..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عالیه!
‫نگاه کن!
‫هر طرف نگاه کنی، انگار تا بینهایت ادامه داره.
‫چقدر وسیعه.
‫بالاخره، رسیدیم!
‫رسیدیم به خشکی!
‫یه گنگ از محافظان سواره، که جدیدا بیشتر شبیه دزدها شدن. ‫میگن که لیدرشون در اصل ژاپنیه!
‫چیزی با لقب گرگ سیاه، یا یه همچین چیزی.
‫ احتمال میره بازمانده‌ی از یکی از جوخه های حمله به سیبری باشه.
‫ستوان، منتظرم بمون!
‫حتما پیدات میکنم.
‫وقتی که پیدات کردم، دیگه از هم جدا نمی‌شیم.
‫و بالاخره همه چی به شادی تموم میشه!
‫و بعد...
‫رئیس؟
‫میبینی!
‫من در مورد این چیزا حسم قویه!
‫همون طور که برنامه ریزی کردم، همه چی عالی پیش میره.
‫قسمت دوم
‫گرگ سیاهه!
‫تو دردسر افتادیم، گرگ سیاه اومده!
‫گرگ سیاه؟
‫ممکنه که، اون...
‫مردم میگن اصلا شوخی بردار نیست.
‫چی داری میگی؟
‫هنوز نرسیدیم و راهزانای سواره !به این زودی سرو کله‌شون پیدا شده
‫درست همون‌طور که پیش‌ بینی می‌کردم.
‫خانوم‌ها وآقایون.
‫اگه مثل بچه ی آدم خودتون هر چیز ‫به درد بخوری که دارید رو رد کنید بیاد،
‫از زندگیتون میگذریم.
‫تکون نخور!
‫جرئت نکن تکون بخوری!
‫همه چیزای با ارزشتونو رد کنید بیاد!
‫گرگ سیاه کجاست؟
‫لعنت بهت!
‫چطور جرئت میکنی؟
‫حرومزاده! چطور جرئت می‌کنی دست روی رئیس من بلند کنی؟!
‫هی، اینجا چه خبره؟
‫قربان!
‫تو دردسر افتادیم!
‫یه زن سامورایی ژاپنی داره مقابله میکنه؟
‫قربان، زنه ....
‫تو گرگ سیاهی؟
‫اگه تویی، یه سوال دارم که ازت بپرسم.
‫تو؟!
‫همون‌طور که فکرشو می‌کردم!
‫قربان!
‫پلیسای مرزی!
‫لعنتی!
‫عقب نشینی کنید!
‫اگه ستوان باشه چی؟
‫رئیس!
‫صبر کنید!
‫من یه خبرنگار ژاپنی‌ام.
‫لطفا!
‫من حتما باید باهاتون مصاحبه کنم!
‫صبر کنید، گرگ سیاه-سان!
‫خداحافظ رئیس!
‫صبر کنید!
‫من باید باهاتون مصاحبه کنم، حتما باید بکنم!
‫گفتی مصاحبه؟
‫گرگ سیاه-سان!
‫یه چندتا جمله فقط برای طرفدارهاتون!
‫ستوان؟
‫ستوان!
‫ستوان نیست که!
‫غیر ممکنه!
‫تو کی هستی؟!
‫نه! نه! ولم کن بذار برم!
‫چی؟!
‫از اولم خودت بودی که دنبال ما راه افتادی!
‫متوجه شدم. تو همون بنیو هانامورا- سان هستی.
‫نامزد فرمانده ایجوئین.
‫از کجا منو میشناسی؟
‫من یکی از رزمندگان جوخه‌ی دوازدهم لشکر ‫ پیاده نظام اعزامی به کوکورای ارتش امپراطوری ژاپن بودم.
‫نگهبان اونیجیما در خدمت شماست.
‫اونیجیما از کوکورا؟
‫فرمانده ایجوئینی که شما دنبالش میگردین...
‫فرمانده‌ی من بودن.
‫فرمانده همیشه به عکس شما نگاه می‌کردن.
‫ولی عجیبه.
‫ایشون گفتن که نامزدشون از عکسشون ‫ زیباترن ولی کاشف به عمل اومد دروغ بوده.
‫چی گفتی الان؟
‫هیچی.
‫بنیو-سان.
‫آروم باشید و بهم گوش بدید.
‫اون شب، فرمانده...
‫توی زمستون سیبری...
‫اونیجیما، کجایی؟
‫صبر کن!
‫این جا نیا!
‫بیخیال من شو!
‫اونیجیما!
‫الان میام پیشت!
‫فرمانده!
‫ارتش مارو به حال خودمون رها کرد.
‫و بعدش...
‫من ازشون جدا شدم، و به منچوری رفتم ‫ اون جا که بودم شروع به حمله به پادگان های نظامی کردم.
‫بخاطر ارتش بود که همچین مرد کشته شد، ‫ ما هیچ وقت ارتش رو نمیبخشیم.
‫متاسفم، بنیو-سان!
‫فرمانده ایجوئین به خاطر من کشته شدن.
‫نه، اونیجیما-سان.
‫دلیل اصلی این که ایجوئین به سیبری اعزام شد،
‫اشتباه من بود.
‫به خاطر من، ایجوئین...
‫بعدها، از پدرم شنیدم،
‫به خاطر این که من فرمانده‌ی ایجوئین رو عصبانی کردم،
‫اون به همراه دسته‌ی کوکورا اعزام شد.
‫مهم نیست چقدر حسرت بخورم،
‫ستوان...
‫برنمیگرده.
‫پس به خطر همین این راهو اومده.
‫این ودکاست؟
‫اومم
‫بله!
‫ستوان گفت...
‫توی روسیه، نوعی از مشروب به نام وودکا هست.
‫بهم قول داد که سوغاتی برام وودکا بیاره.
‫ستوان!!!
‫اونا مال منه!
‫احمق!! اون وودکاست!
‫این خیلی قویه، این طوری خودتو میکشی.
‫تنهام بذار!
‫ستوان دیگه اینحا نیست. ‫ پس بهتره که منم بمیرم.
‫من خیلی احمقم!!
‫من فقط بخاطر اینکه اونو پیدا کنم به منچوری اومدم.
‫نه! باورم نمیکنم که ستوان مرده باشه!
‫ستوان!
‫آ-آ-آخ! سرم درد میکنه!
‫تو چطور زنی هستی؟
‫بیا، یکم آب بخور.
‫ممنونم.
‫پس نمردم.
‫بیا بریم یکم هوای تازه بخور.
‫این دشت وسیع سیبریه، نه؟
‫اسم این گل مالینکاست؟
‫اسم گل؟ نمیدونم.
‫مالینکا.
‫درست مثل خودت، کوچیک ولی منعطف.
‫با این که فقط انتظار میره که توی این دشت زنده بمونن ‫ ولی با سماجت رشد میکنن، بلند میشن.
‫ همین شجاعت اونهاست که زیباشون میکنه.
‫آه...
‫ستوان!
‫فهمیدم...
‫اونیجیما-سان.
‫میشه ازت یه چیزی بپرسم؟
‫بله؟
‫تو خودت جنازه‌ی ستوانو ندیدی، مگه نه؟
.آره
‫من باور دارم که اون هنوز زنده‌ست..
‫بدون هیچ شکی به این که زنده‌ست باور دارم.
‫خب...
‫درسته.
‫به خطر همین دیگه نمی‌خوام بمیرم.
‫از حالا به بعد، به بهترین شکل زندگی می‌کنم.
‫اگه از این راه برید، به ایستگاه میرسی.
‫از اینجا هم مشخصه، میبینی؟
‫بله. بابت همه چیز ممنونم، اونیجیما-سان.
‫اگه فرمانده هنوز زنده بود هم حتما به ژاپن برگرد.
.من از اینجا خبرت می‌کنم
‫پس، اگه به ژاپن اومدی، به دیدنمون بیا.
‫یه زن این همه راه تا منچوری اومده دنبال نامزدش...
‫اون هانامورا بنیوئه .
‫حالا میفهمم، فرمانده.
‫چطور میتونستی عاشق همچین زنی نشی؟
‫منم قرار نیست تا همیشه اینجا بمونم.
‫یوشیگورو.
‫یاهووو!
‫رئیس!
‫چطورین؟ چطورین؟
‫خب، وقت برگشتن به ژاپنه!
‫براساس مانگای یاماتو واکی
‫"بانوی مدرن"
‫تایشوی 9 (1920)، سپتامبر
‫صبح بخیر!
‫هانامورا بنیو برگشته.
‫خوش اومدی.
‫منچوری چطور بود؟
‫سرپرست، هانامورا-سان برگشته.
‫اوه...
‫برگشتی.
‫خب،
‫خبری در مورد نامزدت پیدا کردی؟
‫بله.
‫ولی...
‫سرپرست!
‫اوکی، فهمیدم.
‫زندگی مثل قصه‌ی پریون نیست.
‫متاسفم.
‫به محض انکه دیدمتون شروع به ناله کردن کردم.
‫که اینطور...
‫اومم
‫اینطور که معلومه، رفتنت بی‌فایده بود.
‫بله، حقیقت تلخه!
‫اون دیگه خاطره‌ی گذشته‌ست، باید فراموشش کنی.
‫نه، من فراموشش نمیکنم.
‫ستوان...
‫اولین کسی بود که من عاشقش شدم...
‫اون همیشه با محبت بهم نگاه می‌کرد.
‫اون تنها کس برای منه.
‫نمی‌خوام فراموشش کنم.
‫جوری که بی احترامی به اون هم نباشه، به بهترین شکل زندگی می‌کنم.
‫هانامورا...
‫انقدر جدی هستی؟
‫که اینطور.
‫خب این طور که معلومه، انتشاراتی من ‫ به استخدام همچین بانویی ادامه میده.
‫بله!
‫پشیمون نمی‌شید، من سخت تلاش می‌کنم!
‫آفرین!
‫این روش درسته!
‫پس، اول...
‫برو یه مقاله بنویس، جوری که رقبامون ازحسادت بترکن!
‫بله، سرپرست!
‫پس، نامزدشو پیدا نکرد.
‫الان که میدونم نامزدشو پیدا نکرده،
‫به دلایلی احساس می‌کنم خیالم راحت شده.
‫یه همچین احساسی رو به خاطر یه زن دارم؟
‫غیر ممکنه.
‫اینجاست.
‫پس، این بود؟
‫کسی که چند تا مردو زده ناکار کرده؟
‫آره، از اون ترسناکا...
‫ببخشید!
‫بذارید رد شم.
‫چیه؟
‫اینجا چیزی برای زنا نیست که تماشا کنن.
‫توی کارای مردونه دخالت نکن.
‫یه زن اینجاست؟ چه گستاخ!
‫هی، شماها.
‫خجالت نمی‌کشید؟
‫توی دانشگاه امپراطوری، زنا حق بودن توی کلاس هارو دارن.
