫معمولا مردهایی سعی ‫که به زور وارد خونه بشن.
‫سعی می‌کردن در رو بشکنن!
‫فقط من بودم که می‌تونست از ما دفاع کنه.
‫اون زمان بچه بودم.
‫شاید سیزده یا چهارده ساله بودم.
‫ولی شجاع بودم.
‫قانع شده بودم که باید از خودمون ‫دفاع کنیم دیگه، می‌دونی؟
‫می‌دونی؟
‫ولی من شجاع بودم.
‫قانع شده بودم که باید از خودمون دفاع کنیم.
‫شروع کردم به وزنه بلند کردن.
‫وزنه بلند می‌کردم و موهام ‫رو مثل پسرها کوتاه کردم...
‫مثل مردها لباس می‌پوشیدم...
‫یه مرد شدم تا از مادرم محافظت کنم.
‫هر کسی که بهمون حمله می‌کرد رو می‌زدم. ‫همه رو.
‫همه‌شون رو کتک زدم.
‫هر کسی که بهمون حمله می‌کرد رو می‌زدم.
‫همه‌شون رو کتک زدم.
‫رفتارم مردانه بود.
‫تبدیل به یه مرد شده بودم.
‫بعد مردی وارد زندگیم شد و من رو شکست.
‫شب عروسیم...
‫آدم‌ها رو که می‌شناسی. ‫می‌دونی چه انتظاراتی دارن.
‫آروم باش عبدالرحمان. ‫قرار نیست فرار کنم.
‫لطفا آروم باش.
‫بهت آروم رو نشون می‌دم!
‫نه، من التماس نکردم.
‫قوی بودم. دستور دادم.
‫الان یادم اومد، خواهرم اومد داخل.
‫خدا لعنتش کنه!
‫گفت که: زحمت تخت رو نکش...
‫بندازش روی زمین و گوشه دیوار زندانیش کن.
‫بعدش هم از اتاق رفت بیرون.
‫نشونم بده. نقش خواهرت رو بازی کن.
‫باشه.
‫چطور پیش می‌ره عبدالرحمان؟ ‫تموم شد؟
‫این جنده خودش رو تقدیمم نمی‌کنه.
‫چه‌ات شده اولفا؟ ‫مشکلت چیه؟
‫خودت رو بهش تقدیم کن دیگه.
‫اگه مشکلی هم داری بگو.
‫مردم منتظرن.
‫می‌خوای جنجال به پا کنی؟
‫- خواهرت واقعا چنین حرفی زد؟ ‫- آره.
‫- و بعدش؟ ‫- من رو هل داد روی تخت.
‫حرکت!
‫ولم کن!
‫دهنت رو ببند!
‫ - بس کن. ‫- ساکت.
‫قرار نیست بهم دست بزنی.
‫ولم کن!
‫آروغ زد!
‫مردمی که بیرونن چی؟ ‫می‌خوای آبرومون رو ببری؟
‫شنیدی چطور آروغ زد؟
‫که چی؟ اینطور نیست که نشناسیش که.
‫اذیت نکن. زود باش!
‫حتی بهم نگاه نکرده.
‫تو، گوش کن، ‫خواهرم خیلی سرسخته.
‫اون گوشه رو دیدی؟
‫اونجا زندانیش کن و کارت رو بکن.
‫خجالت سرت نمی‌شه.
‫ملت منتظرن. زودباش.
‫- امشب جنجال به پا نکن. ‫- برو بیرون.
‫- مگه باکره نیستی؟ ‫- چرا هستم!
‫- اگه نیستی بگو. ‫- هستم. نگران نباش.
‫نیومدی اینجا خوش‌گذرونی که.
‫آفرین.
‫برو، تنهامون بذار.
‫و تو، بهش نشون بده که مرد هستی.
‫خیلی‌خب. برو بیرون.
‫- تو هم پاشو. ‫- دارم پا می‌شم.
‫- برو اون گوشه. ‫- باشه، می‌رم
‫می‌رم گوشه.
‫اگه می‌خوای بریم اون گوشه می‌رم.
‫برو، گوشه.
‫دستت رو بکش!
‫- بزدل! ‫- جنده کثیف!
‫- جنده‌‌ی... ‫- بهت نشون می‌دم!
‫می‌خوای مرد باشی؟
‫- بهت یاد می‌دم. ‫- ولم کن جنده!
‫بهت مرد بودن رو یاد می‌دم.
‫بیا، راضی شدی؟
‫همینه.
‫برو خودت رو تمیز کن!
‫می‌تونی بیای داخل.
‫کار من بود.
‫ببین.
‫بعد ملافه رو برد بیرون.
‫- ملافه با خون اون؟ ‫- آره، خون اون بود.
‫بیرون جشن شروع شد، مراسم و شلیک تفنگ...
‫درحالی شادی می‌کردن که ‫اصلا بهم دست نزده بود.
‫بعد ازدواجمون...
‫همکارهام از شوهرشون حرف می‌زدن.
‫می‌گفتن که با هم چیکار می‌کردن
‫من چیزی نداشتم که بگم. ‫یکم حسادت می‌کردم.
‫مثلا باید تمرکز کنیم که...
‫وقتی فیلم می‌دیدم و ‫صحنه رمانتیکی شروع می‌شد...
‫بهش می‌گفتم که: ببین، قشنگه.
‫و اون هم به بازیگر زن فحش می‌داد.
‫بازیگرش جنده‌ست.
‫هند صبری؟ جندست؟
‫- خیلی جندست. ‫- جدا؟
‫خیلی دوستت دارم. ‫می‌خوام گازت بگیرم.
‫من هم می‌خوام جنده بشم.
‫باشه.
‫برو بشو.
‫تنهایی که نمی‌شه.
‫باید با هم انجامش بدیم.
‫چیزی بهت گفت؟
‫ببخشید.
‫با عقل جور در میاد!
‫- تنهایی جنده بشم؟ ‫- می‌دونم...
‫همیشه همینه. هیچ‌وقت به مردها توهین نمی‌شه.
‫سیبیلت رو درست کن.
‫وقتی تو این سکانس رو بازی می‌کنی...
‫کسی به تو توهین نمی‌کنه.
‫من، البته، من جنده‌ام.
‫واقعیت داره.
‫مثل توی فیلم‌ها.
‫دقیقا.
‫- لعنتی. ‫- باشه.
‫نظرت چیه؟
‫گاهی‌اوقات بهش گفتم:
‫بیا یه چیزی بهت یاد بدم. ‫بگو که دوستم داری.
‫بگو دوستم داری.
‫دوست دارم بشنوم که می‌گیش. ‫قشنگه.
‫عشق‌بازی هم توش مهمه.
‫کارهایی که می‌کنی و می‌گی.
‫بیا!
‫ولی آخرش یادش می‌رفت. ‫من هم نذاشتم که بهم نزدیک بشه.
‫صرفا سالی یه بار با هم ‫خوابیدین که بچه دار بشین؟
‫آره، تقریبا.
‫زندگی سختی داشتم.
‫بذار بگم کی با هم می‌خوابیدیم.
‫وقتی که من پولی نداشتم.
‫اگه می‌دیدم که کمی پول به دست آورده...
‫تسلیمش می‌شدم.
‫خودم رو قانع می‌کردم که لایق اون پول هستم.
‫شاید تنها دلیل با هم خوابیدنمون این بود.
‫[غفران، سال 1998]
‫[رحمه، سال 1999]
‫[ایا، سال 2003]
‫[تیسیر، سال 2005]
‫غفران!
‫مامان، بابا اومده.
‫برو بخواب. تکون نخور.
‫هیس.
‫غفران.
‫غفران؟
‫خوابیدی غفران؟
‫مثل مادرت من رو نادیده می‌گیری؟
‫تنها خوابیدی؟
‫کسی رو راه نداد داخل؟
‫بس کن بابا. خجالت نمی‌کشی؟
‫چطور تلفظش کرد؟
‫لهجه‌اش؟
‫بهش گفت که «مادرت خیلی مرتب می‌خوابه.»
‫- «می‌خوابه»؟ به چه لهجه‌ای؟ ‫- «می‌خوابه.»
‫- نشونش بدم تیسیر؟ ‫- آره، بده.
‫بهش می‌گفت که:
‫«پس تو بهم توضیح بده...
‫این زن اینجوری می‌خوابه، نیمه برهنه...
‫کل بدنش رو به نمایش گذاشته. ‫واسه کی؟
‫واسه من که نیست.»
‫به نظر من پدر...
‫کسیه که...
‫به وسیله رابطه جنسی باعث تولدمون می‌شه.
‫عالیه، خیلی ممنون.
‫بهتر بود جای قانع کردن من...
‫یه کار بهتر پیدا کنه.
‫به مامان توهین می‌کرد، ‫ما رو بیدار می‌کرد.
‫غفران رو بیدار می‌کرد که بزنش.
‫- چرا اون رو بزنه؟ ‫- چون از ما بزرگ‌تر بود.
‫از ما محافظت می‌کرد.
‫همچنین به مامان خیلی نزدیک بود.
‫- که به من آسیب بزنه؟ ‫- دقیقا.
‫اون شب مسخره...
‫اون شب کوفتی.
‫مامان حرف‌های زشتی می‌زد.
‫نه بسه! به اندازه کافی فحش دادی!
‫من بازیگرم، می‌تونم بدون فحش دادن...
‫همون احساسات رو ایجاد کنم.
‫- نه. ‫- یعنی چی که نه؟
‫توی تونس ما حین بحث فحش می‌دیم.
‫مخصوصا توی خونه. ‫این زبانمونه دیگه.
‫دارم در مورد فیلم حرف می‌زنم.
‫ولی باید واقعی باشه.
‫به عنوان یه بیننده برای ‫من عجیب می‌شه اگه...
‫توی کل داستان یه کلمه فحش نباشه.
‫تنها چیزی که بلد بود بگه و ‫روی بچگیم تاثیر گذاشت...
‫فحش بود.
‫«همه‌تون مثل مادرتونید. یه مشت چیز...»
‫«اگه بگیرمتون... ‫همه‌تون خراب می‌شید.»
‫پدرشون همین‌ها رو می‌گفت.
‫متوجه می‌شی؟ ‫و من می‌گفتم...
‫می‌بینید پدرتون چی می‌گه؟
‫اون شک نداره که شما فاحشه می‌شید.
‫پس ثابت نکنید که راست می‌گه!
‫بهش ثابت کنید که دخترهای اولفا هستید.
‫و دخترهای اولفا شایان بزرگی هستن.
‫خیلی‌خب.
