..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫من معمولاً هیچ ایده‌ای ندارم ‫که باید از کجا شروع کنم
‫ولی شما بهم ایده‌ای دادین که ‫فهمیدم باید از کجا شروع کنم.
‫و اون چی بود؟
‫در مورد ماهیت رابطه‌مون ازم پرسیدین.
‫به نظرم از اینم جلوتر رفت، ‫تبدیل شد به "تو کی هستی؟"
‫چون من بیشتر کارهات رو نگاه کردم.
‫گاهی اوقات شمایلی شبح‌گونه‌ای، ‫و گاهی اوقات خدا.
‫و گاهی اوقات هم حضور داری.
‫نیاز داشتم بدونم با کی دارم حرف می‌زنم. ‫دوستی که آن سوی آتش نشسته؟
‫یک غریبه توی اتوبوس؟
‫تو کی هستی؟
‫این یک هنر نمایشیه.
‫باید بدونی که داری برای یک اتحادیه‌ی کارگری ‫اجرا می‌کنی؟ یا برای مخاطب خاص؟
‫باید در مورد امیال آدم‌هایی که ‫باهاشون حرف می‌زنی یک چیزی بدونی.
‫و اگه من نتونم به این سوال پاسخ بدم چی؟
‫نه اینکه نخوام، ولی شاید نتونم.
‫در اون صورت به تکاپومون ‫ادامه میدیم و می‌فهمیم تو کی هستی.
‫اوایل که توی اطلاعات ارتش بودم،
‫مصاحبه‌های زیادی انجام داده بودم ‫که درعین حال بازجویی هم بودند.
‫بلافاصله، در اون رابطه، یک وابستگی ‫نسبت به من بازجو شکل می‌گیره.
‫"مادرت حالش خوبه؟ ‫میخوای زنگ بزنم به خونه‌ات؟"
‫این پیونده که، حالا چه واقعی و چه غیرواقعی، ‫درِ گفتگو رو باز می‌کنه.
‫اول از همه، بیان این نکته ‫که من تنها کسی‌ام که داری.
‫ایجاد وابستگی؟
‫ایجاد وابستگی اونا به بازجو، آره.
‫وقتی میخواین یه چیزی بیان بشه، ‫که می‌تونه حقیقت هم نداشته باشه،
‫و شما می‌دونی که حقیقت نداره، ‫کار از اینجا شروع میشه.
‫به ندرت شده کتابی داشته ‫باشم که در یک مقطعی...
‫اسم موقتش "تونل کبوتر" نبوده باشه.
‫خاستگاهش به راحتی قابل توضیحه.
‫پونزده شونزده ساله بودم که پدرم تصمیم گرفت
‫منو با خودش ببره به یکی از خوشگذرونی‌های ‫همراه با قمارش در مونته کارلو.
‫" در نزدیکی کازینوی قدیمی، ‫باشگاه ورزشی قد برافراشته بود.
‫پایین بنا، چمنزاری بود
‫و یک میدان تیراندازی که رو به دریا بود.
‫زیر چمنزار، تونل‌هایی بودند باریک و موازی،
‫که تا لبه‌ی دریا امتداد پیدا می‌کردند.
‫در آنها، کبوترهای زنده قرار داده شده بود،
‫که روی سقف کازینو سرارتخم ‫در آورده و در قفس بودند.
‫کارشان این بود که در امتداد ‫تونل باریک و تاریک، بال بزنند.
‫تا وقتی که برسند به آسمان مدیترانه،
‫بعنوان اهدافی برای آقایان ورزشکاری ‫که یک شکم سیر ناهار خورده بودند.
‫که با شات‌گان‌هایشان، منتظر ایستاده بودند.
‫کبوترهایی که تیر نمی‌خوردند یا به زور ‫توانایی بال زدن داشتند،
‫برمی‌گشتند به محل تولدشان روی سقف کازینو.
‫که همان تله باز در انتظارشان بود.
‫اینکه چرا این تصویر ‫مدت‌هاست مرا تسخیر کرده،
‫چیزی‌ست که شنونده...
‫بهتر از من بتواند قضاوتش کند."
‫اسم دیوید کورنول، احتمالاً برای ‫بیشتر شما ناآشناست.
‫اون متخصص رازهاست، ‫که خودش سابقاً جاسوس بوده.
‫نویسنده‌ی حدود بیست کتاب، ‫که کمابیش همه‌شون پرفروش بوده‌اند.
‫با اسم مستعار "جان لوکاره"
‫کورنول حالا بیشتر از پنجاه ساله که ‫زندگی دوگانه‌ای داره
‫و به ندرت مصاحبه میکنه.
‫خیانت منو مجذوب خودش می‌کنه.
‫من از دوره‌ای که پر بود از خیانت بی‌پایان، ‫جون سالم بدر بردم.
‫وارد جهان مامورمخفی‌ها که شدم، ‫در دو سازمان موفق خدمت کردم.
‫که هردوشون تا جایی که جا داشت ‫مورد خیانت قرار گرفته بودند.
‫در بچگی هم حس کردم که بهم خیانت شده.
‫حس کردم خودم به مردم خیانت کردم.
‫مثل خیلی از هنرمندهای دیگه،
‫از وقتی که خیلی کوچیک بودم ‫در یک حباب خیالی زندگی کرده‌ام.
‫وقتی وارد جهان مامورمخفی‌ها شدم، ‫دیدم که برام کافی نیست.
‫خیلی کارهای ناچیزی می‌کردم، ‫خیلی تازه‌کار بودم، کار خاصی بهم نمی‌دادن.
‫کاری که کردم بازآفرینی جهان مامور مخفی‌ها ‫بود، و پرکردن اون جهان با آدم‌های خودم.
‫در بسیاری از این داستان‌ها، عده‌ای ‫عروسک‌های نخی‌اند، و عده‌ای عروسک‌گردان.
‫اون‌هایی که کنترل می‌کنند، ‫و اون‌هایی که توسط بقیه کنترل میشن.
‫خب، حالا داریم درمورد ‫دوران کودکی‌ام حرف می‌زنیم.
‫پدرم حقه‌بازی بود با اعتماد به نفس بالا.
‫زندگی صحنه‌ی نمایش بود.
‫جایی که تظاهر همه‌چیز بود.
‫روی صحنه نبودن ملال‌آور بود
‫و ریسک کردن جذاب.
‫ولی ورای همه‌ی اینها، جذاب‌ترین ‫چیز امضای شخصیت بود.
‫از حقیقت، حرفی نمی‌زدیم.
‫از باور، حرفی نمی‌زدیم.
‫پس حس یک فریب‌خورده رو داشتین؟
‫نه، منم پیوستم. ‫منم پیوستم.
‫ریزه‌کاری‌های نقش‌تون رو در میارین، ‫یاد می‌گیرین چطور داستان‌های بامزه تعریف کنین
‫خودنمایی می‌کنین.
‫خیلی زود متوجه این میشین ‫که یک انسان مرکزیتی نداره.
‫من فریب‌خورده نبودم، من... ‫دعوت شدم دیگران رو فریب بدم.
‫اگه از یک جایی نقل مکان می‌کردیم به یک ‫جای دیگه، قبض‌ها رو پرداخت نمی‌کردیم.
‫اگه مجبور بودیم چراغ‌های ‫خونه رو خاموش کنیم،
‫چون یکی دنبال پدرم، رانی بود،
‫اون موقع به نظر می‌رسید ‫زندگی همه همینجوریه.
‫اینا داستان‌هایی برای ‫جلب توجه و همدردی نیست،
‫گراهام گرین گفته، و من ‫زیاد ازش نقل قول می‌کنم:
‫"کودکی، میزان موجودی ‫اعتباری یک نویسنده‌ست."
‫سوگ نیست، ‫صرفاً ارزیابی خوده.
‫"خانه‌ای که در آن بدنیا آمدم را دیده‌ام،
‫ولی آن خانه‌ای که برای تولدم ترجیح می‌دهم
‫خانه‌ی متفاوتی‌ست، ‫در تخیلم ساخته شده.
‫آجرهای قرمز دارد و تق و توق می‌کند ‫و آماده‌ی تخریب است.
‫با پنجره‌های شکسته، یک تابلوی "برای فروش" ‫و یک حمام قدیمی در باغش.
‫بیشتر به درد قایم شدن بچه‌ها می‌خورد ‫تا بدنیا آمدن‌شان.
‫ولی من آنجا بدنیا آمدم، ‫یا تخیلم بر این امر پافشاری می‌کند.
‫من در اتاق زیرشیروانی بدنیا آمدم.
‫بین یک دسته جعبه‌ی قهوه‌ای.
‫که پدرم وقتی در حال فرار بود، ‫اینور آنور می‌بردشان.
‫مادرم روی تخت مسافرتی دراز می‌کشد، به شکل تاسف‌باری ‫بهترین کاری که ازش برمی‌آید را انجام می‌دهد."
‫حالا هرچه که بهترین‌ کارش ایجاب می‌کند.
‫پس من بدنیا می‌آیم.
‫و همراه با معدود دارایی‌های ‫دیگر مادرم بسته‌بندی می‌شوم.
‫چرا که اخیراً متحمل دیدار ‫یک ضابط مالی دیگر شده‌ایم
‫و سبک بار سفر می‌کنیم."
‫"در صندوق عقب از بیرون قفل می‌شود.
‫هنوز هیچی نشده در حال فرارم. ‫از آن موقع تا به حال در حال فرارم."
‫وقتی پنج ساله بودم مادرم ناپدید شد.
‫هیچ رابطه‌ای باهاش نداشتم.
‫مادرهای جایگزین زیادی ‫از زیر دست پدرم رد شدند.
‫یک مادرخونده‌ی بخصوصی بود ‫که در نوع خودش قهرمان بود.
‫برای مدتی کشتی رو استوار نگه داشت.
‫مادرم یک معما بود.
‫چون هیچوقت درست معلوم ‫نشد که چه بلایی سرش اومده.
‫مرده بود، زنده بود؟
‫رانی از حقایق تلخ خوشش نمی‌اومد.
‫21 ساله که بودم دوباره دیدمش.
‫برای برادرش نامه نوشتم، ‫اونم جواب داد که:
‫"این آدرسشه، هرگز بهش نگو من بهت گفتم."
‫منم برای مادرم نامه نوشتم و گفتم: ‫"برادرت بهم گفته..."
‫چندان در بند دستوری ‫که بهم داده شده بود نبودم.
‫اینطور فکر می‌کردین که از ترک کردن ‫شما و برادرتون احساس پشیمونی می‌کنه؟
‫خب وقتی دیدمش، ازش ‫پرسیدم چه حسی داره.
‫و جواب داد، و همیشه جوابش همین بود،
‫که زندگی با پدرم غیرقابل‌تحمل بوده،
‫که دیگه حالش بهم می‌خورده از ‫معشوقه‌هایی که پدرم به خونه می‌آورده. ‌
‫که هیچوقت پولی هم در کار نبوده.