‫و تا به الان 170 هزار زن، توی کمپانی های سطح کشور مشغول به کارن.
‫توی این زمینه که خبرنگارها حتی پیشتازن، !و اینجا چی دارم میشنوم؟ خجالت بکشید
‫تاماکی!
‫بنیو.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫به سلامتی.
‫اوه، که اینطور.
‫توهم یه خبرنگار شدی، تاماکی.
‫میبینم که سخت داری کار میکنی.
‫امشب بیا حسابی خوش بگذرونیم.
‫مشروب، مشروب!
‫تاماکی، حالت خوبه؟
‫آره..
‫خیلی خوب میشه اگه یه اوفو همینجا پیداش بشه.
UFO: Unidetified Flying Object ‫ شی ناشناخته‌ی در حال پرواز.
‫یه خبر خیلی داغ میشه.
‫بعد همه‌ی اون خبرنگارای مرد بی‌نصیب میمونن.
‫اوفو؟
‫آره!
‫یه شی ناشناخته‌ی در حال پرواز.
‫یه سازه‌ی عجیب در حال پرواز!
‫یه فضاپیما!
‫توش آدم فضاییه.
‫آ-آ-آ!
‫یه چیز در حال پرواز دقیقا بالای سرمونه!
‫تاماکی، پشت سرت!
‫داره پرواز می‌کنه.
‫واقعا یه اوفوئه؟
‫اوه، نه، نکنه خیلی مست کردیم؟
‫آدم، یه آدم توش وایساده!
‫تاماکی، یه خبر دسته اوله!
‫آدم فضایی‌ها حمله کردن!
‫ببخشید، یه دقیقه اینو بدید.
‫بذار ببینم.
‫ستوان؟
‫ستوان!
‫ستوان توشه!!
‫بنیو، به خودت بیا.
‫احتمالا توهم زدی.
‫راست می‌گم!
‫تاماکی،خودت ببین.
‫رفت؟
‫جفتمون به خاطر اینکه مستیم توهم زدیم.
‫چه ترسنااک!
‫ستوان یه آدم فضایی شده؟
‫غیر ممکنه!
‫چی؟
‫اوفو دیدین؟
‫احیانا به خاطر اینکه زیادی مست کرده بودین نبود؟
‫واقعا دیدیم.
‫مثل یه توپ بزرگ راگبی بود.
‫مثل این بود که بادش کردن!
‫و ستوان هم توش بود.
‫و بعد چیشد؟
‫فکر میکنی ستوان یه آدم فضاییه؟
‫همون طور که انتظار میرفت، سرپرست!
‫دقیقا زدی تو خال!
‫عقل داری؟
‫داری بازیگوشی می‌کنی؟
‫یه خبر مهم!
‫یه خبر مهم برای اولین بار توی ژاپن!
‫یه کشتی هوایی دیشب توی توکیو
‫نزدیک ساحل فرود اومده!
‫کشتی هوایی؟ مثل یه بالون ‫ که از گاز هیدروژن پر شده؟
‫نه این طوری نیست.
‫میدونی کی باهاش به اینجا اومده؟ ‫ یه نجیب زاده‌ی روس!
‫در واقع دونفرن، یه زن و یه مرد.
‫همین بغل گوشمونه، بذار بریم ببینیم.
زپلین: نوعی از کشتی هوایی صلب، که نام آن برگرفته از نام .کنت آلمانی فردنیند وون زپلین است
!این زپلینه
‫240 متر طولشه.
‫و 100 تن وزن داره!
‫این همون اوفوییه که دیروز دیدم.
‫پس خواب ندیدم.
‫کسانی که با این کشتی به ژاپن اومدن...
‫این نجیب زادگان روس،
‫کنت و کنتلش میخایلف هستن.
‫اونها مجبور شدن از دست آزار و اذیت دولت انقلابی فرار کنن.
‫و امید دارن که یه پناه همیشگی در کشور ما پیدا کنند.
‫ستوان؟
‫ستوان!
‫همون طور که فکر میکردم، این ستوانه!
‫میخایلف نیست!
‫دوستان عزیز ژاپنی،
‫ممنونیم که برای خوش آمدگویی این زن و شوهر اومدین.
‫ما واقعا ممنونیم.
‫ستوان.
‫چی شده؟
‫هل نده.
‫بانوی جوان.
‫جاییتون آسیب دید؟
‫ستوان!
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫منم، بنیو.
‫ستوان!
‫تو ستوانی، مگه نه؟
‫منم.
‫بنیو.
‫مالینکا...
‫مالینکا؟
‫لاریسا!
‫اعلی حضرت، حالشون خوب نیست.
‫برای امروز کافیه، مراسم خوشآمدگویی اینجا به پایان میرسه.
‫گفت مالینکا.
‫همون طور که فکر میکردم، ستوانه.
‫اما...
‫چرا؟
‫چی داری میگی؟
‫اون میخایلف ستوان ایجوئینه؟
‫یه نگاه به قیافه‌ش بندازه، اون اصلا ژاپنی نیست!
‫ستوان هم دورگه بود.
‫همون چهره...همون رنگ مو...و همون قد
‫به علاوه..
‫مطمئنم به محض این که منو دید گفت "مالینکا".
‫این کلمه رو فقط خودش و من می‌دونیم.
‫اون مرد قطعا ستوانه!
‫میدونستم.
‫به خودت بیا!
‫اگه واقعا اونه، پس چرا تورو نشناخت؟
‫چرا با یه زن دیگه ازدواج کرد؟
‫نمیدونم.
‫اما...
‫حتم دارم اون مرد ستوانه!
‫باشه، فهمیدم.
‫بذار ببینیم این کنت میخایلف چه جور مردیه؟
‫اگه واقعا ژاپنی باشه،
‫یه خبر گنده از توش در میاد.
‫سرپرست، ممنونم!
جیودونشا
‫پس بنابراین، میخایلف توی عمارت کنت تانوکیکوجی اقامت کرده؟
‫شاید بتونیم باهاشون مصاحبه کنیم؟
‫تا اون جایی که من خبر دارم اونا با خبرنگارا ارتباط نمی‌گیرن ‫ پس مصاحبه کردن باهاشون خیلی سخته.
‫گویا دولت به مناسبت اومدنشون ‫ میخواد به زودی یه مهمونی برگزار کنه.
‫متاسفانه، افراد محدودی دعوتن.
‫قاعدتا فقط افراد مهم، ‫ از دولت و سفارت و اطرافیانشون دعوت میشن.
‫برنامه شامل یه اجرای کمدی از ریو کویزومی ‫ و اجرای رقص زاپنی سنتی از رانمارو فوجیئدا میشه.
‫پس، رانمارو هم اونجاست.
‫هورا!
‫من میرم!
‫این آدم قطعا ستوانه.
‫هیچ شکی نیست.
‫تو هم همین فکرو میکنی، رانمارو؟
‫چطور میتونم رقیبی که ‫ انقدر بخاطرش اذیت شدمو فراموش کنم؟
‫ولی چطوری یهویی یه کنت روسی شده؟
‫این چیزیه که میخوام بفهمم!
‫چطور؟
‫این طوری که...
‫خانوم ها، آقایون، کنسرت در حال شروع شدنه.
‫خب، میبینیش؟
‫آره، شکی ندارم که خودشه.
‫ستوانه.
‫خب، قطعا، دیگه کی میتونه باشه؟!
‫خیلی زیباست!
‫اجرای دوم تا نیم ساعت دیگه شروع میشه.
‫من چرا اینجام؟
‫در این بین، از همه میخوام که کمی استراحت کنن.
‫واقعا میری ببینیش؟
‫بله، شکی ندارم.
‫خب، پس بریم.
‫این تنها شانسمونه.
‫عزیزم،
‫خیلی متاسفم، ولی ...
‫بهتره که من استراحت کنم، اگه که تو مشکلی نداری.
‫باید داروهامو بخورم.
‫میشه برام آب بیاری؟
‫بله حتما.
‫حتما بابت سفرمون خسته شدی.
‫یکم استراحت کن.
‫پس این اتاق کنت و کنتسه.
‫ولی نگهبان داره.
‫من یه طوری باید دست به سرش ‌کنم.
‫ولی، چطوری ؟
!فهمیدم
‫من؟
‫هیچ کس دیگه‌ای نیست آخه.
‫
‫پارام-پام-پام!
‫این چرت و پرتا چیه که میگم؟
‫ ویرستار ‌بیچاره!
‫حرومزاده! تو مشکوکی!
‫صبر کن!
‫تو کی هستی؟
‫این اتاق ماست.
‫متاسفم.
‫ولی...
‫من باید کنت میخایلف رو ملاقات کنم!
‫ساشا رو؟
‫آ-آ!
‫این همون دختر کنفرانس مطبوعاتیه!
‫اوممم...
‫ببخشید، ولی...
‫امکان داره که کنت کسی از آشنایان من باشن...
‫چه گستاخی ای!
‫ساشا میخایلف یه روسی اصیله!
‫غیر ممکنه که کسی مثل تورو دیده باشه.
‫این عکس...
‫این عکس ازدواج ماست.
‫حالا متوجه شدی؟
‫ساشا کسی نیست که تو بشناسی.
‫متاسفم.
‫میبخشین.
‫دیگه هیچوقت به اینجا برنگرد.
‫ستوان نیست.
‫خیلی شبیه به همن.
‫ولی اون نیست.
‫متاسفم که منتظرت گذاشتم.
‫چیزی شده؟
‫نه، چیزی نیست.
‫ممنونم.
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫پس اینطوریه...
‫اشتباه می‌کردیم.
‫خب، باشه.
‫اگه این طوری بهش نگاه کنی، بهتره.
‫سرپرست.
‫فقط با همه‌ی قلبت باورش کن ‫ و قطعا یه روزی بالاخره میبینیش!
‫بیا برگردیم دفتر.
‫بله.
‫توسی-سان.
‫توسی-سانه؟
‫پس توهم اومدی.
‫خوبه.
‫بذار یه نفرو بهت معرفی کنم.
‫ایشون سومکو فوکوروجیکو-ساما هستن
‫همسر آینده‌ت!
‫بیا زودتر کارای ازدواجت رو انجام بدیم.
‫خیلی خبر خوشی بود.
‫ولی متاسفانه،
‫قلب من متعلق به شخص دیگه‌ایه!
‫متعلق به ایشونه، هانامورا بنیو-سان.
‫پس لطفا منو ببخشید.
‫دردم اومدد!
‫این یکی از ...همکاراته...
‫خیله‌خب، بیا بعدا درست درموردش حرف بزنیم.
‫گاهی وقتا هم بیا خونه.
‫اوه، خدای من.
‫سرپرست، چرا دروغ میگید؟
‫قلبتون برای منه؟
‫اگه اینو نمی‌گفتم، بیخیال نمی‌شد.