‫ببین.
‫خودشه!
‫واقعا عکس گمراه کننده‌ایه.
‫- پس موافقی! ‫- ببینش!
‫- آره، گیج می‌کنه. ‫- ممنون که قبول داری.
‫عالیه!
‫شبیه چاک کونه.
‫من پام رو جراحی کرده بودم.
‫یه عکس گرفتم که واسه ‫نشون دادن عکس‌برداری بود.
‫جوان بودم. صرفا یه عکس بود.
‫بعدا مامانم توی گوشیم پیداش کرد...
‫و خیال کرد یه چیز دیگه‌ست.
‫- فکر کرد چاک کونه! ‫- دقیقا.
‫ازم پرسید که کی این عکس رو گرفته؟
‫رحمه و غرفانه گفتن که من و ایا بودیم...
‫که این عکس رو گرفتیم.
‫من گفتم که عکسی نگرفتم.
‫ولی ایا بلد نبود از خودش دفاع کنه...
‫برای همین ساکت موند.
‫همه خیال می‌کردن که عکس اونه.
‫همه دخترهام به جز ایا بلد بودن ‫که از خودشون دفاع کنن.
‫بهش تهمت زدن و اون هم از خودش دفاع نکرد.
‫انگار همین دیروز بود.
‫دو دینار بهش دادم، ‫یه کیف واسش جمع کردم...
‫و بیرون توی بارون ولش کردم.
‫- چند سالت بود؟ ‫- بچه بودم. هشت سالم بود.
‫دقیقا همین اتفاق افتاد.
‫گریه می‌کردم و قسم می‌خوردم که من نیستم.
‫لباسم رو گرفت و کشید، هلم داد...
‫بعد هم یه کیف قرمز پرت کرد سمتم...
‫پرتش کرد سمتم و درست خورد توی سرم.
‫بعد هم دو دینار پرت کرد سمتم.
‫من داشتم قسم می‌خوردم که من نیستم.
‫باید می‌گفتی:
‫«چیزی نیست مامان، پاست.»
‫- یادم رفته بود. ‫- و کِی عکس رو بهت نشون داد؟
‫وقتی عکس رو دیدم خودم ‫هم فکر کردم واقعا همونه.
‫- تو هم یادت رفته بود؟ ‫- نرفته بود.
‫نه، من یادم بود.
‫ولی می‌ترسیدم بخاطر عکس ‫گرفتن از پام کتک بخورم.
‫حتی از گفتن حقیقت می‌ترسیدم.
‫من باید کسی باشم که این ‫سکانس رو بازی می‌کنه.
‫- باید هر دوشون رو بزنم. ‫- مخصوصا من.
‫و به عنوان یه بازیگر کارم اینه ‫که انگیزه‌ام رو درک کنم.
‫برای درک واقعی دلیل عصبانیتت.
‫برای شما، هرچیزی که مربوط به...
‫بدن زن باشه شرم‌آور و زشته.
‫باید بدنمون رو مخفی کنیم و بپوشونیمش.
‫از دید من، دخترم...
‫وارد راه خطرناکی شده بود.
‫چه ناحیه‌ای رو می‌گی؟ ‫بدنش بود دیگه!
‫بذار تموم کنم.
‫این عکس برای من زنگ خطر بود.
‫ذهنشون به گناه کشیده شده بود.
‫امروز عکس می‌گیرن، ‫فردا می‌رن لخت می‌شن...
‫بعدش رابطه جنسی برقرار می‌کنن.
‫ما هشت سالمون بود و تو به این فکر می‌کردی.
‫آره، از همین می‌ترسیدم.
‫- هشت سالشون بود؟ ‫- آره.
‫وقتی بهمون تهمت زد من هشت سالم بود ‫و اون شیش سالش بود.
‫می‌ترسید که سکس کنیم.
‫«رابطه جنسی!» ‫فکرش رو بکن.
‫در مورد هر چهار دخترم این ‫سوال رو از خودم پرسیدم.
‫خیلی درگیر گناه شده بودی...
‫و خدا بهت چهار دختر داد، ‫خیلی ترسناکه!
‫می‌تونی جهنم رو تصور کنی؟
‫خیلی بده. از دختر متنفر بودم. ‫نمی‌خواستم دختر داشته باشم.
‫چیزی که من فهمیدم اینه که، ‫از دید تو بدنشون خطرناکه.
‫توش شکی نیست.
‫بدنشون واقعا خط قرمزه.
‫بدن هرکس دارایی شخصی یه نفره.
‫- شوهر. ‫- آره.
‫ولی چرا فکر کردی بدنشون دارایی کسیه که...
‫هنوز حتی باهاش آشنا نشدن؟
‫حتی شوهر من صاحب بدن من نیست.
‫این رفتارت از کجا میاد؟
‫- که راجع به بدنشون اینطوری حرف بزنی؟ ‫- بدن من فقط مال خودمه.
‫اوه!
‫دارن گرم می‌کنن. ‫می‌خوان فوتبال بازی کنن.
‫خیلی عجیبن!
‫- بیا. تکرار کن. ‫- عمرا!
‫یا خود خدا.
‫عالیه!
‫- داشتیم تمرکز می‌کردیم. ‫- و لذت می‌بردیم.
‫حالا قراره خوب بخندیم.
‫همه چیز رو می‌ریزیم بیرون، ‫که بعدش بهتر تمرکز کنیم.
‫باشه.
‫- چی دوست داری بخوری؟ ‫- مرغ تند و خوشمزه.
‫مرغ تند و خوشمزه؟
‫- خیلی‌خب. تو چی؟ ‫- کانلونی.
‫کانلونی؟ خوبه.
‫- تو چی؟ ‫- هر چی.
‫زود باش غفران. بازی کن.
‫وای، خیلی خوبه.
‫بوی تندیش رو حس می‌کنی؟
‫وقتی غذایی نداشتیم ‫این بازی رو انجام می‌دادن.
‫غفران از همه سخت‌گیر تر بود.
‫هیچ چیزی رو قبول نمی‌کرد...
‫از هیچی خوشش نمی‌اومد.
‫رحمه همه چیز دوست داشت. ‫واقعا خاکی بود!
‫با ظرف‌های خالی نقش بازی می‌کرد...
‫یا با غذاهای اضافی.
‫تصور می‌کردن غذاهای خوش‌مزه‌ست.
‫سرگرم می‌شدن و فراموش می‌کردن.
‫من هم می‌رفتم بازی می‌کردم. ‫خیلی خوش می‌گذشت.
‫فقط همین بازی رو نمی‌کردن.
‫درواقع بیشتر خودجوش بود. ‫با خنده تموم می‌شد.
‫می‌رقصیدیم، آواز می‌خوندیم.
‫شادترین خاطراتمون این‌ها بود.
‫شما هم این خاطرات رو دارید دخترها؟
‫اون زمان فقط این بازی بود که...
‫کاری می‌کرد حس کنیم...
‫به چیزهایی دسترسی داریم که...
‫ازشون محروم شدیم.
‫تمام چیزهایی که توی تلویزیون می‌دیدیم.
‫رحمه همیشه مشغول بود.
‫همه این کارها رو اون برنامه‌ریزی می‌کرد.
‫مثل هیجانات.
‫مهمونی‌هاش همیشه هیجانی بود.
‫مثل جشن تولد مامان.
‫- منظورت چیه؟ ‫- کلی خرده کاغذ...
‫آماده کرده بود که بریزه روش.
‫- پولک؟ ‫- آره.
‫ریخته بودشون توی یه جعبه شیرینی بالای در.
‫به رحمه سخت نگیر!
‫زد سیاه و کبودش کرد. ‫بیچاره کلی برنامه‌ریزی کرده بود.
‫رحمه به اسمش نمیاد! ‫بخشش!
‫جای رحمه من نفرین صداش می‌کردم.
‫- خیلی زشته! ‫- می‌بینی؟
‫- می‌دونی من رو چی صدا می‌کرد؟ ‫- بگو!
‫یه لیست باید درست کنم.
‫یکی بود...
‫«حرامزاده!»
‫«کاش یه توپ بودی که پسرها شوتت می‌کردن!»
‫«آرزوم اینه که خونت کف ‫پیاده‌رو پاشیده بشه!»
‫«دوست دارم توی اخبار بشنوم که مُردی!»
‫«یه فاحشه که فقط دنبال پسرهاست!»
‫«می‌ری بیرون پسر بازی می‌کنی؟ ‫خیال کردی خبر ندارم؟»
‫حالا نوبت فحشه.
‫«هنوز بچه‌ای و کونت گوهیه، ‫بعد افتادی دنبال پسرها؟»
‫ناراحت می‌شدم، ولی چیزی نمی‌گفتم.
‫اینطوری جوابش رو می‌دادم.
‫ولی از درون عصبانی بودم.
‫می‌خواستم... ببخشیدها، ‫می‌خواستم خفه‌اش کنم.
‫به خدا حرف‌هاش خیلی ناراحتم می‌کرد.
‫این فیلم می‌ذاره من حرفم رو بزنم.
‫پس می‌خوای من رو خفه کنی؟
‫بعد فیلم به روم میاره.
‫- معلومه! ‫- دوباره بهش اشاره می‌کنه.
‫هنوز تموم نشده.
‫می‌خوام خفه‌اش کنم و بگم ‫که من اینجوری نیستم.
‫خب بیا بکن دیگه.
‫فقط همین رو شنیدی؟ ‫که می‌خواد خفه‌ات کنه؟
‫نفهمیدی چقدر ناراحتش کرده؟
‫خیلی خودخواهی اولفا.
‫ناراحتش کرده؟ خب درک می‌کنم. ‫ولی همینه دیگه.
‫میراث چندین نسله. ‫ارثیه.
‫ختم کلام.
‫چند وقته این کار رو می‌کنن؟
‫حدود چهار سال.
‫یا سه سال. ‫آره، چند سالی هست.
‫آخرهفته‌ها، تعطیلات...
‫از چه سنی شروع کردن؟
‫توی دبیرستان نبود، ‫ابتدایی بود.
‫ایا و تیسیر هنوز...
‫هنوز مدرسه رو شروع نکرده بودن.
‫بعد سقوطش همه چیز عوض شد.
‫- خدا بزرگه. ‫- دقیقه.
‫بن علی عالی بود.
‫بن علی رو کاری ندارم. ‫داشتم زمان خودش رو می‌گفتم.
‫درسته که اون زمان سخت بود. ‫البته از جانب خودم می‌گم.
‫ولی حداقل همه پیش هم بودیم.
‫انقلاب دخترهات رو ندزدیده.