‫و اینکه تموم این کلاهبردارهایی که وارد ‫زندگی‌شون می‌شدن بدش می‌اومده.
‫گفت اگه هر اقدام دیگه‌ای انجام می‌داده
‫اون انقدر وکیل‌های خوبی می‌شناخته، ‫که حقیقتاً هم می‌شناخت،
‫که توی دادگاه ازدواج هیچ ‫شانسی برای پیروزی نداشته.
‫پس بی‌خیال تموم این چیزها میشه و ‫به این نتیجه میرسه که ول کنه بره.
‫روزی که رفت رو یادتونه؟
‫نه.
‫اگه میخواین از پیش بچه‌هاتون برین، ‫در اون شب،
‫با چمدون سفیدی که بستین،
‫آیا برای خداحافظی بوس‌شون هم می‌کنین؟
‫آیا اومده توی اتاقی که ما توش خواب بودیم، ‫و برای آخرین بار نگاه‌مون کرده؟
‫پس من تصورش می‌کنم، ‫تصور می‌کنم که اینکارو کرده.
‫این چمدون بعداً مال شما شد.
‫وقتی که مرد،
‫من متوجه این چمدون زیبا با چرم سفیدش ‫شدم که از هارودز خریداری شده بود،
‫که داخلش ابریشم کار شده بود،
‫با حروف اولیه‌ی اسمش که روی ‫چمدون حک شده بود: او.ام.سی
‫الیو مور کورنول.
‫که باید همون چمدونی باشه که ‫لباس‌هاشو توش جمع کرده بود.
‫خنزر پنرزهای شگفت‌انگیزی ‫که توش بوده رو تصور کردم.
‫و نفیس‌ترین لباس‌ها رو.
‫با خودش بردش به یک جور فقر.
‫با یه یارویی رفت که هیچ پولی نداشت.
‫تصور کردم که چمدون باز شده
‫و آخرین چیزهای شیک‌اش هم به تدریج محو شدن.
‫چمدون رو نگه داشتم، ‫تنها یادگاری‌یه که ازش دارم.
‫مدرک فیزیکی دال بر ‫اینکه اون اتفاق پیش اومده.
‫چمدون براتون چه معنایی داره؟ ‫چرا نگه‌ش داشتین؟
‫در ذهنم متهمش کردم به اینکه ‫در این خیانت شریک بوده،
‫شریک عزیمت مخفیانه‌ی ‫مادرم از خونه در اون شب.
‫برای من به لحاظ تاریخی اهمیت داره.
‫مادرم به لحاظ احساسی نفوذناپذیر بود.
‫هیچوقت نشنیدم که یک ‫احساس جدی رو بروز بده.
‫ولی وقتی رفت خانه‌ی سالمندان، ‫در یکی دو سال آخر زندگی‌اش،
‫با پرستارهای اونجا یک فانتزی ساخته بود.
‫برای پرستارها تصویری از وفاداری ‫مادرانه‌اش نسبت به ما رو ترسیم کرده بود.
‫زندگی طولانی‌ای که در کنار هم داشتیم، ‫و اوقات خوشی که با هم سپری کرده بودیم.
‫پس شاید بشه گفت اون سال‌های ‫غیبت‌اش رو پر کرده بود.
‫و وقتی هنگام احتضار رفتم پیش‌اش
‫کنایه‌ی اون لحظه این بود ‫که منو با پدرم اشتباه گرفت.
‫گفت: "هیچوقت برام ارکیده نیاوردی."
‫فکر کنم به یک رابطه‌ی ‫عشقی دیگه‌ی پدرم اشاره داشت.
‫هرگز نمی‌فهمم.
‫و من گفتم:"چه رنگی‌شو دوست داری؟"
‫گفت: "برام فرقی نداره، تا حالا ‫ندیدمشون، یه ارکیده برام بیار."
‫مردم رانی رو تا آخر عمرش دوست داشتن، ‫حتی کسایی که ازشون دزدی کرده بود.
‫وقتی روی صحنه در ‫حال فریب دادن مردم بود،
‫کاملاً به کاری که می‌کرد و ‫حرفی که میزد باور داشت.
‫این غلیان‌های جذابیت بی‌اندازه
‫و متقاعد‌سازی‌اش، اون لحظاتی بودند ‫که احساس واقعی بودن می‌کرد.
‫"پسرم؟ وقتی که من قضاوت بشم، ‫که قطعاً هم قضاوت خواهم شد،
‫براساس رفتاری که با تو و برادرت ‫تونی داشتم قضاوت خواهم شد.
‫این خواست خدا خواهد بود."
‫خدا رفیق صمیمی‌اش بود.
‫اینکه به خدا باور داشت یا نه هنوزم یک معماست، ‫ولی اطمینان داشت که خدا بهش باور داره.
‫این ترفندهای فوق‌العاده و مبتکرانه و ‫پر از اعتماد به نفس‌اش،
‫بخشی از مکالمه‌ای بود که با خدا داشت.
‫"اگه این کارو بکنم، می‌تونم قسر در برم؟ ‫اگه اون کارو بکنم، می‌تونم قسر در برم؟"
‫چونه زدن با خدا.
‫آره، فکر می‌کنم بیشتر شرط‌بندی بود با خدا.
‫"اگه انقدر بذارم روی میز، چی میشه؟"
‫رانی، چه وقتی که از مدیرمدرسه دزدی می‌کرد، ‫چه ازش قرض می‌گرفت یا چه بهش رشوه میداد،
‫می‌خواست که من تحصیلات عالیه داشته باشم.
‫من آداب و رفتار طبقه‌ای رو ‫یاد گرفتم که بهش تعلق نداشتم.
‫درس می‌خوندم و اکثراً احساس حقارت می‌کردم.
‫خیلی اوقات از طبقه‌ای که بهش ‫منصوب می‌شدم انزجار داشتم.
‫من در قلمروی دشمن بودم.
‫ولی یاد گرفتم درست لباس بپوشم، ‫یاد گرفتم درست حرف بزنم،
‫خودمو تبدیل کردم به یکی از اونا، ‫ولی هیچوقت حس نکردم یکی از اونام.
‫از همون سنین پایین، ‫یک جاسوس کوچولو بودم.
‫هربار که رانی از خونه می‌رفت، ‫شروع می‌کردم به تحقیق و بررسی.
‫نمی‌دونستم دنیا چه در چنته داره.
‫وقتی شرخر می‌اومد خونه‌مون، ‫اسباب‌بازی‌هام ناپدید میشدن.
‫مبلمان ناپدید میشدن، ‫زن‌ها ناپدید میشدن،
‫مادرها ناپدید میشدن.
‫وقتی رانی واقعاً وحشت برش میداشت،
‫و اینجوری بود که "تاریکی مطلق، ‫چراغ‌ها خاموش،
‫ماشین‌ها تو حیاط پشتی"
‫از قانون ترسی نداشت، ‫از مافیا بود که می‌ترسید.
‫وقتی مُرد، توی خیابون ‫جرمین چند تا دفتر داشت،
‫در طبقه‌ی بالای اونجا، ‫فاحشه‌ها زندگی می‌کردند.
‫که، به قول خودش، همیشه آماده ‫بودن که براش سوسیس درست کنند.
‫دو تا فورد زفر داشت،
‫یک خونه توی هنلی، ‫یک خونه توی تایت استریتِ چلسی،
‫حالا واسه چی من نمی‌دونم...
‫و این دفترها رو هم که داشت.
‫ما نتونستیم توی جیب‌هاش، ‫توی کشوهای میزش،
‫پول کافی پیدا کنیم برای ‫دستمزد خدمه تا پایان هفته.
‫هیچ پولی نبود.
‫یک اسب داشت در فرانسه، در میزون لافیت،
‫یکی دوتایی توی ایرلند داشت.
‫شما بهشون می‌گفتین: عاطل باطل ها.
‫عاطل باطل ها.
‫گوردون ریچاردز رو داشت که ‫قهرمان سوارکاری جهان شده بود.
‫وقتی گوردون بازنشسته شد پذیرفت که ‫برای رانی در حراجی اسب انتخاب کنه،
‫و بالاخره یه موقعی باید پول‌شون رو میداد.
‫لذت اصلی‌اش حضور داشتن در پیست اسکات بود، ‫و اسبی توی مسابقه داشتن.
‫رانی به وضوح به جایی ‫رسیده بود که انجمن دلال‌های شرط‌بندی
‫دیگه توی مسابقه راهش نمی‌دادن،
‫و خلافکارهایی در اختیار داشتند ‫که این مساله رو روشن کنند.
‫و وقتی میرین پیست اسب‌دوانی و ‫بدهی‌هاتون رو نپرداختین،
‫بهتره که حسابی حواس‌تون جمع باشه.
‫من با یک چمدون پر از پول اعزام شدم
‫با این هدف که پول رو بین دلال‌ها پخش کنم.
‫وای! روپرته! ‫داره فاصله می‌گیره!
‫یه اسب داشت که اسمش از روی ‫برادر ناتنی‌ام انتخاب شده بود،
‫و در سزارویچ مسابقه می‌داد.
‫یکهو، شروع کردیم به پول درو کردن.
‫مرسی بچه‌ها.
‫من باهاش سوار قطار شدم.
‫یه گنده بک اومد سراغم.
‫پسر رانی کورنوودی، مگه نه؟
‫دیگه اینکارو نکن، بچه جون.
‫و دست زد به دماغم.
‫و وقتی برگشتم، رانی منتظر بود.
‫و شمرد و شمرد.
‫و باورش نمیشد که واسه خودم چیزی ورنداشتم.
‫یالا، پسر.
‫جیب‌هاتو نشونم بده.
‫یالا، نشون بده ببینم چیکار کردی.
‫و چون پسر خوبی بودم، ‫فکر کنم یه پنج دلاری بهم داد.
‫این باعث ناامیدی پدرتون بود؟ ‫این دزدی نکردن؟
‫گیج شده بود...
‫که "تو نمی‌تونی انقدر خوب باشی."
‫"هیچکس نیست، ‫طبیعت بشر این نیست."
‫ولی در مجموع کودکی رویایی‌ای بوده، نه؟
‫آره خب، باید اینو هم بگم که...
‫هرآنچه که بعداً برام آشکار شد،
‫و هرمحرومیتی که انگار ازش رنج می‌کشیدم، ‫سر مادر و اینجور مسائل،
‫شدیداً هیجان‌انگیز بود.
‫به این اشاره نکردیم که من ‫قرار بود وکیل مدافع بشم،
‫و قرار بود برادر بزرگترم مشاور حقوقی بشه.
‫عزمم رو جزم کرده بودم که برم به آکسفورد، ‫و اونها هم جایی برام کنار گذاشته بودند،
‫رانی می‌خواست بدونه ‫که داره بابت چی پول میده.