‫گوش کن،
‫بیا یه مدت باهم قرار بذاریم.
‫باعث افتخاره!
‫چی؟
‫مادرتون بود؟
‫ولی ایشون خیلی جوون و زیبا بودن.
‫باورم نمیشه.
‫الان چی؟
‫الان باور میکنم، کاملا شبیه همید.
‫مادرم وقتی 16 ساله بوده منو به دنیا آورده.
‫اون از یه خانواده‌ی اشرافی فقیر شده‌ست.
‫پدرم یه بانکدارِ به تازگی پول دار شده بود.
‫ توی مدت کوتاهی، خانواده شاهزاده‌شون رو بابت پول فروختن.
‫مادرم هنوز اینو فراموش نکرده، و بابت همین با پدرم خیلی سرد برخورد می‌کنه.
‫ولی پدرم اون رو ستایش می‌کنه و مدام بهش محبت می‌کنه.
‫اون هر نیاز مادرم رو برآورده می‌کنه.
‫مادرم یه معشوقه داشت.
‫وقتی که ازدواج قطعی شد، اون منو...
‫...باردار بود.
‫با این همه پدرم منو خیلی دوست داشت.
‫ولی این حتی باعث شد شرایط برای من سخت تر بشه.
‫حضور اون دو نفر مدام بهم یاد آوری می‌کنه !که من حاصل یه گناهم و این غیر قابل تحمله
‫بابت همین خونه رو ترک کردم.
‫من شبیه مادرمم، ‫از این که به خودم نگاه کنم متنفرم.
‫ببخشید، مجبور شدی به چرتو پرتای مستی من گوش کنی.
‫فراموشش کن.
‫سرپرست!
‫هیچ خبر نداشتم،
‫سرپرست، حتما خیلی براتون سخت بوده!
‫خیلی گناه داشتین.
‫سرپرست، خیلی گناه داشتین.
‫دلیلی برای گریه کردن وجود نداره.
‫ولی شما خیلی گناه دارین.
‫چی بود؟ مست بودی؟
‫میخواستم آرومش کنم، ولی ببین چی شد؟
‫خیله خب.
‫تو آدم خیلی خوبی هستی، هانامورا.
‫این چه حسیه؟
‫جدی دیگه کهیر نمیزنم.
‫که یعنی....
‫شاید من...
‫این زنو دوست دارم؟
‫داری سر به سرم میذاری.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
‫میبینم که سحرخیز شدی!
‫هی، خانوم خبرنگار.
‫اونیجیما-سان!
‫کی به ژاپن برگشتین؟
‫تازه رسیدم.
‫از بعد از اون که رفتی، به مرز سیبری رفتم ‫ و یه چیزایی دستگیرم شد.
‫یه عکس از کنت روسی ساشا میخایلف ‫پیدا کردم که کاملا شبیه ستوانه.
‫کنت میخایلف رو می‌گید؟
‫بله.
‫فهمیدم که...
‫ساشا، همسرش لاریسا و مادرش الینا،
‫از دست ارتش سرخ فرار کردن به سیبری اومدن.
‫در طی این راه، الینا بیمار شده و مرده.
‫چه ناراحت کننده،
‫مادر کنت میخایلف...
‫نه، این طور نیست.
‫اون الینا...
‫در واقع مادر ایجوئینه.
‫چی؟
‫مادر ستوانه...
‫الان که حرفش شد،
‫یادم اومد مادر ستوان ‫اونو ترک کرد تا خارج از ژاپن با یه کنت روسی ازدواج کنه.
‫بله.
‫برادران ناتنی‌اند.
‫ستوان و کنت...
‫ولی خیلی به هم شبیه‌ان.
‫پس اون ستوان نیست.
‫غیر ممکنه.
‫پس این طوری بوده؟!
‫اونیجیما-سان.
‫فقط بخاطر همین موضوع به ژاپن اومدین؟
‫بله.میخوام یکم بیشتر در مورد ساشا میخایلف بدونم.
‫اگه چیزی فهمیدم، به تو هم میگم.
‫ممنونم، اونیجیما سان.
‫بعدا میبینمت.
‫توی کارت موفق باشی.
‫نامه برای سرپرست ویراست؟
‫همشونو بریز دور!
‫عه؟ اما...
‫آره بریز دور!
‫میدونم کی اینارو فرستاده.
‫همه‌ی اینا...
‫نامه‌های عاشقانه‌ی سومکو-سانن؟
‫شرط میبندم همش زیر سر مامانمه.
‫مهم نیست چند صدبار بهش بگم ‫کسی هست که دوسش دارم، بازم گوش نمیده.
‫از شما بعیده.
‫تا کی میخواین به این بازی ادامه بدین؟
‫حتی منو هم دارین معذب می‌کنین!
‫شما باید خیلی واضح رد کنید، حالا که پای یه دختر دیگه هم وسطه!
‫ولی خب حالا اگه راست باشه چیکار باید بکنم؟
‫من ازت خوشم میاد.
‫دوستت دارم.
‫فک کنم...
‫چـ...چـــ...
‫چی؟ دروغ می‌گید!
‫متاسفانه، راست میگم.
‫غیر ممکنه.
‫حتما داری سر به سرم میذاری!
‫سرپرست به من حس داره.
‫محاله! ‫ خجالت بکشید!!
‫من نامزد ستوانم.
‫و این ستوان الان کجاست؟
‫حرفام شاید بی رحمی باشه،
‫ولی بیشتر به نظر میاد که نامزدت مرده.
‫اون اصلا حق اینو نداره که ‫ تورو تا آخر عمرت به خودش بند کنه!
‫نباید آزادیتو بگیره!
‫معلومه که نیازی نیست همین الان بهم جواب بدی،
‫ولی یه روزی، اگه دیگه سایه‌ی اون روی قلبت سنگینی نمی‌کرد،...
‫وقتی اون روز رسید، اگه هنوز منو به یاد داشتی...،بازم خوبه.
‫سرپرست آدم خوبیه.
‫شاید تو برخورد اول مشخص نباشه، ‫ ولی بعد میفهمی که واقعا آدم مهربونیه.
‫منم از سرپرست خوشم میاد.
‫اگه هیچوقت دیگه ستوان رو نبینم،
‫شاید...
‫ولی معذب کننده‌س.
‫ستوان...
‫اگه تو اینجا بودی.
‫ستوان!
‫ستوان
‫ستوان!
‫من کجا صدای اون زنو شنیدم؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا...
‫وقتی سعی می‌کنم بهش فکر کنم سرم گیج میره؟
‫ساشا؟
‫تا این ساعت هنوز بیدار موندی؟
‫چیزی نیست.
‫فقط خوابم نمیبره.
‫توهم باید یکم استراحت کنی.
‫هنوز بابت سفر خسته‌ای.
‫یهو این حس بهم دست داد که،...
‫تو میخوای به جایی بری.
‫لطفا!
‫منو ترک نکن.
،پیشم بمون
‫تا وقتی که خوابم ببره.
‫باشه، لاریسا.
‫عزیزم، منو ببخش.
‫چرا اینو میگی؟
‫من شوهر توام.
‫خوب بخوابی.
‫اینجا کجاست؟
‫یه طورایی برام آشنا به نظر میرسه.
‫واقعا صبح شده.
‫اینجا هم...
‫این جاده...
‫ولی چرا؟
‫صبح بخیر، تنمارو! چیمارو!
‫صبح بخیر، درختِ ما.
‫نه.
‫یه طورایی داره یادم میاد.
‫این خونه...
‫حالا یادم اومد!
‫ولی چرا؟
‫من توی روسیه بزرگ شدم.
‫هیچ چیزی در مورد ژاپن نمیدونم.
‫روی این درخت، ستوان و من...
‫ولی چرا...
‫انگار که همین دیروز بود.
‫تنمارو؟
‫چیمارو؟
‫من از کجا اسم این سگارو میدونم؟
‫من این خونه رو میشناسم.
‫اینجا خونه‌ی منه!
‫این درخت...
‫کنت میخایلف؟
‫ولی این دوتا با هیچ‌کسی جز ستوان آشنا نیستن!
‫نکنه!
‫بنیو...-سان؟
‫درسته!
‫اسم تو بنیو-سانه.
‫ستوان...
‫دوباره؟
‫بنیو-سان.
‫درسته.
‫من ستوانم.
‫ایجوئین شینوبو.
‫ستوان!
‫واقعا خودتی؟
‫ستوان!
‫ستوان!!!
‫تو واقعا زنده‌ای، ستوان!
‫بنیو-سان!
‫من...
‫توی سیبری...
‫حمله‌ی قزاق‌ها...
‫لاریسا...
‫همینه!
‫لاریسا منو نجات داد.
‫و بعد...
‫اون موقع، من...
‫حافظه‌مو از دست دادم.
‫ولی الان بالاخره برگشتم.
‫بنیو-سان، واقعا دلم برات تنگ شده بود!
‫ستوانه!
‫واقعا خودشه!
‫بالاخره همو دیدیم!
‫خداروشکر.
‫همه حتما خیلی خوشحال میشن.
‫بیا بریم خونه، ستوان.
‫پدربزرگ...
‫مادربزرگ!
‫چیشده؟
‫ستوان؟
‫بنیو-سان.
‫الان نه.
‫لطفا بهم زمان بده.
‫ستوان.
‫چرا؟
‫من یه ژاپنی‌ام.
‫ایجوئین شینوبو!
‫ولی پس چرا الان شدم میخایلف؟
‫باید با لاریسا صحبت کنم تا همه چیزو بفهمم!
‫و بعد بهش همه چیزو میگم!
‫دوباره باید خودم بشم!
‫لاریسا، باید باهم حرف بزنیم.
‫لاریسا!
‫طاقت بیار!
‫خون؟
‫دکتر خبر کن!
‫دارو ها تاثیری روی بیماریشون ندارن.
‫ببخشید که اینو میگم، ولی شرایطشون خیلی وخیمه.
‫براتون یه پرستار میذارم.
‫ازش خوب مراقب کنین.
‫لاریسا.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫متاسفم.
‫بالاخره به جایی رسیدیم که خطری تهدیدمون نمیکنه.
‫باید میبود زندگی شادی داشته باشیم.
‫نیازی به نگرانی برای این چیزا یست!
‫چیزی که مهمه اینه که به خوبی درمان بشی، .این طوری حتما حالت بهتر میشه
‫لاریسا، من...
‫چیشده؟
‫نه، چیزی نیست.
‫داری دروغ میگی.
‫داری چیزی رو ازم مخفی میکنی.
‫عزیزم!
‫حافظتو به دست آوردی؟
‫آوردی، نه؟
‫دختری که اون روز تورو شناخت...
‫باهات نسبتی داره؟
‫لاریسا!
‫آروم باش.
‫اینطوری حالت بدتر میشه.
‫هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫باید یکمی استراحت کنی.
‫عزیزم...
‫منو ببخش، لطفا.