‫دخترهای بن علی بودن. ‫دخترهای خوب.
‫دخترهای بن علی؟
‫آره، دخترهای بن علی. ‫دخترهای خوبی بودن.
‫ببین بعد رفتنش چی شد!
‫مشکل افرادین که بعد اون اومدن سرکار.
‫می‌دونم. حرفم همینه.
‫- سلام. ‫- معلم اومد.
‫- سلام. ‫- خوشگل شدی.
‫مرسی.
‫این هم از رئیس.
‫داریم فیلم‌های 11 سال پیش رو می‌بینیم. ‫ایا انقدری بود.
‫آره، یادمه.
‫هم‌قد لباسم بودم.
‫انقدری بودن. اون و تیسیر.
‫«آواز مرد»
‫♪ به لطف امنیت انسان‌ها رشد می‌کنند. ♪
‫♪ امنیت بچه‌ها رو شاد می‌کنه. ♪
‫♪ جوان‌ها و سالمندها رو. ♪
‫♪ امنیت بچه‌ها رو شاد می‌کنه. ♪
‫♪ جوان‌ها و سالمند‌ها رو. ♪
‫♪ خوشحالی مادرانمون... ♪
‫♪ و میهن عزیزمون. ♪
‫به نام خدا...
‫مردم عزیز تونس...
‫من جلوی شما می‌ایستم...
‫جلوی همه‌ی شما...
‫در تونس و خارج...
‫گمشو!
‫آزادی!
‫رهایی!
‫اون روز مشغول نظافت خانه خانم بودم.
‫تنها بودم و داشتم حین نظافت فکر می‌کردم.
‫که یهویی یه تصمیمی گرفتم. ‫با خودم حرف زدم.
‫«دیگه این رو نمی‌خوام...
‫مردمی که دارن انقلاب می‌کنن ‫از من قوی‌تر نیستن.
‫من هم می‌تونم توی زندگیم انقلاب کنم.»
‫صبر کردم که بچه‌هام بزرگ‌تر بشن.
‫چرا؟ واسه دخترهام؟
‫بدون اون زندگیشون بهتره.
‫در هر صورت که هیچ‌وقت نمی‌بیننش.
‫بهشون ابراز علاقه نمی‌کنه و پولی که نمی‌ده.
‫هیچ‌کاری باهاشون نمی‌کنه. ‫مدرسه نمی‌برشون.
‫جوانی تو رو دزدید. ‫چرا تحملش می‌کنی؟
‫می‌تونی یه زندگی جدید داشته باشی.
‫پرسید که چی من رو به اینجا رسونده؟
‫اینطوری شد که رفتیم پیش خواهرم زندگی کنیم.
‫غافلگیر شده بود. بهش گفتم که «تموم شد.».
‫تونس انقلاب کرده، پس من هم می‌کنم.
‫همون روزی که رسیده بودم...
‫رابطه‌ام با ویسم شروع شد.
‫سلام محمد.
‫اینجا محمد نداریم.
‫جدا؟
‫ببخشید. اشتباه گرفتم.
‫اون زمان تلفن همراه خیلی باکلاس بود.
‫با دخترهام واسه تفریح به مردم زنگ می‌زدیم.
‫زندگی من و زنم رو خراب کردی. ‫تو کی هستی؟
‫زنت؟ آهان. این خانم.
‫گوشی رو بده بهش که عذرخواهی کنم.
‫اشکالی نداره، زنی نیست.
‫ولی تو کی هستی؟
‫کاملا طلسمم کرده بود.
‫دختر نوجوان درونم رو آزاد کرده بود.
‫خراب و طغیانگر و خام شده بودم.
‫همه کار کردم.
‫هر کاری دوست داشتم کردم. ‫می‌خواستم این مرد رو دوست داشته باشم.
‫می‌خواستم تمام چیزهایی که ‫تجربه نکرده بودم رو تجربه کنم.
‫دوستت دارم.
‫حین انقلاب از زندان فرار کرده بود.
‫یه جایی می‌خواست که مخفی بشه.
‫پلیس‌ها از وجود من خبر نداشتن.
‫کسی شک نمی‌کرد که به من ‫ به یه فراری پناه دادم.
‫می‌دونی چرا زندان بود؟
‫آره، بخاطر یه جرمی. ‫یه نفر رو کشته بود.
‫همه چیز رو بهم گفت. ‫چیزی رو مخفی نکرد.
‫از همه چیز خبر داشتم.
‫ازش نمی‌ترسیدی؟
‫اصلا. واسه من مثل یه فرشته بود.
‫توش هیچ نقصی نمی‌دیدم.
‫واسه من خوشتیپ‌ترین و رعناترین...
‫و بهترین مرد دنیا بود.
‫اگه جلوی من یه نفر رو می‌کشت، ‫بهش کمک می‌کردم که جنازه‌اش رو مخفی کنه.
‫واقعا می‌گم.
‫با هم تجربیات محشری داشتیم...
‫که قابل گفتن نیستن. ‫ و واسه من طبیعی بود.
‫وقتی از زندان آزاد شد یه ‫دوست بهش گفت که...
‫یه خانمی هست که سنش زیاده، ‫ولی عاشقه.
‫برو پیشش و بهش لذت بده. ‫اون هم بهت پول می‌ده.
‫اون هم رفت و پنجاه دینار گرفت.
‫بعدا که خیلی فقیر شده بودیم...
‫نظرم رو ازم پرسید.
‫«تنها راهش اون خانمه.»
‫من هم باهاش رفتم اونجا!
‫خانمه تازه فوت کرده بود، ‫تابوتش جلوی در بود!
‫حرکت!
‫بخاطر مامانم در موردش حرفی نزدم.
‫می‌تونستم به آسانی ازش انتقام بگیرم.
‫و اون هم قصاب بود، ‫پس توی خونه چاقو زیاد بود.
‫چی مصرف می‌کرد؟
‫همه چیز.
‫چی؟ قرص؟
‫آره، همه جور قرص.
‫رفتارش عجیب می‌شد.
‫ملت مواد می‌زنن که لذت ببرن دیگه؟
‫ولی اون اینطوری نبود.
‫حتی نمی‌تونست بدنش رو کنترل کنه...
‫نمی‌تونست حرف بزنه؟
‫نمی‌تونست حرف بزنه. ‫اینطوری می‌شد...
‫می‌لرزید و چندش می‌شد.
‫رفتار و حرف‌هاش چندش می‌شد.
‫سال اول با ویسم خوب بود.
‫جوان بودیم.
‫هم...
‫عادت نداشتیم که یه نفر ‫باهامون خوب رفتار کنه.
‫و رفتار اون خوب بود. ‫یعنی به نظر ما بود.
‫بعد رفتارش با همه ما یکسان نبود.
‫با یکیمون خوب بود و با بقیه چندش.
‫و همه‌اش مخفیانه بود.
‫یعنی چی که «مخفیانه» بود؟
‫یعنی با من مهربون و خوب بود.
‫و برامون غذا می‌آورد. ما چیزی نداشتیم.
‫ولی می‌شه گفت دوست‌پسر ‫مامانمون و دخترهاش بود.
‫وقتی از مادر خسته می‌شد ‫می‌رفت سراغ دخترهاش.
‫شب پیش مادر بود و روزها پیش دخترهاش.
‫با خودت مشکلی نداری؟
‫وجدانت پاکه؟
‫من اصلا دوستت نداشتم.
‫چیزی که دوست داشتم رضایت ‫و خوشبختی مادرم بود.
‫نه چیز دیگه‌ای.
‫فکر می‌کردم تو پدری می‌شی که اصلا نداشتم.
‫ولی کاری کردی از پدر داشتن متنفر بشم.
‫رحمه و غفران باهات چیکار کردن؟
‫تیسیر باهات چیکار کرده؟
‫گفتی که «دختر موردعلاقمه.» ‫همین رو گفتی. دروغ‌گو.
‫هیچ پدری نباید چنین کاری بکنه.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫ازت متنفرم.
‫هیچ‎وقت نمی‌بخشمت.
‫ازت متنفرم.
‫می‌شه قطعش کنیم؟
‫چیه؟
‫یه چیزی اذیتم می‌کنه.
‫می‌تونی توضیح بدی؟
‫نه، به درد مخاطب نمی‌خوره.
‫بیرون در موردش بحث می‌کنیم. ‫من و تو.
‫قطع کنیم کوثر؟
‫خب، بریم سرکار؟
‫بریم!
‫نه، راضی نیست.
‫بهش بگو که این سکانس رو لازم داریم.
‫باید مخاطبین ببیننش.
‫که بفهمن این مرد واقعا کی بوده.
‫باید بهم کمک کنه. ‫باید به چشم حمایت ببینش.
‫این سکانس رو با یه روانکاو انجام دادم.
‫از پسش بر اومدم.
‫جدید نیست. دفعه اولم نیست.
‫این رو توی بیمارستان با روانکاو انجام دادم.
‫و حتی خیلی بدتر.
‫- الان دیگه فیلمه. ‫- می‌دونم. متوجه‌ام.
‫فیلم باشه یا نه، از پسش بر اومدم.
‫نذار اذیتت کنه.
‫نباید بترسه. کارم رو بلدم.
‫صرفا دیالوگه. اون هم بازیگره. ‫خودش می‌دونه.
‫فقط باید تصور کنه که دارم نقش بازی می‌کنه.
‫بهش بگو دیالوگ‌هاییه که حفظ کردم.
‫قبلا گفتمشون.
‫متوجه هستی کوثر؟
‫از من نترس! ‫بهش بگو.
‫تو چی تیسیر؟
‫نه، خوبه.
‫هوم؟
‫خوبه، فقط...
‫من نتونستم که...
‫نمی‌تونم ازش متنفر باشم.
‫با وجود تمام کارهایی که کرده، ‫نمی‌تونم.
‫آره، عصبانیم. دوست دارم تقاص پس بده.
‫ولی نمی‌تونم ازش متنفر باشم. ‫عجیبه.
‫شاید بخاطر اینه که از پدرم هم متنفر نیستم.
‫و ویسم بیشتر برام پدری کرده.
‫وقتی دختربچه بودم به چشم پدر می‌دیدمش.
‫تصور نمی‌کردم که چنین کارهایی بکنه.
‫و با این وجود نمی‌تونم ازش متنفر باشم.
‫به مادرم دروغ گفت، ‫داستان سر هم کرد.
‫ما هم می‌خوایم همین رو بهش اثبات کنیم.
‫مدت طولانی‌ای مادرم می‌گفت که...
‫ویسم قربانی ما شد.