‫از روی بزدلی، گفتم همون حقوق رو می‌خونم.
‫و وقتی شایعاتی شنید مبنی براینکه من ‫دارم زبان‌های مدرن می‌خونم،
‫رفت سروقت معلم من و خواست بدونه ‫که رو چه حسابی همچین اتفاقی افتاده؟
‫تقصیر اونا بوده یا تقصیر من؟
‫مشاورم، ویوین گرین، ‫خروجی رو بهش نشون داد.
‫منم همون رشته‌ی زبان‌های مدرن رو خوندم.
‫وسط‌های سال دوم بودم که، ‫به شکل خیلی چشمگیری ورشکست شد.
‫عظیم بود، یک میلیون و ‫دویست و پنجاه هزار پوند.
‫بانک وست‌مینستر در آکسفورد، ‫بعد به دلایل خاص خودش،
‫حساب منو باز نگه نداشت و بستش.
‫اون موقع من و دوست‌دخترم خیلی بهم ‫نزدیک بودیم و تصمیم گرفتیم ازدواج کنیم.
‫رفتم و در یک پیش‌دانشگاهی ‫غیرانتفاعی سطح پایین درس خوندم.
‫و این همون مدرسه پیش ‫دانشگاهی‌ای بود که در ذهنم،
‫گذاشتمش اول "بندزن خیاط سرباز جاسوس"
‫در فقر واقعی زندگی می‌کردیم
‫با یک مستراح در بیرون خونه و ‫یک وان حلبی.
‫و بعد، ویوین گرین، ‫به شکل قهرمانانه‌ای به باور من
‫کالج رو ترغیب کرد که دوباره منو برگردونن.
‫و به نحوی تونستن پول ‫لازم رو برام فراهم کنن.
‫برگشتیم و برامون یک آپارتمان مجلل ‫پیدا کردن که توش زندگی کنیم.
‫زندگی بالکل تغییر کرد.
‫جذابیت کار در موسسه وقتی برگشت که
‫کالج ایتن ازم دعوت کرد برم و ‫در بهترین کلاس‌شون تدریس کنم.
‫فکر کردم قراره تا آخر ‫عمرم معلم کالج ایتن باشم.
‫بعد از دو سال، دیگه از اونجا بریده بودم.
‫و جاسوس‌ها جذبم کردن و فکر کردم ‫تا آخر عمرم دیگه قراره جاسوس باشم.
‫جذب نیرو برای سرویس ‫مخفی کار بسیار دشواریه.
‫در آخر، شما باید دنبال کسی ‫بگردید که یه مقدار بد باشه.
‫ولی همزمان وفادار هم باشه.
‫در زمانه‌ی من، دنبال استخدام مدلی از نیرو ‫بودن که من کاملاً با معیارهاش جور در می‌اومدم.
‫که خیلی زود از آشیانه‌اش جدا شده باشه،
‫مدرسه‌ی شبانه‌روزی رفته باشه،
‫از همون اوایل روحیه‌ی ‫مستقلی بدست آورده باشه،
‫ولی در جستجوی پذیرش سازمانیه.
‫من هنوز می‌تونم زندگی خودم رو ‫بعنوان توالی پذیرش‌ها و گریزها ببینم.
‫من به یک سرویس اطلاعاتی پیوستم، ‫ازش دلسرد شدم.
‫رفتم سراغ دومی، ازش دلسرد شدم.
‫سرخوردگی‌ام از خود جنگ سرد بود، ‫و راحت میشد سرخورده شد،
‫وقتی می‌دیدی اون همه نازی دارن برای ‫خودشون در آلمان غربی پرسه می‌زنن،
‫و البته در آلمان شرقی.
‫پس واسه چی جنگیدیم؟
‫انگار که جنگ اصلاً اتفاق نیفتاده بود؟
‫همچین حسی داشت.
‫قدرت فراموشی تحمیلی فوق‌العاده زیاد بود.
‫من در پوشش یک مقام دیپلماتیک ‫به آلمان غربی اعزام شدم.
‫و این یکی از خوش‌اقبالی‌های ‫بزرگ زندگی‌ام بود
‫چون موقع برپا کردن دیوار برلین در اونجا بودم.
‫بن‌بستی که شرق و غرب بهش خورده بودن، ‫در برلین نمود پیدا کرده بود.
‫تنش دائمی بود. ‫همه رو تحت‌تاثیر قرار داده بود.
‫توجه یک دنیای مضطرب، ‫معطوف به برلین شده.
‫آخرین مهاجرت بزرگ پناهندگان ‫از شرق در حال انجام است
‫چنانکه رژیم کمونیستی آلمان ‫در حال بستن مرزهایش است.
‫جماعتی که در لبه‌ی آزادی، ‫بدنبال پناهگاه می‌گردند،
‫به 1500 نفر در روز رسیده‌ است.
‫رفتم برلین و با چشم‌های ‫خودم دیدم که چه خبره.
‫درام‌های اصلی، پیش از ساخته ‫شدن دیوار به وقوع می‌پیوستند.
‫آتش‌نشان‌های آلمان غربی، ترامپولین‌های ‫خودشون رو زیر ساختمون پهن کرده بودند.
‫مردم می‌پریدند روی اونها.
‫مناظری که مایه‌ی دل شکستگی بودند.
‫واکنش احساسی شما بعد ‫از دیدن این چیزها چی بود؟
‫ترکیبی از خشم، نفرت و همدلی.
‫برای من نقطه‌ی عطفی بود.
‫نیروی محرکه‌ی "جاسوسی که از سردسیر آمد" ‫همین بود.
‫بوته‌ی آزمایشی برای درک و فهم شما از دنیا؟
‫بیشتر شبیه تاییدیه‌ای بر ‫درک و فهم من از دنیا بود.
‫این وقیح‌ترین نماد جنونِ تکاپوی انسانی بود.
‫حس کردم هر دوطرف، هم شرق و هم غرب،
‫داشتند دشمن مورد نیازشون رو ابداع می‌کردند.
‫گذار نامحسوس از آنتی‌نازیسم ‫به آنتی‌کمونیسم.
‫از برلین برگشتم.
‫می‌دونستم که میخوام یک رمان ‫قدرتمند در موردش بنویسم.
‫تابستون بود، فکر کنم ‫بیشتر توی باغ کار کردم.
‫بچه‌ها هم همون اطراف بودند.
‫مثلاً از 4 یا 5 صبح شروع می‌کردم،
‫و زیاد از کوره در می‌رفتم و خشم داشتم.
‫گویی حکایتی پیدا کردم ‫که هدفم رو برآورده می‌کرد
‫و اون "جاسوسی که از سردسیر آمد" بود.
‫فکر کردی جاسوس‌ها کی‌اند؟
‫فلاسفه‌ی اخلاق که هرکاری که می‌کنن رو
‫با کلام خدا یا کارل مارکس می‌سنجن؟
‫اینطوری نیستن، یه مشت ‫حرومزاده‌ی فاسد و کثیف‌اند عین من.
‫آدم‌های حقیر، الکلی، همجنس‌باز، ‫شوهرهای زن‌ذلیل
‫کارمندهای دولتی که دارن کابوی‌بازی و سرخ‌پوست‌بازی ‫می‌کنن تا نوری به زندگی گند و حقیرشون بتابونند.
‫فکر کردی عین راهب‌ها نشستن توی ‫حجره‌شون و درست و غلط رو می‌سنجن؟
‫اسم واقعی نویسنده‌اش که ‫در حال یک پدیده محسوب میشه
‫هست دیوید کورنول
‫ولی ما به اسم جان لوکاره می‌شناسیمش.
‫"جاسوسی که از سردسیر آمد" ‫چند نسخه فروخت؟
‫فکر کنم اگه همه‌ی نسخه‌هاش رو در نظر بگیریم، ‫یعنی انجمن کتاب و شومیز، در سرتاسر دنیا
‫میگن یه چیزی حدود 12 تا ‫15 میلیون نسخه فروخته شده.
‫فکر کنم موفقیت "جاسوس" یک سورپرایز بود.
‫به نظرم برای من سورپرایز نبود ‫از این جهت که حس کردم...
‫وقتی که تمومش کردم ‫حس کردم چیزی نوشتم که
‫عمیقاً گویای احساسات خودم بود
‫و حس کردم شاید ‫موفقیت‌اش ادامه‌دار بشه.
‫و اظهارات اولیه‌ی مدیربرنامه و ‫ناشر هم حاکی از چنین موفقیتی بود.
‫باید یادتون باشه در ‫چه بستری منتشر شد.
‫در اون زمان ما دیگه از ‫جیمز باند سیر شده بودیم.
‫شانس‌تون قابل ستایشه، آقای...
‫باند. جیمز باند.
‫واقعیتی که توسط اخبار
‫و وقایع اطرافمون ارائه میشد، ‫این بود که ...
‫جاسوس‌ها، ارتش ناجوری‌اند ‫از تصمیم‌گیرنده‌های تنها.
‫من پادزهرش رو ارائه دادم.
‫مساله‌ای که داشت این بود که، و من ‫هنوزم با این مساله درگیری دارم،
‫این بود که سرویس مخفی یک سرویس ‫به شدت درخشان ترسیم شده بود.
‫درحالی که در اون زمان، ‫ما سازمانی بودیم که زمین‌گیر شده بود.
‫که می‌تونست به درستی از بیخ و بن ‫حذف بشه تا یک شروع دوباره داشته باشه.
‫"اگر ماموریت‌تون در زندگی ‫اینه که خیانتکارها رو جذب کنید،
‫که دوباره با آرمان‌تون همراهشون کنید،
‫دیگه نمی‌تونید گله و شکایت کنید از اینکه
‫یکی از افراد خودتون ‫توسط دیگری جذب شده باشه.
‫وقتی شروع کردم به نوشتن ‫"بندزن خیاط سرباز جاسوس"
‫چراغ کم‌سوی کیم فیلبی بود ‫که مسیر رو برام روشن کرد."
‫مامور خبره‌ی ام‌آی6، که رئیس ‫سازمان ضد جاسوسی بود.
‫که قرار بود رئیس سرویس مخفی هم بشه، ‫و همزمان یک جاسوس روسی بود.
‫اواسط دوره‌ی کاری‌ام در آلمان غربی بود
‫که پناهندگی فیلبی اعلام شد.
‫ناپدید شدنش از بیروت و ‫پدیدار شدنش در عرصه‌ی مسکو.
‫این در اون زمان به اصول اخلاقی ‫سرویس مخفی شوک وارد کرد.
‫یکی داره تعقیب‌مون میکنه.
‫سوال اینه که آیا ام‌ای5 و ‫ام‌آی6 می‌خواستن اون بره؟
‫هیچکس چنین افشاگری‌ای رو نمی‌خواست. ‫یک مشکل فوق‌العاده پیش اومده بود.