‫من زن افتضاحی‌ام.
‫لاریسا به سختی زنده‌ست.
‫الان نمیتونم بهش چیزی بگم.
‫بنیو-سان.
‫بنیو-سان عزیز من!
‫فکر می‌کردم میتونیم همیشه باهم باشیم.
‫ولی هنوز...
‫ستوان؟
‫اونیجیما؟
‫واقعا خودتی؟
‫گروهبان اونیجیما؟
‫ستوان؟
‫پس شما واقعا ستوانین؟
‫اونیجیما، تو زنده موندی!
‫ستوان!
‫حتی یه روزهم بدون فکر کردن به شما نگذروندم!
‫شما بودین که زندگیتونو برای من فدا کردین!
‫اونیجیما، خیلی خوشحالم که زنده‌ای.
‫میخواستم ساشا میخایلف رو از نزدیک ببینم، برای همین ‫ گفتم خودم یه سر و گوشی آب بدم.
‫راستی، ستوان...چیشد که شما یه دفعه روسی شدین؟
‫بنیو-سان از این قضیه خبر داره؟
‫پس تو بنیو-سانو دیدی، اونیجیما؟
‫بله.
‫توی منچوری یه راهزن بودم،
‫بنیو-سان به اونجا اومد تا شمارو پیدا کنه.
‫که اینطور...
‫بنیو-سان تا اونجا رفت منو پیدا کنه.
‫ستوان،
‫شما باید بی معطلی همه چیزو بیخیال بشید و ‫ برگردید پیش بنیو-سان.
‫اینجا جای شما نیست.
‫کاش میشد.
‫میخایلف-ساما؛ وضعیت همسرتون ...
‫لاریسا!
‫این دلیله که نمیتونم، اونیجیما.
‫اون زن...
‫همسر ساشا میخایلف.
‫اونیجیما، اون روز رو یادت میاد؟
‫اون روز توی اون کولاک سیبری،
‫اگه اون موقع...
‫لاریسا منو پیدا نمی‌کرد،
‫ممکن بود توی گردباد کشته بشم.
‫من بین مرگ و زندگی بودم.
‫تبم انقدر بالا بود که حتی اسم خودمو هم از یاد برده بودم.
‫و وقتی لاریسا بهم نگاه کرد...
‫میدونی، اون به شوهرش خیلی وابسته بود.
‫و منو به جای اون میدید.
‫بهم روسی صحبت کردن رو یاد داد و همه چیزو برام توضیح داد.
‫و من هم...شروع کردم به جا زدن خودم به جای ساشا.
‫پس اینطور بوده.
‫به علاوه، مشخص شد که ساشا میخایلف برادر منه.
‫منو برادرم خیلی به هم شبیهیم.
‫بابت همین لاریسا منو به جای اون دید.
‫لاریسا زندگی منو نجات داد.
‫اگه اون نبود، من تا الا مرده بودم.
‫و الان سرزمین مادریشو هم از دست داده.
‫توی یه کشور غریب، نا آشنا، داره با یه بیماری خطرناک سروکله میزنه.
‫الان نمیتونم ترکش کنم.
‫ستوان، من کاملا درکتون میکنم.
‫ولی، پس بنیو-سان چی؟
‫شما هنوز بنیو-سان رو دوست دارید!
‫درسته!
‫من بنیو-سانو دوست دارم.
‫پس، چرا؟
‫خودتون چی؟
‫من عاشق بنیو-سانم.
‫ولی، شاید دیگه...
‫برگشتن به اون روزای شاد برای ما ممکن نباشه.
‫واقعا؟
‫کنت میخایلف، همون ستوان توئه؟
‫بله، حتی منو شناخت.
‫نمیفهمم.
‫چرا داره خودشو جای یه نفر دیگه، جا میزنه؟
‫فکر میکنم، ستوان هم دلایل خودشو داره.
‫پس اینجاست؟
‫هی تو نمیتونی سرتو بندازی پایین و بیای تو!
‫من میتونم به اون سوال جواب بدم.
‫اونیجیما-سان!
‫حافظشو از دست داده؟
‫محاله!
‫پس ستوان همه چیزو در مورد من و خانوده‌ش فراموش کرده بود؟
‫این اتفاقا...
‫اون برخلاف میل خودش تبدیل به یه آدم دیگه شده.
‫خیلی اتفاقا افتاده.
‫فکر کنم ستوان دیر یا زود همه چیزو واست بگه.
‫دیر یا زود؟
‫فکر میکنی چندسال دیگه هانامورا باید منتظر بمونه؟
‫هیچ نمیدونم فراموشی گرفته یا نه، اما اون با یه زن دیگه ازدواج کرده!
‫این دیگه زیاده رویه!
‫تو کی هستی؟
‫سرت به کار خودت باشه!
‫چی؟
‫سرپرست! اونیجیما-سان!
‫تمومش کنید، با جفتتونم!
‫باید خودم همه چیزو بفهمم.
‫وقتی ستوانو دیدم چی بهش بگم؟
‫آه، نه! هنوزم ترسناکه.
‫لاریسا-سان.
‫به این زودی انقدر نحیف شده.
‫پس، بیماریش انقدر وخیمه؟
‫ستوان!
‫چرا اصلا اومدم اینجا؟
‫که بیشتر احساس بدبختی کنم؟
‫ستوان دیگه فقط مال من نیست.
‫چرا اومدم تا اینو بزنم تو صورت خودم؟
‫ستوان؟
‫پس همه‌ی این مدت اینجا بودی؟
‫ستوان!
‫ستوان...
‫صبر کن!
‫ستوان!
‫نه!
‫نرو!
‫ستوان!
‫یه خواب بود.
‫میرم صورت حسابو بیارم.
‫هی، چرا راهپیمایی راه انداختی؟ حالت خوبه؟
‫خوبم!
‫متاسفم، متاسفم!
‫اون احمق!
‫درست شدنی نیست!
‫ولی اشکالی نداره.
‫ اون ایجوئین یه احمق به تمام عیاره.
‫خب.
‫مهم نیست چقدر احمقه، شاید بهتر باشه خودم به دیدن اعلی حضرت برم.
‫آئوئه...توسی؟
‫ستوان ایجوئین.
‫همسرتون حالش بهتره؟
‫میبینم‌ که کاملا از وضعیت من خبر دارین.
‫و شما؟
‫هانامورا بنیو.
‫من رئیسشم.
‫همچنین قصد دارم باهاش ازدواج کنم.
‫میخوای با بنیو-سان ازدواج کنی؟
‫حرومزاده!
‫و اونم از احساسم خبر داره.
‫اما...
‫نمی‌خواستم با بی شرمی خودمو توی قلبش تحمیل کنم.
‫اون تورو توی قلبش داره.
‫ولی گویا انکار این مسئله دیگه بی فایده‌ست.
‫به علاوه...
‫اگه بیشتر از این بهش آسیب بزنی نمیبخشمت!
‫و حرفایی که زدم تهدید تو خالی هم نبود.
‫حرفی برای گفتن نداری؟
‫آئوئه-سان.
‫شما نمی‌فهمید.
‫توی حرومی!
‫اجازه نمیدم در مورد ستوان اینطوری حرف بزنی!
‫اونیجیما، تمومش کن.
‫تو نمیفهمی.
‫اصلا هیچ میدونی وقتی جوخه‌ی ما توی ‫ سیبری سرگردون بود چی به سرما گذشت؟
‫فکر میکنی برای نجات دادن بقیه آدما چی کشیدیم؟
‫حرومزاده! اون موقع که توی توکیو عشق و حالتو میکردی...
‫اونیجیما، تمومش کن!
‫ائوئه-سان، حرفاتون یادم‌ میمونه.
‫الان بهتره برید.
‫خوشحالم که حرف همو میفهمیم.
‫میبخشین.
‫آئوئه توسی.
‫برای بنیو-سان حاضره هر کاری بکنه.
‫اون آدم خوبیه.
‫من بیشتر و بیشتر بهش حسودیم میشه.
‫همچین مردی بدون شک میتونه از بنیو-سان محافظت کنه.
‫ستوان!
‫و این همه چیزیه که برای من باقی میمونه.
‫که از دور مراقب خوشحالی اون باشم.
‫چی؟
‫میخوای از عمارت ایجوئین بری؟
‫چی میگی؟
‫نباید از اون جا بری.
‫ولی تا وقتی من اونجا باشم، ستوان نمیتونه به خونه برگرده.
‫تو منو غافلگیر میکنی.
‫اینطور که مشخصه، اون خانوم شینوبو-سان رو فریب داده ‫ و مجبورش کرده شوهرش بشه.
‫اگه من بودم، می‌رفتم اونجا دست شینوبو رو میگرفتم و میاوردمش.
‫ولی اگه من این کارو بکنم ‫ لاریسا-سان توی ژاپن تنها میمونه.
‫بیوه، بیمار، نا امید...
‫و اگه ایجوئین رو هم ازش بگیرم...
‫ایجوئین همه‌ی زندگیش عذاب میکشه.
‫اوه...درسته، ولی خب...
‫آه...هنوزم، نمیخوام.
‫من بخاطرتو بیخیال شینوبو-سان شدم.
‫دیگه آمادگیشو ندارم بدمش به یه زن غریبه!
‫متاسفم، تاماکی.
‫تو چرا داری عذر خواهی می‌کنی؟
‫خدایا.
‫واقعا درمونده‌ای..
‫ولی من همین اخلاقتو دوست دارم، بنیو.
‫خوشحالم که دوستمی، تاماکی.
‫حالا دیگه میتونم با خیال راحت بذارم ستوان بره.
‫منظورت چیه؟
‫میدونی، من ...
‫تاماکی، رانمارو، اوشیگورو و حتی سرپرست رو دارم!
‫یه عالمه آدم که دوستشون دارم!
‫من واقعا خوشبختم!
‫آخرش، تو و شینوبو-سان مثل همید.
‫یه دقیقه صبرکن، ماشینو نگه دار لطفا!
‫بعد از ظهر بخیر، میخایلف-ساما.
‫بنیو-سان.
‫حالت چطوره؟
‫با من کاری داشتی؟
‫بله.
‫میخوای با من بری سر قرار؟
‫سر قرار؟
‫خیلی خوب میشه.
‫منم می‌خواستم ببینمت.
‫خب حالا، کجا بریم؟
‫بریم همون کافی شاپی که توش قهوه می‌خوردیم.
‫یه جای خاطره انگیز.
‫این کافه اصلا تغییری نکرده.
‫و همینطور تو، بنیو-سان.
‫تو هم هنوز مثل همون روزایی.
‫درست مثل همون ستوانی که میشناسم!
‫درست مثل همون موقع.
‫مثل اینه که به اون روزا برگشتیم.
‫و تو هنوزم دوچرخه سوار میشی.
‫نه، دیگه سوار نمیشم.