‫تقصیر ما بود که از دستش داد.
‫ما بخاطر اون از دست رفتیم.
‫ماییم که از دست رفتیم.
‫درسته.
‫♪ عشقم تجدید یافت... ♪
‫♪ عشقم تکثیر می‌شه... ♪
‫♪ عشقم تجدید یافت... ♪
‫♪ عشقم تکثیر می‌شه. ♪
‫♪ مدت طولانی‌ایه که دوستت داشتم... ♪
‫♪ از وقتی که بچه بودی. ♪
‫♪ با تمام وجود دوستت داشتم... ♪
‫♪ با تمام توان دوستت داشتم... ♪
‫♪ با تمام وجود دوستت داشتم... ♪
‫♪ با تمام توان دوستت داشتم... ♪
‫♪ تو شعله بودی و من پروانه... ♪
‫♪ تو زمین بودی و من کشاورز... ♪
‫♪ تو دریا بودی و من ملوان مغروق... ♪
‫♪ همیشه به تو بازمی‌گردم... ♪
‫بسه، طاقت ندارم.
‫داری پروانه‌ات رو نشون می‌دی!
‫بعد شکایت هم داری!
‫تا وقتی که از پدرشون طلاق نگرفتم...
‫و نرفتم با سوسه زندگی کنم، ‫متوجه نشدم که بزرگ شدن.
‫اصلا دخترهای متفاوتی شده بودن.
‫تغییر کرده بودن. بزرگ شده بودن.
‫من وقتی بچه بودم و سینه‌هام رشد کردن...
‫خجالت می‌کشیدم!
‫مال من هنوز رشد نکردن.
‫نمی‌خواستم روشون بخوابم. ‫می‌ترسیدم برن داخل.
‫برن داخل و حفره ایجاد بشه.
‫رحمه و دخترخالم دو تا لیوان ‫گذاشتن روی سینه‌هام.
‫نذاشتن دیگه رشد کنن!
‫یازدم سالم بود.
‫خواهرهام به جای حمایت من رو مسخره می‌کردن.
‫- من رو مسخره می‌کردن. ‫- بخاطر پریودت؟
‫آره، نوار رو برعکس گذاشته بودم، ‫سمت چسبناکش بالا بود!
‫و قسمت پنبه‌ای پایین.
‫وقتی که کندمش...
‫- نمی‌تونم حتی توصیفش کنم! ‫- حتما خیلی درد داشته.
‫نمی‌دونستم. کندمش. ‫موهای زائدم یه صدایی داد.
‫ایا. مرد اینجاست!
‫خب که چی؟ داره کارش رو انجام می‌ده!
‫و تازه، داره از تو فیلم می‌گیره.
‫کوثر، باید از وقتی واست بگم که...
‫اولفا! نزن!
‫ولم کن!
‫چی رو؟
‫پروانه بیچاره‌ام.
‫♪ من سکسی‌ام. بهم می‌گن. ♪
‫خب مامان؟
‫عجب جنده‌هایی!
‫ای هرزه!
‫کاری نکردیم! قسم می‌خورم کاری نکردیم!
‫ولش کن مامان!
‫صبر داشته باش. حالا می‌بینی!
‫یه دفتر خصوصی داشت و ‫همه چیز رو توش نوشته بود.
‫تیسیر اومد که بهم نشونش بده. ‫خیلی به رحمه نزدیک بود.
‫خوندمش و فهمیدم از یه پسری حرف زده. ‫اونسی.
‫«پوستت مثل بچه‌ها نرمه، ‫چشم‌هات مثل آسمان تابستان آبیه...
‫اولین کسی هستی که بوسیدمش...
‫بوسیدنت باعث شد یه حسی داشته باشم.»
‫کلمه «بوسیدن» من رو روانی کرد!
‫- مشکلی چیه؟ ‫- گفته بود که یه پسر بوسیدش!
‫خب که چی؟ همه دخترها پسرها رو می‌بوسن.
‫واسم مهم نیست. قبول نمی‌کنم.
‫خودت نکردی؟
‫نه. حتی بعد ازدواج هم ‫اون لاشی من رو نبوسید.
‫اگه بوسم می‌کرد که نمی‌رفتم ‫دوباره ازدواج کنم.
‫از دبیرستان بهم خبر دادن ‫که رحمه غیبت می‌کنه.
‫گفتن که قبلا نامه فرستادیم.
‫یعنی چی که غیبت می‌کنه؟
‫سرپرست‌هاشون بهم خبر دادن...
‫که گوت شده.
‫که آرایش سیاه می‌کنه...
‫که بقیه دانش‌آموزها رو کتک می‌زنه.
‫که یه کارهایی انجام می‌ده...
‫مراسم‌های خاصی که شوکه‌کننده بودن.
‫حتی نمی‌خوام اسم ببرم که چی بودن.
‫ولی گفتن که شیطان‌پرست شده.
‫شیطان‌پرست. کلمه‌اش رو دوست ندارم.
‫ببخشید مامان.
‫شیطان رو آوردی توی خونه من!
‫ابلیس!
‫- توی خونه من! ‫- از قبل پر شیطان بود.
‫به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان!
‫چه‌اش شده مامان؟
‫به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان!
‫خدایا به امید تو.
‫بسم الله. بسم الله.
‫ستایش، از آن خداوندی است ‫كه پروردگار همه جهان‌ها است.
‫پروردگاری كه بخشنده و مهربان است.
‫مالک روز جزا است.
‫فقط تو را عبادت می‎كنیم، ‫و فقط از تو کمک می‎خواهیم.
‫غفران از کار کردن مامانم ‫در لیبی سو استفاده کرد.
‫با یه پسری دوست شد که موتور داشت.
‫ولی نمی‌تونست با چنین ‫موهای بلندی سوار موتور بشه.
‫پس رفت پاهاش رو موم انداخت.
‫بعدش ما رو ترک کرد.
‫گفت تک‌فرزنده و ‫مادرش در دبی کار می‌کنه...
‫و یه جایی کاخ داره که...
‫توش استخر و همه چیز هست.
‫همسایمون که مراقب ما بود ‫به مامانمون خبر می‌داد.
‫- سرپرست. ‫- آره، سرپرست.
‫گفت که خدمتکاره.
‫عجب رویی داشت!
‫یه روزی این خانم زنگ زد به مامانمون...
‫و گفت «برگرد. دخترت غیرقابل کنترل شده.»
‫مامانم هم با اولین اتوبوس برگشت.
‫ما فکر نمی‌کردیم کارمون اشتباه باشه.
‫به نظرمون موهاش قشنگ شده بود.
‫ما هم می‌خواستیم مثل اون بشیم.
‫بچه‌ها، مامان اومده.
‫مامان.
‫برید بیرون. تو بمون.
‫تو اینجا بمون.
‫غفران...
‫دخترم.
‫موهات...
‫جدیده.
‫صبر کن ببینم... موم انداختی؟
‫- موم انداختی غفران؟ ‫- ببخشید مامان.
‫- موم انداختی؟ ‫- ببخشید مامان.
‫پاهات رو موم انداختی غفران؟
‫دیگه کجات رو موم انداختی؟
‫جوابم رو بده.
‫واسه خودت خانم شدی؟
‫من رفتم لیبی کار کنم ‫که تو اینجا جنده بشی؟
‫چیه؟ نشونم بده. نشونم بده.
‫خیال کردی الان دیگه بزرگ شدی؟
‫ببخشید مامان.
‫نشونم بده. نشون بده کجا رو موم انداختی.
‫خدا من رو ببخشه.
‫بهش فرصتی ندادم...
‫فرصت ندادم از خودش دفاع کنه.
‫موهاش رو مدل باب زده بود.
‫اینطوری یه دسته از موهاش رو کندم.
‫توی مشتم.
‫واقعا داغونش کردم.
‫وقتی می‌زدت اینطوری نبود ‫که صرفا چند تا سیلی باشه.
‫ازش لذت می‌برد. ‫شلنگ گاز رو می‌گرفت...
‫نصفش می‌کرد...
‫بعد هم فقط و فقط می‌زد.
‫از سرعت چرخشش صدای سوت می‌شنیدیم.
‫گریه می‌کرد، التماس می‌کرد، ‫همسایه اومد کمکش کنه.
‫اون رو هم زدم و بیرونش کردم.
‫بعد لوله هم دسته جارو رو برداشتم.
‫تیکه‌تیکه شد!
‫وقتی دیگه حرکتی نکرد...
‫فکر کردم که مُرده. ‫دست نگه داشتم.
‫خواهرانم، می‌دانم که میان شما...
‫کسانی هستند که حجاب بر سر نمی‌کنند...
‫و نماز نمی‌خوانند.
‫برخی می‌خواهند توبه کنند، ‫اما جرئت ندارند که پا پیش بگذارند..
‫ما حجاب را به خانه‌های شما میاوریم!
‫از دید ما شما مادرانی خارق‌العاده هستید...
‫مادرانی مقدس...
‫با سینه‌هایی پربرکت...
‫دریای عظیمی از فداکاری.
‫همچنین همسر با ارزشی هستید ‫که از آن دفاع می‌کنیم.
‫یه صبح معمولی بود. ‫شنیدیم که مراسمی برگزار شده.
‫رفتیم سمت میدون و یه چادر دیدیم ‫که توش خطبه می‌گن.
‫گفتن که می‌خوان بهمون حجاب بدن.
‫زن‌های محله می‌خواستن بگیرنشون...
‫که بفروشن و پولی در بیارن.
‫یکی از دخترهای محله به اسم نسرین...
‫به غفران گفت که بره و بگیره.
‫اون هم رفت که حجاب برداره.
‫وقتی به میدون رسید ‫یه شیخ حجاب رو سرش کرد...
‫و فریاد زد که «این دختر ماهه!» ‫چون خواهرم خوشگل بود.
‫وقتی رفتیم خونه مسخره‌اش کردیم.
‫بهش گفتیم که قبل این‌که ‫کهنه بشه ببره بفروشش..
‫وگرنه مردم نمی‌خرنش.
‫ولی نمی‌خواست بفروشش.
‫وقتی غفران به حجاب روی آورد...
‫خیلی بهش سخت گرفتیم.
‫یعنی چی؟
‫رحمه بهش می‌گفت خفاش.
‫بتمن! خیلی مسخره شدی.
‫دقیقا.
‫نگاهش کن. موهاش رو. خوشگلیش رو. ‫داری حیفش می‌کنی.
‫حالا پسرهای محله عاشق کی بشن؟
‫نگاهش کن. صابون سیاه گنده.
