‫کلمهٔ وحشت: اسم.
‫یک: ترس، خوف یا بیم شدید و ‫آزاردهنده. دو: مخالفت و ناسازگاری شدید.
‫سه: یک ژانر ادبی یا سینمایی که ‫حس وحشت را به‌وجود می‌آورد.
‫«اگه یه فیلم ژانر وحشت پرطرفدار بشه ‫همه می‌گن که بریم ژانر وحشت بسازیم»
‫«این یه ژانریه که کهنه ‫نمی‌شه.» «جرج رومرو»
‫خوبی دههٔ 80 میلادی اینه که ‫فیلم‌های ژانر وحشتِ درجه یک توش پره.
‫فیلم‌هایی که خودم یادمه:‏
‫درخشش.
‫قبرستان حیوانات خانگی.
‫سری فیلم‌های هالووین.
‫موجود.
‫بازی بچگانه.
‫اکسترو.
‫همنشینی گرگ‌ها.
‫کوجو.
‫آرواره‌های 3 ولی سه بُعدی.
‫زوزه.
‫گرسنگی.
‫قل ترسناک.
‫دیوانه.
‫پسران گمشده.
‫تاریکی نزدیک.
‫جمعه سیزدهم.
‫مرده شریر.
‫مرده شریر 2.
‫بازگشت مردگان.
‫روز مردگان.
‫ارواح خبیثه.
‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن.
‫دستهٔ هیولاها.
‫مگس.
‫برپاخیزان جهنم.
‫بچهٔ جایگزین.
‫احیاگر.
‫کمپ استراحت.
‫کله کدو و جمعهٔ سیزدهم قسمت 4.
‫توی دههٔ 60 و 70 کسی به ‫فیلم‌های ترسناک امیدی نداشت.
‫مردم هالیوود همیشه اون رو به چشم یه ‫پسرخواندهٔ موقرمز از خانواده می‌دیدن.
‫یه موج بزرگ و نوظهوری ‫از خلاقیت وجود داشت.
‫توی دههٔ 80 فیلم‌های ژانر ‫وحشت خیلی خوبی ساخته شد.
‫به یه آزادی‌ای رسیدین که ‫می‌تونین هر چیزی بسازین.
‫برداشت ازش آزاد بود.
‫توی دههٔ 80 جلوه‌های ‫بصری شدیداً ارتقا پیدا کرد.
‫یه ذات سرکشِ عجیبی داشت.
‫دیگه شخصیت‌های خانمِ ‫قدرتمند داشت عادی‌سازی می‌شد.
‫توی فیلم‌هامون موجود بود، خون‌آشام ‫بود،‏ فیلم‌های اسلشر بیشتر می‌ساختیم.
‫کم‌کم همه متوجه شدن که ژانر ‫وحشت هم می‌تونه باحال باشه.
‫دیگه همه واقعیت رو فهمیدن.
‫دیگه شما می‌تونستین هرچی بگین و ‫بسازین و هرچی که می‌خواستین شدنی بود.
‫خیلی توی نخ این ‫کارها رفته بودیم.
‫شاید بعضی وقت‌ها جالب ‫نمی‌شد ولی همه شاخ درمیاوردن.
‫ما نمای جذابی برای ‫نشون دادن بهتون داریم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فکر کنم هر کسی روی این زمین ‫یه نیمهٔ تاریک‌ای توی خودش داره.
‫فیلم‌های ژانر وحشت راه خوبیه ‫تا بذاریم اون تاریکی خارج شه.
‫این که توی فیلم با ترس‌هات ‫روبه‌رو شی خیلی آسوده‌تره.
‫مثل اون قطاریه که توی ‫شهربازی سوارش میشی.
‫اول می‌شینی، ترسیدی، می‌دونی که ‫چیزیت نمیشه، بعدش پیاده میشی و می‌تونی...‏
‫چیزی که تجربه کردی رو به رفیق‌هات ‫یا دوست صمیمیت تعریف کنی و بگی:‏
‫«واو، ما سوارش شدیم!‏»
‫اما یه رویارویی روانشناختی با ترس هم ‫وجود داره و بیشترمون، مخصوصاً وقتی که...
‫موهامون سفید میشه، ترس‌مون ‫از مُردنه تا چیز دیگه‌ای.
‫چرا اصلاً توی دنیایی که این همه ‫ترس وجود داره فیلم ترسناک می‌سازیم؟
‫و فکر می‌کنم برای خیلی از مردم ‫به‌خاطر مکانیسم مقابله‌ای‌شون باشه.
‫مردم از تماشای فیلم‌های ترسناک لذت می‌برن ‫چون با این کار ترس خودشون کمتر میشه.
‫هرچند وقتی بچه بودم جرئت نداشتم تماشا کنم ‫چون زیادی می‌ترسیدم ولی یه چیزی وجود داره...
‫که البته من خوشحالم ‫جزئی از شخصیت من نیست.
‫مردم وقتی می‌بینن که یکی دیگه اون کارها ‫رو کرد، لذت می‌برن و یه‌کم خلاص میشن.
‫همه وقتی یه فیلم ترسناک می‌بینن، دوست دارن ‫بدون که اگه خودشون توی اون موقعیت بودن،
‫ چیکار می‌کردن.
‫واسه همین همیشه ‫داد می‌زنین و می‌گین:‏
‫«اونجا نرو، بالای پله‌ها نرو» و ‫خیلی جالبه که اون رو می‌بینین و می‌گین:‏
‫«اگه من بودم زنده می‌موندم؟»
‫بزرگ‌ترین مقابله با خیر و ‫شر همیشه توی وجود خودمونه.
‫فیلم ترسناک سعی می‌کنه که حلش ‫کنه. سعی می‌کنه باهاش مقابله کنه.
‫داستان همهٔ اون فیلم‌ها همین‌ان.
‫یه اسطوره‌شناسی قدیمیه.‏
‫یکی از دلایلی که فکر می‌کنم فیلم‌های ترسناک ‫تأثیر بیشتری روی مخاطبین جوان‌تر دارن...
‫اون حس نامیرا بودنه.
‫اون‌ها به مرگ و زندگی فکر نمی‌کنن و برای ‫همین بدنی که دو قسمت شه براشون جالب‌تره،
‫تا این که یه موضوع ‫شخصی باشه جالبه.
‫به‌نظرم هرچی که ترس توی ‫فیلم‌ها آزاردهنده‌تر وخالصانه‌تر باشه،
‫تجربهٔ شما درمانی‌تر ‫و غنی‌تر خواهد بود.
‫کلی چیزهای ترسناک توی دههٔ 80 ‫بود، مغر آدم منفجر میشه وقتی با این که...
‫چقدر چیز اون زمان ‫ساخته شد فکر می‌کنه.
‫از فیلم بگیر تا موزیک و رادیو. ‫نسلی که عاشق تلویزیون بود.
‫که در رو به چیزهای دیگه باز کرد.
‫که فیلم‌ها و تلویزیون ‫رو تحت‌تأثیر قرار داد.
‫شبکهٔ ام‌تی‌وی ‫محبوب‌ترین شبکهٔ دنیا بود.
‫همیشه تماشا می‌کردیش.
‫خب، سیندی لاپر رو که می‌شناسین،‏ تورن ‫پتی، جکسون براون، بروس اسپرینگستین.
‫همهٔ برنامه‌ها هم بلد بودم.
‫40 برنامهٔ برتر ‫تلویزیون حرف نداشتن.
‫همه‌شون پر طرفدار و ‫خوب و محبوب بودن.
‫یه گروه خوب بعد ‫از یه گروه خوبِ دیگه.
‫و توی دههٔ 80 موسیقی خوبی هم بود.
‫مثل متالیکا و آزی
‫قهرمان‌های جذاب و خفن داشتیم.
‫مدل موهای دههٔ 80...
‫کلی مدل موهای شبیه ‫اسلحهٔ مرگبارِ مل گیبسون.
‫نمی‌دونم می‌پسندیدم یا نه.
‫مدل مو مولت.
‫آره، جالب نبود.
‫همه‌مون مو بلند و ‫اسپری مو داشتیم.
‫اون مدل مو اذیت نمی‌کرد،
‫بیچاره می‌کرد.
‫موهای بزرگ و پد ‫شونهٔ بزرگ و مواد.
‫کلی مواد.
‫شاید رونالد ریگان ‫الهام‌بخش ژانر وحشت بود.
‫همیشه یه سری سطح فکر قدیمی بود که می‌گفتن ‫انقدر بچه‌ها رو به اختیار خودشون گذاشتی،
‫حالا باید خودمون دست به کار شیم.
‫و دوران رونالدو ریگان ‫دقیقاً همین شکلی بود.
‫دوران خیلی سخت و ظالمانه‌ای بود.
‫توی اون دوران داشتن دوست صمیمی و ‫عنوان یه‌سری مسائل سیاسی دشوار بود.
‫چون دههٔ 80، وضعیت در ‫هر شرایطی خیلی نابسامان بود.
‫مواد، جشن، رابطه، ‫همه‌گیر شدن ایدز.
‫توی اون دهه وضعیت به‌شدت ‫بد بود و فیلم‌های ترسناک...
‫انعکاسی از اون وضعیت بود.
‫و یه تئوری‌ای هست که میگه ‫وحشت زمانی خودش رو نشون میده،
‫که دولتی سرکوبگر ‫وجود داشته باشه.
‫چیزی که باعث ترس ما میشه ‫ارتباط زیادی با جامعه داره.
‫بعد از سری فیلم‌های هالووین با اَوکو ‫امبسی برای دو فیلم دیگه قرارداد داشتم و...
‫اولین فیلم «مه» بود
‫داستان روحی بود که توی سفر ‫به انگلیس و استون‌هنج نوشته شد.
‫به دبرا هیل گفتم اینجا فوق‌العاده‌ست. ‫و وقتی که دور می‌شد مه غلیظی...
‫اون اطراف شکل می‌گرفت.
‫به خودمون گفتیم یعنی چی ‫توی این مه می‌تونه باشه؟
‫من قرار بود که یه فیلم ‫ترسناک رو کارگردانی کنم.
‫قرار بود همین ایده رو یاده کنیم چون ‫همون‌جا بود که این ایده به سرم زد.
‫پس، رفتیم سراغش.
‫راستش، از اون مدل داستان‌های ‫قدیمی مرتبط با روح هستش.
‫از اون کارهای خون و ‫خونریزی و ترسناک نیست.
‫فیلم مه توی پوینت ریز واقع ‫در کایفرنیا فیلمبرداری شد.
‫یه منطقهٔ چشم‌نواز بود.
‫دوست عزیزم، آدرین باربو،
‫کل اون مدت رو بالای برج بود ‫واسه همون هیچوقت کنار هم نبودیم.
‫جیمی لی،
‫ماشین گرفت و اولین حرفی که از دهنش ‫در اومد این بود: «دیوونه میوونه که نیستی؟»
‫دیوونه میوونه که نیستی؟
‫معلومه که هستم.
‫و بعدش هم بهش نوشیدنی تعارف ‫کردم و سکانس بعدی رفته بودیم خونه.
‫نیک کسل شخصیت اصلی فیلم مه ‍ه
‫این اسم بازیگر اون نقشه.
‫همچنین خاطرهٔ خوبی ازش دارم چون ‫وقتی که دوربین داخل اتاق آدرین زوم می‌کنه،
‫می‌بینیم که یه بچه بغل ‫آدرینه و اون بچهٔ منه.
‫کسایی که آخر فیلم از مه بیرون اومدن ‫و وارد کلیسا شدن، هال هالبروک رو...
‫با خودشون بهشت بردن ‫یا شایدم جهنم، نمی‌دونم.
‫اون دوست‌های جلبکی‌مون ‫رو اصلاً دوست نداشتم.
‫اصلاً اون دوست‌های ‫جلبکی‌مون رو دوست نداشتم.
‫اون‌ها توی اون لباس‌های ‫دریایی و جلبکی‌شون عالی بودن.
‫پروانه‌های بزرگ و دستگاه‌های ‫مه‌ساز سعی می‌کردن مه‌ای درست کنن،
‫که عجیب، ترسناک و ‫تهدید‌آمیز به‌نظر برسه.
‫اون‌وقت با یه نسیم ملایم همش خراب می‌شد ‫و حالا باید دوباره از اول شروع می‌کردیم.
‫و مجدد راه می‌انداختیمش.
‫بعد از اتمام کار مجدد گرفته شد، ‫چون خوب نشده بود و فیلمنامه تغییر کرد.
‫یه‌جورایی انجامش ‫خیلی زمان می‌برد.
‫من که... برام کابوس بود.
‫دیگه نمی‌خوام هیچوقت ‫اون کار رو تکرار کنم.
‫توی فیلم بچهٔ جایگزین، جرج سی. اسکات وقتی ‫که داره توی سیاتل پروندهٔ مرگ بچه‌ای که...
‫خیلی عجیب زندگی می‌کنه رو ‫بررسی می‌کنه متوجهٔ چیزی میشه.
‫اون آهنگ جان راسل، ‫ترانه‌سرایی که سعی داره...
‫بعد از از دست دادن خانواده‌ش ‫بهبود پیدا کنه، رو اجرا می‌کنه.
‫و حتی مقابل همسر واقعی خودش، ‫تریش وندویر، بازی می‌کنه و متوجه میشه...
‫که قصد این روح کوچولو ‫چیزی بیشتر از بازیه.
‫یه شعریه که شما رو به فکر ‫می‌بره، بهتون حس سودازدگی میده.
‫و منم توسط این فیلم طلسم شدم.
‫فکر می‌کنین که راجع‌به خونهٔ روح‌زده‌ست ‫ولی خیلی بیشتر از این چیزهاست.
‫خیلی مهیج و عمیقه.
‫بازیِ بازیگرها فوق‌العاده‌ست، و خونه‌ای ‫که توش فیمبرداری کردن خیلی جذابه.
‫و شما فکر می‌کنین که ‫یه خونهٔ واقعیه ولی نیست.
‫اون خونه سِت بود.
‫و سکانس‌های خارجی ‫کنار یه خونهٔ دیگه گرفته شد.
‫همه‌چیز اون حس‌وحال ‫و اضطراب رو میده.
‫کلی سکانس‌های به‌یاد موندنی روح ‫توی این فیلم هست و بچهٔ جایگزین...
‫فیلم مناسبیه که قبل از «داستان ارواح» ‫از پیتر استراب که سال بعد اومد ببینین.
‫فیلم هالووین از جان کارپنتر رو یادمه ‫که بر خلاف فیلم‌های ترسناک بریتانیایی،
‫همون فیلم‌های ارواح، ‫خیلی گیراتر بود.
‫به‌نظرم بازی و کادربندی ‫به‌شدت خوب بود.
‫ایده‌ای که توش می‌تونستین یه داستان ‫ساده با عناصر ترسناک خلق کنین.
‫این اتفاق در رو به روی ‫فیلم جمعهٔ سیزدهم باز کرد.
‫خیلی‌ها دلیل اینکه اولین فیلم خودشون ‫رو ترسناک می‌سازن اینه که آرزون‌ان،
‫نیازی به بازیگرهای بزرگ یا متخصصی ندارن. ‫مخصوصاً در دههٔ 80 تنها چیزی که برای...
‫ساختن یه فیلم موفق نیاز داشتین، ‫با تشکر از جمعهٔ سیزدهم و امثالهم،
‫یه سری مرگ‌های متوالی بود.
‫ما روح‌مون هم خبر نداشت ‫که قراره فیلم موفقی بشه،
‫یا تحولی توی ژانر ‫وحشت به‌وجود بیاره.
‫ما می‌خواستیم یه فیلم خوب ‫بسازیم که زمانش 90 دقیقه باشه.
‫و توش صدا و دیالوگی باشه که به ‫موقع از دهن بازیگرها بیرون میاد،
‫و امیدوار باشیم که ‫بازخورد خوبی داشته باشه.
‫کل خواسته‌مون همین بود.
‫فکر کنم بیشترش رو غریزی ‫پیش رفتیم و ازش لذت بردیم.
‫سکانس مرگم واقعاً جالب بود.
‫تام ساوینی از گردنم قالب گرفت و ‫وقتی که سرم رو این‌جوری بالا می‌بردم،
‫خیلی بی‌نقص باز می‌شد.
‫اون از زاویهٔ دید قاتل بود ولی ‫شما هیچوقت قاتل رو ندیدین.
‫فقط می‌دونستین که این ‫آدم حالش خوب نیست.
‫وقتی که موزیک پخش میشه شما ‫چیزی که قاتل می‌بینه رو می‌بینین،
‫به جای اینکه یه قاب ‫سادهٔ از دوربین باشه.
‫همه عاشق امضا کار هری ‫منفرینی توی جمعهٔ سیزدهم‌ان.
‫م-م-م ک-ک-ک
‫میگه م-م-م، ک-ک-ک
‫چون مخفف «کشتن» و «مامان» ـه ‫ولی من همیشه چ-چ-چ و ها-ها-ها می‌شنیدم.
‫یا شاید گوشم مشکل داره.
‫من فکر می‌کردم ها-ها-ها-ها باشه ‫ولی راستش بکش-بکش-بکش-بکش ‍ه.
‫چ-چ-چ، ها-ها-ها ‫راستش من این‌جوری میگم.
‫کلی سکانس ترسناک و خون‌آلود داره ‫ولی اونی که یادت میاد قتل کوین بیکنه.