‫این دانشجوهای دانشگاه سوارش میشن.
‫امروز استثناست.
‫من دیگه بزرگ شدم.
‫که اینطور.
‫بنیو-سان.
‫میدونی امروز کجا رفتم؟
‫نمیدونی، نه؟
‫من جواهرت لاریسارو به یه جواهر فروشی توی گینزا بردم،
‫تا بفروشمشون.
‫ستوان...اوضاع اینقدر بده؟
‫اون جوری نگام نکن.
‫اینطور چیزا برای نجیب زاده های مهاجر طبیعیه.
‫از وقتی از منچوری فرار کردیم،
‫زندگیمون اینطوری گذشته.
‫ستوان.
‫بنیو-سان.
‫ما دیگه راهمون از هم جدا شده.
‫من دیگه مناسب تو نیستم.
‫صرف نظر از شرایط...
‫من کار نابخشودنی ای در حقت کردم.
‫پس بابت همین...
‫لطفا منو فراموش کن.
‫ستوان.
‫درست نیست.
‫من هنوز...
‫واقعا دوستش دارم.
‫میخوام دستشو بگیرم.
‫همه چیزو بریزم دور و دستشو بگیرم.
‫ستوان،
‫حتی با اینکه الان وقت تموم کردنه.
‫من هنوز هم دوستت دارم!
‫میخوام دستشو بگیرم.
‫درست مثل همون روزا، و هیچ وقت هم ولش نکنم...
‫و فرار کنم.
‫اون لحظه مثل یه رویا بود.
‫کاش میتونستیم به اون روزای فراموش نشدنی برگردیم.
‫ولی نمی‌تونیم.
‫ستوان.
‫وقتی که نامزد من بودی،
‫همچین کاری رو کردی و من نمیتونم ببخشمت.
‫بخاطر همین دیگه نمی‌بینمت..
‫من نامزدیمونو بهم میزنم.
‫من از عمارت ایجوئین میرم.
‫پس لطفا زودتر برگرد پیش پدربزرگ و مادربزرگت.
‫بنیو-سان.
‫این همه چیزیه که میخواستم بهتون بگم.
‫پس دیگه میبخشی...
‫بنیو-سان.
‫دعا میکنم یه روزی خوشحالیت رو پیدا کنی.
‫ممنونم.
‫لطفا نگران من نباش.
‫خدانگهدار.
‫ستوان ایجوئین.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خوب میشم.
‫خدا نگهدار،
‫ستوان.
‫معنی این حرفا چیه؟
‫شینوبو زنده‌ست؟
‫و من باید در مورد این بی احترامی...
‫سکوت کنم و چیزی نگم؟
‫من هیچوقت همچین عروسی رو قبل نمی‌کنم!
‫واقعا...
‫از زمانی که شینوبو-سان به خط مقدم رفتن، ‫برای همه این سالها بنیو -سان مراقب این خونه بودن.
‫ما بدون بنیو-سان چیکار کنیم؟
‫خدانگهدار.
‫خدانگهدار، عمارت ایجوئین.
‫چیشده که افتخار اومدن به اینجارو بهم دادی؟
‫اگه دوباره میخوای درمورد بانک بابا ‫ حرف بزنی همین الان بگم که رد می‌کنم.
‫دلمو شکوندی.
‫راستش من اومدم تا در مورد خونه‌ی جدید باهات حرف بزنم.
‫خونه‌ی جدید؟
‫دارین خونه میسازین؟
‫نه، موضوع این نیست.
‫یه خونه هست که گروی بانک پدرت شده.
‫یه خونه‌ی اجدادیه.
‫دوباره اومدی بیرون جولیت (سوسک)؟
‫از پدرت خواستم تا خونه رو به من بده.
‫میخوای بری اونجا و خوش گذرونی کنی؟
‫واقعا آدم بدی هستی.
‫آه...
‫دیگه واسه این کارو به حد کافی جوون نیستم.
‫میخوام که به خونه برگردی.
‫اگه فقط من به اونجا برم، تنها می‌مونم.
‫مامان.
‫این حرفارو واسه پسرای جوون نگه دار.
قرارداد
انحصار مالیکت
عمارت
کنت ایجوئین
‫انگل!
‫درو بر من وز وز میکنی!
‫تمومش کن تا نکشتمت!
‫این...
‫ایجوئین؟
عمارت اون ستوان در گروی بانکه؟
‫اون عمارت...
‫توسی-سان!
‫موضوع چیه؟
‫مامان!
‫میشه بیخیال این خونه بشی؟
‫نه، نمیخوام.
‫ازش خوشم اومده.
‫یه عمارت بزرگه.
‫ولی عجیبه..
چرا این خونه انقدر مهمه؟
‫خیله‌خب، دیگه رفت.
‫دیگه نمی‌بینمش، دیگه نمی‌بینمش...
...اون الان اهمیتی نداره
‫چیکار کنم که از این خونه بگذری؟
‫هومم.
‫خب...
‫باشه.
‫اگه به خونه برگردی و بانک پدرتو اداره کنی،
‫نظرت چیه؟
‫غیر ممکنه، نه؟
‫پس دیگه حرفی برای گفتن نمی‌مونه.
‫لطفا صبر کن!
‫مامان!
‫باشه.
‫برمیگردم خونه.
‫و کار بابارو ادامه میدم.
‫توسی-سان؟
‫واقعا؟
‫گرفتمت، جولیت!
‫خب، دیگه باید برم، میخوام این خبر خوشو به پدر بدم.
‫خانوم، براتون چای آماده کردم!
‫چه حال بهم زن!!!
‫توسی-سان، واقعا خوشحالم که داری این جارو میبندی.
‫هانامورا؟
‫تو هنوز اینجایی؟
‫بهت گفتم برو خونه.
‫توسی-سان.
!خانوم رو تا خونه برسون
‫چی؟ گفتش کمپانی داره بسته میشه؟
‫سرپرست!
‫معنی این حرفا چیه؟
‫اوه، خدای من.
‫هانامورا؟
‫تو...
‫سرپرست!
‫این قرار داد گروی عمارت ایجوئینه؟
‫بله، هست!
‫چرا اینجاست؟
‫اون عمارت به گروی بانک پدر من دراومده.
‫مادرم گفت که عمارتو میخواد.
‫منم منصرفش کردم.
‫همین!
‫پس بخاطر همین دارین کمپانی رو میبندین؟
‫بخاطر این موضوعه؟
!معلومه که نه
‫نمیتونی..
‫تو همه‌ی تلاشتو کردی تا اینجا کار کنی.
‫اینو همه‌مون میدونیم.
‫متاسفم، دیگه تصمیمش گرفته شد!
‫سرپرست.
‫بخاطر من داری اینکارارو می‌کنی؟
‫اشتباه می‌کنی.
‫زیادی به خودت فکر می‌کنی.
‫دیگه برو خونه.
‫امروز اضافه کاری نداریم.
‫سرپرست.
‫سرپرست میخواد کمپانی رو ببنده؟
‫مشکلت چیه؟ جلوتو نگاه کن.
‫متاسفم.
‫سرپرست همیشه وقتی که مشکلی دارم درکم می‌کنه ‫ و هر وقت از روز که چیزی پیش اومده برای کمک بهم اومده.
‫همیشه بهم احساس امنیت داده.
‫ولی هنوز...
‫برای من ...
‫کارشو فدا کرد، کاری که انقدر براش ارزشمنده؟
‫ازت خوشم میاد،
‫دوستت دارم.
‫فکر کنم...
‫اگه یه روزی رسید که سایه ی اون رو قلبت سنگینی نمی‌کرد...
‫منو یادت بیار.
‫سرپرست.
‫واقعا میتونم از اینجا بگذرم؟
‫میخواستم از پیش پدرو مادرم برم برای همین ‫ به محض اینکه شرایطشو داشتم، این کمپانی روپیدا کردم.
‫پس آخرش این شد؟
‫چی میخوای؟
‫دوباره برگشتی اینجا؟
‫سرپرست.
....میدونین
‫یه خواهشی دارم...
‫من..
‫لطفا با من ازدواج کنین!
‫چه شوخی بدی.
‫شوخی نمیکنم.
‫من..
‫من...
‫دوستت دارم، سرپرست!
‫آخرش، شما....
‫آدم خیلی مهربونی هستین.
‫و اگه یه بانکدار بشی، با وجودی که از این کار حالت بهم میخوره،
‫من پیشتون میمونم!
‫توی سختی ها...
‫میخوام که پیشتون باشم.
‫پس لطفا، بذارید باهاتون بیام.
‫بیاید تا همیشه باهم باشیم.
‫هانامورا.
‫جدی میگی؟
‫آره جدیم.
‫تو..
‫هیچ میفهمی چی داری میگی؟
‫این خیلی مسئله‌ی مهمیه، خوب فکراتو کردی؟
‫بر اساس یه حس زودگذر تصمیم نگیر.
‫ولی مسئله‌ی اصلی ایجوئینه.
‫تو هنوز نمیتونی اونو فراموش کنی.
‫ستوان.
‫نه، همه چیز بین ما دیگه تموم شده.
‫من همین الانش فراموشش کردم.
‫اینطوری بهتره.
‫هرجور بهش نگاه کنی، عشق من فقط باعث عذاب اون یشه.
‫من اونو توی قلبم دفن میکنم.
‫سرپرست، اگه با شما باشم...
‫حتما میتونم فراموشش کنم.
‫از امروز به بعد...
‫فقط شمارو میبینم.
‫خانوم.
‫نمیدونم چطوری شد،
‫ولی خانوم برای خودشون یه داماد تازه پیدا کردن.
‫از اون مهمتر، ایشون یه نجیب زاده‌ی واقعی‌ان.
‫کیــــــــا!
‫تیکه تیکه کردن یه چیز بی حرکت سخته.
‫بانوی جوان ما درست شدنی نیست.
‫من حتی چایی هم دم کردم.
‫خانوم.
‫چشمم آب نمیخوره.
‫خیالم راحت شد.
‫مشخصه که پسر خیلی خوبیه.
‫با وجود همه‌ی اینا، عهد خانوادگی به نسل بعد موکول شد.
‫متاسفم، پدر.
‫با آئوئه-کون حرف زدیم ...
‫قرار بر این شد که اول سپتامبر مراسم عروسیت برگزار بشه.
‫فقط دوماه دیگه مونده.
‫باید عجله کنیم.
‫خیلی ناراحت کننده‌ست،
‫عمارت ایجوئین باغ خیلی زیبایی داشت.
‫و حالا دیگه همه چی پژمرده شده.
‫وایسا ببینم، تو دیگه کی هستی؟
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫لباس!! زود باش یه چیزی بپوش!
‫ببخشید.
‫و شما...
‫من کیتاکوجی تاماکی هستم.
‫از بچگی خانواده‌ی ایجوئین رو میشناسم.
‫آه، پس شمایین!
‫من خدمتکار جدید اینجام.
