برگرفته از داستانی کوتاه به قلم رولد دال
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
« سم »
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
وقتی رسیدم خونه، نیمه‌شب بود
،وقتی به کوخ رسیدم چراغ جلو رو خاموش کردم
تا نورش به پنجره نخوره و هری پوپ بیدار نشه
.البته نیازی به چنین کاری بود چراغ خونه‌ش روشن بود
ماشین رو پارک کردم و چهار قدم به سمت ایوان برداشتم
و توی تاریکی، قدم‌هام رو می‌شمردم تا قدم اضافه برندارم
.البته کلا چهار قدم بیش‌تر نمی‌شد برداشت یک، دو، سه، چهار
رفتم توی اتاق هری، در رو آروم باز و نگاه‌ش کردم
.توی تخت دراز کشیده و بیدار بود نه تکون خورد، نه سرش رو چرخوند
.ولی شنیدم که نجواکنان یه چیزی گفت خیلی واضح نبود
کمک
کمک؟
در رو بازتر کردم و رفتم توی اتاق
وایسا
وایسم؟ به‌زور می‌شنیدم چی می‌گه
به‌نظر می‌اومد که حرف زدن براش دشوار بود
کمک - کمک؟ -
چی شده، هری؟
کفش‌هات رو دربیار
کفش‌هام رو دربیارم؟
طرز حرف زدنش، من رو یاد جورج بارلینگ می‌نداخت که تیر خورده بود توی شکمش
و به یه جعبه که حاویِ یک موتور هواپیما بود
و زخمش رو فشار می‌داد و درباره خلبانی ژاپنی‌ها حرف می‌زد
هری هم با همون صدای دردناک و شبهِ نجوا، صحبت می‌کرد
...البته جورج بارلینگ خم شد
و مُرد
کفش‌هات رو دربیار
کفش‌هام رو دربیارم
نمی‌فهمیدم منظورش از کفش درآوردن چیه ولی نمی‌خواستم اعتراضی بکنم
چی شده، هنری؟ - دست نزن -
روی پشتش خوابیده بود و یه ملحه سه‌چهارم بدنش رو پوشونده بود
پیژامه راه‌راه پاش کرده بود و بدجوری داشت عرق می‌کرد
هوا گرم بود، من هم داشتم عرق می‌کردم، ولی نه مثل هری
صورتش و بالش‌ش خیس شده بود
به‌نظرم می‌اومد که مالاریا گرفته باشه
چی شده هری؟ - کرایت -
چی؟ - کرایت =
کرایت؟ - مار -
.مار کرایت، نیشت زده کجات رو زده؟ کِی؟
نه
چی؟
هنوز نیشم نزده
.حقیقتاً گیجم کرد نگاه مضحکی به هری انداختم
.مار کرایت روی شکممه خوابیده
.پریدم عقب دست خودم نبود
به شکمش، یا ملحفه‌ای که روی شکمش بود، نگاه کردم
نمی‌شد تشخیص داد که چیزی زیر ملحفه‌ش هست یا نه
منظورت این نیست که الان یه مار کرایت، روی شکمت خوابیده؟
چرا
چطور رفته اونجا؟
.البته نباید ازش سوال می‌پرسیدم باید می‌گفتم ساکت بمونه
.دراز کشیده بودم، داشتم کتاب می‌خوندم یهو حس کردم یه چیزی پشت کتاب، سینه‌م رو
قلقلک می‌ده
از گوشه چشمم نگاه کردم، دیدم یه مارِ کرایتِ کوچیک، داره از پیژامه‌م میاد بالا
کوچیکه. شاید پونزده سانت باشه
.می‌دونستم نباید تکون بخورم بی‌حرکت فقط نگاه‌ش کردم
فکر می‌کردم می‌ره بالای ملحفه
هری یه لحظه ساکت شد
داشت مطمئن می‌شد که حرف زدنش ماره رو تکون نمی‌ده
رفت زیرش
حس می‌کردم که از پیژامه‌م رد شده و روی شکممه