‫هر روز باید این شکلی باشم؟
‫چه مرگش شده؟ ‫تو خوشحالی مامان؟
‫تو یه چیزی بگو مامان.
‫خواهرتون رو اذیت نکنید.
‫من خجالت کشیدم! ‫تو خوشت اومده؟
‫آره خوشم اومده. شما هم باید سر کنید.
‫مامان، احترام یه رفتاره. ‫شیوه برخورده.
‫مایی که اینجا زندگی می‌کنیم آدمیم.
‫ببین!
‫خوبی؟
‫درک می‌کنم.
‫حتی نمی‌تونم نگاهش کنم.
‫وقتی غفران نقاب گذاشت چند سالت بود؟
‫هشت سالم بود.
‫و وقتی که رفت یازده سالم بود.
‫تو وقتی هشت سالت بود چطوری بودی؟
‫وحشتناک بودم!
‫به چه شیوه‌ای؟
‫خیلی زشت بودم!
‫خیلی زشت بودم.
‫خوبم.
‫- می‌تونیم ادامه بدیم کوثر. ‫- عالیه، بریم.
‫خبرش توی در و همسایه پیچید.
‫زن‌های بیشتری به حجاب روی آوردن.
‫دو هفته بعدش رحمه رفت خرید...
‫یه تی‌شرت پوشیده بود که روش عکس دجال داشت.
‫خیلی اون لباس رو می‌پوشید.
‫اون روز خیلی ترسیده ‫و اشک‌ریزان اومد خونه...
‫و از غفران خواست که واسش چادر بخره.
‫اصرار کردیم که تعریف کنه چی شده.
‫یه آقایی به اسم مصطفی ‫همراه چند نفر دیگه...
‫جلوش رو گرفته بودن و از ‫دجال براش حرف زده بودن.
‫و از عذاب الهی براش گفته بودن.
‫بیشترین چیزی که ازش ‫ترسیده بود عذاب الهی بود.
‫پس اون هم شروع کرد به چادر پوشیدن...
‫ولی اون خیلی از غفران افراطی‌تر بود.
‫- به نظرت سکسیم؟ ‫- در حد مرگ.
‫خیلی خیلی سکسی.
‫چشم‌هاش کجاست؟
‫یکم بیارش پایین.
‫اینجان!
‫- عالیه. ‫- آره.
‫آره، درستش کن.
‫می‌دونی چی من رو شوکه می‌کنه؟
‫قبل انقلاب این خبرها نبود.
‫نه نقابی، نه حجابی، هیچی.
‫اگه کسی می‌خواست حجاب سر کنه، ‫توی خونه سر می‌کرد.
‫وگرنه پلیس دستگیرش می‌کرد.
‫بعد هم با باتوم کتکش می‌زد.
‫حین دولت بن علی، ‫قبل انقلاب...
‫حتی اجازه نداشتی شال سرت کنی.
‫زن‌هایی که سرشون می‌کردن ‫توسط پلیس بازداشت می‌شدن.
‫می‌خواستن که زن تونسی ‫ایده‌آل بودن رو تحمیل کنن.
‫که چطور باید رفتار کنه...
‫اجازه چه کاری رو داره.
‫انقدر که اون زمان شال سر کردن...
‫یه جور مقاومت بود...
‫اعتراض مدنی بود.
‫چون که حجاب قبل انقلاب ممنوع بود...
‫یه جورهایی تبدیل به نماد براندازی شده بود.
‫درواقع ما همیشه طرف ‫چیزهای ممنوعه کشیده می‌شیم.
‫«یعنی چی که حجاب سر نکنم؟»
‫«پس طغیان می‌کنم و حجاب سر می‌کنم.»
‫و حین انقلاب هم، مادر و خانوادم...
‫و حتی من که یه بچه کوچیک بودم...
‫گفتیم که بیا به سمت خدا بریم ‫و دوباره حجاب سر کنیم.
‫اون‌ها به خدا نزدیک‌ترن و ‫می‌تونن مشکلاتمون رو حل کنن.
‫می‌خوان زن‌ها به خواست اون‌ها رفتار کنن.
‫برای زندگیمون برنامه بریزن...
‫و زن‌ها رو به شکلی که دوست دارن در بیارن.
‫نه بیشتر، نه کمتر.
‫نذارن که کاری که می‌خوایم رو بکنیم.
‫مثل عروسک هر کاری که ‫دوست دارن باهامون بکنن.
‫که هر جوری که دوست دارن لباس بپوشیم.
‫بدون هیچ حق و حقوقی.
‫مثلا دختری مثل تو چشم‌های قشنگی داره...
‫به سمتی می‌پوشانش و جذاب می‌شه
‫حرام نیست؟
‫چرا، ولی موضوع صحبتم کساییه ‫که به دلیل زیبایی می‌پوشنش.
‫و خب رحمه...
‫برو، برو.
‫اون رو هم بکش پایین.
‫آره، همین‌طوری.
‫- اینطوری بکشش پایین. ‫- جدی؟ مثل تخته سیاه.
‫که خط شونه‌هاش معلوم نشه.
‫یه پوشش کامل. چیزی نره بیرون
‫نباید ظاهرت از بیرون مشخص باشه؟
‫هیچی. نه دستت، نه پات. ‫هیچی.
‫و وقتی راه می‌ری باید اینطوری رژه بری.
‫واقعا؟ باید رژه برم؟
‫اینطوری، سرت پایین باشه ‫و قدم‌های بلند.
‫ولی غفران، اینطوری راه می‌ره.
‫اصلا صدای پاش رو نمی‌شنوی.
‫و در عین حال غفران، ‫باید با چشم‌هات هم این کار رو بکنی.
‫- بیا. ‫- چشم‌های قشنگ.
‫چشم‌های قشنگت رو نشون بده غفران.
‫خب پس چرا نقاب بذارم؟
‫چرا؟ واسه حفظ ظاهر دیگه. ‫پوششه.
‫اون زمان مد بود.
‫الان شلوار جین پاره مده، ‫اون زمان نقاب مد بود.
‫مد!
‫و وقتی که پیش خواهرهات بودی، ‫می‌تونی نقابت رو برداری.
‫همین‌طوری به هم نگاه می‌کنیم.
‫همه چیز مرتبه.
‫بیا، نقابت رو بردار غفران.
‫بردار.
‫ازش می‌خوام که بپوشونش.
‫خدای من!
‫واکنششون: «خدای من! چه خوشگل!»
‫- خیلی خوشگلی خواهر. ‫- خدا رحمت بده!
‫انقدر خوشگل که آخر نقابش رو پوشوندن.
‫چرا؟
‫خواهرها می‌ترسیدن که شوهرهاشون ببیننش.
‫- بخوان باهاشون ازدواج کنن؟ ‫- می‌تونستن چهار زن داشته باشن.
‫یه مراسمی برای زنی که می‌خواد ‫نقاب بذاره برگزار می‌کنن.
‫- مخصوصا اگه فاسد باشه. ‫- یعنی چی؟
‫فاحشه باشه.
‫نه، تا اونجا پیش نمی‌ریم.
‫شکلی که شما من رو می‌بینین.
‫زنی که نماز نمی‌کنه...
‫از دستورات دینی پیروی نمی‌کنه.
‫واسش یه مهمونی کوچیک می‌گیریم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- مثل مراسم فارغ التحصیلی.
‫لباس تنش می‌کنیم و واسش آواز می‌خونیم.
‫- کدوم آواز. ‫- واست می‌خونمش.
‫همراه من بخون.
‫یه جمله عجیبی بود.
‫♪ خواهرم. نذار شیطان گولت بزنه... ♪
‫♪ حجاب دستوری الهیه. ♪
‫♪ خواهرم... حرف‌هاشون احمقانه‌ست... ♪
‫♪ می‌گن که مثل شب تیره‌ایم... ♪
‫♪ به حجاب می‌خندن... ♪
‫رحمه رو خیلی دوست داشتم.
‫اون الگوم بود. سعی می‌کردم ‫رفتارهاش رو تکرار کنم.
‫خیلی بهش نزدیک بودم و تحسینش می‌کردم.
‫وقتی حجاب سر کرد من هم کردم.
‫اوایلش ایا تمایلی نداشت.
‫وقتی من و رحمه غذا ‫می‌خوردیم و ایا می‌اومد...
‫هلش می‌دادیم و بهش می‌گفتیم کافر...
‫اون هم گریه می‌کرد.
‫حین بازی هم همین می‌شد.
‫چون حجاب نداشت بازیش نمی‌دادیم...
‫هر بار هم گریه می‌کرد.
‫آخرش به چیزی که می‌خواستیم رسیدیم.
‫شکستش دادیم. حجاب سر کرد...
‫که بتونه با ما زندگی کنه.
‫واقعا بهش سخت گرفتیم.
‫وقتی بالاخره حجاب سرش کرد ‫ما خانواده‌ای کاملا باحجاب شدیم.
‫مثل یه گروهی داعشی در خونه.
‫♪ درود بر دولت اسلامی. دولت ما. ♪
‫♪ دولت ما پیروز است. ♪
‫♪ دولت ما مقتدر است. ♪
‫♪ شریعت پیروز خواهد شد. ♪
‫- این کدوم آهنگه؟ ‫- شعر شریعت.
‫♪ درود بر بغدادی ♪
‫الان پلیس‌ها میان.
‫این آهنگ‌ها رو کجا یاد گرفتی اولفا؟
‫- با دخترها. ‫- همراهشون می‌خوندی؟
‫آره دیگه. همه کار باهاشون می‌کردم.
‫اوایل خیلی خوشحال بودم که حجاب سر می‌کنن.
‫اوایل اصلا اذیتم نمی‌کرد.
‫بعد ازم خجالت کشیدن.
‫که وقتی اون‌ها پوشیده‌ان من شلوار می‌پوشم.
‫خجالت نمی‌کشی؟
‫آخرتی هم در کار هست‌ها.
‫همه‌مون آخر یه روزی می‌میریم. ‫می‌خوای جلوی خدا چی بگی؟
‫لخت که نیستم! شال دارم.
‫شال کافی نیست. ‫خدا گفته صورت رو بپوشونید.
‫بعد اونطوری چطور کار کنم؟
‫واسه زندگیت کار می‌کنی یا واسه آخرت؟
‫می‌خوای توی جهنم بسوزی؟
‫تو اصلا کار نمی‌کنی!
‫کل روز رو از مسجدی می‌ری یه مسجد دیگه.
‫حداقل من به مردم کمک می‌کنم مامان.
‫با خواهرهات و مادرت شروع کن.