‫اسمم اونیجیماست.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫برای گل رز اومدین، درسته؟
‫بانوی عمارت بهم گفتن براتون یه دسته گل بچینم.
‫بگیرینش.
‫کی با گل اینجوری رفتار میکنه؟
‫تو یه ولگردی نه یه خدمتکار!
‫اوه، تیغش رفت تو دستتون؟
‫بی نزاکت وقیح!
‫یه دفعه میزنی تو گوش آدم، تو دیگه چه هایکارا-سانی (بانوی مدرن) هستی!!
‫بخاطر این بود که اون کارو کردی.
‫بابتش متاسفم.
‫واقعا توی سیبری تحت خدمت شینوبو-سان بودی؟
‫بله، من زخمی شده بودم و ایشون اون کارو کردن...
‫اتفاقی که برای ستوان و بنیو-سان افتاد...
‫به خاطر من بود.
‫اونیجیما-سان، منم فکر میکنم اتفاقی که برای اون دونفر افتاد بد اقبالی بود.
‫ولی چیزی که اتفاق افتاده رو نمیشه تغییر داد.
‫در هر حال، هم شینوبو-سان و هم بنیو...
‫تصمیم گرفتن که زندگی جدیدی رو شروع کنن، ‫ و هر کدوم راه خودشونو برن.
‫من..
‫باور دارم حتی توی سخت ترین شرایط هم ‫آدمی اگه رویا داشته باشه میتونه دوباره بلند شده و از اول شروع کنه.
‫با این حساب، رویای تو چیه؟
‫رویای من...
‫اینه که مردی رو پیدا کنم که بتونم با همه‌ی قلبم ‫عاشقش بشم و بعد هم باهاش ازدواج کنم..
‫میخوای خودت برای خودت همسر انتخاب کنی؟
‫پس تو هم یه هایکارا-سانی.
‫اگه تو باشی، که قطعا پیدا میکنی.
‫موفق باشی.
‫ممنونم!
‫از بدشانسی منه،
‫شانسی برای من وجود نداره، شاهزاده!
‫خداحافظ.
‫پس، میخوای با سرپرست ازدواج کنی...
‫تا دیگه ستوان نگرانت نباشه؟
‫رانمارو، عصبانی شدی؟
‫بنیو-سانی که من میشناسم...
‫وقتی که عاشق کسی بشه، به این راحتی دست نمی‌کشه.
‫اصلا اینطور نیست.
‫من سرپرست رو دوست دارم.
‫آخرش، اون بود که به‌ خاطر من و ستوان،
‫کارش رو که مهمترین چیز براش بود، فدا کرد.
‫هیچ کسی به جز اون لیاقت عشق من رو نداره!
‫پس، من...
‫دوستش دارم!
‫داری دروغ میگی!
‫بنیو-سان، داری اشتباه میکنی!
‫رانمارو.
‫متاسفم، خوشحالم که انقدر نگران منی.
‫ولی من واقعا خوشحالم.
‫بیا بریم، شاخه های بامبورو ببریم و خونه رو برای تاناباتا تزئین کنیم.
!تانابارا: جشنواره‌ی تابستانی ژاپن
‫تاماکی، داری ازدواج می‌کنی؟
‫خانواده‌م در مورد همه چیز تصمیم گرفتن.
‫چی؟ چطور آدمیه؟
‫میدونی ...
‫نه خوب و نه بد، از این مدل آدما.
‫به سختی میتونم عاشقش بشم.
‫من یه کسی رو میخوام که بیشتر....
‫بیشتر...
‫نه! اصلا اون کیه؟
‫تاماکی؟!
‫"در ابتدا، زن به مثابه خورشید بود،"
‫اون روزا خیلی خوش میگذشت.
‫توی امید زندگی می‌کردیم و با بالهای رویامون تا بی‌نهایت پرواز می‌کردیم.
‫مثل پرنده ها آزاد بودیم.
‫شاید این قانون طبیعته که دیر یا زود باید از بهشت رونده بشی.
‫ناراحت کننده‌ست، نه؟
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫ولی پرنده ها هم گاهی اوقات برای استراحت روی درخت میشینن.
‫درسته.
توی این زندگی خیلی کوتاه
‫عشق ورزیدن با کینه،
‫لبان گل‌ها رو پژمرده می‌کنه.
‫به امید خوشحالی همه
‫به امید خوشحالی خانواده
‫به امید صلح
‫متوقف نشو!
‫قدرت و گرمای اشتیاق توی خون ما،
‫سلامتی برای همه‌ی خانواده
‫به امید خوشحالی بنیو
‫خوشبختی همه‌ی خانواده
‫تبدیل به یخ شده.
‫شکاف ها گریز ناپذیرن.
‫اجازه بده صخره‌ها ‫
‫به مانع شدن خودشون ادامه بدن
‫رودخانه‌ی خروشانی که
‫که دربرخورد با صخره‌ها\
‫ به دونیم تقسیم شده،
‫دوباره به هم پیوند میخوره.
‫به امید اینکه ‫ثرتمند بشم.
‫به امید ‫ خوشحالی بنیو
‫امروز رو زندگی کنن.
‫به امید اینکه ‫لاریسا بهبود پیدا کنه
‫به امید اینکه همه‌ی خانواده ‫ سلامت باشن
‫فردا دوباره از راه میرسه.
‫به امید اینکه ‫ همه خوشبخت بشن.
‫به امید خوشحالی ‫خانواده
‫به امید صلح
‫یه کار پیدا کنم، آسو
‫یه کار پیدا کنم، بِمِن.
‫پول، لطفا پول، آسو.
‫یه کار پیدا کنم، فومون.
‫خورشید امروز خیلی عجیبه.
‫چت شده؟
‫منو اینطوری نترسون.
‫ارباب و خانوم بهم گفتن ‫ این گلهارو برای عروس بچینم.
‫ممنونم برای گل‌ها.
‫لطفا از طرف من ازشون تشکر کن.
‫به این زودی صبح شده؟
‫شینوبو-سان برگشت به عمارت؟
‫بله.
‫همین چند روز پیش با لاریسا-سان به اینجا اومدن.
‫شینوبو-سان از عروسی خبر داره؟
‫نه.
‫نمیدونم چطوری بهش بگم.
‫اگه از جریان عروسی خبر دار شد.
‫بهشون بگو منم توی پاییز زادواج می‌کنم.
‫داری ازدواج می‌کنی؟
‫با کی؟
‫تصمیم گرفتم به نصحیت خانواده‌م گوش بدم.
‫ نامزدم از یه خانواده‌ی خیلی خوبه، و منم خانواده‌شو خیلی دوست دارم.
‫عه! تو که گفتی میخوای خودت کسی رو پیدا کنی و عاشقش بشی.
‫با این حرفا، بازم میخوای با کسی ‫ ازدواج کنی که خانواده‌ت مشخص کردن؟
‫ها! ببین کی داره اینو میگه!
‫حداقل اون یه آدم رند مثل تو نیست.
‫جدی هستی؟
‫معلومه! اگه اینطور نبود که نامزدش نمیشدم!
‫خب، اگه خودت این تصمیم رو گرفتی پس با هرکسی،
‫و هر جایی که میخوای ازدواج کن.
‫دیگه تیغ ندارن.
‫اونیجیما-سان درشون آورده؟
‫من همیشه مخالف چیزی که تو قلبمه رو میگم.
‫اگه می‌تونستم...
‫تنمارو، چیمارو.
‫مشکل چیه؟
‫آروم باشید.
‫همین الان صدای یه غرش اومد، مثل طوفان بود.
‫چه شب عجیبیه.
‫احساس بدی دارم.
‫حالا که داریم در مورد چیزای عجیب حرف میزنیم.
‫توهم امروز عجیب شدی، اونیجیما.
‫امروز همش از من فرار می‌کردی.
‫پدربزرگ و مادربزرگ هم همینطور.
‫همه مثل طاعون ازم فرار می‌کنن.
‫چیزی شده؟
‫فردا ...
‫عروسی بنیو-سانه.
‫فردا؟
‫پس که اینطور...
‫حالا میفهمم.
‫چند روز پیش، یه نامه‌ی ناشناس، همراه با مدارک ‫ مالکیت عمارت دریافت کردم.
‫این خونه در گروی بانک آئوئه بود.
‫پس جریان اینطوری پیش رفت.
‫آئوئه؟
‫ستوان، فقط بهم دستور بدید.
‫من اون عروسی رو فورا بهم میزنم!
‫اونیجیما.
‫خودتم میدونی که تنها کسی که ‫بنیو-سان بهش فکر میکنه تویی.
‫و این در مورد خودت هم صادقه.
‫دیگه چیزی نگو اونیجیما.
‫کافیه.
‫این سرنوشته.
‫اونی که قراره تو مسیر زندگیش مراقبش باشه، ‫ و مراقب سقف آرزوهاش باشه...
‫دیگه من نیستم.
‫درد آوره.
‫قلبم رو به در میاره.
‫قربان!
‫لاریسا-سان...
‫خون! خون بالا آوردن!
‫لاریسا!
‫تایشو12 (1923)، صبح 1 سپتامبر
‫امروز یه روز فوق‌العاده برای عروسیه.!
‫رئیس، عروسیتون رو تبریک میگم.
‫همگی برید کنار!
‫بنیوی رئیس داره ازدواج می‌کنه.
‫اینو یادم رفته بود.
‫دیگه کافیه.
‫من قسم خوردم که همه چیزو فراموش کنم.
‫همه‌ی اونا دیگه جز خاطرات شدن..
‫همه چیزو توی‌ اعماق قلبم دفن می‌کنم.
‫حتی اگر، بخاطرش قلبم به درد بیاد.
‫اگه حتی همه چیزو از دست داده باشم.
‫زندگی ادامه داره، همه‌ی خاطرات به ناچار از یاد می‌رن.
‫این هم سرنوشته.
‫پس یعنی عشق هم به شانس بستگی داره؟
‫سرپرست!
‫اومدی، عشق من.
‫بله.
‫زیبا شدی.
‫خودت نمیفهمی.
‫ولی توهم مثل همیشه میدرخشی.
‫دوستت دارم.
‫منم همینطور.
‫از امروز به بعد، من با این مرد زندگی می‌کنم!
‫ساشا!
‫ساشا.
‫عزیزم.
‫لاریسا، بیدار شدی؟
‫من اینجام.
‫نگران نباش.
‫نه.
‫تو ساشا نیستی.
‫تو شینوبو-سانی.
‫لاریسا چی داری میگی؟
‫ممنونم، شینوبو-سان.
‫با اینکه حافظتو به دست آوردی ‫ ولی همچنان تظاهر کردی که ساشایی.
‫تو واقعا انسان مهربانی هستی.
‫لاریسا...
‫من به این مهربانی تو وابسته شدم.
‫منو ببخش، لطفا.
‫من تورو فریب دادم.