.بعدش دیگه تکون نخورد الان همون‌جا خوابیده
منتظر بودم
چند وقته؟ - چند ساعتی می‌شه -
چندین ساعت لعنتی
بیش‌تر از این نمی‌تونم بی‌حرکت باشم. باید سرفه کنم
...حقیقت امر اینه
که این کار از سوی مارهای کرایت اصلا عجیب نیست
اونا اطراف خونه مردم می‌پلکن و می‌رن به جاهای گرم
اینکه تا الان هنری نیش نخورده بود عجیب بود
،سم‌شون به‌شدت مرگباره مگر اینکه درجا
پادزهر مصرف کنی
باریک‌های فسقلی، این شکلی ان
مثلا این مارها ممکنه کاملا بی سروصدا
از لای در اتاق خواب بچه‌ها که یه خرده بازه، بخزن برن تو
یه‌بار رئیس یه مزرعه‌ی چای بهم گفت که مار کرایت، یه‌بار پای یه گوسفند رو نیش زده
گفت که وقتی جسد گوسفند رو شکافته خونش مثل قیر سیاه بوده
.گفتم: خیلی‌خب هنری من هم داشتم پچ‌پچ می‌کردم
.نه حرف بزن، نه تکون بخور مگر اینکه مجبور باشی
.تا وقتی نترسه، نیش نمی‌زنه حلش می‌کنیم
آروم از در رفتم بیرون
و یه چاقوی کوچیک و تیز از توی آشپزخونه برداشتم
گذاشتمش توی جیب شلوارم، واسه وقتی که هنری مار رو ترسوند و نیش‌ش زد
آماده بودم که گازگرفتگی هری رو باز کنم و سمش رو با دهن بکشم
گفتم: هری، به‌نظرم بهترین کار
اینه که خیلی آروم ملحفه رو از روت بکشم و یه نگاه بندازم
ابله
.از صداش نمی‌شد، احساسی برداشت کرد چون خیلی آروم و لطیف حرف می‌زد
همون‌طور که می‌بینید، احساسات رو می‌شد از توی چشم‌هاش و گوشه لبش دریافت کرد
.نور می‌ترسونتش ماره می‌کشتم
نکته خوبی بود
نظرت چیه ملحفه رو ...سریع بکشم کنار و درجا از روت
دکتر خبر کن
طرز نگاه‌ش جوری بود که انگار داشت می‌گفت خودم باید از اول، به همین فکر می‌کردم
.دکتر! معلومه. خودشه می‌رم دکتر گاندربای رو خبر کنم
پاورچین پاورچین رفتم بیرون و از توی دفترتلفن شماره‌ی دکتر گاندربای رو درآوردم
تلفن رو برداشتم و به تلفن‌چی گفتم که عجله کنه
سلام، سوپروایزر وودز هستم - سلام آقای وودز. هنوز نخوابیدین؟ -
فوراً با خودت بیا و واسه زهر مار کرایت یه سرم بیار
سرم واسه کرایت؟ کی نیش خورده؟
سوال رو جوری پرسید که انگار بمب توی گوشم منفجر کردن
هنوز کسی رو گاز نگرفته
یه دونه مار کرایت روی شکم هری زیر ملحفه‌ش خوابیده
به محض سه ثانیه هیچی نشنیدم
دکتر گاندربای، برخلاف قبل ...آروم و شمرده شمرده گفت
.نباید حرف بزنه یا تکون بخوره فهمیدی؟
البته دکتر - دارم میام -
تماس رو قطع کرد و من هم برگشتم توی اتاق خواب
هری هم نگاه‌م می‌کرد
دکتر گاندربای داره میاد و گفت که تکون نخوری
فکر کرده دارم چی کار می‌کنم پس؟ - گفت هیچ‌کدوم‌مون هم حرف نزنیم -
خفه شو پس
وقتی این رو گفت، ماهیچه‌های گوشه صورتش که مربوط به خنده‌ست
آروم آروم لرزید
و تا چند ثانیه بعدش ادامه داشت
.اصلا برام خوشآیند نبود همین‌طور طرز صحبتش
دکتر گاندربای با سرعت اومد دم کوخ