‫یک جاسوس سابق به شدت ‫حائز اهمیت بیاد که محاکمه بشه.
‫یک آسیب بزرگ ملی وارد می‌کرد، ‫و دستاورد خیلی کمی داشت.
‫بعد از تاملات بسیار، قدرت‌ها ‫باید خداروشکر می‌کردن.
‫خداروشکر می‌کردن؟ ‫پس یعنی خودشون گذاشتن بره؟
‫آره.
‫ممنون رفیق.
‫پناهندگی فیلبی، تیری ‫بود که مستقیم خورد به
‫سازمانِ اون دوره.
‫بچه‌ی دانشگاه وست‌مینستر بود.
‫بخشی از حلقه‌ی خودی‌های ‫جامعه‌ی انگلستان بود.
‫مردم به نوعی گذشته‌ی مشهود
‫فیلبی رو نادیده گرفته بودند.
‫فهمیدنش خیلی سخت نبود،
‫چرا که در گذشته با ‫کمونیست‌ها همکاری داشته.
‫در وین با یک زن کمونیست ازدواج کرده بود.
‫اینارو میشه گذاشت کنار چون...چون ‫یکی از ماست، یکی از ماست.
‫اگر واقعاً می‌رفتین در پیشینه‌ی ‫فیلبی کند و کاو می‌کردین
‫به این نتیجه می‌رسیدین ‫که این داداش‌مون
‫یه ذره پرفیس و افاده‌ست. ‫نمیخوایمش.
‫ولی کاملاً برعکس، ‫ایشون آقای جذاب بود.
‫و عاشق فریب دادن بود.
‫"حالا نیکلاس الیوت وارد می‌شود، ‫وفادارترین دوست فیلبی، محرم اسرارش،
‫همسنگرهای وفادار در دوره‌ی جنگ و صلح، ‫بچه‌ی دانشگاه ایتن،
‫پسر مدیر سابق‌اش، ماجراجو، ‫کوهنورد و فریب‌خورده.
‫از میان کارهای فوق‌العاده‌ای که ‫الیوت در زندگی انجام داده بود،
‫و بدون شک دردناک‌ترینش، ‫نشستن مقابل کیم فیلبی بود در بیروت،
‫دوست صمیمی، همکار و راهنمایش،
‫و شنیدن اعتراف او و جاسوس روسیه بودنش،
‫در تمام این سال‌هایی ‫که یکدیگر را می‌شناختند.
‫نیک الیوت بهم گفت که وقتی رفته ‫با فیلبی در بیروت مصاحبه کنه،
‫و اعتراف فیلبی رو بشنوه،
‫بهش گفته که وقت‌هایی که در ‫حال انجام این بازی دوجانبه نبوده،
‫شدیداً احساس تنهایی می‌کرده،
‫می‌دیده که زندگی جز ملال چیزی براش نداره،
‫پس اعتیاد به خیانت براش حیاتی بوده.
‫و در واقع به همه خیانت کرده بوده، ‫از کودکی به بعد.
‫خیلی به غلط از عبارت ‫"مامور دوجانبه" استفاده می‌کنند.
‫اغلب در مطبوعات از فیلبی ‫بعنوان مامور دوجانبه یاد میشه.
‫درواقع فیلبی خیلی سرراست
‫یک خیانتکار شرم‌آور سطح بالا بوده.
‫دقیقاً تفاوت‌شون در چیه؟
‫یعنی خیلی سرراست جاسوس روسیه بوده،
‫اگر مامور دوجانبه بود، ‫برای روس‌ها جاسوسی می‌کرد،
‫ولی اون موقع ما هم ‫می‌تونستیم روس‌ها رو بازی بدیم.
‫من خیلی خوب الیوت رو می‌شناختم، ‫قد بلندی داشت،
‫بدن تکیده، جلیقه، عینک.
‫با صدای بچه‌های کالج ایتن، ‫پسر یکی از مدیرهای کالج ایتن،
‫نسل اندر نسل مال کالج ایتن بودند، ‫به شدت اشرافی.
‫می‌تونین صداش رو تقلید کنین؟
‫آره. ‫بهش گفتم: نیک...
‫وقتی رفتی دیدن کیم، چه ‫مجازاتی براش در نظر داشتی؟
‫"مجازات پسر جان؟ منظورت چیه؟"
‫چجوری می‌تونستی تهدیدش کنی؟
‫می‌تونستی با ارعاب و ‫به اجبار برش گردونی لندن؟
‫اون گفت: " دوست عزیز من، ‫هیچکس نمیخواست اون بیاد لندن."
‫گفتم: پس با چی می‌تونستی تهدیدش کنی؟
‫نیک، بگو دیگه، واضح بگو. ‫اون گفت:
‫بهش گفتم، اگه اذعان نکنه،
‫هیچ هیئتی، هیچ سفارتی،
‫هیچ کسب و کاری یا هیچ ‫انجمنی در سرتاسر خاورمیانه
‫دیگه کوچکترین کاری باهاش نخواهد داشت.
‫منم گفتم: این باید حسابی ترسونده باشدش.
‫"ترسوند."
‫نقش احمق تمام‌عیار ‫انگلیسی رو بازی کرده بود.
‫حالا اینکه واقعاً هم اینجوری بود، کما اینکه ‫خیلی‌ها اینو گفتن، اینشو دیگه نمی‌دونم.
‫شما در چیزی که نوشتین، در یک خطش میگین:
‫فیلبی در فریب دادن دیگران زبردست بود،
‫الیوت همانقدر زبردست بود، ‫منتها در فریب دادن خودش.
‫خوشحالم که اینو گفتم.
‫همیشه استدلالم این بود...
‫نه منطق بلکه غریزه بود که ‫فیلبی رو به کاری که کرد سوق داد.
‫اون هیجانِ پا گذاشتن به خیابون، وقتی که ‫می‌دونی چه چیزهایی می‌دونی که اونا نمی‌دونن.
‫لذت اسکیزوفرنی خودخواسته اون ‫چیزیه که مامور مخفی‌ها عاشقش‌اند.
‫اسکیزوفرنی خودخواسته!
‫دوگانگی دائمی.
‫اینکه نقطه‌ی مقابل خود بیرونی‌ات باشی.
‫ولی لذتی در این نیست که داری ‫واقعاً سیاست‌گذاری می‌کنی؟
‫آره، فکر می‌کنم لذتش شهوانیه.
‫یک سفر دور و دراز شهوانی،
‫که توش دائماً اقبال‌ات رو به چالش ‫می‌کشی و جون سالم بدر میبری.
‫قطعاً ایجاد یک تفاوت واقعی هم بوده،
‫اینکه حس کنی مرکز جهانی ‫چیز معرکه‌ای برای غروره.
‫اینکه تحویلش بدی، اون طلای ناب رو ‫تحویل شوروی بدی، بدیش به اربابانت
‫"حالا دوستم دارین؟ اگه اینو بهتون بدم، ‫منو دوست خواهید داشت؟"
‫خیلی خوب میتونم اون غریزه‌ی ‫شهوانی رو تصورش کنم.
‫در خودم نه، در اون.
‫آقای لوکاره، شما کیم فیلبی ‫رو اینگونه توصیف کردید:
‫"کین‌خواهی که دژ رو از درون نابود کرد."
‫خب، به نظرم یکی از اون افراد عجیبیه ‫که در بدو تولدش صاحب امتیازاتی بود.
‫و به نحوی از مزایای طبقه‌ای که ‫درش بدنیا اومده بود تنفر داشت.
‫فردی بود که از طرفی ‫حس می‌کرد از جامعه سرتره
‫و از طرف دیگه نمی‌تونست جامعه رو ‫بخاطر قرار دادنش در اون موقعیت ببخشه.
‫به نظرم به شدت با خودش در جنگ بود.
‫وقتی بالاخره در سال 1988 رفتم مسکو،
‫در مهمانی‌ای بودم که توسط اتحادیه‌ی ‫نویسندگان شوروری ترتیب داده شده بود.
‫مردی درشت‌هیکل اونجا ‫بود به اسم هنریک باروویک.
‫باروویک اومد پیش من و گفت:
‫دیوید، مایلم یکی از دوست‌های ‫خیلی خوب منو ببینی.
‫که آثارت رو به شدت تحسین میکنه.
‫کیم فیلبی.
‫جوابش رو دادم، درحالی که ‫حالت تهوع بهم دست داده بود،
‫گفتم قراره شام دارم با سفیرمون.
‫و نمی‌تونم یک شب با ‫نماینده‌ی ملکه شام بخورم
‫و شب بعدش با کسی که ‫به ملکه خیانت کرده بود.
‫به این فکر کردم که، چیزی ‫به اسم شرارت واقعاً وجود داره.
‫کسی که مدت مدیدی، کورکورانه ‫به استالین خدمت کرده بود.
‫چطور تونسته به خدمت کردن به ‫همچین کسی، به همچین آرمانی ادامه بده
‫به آرمان شوروی کمونیستی، ‫این از درک من خارج بود.
‫اون بهتر از هرکسی ‫می‌دونست که داره چیکار میکنه.
‫اعتیاد بود، لذت خیانت ‫بود که گرفتارش کرده بود،
‫این احساس که داشته با با ‫هردوطرف وسط‌بازی می‌کرده،
‫اینکه مرکز زمینه، اینکه داشته ‫بازی جهان رو بازی می‌کرده.
‫درنهایت ربط چندانی به ایدئولوژی نداشت،
‫شاید با ایدئولوژی آغاز شده بود.
‫بعدش، تبدیل شده بود به اعتیاد به خیانت.
‫اگه گربه‌تون رو بهش می‌دادین تا ‫یکی دو هفته‌ای ازش مراقبت کنه،
‫در آخر به نوعی به گربه هم خیانت می‌کرد.
‫من یکجور رابطه‌ی درونی با فیلبی داشتم.
‫اون وسوسه، که به نحوی...
‫پشت کنی به هرچیزی که یاد گرفتی و فهمیدی
‫و راه خودت رو بری.
‫می‌تونم درک کنم که چطور ‫این اتفاق برای فیلبی افتاد.
‫و حس کرده‌ام که خداروشکر ‫من اون راهو نرفتم.
‫ولی مقطعی در زندگی‌ام بود که ‫انگار این دوراهی بهم پیشنهاد شد.
‫می‌تونستم آدم خیلی بدی باشم.
‫و خداروشکر، من برای ‫دزدی‌ خودم خونه‌ای پیدا کردم.
‫یک نویسنده‌ یک مقدار خارج میزنه، ‫متفاوته.
‫متدهای خلق کردنش، ‫متدهای یک فرد تنهاست.
‫الهام می‌گیره، اینجا و اونجا ‫تجربیاتی رو انتزاع می‌کنه
‫و کنار هم قراردادن‌شون میده و میشه ‫گفت تلاش می‌کنه که یک بسته درست کنه.