‫نه، نیت من از تو پاک‌تره.
‫- تو از نیت من چی می‌دونی؟ ‫- از چهره‌ات مشخصه.
‫- چه زبان تندی داری! ‫- رحمه شروع کرده!
‫بهت هشدار می‌دم که در آخرت...
‫خداا حواسش بهت هست...
‫تا توی آتش جهنم نسوزی.
‫من می‌دونم جایگاهم کجاست.
‫در باغ بهشت. اون بالا. ‫پیش حوری‌ها.
‫خیلی‌خب، اگه این رو بپوشم کی غذات رو بده؟
‫نگران اونش نباش.
‫- نمی‌تونیم اونطوری کار کنم. ‫- داری بهانه میاری اولفا.
‫مراسم خاکسپاریته. ببینیم خدا واست چی داره؟
‫خودت هر چی دوست داری بپوش. ‫ولی به من گیر نده.
‫مردم بهت می‌خندن.
‫می‌گن: دخترهاش می‌پوشن، ‫ولی مادرشون رو ببین.
‫بهت می‌گن زن ولگرد.
‫گوش کن ببین جنده چی می‌گه‌ها!
‫فرض کن رفتی بیرون و یه ماشین زیرت بگیره.
‫بزنه بهت و بمیری.
‫چنین آرزویی نمی‌کنم، ولی خدا چیکار می‌کنه؟
‫داری من رو می‌ترسونی.
‫به حرفش گوش نده.
‫چی میاری که بپوشه؟
‫می‌ری ته جهنم.
‫واقعا دارم می‌ترسم دخترم.
‫- می‌پوشمش. ‫- کمک! توی نقشش فرو رفته!
‫واقعا اینطوری جوابش رو دادی؟
‫- جدی بود. ‫- آره، کاملا.
‫بازیگر خیلی خوبیه.
‫من رو ترسوندی. موهام سیخ شده.
‫رحمه هم همین‌کار رو کرد. ‫با ترس من رو قانع کرد.
‫و مدت زیادی حجاب داشتم.
‫تنها راه غلبه بهت رو پیدا کردن.
‫با دین، با خدا.
‫تعادل قدرت رو برعکس کردن.
‫تازه خودت بودی که ممنوعیت‌ها رو شروع کردی.
‫- پس اون‌ها... ‫- بذار جوابت رو بدم.
‫آره، من بهشون هدف‌گیری یاد دادم، ‫و به خودم شلیک کردن.
‫بهشون یاد دادم که قوی باشن، ‫بعد خودم رو شکست دادن.
‫تونستن روم تاثیر بذارن.
‫این لباس، دوستش ندارم.
‫فقط پوشیدمش که این سکانس رو ضبط کنیم.
‫حتی نمی‌خوام خودم رو توی آیینه ببینم.
‫ولی وقتی دخترم اینطوری ‫ لباس می‌پوشه افتخار می‌کنم.
‫از لباس‌های ایا خوشم نمیاد.
‫اگه ایا هم بپوشه خوشحال می‌شم.
‫حتی نمی‌خوای خودت رو توی آیینه ببینی...
‫ولی دوست داری بپوشمش که خوشحال بشی؟
‫واسه همه‌تون می‌ترسم.
‫اگه می‌خواستن با پوشش کمتری بیرون برن...
‫یا توی گرایش گوت می‌موندن...
‫و با پسرها بیرون می‌رفتن. ‫بهشون اجازه می‌دادی؟
‫عمرا!
‫پس تنها راه آزادیشون...
‫این مسیر بود.
‫دوستت دارم.
‫من رو دوست داری؟ درسته؟ ‫به چیزی که لیاقتته می‌رسی.
‫ما دوستیم. من خواهرتم.
‫عشق اینجا جایی نداره.
‫دو بار زدی دیگه.
‫دو بار.
‫پشتت رو نشون بده.
‫پشتت رو نشون بده!
‫- لعنتی! ‫- با خدا شوخی می‌کنی؟
‫کدوم خدا؟ خدا می‌بخشه، ولی تو نه.
‫خفه شو تیسیر.
‫خدا بخشنده‌ست، لعنتی.
‫- چهار، پنج، شیش... ‫- رحمه. کثافت!
‫وقتی یادمون می‌رفت نماز بخونیم..
‫رحمه شلاقمون می‌زد.
‫بستگی داشت گناهمون چقدر بزرگ باشه.
‫قوانینش رو یادم رفته. ‫ولی تا 50 ضربه بود.
‫جدی بود. خیلی محکم می‌زد.
‫و وقتی خود رحمه مرتکب گناهی می‌شد...
‫خودش رو اینطوری شلاق می‌زد.
‫انقدر طرفش سنگ پرت می‌کرد که بمیره.
‫یادمه یکی از دوست‌های ‫مامان حامله شده بود...
‫ولی خارج از ازدواج بود.
‫رحمه تصمیم گرفت که زایمان کنه ‫و بعدش قانون شرعی رو اجرا کنه.
‫مجازات؟ سنگسار.
‫چطور تصمیم گرفتی چنین کاری بکنی؟
‫اون خانم قطعا مقاوت می‌کرد دیگه.
‫انجامش ندادیم. نقشه خیالی رحمه بود.
‫توی یه مکان عمومی. می‌خواست ‫به یه میله یا درخت ببندش.
‫- پس کل صحنه رو تصور کرده بود. ‫- البته.
‫بهش می‌گفت که ‫«وقتی زایمان کنی سنگسار می‌شی.»
‫واقعا که نمی‌تونست بکنه. ‫از خودش در می‌آورد.
‫توی این کشور قوانینی وجود داره. ‫اینطوری می‌انداختنش زندان.
‫بیشتر هدفش این بود ‫که به ما بگه چقدر زشته.
‫که اگه توی کشوری بودیم ‫که قانون شرعی داشت...
‫اون زن سنگسار می‌شد.
‫اگه قوانین وجود نداشت خیلی عجیب بود.
‫همه چیز به آخرش می‌رسید.
‫رحمه با سیلی دستور می‌داد.
‫کار به ضبط فیلم نمی‌رسید.
‫خدا رو شکر!
‫- ایا مثل نسخه جوان‌تر منه. ‫- شبیه هم هستن.
‫توی عکس شبیه توئه.
‫آره، ایا من رو یاد جوانیم می‌اندازه. ‫دقیقا شبیه خودمه.
‫- بیا. ‫- دهنم!
‫رنگیش کردی.
‫- مامانت رو دیدم. ‫- چی؟
‫شال رو انداختی.
‫- دیدیش؟ شالش بود... ‫- ساکت!
‫- دروغ می‌گه. ‫- قسم می‌خورم خودش افتاد.
‫عیبی نداره. ولش کن.
‫یه عکس بدون شال لطفا.
‫ولش کن.
‫- بذارش روی شونه‌ات. ‫- باشه.
‫همین رو می‌خواستی.
‫اینطوری خوشگل شدم!
‫گوش کن.
‫میکروفون داری. صداش بد می‌شه.
‫نمی‌شه بهش دست بزنی.
‫شال رو اینطوری بذار.
‫مثل شال شنل.
‫فرض کنیم من مادر واقعیتم.
‫من رو به چشم مادرت می‌بینی؟
‫- یعنی مثل غفران؟ ‫- نه، مادر واقعیت. مادر خودت.
‫خوشحال می‌شه.
‫حاضری من رو به چشم مادرت بپذیری؟
‫مادرت رو انتخاب کردی؟
‫مگه کسی از ما مادرش رو انتخاب کرده؟ ‫اگه انتخابی بود...
‫انتخاب نمی‌کنیم، ولی حاضری ‫پدر و مادرت رو انتخاب کنی؟
‫نه.
‫بیا.
‫با رحمه...
‫معمولا فیلم‌هایی می‌دیدیم.
‫یه روزی یه فیلمی توی یوتیوب پیدا کرد.
‫مردی بود که می‌خواست ‫یه شب کامل توی قبر بخوابه.
‫همراه یه کپسول اکسیژن دفن شد.
‫می‌خواست کل شب رو توی قبر بمونه.
‫وقتی فرداش درش آوردن گریه می‌کرد.
‫از خدا می‌ترسید.
‫گریه می‌کرد و رحمه هم بلندتر گریه می‌کرد.
‫من اینطوری بودم که: ‫یعنی من هم باید گریه کنم؟
‫می‌خواست امتحانش کنه. ‫بره داخل یه قبر.
‫از این فکر خوشش اومده بود. ‫تحقیق می‌کرد.
‫خیلی درگیرش شده بود. ‫حتی اگه می‌مرد هم می‌خواست امتحانش کنه.
‫بعضی از ملت عاشق اینن که برن مالدیو.
‫خواهر من عاشق این بود که شب توی قبر باشه.
‫تق، تق، تق... ‫حقیقت برملا خواهد شد.
‫رفته دیوانه‌خانه و خدا همه‌چیز رو می‌بخشه.
‫من شهید هستم.
‫من گورکن هستم. چه شانسی.
‫من منکرم.
‫من هم نکیرم.
‫بو!
‫هم... بیا دفنش کنیم.
‫الان میام.
‫- بازی خوش گذشت؟ ‫- عالی بود.
‫انگار رفته بودیم دیزنی‌لند.
‫چیش رو دوست داشتی؟
‫همه چیزش رو! بامزه بود. ‫ببین. اون مُرده و ما دفنش کردیم!
‫رحمه این بازی رو درست کرد ‫که بهمون بگه زندگی بی‌ارزشه.
‫که وقتی می‌میریم فقط یه کفن می‌بریم.
‫فقط اعمالمون مهمه.
‫یکم پنبه‌ توی سوراخ‌های دماغش.
‫و توی گوشش.
‫- و سوراخ‌های پایین دیگه؟ ‫- آره.
‫همه سوراخ‌ها رو می‌بندیم.
‫- صبر کن... ‫- سلام.
‫بلد نیستی نقش مُرده‌ها رو بازی کنی؟
‫اولین باریه که می‌میرم.
‫باشد که خدا تو را مورد بخشش قرار دهد.
‫اگر به تو بدی‌ای کردم مرا ببخش.
‫در آرامش بخواب.
‫می‌تونی خواهرت رو ببوسی.
‫الله اکبر!
‫خیلی از دخترها حجاب می‌پوشن...
‫چون از از شب اول قبر می‌ترسن.
‫ترسناک‌ترین و وحشتناک‌ترین چیز ممکنه...
‫متقاعدکننده‌ترین استدلال همینه.
‫به عنوان مثال یه زن بدکاره...