رفتم استقبالش
کجاست؟ - دکتر گاندربای نایستاد که جوابش رو بدم -
.از کنارم رد شد و رفت توی سالن کیفش رو هم گذاشت روی یه صندلی
دمپایی‌های راحتی پاش بود
مثل یه گربه، آروم و بی سروصدا توی اتاق راه می‌رفت
هری از گوشه چشمش بهش نگاه می‌کرد
دکتر وقتی به تخت رسید به هری نگاه کرد و لبخند زد
با اعتماد به‌نفس سرش رو تکون داد و بهش تضمین داد که؛
.نگران نباش، مسئله‌ی ساده‌ایه بسپارش به دکتر گاندربای
چرخید، رفت توی آشپزخونه و من هم دنبالش رفتم
کیفش رو باز کرد
اول باید بهش سرم بزنیم، ولی باید آروم بهش بزنم. نباید تکون بخوره
توی یه دستش آمپول و توی اون یکی دستش یه بطری کوچیک بود
سوزن رو کرد توی شیشه و یه مایع زرد کم رنگ کشید توش
آمپول رو داد دست من - هر وقت گفتم بهم بدش -
برگشت توی اتاق
چشم‌های هری، روشن و کاملا باز بود
دکتر گاندربای، محتاطانه ملحفه رو بدون تکون دادن دستش
از روی هری کشید
متوجه شدم که از تخت فاصله گرفت و با نجوا گفت؛
.می‌خوام بهت تزریق کنم، آقای پوپ در حد یه سر سوزنه. تکون نخور
.ماهیچه‌های شکمت رو سفت نکن شل‌شون کن
.هری به آمپول نگاه کرد ماهیچه‌های خنده‌ش دوباره لرزیدن
دکتر گاندربای، بازوی هری رو لوله پلاستیکی بست
با الکل، نقطه کوچیکی از ساعدش رو مالید
آمپول رو گرفت جلوی نور تا تنظیمش کنه
یه‌کم از مایع زردش ریخت بیرون
هری کل صورتش عرق کرده بود
جوری برق می‌زد که انگار کرم صورت زده بود و داشت
آب می‌شد روی بالش‌ش
رگ آبی ساعدش رو می‌دیدم که زیر فشار لوله پلاستیکی، متورم شده بود
سوزن رو هم دیدم که گاندربای صاف روی دستش نگه‌ش داشته بود
سوزن رو یک‌وری کرد توی رگش
سوزن رو اونقدر آروم و محکم بهش زد که انگار کرده بودش توی پنیر
هری به سقف نگاه کرد، چشم‌هاش رو بست و دوباره باز کرد، ولی تکون نخورد
گاندربای رفت جلو و دهنش رو گذاشت دم گوشِ هری
.حالا حتی اگر نیشت هم بزنه، طوریت نمی‌شه ولی تکون نخور، الان برمی‌گردم
پرسیدم: الان اوضاع امنه؟ - نه. ممکنه نجاتش بده، ممکنه نده -
دکتر گاندربای با دستمالش، پیشونی‌ش رو پاک کرد، لبش رو گاز گرفت و ایستاد
واسه این کار یه راهی هست واسه این کار یه راهی هست
آروم حرف می‌زد و سعی داشت موقع حرف زدن، فکر کنه
باید به ماره، همون‌جایی که خوابیده
داروی بی‌هوشی تزریق کنیم
توصیه‌ی خارق العاده‌ای بود
کار خطرناکیه، چون مار خونسرده
و داروی بی‌هوشی روی موجودات خونسرد خوب و یا سریع عمل نمی‌کنه
.ولی ایده‌ی دیگه‌ای ندارم اتر یا کلروفرم؟
سر تکون دادم
کدومش رو بزن؟ اتر یا کلروفرم؟ - داشت از من می‌پرسید؟ نمی‌دونم -
کلروفرم
دستم رو گرفت و بردم توی سالن
برو دم خونه‌م
وقتی برسی، پسره منتظرته
این هم کلید میز سم‌هام
.یه بطری کلروفرم بردار برچسب نارنجی روشه
