..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫این داستان منه ‫جوری که به یاد می‌آورم
‫امید
‫ممنون
‫- خدافظ ‫- خدافظ
‫سلام!
‫- داریم یه قلعه با نون زنجبیلی درست می‌کنیم ‫- معلومه
‫- اینجا رو نگاه ‫- آخ!
‫-سلــام؟ ‫- سلام
‫سلام.
‫سلام عزیزم.
‫- سلام ‫- از دیدنت خوشحالم
‫وای! اینجا رو نگاه!
‫سلام! ‫اوضاع چطوره؟
‫-هنریک و ادا مراقبمون بودن ‫- پس من چی؟
‫من مراقبتون نبودم؟ ‫واستون شام آماده نکردم؟
‫- سلام ‫- چرا. توی این چهار هفته، دوبار شام درست کردی
‫اگه این قدر نمک نشناسین، اشکالی نداره. ‫من میرم
‫-من با چندتا از دوستام میرم بیرون ‫-باشه خدافظ می‌بینمت
‫بابا کجاست؟
‫- تا دیروقت کار می‌کنه ‫- مثل همیشه
‫خدافظ!
‫فردا برای تزئین کردن درخت کمک می‌کنی؟
‫- کی میریم درخت بخریم؟ ‫- فردا.
‫حال و احوالت چطوره؟
‫بد نیستم.
‫-بد نیستی؟ ‫-آره.
‫دلش شکسته.
‫-شنیدم به بابا اینو می‌گفت . ‫-باز داشتی فال‌گوش وای‌میستادی؟
‫اگه نایستم، چجوری می‌تونم ‫از چیزی خبردار بشم؟
‫هـــی...
‫اینجا چی داریم؟
‫ولی...
‫ولی ما توافق کردیم تو شب‌ها کار نکنی ‫وقتی تو نیستی من هیچ‌وقت شبا کار نمی‌کنم
‫سخت نگیر. همه چیز خوب پیش رفت.
‫من به روش خودم حلش کردم
‫اینکه بچه های بزرگ‌تر رو بیاری ‫ مراقبشون باشن؟
‫تا حالا نقدی خوندی؟
‫آره، دوتایی بودن.
‫-خب؟ ‫-نسبتا کوتاه بودن ولی مثبت.
‫برعکس داخل تئاتر، ‫که طولانین و منفی؟
‫میشه چراغ رو خاموش کنی؟
‫-می‌خوای برم اتاق مطالعه؟ ‫-نه راستش.
‫انگاری نمی‌تونم از شر این سردرد خلاص شم.
‫از صبح تا شب دردش همونقدر بد می‌مونه
‫به‌خاطر تخت‌خواب‌های مزخرف هتل‌هاست
‫و استرس
‫دو روز قبل از کریسمس
‫بعد از بینایی‌سنجی‌، اینا رو گرفتم
‫- عینک مطالعه‌اس ، درسته؟ ‫- اره؟
‫عینک مخصوص با نمره‌ی صفر ‫(جهت هم‌راستا کردن دید دو چشم)
‫-ولی بازم نمی‌تونم مطالعه کنم. سرگیجه می‌گیرم. ‫-متوجهم .
‫می‌خوام که یه اسکن اِم آر آی بگیری
‫-کی؟ ‫-الآن. قبل از اینکه واسه کریسمس تعطیل کنن.
‫یه نقد از آخرین اجرات خوندم.
‫واقعا؟ کجا؟
‫یه روزنامه، توی پذیرایی بود ‫یه روزنامه‌ی خارجی
‫اون فقط یه یادداشت بود، بابا ‫نه نقد
‫نقد یا یادداشت،
‫بازم این، اولین کار خارج از کشورت هست
‫اتفاق مهمیه. جداً
‫توماس اونجا بود؟
‫-توماس اونجا بود؟ ‫-اون موند خونه، تا مراقب بچه‌ها باشه
‫آره، می‌فهمم ولی ...
‫-خوب میشد اگه اونجا می‌بود ‫-یه لحظه بابا، الو؟
‫الآن میام.
‫منم . ‫کی می‌تونی خودت رو برسونی پیش پزشکمون؟
‫چیزی نپرس. فقط هرچقدر سریع‌تر بیا
‫-سلام ‫-سلام توماس
‫متاسفانه در مورد بیماری آنیا خبر بدی دارم.
سرطان ریه‌ای که سال قبل داشت، همونجوری که ترسش رو داشتم عود کرده
‫تصاویر اِم‌آر‌آی یه تومور بزرگ رو نشون میده ‫ که توسط حجم زیادی مایع احاطه شده
‫یک اِدِم (وَرَم).
‫به احتمال زیاد یک تومور ثانویه‌اس ‫یه تومور متاستاتیک (انتشار یافته از جای دیگه)
‫همچین انتشاری به مغز، برای سرطان ریه ‫ اتفاق نادری نیست.
‫لاعلاجه.
‫نمی‌دونم چطوری می‌تونم بگم که چقدر متاسفم
‫انگار یه عمره می‌دونستم این اتفاق میفته
‫معمولا واسه آدم‌ها یه پیش‌آگهی اتفاق میفته
‫قبل از اینکه بیای، من با انکولوژیستِ آن‌کالِ ‫مرکز سرطان در "اولِوال" صحبت کردم
‫اون منتظر توئه و اطلاعات بیشتری بهت میده
‫کجا پارک کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫از کِی حس کردی مشکلی هست، ‫ ولی چیزی نگفتی؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید دو ماه بشه
‫چرا دکترها نفهمیدن مشکلی بوده؟
‫-چرا هیچی نگفتن؟ ‫-تو هیچوقت به ویزیت‌ها نیومدی.
‫تو نمی‌خواستی که من بیام.
‫گفتی که خودت از پسش بر میای.
‫-بچه‌ها بودن؟ ‫-نمی‌دونم. نمی‌تونم بخونم.
‫نمیتونی بخونی؟
‫پس تو یک شریک زندگی داری، ‫ ۳ فرزند و ۳ فرزندخوانده؟
‫می‌تونی بگی چقدر امید دارم؟
‫نمی‌خوای بشینی؟
‫هنوز خیلی زوده که بگم ‫بیماریت چجوری پیش میره.
‫متخصص ها، ۴ روز آینده رو تطعیلات هستن
‫ولی ممکنه تومور جایی قرار داشته باشه ‫ که واسه جراحی مناسب باشه
‫ما نمی‌دونیم که این، یک تومور اولیه‌اس ‫ یا از ریه هات به مغز انتشار پیدا کرده.
‫خب اگه انتشار پیدا کرده باشه، ‫من چقدر وقت دارم؟
‫نمی‌تونم به این سوال جوابی بدم.
‫در ابتدا دارو مصرف می‌کنی. ‫اِدِم، همون مایع دور تومور،
‫انقدر بزرگ هست که تو باید برای جلوگیری از ‫مرگ مغزی، استروئید با دوز بالا مصرف کنی.
‫مِدرول، دارویی که مصرف می‌کنی، ‫ ورم و فشار رو کاهش میده
‫اما اگر سردرد، حالت تهوع و ‫یا اختلال بیناییت بدتر شد،
‫تو باید بستری بشی.
‫من می‌خوام خونه بمونم. ‫کریسمس قبلی رو توی بیمارستان بودم
‫-نمی‌خوام بچه‌هام از تعطیلات متنفر بشن. ‫-درک می‌کنم.
‫اما اگه شرایط خیلی سخت شد ‫ باید با ما تماس بگیری.
‫بهت توصیه می‌کنم درباره‌ی ‫عوارض جانبی درمان چیزی نخونی.
‫فقط یادت باشه بعضی از افراد، یه جور سرخوشی ‫همراه با انرژی زیاد رو تجربه می‌کنن
‫درحالی‌که بقیه، بدخلق و بی‌حوصله میشن. ‫بستگی به هر آدم، فرق می‌کنه.
‫ببخشید.
‫یولیا.
‫سلام
‫داریم خرید می‌کنیم.
‫می‌تونی به بابابزرگ یه چیزی بدی بخوره؟
‫می‌تونی لباس‌ها رو از لباس‌شویی دربیاری ‫و لباس چرک‌ها رو بذاری توش؟
‫باشه ممنون می‌بینمت
‫-چی شده؟ ‫-هیچی
‫ببخشید؟ ‫توصیه می‌کنم دوز اول دارو رو همین الآن بخوری.
‫بیا اینم داروهات
‫-به بچه‌ها چی بگیم؟ ‫-هیچی.
‫نه تا وقتی که بهمون بگن قراره چه اتفاقی بیفته.