‫خیلی عجیبه.
‫اوه، خیلی ناجور.
‫بتسی پالمرِ بی‌نظیر.
‫اون توی آقای رابرتس بازی کرده.
‫بازیگر خیلی خوبی بود.
‫چطور اون تبدیل به ‫قاتل روانی میشه؟
‫با لبخند این حرف رو می‌زنه و همون لحظه ‫دوربین میره روی صحنهٔ غرق شدن جیسون و...
‫من گفتم: شماها دیوونه‌این.
‫خودتون هم می‌دونین که دیوونه‌این ‫و براتون هیچ اهمیتی نداره.
‫این خودش یه خصوصیت ترسناکه.
‫تصویربرداری جمعهٔ ‫سیزدهم مثل آب خوردن بود.
‫و خیلی‌هامون از ساختن فیلم لذت ‫بردیم و اصلاً برای ما ترسناک نبود.
‫ولی برای بار اولی که دیدمش ‫راستش چند بار کابوس دیدم.
‫انتظار سکانس ‫پایانی فیلم رو نداشتم.
‫آلیس خیلی راحت توی ‫قایقه و اون بچه، جیسون...
‫با اون قیافهٔ عجیبش ‫از دریاچه میاد بیرون.
‫مرسی تام ساوینی که ‫اون‌جوری منو ترسوندی.
‫واقعیتِ موفقیتِ این ‫فیلم بیشتر شانس بود.
‫توی زمان و مکان ‫درستی اتفاق افتاد.
‫همه‌چی خودش جور شد.
‫توی زمان خودش فیلم ترسناکی ‫بود ولی فکر نکنم کسی حدس می‌زد...
‫که قراره... نمی‌دونم، ‫الان چندتا شده؟
‫حدوداً 12 تا جمعهٔ سیزدهم بسازیم.
‫درخشش فیلم ‫فوق‌العاده و قدرتمندیه.
‫نقدها توی همه‌جای ‫دنیا شدیداً منفی بود.
‫شاید چندتا استثنا توشون پیدا ‫کنی، ولی فیلم محبوبی نبود.
‫هرچند با مخاطبین سنین پایین‌تر چنان ‫ارتباط قوی‌ای پیدا کرد که به‌یاد ماندنی شد.
‫و من شدیداً ازش ناامید ‫شدم چون عاشق کتابش بودم.
‫و درخشش مثل کتابش نبود.
‫نگاه کوبریک به داستان ‫یه قوس خاصی داشت.
‫بعضی وقت‌ها چند دور تماشا ‫نیازه تا از یه اثر قدردانی کنی.
‫ولی اون جذابیت هیپنوتیزم‌وار کوبریک ‫رو داره که نمی‌تونین از دستش فرار کنین
‫و اگه اتفاقی پخشش ‫کنم تا آخر نگاه‌ش می‌کنم.
‫فکر می‌کنم «درخشش» بهترین هنر بازیگری ‫بین تمام فیلم‌های ژانر وحشت رو داشت.
‫پسر، جک نیکلسون واقعاً ‫از کنترل خارج میشه.
‫این همه کار بدون بازیگوشی ‫از جک یه احمق می‌سازه.
‫آدم وحشت می‌کنه.
‫ترس توی صورت شلی دیوال ‫معلوم بود. انگار جک نیکلسون واقعاً...
‫تحملش رو نداشت.
‫کار به جایی رسید که به خودم گفتم ‫این‌ها شخصیت داستانی‌ان یا بازیگر...
‫که توی صحنه دیوونه شده بودن.
‫اون‌ها در این حد خوب بودن.
‫اونجا که همسر شخصیت اصلی باید تصمیم بگیره ‫که آیا همسرش دیوونه شده یا مشکل از خودشه،
‫ اون قسمت سخت‌ترین بخش بازیه.
‫و فکر کنم تمام خانم‌ها دوست دارن ‫تا لحظهٔ آخر نسبت به همسرشون...
‫شک داشته باشن و آخرش ‫بگن وای، باید از اینجا فرار کنم.
‫اون دوقلوها.
‫هیچوقت تصویرش از ذهنم پاک نمیشه.
‫و اون زنی که توی وان بود.
‫اون هیچوقت تصویرش ‫از ذهنم پاک نمیشه.
‫سکانسی که همیشه توجه من رو جلب ‫می‌کنه وقتیه که میره نوشیدنی بخوره.
‫داره حرف می‌زنه و بعد دوربین کات ‫می‌خوره و بعد یه متصدی اونجا می‌بینیم.
‫هر لحظه و هر دیالوگی ‫رو بی‌نظیر اجرا می‌کنه.
‫جوری که نمی‌تونین ‫ازش چشم بردارین.
‫فکر کنم هر فیلمی که توش والدین ‫شخصیت منفی باشن تماشاش سخته.
‫این حس اعتماد به افرادی که اطراف‌تون ‫هستن و اینکه چطور یهو نسبت‌به کسی که...
‫دوستش دارین احساس ترس ‫می‌کنین روی من تأثیر شدیدی می‌ذاره.
‫خیلی ترسناکه.
‫پایان بزرگ کار توی اون هزارتوئه.
‫به فیلم نگاه کنین، چی توی روند کار کمه؟ ‫قرار بود که توی دمای زیر صفر ضبط بشه،
‫ولی توی یه استودیو ضبطش کردن.
‫بازیگرها بازدم تنفس نداشتن.
‫کوبریک حواسش به تمام جزئیات هست و ‫همه‌چیز باید سر جاش باشه و هزینه‌ش...
‫مهم نیست، فقط درست انجامش بدیم، ‫ولی با این حال خبری از بازدم تنفس نبود.
‫درخشش به عنوان اثرِ استنلی کوبریک ‫منتشر شد نه به عنوان اثر استیون کینگ.
‫برای یه مدت طولانی فروشنده‌ها از ‫آوردن اسم استیون کینگ دوری می‌کردن،
‫چون اسم اون یادآورد اثری ترسناک بود. ‫و اثر ترسناک یه آشغال یک‌بار‌مصرف بود.
‫خود استیون کینگ گفت ‫که از درخشش متنفر بود.
‫کینگ حتی فیلمنامه رو برای کوبریک ‫نوشت که کوبریک اون رو کنار گذاشت.
‫فکر می‌کنم این اتفاق ‫برای کینگ ناراحت‌کننده بود،
‫چون این کتاب جنبهٔ ‫شخصی‌ای برای اون داشت.
‫وقتی کوبریک فیلمنامهٔ کینگ رو رد ‫کرد دلیلش این بود چون فکر می‌کرد...
‫امروزه دیگه همه می‌تونن ‫از این فیلم‌ها بسازن.
‫تبدیل به ژانری شد که با هر بودجه‌ای ‫می‌شد ساخت که خب، قبلاً این‌طور نبود.
‫فیلم «در لباسی ‫خیره‌کننده» خیلی واضح بود،
‫چون گرچه دی پالما این ‫موضوع رو انکار می‌کنه،
‫فکر کنم دی پالما معتقده که هیچوقت ‫فیلم‌های آرجنتو رو ندیده و این ممکنه...
‫درست باشه چون بعضاً این چیزها ‫به‌طور ناخودآگاه شبیه به هم میشن.
‫ولی اینطور به‌نظر میومد که اون ‫داشت مفاهیم زیبای فیلم جالو رو...
‫به آثار ترسناک آمریکایی میاورد.
‫همین که فیلتر ستاره‌شکل رو توی بازتاب ‫ابتدایی استفاده می‌کرد و بعدش صدای...
‫پینگ! و از این دست هنر ساختن ‫تصاویر متحرک و همه‌چیز به نوعی...
‫رویایی بود.
‫بیشتر از فیلم‌های ترسناکِ ‫دیگه توش احساسات دخیله.
‫من واقعاً جذب تضاد بین ‫تصور خشونت و ارائه زیبا...
‫و نا‌همخوانش شده بودم.
‫«محو شدن به سمت سیاهی» با هنرنمایی ‫دنیس کریستوفر یه بازگشت به ژانر اسلشره.
‫فیلم راجع‌به یه طرفدار ژانر وحشته ‫که شبیه هیولاهای معروف لباس می‌پوشه
‫تا یه‌جورایی قتل‌های ‫انتقام‌جویانه رو نشون بده.
‫کسایی که توی زندگی ‫باهاش بد برخورد کردن.
‫سکانس پایانی فیلم توی تئاتر ‫چینی گراومن توی بلوار هالیووده.
‫مثل یه کپسول زمان عجیب از مردمیه ‫که سال 1980 توی حاشیهٔ لس‌انجلس...
‫زندگی می‌کردن.
‫و تصویر زیبایی از هوادارهای ‫طرد شدهٔ ژانر وحشت نشون میده،
‫که به‌نظرم مثل یه سایهٔ ‫بزرگ روی دههٔ 80 هست.
‫در یک سمت مردم میگن که ‫مسافرخانهٔ جهنم کاملاً آشغاله،
‫خشن، مخوف، حال‌بهم‌زن ‫و گمراه‌کننده‌ست.
‫و در سمت دیگه مردم از مسافرخانهٔ ‫جهنم به عنوان یه کمدی که قادر به...
‫نمایش جنونی طنزآمیز بوده یاد ‫می‌کنن و مابقی فیلم‌های مزخرف مثل...
‫کشتار با اره‌برقی در ‫تگزاس رو زیر سؤال می‌برن.
‫نبوغ‌آمیز بود چرا که مسافرخانهٔ سلام بود ‫ولی چراغ نئونی سوخت و به جهنم تبدیل شد.
‫مغزم سوت کشید، ‫به‌نظرم خیلی خفن بود.
‫بعدش میری فیلم رو می‌بینی و ‫میگی این هم چندشه هم ترسناک.
‫توی خودت میری و ‫میگی این منو ترسوند.
‫دوتا شخصیت شرور عالی.
‫یکی که نقاب یه خوک رو ‫زده بود و اره‌برقی داشت،
‫اون حرف نداشت.
‫این فیلم یکی از آخرین کارهای...
‫بازیگر فیلم‌های کابوی‌ای روری ‫کلهون که بازیگر لاغریه بود.
‫فکر کنم دلیلش این بود که ‫اون زمان سرطان داشت.
‫اون درگیری آخر فیلم با اره‌برقی.
‫اره‌برقی یکی از بدترین سلاح‌هاییه که ‫توی هر نوع درگیری‌ای ممکنه استفاده کنین.
‫فقط کافیه کوچیک‌ترین چیزی رو ‫سمتش پرتاب کنین تا دیگه کار نکنه.
‫پس، بدترین سلاح برای درگیریه.
‫اگه می‌خواین فیلمی ببینین که هوای دههٔ ‫80 رو داشته باشه، دیگه دنبال چیزی نباشین.
‫در ضمن، عنوان فیلم حرف نداره.
‫اوه، من عاشق «دیوانه»ام.
‫چیزی که دیوانه رو از بقیه جدا ‫می‌کنه کیفیت ایفای نقش بازیگرهاست.
‫انتخاب بازیگر درجه یک، داستان‌سرایی ‫درجه یک تدوین و ویرایش درجه یک.
‫اون فیلم مثل یه صاعقه می‌مونه.
‫وقتی روند داستان کُند میشه به این ‫دلیله تا شما رو برای اتفاق آماده کنه.
‫واسه من زیادیه.
‫همین گواهِ قدرتِ این فیلمه.
‫شما تام ساوینی که خودش از ‫ویتنام اومده و همه‌چیز رو راجع‌به...
‫صحنه‌های خشن ‫می‌دونه برای گریم دارین.
‫پوست سری که توی فیلم می‌بینین روی شما ‫تأثیر می‌ذاره، چون خیلی نزدیک به واقعیته.
‫این یه فیلم مستقله که ‫امروزه ساختنی نیست.
‫ولی عده‌ای تماشاچیِ تشنه بودن و ‫همین زمینه‌ساز سبک عاشقانه-شکنجه شد.
‫و چندین سال بعد فیلم مسافرخانه ‫اومد و یه ژانر فرعی رو شکل داد.
‫درک دوران سیستم ویدئوی خانگی برای ‫کسی که ودران نپستر رو تجربه کرده سخته.
‫دوره‌ای که توش همه‌چیز موجوده.
‫شما ناگهان به دنیای سینمای فراتر از ‫خاطرات‌تون از شرکت فیلمسازی همر...
‫که وقتی بچه بودین شبکهٔ 11 ‫بخش می‌کردن از دسترسی داشتین.
‫عصر مغازه‌های فروش فیلم بود ‫هر گوشه‌ای یکی از اون‌ها پیدا می‌شد.
‫و چیزهایی ببینین که هیچ آدم ‫معمولی‌ای به‌طور عادی تماشا نمی‌کنه.
‫و این عصر یه معدن طلا برای کارگردان‌های ‫سرخپوستی بود که جز تخیلات خوب‌شون،
‫هیچ بودجه‌ای نداشتن.
‫همه توی این مغازه‌ها می‌رفتن،
‫شب‌تون با تماشای ‫همون فیلم‌ها شروع می‌شد.
‫می‌دویدم سمت مغازه و توی ‫فکر این بودم که بدون مادرم،
‫چی می‌تونستم اجاره کنم.
‫و یه جنگی هم بین سیستم ‫ویدئو خانگی و بِتا داشتیم.
‫مثل جنگ بین کوکاکولا و پپسی ‫توی دنیای فن‌آوری ویدئو بود،
‫که مشخصاً سیستم ویدئوی خانگی برنده ‫شد و مغازه‌ها هم همون رو انتخاب کردن.
‫یه جادویی توی این ‫نوارهای سیستم خانگی بود.
‫یادمه اولین نوارهایی که اجاره کردیم ‫کابوس در خیابان الم و مخلوقات بود.
‫و یه نوار هم برای مادرم گرفتم.
‫و بعدش یه جنبهٔ ‫طبقه‌بندی اتفاق افتاد.
‫من می‌تونم کلکسیون ‫ویدئو داشته باشم!
‫حالا می‌تونم اندازهٔ آلبوم‌های ‫موسیقی، فیلم داشته باشم.
‫ناگهان یه حس مالکیت نسبت بهش داشتم ‫حسی که قبل از اون دوران وجود نداشت.
‫دیگه نگهداری فیلم ‫برای کسی اهمیت نداره.
‫دیگه کسی برای ‫داشتن‌شون طمع نداشت.
‫دیگه همش توی فضای ابریه.
‫دیگه همه‌چیز توی دستگاه‌های دیجیتال، ‫گوشی‌ها، آی‌پد شماست و قطعاً...
‫این اتفاق به مهیجی قدیم نیست.
‫ما اولین نسلی بودیم که همه‌چیز ‫رو توی شبکه‌های کابلی دیدیم.
‫که یعنی زودتر تماشا‌شون ‫کردیم که یعنی واسه ما...
‫قبول کردنش نسبت‌به نسل‌های امروزی ‫که یواشکی سینما میرن سخت‌تر بود.
‫ولی الان دیگه همه‌ش ‫وارد خونهٔ من شده.
‫حالا که مادرم تا سه ساعت سر ‫کاره بذار ببینم سینه‌مکس چی داره!
‫اچ‌بی‌او چی داره؟
‫من مزیت شبکه‌های کابلی و هم ‫سیستم اجارهٔ فیلم رو تجربه کردم.
‫باید یه تصمیمی می‌گرفتین که ‫اون شب می‌خواین چی تماشا کنین!
‫هر چیزی که ساخت یونیورسال پیکچرز ‫بود رو تماشا می‌کردم. توبی هوپر باید...
‫چیزهایی که توی ویدئو ‫ضبط شده بود رو می‌گرفت.
‫مثل فیلم پرخاشگر. تام ‫ساوینی توی پرخاشگر درخشید.
‫ما اون رو هم اجاره کردیم،
‫من فکر کردم که یه فیلم درست و حسابی ‫می‌گیریم. ولی فقط چندتا سکانس از فیلم بود.
‫باورم نمیشه که...
‫سه دلار پول چیزی رو دادم که ‫توی انتشار استودیویی می‌دادم و...
‫تام ساوینی بود که توی ‫ویدئو اینور و اونور می‌رفت.
‫یهو یه کاری داشتین که نه فیلمنامه، ‫نه بازی، نه کارگردانی خوبی داشت.
‫ولی اون حس و حال مخصوص رو داشت.
‫افرادی مثل چارلی بند و راجر کورمن ‫بعد از اون، زندگی‌شون عوض شد.
‫بعد از سروْصدایِ وی‌اچ‌اس.
‫چارلی بند واقعاً ‫خالق اون سبک بود.
‫چارلی ازشون فاصله گرفت.
‫امپایر پیکچرز و چارلی بند فرصتی ‫رو برای استعداد جدید فراهم کردن...
‫تا تاثیر خودشون رو گذاشته باشن.
‫اون‌ها دارن کارهای همه‌گیر بزرگ‌ترها ‫رو می‌بینن و سعی می‌کنن زودتر...
‫و با هزینهٔ کمتری اونجا برسن.
‫چارلز بند یه جریان بی‌پایانی از محصولات رو ‫راه انداخت و بعضی‌هاش واقعاً باارزش بودن.
‫خیلی جالب نیستن.
‫کلی خون و خونریزی هست، جلوه‌ها و ‫بازیگری بدرد نمی‌خورن و خط زمانی مسخره‌ست.
‫اون‌ها دقیقاً چیزی که می‌خواستم ‫بودن و من عاشق‌شون بودم.