‫واژنش توی قبر آتیش می‌گیره.
‫می‌سوزه!
‫پخته می‌شه. می‌سوزه. ‫هرچی که فکرش رو بکنی.
‫لباسی از جنس آتش بر تنش کنید!
‫لباسی بر جنس اتش بر تنش کنید!
‫پروردگارا، بر من رحم داشته باش!
‫کاش سنگ بودم و انسان نبودم.
‫رحم کن خدایا. نمی‌دانستم که ‫ روز محشر نزدیک‌ است.
‫مرا ببخش. خبر نداشتم.
‫دیگه دیر شده.
‫این اتفاق وقتی رخ داد که مامان در لیبی بود.
‫خونه خاله‌ام بودیم.
‫پسر همسایه قرآن خوند. ‫خیلی صدای قشنگی داشت.
‫ماه رمضان به دیدنشون رفته بودیم.
‫پسرش شروع کرد به قرآن خوندن.
‫غفران رو جلوی در اتاق دیدم.
‫روی نوک پاش ایستاده بود...
‫انگار که داشت خفه می‌شد و به زور می‌کشیدنش.
‫اومد نزدیک من و غش کرد.
‫ما را از شر شیطان نجات بده خدایا.
‫ولم کن!
‫به کمال خداوند پناه می‌برم ‫و از شیطان رجیم فرار می‌کنم.
‫رحمه رفت مسجد که جن‌گیری یاد بگیره.
‫و برای این‌که حجابش ‫ جلوی جن‌گیر مرد نیفته...
‫جنگیر زن پیدا کردیم.
‫به نام خداوند بزرگ که بدون اراده وی...
‫هیچ چیزی در آسمان‌ها و زمین رخ نمی‌دهد.
‫از این بدن خارج شو این ملعون!
‫تو کی هستی؟ بیا بیرون! ‫بیا بیرون ای دشمن خدا!
‫هیچکس در حضور آسیب نخواهد دید... ‫نام خداوند مراقب تو خواهد بود.
‫هیچ قدرت و توانی بالاتر از خدا نیست.
‫واقعی بود غفران؟
‫مردها واست کافی نیستن؟ ‫جن هم می‌خوای؟
‫هان؟
‫بگو!
‫خشن نباش. ممکنه خشمگین بشه.
‫خفه شو.
‫به محض این که بری لیبی... ‫وحشتناک می‌شه.
‫من رفتم اونجا دارم مثل اسب کار می‌کنم، ‫بعد تو واسه من جن آوردی؟
‫- جن تسخیرش کرده. ‫- تسخیر شده.
‫برمی‌گردم لیبی.
‫برمی‌گردم اونجا.
‫دخترها رو هم با خودم می‌برم. ‫اونجا کار می‌کنیم.
‫یکم پول در میاریم و برمی‌گردیم.
‫نظافت‌چی بودن خجالت نداره.
‫آدم باید از راه درست پول در بیاره.
‫آره، دخترهام رو نظافت‌چی کردم.
‫بدون تحصیلات تنها کاری ‫که می‌تونن بکنن همینه.
‫تنها شغل ممکن توی لیبی همین بود.
‫تازه، من کم زندگیم رو صرف این کردم ‫که بهشون کمک کنم...
‫جایی که کار می‌کردن، با ایا.
‫هرگز نذاشتم کارهای خسته‌کننده بکنن.
‫گمون نکنم رفتارم باهاشون ‫غیرمنصفانه بوده باشه.
‫یه روز غفران اومد به دیدنم.
‫گفت که: فردا لازم نیست واسه کمک بیای...
‫کار زیادی ندارم.
‫گفتم: باشه. ‫اون روز کلی بوسم کرد.
‫پرسیدم: چرا بوسم می‌کنی؟
‫معمولا خیلی ابرازعلاقه می‌کرد، ‫ولی دیگه زیاد بود.
‫بهش گفتم بس کن. ‫خیال کردی قراره بمیرم؟
‫گفت که: دوستت دارم مامان.
‫و بعد رفت.
‫- خواهرت کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- خواهرت کجاست؟ ‫- توی جیبم. نمی‌بینیش؟
‫داری بهم می‌خندی؟ ‫بامزه بازی در میارم؟
‫- خواهرت کجا رفت؟ ‫- رفته صبراته.
‫- که چیکار کنه؟ ‫- به برادران پیوسته.
‫کدوم برادران؟
‫برگردونش. قراره برگردیم خونه تونس.
‫برگردونش. می‌خوایم بریم تونس خونه.
‫برنمی‌گرده. من هم دارم می‌رم پیشش.
‫برگردونش. گفتم قراره بریم خونه.
‫- بس کن. ‫- دیگه نمی‌زنمش.
‫التماسش کردم، موهام رو کشیدم...
‫هر کاری بگی کردم.
‫یه تیکه کاغذ واسه ارتباط با خواهرش داشت...
‫ولی قورتش داد.
‫تنها راه پیدا کردنش بود.
‫اگه اون شماره رو بهم داده بود...
‫می‌تونستم به غفران زنگ بزنم که منصرفش کنم.
‫به سادگی منصرفش می‌کردم.
‫اراده خیلی قوی‌ای داشت. ‫باورتون نمی‌شه چقدر قوی.
‫انگار خود شیطان بود.
‫یه قطره هم اشک نریخت. ‫اصلا خوشحال بود.
‫افتخار می‌کرد که خواهرش رفته.
‫اینطوری بود که...
‫تسلیم نمی‌‌شد.
‫توصیفش سخته.
‫دختر کوچولوم رو با خودش برده بود.
‫بعد رفتن غفران همه‌چیز بد شد.
‫اون روز از رحمه متنفر شدم.
‫وقتی که اون هم رفت دیگه اصلا اذیت نشدم.
‫غفران ندید که من بعد رفتنش ‫ چقدر ناراحت شدم...
‫ولی رحمه ناراحتیم رو دید.
‫بسه.
‫یه لطفی بکن. دستگیرش کن.
‫می‌خواد بره پیش خواهرش.
‫از همه چیز خبر دارم.
‫با قاچاقچی‌ها هماهنگ کرده.
‫قراره بهش پول بده که ببرش اونجا.
‫می‌خواد خواهرهای ده ساله و هشت‌ ساله‌اش ‫رو هم با خودش ببره.
‫- چند سالته؟ ‫- پونزده ساله.
‫خیال کردی جهادگرایی؟
‫آره؟
‫هیچ‌وقت نگفتم هستم. ‫من واسه دولت تونس کار می‌کنم.
‫- بهش افتخار می‌کنی؟ کدوم دولت؟ ‫- افتخار می‌کنم.
‫- دولت خود ماییم. ‫- کدوم دولت رو می‌گی؟
‫با دولت داعش متحد شده.
‫دولتی که خودشون گفتن.
‫دولت اسلامی. لطفا.
‫دولت اسلامی.
‫دولت منه. دولت همه ماست.
‫باید بری درس بخونی و به آینده‌ات فکر کنی.
‫- من به فکر آینده همه هستم. ‫- آینده همه؟
‫می‌خوای دست ملت رو قطع کنیم؟
‫آره، دست، سر، پا.
‫مهم نیست. تا وقتی که خواست خدا باشه.
‫عجب جاه طلبی!
‫تو راهت رو گم کردی. به خودت بیا.
‫اگه جات بودم اون یونیفرم رو درمیاوردم.
‫یونیفرم نجس.
‫پس مثل تو نقاب سرم کنم؟
‫مگه زنی؟
‫زن...
‫می‌بینی.
‫- لهت می‌کنم. ‫- دستت رو بیار پایین.
‫بیارم پایین؟
‫حق نداری بهم دست بزنی.
‫- دستت رو بکش. ‫- وسط صحبتم نپر!
‫خفه‌شو و سرت رو بنداز. ‫فهمیدی؟
‫- دستت رو بکش! ‫- سرت رو بنداز! خفه!
‫الان خوشحالی؟
‫می‌اندازمت توی بازداشتگاه.
‫آشغال. بشین!
‫بشین.
‫بهت نشون می‌دم چقدر مرد هستم.
‫- برو بیرون تا با مادرت حرف بزنم.
‫برو بیرون گفتم!
‫حقیقت رو می‌خوای؟ کاری از دست من برنمیاد.
‫- منظورت چیه؟ ‫- کاری از دستم برنیماد.
‫شوخیت گرفته؟
‫- چه انتظاری داری؟ ‫- قانون رو اجرا کن.
‫دارم قانون رو اجرا می‌کنم. ‫باید از دستورات پیروی کنم.
‫به بازرس می‌گم و اگه خواست ‫ بازداشتش می‌کنیم.
‫اگه برگشت که این پاسگاه رو ‫منفجر کنه چیکار کنیم؟
‫حتی اگه برگرده هم کاری از دستم برنمیاد.
‫به بازرس خبر دادی که چی می‌گه؟
‫معلومه، همه چیز رو می‌دونه.
‫همه جا هستن. با پرچم‌هاشون. ‫با بلندگو سخنرانی می‌کنن.
‫بازرس خودش می‌بینشون.
‫پس بذار کشور رو به آتیش بکشن. ‫دیگه نمی‌شه کاری کرد.
‫در دهم دسامبر سال 2015... ‫وزارت امور داخلی...
‫تصاویر تروریست‌های تحت تعقیب ‫ را منتشر کرد...
‫دو تا از آن‌ها خواهر هستند، ‫رحمه و غفران شیخاوی.
‫رحمه با گذرنامه‌ای تقلبی...
‫تونس رو ترک کرد...
‫و به لیبی رفت.
‫وقتی به اونجا رسید...
‫در صبراته با امیر داعش ازدواج کرد.
‫نورالدین شوشان..
‫مردی که مسئول حملات ترورسیتی ‫ موشکی اخیر به تونس بود.
‫اون‌ها بودن که مسئول این حمله بودن. ‫اون رو برنامه‌ریزی کردن.
‫از زمان این انقلاب چیزی به ‫جز بدبختی ندیدیم!
‫وزیر سابق امور داخلی بود که ‫اجازه چنین اتفاقی رو داد.
‫اون به آخوندها اجازه داد که خطبه ‫بگن و دخترهام رو گول بزنن...
‫چون توی مکان‌های عمومی اجراء می‌شد!
‫این مادر می‌ترسد که دختران دیگرش، ‫ایا و تیسیر...
‫به خواهرانش در داعش بپیوندند.
‫به ما گفتند که تحصیلات خوب نیست.
‫توی فیسبوک بهم نشون داد که ‫چطور بچه‌ها رو تعلیم می‌دن.