‫پدرت چی؟
‫- مامان؟ مامان؟ ‫-بله؟
‫-پیداش کردی؟ ‫-آره
‫-بیا ‫-ممنون
‫خیلی خوب، آماده‌ای؟
‫دستت میرسه؟
‫آفرین!
‫آی!
‫- تادی(نوشیدنی) ‫-ایول!
‫-من یکی می‌خورم. ‫-به‌به!
‫-نه. واسه تو نیست، دخترخانم. ‫-من ۱۶سالمه .
‫-واسه همین گفتم. بفرما ‫-باش.
‫اون دختر بلژیکی که داره میاد، چند سالشه؟
‫سنش یکم از تو بیشتره. ‫شاید یازده سال. خوشحالی؟
‫من یه تهیه کننده‌ی بلژیکی ‫و دخترش رو دعوت کردم.
‫مگه عقلت رو از دست دادی؟
‫-ما همیشه تو کریسمس در خونه‌مون به مهمونا بازه. ‫-می‌تونستی از من هم بپرسی.
‫تو اینجا نبودی.
‫-دستیار آشپزخونه تادی اضافه می‌خوره؟ ‫-ممنون
‫متوجه نیستی؟ من در حال حاضر ‫آمادگی ملاقات با آدم‌های جدید رو ندارم
‫باشه
‫وقتی من مُردم...
‫چی؟
‫وقتی من مُردم، ‫می‌خوام که یه نفر دیگه رو پیدا کنی.
‫جدی میگم.
‫فکر نکنم خودت تنها، از پس بچه‌ها بر بیای
بهم قول بده که یه نفر رو پیدا می‌کنی.
‫شب کریسمس
‫-اصلا نخوابیدی؟ ‫-نه، شدیدا حالت تهوع دارم.
‫تمام تنم مورمور میشه ‫افتضاحه
‫-می‌خوای زنگ بزنیم بیمارستان. ‫-چی؟ نه.
‫فکر کردم شاید بهتر باشه من بقیه‌ی هدیه‌ها و ‫خواربار رو بخرم. تو استراحت کنی
‫می‌خوام یه کریسمس واقعی داشته باشیم ‫خسته نیستم
‫کسی اتاقش رو مرتب کرده؟
‫اتاقتون رو مرتب کردین؟
‫از این کار متنفرم ‫میشه لطفا آروم باشی؟
‫-تو هیچوقت توی کار خونه کمک نمی‌کنی ‫- تمام کارها رو من و ارلن انجام میدیم
‫-میشه بس کنین و به جاش بیاین کمک من؟ ‫-اون هیچوقت کمک نمی‌کنه
‫-بچه‌ها بس کنین! امشب شب کریسمسه ‫-خدایا
‫مامان! ایزاک هیچ کاری انجام نمیده ‫داره لوس میشه
‫اون دیگه 3‌ساله نیست که، 9سالشه
‫10سالمه.
‫باشه. سعی می‌کنم بهترش کنم ‫حالا میشه لطفا اتاق‌های خودتون رو مرتب کنین؟
‫خدایا، خوشحالم که از این خونه دارم میرم
‫مامان..
‫مامان!
‫بهم قول بده هیچوقت سیگاری نشی، باشه؟ ‫بهت اجازه نمیدم. قول بده
‫-باشه؟ ‫-من نمی‌کشم
‫-به من دروغ نگو ‫-تو باور نمی‌کنی
‫دروغ نگو!
‫من احمق بودم ‫ولی تو می‌تونی نباشی
‫ایزاک، تو رو خدا فرستاده
‫اینو می‌دونستی؟
‫-چندتا جام شراب لازم داری؟ ‫-برای همه. 9تا
‫-اون بلژیکی‌ها دیگه قرار نیست بیان؟ ‫-نه
‫-نمیان؟ ‫-پس کجا میرن؟
‫-پیش داگ و الین فک کنم ‫-اونا کین؟
‫-مدیر تئاتر ‫-که اینطور
‫-ولی اونا بچه ندارن ‫-خیلی هم حوصله‌سربرن
‫آره، چرا نمیشد بیان پیش ما؟
‫نمی‌دونم
‫شاید...
‫شاید براشون سخت بوده ‫این همه آدم جدید رو ببینن
‫بابات هم اونقدر باهاشون صمیمی نیست
‫تو گفتی که اونا نیان اینجا؟
‫خیلی ظالمی
‫مامان؟
‫انیا!
‫اون تویی؟
‫می‌تونم بیام داخل؟
‫لطفا؟
‫من نمی‌تونم از بقیه پنهان کنم
‫به خاطر اینکه دارم می‌میرم، مجبور نیستی عاشقم باشی ‫ولی باید مطمئن شم که بهم کمک می‌کنی
‫ما اصلا بلد نیستیم کنار هم باشیم
‫هیچوقت بلد نبودیم
‫حتی وقتی که اوضاع خوب بود هم، ‫ نمی‌تونستیم کنار هم باشیم
‫بعد از اینکه من مردم، دلم نمی‌خواد ‫بچه‌ها ما رو اینجوری به یاد بیارن
‫مثل ما که پدر و مادرهامون رو ‫ اینجوری یادمون میاد
‫دلم می‌خواد کاری کنم تا در مورد ما ‫یه جور دیگه فکر کنن
‫تنهایی نمی‌تونم این کار رو بکنم ‫تو باید کمکم کنی
‫-بلند شین! ‫-ما باید یکم استراحت کنیم
‫-گفتم از روی مبل بلند شین ‫-مجبوریم؟
‫آره، یولیا. واسه‌ی یک بار هم که شده ‫ توی زندگیت این کار رو بکن
‫وای خدا، ما تا حالا هیچوقت شب کریسمس ‫کلیسا نبودیم. سیمون چطور؟
‫-اون آتئیسته، نمی‌تونی مجبورش کنی بیاد ‫-آتئیست باشه یا نباشه
‫اگه شام می‌خواین از رو مبل بلند شین
‫-بابابزرگ منتظره. ‫-باشه.
‫شما انکولوژیست شیفت بیمارستان هستین؟ ‫بله، من یکی از بیمارهام.
‫انیا ریختر
‫من می‌ترسم. ‫انگار کله‌ام داره منفجر میشه
‫نه، تا حالا هیچوقت اینجوری مضطرب نشده بودم
‫من تمام طول روز شدیدا حالت تهوع دارم
‫بی‌وقفه دل‌پیچه دارم
‫و اصلا نمی‌تونم بخوابم
‫نه، نمی‌خوام بیام بیمارستان.
‫ولی نمی‌دونم تا کی می‌تونم ‫به تظاهر کردن ادامه بدم
‫کسی اونجا هست به من کمک کنه ‫به بچه‌هام این خبر رو بدم؟
‫آره؟
‫-حالت چطوره؟ ‫-کور شدم
‫-خوشگل شدی ‫-ممنون
‫نه نه. اون رو بذار کنار
‫صبر کن. اول پیش‌غدا رو بخور ‫اون، یه دقیقه دیگه آماده میشه
‫من فقط یه تیکه کوچولو گوشت خوک می‌خوام
‫-بابا؟ ‫-بابابزرگ؟
‫-خب بگین ببینم، کلیسا چطور بود؟ ‫-سخنرانیشون مسخره بود
‫اینقدر غیرمنطقی بود که داشت خنده‌ام می‌گرفت
‫-من تازه یه نفر رو آتئیست کردم. کس دیگه‌ای هم هست؟ ‫-بیچاره مبلغ! زنه خیلی استرس داشت
‫با اون مدل موی کاسه‌ای تعجبی هم نداره!
‫-فکر نکنم کلیسا رفتن توی خانواده سنت بشه ‫-احتمالا نه
‫به سلامتی کریسمس... و بابابزرگ!
‫سلامتی!
‫کریسمس مبارک!
‫این هم به سلامتی آنیا
‫دوباره سلامتیش رو به دست اورده. ‫به سلامتی!
‫-به سلامتی! ‫-به سلامتی مامان
‫-می‌خوایم همه توی عکس باشن ‫-واسه بابابزرگ جا باز کن
‫-بیا اینجا ‫-مامان اینجا می‌شینه. تو یکم برو اون‌ورتر
‫-توماس، تو هم بشین ‫-نه
‫تو بشین وسط ‫من ردیفش می‌کنم
‫بشین وسط
‫به نظر خوبه، بذار ببینم...
‫اجازه میدی؟
‫-مارتین، معلومه که می‌خوای رئیس خودت باشی ‫-درسته
‫کنار آنیا بشین، خب؟
‫همه آماده‌ان
‫پنج، چهار، سه، دو
‫یک!