‫حقیقت اینه که قلب تو متعلق به اون دختره.
‫تقصیر منه که بین شما دونفر جدایی افتاد.
‫کافیه دیگه.
‫اگه تو منو نجات نمیدادی،
‫من الان اینجا نبودم.
‫من از راهی که انتخاب کردم، پشیمون نیستم.
‫نه، این دروغه.
‫داری به خودت دروغ میگی.
‫و این من بودم که تورو توی این دام پر از دروغ گیر انداختم.
‫لاریسا.
‫گوش بده، شینوبو-سان.
‫اگه یه انسان زندگیش رو به عشقش متعهد شد، وقتی اون عشق بمیره،
‫اون شخص هم میمیره.
‫مهم نیست چطور زندگی می‌کنم، درون من همیشه مثل یه پوسته‌ی خالیه.
‫شینوبو-سان.
‫دوستت دارم.
‫صرف نظر از اینکه من کی بودم، تو همیشه با عشق با من رفتار کردی.
‫و من نمیدونم چطور ازت تشکر کنم.
‫لاریسا.
‫برای همین همچین زندگی ای رو برات نمیخوام.
‫لاریسا، الان ساکت باش.
‫نه.
‫شینوبو-سان.
‫لطفا...
‫اگه فکر می‌کنی من کسی هستم که تورو به زندگی برگردوند.
‫پس به زندگی خودت و کسی که دوستش داری برگرد.
‫و دیگه هیچ وقت رهاش نکن.
‫لاریسا!
‫لطفا دیگه برای من احساس تاسف نکن.
‫من باید...
‫ساشا...
‫الان...بین گلهای وحشی...
‫توی یه دشت وحشی سرسبز...
‫منتظرمه.
‫ساشا...
‫الان...
‫لاریسا.
‫میرم دکتر رو صدا بزنم.
‫آئوئه توسی.
‫آیا هانامورا بنیو را به عنوان همسرت که تا آخرین روز ‫ اورا در غم و در سلامتی، در مرگ و در جدایی ‫ همراهی کنی، میپذیری؟
‫بله.
‫هانامورا بنیو
‫آیا آئوئه توسی را به عنوان همسرت که تا آخرین روز ‫ اورا در غم و در سلامتی، در مرگ و در جدایی ‫ همراهی کنی، میپذیری؟
‫بله.
‫لطفا حلقه هارو بپوشید.
‫زلزله؟
‫تایشوی 12(1923) اول سپتامبر، ساعت 11:58 دقیقه‌ی صبح
‫زلزله ی بزرگ کانتو شروع شد.
‫همگی حالشون خوبه؟
‫مثل اینکه همه حالشون خوبه.
‫کلیسا...
‫آتیش گرفته!
‫سرپرست، رانمارو اینجا نیست.
‫چی؟
‫منو ببخشین رئیس.
‫حواسم بهش نبود.
‫یعنی هنوز داخله؟
‫رانمارو!
‫هانامورا!
‫ستوان، حالت خوبه؟
‫اونیجیما، پدربزرگ و مادربزرگ خوبن؟
‫ما همه خوبیم، لاریسا چطوره؟
‫درست قبل از زلزله تموم کرد.
‫که اینطور.
‫امیدوارم در آرامش باشه.
‫یه زلزله‌ی دیگه؟
‫زلزله به نظر خیلی قوی میاد.
‫بنیو-سان.
‫بهم گفتن مراسم توی کلیسا برگزار میشه.
‫یعنی حالشون خوبه؟
‫اگه یه نفر زندگیش رو به عشقش متعهد بشه، وقتی اون عشق بمیره،
‫اون شخص هم میمیره.
‫برگرد پیش کسی که دوستش داری!
‫لاریسا.
‫من باید برم.
‫باید مطمئن شم بنیو-سان صحیح و سالمه.
‫مشکلی نیست شینوبو! برو! برو پیش بنیو!
‫اونیجیما، اسب رو آماده کن!
‫حتما!
‫ستوان، یونیفرمتون رو بپوشید!
‫وسط این آشفتگی، یونیفرمتون از همه چیز مهمتره!!
‫بنیو-سان، لطفا سالم باش.
‫رانمارو، کجایی؟
‫رانمارو-کون، کجایی؟
‫رانمارو، جواب بده!
‫هی! من اینجام!
‫کمکم کنید!
‫پام درد میکنه...گیر کردم.
‫خوب میشه، حالا بیا بیرون.
‫رانمارو، میتونی راه بری؟؟
‫به من تکیه کن، بیشتر از این نمی‌تونیم اینجا بمونیم.
‫زود باش!
‫سقف دیگه آتیش گرفته!
‫باید بریم.
‫زودباش، باید بریم بیرون.
‫صبر کن!
‫درد میکنه...نمیتونم راه برم.
‫خطرناکه!
‫هانامورا!
‫بنیو-سان! زود باش بیا این طرف!
‫هانامورا!
‫جواب بده!
‫بنیو-سان!
‫سرپرست، خطرناکه!
‫کلیسا...
‫سرپرست!
‫لطفا سالم باش!
‫هانامورا!
‫کجایی؟
‫چه اتفاقی داره میفته؟ چه بلایی به سر توکیو اومد؟
‫بنیو-سان.
‫بنیو-سان
‫لطفا سالم باش.
‫این تنها آرزوی منه!
‫بنیو-سان.
‫لطفا زندگی کن!
‫ستوان، ادامه بده!
‫به سمت راست بپیچ و بعد مسیر رو مستقیم ادامه بده ‫کلیسا اونجاست.
‫فهمیدم.
‫کلیسا...
‫این طرفه!
‫این چیه؟
‫اوکی، اوکی.
‫رد شدن از اینجا برای تو خیلی سخته.
‫توی راه برگشت مراقب باش.
‫هانامورا.
‫اگه بخوای از سمت دیگه بیرون بیای...
‫هانامورا!
‫توسی-سان، صبر کنید!
‫صبر کنید!
‫من میرم دنبال بنیو، بنیو، بنیو.
‫منم باهاتون میام.
‫صبر کنید.
‫رانمارو، تو با اون پا نمیتونی بری.
‫بیا بریم یه جای امن.
‫جرقه!
‫اینجا موندن خیلی خطرناکه!
‫شما هم همینطور، بیاید یه جا پناه بگیریم.
‫توسی چی؟
‫بنیو چی؟
‫نترسید، اونا حالشون خوبه!
‫پس، بیاید بریم!
‫همه جارو دود گرفته.
‫آئوئه-کون کجا رفت؟
‫بنیو! بنیو!
‫نمیتونم از اینجا هم رد بشم.
‫چه اتفاقی داره میفته؟ چه بلایی داره به سر توکیو میاد؟
‫این رودخونه‌ست.
‫از اینجا بلا میرم و از عقب وارد میشم.
‫هانامورا هنوز زنده‌ست؟
‫تماشای اینکه داره تو آتیش میسوزه وحشتناکه...
‫نه!
‫اون همچین آدمی نیست که اینجا بمیره!
‫شخصیت اصلی داستان نمیمیره!
‫من کجام؟
‫بقیه کجان؟
‫سرپرست!
‫تو کجایی؟
‫داغه.
‫آتیش داره نزدیک تر میشه.
‫چرا این طوری شد؟
‫اگه ادامه پیدا کنه میمیرم.
‫ستوان.
‫نمیخوام بمیرم و دیگه نتونم ستوانو ببینم.
‫نمیخوام!
‫حتی اگه قراره بمیرم،
‫میخوام ستوانو برای بار آخر ببینم!
‫ستوان...
‫ستوان!
‫مثل اینکه از بقیه خیلی عقب افتادیم.
‫من نمیتونم ازاینجا با یه زن و یه مرد زخمی رد شم.
‫هی!
‫اونیجیما-سان؟
‫حالتون خوبه؟
‫اون عقب نرید همه چی آتیش گرفته.
‫بهتره که از اینجا بریم.
‫پس لطفا شما این دخترو ببرید!
‫من رانمارو رو میارم.
‫ممنونم، اوشی-سان.
‫زودباش، عجله کن!
‫محکم منو بگیر!
‫دیگه میریم!
‫وقت منتظر موندن نیست، عجله کن!
‫منو محکم بگیر، شاهزاده، وگرنه میفتی!
‫بله.
‫اگه با این آدم باشم، حاضرم که تا آخر دنیا برم.
‫دیگه بیشتر از این نمیتونم حرکت کنم.
‫ستوان.
‫میخوام حتی شده واسه یبار دیگه ببینمت.
‫ستوان...
‫به هر طرف نگاه میکنم، همه چیز داره میسوزه.
‫هی! کسی اونجا زنده‌ست؟
‫کسی نیست؟ لطفا جواب بدین!
‫بنیو-سان!
‫کجایی؟
‫اون...
‫بنیو-سان!
‫بنیو-سان! طاقت بیار!
‫بنیو-سان!
‫واو! رفتم به بهشت؟
‫پس این یه فرشته‌ست؟
‫چقدر شبیه ستوانه.
‫پس همه چی درمورد بهشت حقیقت داره ‫ چه خدمات فوق العاده‌ای!
‫واو! همه چی خیلی واقعیه.
‫من واقعی‌ام، بنیو-سان.
‫واقعا؟
‫تویی...ستوان؟
‫اومدم که نجاتت بدم.
‫خداروشکر، حالت خوبه.
‫بالاخره پیدات کردم.
‫ستوان.
‫ستوان!
‫ستوان!!!
‫بنیو-سان!
‫بریم.
‫اگه عجله نکنیم، نمیتونیم از اینجا بیرون بریم.
‫بنیو-سان؟
‫نه من خودم میتونم برم.
‫من خودم بیرون میرم.
‫تو باید به عمارت برگردی.
‫بنیو-سان.
‫اونجا بهت احتیاج دارن.
‫پدربزرگ و مادربرگ..
‫و همچنین لاریسا.
‫من خودم از پس خودم برمیام.
‫لاریسا...
‫مرده.
‫درست قبل از زلزله.
‫آروم و با آرامش مرد.
‫قبل از اینکه بره، بهم گفت...
‫که باید برگردم پیش تو.
‫"من تورو به زندگی برگردوندم."
‫"برگرد پیش کسی که دوستش داری"
‫اینو گفت؟
‫اگه تو اینجا بمیری، منم همراهت میمیرم.
‫دیگه هیچوقت به خودم دروغ نمیگم.
‫تو تنها کسی هستی که من انتخاب کردم.
‫من تقدیرت رو باهات شریک میشم، هرچی که میخواد باشه!
‫ستوان!
‫هیچوقت تنها نمیذارم.
‫اصلا خوب نیست.
‫اینجا هم بن بسته، همه چی توی آتیش غرق شده.
‫مراقب باش!
‫ستوان.
‫پام...
‫پام پیچ خورده.
‫ستوان!