‫که بعد میشه به عموم مردم پیشکش‌اش کرد.
‫از این بابت یک شعبده‌بازه.
‫و اگه مردم مدام بخوان ببینن ‫که چه حقه‌ای در آستین داره
‫اون موقع حقه‌ی خودشو خراب می‌کنه.
‫برای من، نوشتن هربار ‫سفریه برای کشف خود.
‫کاراکترها چطور رفتار می‌کنن، ‫چطور تجلی پیدا می‌کنند، کی هستند،
‫چه سلایقی دارند،
‫خودشون رو در کاغذ سفید ارائه میدن
‫و کمی در مورد اینکه من ‫چه کسی هستم بهم میگن.
‫موقع نوشتن جرج اسمایلی
‫من دارم در مورد پدر ایده‌آلی ‫می‌نویسم که هرگز نداشتم.
‫اینها تلاش‌هایی‌اند برای خودشناسی.
‫لمحه‌هایی در مسیر که ‫نشون میدن آدم واقعاً کیه.
‫من هیچوقت نرفتم روانکاوی.
‫احساس می‌کنم اگر اسرار خودمو بدونم، ‫دیگه خودمو از نوشتن محروم می‌کنم.
‫از بیل هیدن چه چیزی ‫در مورد خودتون فهمیدین؟
‫خب، فکر کنم چیزی ‫بود که از قبل می‌دونستم.
‫چیزی بود در مورد فیلبی هم می‌دونستم.
‫و مشخصاً هیدن تا حدی ‫از روی فیلبی نوشته شده.
‫غریزه‌ای که در من به شکل نهان وجود داره.
‫که تا جایی که می‌دونم هرگز ‫ازش استفاده نکردم، گرفتارش نشدم،
‫اینکه پادشاه جهان باشی، ‫همون چیزی که هیدن در مورد خودش فکر می‌کرد.
‫زمانی بود که لذت بودن ‫در جهان مامورمخفی‌ها،
‫نزدیک بودن به آنچه که در حال وقوع بود، ‫آنچه که واقعاً در حال وقوع بود،
‫یک حس پیروزمندی عجیبی بهم میداد.
‫فاوستی بخوایم در موردش صحبت کنیم،
‫این محتوای دنیا، در نهان‌ترین نقطه‌شه.
‫"آنچه جهان را در اعماق خودش نگه می‌دارد."
‫بعد، خطی مایوس‌کننده در "زائر مخفی" هست:
‫"دانستن اینکه نهان‌ترین اتاق..."
‫"در خود هیچ‌چیز ندارد." ‫بله.
‫به نحوی ما باور داریم که ‫یک نهان‌ترین اتاقی وجود داره
‫که سیاست‌ها درش شکل می‌گیرند.
‫به نظرم کاملاً مورد به مورد ‫و خلق‌الساعه بازی میشه.
‫روز به روز، ساعت به ساعت.
‫تاریخ هرج و مرجه!
‫تاریخ هرج و مرجه، و اینکه تصور کنی، ‫چنانکه خود من هم چنین تصور کرده‌ام،
‫با سادگی همیشگی خودم،
‫اینکه راز بزرگی در در مورد ‫ماهیت رفتار بشر وجود داره...
‫رازی وجود نداره.
‫"اسمایلی خیلی ساده اعلام کرد: ‫جاسوسی، ابدی‌ست.
‫در زمین، ابلهانه‌تر از حرفه‌ای که شما ‫برای خودتون انتخاب کردید، وجود نداره.
‫بیشترین ماموریت‌هاتون مال ‫وقتیه که کمترین تجربه رو دارید.
‫و وقتی چم و خم کار رو یاد گرفتید، ‫هیچکس نمیتونه بدون یک کارت مشخصاتی
‫که دور گردنتون، شما رو جایی بفرسته.
‫ورزشکارهای کهنه‌کار می‌دونند که بهترین ‫بازی‌هاشون رو در دوران اوج‌شون انجام داده‌اند.
‫جاسوس‌ها در دوران اوج‌شون، ‫دارند یک گوشه خاک می‌خورند.
‫و بعد، در یک سن بخصوص،
‫شما جواب میخواید.
‫شما اون طومارپوستی پیچیده شده‌ی ‫نهفته در نهان‌ترین اتاق رو میخواید.
‫که بهتون بگه کنترل ‫زندگی‌تون دست کیه و چرا.
‫مشکل اینجاست، که تا اون موقع
‫شما همون کسی هستید ‫که بهتر از هرکسی می‌دونید...
‫که نهان‌ترین اتاق خالیه."
‫وقتی خوندمش، بیشتر برام ‫عمیقاً اگزیستانسیالیستی بود.
‫نهان‌ترین اتاق خودمونیم؟ ‫شاید هیچ‌چیزی اونجا نیست؟
‫این در مورد من صدق میکنه، بله. ولی از ‫جانب هیچکس دیگه‌ای نمی‌تونم حرف بزنم.
‫به نظرم بخشی از زندگی همه‌ی ما، ‫در یک وضعیت مخفیانه پیش میره.
‫در رابطه با رئیس‌مون، همسرمون، ‫بچه‌مون،
‫اغلب تظاهر می‌کنیم به ‫رفتارهایی که مورد تصدیق‌مون‌اند.
‫شاید بیشتر به شکل منطقی و نه احساسی.
‫خیلی کم خودمونو می‌شناسیم.
‫به نظر من یک جاسوس،
‫تقریباً قادره که بطور ‫نامحدودی سوءاستفاده کنه
‫در راستای مرتبط ساختن هرآنچه ‫که در جامعه‌ی ما غوطه‌وره.
‫تجربه‌ای که من با خوندن ‫لوکاره دارم، این شکلیه که
‫آیا من در یک جهان داستانی‌ام؟ ‫آیا در جهان واقع به سر میبرم؟
‫آیا در ترکیب عجیبی‌ام از هردوی اینها؟
‫فکر نمی‌کنم هیچ هنرمندی، ‫چه نویسنده باشه،
‫چه نقاش، چه هرکس دیگه‌ای،
‫فکر نمی‌کنم از یه جایی به بعد ‫دیگه مجبور باشه کارشو توضیح بده.
‫اگه باعث شده اون سوال‌ها برای شما پیش بیاد، ‫دیگه داره بهتون خوش می‌گذره.
‫من تلاش کردم، در پروسه‌ی اینجور مکالمات،
‫که در مورد پروسه‌ی انتزاع ‫کردن از زندگی واقعی حرف بزنم.
‫حالا خیلی آگاهانه کتابی نوشتم
‫به اسم "یک جاسوس بی‌عیب و نقص"
‫که میشه گفت یک نسخه‌ی موازی ارائه میده، ‫از اونچه که برای خود من پیش اومده.
‫رانی، شده ریک، ‫من، شدم مگنوس.
‫من نمی‌تونم براتون مشخص کنم
‫که از کجا، واقعیت از اون ‫در مخفی وارد داستان میشه.
‫ترجیح میدم برگردم سرهمون ‫مفهومی که ترسیم کردم:
‫" من در اون حباب زندگی می‌کنم، ‫و چیزهایی رو وارد می‌کنم."
‫یکجور انزواست، از این لحاظ که...
‫افکارتون رو با هیچکسی در میون نمی‌گذارید.
‫دارید در خفا می‌نویسیدش، ‫از عناصری که در اطراف‌تون می‌بینید.
‫یک وجود خیالی که عقلانی‌ست، ‫که از دل هرج و مرج، نظم بیرون می‌کشه.
‫به نظرم پروسه‌ی واقعاً نرمالی هم هست،
‫اگر نقاش هم بودم همین حس رو داشتم.
‫نور رو در نظر می‌گرفتم، پنجره رو...
‫و سعی می‌کردم تصویری ‫بسازم از حسی که الان دارم.
‫اتفاقاً می‌خواستم ازتون بپرسم که الان ‫چه حسی دارین ولی به نظرم احمقانه اومد.
‫ارول، خیلی احساس راحتی دارم.
‫از اینکه در مورد چیزهایی حرف میزنم که ‫قبلاً درباره‌شون حرف نزدم خیلی لذت میبرم.
‫من این چشم‌انداز رو، در سن ‫بالای خودم یک امر قطعی دیدم.
‫می‌دونستم نمیخوام دروغ بگم، ‫نمیخوام چیزی رو از خودم سرهم کنم،
‫حتی دفاع از خود هم برام جذابیتی نداره.
‫چون حتی نمی‌دونم چه اتهاماتی وجود داره.
‫"آقای مگنوس، شما در ‫گذشته به من خیانت کردید.
‫ولی مهم‌تر از اون، به خودتون خیانت کردید.
‫حتی موقع راست گفتن ‫هم دارید دروغ میگید.
‫شما هم وفاداری دارید، هم محبت.
‫ولی به چی؟ به کی؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید یک روز بهم بگی.
‫چیزی که دارم میگم آقای مگنوس، ‫اینه که شما یک جاسوس بی‌عیب و نقص‌اید."
‫کاراکتر کار نمیکنه مگه اینکه ‫کمی از خودتون درش باشه.
‫فقط یک مشت آدم‌اند روی کاغذ.
‫من صدای کاراکترهامو در میارم، ‫برای خودم می‌خونم‌شون.
‫این وحشتناک مهمه، که چطور صحبت می‌کنند.
‫بعدش دیگه یک‌جورایی بهت میگن کی هستن، ‫چطور لباس می‌پوشن، چطور حرکت می‌کنن،
‫این پدیدار شدن کاراکتره، ‫چنانکه می‌نویسید، صفحه به صفحه.
‫به تدریج این آدم پدید میاد، ‫و مال شماست.
‫وقتی با کسی آشنا میشم ‫غریزه‌ی طبیعی‌ام اینه که
‫پتانسیل‌های کاراکترشون رو در نظر بگیرم.
‫چیزهایی در اختیارشون قرار ‫میدم که احتمالاً در اختیار ندارند.
‫به‌طرز عجیبی، در محصول نهایی، ‫اون ویژگی‌ها ممکنه دیگه توشون نباشه.
‫ولی نقطه‌ی آغاز داستان اینطوریه.
‫بعد اینو مطرح می‌کنم ‫که این آدم‌ها چی میخوان؟
‫و بعد از اینکه پی بردید به ذائقه‌های ‫متضادشون، می‌رسید به ماهیت کشمکش.
‫جایی نوشتید: "اینکه گربه نشست ‫روی زیرانداز داستان نیست،
‫ولی اینکه گربه نشست ‫روی زیرانداز سگ داستانه."
‫درسته.
‫و من نسخه‌ی لوکاره‌ای خودمو هم دارم.
‫"گربه با نشستن روی ‫زیرانداز سگ، به او خیانت کرد."
‫به نظرم گربه مامور دوجانبه بوده.