‫لبخند بزن
‫عه، یه هدیه دیگه هم هست. اسمی روش نزده
‫مال مامانه
‫-میشه من باز کنم؟ ‫-حتما
‫هند؟
‫اینجا نوشته قراره سفر بری هند
‫-از طرف بابا. ‫-عجب.
‫-همیشه دلت می‌خواست بری اونجا، مگه نه؟ ‫-آره
‫-میشه من باهاتون بیام؟ به عنوان شِرپا؟ ‫-ارلن، خیلی باهوشی
‫پس خودت و مامان میرین؟
‫با همدیگه میرین یا ...؟
‫خب، این بستگی به خودش داره
‫شرپا چیه؟
‫مثل راهنمای توره
‫داری میای؟
‫بابا؟ ‫نوبت منه
‫نه نه نه!
‫نه! شما دیوونه‌این!
‫-بیا مامان! ‫-مامان، بیا!
‫-نه، مامان! ‫-نه!
‫الآن بالا میارم
‫-هی! بابابزرگ تو هم بیا! ‫-نه!
‫بفرما
‫چیزی نیاز نداری؟
‫-امشب به تو هم مثل من خوش گذشت؟ ‫-شب کریسمس لذت‌بخشی بود
‫-اما... ‫-شب بخیر، بابا
‫شما دوتا بحثتون شده؟
‫ای کاش تو و توماس با همدیگه خوشبخت‌تر بودین
‫ما کاری که دوست داریم رو انجام میدیم ‫تمام تلاشمون رو برای این رابطه می‌کنیم
‫حداقل من تلاش می‌کنم
‫فکر می‌کنم ما به قدری که لایقش هستیم خوشبختیم
‫آنیا...
آدم باید زندگی‌ای که نصیبش میشه رو به بهترین حالت برسونه
‫من عمرا بتونم برم هند
‫هنوز این رو نمی‌دونی
‫من حتی نمی‌تونم درباره‌ی هند چیزی بخونم
‫من واسه‌ات می‌خونم
‫من یه عمه‌بزرگ داشتم،
‫همیشه به شوهرش می‌گفت:
‫«هر وقت یکی از ما مُرد، ‫من میرم دور دنیا سفر کنم!»
‫تا حالا به این فکر کردی که ‫ ممکنه من قبل از تو بمیرم؟
‫معلومه که فکر کردم
‫روز کریسمس
‫آره، شوق دارم ‫قراره خوش بگذره
‫نه، اول من ‫نوبت منه
‫ایزاک! بیا تو! ‫آماده‌ای جشن بگیریم؟
‫سلام ارلن! ‫سلام لف‌مارتین!
ما صدای سرود کریسمس رو دنبال کردیم
‫ممنون. سلام
‫-از کریسمس جون سالم به در بردی؟ ‫-آره، تو چی؟
من خوبم. ولی آرتور خیلی از کریسمس...
‫من عاشق کریسمسم
‫می‌تونی لباست رو اونجا آویزون کنی بابت ‫نقد‌های عالی‌ای که گرفتی تبریک میگم!
‫ممنون
‫اگه برات خیلی سخته، می‌تونیم بریم
‫اگه اوضاع سخت شد، ‫ما کنار هم هستیم
‫-باشه. تو برو داخل. من باید مدرول بخورم ‫-مطمئنی؟
‫آره، زود میام
‫بدجوری دلشون شراب می‌خواد
‫-رفتی دکتر؟ ‫-آره
‫-مورد نگران‌کننده‌ای نبود؟ ‫-نه
‫-همه‌چی خوب بود؟ ‫-آره
‫چه خبر خوبی. دیدی؟
‫پدرت خیلی بهت افتخار می‌کنه
‫جدا میگم. ولی تو هیچی ‫درباره‌ی اجرات بهش نگفتی
‫توماس هم همینطور. من بودم که ‫درباره‌ی دعوت به جشنواره بهش گفتم
‫پروژه‌ی جدیدت تضمین شده‌اس ‫اونا خیلی بهت افتخار می‌کنن. هر دوتاشون
‫چرا بهشون نگفتی؟ ها؟
‫ممنون
‫-زود باش. ورا منتظره ‫-الآن میام
‫-آنیا! ‫-سلام
‫وای خدا. نمی‌دونم من چی دارم، ‫که پولاک رو تحریک می‌کنه!
تو جذابی!
‫داری خجالتم میدی ‫بس کن!
‫-آمستردام چطور بود؟ ‫-عالی
‫بیا بریم بیرون. بیا
‫وای خدا!
‫اگه اون پولاک احمق، آدم بود ‫منم یه امیدی داشتم
‫اصلا نمی‌تونم یه آدم مجرد پیدا کنم
‫همه یا ازدواج کردن یا ‫همجنسگران یا سنشون پایینه
‫خیلی در مورد خودم حرف زدم ‫از آمستردام برام بگو
‫منتشر شده
‫به مغز منتشر شده ‫لاعلاجه
‫دکترم بهم گفته باید دعا کنم معجزه بشه. ‫هیچکس با این وضعیت زنده نمی‌مونه
‫تا دو روز دیگه اطلاعات بیشتری بهمون میدن
‫-هیچ کاری نمی‌تونن انجام بدن؟ ‫-نه
‫مطمئنی؟
‫تقریبا
‫فقط تا وقتی که همه‌ی پزشکان متخصص، ‫عکس‌هام رو ندیدن نمی‌خوان اینو بهم بگن
‫خدایا
‫اصلا عادلانه نیست
اگه من بودم...
یا آرتور یا توماس...
‫من بچه ندارم
‫تو همیشه تنهایی از پس همه‌چیز بر اومدی ‫توماس...
‫-بچه‌ها به تو بیشتر از اون نیاز دارن ‫-این حرفو نزن
‫-درست وقتی که نوبت توئه... ‫-بس کن، ورا
‫چه کار می‌تونم بکنم؟
‫برای تو، برای همه‌تون
‫نمی‌دونم
‫حتی نمی‌دونم چجوری به بچه‌ها بگم
‫فقط تو و توماس می‌دونین
‫اون چی میگه؟ ‫حالش چطوره؟
‫نمی‌دونم
‫ازش نپرسیدم
‫فکر کردم قراره به کسی نگیم
‫آرتور هم می‌دونه؟
‫نه
‫آنیا، کمک کردن به تو، همیشه آسون نیست
‫آنیا
‫آنیا! آنیا!
‫آنیا!
‫چیزی نیست
‫دومین روز کریسمس
‫-لطف داشتین ‫-بذار چمدونت رو بیارم
‫نه نه خودم می‌تونم
‫اگه چمدون خودم رو هم نتونم بلند کنم، ‫دیگه به چه دردی می‌خورم؟
‫نه
‫-ممنون. من میرم فرودگاه ‫-در رو برات باز می‌کنم
‫-سفر خوش بگذره! ‫-ممنون
‫چه کار داری می‌کنی؟
‫پسرا خوابیدن؟
‫آره، داشتن یه فیلم مزخرف کریسمسی ‫ می‌دیدن که خوابشون برد
‫می‌تونی بری بخوابی
‫من تا وقتی یولیا بیاد خونه بیدار می‌مونم
‫نه. من که به هرحال خوابم نمی‌بره. ‫بیدار می‌مونم
‫وای، از مدرول متنفرم
‫اونقدر میبرم تو فضا که احساس می‌کنم ‫هیچوقت قرار نیست بیام پایین
‫-خیلی عجیبه ‫-چی؟
‫قبلا، اگه می‌خواستم زندگیم رو توصیف کنم...
‫هیچوقت خاطراتم به ترتیب یادم نمیومد، مثلا...
‫همیشه با خونه‌هایی که توش بودم، ‫دوست‌پسرهایی که داشتم، پروژه‌های رقص،
‫سفرها، زایمان‌ها، مرگ‌ها و... ‫خاطراتم رو به یاد می‌آوردم
‫ولی هیچوقت یادم نمیومد چه سالی بودن
‫اما حالا، که به آخر خط رسیدم،
‫زندگیم داره به ترتیب تو ذهنم نشون داده میشه
‫مثل اینه که یه... پاورپوینت با نموداری از ‫خط زمانی زندگیم داره ارائه میشه
‫جوری که انگار وسط زندگیم یک تیکه نمودارِ ‫خاکستری ضخیم از افسردگی پس از زایمانه
‫خب من توی این نمودار چه جایگاهی دارم؟
‫-مثل یه نقطه؟ ‫-نه
‫مثل نقاط زیاد
‫که روی خط زمانی میاد و میره
‫درسته. مایه‌ی خوشحالیه
‫یولیا؟ سلام
‫سلام
‫حالت خوبه؟
‫آره
‫چه کار می‌کنین؟
‫سلام. چرا اینقدر زود اومدی خونه؟ ‫بهت خوش نگذشت؟
‫چرا ‫خوش گذشت
‫بدجوری شاش دارم
‫-اولین بارش نیست ‫-هیس!