‫خیلی از هوادارها بهم گفتن وقتی که دنبال ‫فیلم دیگه‌ای بودن «برپاخیزان جهنم» رو دیدن،
‫و جلوی قفسهٔ فیلم‌های بلاکباستری ‫بعد از دیدن تصویر کله‌میخی وایسادن.
‫اون یه ارتباط چشمی کاملاً ‫مستقیم با شما برقرار می‌کنه.
‫تصویر میگه که ببین ‫با خودم چیکار کردم.
‫حله تصور کن که با ‫تو ممکنه چیکار کنم.
‫تصاویر روی فیلم‌ها در ابتدا اهمیتی نداشتن ‫تا وقتی که بعضی از این فیلم‌های ترسناک مهم،
‫منتشر شدن.
‫و بر اساس میزان موفقیت‌شون، ‫ناگهان کاور فیلم‌ها خیلی پراهمیت شدن.
‫مشخصاً هرچی روشن‌تر و ‫شکه‌کننده‌تر باشن احتمالاً بهترن...
‫و شانس فروش اون ‫فیلم بیشتر خواهد بود.
‫تصویر حتماً برای انتخاب عنوانی ‫از یه فیلم نیاز بود. انگار که که...
‫شما از اکران اون فیلم، ‫باهاش آشنایی دارین.
‫قدیم واقعاً نیاز بود که پاشین و ‫دنبال چیزی که می‌خواین بگردین.
‫باید از فرصت‌ها استفاده می‌کردین و ‫اگه فیلمی یه پوستر خیلی خفن داشت،
‫من جذبش می‌شدم.
‫معمولاً تصویر بازیگرهاست که باعث ‫میشه شما اون فیلم رو انتخاب کنین.
‫اون رو اجاره نکنین.
‫اون رو همیشه می‌تونین ‫اجاره کنین ولی این رو...
‫اون‌ها می‌دونستن.
‫اون‌ها می‌دونستن کدوم‌هاشون فیلم‌های ‫خوبی‌ان چون بهشون دسترسی داشتن.
‫یکی از پوسترهایی که توی دههٔ 80 شدیداً ‫دوست‌شون داشتم برای فیلم راهروی وحشت بود.
‫چون روی اسکلت ‫پوستر راهروی وحشت...
‫عناوین فیلم‌های ‫دیگه نوشته شده بود.
‫من راهروی وحشت رو برمی‌داشتم ‫و عنوان‌ها رو نگاه می‌کردم،
‫و توی مغازه قدم می‌زدم، و سعی ‫می‌کردم اون فیلم‌ها رو پیدا کنم.
‫ولی این کار باعث شد فیلم‌هایی رو ببینم ‫که خودم هیچوقت انتخاب‌شون نمی‌کردم.
‫من برای شرکتی که کار طراحی پوستر ‫فیلم‌های هالووین رو به عهده داشت کار کردم.
‫همونی که چاقو از داخل...
‫کدوی هالووین رد شده ‫و خیلی به‌یاد موندنیه.
‫اون طراحی تکلیف ‫تماشاچی رو مشخص کرد.
‫به‌نظرم اون یه کمپین ‫تبلیغاتی بی‌نظیر بود.
‫پوستر کابوس در خیابان الم ‫تصویر صورتِ نانسیه که روی تخته.
‫پوستر فوق‌العاده‌ایه.
‫یعنی یه کار هنریه.
‫مثل یه عکس یا یه پوستر به ‫سبک فیلم‌های امروزی نیستش که...
‫شما فقط عکس ستاره‌های فیلم ‫رو توی یه ژست خوب دارین...
‫و این‌جور عکس‌ها الان خیلی رایج‌ان، ‫ولی اون زمان طراحی اون پوستر...
‫این زیباییِ هنری که توی تمامی فیلم‌های ‫کابوس در خیابان الم بود من رو متأثر کرد.
‫هرچند که جزء فیلم‌های ‫با بوجهٔ پایین بود.
‫من یادمه که داشتم از بلوار سانست رد ‫می‌شدم و یه ساختمون مرتفع اونجا بود،
‫و یه طرف اون ساختمون به‌طور کلی نقاشی ‫پوستر کشتار با اره‌برقی در تگزاس 2 بود.
‫یادمه که تحسینش کردم.
‫ایدهٔ کیت کارسون بود که یه نسخهٔ ‫کمدی از «کلوپ صبحانه» بسازیم.
‫به‌نظرم اون کار بی‌نظیر ‫بود. همچنین حس می‌کنم...
‫مردم رو متوجهٔ این کرد که...
‫ما به‌قدری که می‌خواستن کشتار ‫با اره‌برقی 2 جدی باشه، نیستیم.
‫پوستر ابتدایی که توبی انتخاب کرده بود ‫قرار نبود که اسمش «کلوپ صبحانه» شه.
‫اون کلوپ صبحانه رو انتخاب ‫کرد تا مغازه‌دارها رو گول بزنه...
‫تا توی قفسه‌ها بذارنش چون ‫به‌نظر خیلی بی‌خطر میومد.
‫واقعاً هم شبیه یه ‫فیلم ترسناک نیست.
‫بیشتر شبیه یه فیلم هالووینی ‫یا فیلمی با لباس‌های مبدله.
‫باید حواس‌تون باشه که تبلیغات به‌ندرت ‫چیزی که خود فیلم هست رو نمایش میده.
‫منم اگه پوستر فیلم «فروشگاه ‫خردکنی» رو دیده بودم اجاره‌ش نمی‌کردم.
‫چون پوسترش هیچ ‫ربطی به فیلم نداره.
‫تدبیر ما برای فیلم زوزه این بود ‫که یه فیلم اسلشر معمولی باشه.
‫و این موضوع مشخص نباشه که توش ‫عناصر ماوراءالطبیعی و گرگینه هم هست.
‫فکر کنم در نهایت به یه پوستر ‫خیلی زیرکانه از پنجه‌های دستی که...
‫پوستر رو پاره کرده و پشتش ‫یه زنی داد می‌زنه رسیدن.
‫و توی آمریکا به هر دلیلی، تصمیم ‫داشتن که از اون خانم استفاده نکنن،
‫اون‌ها می‌خواستن پوزهٔ ‫گرگینه رو استفاده کنن.
‫واسه همون توی تبلیغات ‫بریتانیایی پوستر همونه...
‫اما به‌جای اون خانم، ‫پوزهٔ یه گرگینه‌ست.
‫شما دوست داشتین که ‫محصول‌تون با عناوینِ به اصطلاح...
‫ضعیف‌تر فرق داشته باشه و قصد ‫داشتین که انتظارات رو برآورده کنین...
‫و برای قشر وسیع‌تری ‫موردپسند واقع شین.
‫از هر راهی که بود ‫می‌خواستین که جذب‌شون کنی.
‫هر طوری که می‌خواستین مردم رو گمراه ‫کنین. و وقتی که فیلم رو تماشا کردن...
‫دیگه دیر شده.
‫دیگه نمی‌تونن ‫پول‌شون رو پس بگیرن.
‫خب، دههٔ 80 فیلم‌های ‫اسلشر سلیقهٔ مردم نبود.
‫اون ژانر همراه با علایق ‫اکثریت پیش نمی‌رفت.
‫مردم کلی فیلم‌های ‫ترسناک متفاوت می‌ساختن.
‫کلی کارگردان داشتین که با بوجهٔ پایین ‫کارشون رو توی دههٔ 70 شروع کردن،
‫و توسط کمپانی‌های نیمه معروف ‫مثل اوکو امبسی کشف شدن،
‫و فرصت ساخت فیلم‌های ‫بزرگ‌تر بهشون داده شد.
‫شما جان کارپنتر رو داشتین که از هالووین ‫به مه، فرار از نیویورک و جانور رسید.
‫شما جو دانته رو داشتین ‫که از پیرانا به زوزه رسید.
‫شما دیوید کراننبرگ رو داشتین که از فیلم ‫هار به فرزندان و اسکنرها و بعدش هم...
‫به منطقهٔ مُرده رسید.
‫یه‌جورایی شاهد ظهور خیلی ‫از کارگردان‌های ستاره بودین.
‫اسکنرها رو احتمالاً وقتی ‫که خیلی کوچیک بودم دیدم.
‫من و دوستم قطعاً به‌خاطر ‫پوسترش اون رو اجاره کردیم.
‫مایکل ایرون‌ساید ‫این‌جوری روی جلد فیلمه.
‫به خودم گفتم حتماً ‫باید این فیلم رو ببینیم.
‫من که نمی‌دونستم به ‫چه تله‌ای دارم دم میدم.
‫نمی‌تونین بدون اشاره به ‫ترکوندن سر توی اسکنرها،
‫راجع‌به فیلم‌های ترسناک ‫دههٔ 80 صحبت کنین.
‫وقتی این اتفاق میفته خیلی وحشتناک و از ‫تمام وجوده که حتی وقتی بچه بودم می‌گفتم...
‫این خفن‌ترین چیزیه که دیدم. مسلماً ‫این ماجرا واسه قبل از سی‌جی‌آی ـه.
‫و یهو اون رفیق‌مون ‫که عینک داشت... بوم!
‫به عنوان یه بچه واکنشم این بود:
‫این چه کوفتیه...
‫کراننبرگ، رفیق!
‫و بعدش همه‌جا پخش می‌شدن. ‫می‌دونم، خب یه شاتگان ورداشتن و...
‫با کلی جگر مرغ یا همچین چیزی ‫پرش کردن و بهش شلیک کردن.
‫ولی خدای من، خیلی طبیعی بود.
‫اون انفجار احتمالاً مثل اون شلیکیه ‫که از کنار کمان نگهبان پیر رد میشه.
‫به این معنی که: «خب، ‫از اینجا به بعدش با ما.»
‫خیلی از بازی‌ها توی اسکنرها جواب دادن ‫چون زحمتِ کار روی صورت بازیگرها بود.
‫حالا، شما مایکل ‫آیرون‌ساید رو دارین.
‫این فرد باید درون مایهٔ فیلم رو ‫به‌خوبی بشناسه و با صورتش انتقال بده.
‫همش وابسته به اینه که بهش ‫باور داشته باشیم یا نه، درسته؟
‫و اون توی کارش حرف نداره.
‫فیلم «ولنتاین خونین من» احتمالاً ‫اسلشر محبوب من از 1981 ـه.
‫نکتهٔ جالب راجع‌به ‫ولنتاین خونین من اینه که...
‫تصاویر گرافیکیِ جالب همراه ‫با جلوه‌های کاربردی‌ای داشت،
‫ولی 9 دقیقه از اون رو...
‫حذف کردن.
‫مرگ موردعلاقهٔ من قطعاً ‫اونیه که برای اکران حذف شد.
‫یه شخصیت پیر و مستی به ‫اسم هَپی بود که رفته بود...
‫یه سری به معدن بزنه ‫و ببینه اونجا چه خبره.
‫یه کلنگ میره توی چونه‌ش و ‫جلوه‌ویژه‌ش خیلی وحشتناکه.
‫و یکی از اون قتل‌هاییه ‫که وقتی دیدمش گفتم:
‫«چطوری این رو ساختن؟»
‫یکی از چیزهایی که در مورد این فیلم ‫دوست دارم اینه که چقدر خوش‌ساخته.
‫و قسمتیش برای اینه که واقعاً ‫داخل یه معدن فیلم‌برداری شده.
‫ظاهراً مالکین معدن بعد از اینکه ‫فهمیدن قسمتی از فیلم توی معدنه،
‫کلی واسه تمیز کردن معدن زمان صرف کردن ‫که این موضوع خلاف خواستهٔ اعضای تیم بود.
‫برای همین مجبور شدن ‫دوباره اون معدن رو شلوغ کنن،
‫تا اون ظاهری که برای این ‫فیلم می‌خوان رو داشته باشن.
‫البته، معلومه که مسخره‌ست.
‫یه فیلم اسلشره!
‫کلی موضوعات کلیشه‌ای داره ولی یه ‫چیزی توی این فیلم هست که فرق داره.
‫فیلم «ولنتاین خونین من» کلی ‫طرفدار داره، چی می‌تونم بگم.
‫توی دههٔ 80 تغییرشکل محبوب بود.
‫همه از هیولاهایی که تغییرشکل می‌دادن ‫فیلم می‌ساختن. زوزه، هیولای درون.
‫و کلی کار دیگه.
‫توی زوزه، سعی داشتیم تا از ‫داستان کلیشه‌ای روستایی‌هایی که...
‫دنبال یه گرگینه‌ان فاصله بگیریم.
‫در ابتدا می‌خواستیم که یه فیلم اسلشر ‫باشه، چون اون زمان اسلشرها از فیلم‌های...
‫ماوراءالطبیعی محبوب‌تر بودن.
‫اون‌ها به نوعی قدیمی شده بودن.
‫توی نیم ساعت ابتدایی فیلم خبری ‫از عناصر ماوراءالطبیعی نیست
‫و وقتی که گرگینه رو معرفی کردیم، ‫من این کار رو از طریق تماشای...
‫«مرد گرگ‌نما» توی تلویزیون کردم،
‫چون اون یه ارجاع فرهنگ عامه‌ایه ‫که مخاطب‌ها فوراً متوجه‌ش میشن.
‫اون فکر کنم واقعاً اولین باری ‫بود که این اتفاق افتاد و در نهایت...
‫بعد از فیلم‌های جیغ بسیارمحبوب شد که ‫شخصیت‌هایی داشت که از کلیشه‌های...
‫این ژانر باخبر بودن. و درنتیجه ‫جزئی اصلی از این ژانر شد.
‫جو دانته عاشق اینه که دوست‌هاش ‫رو توی فیلم‌هاش بازی بده.
‫می‌تونین راجر کورمن، مربیش رو ببینین. ‫فارست جی آکرمن، سمبل معروف هیولاها.
‫فیلمنامه‌نویس، جان سیلز، رفیق شفیقش. ‫میک گریس و مهرهٔ مارش، دیک میلر.
‫یادمه که وقتی زوزه رو دیدم گفتم: ‫«چه عجب!» که بالاخره یکی...
‫یه گرگینه خلق کرد و تغییرشکلش رو ‫نشون داد و به‌طور غیرقابل انتظاری خوب بود.
‫ما به استودیو گفته بودیم می‌تونیم توی ‫یک برداشت تغییرشکل رو فیلمبرداری کنیم.
‫که خبر داشتیم شدنی نبود و ‫خیلی جذاب و نمایشی نمی‌شد.
‫آخرسر به روش معمول و با ‫چندتا کات اون رو درآوردیم.
‫بالاخره تغییرشکل کامل ادی ‫کوئست رو با کمک «راب باتین» دیدیم.
‫خدای من، ببینین چه اتفاقی ‫واسه این یارو داره میفته.
‫همیشه یه بحث جذاب بین فیلم زوزه و ‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن خواهد بود.
‫و هرچقدر که جلوه‌های فیلم ‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن خوب باشه،
‫فکر می‌کنم اون صحنه خیلی روشنه ‫و تصاویر کلوز آپ زیادی داره.
‫برای من جلوه‌های ویژه‌ست ‫که مهمه نه نمایشی بودن سکانس.
‫و توی زوزه، شما یه نور ضعیف ‫و سایه‌دار می‌بینین. شما شخصیتِ...
‫رابرت پیکاردو رو می‌بینین که قربانی ‫نیست. اون می‌خواد تغییرشکل بده.
‫اون می‌خواد به شخصیتِ دی والاس
‫خود واقعیش رو نشون بده ‫و این کارش نشونهٔ قدرته.
‫ما نمی‌خواستیم که کار قبلی رو تکرار ‫کنیم. یعنی، تکرار اون شخصیتی که...
‫سر و دستش مثل گرگینه ‫بود، تنش یه پیراهن بود.
‫این برامون چیز امروزی‌ای نبود.
‫من همیشه علاقه داشتم که کار جدید و ‫متفاوتی کنم و ما سعی‌مون رو کردیم و...
‫آخرسر نتیجه شبیه ‫به یه خرس شده بود.
‫در آخر به ترکیبی از عروسک با پاهای جداگانه ‫و بازیگری که لباس گرگینه پوشیده رسیدیم.
‫ولی باید جوری فیلمبرداری ‫می‌کردیم که کمرش مشخص نشه.
‫در نتیجه خوب تونستیم ‫مخاطب رو گول بزنیم.
‫من عاشق فیلم سوزان‌ام.
‫من تا مدت‌های زیادی این فیلم رو نمی‌شناختم ‫و وقتی که فهمیدم همچین فیلمی هست،
‫گفتم این همه مدت ‫این فیلم کجا بود؟
‫یه فیلم ژانر اسلشر توی یه کمپه ‫و من می‌دونستم که باید ببینمش.
‫اولاً جیسن الکساندر و هالی ‫هانتر توش بازی می‌کنن که...
‫با توجه به آیندهٔ کاری‌شون ‫بعد از این فیلم، فوق‌العاده‌ست.
‫فیلمنامه، تعامل نوجوون‌ها باهم.
‫و البته که کار ‫بی‌نظیر تام ساوینی.
‫اون سکانسی که سمت قایق ‫میرن و اون یهو از جلوی...
‫خورشید بالا میاد و اون رو ‫توی گردن طرف فرو می‌کنه.
‫یکی از اسلشرهای موردعلاقهٔ منه.
‫من عاشق کارهای جان لندیس‌ام. ‫به‌طور کلی دوست‌شون دارم.