‫چرا خیانت برای شما کانسپت مهمیه؟
‫خب، پیشینه‌ی خانوادگی دور و درازی داره.
‫واقعیت در کودکی من وجود نداشت، ‫ولی نمایش چرا.
‫با مشاهده‌ی زندگی، حس کردم ‫اونچه که آدم‌ها بی‌پرده به زبون میارن...
‫اون چیزی نیست که در باطن بهش فکرکردن.
‫باید اینو در نظر داشته باشید ‫که در هرکدوم از سرویس‌مخفی‌ها
‫من ناکارآمد ولی شاغل بودم.
‫اون‌ها دهه‌هایی از خیانت بودند.
‫فقط براتون سوال بود که نفر ‫بعدی که دستش رو میشه کیه.
‫ما در ام‌آی5، شکایاتی جدی از ‫طرف آمریکایی‌ها دریافت کردیم
‫که سازمان رو پاکسازی کنیم و شر کمونیست‌هایی ‫که در میان خودمون‌اند رو کم کنیم.
‫مردی میاد...
‫و به وضوح بهت نشون میداد که ‫نفوذ و قدرت داره
‫و میگه: بیا، بریم یه نوشیدنی بخوریم.
‫و یک دیوار خارق‌العاده داشت که ‫کلی پرنده‌ی زنده پشتش بودند.
‫به آرامی و در سکوت پرواز می‌کردند.
‫باید اضافه کنم که به نظرم احمق هم بود.
‫فکر کنم یکجور روانکاو یا روانشناس بودد.
‫به یک نحو احمقانه‌ی مدیرمدرسه‌ای ‫سوال و جواب‌تون می‌کرد.
‫"اوضاعت با زنت خوبه؟ آره؟"
‫همه‌مون بعنوان جاسوس‌هایی که به ‫صورت بالقوه کمونیست‌اند بررسی شدیم.
‫در مورد من خنده‌دار این بود که من، ‫برای ام‌آی5
‫وارد انجمن کمونیستی ‫دانشگاهمون در آکسفورد شده بودم.
‫من انتخاب شدم و مجاب شدم، ‫نشسته بودم در سفارت شوروی،
‫و حدوداً شش مرتبه "رزمناو پوتمکین" رو تماشا کردم.
‫دیگه از وودکا حالم بهم می‌خورد ‫و بعدم اومدم بیرون.
‫فیلم خوبیه.
‫فیلم خوبیه، جز اینکه پایان خوشی نداره.
‫یه لحظه صبر کنید، میل به ماموردوجانبه ‫شدن از همون اول بوجود میاد؟
‫آره.
‫اون موقع فکر بهش شدیداً هیجان‌انگیز بود.
‫دیگه فقط مامور نیستی، ‫مامور دو...
‫همیشه این اتفاق میافته، ‫در هر سرویس امنیتی
‫و در هرآژانس امنیت ملی.
‫که شما افرادی رو در ‫برابر استخدام‌کننده قرار میدید
‫به این امید که استخدام بشن و وقتی ‫استخدام شدند، شما صاحب‌ اونا هستید.
‫این، به قول آلمانی‌ها نرماله.
‫اون تجربه، باعث ‫دردناک‌ترین رابطه‌ی ممکن شد،
‫با رئیس مخفی گروه کمونیست‌های ‫آکسفورد در اون زمان.
‫معصوم‌ترین آدم ممکن، استنلی میچل.
‫ما با هم در یک کالج بودیم، ‫اون آلمانی و روسی می‌خوند.
‫از نژاد روسی-یهودی بود.
‫و در تعطیلات در دورست ‫رفتیم با هم قدم بزنیم.
‫اسامی تمام دانشجوها رو داشت
‫اونایی که اون زمان ‫عضو حزب کمونیست بودند.
‫کار من برای ام‌آی5 این بود که ‫هویت این افراد رو شناسایی کنم.
‫و البته که وحشتناکه، ‫من داشتم به استنلی خیانت می‌کردم.
‫با اینکه الان از رفتارم ‫وحشت‌زده و شرمسارم
‫هنوز فکر می‌کنم کاریه که باید انجام میشد.
‫استنلی، بعدها، یک استنتاج ساده انجام داد
‫و فهمید در زندگی‌اش ‫من اون شخص بودم.
‫وحشتناک ناراحت شد. ‫" کار تو بود، یهودا، خوک!"
‫"چطور کسی میتونه چنین کاری بکنه؟ ‫چطور کسی میتونه به اندازه‌ی تو پلید باشه؟"
‫و دفاعیه‌ی شما چی بود؟
‫گفتم:"ببخشید استنلی، ولی تو ‫به یک جنبش انقلابی تعلق داشتی
‫که مصمم بود کشور ما رو بی‌ثبات کنه."
‫در اون زمان اساساً ما با ‫جماهیر شوروی در جنگ بودیم.
‫"تو طرف غلط رو گرفته بودی."
‫می‌تونین کاملاً مطمئن باشین که ‫شما طرف درست رو گرفته بودین
‫- در برابر اون طرف غلط؟ ‫معلومه که نه، نه. معلومه که نه.
‫در"یک جاسوس بی‌عیب و نقص" ‫چرا لازم بود پسر خودش رو بکشه؟
‫اول به این خاطر که می‌دونست ‫جاسوس دوجانبه بودنش لو رفته.
‫لابد در دنیای واقعی ‫می‌تونست معامله کنه.
‫فکر کنم اینم فهمید که زندگی غیرقابل‌تحمله.
‫و از نگاه فرزندش شرمنده میشد.
‫رانی هم احساس شرمندگی داشت؟
‫به نظرم واقعاً نداشت.
‫یکبار از توی سوراخ‌کلید ‫شنیدم که ابراز شرمندگی می‌کرد.
‫پیش یکی از اولین مادرخونده‌هام.
‫گریه و زاری می‌کرد که ‫دیگه فلان کارو نمی‌کنه.
‫نمی‌دونم واقعاً خجالت می‌کشید یا نه،
‫نمی‌دونم چجوری می‌تونست ‫با خودش زندگی کنه.
‫زندگی با خیالاتی که اون داشت،
‫که لزوماً هم به شکل نقشه‌هایی ‫جنایتکارانه شروع نمیشد،
‫ولی مثل رمان نوشتن بود،
‫از این لحاظ که اون خط درست رو می‌شنید،
‫یا در شلوغی یک سرنخ پیدا می‌کرد،
‫و این میشد شروع اون کلاهبرداری.
‫"من در شهر اکستر هستم، ‫دارم در یک تکه زمین بایر قدم می‌زنم،
‫دست مادرم الیو رو گرفتم.
‫از اونجایی که دستکش دستش می‌کرد، ‫تماس جسمانی‌ای در کار نیست.
‫و به واقع، آنطور که من به یاد دارم، ‫هرگز هم نبود.
‫در فاصله‌ای دورتر از زمین بایر، ‫ساختمانی‌ست هولناک با نمایی مسطح
‫با پنجره‌هایی نرده‌دار و بدون هیچ نوری.
‫و در یکی از این پنجره‌‎های نرده‌دار
‫پدر من ایستاده که دقیقاً شده ‫شبیه محکوم بازی مونوپولی.
‫برای رانی که آن ‫بالابالاهاست دست تکان می‌دهم
‫و رانی مدل همیشگی‌اش ‫دست تکان می‌دهد.
‫بابایی، بابایی!
‫به دست الیو، قدم‌زنان ‫برمی‌گردم سمت ماشین
‫درحالی که کاملاً از خودم ‫احساس رضایت دارم.
‫بالاخره هر پسر کوچولویی ‫که، مادرش را در کنار خود
‫و پدرش را در زندان ندارد.
‫ولی، طبق گفته‌ی پدرم، هیچ ‫یک از اینها اتفاق نیفتاده است.
‫این ایده که من شاید در یکی ‫از زندان‌هایش دیده باشمش
‫برایش شدیداً توهین‌آمیز بود.
‫دروغ کامل پسرم، از اول تا آخرش.
‫هرکسی که داخل زندان اکستر رو دیده باشه
‫به خوبی میدونه که نمی‌تونی ‫از سلول‌هاش جاده رو ببینی.
‫و من حرفش رو باور می‌کنم.
‫من اشتباه می‌‎کنم و حق با اوست.
‫هرگز پشت آن پنجره نبود و من ‫هرگز برایش دست تکان نداده بودم.
‫اما حقیقت چیست؟ حافظه چیست؟
‫باید اسم دیگری برای نحوه‌ی
‫نگاهمان به وقایعی از گذشته که ‫هنوز در ما زنده هستند پیدا کنیم."
‫فکر نمی‌کنم رویارویی با ‫شما عبارت درستی باشه
‫ولی شما یه چیزی گفتین که من کنجکاو شدم
‫و ارزششو داشت که ‫توش بیشتر کند و کاو بشه.
‫شاید واقعاً این یک بازجوییه، ‫شاید من خودمو گول زده‌ام.
‫من نمی‌تونم تصور کنم که بعنوان ‫یک بازجو یا بعنوان یک مصاحبه‌کننده
‫بخشی از شما همزمان ‫در جستجوی خودتون نباشه.
‫به نظرم ما واقعاً ‫نمی‌تونیم خیلی در آدم‌ها نفوذ کنیم
‫ولی می‌تونیم تصوراتی در نسبت باهاشون ‫بسازیم و بعد باهاشون همذات‌پنداری کنیم.
‫شما کارآگاه‌خصوصی‌هایی استخدام کردین ‫که در رابطه با پدرتون تحقیق کنند.
‫یکی‌شون چاق، یکی‌شون لاغر. ‫از مشاورم پرسیدم؛
‫"چطوری می‌تونم با اینا در ارتباط باشم؟"
‫گفت: "بهشون نگی من بهت گفتم...
‫ولی اینا بی‌رحم‌ترین ‫آدم‌هایی هستن که می‌شناسم."
‫استخدام‌شون کردم، با یک ‫مبلغ هنگفت عجیب و غریب.
‫واقعاً چیز زیادی دستگیرشون نشده بود.
‫یک منبع قابل‌اعتمادتر در رابطه با اولین پرونده‌ی ‫جنایی رانی و اولین باری که به زندان افتاد
‫مطبوعات محلی اون زمانه.
‫فکر کنم در سن خیلی پایین،چهارسال ‫حبس گرفته بود برای کلاهبرداری
‫ولی اواسط حبس‌اش آزاد شده بود
‫و یکبار دیگه محکوم شده بود، ‫محکوم با اعمال شاقه.
‫یه بار بهش گفتم: چقدر بد بود؟
‫گفت: خب، کولی‌ها از همه بدتر بودن.
‫و داشت درمورد مشت‌هاشون حرف میزد.
‫رانی قفسه سینه‌ی بزرگی داشت،به نظرم ‫خودشم می‌تونست خیلی خشن باشه.