‫اون ماجراجوئه
‫هوس یه زندگی پرشور رو داره ‫مثل خودت
خوب بلده تو رو خر کنه
‫آره.
‫بهم قول بده که مراقبش باشی
‫قول میدم
‫27 دسامبر
‫به محض اینکه تونستم میام اونجا ‫باشه، خدافظ
‫-بله؟ ‫-این عکس‌های رادیولوژیه
‫ممنون. گروه، فردا صبح بررسیشون می‌کنه
‫ما در مورد اینکه به بچه‌ها چی بگیم، ‫کمک می‌خوایم. باید اونا رو آماده کنیم
‫درسته. توی پرونده‌ی پزشکیت نوشته. ‫الآن زمان مناسبی نیست
‫پرستار متخصص تا ژانویه برنمی‌گرده
‫مهم نیست چه سمتی داشته باشه
‫بله؟ دارم میام. می‌بینمت. ‫همونطور که گفتم شرمنده‌ام
‫-کسی اینجا نیست که تجربه‌ی این کار رو داشته باشه؟ ‫-توی تعطیلات نه.
‫مردم توی تعطیلات نمی‌میرن؟ ‫ازشون می‌خواین صبر کنن تا بعدش بمیرن؟
‫مطمئنم متوجه هستید که ‫با این تعداد بچه چقدر کار سختیه
‫اون هم بدون جواب قطعی و بدون هیچ کمک ‫یه نفر باصلاحیت باید این کار رو انجام بده
‫-ما پزشک متخصص هستیم. از اون کارها نمی‌کنیم ‫-ولی انسان که هستین؟
‫شما هیچ تجربه‌ای با بستگان درجه یک نداشتین؟
‫متوجهم شرایط سختیه. ‫ما یه نسخه برات نوشتیم
‫آرام‌بخش و قرص خواب
‫بهت کمک می‌کنه آروم بشی ‫باشه؟ من متاسفم
‫سلام. به بیمارسرای لوویسنبرگ خوش اومدین ‫اسم من بِنِت هست. پرستار هستم
‫ممنون
‫-سلام ‫-سلام. خوش اومدین. بفرمایین داخل
‫خب، من توصیه می‌کنم ‫حقیقت رو از بچه‌ها مخفی نکنین
‫ولی تلاش کنید بر اساس سن و بالغ بودنشون، ‫ بهشون موضوع رو انتقال بدین
‫ولی بچه‌های تو به اندازه‌ی بچه‌هایی که ‫با همدیگه داشتین آسیب‌پذیر نخواهند بود
‫چون اونا هنوز یه مادر دارن
‫آنیا، مسئولیت 3 فرزند بزرگ‌تر من ‫ رو هم قبول کرده
‫توی زندگی اونا یه نقش کلیدی داره
‫توماس، مسئله اینجوری نیست ‫بچه‌های کوچیک‌تر مادرشون رو از دست میدن
‫در حال حاضر، فقط اونا هستن که بهشون فکر می‌کنم و می‌خوام مواظبشون باشم
‫تو همیشه انتظار داشتی من احساس و رفتارم ‫نسبت به بچه‌های تو و بچه‌های خودمون یکی باشه
‫نه فقط باهشون رفتار یکسانی داشته باشم، ‫بلکه حتی بهشون احساس یکسانی هم داشته باشم
‫من همیشه فکر می‌کردم این موضوع طبیعیه که ‫من رفتار ساختگی و بی‌عاطفه‌ای داشتم
‫ولی هیچوقت برام مشخص نبود که چقدر ‫در مورد خودم اشتباه فکر می‌کردم
‫من همیشه بچه‌های خودم رو بیشتر دوست داشتم
‫مثل این می‌مونه که ما همکار شدیم ‫توی یه حرفه‌ی کاملا متفاوت
‫-اینجا شبیه بیمارستان نیست ‫-کریسمس قبلی هم همین حرفو زدی.
‫من همیشه میگم که 10درصد امید، بیشتر از ‫ امیدی که خودتون دارین، به بچه‌ها بدین
‫مهم نیست توی چه سنی هستن، ‫هیچوقت نباید امیدشون رو از بین برد
‫-ولی به من هیچ امیدی ندادن ‫-ما هنوز در این مورد مطمئن نیستیم
‫اونا گفتن احتمالا یه تومور متاستاتیکه
‫لاعلاجه، اما امید دارن که بشه جراحیش کرد
‫خیلی‌خب، خوبه
‫توی بیمارستان اولوال ‫جراح‌های مغز بسیار بااستعدادی دارن
‫و تمامی آمارها باید با احتیاط خونده بشه
‫منظور؟
‫بیماری با سرطان ریه و متاستاز به مغز،
‫بر اساس داده‌های آماری، ‫ شانس زنده موندن کمی داره
‫ولی طی 30سال تجربه‌ای که من داشتم، ‫بیمارهایی رو دیدم که
‫از متاستاز مغز، جون سالم به در بردن
‫منتها تعدادشون کمتر از اونیه که ‫توی آمار‌های سرطان خودشون رو نشون بدن
‫چند نفر؟
‫به اندازه‌ی انگشتان یک دست
‫نمیشه توی خونه بهش زنگ بزنم؟
‫اینجوری نوبت بقیه رو بهم نمی‌زنم؟
‫الآن وقت خوبی برای درستکاری نیست
‫-می‌خوای من بهش زنگ بزنم؟ ‫-نه
‫اونجوری درست نیست
‫من چندجا زنگ زدم ‫پرس و جو کردم
‫میگن نه تنها بهترین جراح مغز اولواله، ‫بلکه توی نروژ هم بهترینه
‫-باشه. انجامش میدم. ولی باید تنها باشم ‫-باشه
‫بیرون منتظر می‌مونم
‫میشه قبلش چشمات رو بهم قرض بدی؟
‫موفق باشی
‫سلام
‫شما من رو نمی‌شناسین ‫اسم من آنیا ریختره
‫مزاحم شدم؟
‫باشه
‫من یکی از بیمارهای الوال هستم ‫و شرایط سختی دارم
‫توی مهمونی کریسمس بود، ولی اگه ‫امکان جراحی وجود داشته باشه، انجامش میده
‫جدی میگم. بسه
‫بشین سر جات
‫اونا منتظر ما هستن
‫بابا، مامان از اینکه ما همیشه ‫دیر می‌کنیم خسته شده...
‫همه باید اینجا باشن ‫بهش بگو...
‫یه مسئله‌ی خانوادگیه
‫-شما دارین از هم جدا میشین؟ ‫-نه
‫نه. آدا، ما از هم جدا نمیشیم
‫-کی باید شروع کنه؟ ‫-خودم شروع می‌کنم
‫باشه
‫خوبه
‫همه بیاین پیش کاناپه
‫خب، آنیا...
‫-قراره جلسه‌ی خانوادگی داشته باشیم؟ ‫-یه جورایی
‫به من اطلاع دادن که ‫من یه تومور توی مغزم دارم
‫به نظر میاد که از ریه‌هام ‫به اونجا منتشر شده
‫خبر خوب اینه که تومور جایی قرار داره که ‫فکر می‌کنن ممکنه قابل جراحی باشه
‫میگن که خطرناکه، ولی...
‫هنوز نمی‌دونیم که چه نتیجه‌ای خواهد داشت
‫فردا بیمارستان اطلاعات بیشتری رو به ما میده
‫می‌خوان روی سرت جراحی کنن؟
‫داخل مغزت؟
‫آره، ممکنه
‫خبر خوب اینه که، اگه بتونن عمل رو انجام بدن، ‫بهترین جراح کشور من رو عمل می‌کنه
‫ولی...
‫کریسمس قبلی بهمون گفتی که همه‌چی خوب میشه
‫همه همین فکر رو می‌کردن ‫حتی دکترها
‫ولی با این وجود، این اتفاق افتاد
‫ما امروز با یه دکتر صحبت کردیم که ‫چند مورد مشابه رو دیده بود که درمان شدن
‫-چند نفر بودن؟ ‫-تعداد کمی
‫شیر
‫-خدافظ ‫-خدافظ
‫خدافظ
‫متاسفم
‫برای چی؟
‫متاسفم اگه نامهربونی کردم
‫هیچ کاری نکردی که بخوای براش عذرخواهی کنی
‫-چرا کردم ‫-نه
‫مطمئنی؟
‫کاملا مطمئنم
‫-من هیچوقت خودم رو نمی‌بخشم ‫-برای چی؟
‫-برای اینکه سیگاری بودم ‫-این حرفو نزن
‫هیچکس نمی‌دونه علتش این بوده
‫-نه ولی من می‌دونم ‫-خودت رو سرزنش نکن
‫چی داری می‌خوری؟
‫دیازپام و زولپیدم...