‫ولی چندتا فیلم مثل خانهٔ حیوانات و ‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن هست...
‫که در اون زمان خیلی ماهرانه فضای واقعی ‫رو ایجاد کرد و برداشت تصاویر رو انجام داد.
‫برای من خیلی سرگرم‌کننده بود.
‫یه ژانر کمدی و وحشتِ بی‌نقص بود ‫چون ابتدای کار خیلی آروم شروع میشه.
‫روی کوله‌ام کثیف‌کاری گوسفنده.
‫دوتا رفیق‌ان که دارن باهم قدم می‌زنن، ‫ولی بعدش می‌بینین که یه گرگینه...
‫شکم یکی‌شون رو جر داده و اون ‫یکی داره آروم به گرگینه تبدیل میشه.
‫جک مثل یه زامبی‌ای می‌مونه که ‫جلوی دیوید ظاهر میشه و هر بار که...
‫این اتفاقی میفته، ‫زشت و پیرتر میشه.
‫یه بازی بامزه‌ست.
‫گریم واقعاً حال‌تون ‫رو بهم می‌زنه.
‫یادمه که گردنش رو می‌دیدم ‫و یاد کتاب آناتومی بدن میفتادم.
‫نگم که چقدر سکانس ‫ترسناک بهش اضافه کرد!
‫قطعاً لحظات وحشتناکی هم توش داره.
‫مثل سکانس‌های پایانی که توی ‫خیابون‌های لندن اینور و اونور میره!
‫این سکانس واقعاً ترسناکه.
‫اون سکانس خیلی خوب ‫کار شده. و البته که...
‫تغییرشکل گرگینهٔ ‫ریک بیکر حرف نداره.
‫البته که نمی‌تونین بدون تعریف ‫از اون گریم، از فیلم تعریف کنین.
‫ریک بیکر در ابتدا قرار بود که طراحی چهرهٔ ‫جو دانته رو توی زوزه انجام بده، ولی...
‫جان لندیس ازش قول گرفت ‫و لحظات آخر سر کار آوردش.
‫اگه میرین که توی دههٔ 80 یه فیلم ‫گرگینه‌ای ببینین، بدونین که قراره...
‫سکانس تبدیل یه مرد ‫به گرگینه رو ببینین.
‫راستش توی سکانسی که پاهاش به ‫پای گرگینه تبدیل شد حالم بهم خورد.
‫پاش کش اومده بود و انگار استخوان ‫نداشت. چنین چیزی قبلاً انجام نشده بود.
‫دیدن اون تغییرشکل ‫برای من تکان‌دهنده بود.
‫توی ذهنم اون سکانس به سطحی تبدیل میشه که ‫تصویر من از فیلم‌های دههٔ 80 رو عوض کرده.
‫یه فیلم کلاسیک و قدیمیه و هردو با فیلم ‫توی «برفراز ماه کامل» و «گرگ‌شده»،
‫یه سال منتشر شدن.
‫یعنی... سال گرگی‌ای بود.
‫من فکر می‌کردم که فقط ‫خودم فیلم گرگینه‌ای می‌سازم.
‫به غیر از «من یه گرگینهٔ نوجوان بودم» ‫که 20 سال پیش سیاه و سفید ساخته شد،
‫فکر نکنم خیلی طالبش بودن.
‫به‌نظرم اگه می‌خواین فیلمِ ژانر ‫وحشت بسازین، باید ترسناک باشه.
‫من خوشم اومد. از دیدنش لذت بردم.
‫با آدام آرکین و پدرش ‫آلن آرکین همکاری کردم.
‫بازیگر فوق‌العاده‌ای بود.
‫بهش گفتم گرگینه رو مثل هنری ‫هال توی گرگینهٔ لندن دربیاره.
‫و اون‌ها همین کار رو ‫کردن. کار ساده‌ای بود.
‫بازیگرهای کمدین بی‌نظیری داشتیم ‫و من از ساختن این کار لذت بردم.
‫الان مطمئنم که بردم.
‫مردهٔ شریر ما رو زهره ترک کرد.
‫تماشای اون فیلم ما ‫رو وحشت‌زده کرد.
‫توی مردهٔ شریر بروس کمپبلِ جَوون ‫اولین نقش اول خودش رو بازی می‌کنه.
‫کمپبل و ریمی دوست‌های دبیرستانی بودن که ‫فیلم‌های کوتاه می‌ساختن، قبل از اینکه...
‫با سوپر فیلم 8 میلی‌متری خودشون، در ‫میان جنگل، وارد صحنه شن که به نوعی...
‫نسخهٔ ابتدایی مردهٔ شریره و جهت ‫جلب توجه سرمایه‌گذارها تهیه و تولید شد.
‫جلوه‌ها، جلوه‌های عملی، اون ‫کثافت‌کاری و اونی که توی زیرزمین بود...
‫اون دریچه‌ای که بالا و پایین ‫می‌رفت، اون جیغ و داد و جوری که...
‫دوربین توی خونه حرکت ‫می‌کرد. تمامش خیلی وحشتناک بود.
‫من از اون انیمیشن خمیری‌ای که استفاده ‫کردن و بدن‌هایی آب می‌شدن لذت بردم.
‫تماشای الن سندوایس که توسط ‫شاخه‌های درخت بهش حمله میشه!
‫این یه قیاس آشکار از اینه که ‫طبیعت به خودیِ خود یه نیروی نحسه.
‫اون خالص بودن جعل کردنی ‫نیست چون این کارِ یه مشت بود که...
‫توی تنسی به یه کلبه‌ای رفتن و بدون ‫بودجه از هرچیزی که تونستن فیلم گرفتن.
‫اون‌ها کارهایی کردن که شما فکر نمی‌کردین ‫با چنین بوجهٔ کمی امکان‌پذیر باشه.
‫اون‌ها به‌شدت خلاق بودن.
‫جالب‌ترین نکته راجع‌به مردهٔ ‫شریر اینه که بعد از تولیدِ...
‫استدی‌کم منتشر شد ولی اون‌ها از پس هزینه‌ش ‫برنمیومدن، پس تمام اون سکانس‌هایی که...
‫و همراه با دوربین ‫توی جنگل بدوون.
‫و این کارشون جواب داد!
‫شیکی‌کم در واقع از ‫استدی‌کم ترسناک‌تره.
‫اون جلوهٔ واقعی‌ای و ثباتی که ‫داره فیلم رو شبیه به یه مستند می‌کنه.
‫مردهٔ شریر یه مثال بی‌نقص از یه نابغهٔ ‫خلاقِ فیلمسازیه که با بوجهٔ کم ظهور کرد.
‫هالووین نه تنها توسط جان ‫کرپنتر بلکه توسط دبرا هیل خلق شد.
‫و شما زنی بسیار قوی همراه با ‫صدایی در طی تکامل شخصیت...
‫در اختیار داشتین و ‫فکر می‌کنم این موضوع...
‫ربط مستقیمی به این که چرا شما جیمی ‫رو سوای توانایی‌های طبیعی خودش...
‫دوست دارین، چون اون ‫مشخصاً خیلی مستعده.
‫بعد از موفقیتی که هالووین بدست آورد، ‫شُرکای من دنبال ساخت یه دنباله بودن.
‫من فکر نمی‌کردم که دیگه ‫داستانی نگفته مونده باشه.
‫من نتونستم جلوی ‫ساخت دنباله رو بگیرم.
‫برای همین گفتم که شاید بتونم ‫باهاشون پیش برم. منم فیلمنامه رو نوشتم.
‫کار خوبی نشد. نتونستم ‫چیز خوبی بنویسم.
‫و حالا دارین نمایش رو تکرار می‌کنین و چیزی ‫که توی اولی اتفاق افتاد رو تکرار می‌کنین.
‫بار اول جواب داد، این دفع نه!
‫من توی هالووین 2 ‫نترسیدم. فقط حالم بهم خورد.
‫خیلی طعنه‌آمیزه که هالووینِ ‫یک منبع الهام تعداد بی‌شماری شد،
‫و برای دو سال چیزی جز ‫فیلم‌هایی که توش تنها جاه‌طلبی‌شون...
‫کشتن یه مشت نوجوون بود نداشتیم.
‫حالا که هالووین 2 رو داریم، ‫اون یه تقلید بد از تقلیدگرهای قبلیه.
‫لایق قسمت یک این فیلم نیست.
‫نه تا زمانی که توی دنبالهٔ آخری که داشتیم، ‫یه داستانی تازه برای ارائه وجود داشت.
‫من از فیلم و کار ‫خودم ناامید شده بودم.
‫من نمی‌خواستم که هالووین ‫2 رو کارگردانی کنم.
‫ریک رزنتال به‌جای جان کارپنتر ‫کارگردانی می‌کرد و دیک وارلاک به‌جای...
‫نیک کسل نقاب شاتنر رو می‌ذاشت.
‫به نیک کسل برای بازگشت ‫به فیلم درخواستی داده نشد.
‫یکی از اشکالات بزرگ فیلم.
‫فکر کنم تا اون زمان کارگردانی کرده ‫بودم. نمی‌دونم، دلیلی نداشتن که فکر کنن...
‫من می‌خوام برای بازی ‫دوبارهٔ اون نقش برگردم، و....
‫فکر نکنم اون زمان منم ‫این کار رو قبول می‌کردم.
‫دبرا پیشم اومد و گفت: «نیک، نقابی ‫که توی اولی استفاده شد رو داری؟»
‫چون می‌خواستیم هر جوری شده ‫دوباره بسازیمش ولی از پسش برنمیومدیم.
‫منم گفتم: «آره ‫دارمش، همین‌جاست.»
‫توی سالن خونه‌مه.
‫اون هم گرفتش و متأسفانه دیگه بهم پس ‫نداد. ولی مطمئنم که تا الان دیگه پودر شده.
‫پس دیگه اهمیتی نداره.
‫جیمی لی کرتیس توی این فیلم همه کار ‫کرد. چون از ابتدا مجبور بود تنهایی...
‫و بدون کمکی توی کار معروف و ‫محبوبش توی سال 1978 بدرخشه.
‫در ضمن، اون برای یه فیلم دیگه‌ای ‫موهای خودش رو کوتاه کرده بود.
‫و مجبور بود که کلاه‌گیس سرش ‫بذاره، که اگه یه‌بار بهش دقت کنین،
‫دیگه نمی‌تونین ازش چشم بردارین.
‫درحالی که اکثر سکانس‌های فیلم ‫توی بیمارستان هدنفیلد گرفته شد،
‫خود فیلم از فرمول یه اسلشر ‫استاندارد پیروی می‌کنه...
‫که شباهت زیادی با نسخه ‫اصلی متحول‌کنندهٔ خودش داره،
‫همراه با مهارت‌های خلاقانه ‫و سکانس‌های بی‌لباسِ بیشتر.
‫رفیقم از «آخرین مبارز ستاره‌ای»، ‫لنس گست، نقش مهمی اونجا ایفا می‌کنه.
‫من تا دوباره اون رو ندیده متوجهٔ نقش ‫مهمش نشدم. و حس می‌کنم که نجات پیدا کرد.
‫فکر کنم مایکل مایرز باید بعد ‫از آتیش‌سوزی آخر هالووین 2...
‫یه استراحتی به خودش می‌داد.
‫ولی اون بعد از سومین قسمت ‫عجب‌وغریب هالووین 3 برگشت.
‫داستان ارواح بر اساس رمان پیتر استراب ‫ساخته شده و ستاره‌های هالیوود مثل...
‫در واقع یه مشت پیرمرد بودن که ‫داستان‌های ترسناک تعریف می‌کردن.
‫البته جان هاوسمن هم به شکل مشابه‌ای دور ‫یه آتیش در ابتدای فیلم مِه از جان کارپنتر،
‫ داستان ارواح رو تعریف می‌کنه.
‫شاید برای همین از بچگی عاشق داستان ‫بودم. اون فیلم یه تعهد فوق‌العاده بین...
‫داستان‌های قدیمیه.
‫اون‌ها رو توی دههٔ 80 آورد.
‫توی اون زمان خیلی ‫از این چیزها نمی‌دیدیم.
‫تغییرات آلیس کریج در طول فیلم ‫کاملاً وحشتناکه، از اون جایی که...
‫اون یه زن جذاب و ‫دلربائه و پر از زندگیه
‫و انگار که سهل انگاری ‫جزئی از شخصیتشه.
‫و در پایانِ کار که همه‌چیز ‫مشخص میشه که اون چیکاره‌ست...
‫یه تغییر و نزول ‫دیدنی شکل می‌گیره.
‫آوردن ارواح توی فیلم کار سختیه.
‫و فکر نکنم کسی به خوبی ‫دیک اسمیت روی ایده...
‫داستانِ ارواح اصرار کرده باشه.
‫دیک اسمیت کسی بود که به کارش توی ‫جن‌گیر یا حتی پدرخوانده معروف بود.
‫توی اون مقطع زمانی از 80 اون داشت ‫عقب می‌کشید، در حالی که این استعداد...
‫داشت گسترده‌تر می‌شد ولی همچنان اون بیرون ‫درحال ساخت کارهای به‌یاد موندنی بود که...
‫مشخصاً ما فیلم داستان ‫ارواح رو می‌بینیم.
‫یه کاری کاملاً متفاوت از ‫چیزی که قبلاً دیده بودیم.
‫آره، من خیلی اون ‫فیلم رو دوست دارم.
‫یکی از نکات خیلی مثبت از فیلم‌های ‫ژانر وحشتِ دههٔ 80 این بود که...
‫همه‌چیز روبه‌روی ‫دوربین اتفاق افتاد.
‫هنوز خبری از سی‌جی‌آی نبود.
‫بازیگرها یا با کسی که گریم شده ‫بازی می‌کردن یا با عروسک و اشیأ...
‫که واقعاً توی قابِ ‫دوربین کنارشون بودن.
‫تعدادی هنرمند مستعد و نابغه توی ‫زمینهٔ جلوه‌های ویژهٔ گریم وجود داشت،
‫مثل ریک بیکر، تام ساوینی و ‫استیو جانسون و تمام کسایی که...
‫اون زمان حرفهٔ ‫کاری‌شون رو شروع کردن.
‫شما اولین اسکار گریم و چهره‌پردازی رو سال ‫81 با گرگ‌نمای آمریکایی در لندن می‌گیری.
‫در ابتدا می‌خوام که از آکادمی برای ‫تشکیل این دسته‌بندی تشکر کنم. من خیلی...
‫مفتخرم که اولین ‫برندهٔ این دسته‌بندی‌ام.
‫وقتی به فیلم‌های ژانر وحشتِ دههٔ 80 نگاه ‫می‌کنم، این یکی از بهترین لحظه‌ها برای منه.
‫وقتی دیدن که چه کاری ازمون برمیاد انگار ‫همه شرط‌شون رو پس گرفتن و می‌خواستن...
‫برن و فیلم‌های ترسناک ‫بسازن که خب هیجان‌انگیزه.
‫فیلمسازها متوجه شدن امکاناتی که در ‫دسترس داشتن بهشون اجازهٔ ساخت...
‫دنیاها و لحظات بزرگ ‫و بزرگ‌تری رو می‌داد.
‫دوران زنده و پرجنب‌وجوشی بود ‫چون امکانات و تکنیک‌ها دراختیارمون بود،
‫و ما تمام این فیلم‌ها رو که ‫بهمون فرصت پیشرفتِ بیشتر...
‫رو دادن دراختیار داشتیم.
‫من عاشق جادوی سینما و تئاترم.
‫چطور یه موقعیتی رو درنظر می‌گیریم ‫و اون جوری که می‌خوایم می‌سازیمش.
‫تا چیزی که ما ‫می‌خوایم رو باور کنین!
‫چیزی که بیشتر از همه توی ذهن‌تون ‫می‌شینه اینه که چطور این کار رو می‌کنن!
‫شما شیفتهٔ توهم و جادویی ‫می‌شین که پشتِ صحنه اتفاق میفته.
‫و این شما رو به ساختن ‫فیلم ترغیب می‌کنه.
‫علت اینکه تام ساوینی، ‫استن وینستون، ریک بیکر...
‫و راب باتین رویاپرداز بودن و ‫هنوز هم هستن به این خاطره که...
‫اون‌ها با این گریم‌ها و جلوه‌ها به ‫عنوان حقهٔ جادوگری برخورد کردن.
‫و خیلی از اون‌ها گمراه کننده‌ست.
‫جلوه‌های داخل دوربین ‫همیشه تأثیرشون دوچندانه!
‫هرچند، هزینهٔ ‫انجام‌شون هم دوچندانه!
‫و شدیداً وقت‌گیر هستن.
‫اگه درست انجام‌شون بدی، ‫جلوه‌های عملی قدرتمندتر هستن.
‫چطور می‌خواین یه ‫گرگینهٔ بهتری بسازین؟
‫چطور صحنهٔ بریدنِ بهتری می‌سازین؟
‫خب، 30 سال دیگه ‫هم همچنان این کارِ منه.
‫یه جنبهٔ بچگانه توی این کار ‫هست که من بابتش قدردانم.
‫این یه کار و هنر تحسین‌برانگیزه، ‫و داستان رو روبه‌جلو می‌بره.
‫همراه با اون واکنش‌های غریزی که ‫شما نسبت‌به فیلم‌های ترسناک دارین.