‫و مجبورمون کرد که...
‫آهنگ‌های جهاد رو گوش بدیم.
‫اون زمان بعد این که خواهرهام رفتن...
‫مادرم رفت توی تلویزیون و کلی توجه جلب کرد.
‫مامور مراقبت از کودکان با ‫مادرم تماس گرفت که بگه...
‫من و ایا در خطر هستیم.
‫احتمالش هست که خواهرانمون ما رو بدزدن...
‫و باید تحت مراقبت باشیم.
‫اون ما رو به مرکز اصلاح تربیتی برد.
‫- چه خبر؟ ‫- خوبه.
‫با ماشین به مرکز رسییدیم.
‫تاریک بود و چیزی دیده نمی‌شد.
‫از یه دروازه بزرگ رد شدیم...
‫و یه مرد ریش‌دار با لباس بلند دیدم...
‫همراه با یه خانم چادری حجاب‌دار.
‫خیال کردم که راننده ما رو دزدیده...
‫که ما رو ببره پیش داعشی‌ها و رحمه و غفران.
‫تا سر حد مرگ ترسیده بودم.
‫دست تیسیر رو گرفتم که به ‫محض باز شدن در فرار کنیم.
‫چون خیال کردی دنبالت میام؟
‫اون زمان من فقط می‌خواستم برم ‫پیش رحمه و غفران.
‫خوشحال می‌شدم که برم پیششون.
‫اون زمان همین رو می‌خواستم.
‫شب اول سخت بود.
‫آره، خیلی سخت بود.
‫اولین باری بود که دور ‫از خونه می‌خوابیدیم...
‫پیش غریبه‌ها و جایی ناآشنا.
‫و اصلا نمی‌دونستیم چرا اونجاییم.
‫اون شب خواب دیدم.
‫خواب دیدم مادرم پیر شده ‫و همه دارن کتکش می‌زنن.
‫ایا بیدارم کرد چون گریه ‫می‌کردم و جیغ می‌زدم.
‫فرداش بعد ناهار هم همچنان گریه می‌کردم.
‫من رو بردن پیش روانشناس، ‫و همچنان جیغ می‌زدم و گریه می‌کردم.
‫نصف روز رو بی‌وقفه جیغ می‌زدم.
‫اون حالت وحشتی که داشتم رو تصور کن.
‫اون وقت که خواب مادرم ‫رو توی اون وضع دیدم...
‫کمی تغییر کردم.
‫چون توی خوابم...
‫بخاطر رحمه و غفران پیر و مطرود شده بود.
‫فکر کردن بهش باعث وحشتم می‌‌شه.
‫دوباره دیدم که همه لگدش می‌کردن.
‫اون شب وحشتناک بود.
‫و اون شب بود که شروع به تغییر کردم...
‫بعد این که مادرم رو اونطور دیدم.
‫اولی که اومدیم مرکز یه ‫معلم خیلی خوشگل داشتیم.
‫وای، خیلی خوشگل بود!
‫به محض این‌که کاری می‌کرد...
‫تیسیر بهش می‌گفت که: ‫«خدا خوشش نمیاد اینطوری باشی.»
‫آرامشش رو حفظ می‌کرد، ‫بعد فریاد می‌زد که:
‫«انقدر خدا خدا نکن، بذار کار کنم!»
‫تیسیر کلی براش سخنرانی ‫می‌کرد و از خدا حرف می‌زد.
‫خیال می‌کردم خدا من رو برگزیده.
‫که جانشین خدا هستم.
‫خدا بی‌احترامی رو قبول نمی‌کنه.
‫«خدا بی‌احترامی رو...» ‫ببرش بیرون، باز شروع کرده!
‫درسته. درواقع اون زمان...
‫از خدا استفاده می‌کردم که از خودم دفاع کنم.
‫و وقتی که به قول خودشون، ‫خدا رو ترک کردم...
‫یه حقه دیگه یاد گرفتم.
‫تبدیل به قانون شد. ‫از خدا رفتیم سمت قانون.
‫و ایا هم ازم حمایت می‌کرد.
‫تلاش کردیم و اونجا رو مال خودمون کردیم.
‫مرکز مال ما شده بود.
‫با وجود نقص‌هاش درواقع بد نبود.
‫برای من...
‫مرکز یکی از بهترین تجربیات زندگیم بود.
‫چرا؟
‫چون قبل این که برم مرکز، ‫رویه دیگه‌ای رو در زندگی پیش گرفته بودم.
‫زندگیم رو عوض کردن.
‫فرض کن اگه نمی‌رفتم مرکز...
‫این فیلم در مورد ناپدید شدن همه ما بود.
‫دو خواهری که در لیبی عضو داعش بودند ‫و می‌خواستند به سوریه بروند.
‫حمله نیروهایی آمریکایی به ‫ نقشه‌شان پایان داد.
‫رحمه به مادرش پیام داد که...
‫او را از وضعیت صبراته باخبر سازد.
‫[احتمالا بمیرم. برام دعا کن. رحمه]
‫اولین بار دوربین ما بود که ‫رحمه و غفران رو...
‫در زندان میتیگا در طرابلس پیدا کرد.
‫به واحدی که بعد از حمله به صبراته......
‫رحمه و غفران رو...
‫دستگیر کرده بود نزدیک شدیم.
‫دخترم پنج ماهشه. هنوز توی صبراته هست.
‫نیاوردنش پیشم.
‫اسمش فاطمه‌ست.
‫- چند سالشه؟ ‫- پنج ماهه.
‫دو روز می‌شه که ندیدمش.
‫خواهش می‌کنم.
‫عکس‌ها رو هم نشون بدید.
‫چه شکلیه؟
‫خیلی کوچیکه.
‫- دخترت رو می‌شناسی؟ ‫- آره!
‫بچه‌ام!
‫گریه نکن دخترم.
‫واسه بچه‌هاش ترسیده.
‫می‌دونی کوثر، من مثل اونم.
‫می‌گن که گربه‌ها... ‫نکن، چنگم نزن.
‫انقدر ترس بچه‌هاش ‫رو داره که می‌خورشون.
‫من هم انقدر می‌ترسیدم که ‫نتونم ازشون مراقبت کنم.
‫که نخوردمشون. از دستشون دادم.
‫کل داستان رو توی این فیلم گفتم...
‫که گذشته رو رها کنم.
‫چون گذشته‌ی سختیه.
‫گذشته‌ای که زندگی من ‫و دخترهام رو تغییر داده.
‫ولی از آینده بیشتر می‌ترسم.
‫- چرا؟ ‫- من رو بیشتر از گذشته می‌ترسونه.
‫از ترس خسته نشدی؟
‫درواقع، چیزی که من رو می‌ترسونه..
‫اینه که هر کاری که مادرم ‫با من کرد رو تکرار کردم.
‫تقریبا مشابه‌اش.
‫به نظرت این چیه؟
‫نفرینه.
‫به دخترهام هم همین رو گفتم.
‫همونطور که گفت، ‫دقیقا کاری رو با ما کرد که...
‫خودش تجربه کرد.
‫بخاطر این نیست که اون آدم بدیه. ‫زندگی همینه دیگه.
‫کاری کرد ما همون‌ها رو تجربه کنیم.
‫همیشه تربیت‌ کردن رو از ‫مادرمون یاد می‌گیریم...
‫و به دخترمون انتقال می‌دیم. ‫و این ادامه داره.
‫تا زمانی که نسلی بیاد که...
‫این چرخه رو بشکنه.
‫باید متوجه بشی که اون نسل همین‌ها هستن.
‫اونی که می‌تونه سربلند بیرون بیاد تیسیره.
‫ایا هم هست درواقع.
‫ولی برای غفران و رحمه دیر شده.
‫دختر غفران هم ازش یاد می‌گیره.
‫هیچ‌وقت نمی‌ذاره آروم باشه.
‫دخترش دنیای بیرون رو ندیده. ‫نور آفتاب رو ندیده.
‫این نفرین ادامه داره.
‫[زندان الجدیده، لیبی]
‫خیلی چیزها هست که می‌خوام بهشون بگم.
‫رحمه...
‫نمی‌تونم تصورش رو بکنم که...
‫کسی رو بیشتر از رحمه دوست داشته باشم.
‫اون فقط خواهرم نبود. ‫تمام دنیام بود.
‫شاید بیشتر از والدینم دوستش داشتم.
‫واقعا عاشقش بودم.
‫درسته که وقتی رفت بچه بودم.
‫ولی با وجود چیزهایی که کشیدم...
‫قشنگ‌ترین دوران زندگیم...
‫زمانی بود که با رحمه سپری کردم.
‫می‌خوام بهش بگم که خیلی دوستت دارم...
‫و هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنم.
‫نمی‌تونم اسمشون رو بلند بگم. ‫خیلی دردناکه.
‫ترجیح می‌دم در سکوت گریه کنم...
‫جای این که با خودم بگم ‫دلم برای رحمه و غفران تنگ شده.
‫گاهی‌اوقات ازشون عصبانی می‌شم.
‫یه روز از زندان زنگ زدن ‫و تیسیر گریه‌اش گرفت.
‫این ناراحتم کرد. ‫گفتم چرا گریه می‌کنی؟
‫خودشون رفتن. مشکل خودشونه.
‫می‌خوای برگردن که زندگی ما رو خراب کنن؟
‫خیلی از زدن اون حرف پشیمونم.
‫نمی‌تونم توصیف کنم که اون شب چه حسی داشتم.
‫باورتون نمی‌شه چقدر از ‫دست خودم عصبانی بودم.
‫انگار که روانی شده بودم.
‫کل شب موهام رو می‌کشیدم.
‫صبح...
‫قایم شدم که موهای کنده شده رو بریزم دور.
‫کلی مو بود...
‫که یواشکی ریختم دور.
‫چون در موردشون بد حرف زده بودم.
‫خودخواهانه بود که بگم هیچ‌وقت نباید برگردن.
‫می‌‌دونم که غفران یه دختر داره.
‫نمی‌دونم که چه شکلیه.
‫می‌خوام بهشون بگم که:
‫این خانواده‌ای که شما رو نابود کرده، ‫نمی‌ذارم من رو نابود کنه.
‫[فاطمه در زندانی در لیبی بزرگ شد. ‫ولی اکنون هشت‌ساله است.]
‫[در ژانویه 2023، دولت لیبی رحمه و غفران ‫را به 16 سال حبس محکوم کرد.]
‫[اولفا و ایا و تیسیر همچنان امیدوار هستند ‫که دولت تونس آن‌ها را به کشور بازگرداند.]
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.