‫28 دسامبر
‫واسه احتیاط چندتا لباس اضافه آوردم
‫و یکم قهوه‌ی درست و حسابی ‫ از اون فوری‌ها اصلا خوشم نمیاد
‫-بچه‌ها کجان؟ ‫-هنوز خوابن
‫-هیچی مثل غذا، حس تهوع رو از بین نمی‌بره ‫-به خاطر داروهای استروئیدیه
‫-همین داروها رو به کسایی که مشکل بی‌اشتهایی دارن میدن ‫-از کجا می‌دونی؟
‫دوست جدید آنلاین من: PubMed.com ‫(سایت مقاله‌های پزشکی)
‫صبح بخیر
‫سلام
‫صبح بخیر
‫ما داریم میریم بیمارستان ‫ورا اینجا پیشتون می‌مونه
‫سلام صبح بخیر
‫کنوت آسدام؟
‫سلام. من دکتر تیا فالکنتروپ هستم ‫لطفا همراه من بیا
‫متوجه شدم که شما مضطرب هستین ‫به خاطر همین یک راست میرم سر اصل مطلب
‫متخصص‌ها یه جلسه برگزار کردن و ‫ عکس‌های اِم آر آی تو رو بررسی کردن
‫ما عمل مغزت رو توی بالاترین اولویت میذاریم ‫و واسه‌ی دوم ژانویه برات نوبت گذاشتیم
‫5 روز دیگه
‫متوجه شدم که با یکی از ‫جراح‌های بیمارستان تماس گرفتی
‫و اون مسئولیت عملت رو بر عهده گرفته
‫همچنین، تصاویر نشون میدن که تومور...
‫از ریه‌ها متاستاز شده
‫که با این حساب لاعلاجه
‫حالا من چقدر وقت دارم؟
‫گفتنش کار سختیه ‫سرطان مثل یه پیاز لایه‌لایه است
‫-پیاز؟ ‫-آره
‫تصاویر بسیار پیچیده هستن ‫بستگی به نتیجه‌ی عمل داره
‫نتایج سی‌تی‌اسکن امروز از ریه‌هات،
‫مشخص می‌کنه که آیا به بقیه‌ی ‫اعضای بدنت هم انتشار پیدا کرده یا نه
‫و اقدامات درمانی بعدیت رو مشخص می‌کننه
‫میشه یکم دقیق‌تر توضیح بدین؟ ‫مسئله فقط من نیستم که
‫من باید...
‫من باید بدترین احتمال ممکن رو بدونم ‫ تا بفهمم چجوری باید بچه‌ها رو آماده کنم
‫آنیا...
‫تمام بیماران مبتلا به سرطان، موارد سختی هستن
‫بعضیاشون از روبه‌رو شدن با حقیقت سر باز می‌زنن ‫خیلی خسته کننده‌اس
‫باشه، ولی من می‌خوام بدونم که چقدر وقت دارم
‫در بدترین شرایط، ‫می‌تونم بگم 3 ماه
‫ولی امیدواریم که جراحی وقت بیشتری بهت بده
‫خود پروسه‌ی جراحی، خطرناک هست؟
‫تمامی عمل‌های جراحی شامل ریسک هستن ‫ولی جراحی‌های مغز به طور خاص،
‫جراح بهتر می‌تونه به این سوال پاسخ بده
‫میشه قبل از جراحی ازدواج کرد؟
‫ازدواج؟ خب، آره
‫ما یه کشیش توی بیمارستان داریم که ‫می‌تونه مراسم ازدواج رو انجام بده
‫در حالت عادی، با کاغذبازی‌هاش ‫مطمئن نیستم وقت بشه،
‫ولی میشه استثناء قائل شد
‫الآن خواستگاری کردی؟
‫نمی‌فهمم چرا الآن می‌خوای انجامش بدی
‫فکر کردم تو هم می‌خوای این کار رو بکنی
‫چند سال پیش، حتما ‫ولی آخه چرا الآن؟
‫انگار مثل...
‫مثل امضا کردن حکم مرگه
‫وگرنه می‌تونستیم تا بعد از عمل صبر کنیم
‫فقط حس کردم کار درستیه ‫تنها کاری که حس درستی بهم میده
‫اگه قرار باشه با هم ازدواج کنیم...
‫باید هر دو عاشق هم‌دیگه باشیم
‫دندانپزشکی
‫الو؟
‫درسته
‫نه، من نوبت نمی‌خوام ‫دندونم دیگه مهم نیست
‫من سرطان لاعلاج دارم
‫می‌تونی اسمم رو از توی لیستت خط بزنی
‫نفس بکش
‫نفست رو نگه دار
‫عادی نفس بکش
‫-می‌تونی نفس بکشی؟ ‫-انگار یکی به سینه‌ام چنگ می‌زنه
‫سعی کن آروم نفس عمیق بکشی
‫با شکمت نفس بکش
‫الآن آروم‌تر شدی؟ ‫با شکمت نفس بکش
‫مشکلی پیش نمیاد. از پسش برمیای ‫به جواب‌هایی که می‌خوای می‌رسی
‫دوباره می‌بریمت داخل و شروع می‌کنیم
‫نمی‌دونم
‫نمی‌دونم به خاطر داروهاشه، ‫به خاطر ترس از مرگه یا فقط خود آنیاست
‫خیلی حساس و تند شده
انگار توان مقابله با همچین چیزی رو نداشته، نمی‌دونم
‫آره، الآن اینجاست ‫باید برم
‫باشه، خدافظ
‫چطور بود؟
‫خیلی خوب نبود، نه؟
‫کی بود؟
‫دارم به دوستان و آشنایان زنگ می‌زنم ‫همونجور که توافق کردیم
‫فرانس بود
‫بابا چی؟
‫فک کنم اون تنها کسیه که ‫خودت باید بهش زنگ بزنی
‫نمی‌تونم
‫باشه
‫بقیه چی میگن؟
‫خب، اینکه نمی‌دونن چی باید بگن
‫برای تو و بچه‌ها متاسفن
‫فرانس گفت که بهت بگم ‫به تو فکر می‌کنه
‫-فقط همین رو گفت؟ ‫-نه
‫نه گفت که برای من هم متاسفه که ‫باید تنهایی از بچه‌ها مراقبت کنم
‫مشکلی نبود
‫تونستم تولید رو تا مدت نامعلوم عقب بندازم
‫هی...
‫من باید بدونم ‫تو همیشه بهم وفادار بودی؟
‫می‌خوام بدونم وقتایی که ما با هم بودیم، ‫کس دیگه‌ای هم بوده...
‫چیز مهمی نیست، پس از اینکه بهم بگی نترس
‫فکر کن آخرین خواسته‌ی منه ‫مبادله‌ی حقیقت
‫-به نظرت فکر خوبیه؟ ‫-باید فکر خوبی باشه؟
‫من یه بار لاس زدم و خوش‌گذرونی کردم
‫کاملا احمقانه و بی‌معنی
‫سریع تموم شد و سریع هم ‫فراموشش کردم. سال‌ها پیش
‫سر یه کار توی آلمان
‫یادم میاد
خوش‌گذرونیت واسه‌ات یه هدیه فرستاد، درسته؟
‫زشت‌ترین کت چرمی‌ای که تا حالا دیدم
‫سنگ‌شور
‫خودش طراحیش کرده بود
‫نمی‌دونستم که می‌دونی
‫نکته‌ی خنده‌دارش اینه که ‫من اصلا حسودیم نشد
‫من شدیدا سرگرم بچه‌ام یولیا بودم
‫ولی چیزی که از حسادت منو دیوونه می‌کرد،
‫کارت و نیاز بی‌اندازه‌ات ‫به مورد قبول واقع شدن بود
‫بزرگ‌ترین دشمن من اینا بودن
‫من فکر می‌کردم اینکه اینقدر سر کار باشی ‫و همیشه مشغول تهیه‌کنندگی غیرمنصفانه‌اس
‫ولی دیگه مهم نیست
‫دیگه چی؟
‫-چیز دیگه‌ای برای اعتراف هست؟ ‫-نه
‫تو نمی‌خوای از من بپرسی؟
‫مطمئن نیستم که دلم بخواد بدونم
‫خیالت راحت
‫من به طرز مسخره‌ای بهت وفادار بودم
‫تنها چیزی که بوسیدم، گردن بچه‌هامون بوده
‫ولی چیز خیلی خطرناک‌تری رو تجربه کردم
‫شدیدا عاشق یه نفر شدم
‫اگه دنبال قلبم می‌رفتم، الآن اینجا نبودم
‫پشیمونی؟
‫نه
‫اون مرد ارزشش رو نداشت
‫بریم خونه، پیش بچه‌ها؟
‫باشه
‫یه چیز دیگه
‫من اون حرفم رو که گفتم «بعد از من، ‫یکی دیگه رو پیدا کن» پس می‌گیرم
‫سلام
‫سلام. ببخشید دیر کردیم
‫-بفرمایین ماکارونی بخورین ‫-خوشمزه بود
‫-خیلی ‫-ممنون
‫چطور بود؟
‫ما داریم ازدواج می‌کنیم
‫چی شد؟
‫قراره دوم ژانویه تومور رو ‫از بدن آنیا خارج کنن
‫ما باید قبل از اون ازدواج کنیم
‫کی؟
‫-شب سال نو ‫-درسته
‫سه روز دیگه؟
‫ولی اون روز تولدته مامان
‫پس هم تولدته، هم روز ازدواج و هم سال نو
‫-عالی میشه ‫-اما...