‫من همیشه می‌خوام که توی همه‌چیز ‫پام رو از ناحیهٔ سلیقهٔ خوب فراتر بذارم،
‫و بعضاً حتی فراتر ‫از چیزی که ممکنه!
‫شما می‌خواین که دیگه ‫کارهای غیرممکن رو انجام بدین.
‫نباید محدود به ‫کارهایی که ممکنه شین.
‫باید کاری کنین که مخاطب ‫باور کنه یه اتفاقِ غیرممکن...
‫جلوش داره میفته.
‫همهٔ گزینه‌ها روی میز بود.
‫هر کاری که می‌خواستی ‫می‌تونستی انجام بدی.
‫تنها چیزی که باید سرش بحث ‫می‌کردی درجه‌بندی فیلم‌ بود.
‫همیشه دعوایی این وسط بود چون کارگردان‌ها ‫فکر می‌کردن که برای جلو بردن داستان...
‫آزادن هر کاری که می‌خوان بکنن.
‫و البته یه عده‌ای بودن که خط قرمزهایی ‫داشتن و بعضی از کارهامون رو...
‫توهین‌آمیز خطاب کردن.
‫اگه خونریزی زیاد می‌شد ‫درجه‌بندی ایکس می‌دادن و این یعنی...
‫توزیع‌کننده حق نداره تقریباً توی تمام ‫سالن‌هایی که می‌خواین فیلم رو اکران کنه.
‫شما اکران خیلی کوچیکی ‫داشتین که مساوی با سودِ کم بود.
‫پس، باید حواس‌تون به ‫این مسئله جمع می‌بود،
‫من به کلی فیلم که واسه خشونت و ‫خونریزی درجه‌بندی ایکس داشتن کمک کردم.
‫معمولاً دوباره فیلم رو ثبت می‌کنن، ‫چند قسمت از فیلم رو برمی‌دارن.
‫درنهایت ممکنه که ‫درجه‌بندی «آر» بگیرین.
‫بعضاً برای درجه‌بندی ایکس بود ‫که از خونی استفاده می‌کردن...
‫که از ابتدا قرمز نبود. مثل ‫«تصویر ذهنی» و «مردهٔ شریر 2».
‫اون‌ها حساسیت شدیدی روی خون و خونریزی ‫بخصوص توی فیلم‌های دههٔ 80 داشتن و راستش...
‫هیچوقت این موضوع رو درک نکردم.
‫وقتی که فیلمسازها افتادن توی ‫دورِ خون و خونریزی و بزرگ و...
‫و بزرگ‌ترش کردن، و رقابتی ساختن ‫که کی می‌تونه خون بیشتری بریزه!
‫خب، جالبه، ولی شخصاً نسبت‌به چیزی که ‫توی واقعیت میفته خیلی واقع‌گرایانه نبود.
‫هنرمندهایی که جلوه‌ها رو خلق می‌کنن معمولاً ‫می‌دونن که چطور باید ازش فیلمبرداری کنن.
‫بعضی جلوه‌ها باید توی زاویای خاصی ‫گرفته شن، چون از زوایای دیگه خوب نمیفتن.
‫و یه کارگردانِ خوب به تیم چهره‌پردازیش ‫اعتماد می‌کنه ولی اگه با زاویه‌ای متفاوت...
‫اون سکانس گرفته شه معلوم ‫میشه که حُقه بوده و شما...
‫دل‌تون نمی‌خواد ‫که این راز لو بره
‫کلی کار بود که همهٔ افراد رو مشغول می‌کرد ‫و هیچوقت حس و حالِ رقابت وجود نداشت.
‫بیشتر شبیه این بود ‫که همه کنار هم هستن.
‫همه‌مون پیشینهٔ یکسانی داشتیم، همه با ‫خوندن هیولاهای معروف فیلم‌لند بزرگ شدیم.
‫همه‌مون با دوربین‌های سوپر ‫8 میلی‌متری‌مون فیلم ساختیم.
‫یه میراث مشترکی توی چیزی که ‫همه‌مون رو به اینجا کشید وجود داشت.
‫در اوایل دههٔ 80 روزنامهٔ فنگوریا ‫منتشر شد و گروهی از مردم بودن که...
‫داشتن جلوه‌های چهره‌پردازی ‫اون فیلم‌ها رو جشن می‌گرفتن.
‫قبل از زمانی که می‌گفتن: تو همونی، ‫همون که چهره‌پردازی انجام میده، چه جالب.
‫ولی بعدش فنگوریا این کار رو به یه ‫حرفهٔ واقعاً جذاب تبدیل کرد، چون اون‌ها...
‫واقعاً روی کارشون متمرکز بودن، ‫چون خیلی نوآورانه و متفاوت بود،
‫و همچنین به‌شدت بصری بود.
‫اون‌ها تصاویریرو چاپ ‫کردن که هیچ کسی نمی‌کرد.
‫بچه‌ها دنبال نیش و دندون نبودن، ‫دنبال خون و خونریزی بودن.
‫و اون‌ها تصاویر جسدهای خونی و ‫گردن‌های بریده و زبون‌های بیرون اومده...
‫و آویزون شده و از این چیزها.
‫نمی‌گم که مثل تصاویر ممنوعه بود ‫ولی همون تأثیر رو داشت، چون...
‫برای بچه‌ها زیاده‌روی بود چون انگار ‫که دیدنش ممنوع و پر از خشونت بود.
‫فنگوریا مسئول چیزی که قراره منتشر ‫شه و چیزی که به دیدنش نیاز داشتین بود.
‫بدون اینترنت و منابع بی‌پایانِ تصاویری ‫که زیر دست‌هاتونه، شما انقدر به فنگوریا...
‫خیره می‌شدین تا صفحه‌ها پاره شن!
‫فنگوریا درابتدا مشکلات زیادی با حذف ‫شدنش از دکه و روزنامه‌فروشی‌ها داشت،
‫چون تصاویرش بیش از ‫حد شُکه‌کننده و یا خونین بود.
‫فنگوریا، سین‌فنتستیک، سین‌فکس.
‫و امریکن سینماتوگرافر.
‫آره، اون‌ها هر ماه که منتشر ‫می‌شدن برام مثل کتاب مقدس بودن.
‫یه راه خیلی خوب برای این بود که ‫ببینیم جلوه‌های دیگه چطور انجام شدن،
‫توی چه فیلم‌هایی انجام شدن.
‫یه ابزار آموزشیِ عالی.
‫هر کسی که توی کار جلوه‌های ویژه و ‫چهره‌پردازی بود اون مجله‌ها رو می‌خوند.
‫درواقع توجه بیشتری جلب کرد چون ‫یکی اون فیلم رو تماشا می‌کرد یا...
‫پشت صحنه رو می‌دید و ‫می‌گفت: «وایسا ببینم، چی شد؟»
‫«با پشم حیوون چیکار کردین؟»
‫و میرن فیلم رو تماشا می‌کنن ‫و میگن: «واو، چه خفن»
‫الان می‌فهمم که چطور همهٔ این‌ها به هم ربط ‫پیدا کرده، الان می‌بینم و باورش می‌کنم...
‫و اون یه هیولائه و باورم شده!
‫فکر می‌کنم خیلی از جلوه‌های ویژه ‫توی فیلم‌های دههٔ 80 خوب عمر کردن.
‫شما دارین اون رو زنده جلوی دوربین ‫اجراش می‌کنین، اون‌ها جلوه‌های عملی‌ان.
‫یه چیزی راجع‌به تصاویر کامپیوتری ‫هست که انگار فاصله میندازه، انگار که...
‫واقعاً جلوی شما اتفاق نمیفته!
‫بازیگرها ترجیح میدن با چیزی که ‫می‌بینن کار کنن تا یه توپ سبز...
‫روی یه تیکه چوب!
‫برام خیلی سخته که بهترین جلوهٔ عملیِ ‫دههٔ 80 رو انتخاب کنم ولی فکر کنم...
‫کار ریک بیکر بهتر بود.
‫فیلم آدم‌های گربه‌ای لحظه‌ای ‫غیرمعمول توی ژانر وحشتِ دههٔ 80 ـه،
‫چون تلاشی برای مشروعیته.
‫شما تمام کاربلدهای ژانر وحشت ‫رو دارین، ولی بعدش پل شریدر که...
‫فیلمنامهٔ راننده تاکسی، ژیگولوی ‫آمریکایی و میشیما رو نوشته دارین.
‫و میشه گفت اون فیلمساز محترمیه ‫و اینجا داره سوار موج فیلم‌های...
‫تغییرشکل دادنی که با گرگ‌نمای ‫آمریکایی در لندن شروع شد میشه.
‫همین برای من خیلی جالب بود.
‫اون ناستاسیا کینسکی و مالکوم ‫مک‌داول رو به بازی دعوت کرد.
‫انگار که سطح کار رو بالا برد.
‫اون فیلم حس و حال اروپایی رو به فیلم‌های ‫ژانر وحشتِ آمریکایی آورد که به‌نظرم...
‫واقعاً جالب بود.
‫آدم‌های گربه‌ای یه اقتباس ساده از ‫داستان اصلی بود که روایت رو به سمت...
‫تغییر و تحول توی فیلم ‫مثل تماشای یه اثر هنریه.
‫نسبت به هدفی که داره، متفاوته.
‫اون‌ها دیدن که توی زوزه و گرگ‌نمای ‫آمریکایی چه اتفاقی افتاد به همین خاطر...
‫فیلم رو به یه فضای دیگه‌ای بردن.
‫و نکته‌ای که توی تغییرشکل آدم‌های گربه‌ای ‫خوشم اومد این بود که هردو متفاوت‌ان.
‫مالکوم مک‌داول از گربه بودن خوشش ‫میاد برای همین فرق داره ولی...
‫تغییرشکل ناستاسیا کینسکی ‫دردناکه و از این تغییر لذت نمی‌بره.
‫تام برمن و تیمش روی این فکر کردن و به‌نوعی ‫روی احساسات شخصیت‌ها کار کرده بودن.
‫و توی تغییرشکل اعمالش کردن تا ‫سکانس دردناک و ناراحت‌کننده‌ای باشه.
‫و نسبت به سال قبلی که با ‫کارهای بیکر و تغییرشکل‌های...
‫ باتین داشتیم یه ‫تغییر جالبی بود.
‫قل ترسناک یه فیلم بی‌نظیر ‫با بوجهٔ فوق‌العاده کمه.
‫من عاشق اون دوران از نیویورک هم ‫هستم و اون یکی از آخرین فیلم‌هاییه که...
‫تایمز اسکوئر رو همون‌جوری ‫که بود فیلمبرداری کرد.
‫اون مکان تاریکی که اگه ‫دنبال مواد نباشین نمی‌رین.
‫کلی چیزهای عجیب و کهنه از نیویورک بود ‫که دیگه اون‌ها رو توی فیلم‌ها نمی‌بینی.
‫وقتی اهریمن توی هتل عصبی ‫میشه و یهو می‌ریم توی استاپ‌موشن...
‫تلویزیون رو خورد می‌کنه، ‫اونجا جاییه که شگفت‌زده‌مون کرد.
‫اونجاست که می‌فهمین ‫توی یه فضای ناامن هستین.
‫می‌گین که این یارو حرف کسی تو کله‌ش نمیره ‫و برای این سکانس استاپ‌موشن می‌خواست...
‫و این کار هم می‌کنه.
‫اونجاست که قُل ترسناک ‫برای من توی بهترین‌ها میره.
‫فرانک هننلاتر، کارگردان قل ترسناک ‫یه‌بار گفت: «من آدم کوچیک و عجیبی‌ام»
‫و راست می‌گفت!
‫اون یه کارهای توی فیلمش ‫می‌کنه که اکثراً اون رو رد می‌کنن.
‫که خود تیم فیلمبرداری صحنه ‫رو ترک و اون رو تماشا نکردن.
‫یه سکانس از آخرِ قل ترسناک ‫هست که اهریمنِ هیولا روبه‌روی...
‫ولی فکر می‌کنم که اون ‫سکانس باید توی فیلم باشه.
‫تا اون موقع باید دیده باشین.
‫خداروشکر که فرانک هننلاتر زمانی ‫و جایی که باید، اون فیلم‌ها رو ساخت.
‫چون اون‌ها احتمالاً آخرین ‫نفس‌های فیلم‌های مهیج بودن.
‫بعضی از فیلم‌های ژانر وحشت هستن که اعلام ‫می‌کنن تولید استودیوی بزرگ با بوجهٔ فراوان.
‫این یعنی مردم حومهٔ شهر برای ‫تماشای اون خیال‌شون راحت باشه،
‫و «ارواح خبیثه» ‫یکی از اون‌ها بود.
‫یه فیلم دیگه که ادعا می‌کرد فیلمِ ‫ترسناک می‌تونه به همون اندازه...
‫از فیلم‌های مهیج و پراحساسی که ‫اون زمان می‌دیدین، سرگرم‌کننده باشه
‫مثل ایندیانا جونز یا همچین چیزی.
‫این دختر جلوی تلویزیونی که ‫توش هیچی نیست چیکار می‌کنه؟
‫چون وقتی که شبکه‌ها رو عوض ‫می‌کنی و به یه شبکهٔ برفکی می‌رسی،
‫یا شبکهٔ چهار یا هرچی که توی منطقه‌تون ‫بالا نیومد، شما از جلوش بلند می‌شین.
‫این دختر جلوش نشسته و کنجکاوه.
‫این فیلم راجع‌به چیه؟
‫هر موضوعی که توی توی حومهٔ ‫شهر مردم با فضایی‌ها یا ارواح گذشته...
‫در ارتباطن یه‌جورایی ‫منو جذبم می‌کنه.
‫فکر می‌کنم که همه‌مون توی حومهٔ ‫شهریم و کسی چه می‌دونه که...
‫روی کدوم قبرستون ‫سرخپوستی‌ای زندگی می‌کنیم!
‫ارواح خبیثه مواد اصلی فیلم ترسناک ‫که احضار روح باشه رو برمی‌داره،
‫همون مکالمه با طرفِ دیگه، و تا ‫صد درجه اون رو بالاتر می‌بره.
‫اون از نبوغ این فیلمه.
‫بذاریم رُک و پوست‌کنده بهتون بگم.
‫توبی هوپر ارواح خبیثه ‫رو کارگردانی کرد.
‫یه افسانهٔ عجیبی بود که می‌گفتن فیلم ‫رو استیون اسپیلبرگ کارگردانی کرده.
‫چون اسپیلبرگ تهیه‌کنندهٔ ‫اجرایی بود و چون...
‫اون رنگ و لعاب اسپیلبرگ رو داره.
‫ولی تمام فیلم‌های رابرت زمکیس هم ‫تهیه‌کنندهٔ اجرایش استیون اسپیلبرگ بود و...
‫اون رنگ و لعاب اسپیلبرگ رو داشت.
‫توبی واقعاً دوست خوبی بود. ‫هر روز دلم براش تنگ میشه.
‫من سر فیلم ارواح ‫خبیثه زیرنظر داشتمش.
‫من سر صحنه بودم.
‫تأثیر اون روی ‫فیلم انکار ناپذیره.
‫استیون اسپیلبرگ ‫تهیه‌کنندهٔ قدرتمندیه.
‫اون توبی رو استخدام کرد چون ‫عاشق کشتار با اره‌برقی در تگزاس بود.
‫وقتی که طوفان شکل می‌گیره و تمام ‫تابوت‌ها روی آب میان و تمام جسدها...
‫ازشون بیرون می‌ریزن، خیلی ‫غیرطبیعی و شبیه به کارهای توبیه.
‫فکر می‌کنم که اون یکی از ‫توبی هوپرترین سکانس‌های فیلمه.
‫و با این حال همکاری دو مغز قدرتمند ‫و منحصربه‌فرد در فیلمسازیه که...
‫که از دو جهت مخالف ‫به نقطه‌ای مشترک رسیدن.
‫هیچوقت نمی‌خواستم که «چیزی ‫از دنیایی دیگر» رو بازسازی کنم.
‫اون یکی از فیلم‌های محبوبم بود.
‫من طرفدار هاوارد هاکس بودم.
‫دلم نمی‌خواست که به اون کار دست بزنم ‫و بعد تبدیل به اولین فیلم استودیویی من شد.
‫نمی‌تونستم جواب رد بدم.
‫به خودم گفتم که چه ‫کار متفاوتی قراره بکنم؟
‫و بعد تصمیم گرفتم که ‫برخلاف کلیشه می‌تونم که...
‫اون هیولا رو بیارمش ‫بیرون و نشون بدم.
‫می‌تونم تقلیدی از فیلمِ اول ‫انجام بدم که ساخته نشده!
‫شخصیت چایلدز از اون ‫دست افراد قوی و ساکت بود.
‫اون خیلی حرفی برای گفتن نداشت.
‫با تشکر از راجر ماسلی چون که اون ‫اولین انتخاب برای فیلم «جانور» بود.
‫و بعد توی فیلم «مگنوم پی‌آی» بازی ‫کرد که دنیای اون و من رو عوض کرد.
‫کار راب باتین توی «موجود» بی‌نظیر ‫بود ولی برامون کلی هزینه برداشت.
‫راب باتین با خلق اون موجود،
‫کار فوق‌العاده‌ای ‫انجام داد که...
‫به این و اون تغییرشکل می‌داد.
‫می‌تونست شبیه به ‫هرچیزی که می‌خواستن باشه.
‫این موجود توی هزاران ‫سیاره حضور داشته!