‫من تو شیکاگو بودم، داشتم تبلیغ می‌کردم: ‫یک هفته‌ی بریتانیایی، سواری با اتوبوس‌های لندن.
‫توی کیوسک‌های تلفن تظاهر می‌کردم ‫دارم با این و اون تماس می‌گیرم.
‫بعدش سرکنسول‌گری ‫بریتانیا یک تلگرام داد بهم
‫تلگرامی که از سفارت توی ‫جاکارتا دریافت کرده بود.
‫گفته بودن رانی زندانه، و کلی پول ‫لازمه برای اینکه بتونیم بیرون بیاریمش.
‫با پرداخت مبلغ موافقت می‌کنم؟
‫خیلی وحشتناک نبود ولی خب ‫مبلغی بود که فشار میاورد.
‫و با اون پول آزاد شد.
‫و در موردش حرف نزدیم تا اینکه ‫من بعدها بهش اشاره کردم و اون گفت:
‫"هیچی بابا، فقط سر مسائل ارزی بود."
‫الان می‌دونیم که درگیر ‫معاملات اسلحه شده بود.
‫زمانی که اندونزی تازه یک نسل‌کشی ‫بزرگ رو پشت سر گذاشته بود.
‫ولی آخرین باری که رفت زندان، ‫تا جایی که من می‌دونم،
‫در باتسیک‌گوفنگنس بود، ‫که زندان منطقه‌ای زوریخ بود.
‫بخاطر تلکه کردن هتل‌ها.
‫اجازه داشت یک تماس بگیره به ‫هزینه‌ی طرف مقابل که من بودم.
‫گفت: دیگه نمی‌تونم زندان رو ‫تحمل کنم پسر، بیارم بیرون.
‫و دوباره پای پول وسط بود.
‫یعنی پول زیادی نبود ولی ‫برای من به شدت دردناک بود.
‫هنوز کابوس‌هایی می‌بینم از یک مرد ‫درشت‌هیکل پرجنب و جوش، در اسارت.
‫نمی‌دونم در مجموع چقدر زندان بوده.
‫احتمالاً در مجموع بیشتر ‫از شش هفت سال نبوده.
‫ولی اینکه چه تاثیری روش ‫گذشته از درک من خارجه.
‫در ضمن، رانی ازتون شکایت کرد!
‫آره، شکایت کرد. من یه مصاحبه‌ای ‫داشتم با تلویزیون "لاندن ویکند".
‫از گفتن اینکه همه چیز رو مدیون اونم ‫طفره رفتم.
‫نمی‌خواستم برای رانی اعتبار قائل بشم.
‫چرا باید چیزی بگم مبنی براینکه ‫همه چیزو مدیون پدرم هستم؟
‫ولی واقعیت، احتمالاً اینه که ‫از خیلی جهات مدیونش هستم.
‫هیچوقت حس نکردم ‫که به جایی تعلق دارم.
‫از این بابت خیلی خوش‌شانس بودم.
‫زندگی بسیار غنی‌ای داشتم.
‫و سازمان‌های بسیار زیادی دیدم، ‫خیلی چیزها.
‫به شکل عجیبی، زندگی‌های ‫زیادی رو زندگی کردم.
‫احساس نمی‌کنم که به ‫هیچکدوم‌شون تعلقی داشته باشم.
‫چیزی که برام مونده، این ‫احساسه که خودمم و خودم.
‫پدرتون از این حقیقت که ‫شما ثروتمند و موفق شدین
‫و اون نشد در عذاب بود؟
‫نمی‌دونم.
‫تاثیر اصلی موفقیت من بر اون
‫ایجاد یکجور حس استحقاق بود.
‫تعداد زیادی از کتاب‌های منو می‌خرید، ‫معمولاً به صورت اعتباری، امضاشون می‌کرد
‫"از طرف پدر نویسنده"
‫مثل شیرینی پخش‌شون می‌کرد.
‫اون وجهه‌ی ناجور رو هم دیدم، میشه گفت ‫وجهه‌ی واقعی، وقتی بود که گفت برم وین.
‫پسر،
‫خرج تحصیلاتت رو حساب کردم.
‫و حدوداً می‌دونم تو چقدر پول در میاری.
‫بعد ادامه داد و پیشنهادشو مطرح کرد.
‫"پسر، کل چیزی که تو زندگی می‌خواستم ‫گاو و گوسفند بوده،
‫یه تیکه زمین تو دورست، گاو و گوسفند
‫یه جای خوب برای زندگی کردن، یه زن خوب ‫که باهاش زندگی کنم، و دیگه روبه‌راه میشم."
‫"پس چیزی که لازم دارم..." ‫یه مبلغ خیلی زیادی رو درخواست کرد.
‫پدر، من نمی‌تونم اینکارو بکنم. ‫اصلاً برام منطقی نیست.
‫کاری که می‌کنم، اگه تو واقعاً ‫گاو و گوسفند میخوای،
‫اینه که یه خونه می‌خرم به اسم خودم، ‫و تو رو میذارم اونجا.
‫برای اداره‌ی مزرعه‌ات ‫کمک‌هزینه بهت میدم.
‫حتی یک ثانیه هم نمی‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫واقعاً برام برنامه ریخته بود، ‫می‌خواست سرمو کلاه بذاره.
‫و منم می‌پیوستم به باشگاه ‫آدم‌هایی که سرشون کلاه رفته.
‫و اجازه نمی‌دادم همچین اتفاقی بیافته.
‫ما در زاخرز بودیم، در وین
‫که باکلاس‌ترین و عالی‌ترین ‫رستوران اون دوران بود.
‫شروع کرد به داد و بیداد، ‫اونم به بدترین شکل ممکن.
‫داد میزد: داری به پدر خودت ‫پول میدی که دیگه بشینه سرجاش!
‫با صدایی که از اونور خیابون هم شنیده میشد.
‫ادامه داد به هوار کشیدن، هوار کشیدن، ‫تقریباً بلند شده بود
‫و من دستمو گذاشتم ‫پست کمر پت و پهنش
‫و حرکت کردیم سمت در ورودی هتل.
‫چندتا پله اومدیم پایین، یه تاکسی اونجا بود، ‫بعد ملتمسانه نگاهم کرد.
‫"چجوری پول این تاکسی رو بدم؟"
‫و من یه مقدار پول دادم به راننده.
‫و رفت.
‫می‌تونستم پیشنهادش رو بپذیرم، ‫حداقل یه کم پول بهش بدم.
‫ولی انقدر عصبانی بودم که پول ‫تاکسی رو دادن هم برام دردناک بود.
‫خب این یه‌جور احساس ‫اینه که بهتون خیانت شده.
‫آره، درسته. و یه مقداری از این حس توش بود. ‫"چطور می‌تونی اینکارو با من بکنی؟"
‫بریم رفیق قدیمی، وقت خوابه.
‫جرج؟ تو بردی.
‫بردم؟
‫آره.
‫آره، فکر کنم بردم.
‫عاشق رانی بودین؟
‫واقعاً نمی‌دونم عشق چیه.
‫حتماً وقتی بچه بودم دوستش داشتم.
‫ولی بعد، تبعات زندگی‌اش بر من روشن شد.
‫بعدها در زندگی، وقتی هرچی که ‫داشتم رو می‌خواست، مثلاً پولمو...
‫قادر شده بودم هرکاری که لازمه رو انجام بدم.
‫می‌تونستم باهاش مهربون باشم.
‫می‌تونستم بی‌تفاوت باشم و ‫می‌تونستم در خفا ازش متنفر باشم.
‫در هر رابطه‌ی پسر و پدری
‫در زمان‌های مختلف ‫این حس‌ها وجود دارن.
‫مثل اومدن فصل‌ها می‌مونن. برای اینکه بتونم ‫ازش فرار کنم مجبور بودم نفرتم رو نشون بدم.
‫سه تا تشییع‌جنازه براش گرفتن.
‫من اولی‌شو رفتم.
‫ازم خواستن سخنرانی کنم و قبول نکردم.
‫و بعد یک تشییع‌جنازه‌ی دیگه هم بود
‫و بعد، خدا بهمون رحم کنه...یه ‫مراسم یادبود هم برگزار شد.
‫ولی من هیچ‌کدومش رو نرفتم.
‫می‌خواستم باور کنم که احساساتم مردن.
‫و هیچوقت سرقبرش هم نرفتم.
‫ولی شما هزینه‌ی تشییع‌جنازه‌ها رو دادید.
‫مطمئنم که دادم، آره.
‫من پول تشییع‌جنازه‌ی همه رو دادم.
‫پول تشییع‌جنازه‌ی مادرمو دادم، ‫منظورم اینه بخاطر اونا پول دادم...
‫اصلاً این چه حرفیه؟ ‫وضعم خوبه، پولو دادم.
‫وفادارترین خدمتکارش،
‫که بخاطرش زندان هم رفته بود، ‫مردی بود به اسم آرتور لو.
‫تمام این افراد فامیلی‌شون تک‌هجاییه.
‫باورتون بشه یا نه، یه آقای بنتی* هم بود. ‫(که معنای عامیانه‌اش مست، فاسد یا دروغگوست)
‫من تا خبر مرگش رو ‫شنیدم رفتم خیابون جرماین.
‫تا ببینم چیزی اونجا واسه بازخرید ‫کردن یا بخشیدن هست یا نه.
‫آرتور گفت: بیاین همگی بریم یه ‫دل سیر غذا بخوریم، برامون خوبه.
‫بریم بار جولز که اونور خیابونه.
‫هشت نفری رفتیم و مهمون آرتور بودیم.
‫شامپاین خوردیم و صدف و ‫هرچی که دلمون می‌خواست.
‫فکر کردیم یه صفایی بکنیم بد نباشه، ‫یا لااقل آرتور اینطوری فکر کرد.
‫خیلی سخاوتمندانه پول همه رو پرداخت، ‫و مهمونی خودش بود، مشکلی نبود.
‫مهمونی منه جرج، هروقت آماده ‫بودم خودم صورتحساب رو می‌گیرم.
‫دو روز بعد پستچی یه رسید برام آورد.
‫"میشه لطفاً در اسرع ‫وقت حسابم رو تسویه کنم؟"
‫رانی هرگز پول نداشت.
‫پول بادآورده بدست می‌آورد، ولی به محض اینکه ‫پول می‌اومد، براساس این قاعده‌ی همیشگی
‫که مخارج همیشه بیشتر از درآمده، ‫دوباره پوله خرج میشد و میرفت پی کارش.
‫اون یه جورایی معتاد بود به بحران.
‫به نظرم همیشه باید در خطر زندگی می‌کرد.
‫و فکر می‌کنم قطعاً خودشو متقاعد کرده بود
‫که این یک دستاورد ارزشمند ‫و شرافتمندانه‌ست برای جامعه
‫و اونها خوشحال خواهند شد و ‫خودش هم بی‌نهایت ثروتمند خواهد شد.