‫کجا ازدواج می‌کنین؟
‫یه کشیش توی بیمارستان هست
‫ولی مطمئن نیستیم بتونیم ‫توی این زمان کم یه کلیسا پیدا کنیم
‫-حتما باید توی کلیسا زادواج کنین؟ ‫-یا اونجا، یا توی اتاق عبادت بیمارستان
‫برای اینکه بتونیم کاغذبازی‌ها رو دور بزنیم ‫باید توسط کشیش بیمارستان انجام بشه
‫ما توی بیمارستان ازدواج نمی‌کنیم
‫-نه ‫-ولی قراره جشن بگیریم، درسته؟
‫معلومه که جشن می‌گیریم
‫-فکر نمی‌کنم تعدادمون اونقدر بشه ‫-فقط 100 تا از صمیمی‌ترین دوستات
‫من می‌دونم چجوری جشن بگیرم
‫ولی توی آماده و برپا کردن خیلی خوب نیستم ‫ پس باید بهم کمک کنین
‫29 دسامبر
‫سلام
‫-اصلا خوابت نبرد ‫-نه
‫توماس!
‫داریم میریم بیمارستان رادیوم یه محقق رو ببینیم
‫بهمون فقط 20 دقیقه وقت داده ‫توماس درمان‌های توی آمریکا رو توی گوگل سرچ کرده
‫ما باید بدونیم نظر این محقق چیه. ‫توماس!
‫اینقدر لفتش میده که دارم دیوونه میشم
‫مطمئنی که فشار زیادی روت نیست؟ ‫منظورم اینه که...
‫آخه الآن باید ازدواج کنی؟ ‫درست قبل از جراحی؟
‫دیگه کی باید ازدواج کنم؟
‫نظرت چیه؟ حالا که تولدم ‫و عروسیم توی یک روزن،
‫دیگه سالی فقط یک بار مجبورین یادم بیفتین
‫تازه آتیش‌بازی سال نو هم دارین
‫ما باید بریم
‫15 دقیقه زود رسیدیم
‫باید اعتراف کنم، بیماری تو ‫یه مورد جالب با مسائل پیچیده‌اس
‫اینکه یه نفر با تشخیص تو رو درمان ‫ کرد یا نه؟ و اینکه چه درمانی؟
‫امروزه بیش‌تر بیماران سرطان ریه، ‫راننده‌های کامیون هستن
البته به جز اون وکیل‌های عجیب و غریب، مگه نه؟!
‫بیاین اونجا بشینیم ‫خیلی طول می‌کشه بخوایم برگردیم دفترم
‫مطمئنا از قبل می‌دونین ‫که بیماری تو درمانی نداره
‫چیزی که ما ازش مطمئنیم اینه که ‫تو به خاطر این سرطان می‌میری
‫توصیه‌ی من اینه که وقتت رو با گشتن دنبال ‫یه معجزه‌ی درمانی در خارج از کشور تلف نکن
‫همچین جیزی وجود نداره. یا اینکه درمان‌های ‫جایگزینی هستن که تاثیرشون ثابت نشده
‫یا درمان‌های سختی که عمرت رو زیادتر ‫می‌کنن ولی کیفیت زندگیت باقی‌مونده‌ات رو پایین میارن
‫فکر می‌کنم تمامی همکاران من ‫در خارج از کشور با من موافق باشن
‫اگه خودت بودی، چه کار می‌کردی؟
‫فکر می‌کنم حرف‌زدن در موردش وقتی ‫ توی این وضعیت نیستی آسون باشه.
‫ولی فکر نمی‌کنم واسه زندگی می‌جنگیدم ‫سعی می‌کردم از باقی عمرم لذت ببرم
‫با شراب و غذای خوب،
‫با خانواده‌ام باشم. بچه‌ها. ‫از مثلا 4 هفته‌ای که باقی مونده
‫به جای اینکه 4 ماه تنهایی، توی یه بیمارستان ‫توی آمریکا، تحت یک درمان دردناک قرار بگیرم
‫این، کاریه که من می‌کردم
‫فکر کنم جوابمون رو خیلی شفاف گرفتیم
‫گشتن دنبال یه معجزه‌ی درمانی فایده نداره
‫مجبور نبودی از اون احمق بپرسی ‫اگه جای من بود چه کار می‌کرد
‫-تو می‌خواستی همه‌چی رو بدونی ‫-تو نیستی که داری می‌میری. پس حق نداری سوال بپرسی
‫این یکی خالیه
‫حقیقتش ما چندین بار ‫از همدیگه خواستگاری کردیم
‫ولی دفعه‌ی اول، توماس هنوز متاهل بود ‫بعدش طلاق گرفت
‫ما خواستیم بچه‌دار بشیم ‫بعدش خونه‌مون رو عوض کردیم
‫و باز هم بچه‌دار شدیم
‫و کار، مقدار زیادی کار ‫و بیماری پدر و مادرهامون
‫بعدش یه زمانی بود که هر دوتامون ‫می‌خواستیم با هم ازدواج کنیم
‫ولی توماس یه جشن عروسی بزرگ می‌خواست ‫و من یه جشن کوچیک
‫واسه همین هیچوقت به توافق نرسیدیم، ‫یا اینکه یه بار چند سال پیش حتی تاریخ هم تعیین کردیم
‫ولی توماس، یه پروژه کاری گیرش اومد
‫به‌هرحال، یادم نمیاد
‫هر دفعه یه چیزی میشد ‫یا خواسته‌ی یه نفر مانع میشد
‫اینا واسه‌ی قبل از این بود که رابطه‌مون خراب شه. ‫دیگه مطمئن نبودیم که همدیگه رو می‌خوایم یا نه
‫ولی تصمیم گرفتیم یکم دیگه تلاش کنیم ‫این، برای کریسمس قبلی بود، که من مریض شدم
‫بعدش بهتر شدم و بعد دوباره عود کرد ‫و الآن که اینجاییم
‫-میشه ما توی کلیسا ازدواج کنیم؟ ‫-شب سال نو؟ کار آسونی نیست
‫چون فکر کنم آنیا نمی‌خواد توی بیمارستان ‫ازدواج کنیم
‫شاید بتونیم یه اتاق عبادت پیدا کنیم
‫تعدادمون خیلی زیاد نیست ‫شاید سی نفر
‫من سعیمو می‌کنم ولی نمی‌تونم قولی بدم
‫وقتی چیزی فهمیدم بهتون خبر میدم
‫-به محض اینکه بتونم، باهاتون تماس می‌گیرم ‫-ممنون
‫چقدر مسخره بود. اصلا یه سوال هم ‫ نپرسید که ما کی هستیم
‫شاید بهش وقت ندادی
‫لازم نیست برای اجرای یه ازدواج، ‫تمام جزئیات زندگیمون رو بدونه
‫-جزئیات؟ ‫-شاید اهمیتی نداره
‫فکر می‌کنم تو ما رو ‫به داغون‌ترین شکل توصیف کردی
‫زندگیمون رو مثل یه رابطه‌ی طاقت فرسا ترسیم کردی ‫من اینجوری به زندگیمون نگاه نمی‌کنم
‫خب، چجوری نگاه می‌کنی؟
‫توماس، من نمیدونم تو چی می‌بینی ‫بهم یه تصور جدید بده
‫-این کارو نکن ‫-ما یک زندگی یکسانی رو نداشتیم
‫زندگی... زندگی بی‌نقص نیست
‫اون همه مدت تو از رفتن حرف می‌زدی ‫ولی من هیچوقت نخواستم تو رو ترک کنم
‫ جای تو بودن تو این شرایط اصلا آسون نیست
‫ولی الآن این تویی که بی‌رحم شدی
‫30 دسامبر
‫-پنکیک؟ ‫-آره لطفا
‫-این سومیته ‫-نه دومیه
‫-مطمئنی؟ ‫-آره، یکی خوردم، این هم دومی
‫نگران نباش، بازم درست می‌کنم
‫ورا؟ تو ساقدوش من میشی؟
‫از خدامه
‫ولی باید چه کار کنم؟
‫پشتت راه برم و دامن لباست رو نگه دارم؟
‫نمی‌دونم
‫ولی تو لباس سفید می‌پوشی؟
‫خوبه
‫پس کلید خونه‌ی خدا، این شکلیه
‫نظرت چیه؟
اینجا یخه
‫زیادی بزرگه ‫بی‌روحه
‫فقط همین انتخاب رو داریم
‫ترجیح میدم بیرون، توی قبرستون ازدواج کنم
‫ساده‌تر از چیزیه که وقتی آویزونه به نظر میاد ‫قشنگه. باید امتحانش کنی
‫می‌تونی امتحانش کنی
‫اینجا یه آینه هست ‫می‌تونی بری روی این جعبه خودت رو ببینی
‫حالت بد شده؟
‫آره
‫شاید بهتره یه دیازپام بخوری
‫خونه جا گذاشتم
♪Back to Black Amy Winehouse♪
‫-آنیا؟ اینجا چکار می‌کنی؟ ‫ -سلام
‫سلام
‫پیامت رو خوندم
‫-من فردا تماما در اختیارت هستم ‫-به این زودی اومدین خونه؟
‫فقط اومدم یه چیزی رو بردارم ‫توماس توی ماشین منتظره. سلام فرانس
‫اصلا نمی‌تونم تصور کنم الآن چه حسی داری
‫-سلام پسرا. فقط اومدم یه چیزی رو بردارم ‫-تو اتاق من سرک نکشی
سورپرایزه!