.فکر کنم اسمش هم روش چاپ شده من محض احتیاط اینجا می‌مونم
سریع باش
...کفش‌هام - کفش لازم نداری -
سریع روندم و ربع ساعت بعد با بطریِ کلروفرم برگشتم
،می‌دونه می‌خوایم چی کار کنیم ولی داره عصبی می‌شه و قابل درکه
چون نمی‌دونم چقدر دیگه می‌تونه طاقت بیاره
هری دقیقا توی همون حالت قبل توی تختش خوابیده بود
.صورتش سفید و خیس شده بود به من نگاه کرد
من هم لبخند زدم و سر تکون دادم
دکتر گاندربای خم شد و لوله پلاستیکی‌ش رو برداشت
و یه طرفش، قیف کاغذی فرو کرده بود
به آرومی قسمتی از ملحفه رو از زیر تشک در آورد
و لوله پلاستیکی رو کرد زیرش
و هلش داد زیر تخت؛ درست سمت بدن هری
نمی‌دونم چقدر طول کشید تا چند سانت از اون لوله رو فرو کنه
.ممکنه 20 یا 40 دقیقه طول کشیده باشه خودم تکون خوردن لوله رو ندیدم
ولی اون قسمتش که مشخص بود هی کوتاه‌تر می‌شد
دکتر گاندربای هم دیگه داشت عرق می‌کرد
قطرات عرق روی پیشونی جمع شده و روی لب بالاییش ریخته بودن
ولی دست‌هاش اصلا نمی‌لرزیدن
و چشم‌هاش به ملحفه‌ای که روی شکم هری بود، دوخته شده بود
بی درنگ، دستش رو دراز کرد تا کلروفرم رو بهش بدم
شیشه رو گذاشتم توی دستش
و تا وقتی که مطمئن نشدم محکم گرفتتش، ولش نکردم
.آقای پوپ، می‌خوام تشک رو خیس کنم زیرت قراره خیلی سرد بشه
آماده باش و تکون نخور - تمومش کن بره دیگه -
واسه اولین بار، هری صداش رو بلند کرد
،دکتر گاندربای سرش رو بالا آورد چند ثانیه‌ای نگاه‌ش کرد و کارش رو ادامه داد
چند قطره ریخت توی قیف کاغذی و وایستاد تا بره پایین
باز هم ریخت و دوباره صبر کرد
بوی غلیظ و آزاردهنده‌ی کلروفرم اتاق رو پر کرد
و تداعی‌گر خاطرات گیج‌کننده و تلخِ
حضور پرستارها و جراح‌ها توی اتاق سفید با تخت سفید شد
دکتر گاندربای، بدون اینکه دستش بلرزه داشت می‌ریختش
و می‌دیدم که بخار کلروفرم مثل دود از قیف کاغذی میاد بالا
دوباره صبر کرد و بعدش باز ریخت و شیشه رو بهم پس داد
آروم لوله رو از زیر تخت در آورد و بعدش ایستاد
استرس این فرآیند، بایستی خیلی زیاد بوده باشه
چون برگشت به من، یه چیزی رو آروم گفت و صداش اینجوری بود
محض محکم‌کاری 15 دقیقه بهش وقت می‌دیم - رفتم به هری منتقل کنم -
...باید ربع - شنیدم چی گفت -
این بار دکتر گاندربای برگشت و یهویی چهره‌ی عصبانی‌ای به خودش گرفت
.بدجوری به هری نگاه می‌کرد ماهیچه‌ی خنده هری دوباره می‌لرزید
پونزده دقیقه‌ی دیگه کنار تخت ایستادیم
دکتر گاندربای با کنجکاوترین
و پرتنش‌ترین حالت بهش زل زده بود
و تمام قدرت اراده‌ش رو
روی ثابت و ساکت نگه داشتنِ هری متمرکز کرده بود
یه بار هم ازش چشم برنداشت و با اینکه حرفی نمی‌زد
اما انگار همه‌ش داد می‌زد
...و می‌گفت - لعنتی، ساکت باش و تکون نخور -
!نباید گند بزنی بهش شنیدی؟
توی این سکوت حکمفرما هری بی‌حرکت موند