‫و اینم بهتون بگم که یه ‫قدم باهاش فاصله داشت.
‫نمیخوام چیزی رو استدلال کنم، ‫فقط میخوام بهتون بگم...
‫که چقدر نزدیک شده بود ‫به اینکه بشه یک مرد موفق.
‫و اینکه تخیلاتش چقدر مسخره بودن.
‫ولی دنیا روی تخیل پیش میره.
‫موافقم. غشاء بین کاری که انجام میده ‫یا در انجام دادنش شکست می‌خوره...
‫و آدم‌هایی که خیلی ثروتمندند ‫و موفق‌اند و مورد احترام‌اند...
‫اون غشاء خیلی خیلی سست بود.
‫"رانی مرده و من دوباره رفتم وین.
‫برای تنفس کردن هوای شهر
‫حین تبدیل کردن او به یک ‫رمان تقریباً خودزندگینامه‌ای.
‫بالاخره آزادم که تامل کنم.
‫دیگر زاخر نمی‌روم.
‫یک گروه پیشخدمت آنجا هستند ‫که رانی‌ای که روی میز می‌کوبید
‫و منی که کشاندمش بیرون را به یاد دارند.
‫هواپیمایم به شووه‌خات تاخیر دارد.
‫و مسئولیت بخش پذیرش ‫هتلی که تصادفی انتخابش کردم
‫برعهده‌ی یک مسئول ‫شیفت شبِ سالخورده‌ است.
‫حین پرکردن فرم پذیرش، ‫بی‌صدا نگاه می‌کند.
‫بعد به زبان نرم و محترمانه‌ی ‫آلمانی وینی لب به سخن باز می‌کند.
‫می‌گوید: پدرت مرد بزرگی بود.
‫شما برخورد زشتی با او داشتید.
‫همه‌اش، همه‌اش و همه‌اش بهم میگن
‫شما رو به اندازه‌ی کافی برای حرف ‫زدن در مورد خیانت تحت فشار قرار ندادم.
‫که در کارم به عنوان یک ‫مصاحبه‌کننده یا یک بازجو ناکام بودم.
‫خب، من حس می‌کنم در رابطه با اون موضوع ‫شما آخرین قطره‌ی اسفنج رو هم بیرون کشیدید.
‫ولی من به هرسوالی که شما دوست ‫داشته باشین ازم بپرسین جواب میدم،
‫به صادقانه‌ترین شکلی که می‌تونم.
‫ازتون خواستن خودتونو خالی کنین ‫و هق‌هق گریه کنین؟
‫و زاری کنم؟ ‫آره، می‌تونم اینکارو بکنم.
‫همونطوری که می‌تونم ‫صدای پرنده‌ها رو در بیارم.
‫در مورد زندگی جنسی‌ام حرف نمی‌زنم، ‫با اینکه کاملاً به شما اعتماد دارم.
‫به نظر مساله‌ایه که به شدت خصوصیه.
‫زندگی عاشقانه‌ی من، همونطور که می‌تونید ‫تصور کنید یک گذرگاه به شدت دشوار بوده،
‫ولی خودش به شکل محشری مشکلات خودش رو حل ‫کرد، پس همینقدر در مورد اون موضوع هم کافیه.
‫پس مردم چی میخوان؟
‫میخوان فکر کنن که من یک دغلکارم.
‫دروغگوئم،
‫که از جذابیت‌ام، استفاده‌ی مخربی می‌کنم
‫و احتمالاً اینکه بچه‌هام رو شکنجه میدم.
‫میخوان نقاب از چهره‌ام ‫بردارن و افشام کنند،
‫ولی من خودم اول باید ‫بدونم چی پشت اون نقابه.
‫تا جایی که من می‌دونم، ‫شما هرآن‌چیزی که هستم رو دارید.
‫در کتاب خاطرات‌تون، میگین هیچ‌کدوم‌شون ‫حقیقت نداره، اون چیزیه که من تخیل کردم.
‫درون حباب، من دارم از ‫جهان غیرداستانی انتزاع می‌کنم.
‫و داستانی‌اش می‌کنم.
‫من میخوام از دل اونچه که از ‫واقعیت اطرافم دریافت می‌‎کنم،
‫داستان‌هایی سامان‌یافته بیرون بکشم.
‫من هیچ‌کدوم از اون کارهای جسورانه‌ای ‫که در کتاب‌هام اومده رو انجام ندادم.
‫ولی چرا باید همون اول به ‫مردم گفت که یک داستان کذبه؟
‫اگر من و شما، شاهد صحنه‌ی ‫تصادف ماشین یکسانی باشیم،
‫هرکدوم‌مون روایت خودش ‫رو از اتفاقی که افتاده داره.
‫پس حقیقت چیه؟
‫حقیقت ابژکتیو، توسط یک ‫شخص سومی دریافت شده.
‫وگرنه حقیقت سوبژکتیوه.
‫اون شخص سوم کیه؟ خدا؟
‫یک سابقه‌ی حقیقی وجود داره که دست ‫هیچکدوم از ما هرگز بهش نمی‌رسه.
‫کار من تلاش برای ساخت ‫حکایت‌های باورپذیر بوده.
‫حکایت‌هایی از جهان‌هایی که من ‫سراغ‌شون رفتم یا اونا سراغ من اومدند.
‫سفر من، سفری بوده از تخیل.
‫مامنی خیالی از واقعیت.
‫بازآفرینی هرج و مرج.
‫نه به یک شکل منظم، بلکه به ‫شکلی قابل درک و فردی شده.
‫که باعث بشه مردم ‫احساس نکنند که جیمز باندند.
‫"کاشکی این من بودم."
‫بلکه بیشتر "خدایا، ‫امیدوارم که من این نباشم."
‫وقتی یک جاسوس جوان و آسوده‌خاطر بودم،
‫خیلی طبیعی بود که باور کنم که ‫مهم‌ترین اسرار ملت
‫در یک گاوصندوق ‫لب‌پریده‌ی سبزرنگ گذاشته شده.
‫گاوصندوقی که در انتهای هزارتویی ‫از راهروهای کثیف پنهان شده...
‫در بالاترین طبقه‌ی ساختمان 54 برادوی...
‫در دفتر خصوصی‌ای که توسط ‫رئیس سرویس مخفی اشغال شده.
‫شنیده بودم اسناد و مدارکی آنجاست ‫که انقدر سری‌اند...
‫که تا به حال فقط خود ‫شخص رئیس بهشان دست زده.
‫و حالا آن روز غم‌انگیز فرا رسیده.
‫که پرده‌ی نهایی از روی ‫ساختمان‌های برادوی کنار می‌رود.
‫گاوصندوق رئیس مستثنی‌ست؟
‫آیا جرثقیل‌ها، دیلم‌ها و مردانی ‫خاموش بارش را به دوش می‌کشند
‫و می‌برندش به مرحله‌ی بعدِ ‫سفر زندگی طول و طویلش؟
‫با اکراه حکم به باز شدن گاوصندوق داده‌اند.
‫خب، کلید کوفتی‌اش دست کیست؟
‫ظاهراً دست رئیسِ حاکم که نیست.
‫او به این نکته اشاره کرده که هرگز ‫کاری به داخل گاوصندوق نداشته است.
‫تو توان افشای چیزی که ‫از آن مطلع نیستی را نداری.
‫بی‌فایده‌ست!
‫بفرستید سراغ دزد گاوصندوق.
‫سرویس در دوران خودش ‫یکی دو تا قفل را باز کرده،
‫و انگار وقتِ باز کردن یک قفل دیگرست.
‫قفل تسلیم می‌شود.
‫گاوصندوق خالی‌ست. لخت است.
‫معصوم‌تر از پیش ‌پاافتاده‌ترین گناه.
‫وایستین!
‫نکنه این یک گاوصندوق الکیه که ‫از حریم داخلی‌اش محافظت می‌کنه؟
‫گاوصندوق به آرامی از ‫سطح دیوار کنار می‌رود.
‫رئیس پشتش را بررسی می‌کند.
‫یک شلوار بسیار ضخیم و ‫قدیمی را بیرون می‌آورد.
‫با یک لیبل که بهش چسبیده.
‫نوشته‌ی تایپ‌شده نشان می‌دهد که این ‫شلواری‌ست که رودولف هس می‌پوشیده...
‫...معاون آدولف هیتلر. ‫وقتی به اسکاتلند پرواز کرد
‫تا برسر یک صلح جداگانه ‫با دوکِ همیلتون مذاکره کند...
‫با این باور غلط که دوک هم با ‫عقاید فاشیستی‌اش همسوست.
‫یک دست‌نوشته‌ی ناخوانا ‫زیر نوشته‌ست.
‫لطفاً بررسی کنید
‫شاید تصوری از وضعیت صنعت ‫نساجی آلمان به شما ارائه دهد.
‫داستانی بود در مورد مردانی از قدرت ‫رو به زوال یک امپراتوری.
‫که به بازتاب نادرستی ‫از خودشون نگاه می‌کنند.
‫هنوز پاسدار ملتی بزرگ‌اند، ‫هنوز بازی جهان رو بازی می‌کنند،
‫و درواقع، به شکل تراژیکی ‫جماعت تنزل‌یافته‌ای بودند.
‫تحت تاثیر نوستالژی خودشون.
‫و وقتی شما به آینه نگاه می‌کنید؟
‫الان؟ امروز؟
‫الان در سالخوردگی، ‫بیشتر با خودم در صلح‌ام.
‫بیشتر از پیش در آشتی‌ام با کسی که بودم، ‫و همینطور با کسی که نبودم.
‫واسه همین وقتی به آینه نگاه ‫می‌کنم خیلی ناراحت نمیشم،
‫مگه اینکه از مشروب شب پیش ‫خماری ناجوری داشته باشم.
‫من به شما بعنوان شاعر ‫ظریف نفرت از خود نگاه می‌کنم.
‫آره، من که موافقم.
‫فکر می‌کنم که فقط در همین چندسال اخیر ‫بوده که حس می‌کنم آزادی‌ام رو پیدا کرده‌ام.
‫و عاشقِ بودن اون ‫چیزی‌ام که توش بهترین‌ام.
‫نه فقط نویسنده بودن، چون اون خودش ضمنیه، ‫بلکه نوشتن.
‫بدون زندگی خلاقانه، من هویت ناچیزی دارم.
‫مثل یک بازیگری که نقش نداره.
‫با کار، من تا سرحد ممکن به ‫خوشبخت بودن نزدیک میشم.
‫و من عاشقِ، عاشق نوشتن‌ام.
‫پس من همچین جونوری‌ام.
‫و من خیلی خیلی سخت چنین ادعایی می‌کنم، ‫ادعایی که اینجا میخوام مطرح کنم
‫من یک هنرمندم.
‫دیوید کورنول 12دسامبر سال 2020 ‫از دنیا رفت.
‫او 89 ساله بود.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.