‫مامان؟ ‫چرا اومدی خونه؟
‫قبل از اینکه بریم بیمارستان، ‫باید یه کاری رو انجام می‌دادم
‫-چرا پیش بقیه نیستی؟ ‫-اونا یه جوری ادا در میارن،
‫انگار یه عروسی کاملا معمولیه
‫ولی تو مامان منی
‫عجله دارم یولیا ‫قراره نتایج رو بگیریم
‫من نمی‌تونم باهاتون بیام؟
‫متاسفانه نه
‫سلام
‫آنیا
‫عکس‌های سی‌تی‌اسکنت چیزی ندارن ‫توی ریه‌ات توموری نیست
‫آنیا؟
‫یه لحظه... ‫فک کنم...
‫بگیرش نیفته ‫بیا اینجا
‫نفس عمیق بکش. باشه؟ ‫دستمو بگیر. نفس بکش
‫قرار بود جراح خبر رو بهت بگه ‫ولی من دیگه نمی‌تونستم صبر کنم
‫آره
‫نه. نه
‫اون از من سنش بیشتره ‫ولی منم که بیمارم
‫ما داریم ازدواج می‌کنیم
‫هی، من دیگه نمی‌خوام بدونم که ‫فکر می‌کنن چقدر زمان دارم
‫واسه همین دیگه نمی‌پرسم
‫می‌تونین اینجا بشینین ‫روی سکو جا واسه دوتاتون هست
‫ببخشید وسط تعطیلات زنگ زدم خونه‌تون
‫نیازی به عذرخواهی نیست. ‫وضعیتت قابل درکه. خیلی‌خب
‫به نظر میاد یکم ناخوشی، ‫ولی الآن سردردت چطوره؟
‫الآن نسبت به قبلا، بهتر شده یا بدتر شده؟
‫-بهتر شده ‫-خوبه
‫کاری که الآن می‌خوام بکنم اینه که ‫توضیح بدم سر عمل چه اتفاقی قراره بیفته
‫تا همه چیز برای دوتاتون واضح و مشخص باشه
‫اینا عکس‌های ام‌آر‌آی 23 دسامبر هستن
‫و اینجا جایی که تومور متاستاز قرار داره
‫توی تصویر سمت راسته، ولی ‫پشت نیمکره‌ی چپت هست
‫و... میشه دست بزنم؟
‫ما از طریق یک برش 20 سانتی، ‫از پشت سرت وارد میشیم
‫برش حدودا تا اینجاست. ‫و متاستاز‌ها رو برمیداریم
‫ناحیه‌ی خاکستری تیره که اینجاست، ‫همون اِدِم یا مایعه
‫به خاطر درمانت با مدرول، الآن باید ‫خیلی کوچک‌تر شده باشه
‫اگه عمل موفقیت‌آمیز باشه، ‫با توجه به نتایج سی‌تی‌اسکن ریه‌هات
‫ما یک پِت‌اسکن (هسته‌ای) انجام میدیم تا ‫ببینیم به بقیه‌ی اعضای بدنت انتشار داشته یا نه
‫ولی همه‌ی اینا بستگی به عملت داره
‫میشه یه سوال بپرسم؟
‫آره
‫خود عمل چه خطراتی می‌تونه داشته باشه؟ ‫بدون در نظر گرفتن متاستازها
‫در بدترین حالت، جراحی ممکنه ‫به قشر بینایی آسیب برسونه
‫و دید محیطیت رو تا آخر عمرمختل کنه. ‫در اون صورت دیگه رانندگی نمی‌تونی بکنی
‫نیازی به رانندگی ندارم. ولی نمی‌خوام مثل ‫یه عروس زامبی باشم. حتما باید بخوابم
‫می‌خوام آرامش داشته باشم. تنها چیزی که ‫می‌خوام اینه که یه شب کامل بخوابم
‫میشه لطفا دیگه مدرول نخورم؟
‫نمی‌تونی یه دفعه قطعش کنی، ولی اگه ‫دوز مدرول رو نصف کنی، بهتر میتونی بخوابی
‫-ممنون. ‫-کم کردنش ممکنه افسردگی بیاره
‫واسه همین حواست باشه که ‫قبل از عمل، حرفای بیخود نزنه
‫-بیخود؟ ‫-احتمالا اتفاقی نمیفته
‫ولی دوز بالا ممکنه موجب جنون و توهم بشه. ‫بر اساس چیزی که الآن می‌بینم و می‌شنوم،
‫باید فورا دوز داروش رو نصف کنه
‫این، لباس عروسی مادرم بود
‫نگهش داشتم
‫ممنون ورا ‫ولی نه
‫می‌خوام لباس خودم رو بپوشم ‫همون که سبز تیره‌اس
‫اون خیلی دلگیره
‫نه
‫تیره‌اس. ‫مثل لباس عزاداری سیاه نیست
‫ورا...
‫متاسفم
‫تو نباید منو آروم کنی!
‫دوز مدرولت رو نصف کردی؟
‫-قرص خواب هم خوردی؟ ‫-آره
‫الآن دیگه باید بخوابی
‫باید بخوابی، تا فردا روز خوبی باشه
‫شب سال نو
‫هورا، هورا، هورا!
‫تولدت مبارک!
‫مامان، تولدت مبارک!
‫آنیا، چی دوست داری بخوری؟ ‫نون تست، ماست؟
‫خیلی گرسنه‌ام نیست ولی ممنون
‫ولی یه فنجون از قهوه‌های ‫مرغوب ورا می‌خوای دیگه؟
‫ممنون
‫تولدت مبارک!
‫تو کل شب رو خوابیدی ‫مثل خرس
‫-واقعا؟ ‫-آروم به نظر میای
انگار از برق در آوردنم
‫آنیا، من الآن باید برم
‫آرتور دو ساعت دیگه میاد دنبالت
‫مامان کجا می‌خواد بره؟
‫-واسه‌ی مامان برنامه‌های محرمانه ریختیم ‫-متنفرم از محرمانه
‫می‌دونم
‫ یولیا، لباس سفید نمی‌پوشم ‫سعی کردم یکی بگیرم ولی بهم نمیومد
‫اونقدر مهم نیست
‫مهم نیست
‫-تو ناراحت شدی؟ ‫-تو چی؟
‫نه
‫شاید از اون نوع عروسی‌ها نیست
‫نمیگم از این عروسی اضطراری‌هاست ‫(که به خاطر حامله شدن می‌گیرن)
‫فقط...
‫-استرس داری؟ ‫-آنیا؟ تلفن
‫-آرتوره؟ ‫-نه، شماره‌ی ناشناسه
‫الو؟
‫فکر نمی‌کنم تا حالا با هم حرف زده باشیم
‫شاید بهتر باشه خودت با توماس حرف بزنی ‫توماس!