‫دی‌ان‌ای اون حاوی چیزهایی بود که شبیه ‫شاخک و پاهای خرچنگی و عنکبوتی بودن.
‫اون کار کیلومترها از زمان خودش فاصله ‫داشت و تمام قوانین رو زیرپا می‌ذاشت.
‫بامزه‌ترینش برخورد سرِ نوریس با زمین بود و ‫اون پاهای کوچیک و چشم‌ها که بیرون میومدن.
‫بهترین قسمت اون ‫صحنه اون عنکبوت نیست!
‫در واقع واکنش بقیه نسبت به ‫اونه که این‌جوری می‌شدن...
‫همه برمی‌گشتن و ‫می‌گفتن: «این رو می‌بینی؟»
‫و بعد آتیشش می‌زنن ولی اون لحظهٔ طبیعی ‫و انسانیه که اون سکانس رو جذاب می‌کنه.
‫از اول تا آخر اون سکانس رو!
‫اولین باری که من ‫فیلم رو دیدم گفتم...
‫جلوه‌های ویژه و اینکه اون‌ها جلوتون ‫بودن و سکانس‌های صریح دلیل این بود که...
‫من برای این فیلم نقد شدم.
‫فیلم آشغال ماه ژوئیه!
‫من باهاش چندتا مشکل دارم.
‫روند داستانی کاملاً غیرقابل ‫قبوله و دستاورد فیلم رسماً یه...
‫موجود زننده و نفرت‌انگیزه تا ‫باهاش حال‌مون رو بهم بزنه.
‫تهوع‌آورترین چیزی که من ‫به عنوان یه فیلم تماشا کردم.
‫اون‌ها از من می‌خواستن که به اصل ‫داستان نزدیک‌تر یا توی سطح بالاتری باشم.
‫سکانس آزمایش خون ‫سکانس موردعلاقهٔ منه.
‫این سکانس تعلیق ‫فوق‌العاده‌ای داره.
‫قدرت یک فرد یا اختلال پارانویای ‫یه گروه می‌تونه منتقل بشه!
‫باعث میشه همه نسبت‌به ‫هم دید متفاوتی داشته باشن.
‫حتی نسبت‌به خودت ‫هم نظرت عوض میشه.
‫یه لحظهٔ عالی از ‫دونالد موفات بود.
‫وقتی که برای اولین بار شنیدیم: ‫«آقایون، می‌دونم که خیلی اذیت شدین،
‫ولی وقتی که وقت‌تون آزاد شد،
‫نمی‌خوام که بقیهٔ زمستون رو ‫به این مبل کوفتی بسته باشم!»
‫ما از خنده ترکیدیم ولی ‫همون‌جوری تعجب کرده بودیم.
‫اون سکانس موردعلاقهٔ من از فیلمه.
‫به خودم گفتم که دیگه توی هالووین ‫داستانی نمونده که ازش فیلم بسازیم.
‫چرا جهت رو عوض نکنیم ‫و بریم سراغ یه کار جدید؟
‫و همین کار هم کردیم!
‫بهتون نشون میده که من ‫چقدر ممکنه اشتباه کنم!
‫کلی آدم بودن که اگه بخوام ‫مهربانانه بگم، شدیداً از...
‫عدم حضور مایکل ‫مایرز ناامید بودن.
‫همه اون کار قدیمی رو می‌خواستن.
‫اون‌وقت چی دست‌تون رسید؟
‫این شرکتی که ماسک‌های هالووینی ‫درست می‌کنه تا صورت بچه‌ها آب شه.
‫و اون‌ها رو به کِرم، مار ‫وعنکبوت تبدیل می‌کنه.
‫این شدیداً چیز ناراحت‌کننده‌ایه.
‫اون سکانسیه که کل دنیا رو توی ‫تعطیلاتی که عاشقش‌ان همراهی می‌کنه.
‫تام اتکینز توی هالووین 3 برای من خیلی ‫جذابه چون انگار یه ضدقهرمان دههٔ 70 ـه
‫توی پلات دوران بعد از اسپیلبرگِ ‫دهه 80 که خودش یه تضاد جالبه.
‫با کانن کاکرن توی شمال کالیفرنیا ‫یه منطقهٔ اهریمنی رو پیدا کردیم.
‫وقتی که داشتیم توی اون شهر رانندگی ‫می‌کردیم، حس کردیم که انگار زیرنظریم.
‫خیلی ترسناک و عجیب بود.
‫همسر اولم، گارن استیونز، تو فیلم حضور ‫داشت و نقش مارجی رو بازی می‌کرد که وقتی...
‫توی مسافرخونه نشسته بود و داشت مطالعه ‫می‌کرد و من و استیسی توی اتاق کناری بودیم،
‫صورتش خورده شد.
‫همیشه فکر می‌کردم که ‫اون سکانس یه‌کم ناجور بود.
‫سه روز دیگه تا هالووین، ‫هالووین، هالووین!
‫سه روز دیگه تا ‫هالووین سیلور شَمراک.
‫پسر، وقتی که فیلمبرداری تموم ‫شده بود چقدر ازش متنفر شده بودیم.
‫وقتی که هالووین 3 منتشر شد، ایدهٔ ساخت ‫مجموعهٔ فیلم‌های هالووین رو از بین برد.
‫اون پایانِ کار هالووین بود.
‫ولی هالووین 3 خیلی ‫بین مردم محبوب نبود.
‫اون‌ها دنبال اونی که نقاب ‫و چاقو دستش بود می‌گشتن.
‫ما متوجه شدیم که هالووین ‫مساوی با مایکل مایرزه.
‫اگه هالووین 3 همون هالووین 2 می‌شد ‫کلی سروصدا می‌کرد، و یه مجموعهٔ...
‫فرنچایز هالووینِ متفاوتی داشتیم.
‫اصلاً نباید اسمش هالووین 3 می‌شد.
‫باید همون «فصل جادوگر» می‌شد و در ‫اون صورت شاید عملکرد بهتری می‌داشت.
‫اگه جان می‌تونست که سالانه یا دو سال یک ‫بار یه مجموعه از فیلم‌های هالووین رو بسازه،
‫بیاین اصلاً بهش بگیم هالووینِ جان ‫کارپنتر. این انتظار می‌رفت تا جان بتونه...
‫یه شخصیت ماندگارِ دیگه معرفی ‫کنه. این می‌تونست خیلی خوب پیش بره.
‫فقط به اون خوبی پیش نرفت.
‫فکر کنم تامی لی والاس ‫با کارگردانی و ساخت...
‫هالووین 3 کار فوق‌العاده‌ای کرد.
‫کسی نمیاد که فیلم بد بسازه.
‫مردم تماشاش کردن و پذیرفتنش، ‫به تنهایی و به‌طور مستقل فیلم خوبیه.
‫نیازی به مایکل مایرز نداره و نداشته. ‫و اگه ناامید شدن یعنی کله‌شق‌ان.
‫فیلم «کیو» برای من بی‌نقصه.
‫من عاشق پرواز کیو، ‫اهریمن بالدار، با اون...
‫جلوه‌های استاپ‌موشنش ‫بالای شهر نیویورک‌ام.
‫توش تأثیرات لری کوئن رو می‌بینیم ‫اون جایی که یکی روی سقف داره...
‫و یکی‌شون رو می‌دزده. خیلی خوبه.
‫از اون فیلم‌های عجیبه که توی ‫دورهمی باید تماشاش کرد. عاشقشم.
‫ما نیویورک رفتیم. من یه روز ‫برای آماده شدن وقت داشتم.
‫روز بعد هلیکوپتر رو گرفتیم، سکانس‌هایی ‫که با هلیکوپتر بود رو تموم کردیم.
‫و وقتی که تصاویر رو پیش ‫متخصص‌های جلوه‌های ویژه آوردم،
‫گفتن که از ریشه ‫اشتباه فیلمبرداری کردم.
‫باید اول پیش ما میومدی!
‫و ما طرح کلی رو می‌کشیم، فیلم‌نامهٔ مصور ‫رو بهت تحویل می‌دیم و بهت می‌گیم که...
‫هیولا و بازیگرها رو کجا بذاری. ‫برنامهٔ همه‌چیز از قبل ریخته میشه،
‫و الان کل سکانس رو فیلمبرداری کردی و ‫انتظار داری تا هیولا رو توی سکانس جا بدیم؟
‫منم گفتم آره.
‫دیو آلن کار استاپ‌موشن ‫رو انجام داد. بیچاره دیوید.
‫کلی پس‌زمینه از هلیکوپتر داشت ‫که این‌جوری بالا و پایین می‌شد،
‫و باید سعی می‌کرد ببینه که چطور باید هیولا ‫رو اونجا جا می‌داد. ولی خوب از آب دراومد.
‫این افرادی که کارهای جلوه رو انجام میدن ‫خیلی دقیق‌ان ولی دقت خیلی پایینی دارن.
‫و حس شوخ‌طبعی‌ای هم توشون نیست.
‫نمایش مورمور واکنشِ اسپیلبرگ‌گونه‌ای ‫از یه فیلم ترسناک توسط دو فرده که...
‫روی صندلی‌های عقب ‫بنگور، مین و پیتسبرگ نشستن.
‫استیون کینگ و رومئو همدیگه ‫رو می‌بینن و تصمیم می‌گیرن...
‫که فیلم ترسناک و سرگرم‌کنندهٔ ‫خودشون رو بسازن.
‫این فیلم برخلاف تمام کارهاییه ‫که رومئو و کینگ ساختن.
‫و فکر می‌کنم که همین این فیلم ‫رو سرشار از انرژی می‌کنه.
‫ترکیب پنج فیلم کوتاهه، با بد ‫بودن یکی، مابقی خراب نمیشن.
‫همه‌شون داستان‌های ‫اخلاقی‌ان. تک تک‌شون.
‫اونی که لسلی نیلسن ‫درگیر طمع میشه.
‫می‌خواد از کسی که همسرش رو گول ‫زده و ازش دورش کرده انتقام بگیره.
‫ای‌جی مارشال که می‌خواد توی ‫پیلهٔ انفرادی خودش زندانی بمونه.
‫ویویکا لندفورز که پدرش باهاش بد رفتار ‫کرد ولی همچنان روز پدر به پدرش سر می‌زنه.
‫و همچنان سر قبرش میره.
‫سکانسی که نیتان از قبرش ‫بیرون اومد بی‌نظیر بود.
‫اون صدای ناگهانی وقتی ‫که دستش بیرون میاد!
‫جادوییه.
‫سوای این که اون سکانس که میگه ‫«من کیک می‌خوام» جلوهٔ عالی‌ای داره.
‫نمیشه بدون صحبت از رقص اد ‫هریس راجع‌به اون سکانس چیزی بگین.
‫اون سکانس بهترینه!
‫فکر می‌کنم یکی از چیزهای ‫بامزه راجع‌به فیلم‌های ترسناک...
‫دههٔ 80 اینه که خیلی ‫از بازیگرها رو می‌بینین...
‫که رفتن توی کار فیلم‌های معتبر. ‫کارهای بزرگ! ولی همه‌شون...
‫توی نقش‌های عجیب‌وغریبِ ترسناکِ دههٔ ‫80 هستن و به خودتون می‌گین: واو چه خفن!
‫و یه فیلم از آدرین باربو تماشا می‌کنین ‫که خودم اون رو از فیلم مِه می‌شناسم،
‫که نقش یه خانم روانیِ دیوونه که همیشه ‫سر همسرش داد می‌زنه رو بازی می‌کنه.
‫واسه بازی کردن این ‫نقشِ غرغرو، مضطرب بود.
‫و بعد می‌بینین که توسط ‫هیولای توی جعبه خورده میشه.
‫اون فیلمیه که اکثر ‫مردم می‌پسندن.
‫من عاشق فلافی و اون موجود داخل ‫جعبه‌ام. عاشق بدیلیا و کیک تولدش‌ام.
‫و عاشق دیدن تد دنسن ‫دفن شده زیر ماسه‌ام.
‫ولی خاطره‌ انگیزترین قسمت جاییه که ‫استیون کینگ دستش به مدفوع فضایی می‌خوره.
‫آره، مدفوع فضایی.
‫جرج رومرو گفت که کاری هست ‫که علاقه‌ای به انجامش داشته باشی؟
‫گفتم آره، دوست دارم ‫نقش جوردی رو بازی کنم.
‫اونم گفت، خب استیون کینگ ‫قراره اون نقش رو بازی کنه.
‫میشه یه لطفی بهم کنی و نقش بابایی که ‫توی اول و آخر فیلم هست رو بازی کنی؟
‫پسر استیون کینگ، جو کینگ، نقش پسرم رو ‫بازی کرد و من اون کتاب کامیک رو دور ریختم.
‫و آخرسر منو افسون می‌کنه ‫تا وسط غلات خوردن بمیرم.
‫ولی ابتدا باید می‌خوابوندم توی گوشش ‫و استیون از اتاق بیرون نمی‌رفت.
‫بهم می‌گفت: تام تو که ‫واقعاً نمی‌خوای بزنیش؟
‫نمی‌خوای واقعاً بزنیش، مگه نه؟
‫اون پسرمه، نمی‌خوای ‫که... اون فقط 9 سالشه، تام.
‫منم بهش گفتم استیون، ‫بیخیال. من یه بازیگر حرفه‌ای‌ام.
‫چطور چندصد سوسک رو جمع می‌کنین؟
‫چندتا سوسک بیگانه توی حیات ‫وحش ایالت پنسیلوانیا رها شدن.
‫به کسی چیزی نگین!
‫فیلم بسیار حیاتی‌ای هست و فکر کنم اون ‫اعتباری که لایقش هست رو دریافت نکرده.
‫چون بعدها، منطقه گرگ و ‫میش: فیلم سال بعد منتشر شد و...
‫بعد قصه‌هایی از سردابه به ‫عنوان یه سریال منتشر شد،
‫ولی فکر می‌کنم همه‌شون ‫ریشه‌ای از نمایش مورمور دارن.
‫با موفقیت هالووینِ جان کارپنتر ‫شاهد انتشار فیلم‌هایی بودیم...
‫در جواب به این که اگه این تعطیلی رو ‫داریم و می‌تونیم ازش توی این ژانر یه...
‫فیلم بسازیم، چرا پس ‫روش سرمایه‌گذاری نکنیم؟
‫و هجوم ولنتاین خونین من، دروغ ‫اول آوریل، لپرکان رو دیدیم...
‫که از روز سنت ‫پاتریک پول درآوردن.
‫کلی فیلم از ژانر وحشت ‫برای سال نو اومد،
‫مخصوصاً توی دههٔ 80 با ‫شب خاموش، شب مرگبار.
‫مضمون تکراری تبدیل ‫تعطیلات به یه تجربهٔ وحشتناک.
‫ولنتاین باید راجع‌به نیمهٔ ‫گمشده باشه و اون ریخت‌وپاش...
‫و اون تضاد بین چیزی که قراره ‫خوب، مسحورکننده و شاد باشه،
‫اون آرمان‌گرایی و بلوغ وقتی به چیز ‫وحشتناکی برخورد می‌کنه صدای ناهنجاری میده.
‫این لحظات در طول سال جهانی‌ان ‫و فکر می‌کنم که راه خوبی برای...
‫راه دادنِ این ژانر بین مردم باشه.
‫رابطهٔ بدن و ذهن توی دنیای کراننبرگ ‫مسئلهٔ قدرتمندیه و من خصوصاً فکر می‌کنم...
‫توی دههٔ 80 اون با ‫رغبت به سمتش هجوم آورد.
‫ویدئودروم پا رو یک ‫قدم فراتر گذاشت.
‫مدعی بود که ما وارد دورهٔ انسانیت ‫از هستیِ انسان‌ایم، هستیِ فرهنگی.
‫که قراره تکنولوژی و بدن انسان ‫رو به روش اورگانیک ترکیب کنه.
‫یکی از قدرتمندترین سکانس‌ها برای من ‫وقتیه که شخصیتِ جیمز وودز دستش رو...
‫توی شکافی که توی شکمش ‫شکل گرفته بود می‌کنه.
‫دستش تبدیل به یه اسلحه میشه.
‫یه تصویری شبیه ‫به اثرِ گیگرسک از...
‫دستگاه، بدن انسان و فلز ‫دارین که میشه باهاش...
‫گلوله‌های سرطانی شلیک کرد که ‫باعث میشه گوشت بدن قربانی فاسد شه.
‫و شما باهاش شلیک می‌کنین...
‫و به‌طور باورنکردنی‌ای تخیلی، ‫قدرتمنده، نمادین و زننده‌ست.
‫ولی به‌طور اهریمن‌گونه‌ای ‫سرگرم‌کننده هم هست.
‫همه‌چیز راجع‌به کاست‌های ویدئوئه و الان ‫که بهش نگاه می‌کنی به خودت میگی خدای من،
‫چقدر این محرمانه‌ست، ولی ‫نبوغ‌آمیزه چون پیش‌بینی میشد که...
‫فرهنگ به کدوم سمت داره میره و ‫مصرف‌کننده‌ها تا چه حد قراره که درگیرش شن،
‫از اینکه توی عصر ‫اطلاعات همه‌چیز کجا رفته.
‫و این فیلم یه چیزی بین رهبر ‫فرقه و شخصیت سیاسی و یه...
‫آدم پستِ سطح پایینه.
‫یادآور دوران تاریک عصر ‫رونالد ریگانه که اون مدل افراد...