،ماهیچه‌ی دهنش می‌لرزید چشم‌هاش رو می‌بست و باز می‌کرد
به من، ملحفه و سقف نگاه می‌کرد
ولی اصلا به دکتر گاندربای نگاه نکرد
با این‌حال انگار به یه نحوی دکتر گاندربای گرفته بودش
حس این رو داشت که انگار یه نفر داره یه بادکنک بزرگ رو باد می‌کنه
،و هر لحظه قراره بترکه اما نمی‌تونستم چشمم رو از روش بردارم
بالاخره دکتر گاندربای سر تکون داد و می‌دونستم که آماده‌ست
برو اونور تخت
هر کدوم یه تیکه از ملحفه رو می‌گیریم و باهم میاریمش عقب
.خیلی آروم، لطفا تکون نخور آقای پوپ
سینه‌ی هری، کامل مشخص شده بود
کش سفید پیژامه‌ش رو می‌دیدم
که پاپیونی بسته شده بود
درست زیر کش شلوارش یه دکمه مرواریدی دیدم
پیژامه‌هام هیچ‌وقت همچین چیزی نداشتن
دکمه شلوار و البته مرواریدی بود
خیلی عجیبه که آدم
توی مواقع حساس، همچین افکار پوچی به ذهنش می‌زنه
چیز دیگه‌ای روی شکمش نبود
تکون نخور، آقای پوپ
دکتر گاندربای، بغل بدن و زیر پاهای هری رو چک کرد
.مواظب باش، می‌تونه هرجایی باشه ممکنه رفته باشه توی شلوارش
هری پا شد
اولین باری بود که تکون می‌خورد
هری پرید، روی تختش ایستاد و پاهاش رو تکون می‌داد
فکر کردیم نیش خورده
گاندربای، چاقوی جراحی‌ش رو برداشت
ولی بعدش هری یه جا بی حرکت ایستاد
...به تشک نگاه کرد و داد زد
اینجا نیست
دکتر گاندربای صاف ایستاد و به هری نگاه کرد
.هری حالش خوب بود نیش نخورده بود
نه نیش خورده بود نه قرار بود کشته بشه
و اوضاع مرتب بود
تقریبا
شاید داشتی خواب می‌دیدی، آقای پوپ
با توجه به لحن دکتر گاندربای
فهمیدم که قصد نداشته واقعا سر به سرش بذاره
صرفا بعد از کلی استرس خیالش راحت شده بود
،هری همچین برداشتی نکرد روی تختش ایستاده بود
به دکتر گاندربای خیره و گونه‌هاش قرمز شده بود
یعنی می‌گی من دروغگوئم؟
دکتر گاندربای از جاش تکون نخورد و به هری نگاه می‌کرد
.هری یه قدم اومد جلو چشم‌هاش برق می‌زد
ای موش فاضلابیِ کثیفِ بنگالی - گفتم: هری خفه شو -
...ای آشغالِ کثیف - خفه شو هری -
...مرتیکه‌ی - خفه شو -
بسه
.دکتر گاندربای از اتاق رفت من هم تا توی ایوان دنبالش رفتم
.گفتم: دیوونه شده عقلش سر جاش نیست
از پله‌ها پایین و تا دم ماشینِ قدیمی موریس موتورزِ دکتر رفتیم
:سوار شد و من بهش گفتم کار فوق العاده‌ای کردی
جونش رو نجات دادی - نه، فکر نکنم -
...یعنی، ممکنه اون جونش رو بهت مدیونه
جونش رو بهت مدیونه، دکتر - نه، نیست -
متاسفم
نباید باشی
دکتر گاندربای، ماشین رو روشن و حرکت کرد
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
دال در ژانویه‌ی سال 1950ـ شروع به نوشتنِ داستان «زهر» کرد
اون نام شخصیتش را به افتخار هم‌رزمش در نیروی هوایی سلطنتی
که در گردانِ هوایی 80، در نبرد آتن کشته شد، نامگذاری کرد