‫که اینطور
‫ممنون، ولی کافیه. من از قبل ‫یه تاریخ رو با جراحم هماهنگ کردم
‫این زندگی خودمه، نه تو
‫تو با یه جراح دیوونه به اسم اولست، ‫ توافق کرده بودی؟
‫میگه تو موافقت کردی که اون عمل رو انجام بده
‫وقتی داشتم تحقیق می‌کردم، ‫تلفنی با هم حرف زدیم
‫-مال قبل از این بود که بدونم امکان جراحی هست ‫-کلی سرم غر زد که چرا از بقیه زودتر نوبت گرفتم
‫گفت زمان‌بندی اهمیتی نداره، ‫چون هیچ امیدی نیست
‫خدای من، چجوری می‌تونه همچین حرفی بزنه؟
‫آنیا، من با اون جراح حقیر هیچ قراری نذاشتم
‫یکم دلشوره دارم
‫من و ورا هیچی از عروسی گرفتن نمی‌دونیم
‫-تو تنها کسی هستی که تجربه‌ای داشتی. ‫-اون مال خیلی وقت پیشه
‫آخرین باری که توماس ازدواج کرد، ‫من 4 سالم بود
‫-بریم؟ ‫-آره
‫توی اینترنت نوشته، داماد نباید عروس ‫رو ببینه تا وقتی که از توی راهروی کلیسا بیاد
‫ما مراقبش هستیم
‫-تو مراقب خودت باش ‫-ممنون
‫فکر کردی چه مدلی می‌خوای؟
‫واقعا موهای فوق‌العاده‌ای داری
‫سلام. بالاخره برات یه چیز سفید ‫پیدا کردم بپوشی
‫یا بهتره بگم برای یولیا
مغازه‌های زیادی باز نبود. ‫نگاهش کن!
‫-قشنگ نیست؟ ‫-خیلی، ممنون
‫توماس پایینه پیش فرانس. فرانس می‌خواد بهت ‫سلام کنه، نمی‌دونست که اون ساقدوش داماده
‫-الآن اینجان؟ ‫-آره
‫آره، توماس... ‫می‌خواست موهاش رو اصلاح کنه
‫آرایشگاه‌های دیگه همه بسته بودن. ‫واسه همین برای دوتاتون همینجا نوبت گرفتم
‫مهمون ما. ‫-ممنون
‫سلام. حال عروس چطوره؟
‫آنیا؟
‫نشنیدی آرتور چی گفت؟ ‫تو باید تا کلیسا تنهام بذاری
‫نمی‌بینی چقدر همه چیز دیر شده؟ ‫کل این تدارکات مسخره؟
‫حتما به یه حکم مرگ نیاز داشتی تا خودت رو ‫فراموش کنی و یه دفعه کار درست رو انجام بدی؟
‫حالا که دیگه همه‌چی تموم شده؟
‫من چطوری می‌تونم توی راهروی کلیسا قدم ‫بردارم بدون اینکه به مراسم ختم خودم فکر نکنم؟
‫من چقدر ترسو بودم ‫باید چند سال پیش ترکت می‌کردم
‫ولی خیلی خسته بودم
‫داشتم زیر بار تو و بچه‌ها له می‌شدم
‫ولی حالا اینجا گیر افتادم ‫و احساس می‌کنم یه احمق نمک‌نشناسم که
‫نمی‌تونه چیزی رو از تو قبول کنه
‫نمی‌خوای ازدواج کنیم؟
‫آنیا...
‫بله
‫رحمت و برکت خدا بر تو باد ‫پدر و سرور ما، عیسی مسیح
‫آنیا و توماس عزیز. شما به اینجا آمدید ‫تا با هم وصلت کنید
‫ما جمع شده‌ایم تا جشن بگیریم...
‫آیا می‌پذیرید همدیگر را در خوشی و ناخوشی، ‫در فقر و ثروت مراقبت ‌کنید و گرامی بدارید
‫تا وقتی که مرگ شما را از هم جدا کند؟
‫بله
‫ممنون ‫خیلی ممنونم از همگی
‫لعنت!
‫سلام ایزاک
‫حدود 20 سال پیش، من دو نفر رو دیدم ‫ که عاشق همدیگه شدن
‫چیزی که هر دوتاشون انکار می‌کردن
‫ولی من مطمئن بودم که ‫اونا با هم رابطه‌‌ی نامشروع دارن
‫گرچه من مطمئن بودم ‫رابطه‌شون خیلی زود تموم میشه
‫تنها کسی هم نبودم که این فکر رو می‌کرد
‫عشقشون به نظر غیرممکن میومد ‫و من...
‫اگه اشتباه نکنم یادم میاد که تو، آنیا...
‫تو از اینکه عاشق توماس شدی، ‫بدجوری عصبانی شده بودی
‫خیلی با برنامه‌هات جور در نمیومد
‫ولی الآن بیشتر از همیشه مشخصه که ‫ شما دوتا برای همدیگه خلق شدین
‫نه، چی شد...؟
‫لعنت بهش، ‫خیلی‌خب
‫بیاین یه بار دیگه شروع کنیم
‫این هدیه‌ی من به شماست
‫الآن می‌تونی شروع کنی
‫♫Romantikken Gjer Meg Sjuk ‫Stein Torleif Bjella♫
‫♪تمام افکار و آهنگ‌های غمگینم رو کنار گذاشتم♪
‫♪اونا هیچوقت نتونستن بهم کمک کنن ‫کاری رو به سرانجام برسونم♪
‫♪تمام مهربانی‌ها و عشق‌های دنیا♪
‫♪باید نصیب عزیزکم بشن♪
‫♪باید فریاد بکشم؟ ‫کمکی می‌کنه؟♪
‫♪وقتی چشم‌هام رو می‌بندم، ‫خودم رو می‌بینم♪
‫♪حالا که سر از پا نمی‌شناسم♪
‫♪دارم میرم که♪
‫♪شیرین عسلم رو ببینم♪
‫♪هیچوقت دلت واسه اون دروغ‌های ‫ خوب قدیمی تنگ نمیشه♪
‫♪ما قراره تا آخر دنیا همدیگر رو ببوسیم♪
‫♪می‌ترسی از اینکه مسیر طولانی‌ای در پیش داریم♪
‫♪ولی نمی‌دونی که من چقدر سریع می‌دوم♪
‫♪اگه همین الآن من رو بپذیری،♪
‫♪هر روز تو رو خشنود می‌کنم♪
‫♪من می‌تونم با لبخند زدن به خودم صدمه بزنم♪
‫♪هر چی نباشه،♪
‫♪خوب بلدم نقش بازی کنم♪
‫♪وقتی تمام خودت رو پیش من بیاری،♪
‫♪طاقتش رو ندارم فعلا♪
‫♪قلب من به دو نیم تقسیم شده♪
‫♪عشق، من رو بیمار می‌کنه♪
‫-نمی‌دونم چی بگم؟ ‫-چطوره بگی «سال نوت مبارک»؟
‫باید اینو بگم. من امیدوارم بهترین‌ها اتفاق بیفته ‫ولی اگه نیازی بهم بود اینجا هستم
‫آماده‌ام که از بچه‌ها مراقبت کنم
‫نباید این حرفو می‌زدم ‫ولی تمام ذهنمو درگیر کرده
‫ممنون ورا ‫ولی بچه‌ها یه پدر دارن
‫یولیا؟
‫من نمی‌دونستم تو وجود داری
‫ای کاش می‌تونستم تو رو با خودم ببرم آخرت
‫اولین روز سال نو
‫دارم تصور می‌کنم که قبلا شما چجوری بودین
‫چرا هیچکدوم از اینا رو به ما نگفتین؟
‫خیلی چیزا هست که من نمی‌دونستم
‫تمام اون رازهایی که ‫قبل از به دنیا اومدنم وجود داشتن
‫همه‌ی آدم‌بزرگا فرق داشتن
‫رک‌تر از همیشه بودن
‫حداقل شما دوتا اینجوری بودین
‫چه فرقی؟
‫نمی‌دونستم شما دوتا می‌تونین ‫اینقدر عاشق همدیگه باشین
‫یعنی قبلا هیچوقت ندیده بودم...
‫شاید یه بار توی تابستون سال‌ها پیش
‫مثل دوتا بچه شده بودین
‫2 ژانویه
یه لحظه...
‫همینجاست. متاسفانه شما نمی‌تونین ‫ وارد اتاق عمل بشین
‫وقتی به هوش اومدی من اینجا منتظرم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.