‫به عنوان یه فرهنگ ما ‫رو به کدوم سمت می‌برن!
‫فیلم ابتدای تغییرات فرهنگ ‫جهانی رو از آنالوگ به...
‫دیجیتال محفوظ می‌کنه. از اینکه ‫مصرف‌کننده چطوری رسانه رو دست گرفته،
‫و این کار چه تأثیری ‫روی شما داشته.
‫مهم نیست چندبار اون رو تماشا ‫کنین، تأثیرش رو روی شما می‌ذاره.
‫فیلم‌های ترسناک دههٔ 80، حتی اون‌هایی که ‫بوجهٔ بیشتری برای ساخت‌شون وجود داشت...
‫همچنان اون حس منفی ‫و بد راجع‌بهشون بود.
‫حس و حال فیلم‌های تجاری رو نداشتن حتی اگه ‫توسط استودیوهای فیلمبرداری ساخته می‌شدن.
‫و شما کلی کارگردان مثل تونی اسکات ‫برای کارگردانی «گرسنگی» داشتین
‫گرسنگی یه فیلم ‫چشم‌نواز و جذاب بود.
‫خیلی از مردم گرسنگی رو چون ‫چیزی جز سبْک نیست رد کردن.
‫من مخالفم، چون این فیلم ‫خصوصاً راجع‌به سبْک و پوچیه.
‫قسمت ترسناک ماجرا روابط یکبار ‫مصرفه و اینکه چطور کاترین دنوو...
‫به محض اینکه نامزدش پا به سن می‌ذاره، ‫دیگه علاقه‌ش رو نسبت بهش ازدست میده.
‫می‌ذارتش توی یه جعبه، توی اتاق زیر ‫شیرونی ولش می‌کنه و میره سراغ یکی دیگه.
‫این کار شدیداً وحشتناکه و ترس ‫جهانی‌ایه که همه‌مون تجربه کردیم،
‫البته اگه اونقدر ‫زندگی کرده باشیم.
‫فکر نمی‌کنم «روانی» یه فیلم ‫اسلشر باشه. ولی شروع همه‌چیز بود.
‫اون بود که الهام‌بخش هالووینی بود ‫که خودش الهام‌بخش فیلم‌های بعد بود.
‫روانی شروع عشق من به فیلم بود.
‫روانشناختی بود، جلوه‌های بصری‌ای ‫داشت که تا اون زمان ندیده بودین.
‫قبل از نورمن بیتس، آنتونی ‫پرکینز، قاتل سریالی‌ای درکار نبود.
‫قاتلی وجود نداشت که دیدِ ‫روانشناختی داشته باشه.
‫این‌ها همش کار هیچکاک ‫و جو استفانو بود.
‫برگشت اون توی دههٔ 80 ‫اجتناب‌ناپذیر بود، چون دوران...
‫ژانر وحشت بود که قاتل‌های سریالی و اسلشرها ‫رو تشویق می‌کرد و اون اصل کاری بود.
‫اون پدربزرگ همهٔ این‌ها بود.
‫اومد پیشم و گفت بیا ‫روانی 2 رو بسازیم.
‫منم بهش گفتم تو دیوونه‌ای!
‫هیچکس علاقه‌ای به انجامش نداشت چون ‫می‌دونستی که منتقدها سر از تنت جدا می‌کنن.
‫توی روانی 2 نورمن بیتس ‫پر از انسانیت و همدردی بود.
‫اون از زندان آزاده شده بود،
‫حبسش رو کشید، جلسات درمانی رو گذروند ‫و از ته دلش بابت کشتن تمام اون خانم‌ها...
‫و مادرش متأسفه.
‫و می‌خواد که موفق شه، عمیقاً ‫می‌خواد که بهترین نسخه از خودش باشه.
‫و اون‌ها اون رو به همون هیولای ‫قبلی تبدیل می‌کنن و با پایانِ فیلم...
‫اون به خونهٔ اول خودش برگشته.
‫همه اطرافش دارن می‌میرن،
‫ولی اون کسی رو نمی‌کشه. اما ‫ما این رو تا آخر داستان نمی‌دونیم.
‫ولی در نهایت یکی رو می‌کشه،
‫خانم مسنی که فکر می‌کرد ‫مادرشه و دلش براش تنگ شده بود.
‫و اون چندتا از قتل‌ها رو انجام داده ‫بود و نورمن توی چاییش زهر ریخت.
‫و اون هم دهنش رو باز می‌کنه و با چایی سمی ‫می‌میره، نورمن هم یه بیلچه برمی‌داره...
‫و از پشت می‌کوبه توی سرش.
‫و متوجه می‌شین این اولین باریه که ‫در طول فیلم اون کسی رو می‌کشه،
‫و الان دیگه کاملاً روانی شده.
‫یادمه که برای یه فیلمی که از یه ‫کتاب گنده که منو زهره ترک می‌کرد،
‫اقتباس شده بود، ‫تست بازیگری دادم.
‫قرار بود قبل از تست بازیگری کتاب رو بخونم ‫و به خودم گفتم این راجع‌به یه مادر...
‫و یه بچه‌ست که به‌خاطر یه ‫سگ توی ماشین گیر کردن؟
‫و گفتم که آره، راستش ‫یه جورایی ترسناکه!
‫نزدیک دو سوم از فیلم فقط ‫دوتا آدم‌ان که توی یه ماشین‌ان.
‫اگه بیرون بیاین مُردین، اگه هم داخل ‫بمونین کسی جنازه‌تون هم پیدا نمی‌کنه.
‫و یه جورایی مثل نسخه ‫اصلی فیلم اتاق فراره.
‫هر باری که یه بچه رو توی یه داستان ‫ترسناک می‌ذارین داستان جدی میشه چون شما...
‫نمی‌خواین که هیچوقت آسیبی به اون ‫بچه برسه و فکر می‌کنم این برمی‌گرده...
‫به سطح بیولوژیکیِ هر انسان.
‫من بیشتر از گرگینه‌ها ‫از کوجو می‌ترسیدم.
‫اون ترس و وحشت ‫به‌نظر واقعی میومد.
‫اون فشار، اون ثباتِ ‫خفه‌کنندهٔ داخل ماشین بودن و...
‫اون ناامیدی‌ای که چطور ‫باید از این مخمصه خلاص شد!
‫و حالا که بزرگ‌تر شدیم جالبه چون ‫الان که تماشاش می‌کنم حس بدی...
‫برای کوجو دارم، چون وقتی بچه بودم می‌گفتم ‫اون سگه بره به درک. ولی الان میگم اوه...
‫ولی گازش گرفت و براش ناراحت شدم.
‫واسه همین جالبه ولی به‌عنوان ‫یه بچه کوجو خیلی ترسناک بود.
‫و فکر کنم همین آثار استیون کینگ رو ‫انقدر برجسته می‌کنه چون اون می‌دونست...
‫چطور ترس‌هاتون رو طعمه قرار ‫بده و همیشه همون یه ترس نبود.
‫کمپ استراحت فیلم فوق‌العاده‌ایه ‫چون ازش انتظار زیادی هم نداری.
‫انتظار کشتار توی ‫حیاط کمپ رو دارین.
‫بیشتر نوجوون‌ها هستن که کشته می‌شن و ‫این روزها این چیزی نیست که ازش فیلم بسازن.
‫هم ترسناک و هم خوش‌ساخته. ‫برای همچین فیلم کوچیکی جلوه‌های...
‫فوق‌العاده‌ای داره و ‫خیلی سرگرم‌کننده‌ست.
‫کمپ استراحت تمام ‫قوانین رو زیر پا گذاشت.
‫یه اسلشر برعکسه و ‫فکر کنم همینش جذابه.
‫تمام بازیگرهای مرد ‫شخصیت‌های جذاب داستان‌ان.
‫به اون مشاورهای کمپ نگاه ‫کنین، با اون شلوارک‌هایی که...
‫فرم خاصی دارن.
‫تمام شخصیت‌های مونث ‫توی فیلم هیولا هستن.
‫و البته اون سکانس پایانی که یکی ‫از به‌یادموندنی‌ترین سکانس‌های...
‫تاریخ ژانر وحشته!
‫یادمه که اولین بار با چندتا از ‫دوست‌هام اون رو تماشا کردم.
‫هیچی از اون فیلم نمی‌دونستیم.
‫قبل از اینکه اینترنت همه‌چیز رو خراب ‫کنه و اون زمان چیزی از فیلم نمی‌دونستیم.
‫و لذت می‌بردیم تا وقتی ‫که به آخرش رسیدیم.
‫من و رفیقام همه گفتیم: «چی شد؟»
‫«کریستین» بعد از ‫فیلم موجود منتشر شد،
‫و یه رمان ترسناک از یه ‫ماشین، اثر استیون کینگ بود.
‫ساخت این فیلم به‌نظر ‫تصمیم درستی میومد.
‫به زندگی ادامه میدیم؟ ‫روحی درون ما هست؟
‫می‌تونه روح‌مون توی یه ‫پلیموث فیوری 58 زندگی کنه؟
‫این کار رو جان کارپنتر ‫برداشت و مال خودش کرد.
‫بی‌حاصل و بدجنسه. شما رو به ‫این سؤال ابتدایی می‌کشونه که...
‫چی از یه فیلم راجع‌به یه ‫ماشین قاتل انتظار دارین؟
‫و فکر می‌کنم که کیث گوردن یکی از ‫بهترین بازی‌هایی که توی فیلم‌های ترسناک...
‫دههٔ 80 ازش دیدیم ‫رو به نمایش گذاشت.
‫یه صحنه‌ای توی کریستین هست که ‫قلدرها ماشین رو داغون کردن و اون بچه...
‫جلوی ماشین وایساده و میگه «نشونم ‫بده» و یهو موزیک پخش میشه...
‫نشونم بده!
‫کریستین خودش رو به ‫حالت اولش برمی‌گردونه.
‫باید می‌فهمیدیم چطور اون صحنه ‫رو بگیریم که متقاعد کننده باشه.
‫برای همین ماشین رو آوردیم...
‫و برعکس فیلمبرداری کردیم.
‫ماشین رو آویزون کرده ‫بودیم و بهش ضربه می‌زدیم،
‫و توی معکوس، ماشین تعمیر می‌شد.
‫خیلی خوب از آب دراومد.
‫برای چیزی به این سادگی، جلوهٔ فوق‌العاده‌ای ‫بود ولی خیلی خوب انجام شده بود.
‫و میزون کردنش با ‫خط و خش ماشین...
‫خیلی خوب انجام شده بود.
‫وقتی بهش فکر ‫می‌کنم، تنم می‌لرزه.
‫حرف نداشت.
‫هیچوقت نمی‌خواستم ‫کارِ سه بُعدی کنم.
‫همیشه جزئی از کار بوده.
‫همیشه برام سؤال بود که سه بُعدی ‫چطور می‌تونه باشه و همچنان توی فکرشم.
‫اولین فیلم سه بُعدی ترسناکی که دیدم ‫یکی از فیلم‌های کلاسیکِ دههٔ 50 بود.
‫«موجودی از باتلاق سیاه»
‫شخصیتِ گیل مَن به عنوان یه ‫بچه روی من تأثیر بزرگی داشت.
‫توی دههٔ 50 آثار سه بُعدی ‫برای مدت کوتاهی دَووم آورد.
‫یه احیایی توی فیلم‌های سه بُعدی با ‫فیلمِ «بگیر که اومد!» شکل گرفت.
‫اون شروع موج فیلم‌های جدیدِ ‫سه بُعدی توی دههٔ 80 بود.
‫تهیه‌کننده‌ها اون رو به ‫چشم پولِ بیشتر دیدن.
‫چندتا فرنچایز داشتین که به سومین ‫دنباله از اون مجموعه رسیده بود.
‫برای همون ایدهٔ ساخت ‫نسخهٔ سه بعدی منطقی بود.
‫عاشق جاهایی‌ام که یه چیزی سمت‌تون ‫میاد. پفیلا میاد، تیزی سمت‌تون میاد.
‫و راستش، بی‌نظیر بود.
‫شایان به ذکره این اولین ‫باری بود که جیسون ورهیز...
‫ماسک هاکی سرش می‌کنه.
‫هر چند دقیقه یک بار، ‫یه چیزی سمت‌تون میاد.
‫کلی لحظات سه بُعدی توی این فیلم وجود داره، ‫اون‌ها یه بهونه‌ای برای یویو بازی کردن...
‫برداشتن چوب بیسبال و ‫کلی کارهای سرگرم‌کننده...
‫که می‌تونستن به دوربین نزدیکش ‫کنن، برای شخصیت‌ها می‌ساختن.
‫و در نهایت یه سری مرگ‌های ‫سه بُعد فوق‌العاده هم بود.
‫روند داستانی رو بهم می‌ریخت،
‫چون باید منتظر نسخهٔ سه بُعدی ‫می‌موندی و بعد مردم می‌گفتن...
‫اوه... اون قمه رو نگاه کن!
‫یه شخصیتی بود که ‫چنگک داخلش میره.
‫احتمالاً بهترین صحنه توی فیلم جاییه که ‫جیسون سر یه شخصیت رو فشار میده...
‫انقدر محکم که چشم‌هاش ‫جلوی دوربین بیرون می‌زنه.
‫اولین فیلم سه بعُدی ژانر وحشت ‫توی موج دههٔ 80 فیلم انگل بود.
‫یکی از بازی‌های اولِ دمی ‫مور جوان جلوی دوربین بود.
‫یه‌دونه عینک سه بُعدی ‫فیلم انگل رو دارم.
‫واسه سیستم سه بُعدی پلاریزه بود.
‫با کارگردانی چارلی بند ‫زیرنظر کمپانی امبسی پیکچرز.
‫این کتابچهٔ تبلیغاتی‌ایه که برای فیلم ‫ساخته بودن، یه تبلیغ مصور که...
‫انگل رو به شما نشون می‌داد.
‫همچنین فیلمی با عنوان روتوایلر ‫که با عنوان‌های سگ‌های جهنمی یا...
‫روتوایلر: سگ‌های جهنمی ‫هم معروف بود منتشر شد.
‫سگ‌هایی که ژنی اصلاح‌شده داشتن ‫آموزش دیدن که سلاح آرتشی باشن که...
‫عاقبت‌شون به شهر کوچیکی توی کارولینای ‫شمالی ختم شد و همه رو قتل‌عام کردن.
‫این عینک سه بُعدی فیلم روتوایلره.
‫سه بعدی می‌تونه سطح فیلم رو ارتقاء بده ‫ولی اگه بخواین با یه سگ کار رو شروع کنین،
‫فیلم سه بعدی کار خاصی ‫براتون نمی‌تونه بکنه.
‫سه بعدی امیتی‌ویل سال 83 با ‫کارگردانی ریچارد فلایشر منتشر شد.
‫یه نقش برای مگ رایانِ جوون.
‫توی زیرزمین یه حفره‌ایه که ‫ظاهراً به جهنم منتهی میشه.
‫توی فیلم سکانس‌های سه ‫بعدی خوبی وجود داره.
‫سکانسی که لوله مستقیم از شیشهٔ جلو ‫رد میشه و صاف به صورت‌تون می‌چسبه.
‫گروهی از مگس ‫باهم ترکیب شده بودن،
‫و قرار بود جوری به‌نظر بیاد که ‫انگار از صفحه داره بیرون میاد.
‫لحظه‌ای که همه به‌یاد دارن، یه ‫اهریمن از حفرهٔ داخل زیرزمین بالا میاد.
‫و یکی از شخصیت‌ها رو می‌گیره.
‫سه فیلم سه بُعدی ژانر وحشتِ ‫دههٔ 80 سومین دنباله‌ها بودن.
‫برای همین استودیوها راه جالبی ‫برای تبلیغ این فیلم‌ها پیدا کردن،
‫و آرواره‌های سه بعدی ‫هم از این قاعده مستثنا نبود.
‫یه کتابچهٔ مصور دیگه که ‫کوسه به سمت‌تون میومد.
‫بعد سوم وحشتناکه.
‫که به‌نظر خودم بهتر میشد اگه ‫اسمش آرواره‌ها نبود و فقط...
‫کوسه‌های سه بعدی یا حملهٔ ‫کوسه به شما صداش می‌کردن.
‫پلات توی یه آکواریومی ‫مثل «سی ورلد» گرفته شد.
‫که احتمالاً یکی از بهترین ‫لحظات سه بعدی فیلمه.
‫کوسه سایمن ‫مک‌کورکایندل رو خورده.
‫و اون توی دستش نارنجکِ دستی داشت.
‫دست و اون نارنجک جفت توی دهن ‫کوسه‌ان. اون‌ها میرن و نارنجک رو...
‫فعال می‌کنن و نارنجک منفجر میشه ‫و کوسه رو می‌ترکونه و تیکه‌هاش،
‫از جمله آرواره‌هاش، ‫سمت دوربین میان.
‫انفجار گندهٔ سه بعدی زیرآب شاید تنها ‫دلیلی باشه که به اون فیلم نمرهٔ قبولی میدم.
‫فکر نکنم نسخهٔ سه بعدی به فروش ‫هفتگی هیچ کدوم از فیلم‌ها کمکی کرده باشه.
‫اکثراً استودیو از اون به عنوان ‫یه تدبیر سرگرم‌کننده استفاده کرد.
‫لازمه که ذکر کنم توی سال 1991 ششمین ‫دنباله از فرنچایز کابوس در خیابان الم،
‫مرگ فِرِدی، اوج اون فیلم ‫یه سکانس سه بعدی بود.