‫دیگه بیشتر از این نمیتونیم جلو بریم.
‫کسی اونجاست!
‫کسی اونجاست؟
‫کمک!
‫هی!
‫هی!!
‫ما اینجاییم!
‫کمکون کنید، لطفا!
‫سرپرست.
‫اینجایی، هانامورا.
‫ایجوئینم اینجاست؟
‫مثل اینکه آسیب دیدی.
‫هانامورا، حالت خوبه؟
‫متاسفم، سرپرست.
‫هانامورا؟
‫متاسفم.
‫سرپرست، با اینکه قسم خوردم دوستتون داشته باشم.
‫موقع مرگ، تنها چیزی که تو فکرم بود این بود که ‫ ستوان رو ببینم نه شمارو.
‫پس، سرپرست، من هیچ حقی ندارم که از شما کمک بگیرم.
‫پس یعنی ترجیح میدی اینجا بمیری؟
‫چه مزخرفی!
‫به خودت بیا.
‫زلزله رو عقلت تاثیر گذاشته؟
‫هانامورایی که من میشناسم...
‫هیچوقت ناله نمیکنه ومنتظر مرگ نمیشینه.
‫بیا بریم، بنیو-سان.
‫حق با اونه.
‫ستوان.
‫بریم.
‫میتونی بلند شی، ایجوئین؟
‫ممنونم.
‫حالت خوبه؟
‫چقدر احمقه...
‫از بین آتیش رد شده تا به هانامورا برسه...
‫قدرت عشق...
‫قوی تر از قدرت این شعله هاست؟
‫کسی که انقدر دوستش داری...
‫اگه ازت بگیرمش،...
‫آیا کل دنیاش رو به من میده؟
‫نه، اینطور نیست.
‫توی این لحظه، کل دنیا ممکنه هر لحظه جلوی چشمام از بین بره.
‫همه‌ی خونه‌ها تقریبا کامل سوختن و دارن آوار میشن.
‫باید عجله کنیم.
‫بریم.
‫هر سه‌مون زنده می‌مونیم.
‫این همون توکیوئه؟
‫کی فکرشو میکرد؟
‫از حالا به بعد باید چیکار کنیم؟
‫بنیو-سان...
‫دیگه صبح شده، ولی هنوز نیومدن.
‫اگه...
‫بنیو!
‫قربان!
‫احمق نباش، رانمارو!
‫رئیس من به این راحتی ها نمیمیره، اون قطعا زنده‌ست.
‫بنیو-سان.
‫بنیو! شینوبو-سان!
‫رئیس!
‫بنیو-سان!
‫رانمارو!
‫خداروشکر!
‫خداروشکر، همه تون زنده برگشتین!
‫بنیو-سان، خداروشکر!
‫ستوان! سرپرست!
‫تا کی قراره دنبال من بیای؟ برگرد!
‫باید باهات حرف بزنم.
‫ما هیچ حرفی برای گفتن نداریم.
‫حداقل من ندارم.
‫ولی اگه خیلی اصرار به حرف زدن داری،
‫اینو بگیر!
‫حالا دیگه بی حساب شدیم.
‫اصلا توی این اوضاع سخت،
این رفتارا چه معنایی داره؟
‫اگه خوشحالش نکنی...
‫خودم میکشمت.
‫سرپرست!
‫دنبالم نیا!
‫دیگه هیچوقت نذار ایجوئین بره!
‫سرپرست.
‫سرپرست!
‫پس همه‌تون سالمید؟
‫توسی-سان، توسی.
‫مامان؟
‫توسی مادرت کل شب داشت دنبالت میگشت، ‫ ولی هیچ اثری ازت نبود.
‫توسی-سان، اگه اتفاقی برات میافتاد من زنده نمی‌موندم.
‫مامان؟
‫فکر کنم اولین باره گریه کردنتو میبینم.
‫مثل اینکه چیزی رو از دست ندادم.
‫سرپرست، نگاه کنید.
‫اونارو ببینید!
‫به همین زودی شروع به جمع و جور کردن خرابه‌ها کردن.
‫اونجاهم همینطور.
‫آره، روحیه‌ی قوی رو نمیتونی از این مردم بگیری.
‫میخوام ببینم بعد این اتفاق چه بلایی سر کمپانی ما اومده؟
‫بیاید بریم ببینیم.
‫من از بانک استعفا میدم.
‫بیاید پرفروش ترین هارو باهم چاپ کنیم.
‫هورا!
‫زنده باد، جیودانشا!
‫بریم!
‫بنیو-سان.
‫ستوان ایجوئین!
‫ازدواجتون رو تبریک میگم.
‫
‫شکاف ها گریز ناپذیرن.
‫اجازه بده صخره‌ها ‫
‫به مانع شدن خودشون ادامه بدن
‫رودخانه‌ی خروشانی که
‫که دربرخورد با صخره‌ها
‫ به دونیم تقسیم شده
‫دوباره به هم پیوند میخوره.
‫عهدما بالاخره کامل شد.
‫تو سالها آرزو کردی تا این دونفر ازدواج کنند.
‫از من عصبانی نباش عزیزم.
‫الان دیگه هیچ حسرتی ندارم ‫و میتونم توی آرامش بمیرم.
‫چی داری میگی؟ من تو از زلزله‌ی بزرگ جون سالم به در بردیم.
‫حالا میتونیم سالم و سلامت کنار همدیگه زندگی کنیم.
‫حداقل تا وقتی که نتیجه هامونو ببینیم.
‫عزیزم!
‫چی؟ داری میری؟
‫بله، میدونی هر چی بیشتر بمونم، آرزوی چیزای بیشتری رو میکشم.
‫آرزو؟
‫آه، نه، هیچی!
‫راستی، بنیو-سان کجاست؟
‫حالم خوب نیست.
‫مثل اینکه دیشب توی عروسی زیاد مست کرده.
‫خماری اونم تو روز بعد عروسی؟
‫شاد زندگی کنید، ستوان، بنیو-سان.
‫من هیچوقت شما دونفرو فراموش نمی‌کنم.
‫بله، و ماهم تورو فراموش نمی‌کنیم.
‫از خودت مراقبت کن ‫و زودی به ژاپن برگرد.
‫آره، برمیگردم از منچوری ‫ سوغات میارم.
‫مشروب....وودکا...
‫مشروب؟
‫وای الان نمیتونم بهش فک کنم.
‫فهمیدم.
‫خدانگهدار.
‫صبرکن!
‫خب...
‫شاید یکم...
‫ستوان!
‫اونجوری بهم نخند.
‫ستوان مثل اون روزا داره میخنده،
‫دیگه چیزی برای نگرانی وجود نداره.
‫متاسفم، شینوبو-سان، یکم کمک احتیاج دارم.
‫الان میام.
‫بنیو! بنیو!
‫تاماکی، چیشده؟
‫اونیجیما-سانو ندیدی؟
‫اونیجیما-سان همین الان رفت که به منچوری برگرده.
‫چی؟ رفت؟
‫بدون اینکه چیزی به من بگه؟
‫تاماکی؟
‫نمیبخشمش!
‫رفت یه جایی که من نتونم برم دنبالش؟
‫عه؟ منظورت چیه؟
‫وایسا بببینم! کجا داری میری؟
‫سرکار، معلومه!
‫امیدوارم که منتقلم کنن به منچوری!
‫چی؟
‫صبرکن، نکنه که تو...به اونیجیما-سان؟
‫بله!
‫دوستش دارم!
‫بابت همین میرم دنبالش.
‫اجازه نمیدم پرنسس صدام بزنه و بهم طعنه بزنه.
‫پس عروسی چی؟ تو که میخواستی عروسی کنی!
‫اونو میخوای چیکار کنی؟
‫خب، حالا که دارم از خونه فرار میکنم، ‫ داماد میفهمه باید بیخیال شه.
‫خداحافظ، از منچوری واست نامه میفرستم.
‫تاماکی.
‫شاهزاده و راهزن؟
‫به هم میان!
‫ما نباید توسط شوهرانمون انتخاب بشیم.
‫ما کسایی هستیم که باید اونارو انتخاب کنیم.
‫تاماکی، همه چی همونطور شد که گفتی.
‫هر چیزی که اون روزا در موردش رویا بافی کردیم...
‫الان توی قلبهامون...
‫...زندگی گرفته و واقعی شده.
‫به چی داری فکر میکنی، بنیو-سان؟
‫ستوان.
‫بیا هر اتفاقی که توی این دنیا افتاد، باهم باشیم.
‫تا زمانی که انسانی روی این کره ی خاکی در حال زندگی کردنه،
‫تا زمانی که زندگی وجود داره،
‫با هم زندگی کنیم و عاشق هم باشیم.
‫بنیو-سان، ستوان!
‫اینجا دارین چیکار میکنین؟
‫توی باغ شام خیریه میدن، بیاید کمک کنید.
‫بریم.
‫بله!
‫فردا و پس فردا
‫هرجایی که هستین،
‫مهم نیست چی شمارو از هم جدا میکنه،
‫به زندگی ادامه بدید،
‫دوست بدارید و دوست داشته بشید!
‫و به زندگی کردن ادامه بدید.
‫زیر آسمان آبی توکیو، زندگی ادامه داره!
‫ * بعد از تیتراژ ادامه دارد
‫حتی با اینکه خیلی شبها توی اشک و
‫خاطراتم غرق شدم .
‫آه، ولی یه شهر ویران شده هم در نهایت...
‫نفسی دوباره میگیره و دوباره به حرکت ادامه میده...
‫آدمی سرنوشت خودش رو میپذیره،
‫به زندگی خودش ادامه میده.
‫دوست من، تو مرهمی برای دردهای من بودی.
‫قبل از اینکه به دور دست ها بری،
‫بذار ازت تشکر کنم.
‫آه، مردم و دوره ها عوض میشن.
‫همه چی یه روزی تبدیل به گذشته میشه.
‫فقط آسمون به همون شکل باقی میمونه.
‫آه، مهم نیست چی پیش بیاد،
‫من به زندگی ادامه میدم...
‫بدون اینکه نور امید رو از قلبم پاک کنم،
‫در حال که به زندگی باور دارم
‫و قلب های به هم پیوند خوردمون رو فراموش نمیکنم.
‫تا روزی که دوباره بتونیم همدیگه رو ببینیم، مراقب خودت باش
‫تا زمانی که زندگی جریان داشته باشه،
‫مسیر هم ادامه داره.
‫پس ما میتونیم دوباره و دوباره رویاهامون رو کشف کنیم.
‫چیزی که توی راهمون منتظرمونه
‫یه فردای دوباره‌ست.
‫میتونم صدای آهنگ امید رو
‫از یه جایی همین اطراف بشنوم.
‫دوره‌ی تایشوی طولانی سپری شد.
‫دوره‌ی عشاق،
‫دوره‌ی بانوان مدرن،
‫همیشه توی قلب...
‫ماهاست.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.