‫باعث تأسفه که تا فیلم ششم ‫صبر کردن، به‌جای اینکه...
‫تا می‌تونستن یه کابوس در ‫خیابان الم سه بعدی بسازن!
‫«کودکان ذرت» اقتباسی از ‫شیفت شب از استیون کینگه و...
‫شهر نبراسکای اشتباهی توی زمان ‫اشتباهی کنار بچه‌های اشتباهی می‌بینن.
‫اگه شما بچه‌ای هستین که توی دههٔ 80 ‫بزرگ شده و یکی به شما میگه «ملاکی»،
‫شما دقیقاً منظور اون رو می‌فهمین.
‫ملاکی.
‫این ایده که بچه‌ها باهم ‫جمع میشن و به دستور...
‫یه موجود دیگه تمام بزرگسال‌ها ‫رو می‌کشن، وحشتناکه.
‫من هیچوقت به بچه‌های هم‌سن ‫خودم به چشم خطر نگاه نکردم،
‫و اون فیلمی بود که من ‫رو متوجه کرد که، اوه...
‫بچه‌های هم‌سن من می‌تونن ‫کارهای وحشتناکی کنن.
‫تمام فیلم دربارهٔ کسی حرف می‌زنن ‫که پشت آشوب‌ها قدم برمی‌داره،
‫و وقتی که در نهایت می‌بینیمش،
‫فقط یه تپه از خاکه که حرکت ‫می‌کنه و به نوعی برای جلوه‌های...
‫دههٔ 80 تحسین‌برانگیزه. ‫چطور این کار رو می‌کنن؟
‫جلوه‌ها توی اوج کار دل آدم رو می‌زنن ‫ولی اگه عاشق کارهای کینگ باشین،
‫اون قدری هست که ازش لذت ببرین.
‫برمی‌گرده به داستان سالار ‫مگس‌ها. از همون مدل داستان‌هاست.
‫بچه‌ای که کسی نظارتش ‫نکنه، بچهٔ شروریه.
‫خودش از ریشه ترسناکه.
‫توی چهارمون بخش از جمعهٔ سیزدهم ‫جوزف زیتو کارگردانی بازیگرهای جدیدی...
‫که آمادهٔ سلاخی توسط جیسونی که ‫بعد از قسمت قبل با ظاهر جدیدش...
‫ماسک هاکی می‌ذاره ‫رو برعهده گرفته.
‫تیم بازیگری فوق‌العاده‌ای ‫داره که شامل کیمبرلی بک،
‫پیتر بارتون و کوری فلدمن ‫به عنوان تامی جارویس میشه.
‫که توی دوتا فیلم دیگه ‫هم اون رو می‌بینیم.
‫من اون کوری کوچولو که ‫عاشق نقاب هیولاست رو...
‫با اون کامپیوتر کوچولوش ‫خیلی دوست دارم.
‫هی، اونم یه عشقِ هیولا ‫مثل خودمه. چه خفن!
‫تد وایت زحمت‌های جیسون ‫ورهیز رو گردن می‌گیره،
‫و می‌دونم که همه عاشق ‫بازی کین هادر هستین،
‫منم اون رو دوست داشتم ولی تد ‫وایت احتمالاً جیسون محبوب منه.
‫اون هیولای کوچولو شجاع میشه ‫و جیسون رو بیرون پرت می‌کنه.
‫کی فکرش رو می‌کرد تراشیدن سر ‫انقدر می‌تونه روت تأثیر داشته باشه؟
‫کوری این رو می‌دونست.
‫اون جلوه‌هایی که قمه میره توی ‫صورت جیسون و بعدش که میفته...
‫و قمه توی سرش ‫همین‌جوری فرو میره.
‫اون برای من یکی از بهترین جلوه‌های ‫ویژه توی تمام فیلم‌های ژانر وحشته.
‫من عاشق اون قمه‌ام که ‫توی صورتش فرو میره.
‫خب، از اون داستان‌های اقتباسی...
‫از استیون کینگِ دههٔ 80 داریم که ‫یه بچه توی مغازهٔ آبنبات‌فروشیه.
‫همه باید از کارهای ‫استیون کینگ اقتباس کنن.
‫درخشش رو می‌سازیم، کریستین ‫رو می‌سازیم، کوجو رو می‌سازیم.
‫و فیلم «آتش‌افروز» ‫قسمتی از اون موج بود.
‫جان کارپنتر تصمیم به ساخت آتش‌افروز ‫گرفت چون توش رگه‌های ضد استبدادی داشت.
‫یه فیلمیه که توی مسیر جاده‌ست و یه ‫شخصیت وسترن داره و اون عاشقشه.
‫یه پویایی پدر و پسری ‫داره، یه هستهٔ عاطفی.
‫اون از این موضوع هیجان‌زده بود.
‫ولی فیلم «موجود» ‫نقد منفی‌ای داشت.
‫موجود یه شکست بود و کارگردانی ‫آتش‌افروز از جان کارپنتر گرفته شد.
‫یونیورسال من رو از کارگردانی آتش‌افروز ‫اخراج کرد چون زمانی که موجود منتشر شد،
‫بازار نزول کرده بود.
‫نوجوون‌هادرکش نمی‌کردن، ‫سن‌شون خیلی پایین بود.
‫بازار برای فیلم‌های ژانر ‫وحشت اون شکلی بود.
‫نمی‌تونستین فیلم‌های ترسناک ‫با بوجهٔ بالا درست کنین.
‫باید فیلم‌های کوچیک می‌ساختین.
‫و من نمی‌تونستم آتش‌افروز ‫رو با اون بودجه درست کنم.
‫دینو د لائورنتیس میاد و فکر کنم ‫مارک لستر رو کارگردان می‌کنه.
‫آتش‌افروز لحظات ماندگار خودش ‫رو داره و اون پشت صحنه‌ها نمی‌تونن
‫جذابیت مکالمهٔ بین درو بریمور ‫و دیوید کیت رو از بین ببرن.
‫جرج سی. اسکات اونجا داره مو و ‫چشم‌بند عجیبش رو درست می‌کنه.
‫و تماشای اون سکانس ‫خیلی لذت‌بخشه.
‫آرت کارنی و لوئیز ‫فلچر یه زوج مهربون‌ان.
‫واقعاً بازیگرهای خوبی داره، فیلم چشم‌نوازیه ‫و جلوه‌های آتیشی هی خیلی خوب شدن.
‫فیلم «گرملین‌ها» روی ‫من تأثیر بسزایی داشت.
‫توی کریسمس اتفاق افتاد و ‫پدر به پسرش گرملین هدیه میده.
‫اون توی «عروسک قاتل» ‫من رو تحت‌تاثیر قرار داد.
‫برداشت شخصیِ من از فیلم ‫قسمتِ انیماترونیکِ کار بود،
‫و اینکه چقدر حرفه‌ای هستن.
‫اون عروسک‌ها، گیزمو، ‫استریب و غیره...
‫هر کدوم شخصیتِ ‫منحصربه‌فرد خودشون رو داشتن.
‫توی اون فیلم برای من مشخص شد ‫چیزی وجود نداره که نویسنده بنویسه،
‫و یه تیم انیماترونیک و عروسک‌گردانِ ‫کاربلد نتونه جلوی دوربین پیاده‌ش کنه.
‫گرملین‌ها به نوعی ‫یه فیلم، پرهرج‌ومرجه.
‫کار با یه فیلم ژانر وحشت ‫با بوجهٔ پایین شروع شد،
‫چون اسپیلبرگ می‌خواست اولین ‫فیلم خودش رو برای امبلین بسازه.
‫و می‌خواست توی ژانری فیلم بسازه ‫که می‌دونست کارش موفق میشه.
‫ولی وقتی که مراحل تولید شروع شد، اون از ‫استودیو خواست که هوای کار رو داشته باشه.
‫مشخص شد که هر چقدر کار وحشتناک‌تر ‫باشه، بینندهٔ کمتری خواهد داشت.
‫ما هم از چیزهایی که ‫کاربردی نداشت استفاده کردیم.
‫یه سری سکانس‌های داخل آشپزخونه حذف شدن. ‫مثل جایی که مادر به گرملین‌ چاقو می‌زنه،
‫یه سکانس بود که گرملین‌ با چاقو ‫روش داشت می‌نوشت. اون رو برداشتن.
‫وقتی که گلیت ترمن، معلم علوم، ‫توسط گرملین کشته میشه، توی فیلم...
‫فقط از پشت اون رو می‌بینین که ‫سوزن خورده، ولی ما از تمام صورتش...
‫که مثل «برپاخیزان جهنم» ‫سوزن خورده بود فیلم گرفته بودیم.
‫وقتی می‌بینین که چه ‫صحنه‌هایی رو فیلمبرداری کردین،
‫به خودتون می‌گین که چه ‫فیلمی قراره از آب دربیاد؟
‫و واضح بود که قراره یه فیلم ‫خیالی باشه تا یه اسلشرِ ترسناک.
‫برای همین ما میزانش رو کم کردیم ‫و با این حال کلی نقد به ما شد که...
‫دارین برای بچه‌ها ژانر وحشت ‫می‌سازین. ترسناکه ولی واسه بچه‌هاست.
‫و به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای ‫محبوب موند.
‫مشکل گرملین‌‌ها این بود ‫که همراه با فیلمبرداری...
‫درحال اختراع تکنولوژی ‫مورد نیازش بودیم.
‫و به همین دلیل...
‫خیلی چیزهای توی فیلمنامه، ‫انجامش غیرممکن بود.
‫گیزمو، اون شخصیتِ خسته، قرار ‫بود به استرایب، گرملینِ منفی تبدیل شه،
‫و در لحظات آخر، استیون اسپیلبرگ ‫یه ایدهٔ فوق‌العاده داد که من مطمئنم...
‫یکی از دلایلی که فیلم همچنان محبوبه اینه ‫که گیزمو باید در طول فیلم حضور داشته باشه.
‫و اون باید رفیق قهرمان داستان باشه و ‫ما برای حل کردن این ایده راهی نداشتیم.
‫اون فقط برای چند سکانس محدود ساخته شده ‫بود و یهو تبدیل به ستارهٔ فیلم شده بود.
‫برای همین باید فوراً کلی می‌گشتیم تا ‫ببینم چطور میشه از این یه شخصیت ساخت.
‫یکی از صحنه‌های خیلی سخت، ‫صحنهٔ کافه با فیبی کیتس بود.
‫باید اونجا می‌بود، برای همین ‫منتظر موندیم و در انتها...
‫بعد از اینکه همه خونه رفتن، اون صحنه ‫رو گرفتیم و یک هفته با اون عروسک‌ها،
‫که با نوشیدنی و پفیلا داشتن خفه ‫می‌شدن اونجا فیلمبرداری کردیم.
‫اگه یه گرملین ‫منحرف اونجا بود چی؟
‫اگه گرملینِ فرانک ‫سیناترا اونجا بود چی؟
‫و یه عمر طول کشید.
‫خب، برای خیلی وقت پیش بود و...
‫نمی‌تونم توصیف کنم که ‫چه بوی بدی هم می‌داد.
‫بین سه‌تا از بهترین شخصیت‌های ‫منفی فیلم‌های اسلشر دههٔ 80 یعنی...
‫مایکل، جیسون و فِرِدی، مردم ‫راجع‌به اینکه کدوم بهتره بحث می‌کردن.
‫بحثی وجود نداره که ‫فردی کروگر بهترینه!
‫وس کریون یه شخصیت شرورِ کامل ‫خلق کرد که از کابوس بچه‌ها نشأت می‌گیره.
‫اون یه عوضی بود ‫که می‌تونست آدم بکشه.
‫چیزی از این ‫ترسناک‌تر وجود نداره.
‫وس یه رویاپرداز بود.
‫کابوس در خیابان الم بی‌نظیر بود.
‫درست وقتی که فیلم‌های اسلشر ‫داشت دچار اُفت میشد منتشر شد.
‫یهو به فیلمی تبدیل شد که دیگه الکی دنبال ‫مردم راه نمیفتاد تا با چاقو بکشه‌شون.
‫اون فیلم واقعاً مسیر فیلم‌های ‫ژانر وحشت رو تغییر داد.
‫دلیلی که فکر می‌کنم روی مردم ‫تأثیر بسزایی داشت اینه که...
‫حتی کسایی که رویایی ‫ندارن هم‌، کابوس می‌بینن!
‫یه واقعیتی اون بین وجود داشت.
‫وس کریون شخص ‫روشن‌فکر و آگاهی بود.
‫به‌نظرم هر صحنه یه فلسفه ‫و جهان‌بینیِ عمیق‌تری داره،
‫که راجع‌به فقدان بی‌گناهان، ‫طریقهٔ مقابله با ترس،
‫ضمیر ناخودآگاه و قدرتی که روی ‫تمام کارهامون داره صحبت می‌کنه.
‫من شخصیت دیگه‌ای که عقل و ‫هوش فِرِدی رو داشته باشه نمی‌شناسم.
‫وقتی که فیلمنامه رو می‌خوندم به ‫ذهنم نرسیده بود که در این حد شروره.
‫خدای من، این دیگه آخرشه.
‫فکر می‌کنم مرگ تینا سکانسی توی فیلم ‫کابوس در خیابان الم باشه که اون رو...
‫و صحنه‌‌هایی بود که چون زیاده‌روی بود ‫وس اون رو توی نسخهٔ نهایی فیلم نذاشت.
‫و وس گفت که نمیشه بیشتر از یه‌بار ‫توی فیلم دوربین رو جاهای عجیب گذاشت.
‫چون اون این کار رو توی سکانسی که ‫داشتم صورتم رو می‌شستم، می‌کنه که...
‫شخصیتِ نانسی تامپسون شخصیت ‫پاکیه ولی اصلاً بی‌نقص نیست. ولی...
‫فکر می‌کنم نعمتی که داره اینه که ‫با ترسش روبه‌رو میشه، که همه...
‫سعی دارن هر روز از عمرشون ‫همین‌کار رو کنن، مگه نه؟
‫رابرت انگلوند، هر کاری که کرد با مطالعه ‫و حساب شده بود و براش یه دلیلی داشت.
‫اون خیلی با دقت از اون دستکش استفاده ‫می‌کرد و قبلش همیشه هماهنگ میشد که کِی...
‫انگشت‌هاش رو باز کنه و ‫کی اون‌ها رو روی هم بکشه.
‫اون یه بازیگر خیلی ‫دست و دل باز بود.
‫جالبه که هیچوقت ‫نمی‌خواست که توی چشم باشه.
‫مشخصاً برعکس شد ‫چون همهٔ چشم‌ها به فِرِدیه.
‫شما فکر می‌کنین که اگه کسی ‫نبود، می‌تونستین تنها زنده بمونین.
‫وقتی تام اورهارت داشت فیلمنامه ‫رو می‌نوشت، نامزدش رو بیرون میبرد
‫و پرسید: فرض کنین دنیا داره ‫به آخر می‌رسه، چیکار می‌کنین؟
‫اون قسم می‌خوره که ‫یه انتقاد اجتماعی نیست.
‫معلومه که یه انتقاد اجتماعیه.
‫بوجهٔ فیلم پایین بود.
‫به‌نظر فیلمنامه سرگرم‌کننده بود.
‫نمی‌دونستم که قراره یکی از ‫کارهای خوبِ دههٔ 80 باشیم.
‫لباس‌های روشن پوشیدم چون ‫من تنها کسی بودم که زنده بود،
‫و تظاهر می‌کرد که ‫همه‌چیز سر جاشه.
‫لباسم قرمز، سرخابی و فیروزه‌ای ‫بود و کاترین ماری استوارت...
‫نقش خواهرم رو بازی می‌کرد که...
‫لباسش خیلی شلخته بود چون ‫اون می‌دونست که چه اتفاقی افتاده.
‫اون همه لباسِ مُد، همین ‫چیزها رو می‌پوشیدیم.
‫اون لباس تشویق رو جوری برای من ‫دوختن که مثل دستکش بچسبه، چون...
‫لباس‌های دخترهایی ‫که تشویق می‌کنن...
‫رهبر تشویق‌کننده‌ها با یه اسلحه.
‫فکر نکنم که قادر به توضیحش باشم.
‫وقتی انجامش دادم ‫با عقلم جور درمیومد.
‫اون صحنه‌ای که گریه کردم، ‫اون تیکه رو حذف می‌کنیم.
‫اون قوس شخصیتی اونه!
‫اونجا نقطه‌ایه که اعتراف می‌کنه که ‫از همه‌چیز خبر داره، چون اصلاً...
‫می‌خواستن اون رو بکشن.
‫اون قراره که شخصیتِ رو ‫مخی باشه و قراره که بمیره.
‫اون‌ها گفتن نه. چون اون یکی از شخصیت‌هاییه ‫که خیلی‌ها باهاش ارتباط می‌گیرن.
‫یه جادویی توی فیلمه که همه‌چیز ممکنه ‫درست باشه، ولی ثابت همون‌جا می‌مونه.
‫و بعد ممکنه که یه غریبه رو ببینی و ‫5 دلار خرج کنی و اون ارتباط و...
‫هر چیز عجیبی که اسمش هست... بوم! ‫فکر کنم به همین خاطر همه‌مون دوستش داریم.
‫یکی از ترسناک‌ترین چیزها توی فیلم‌های ‫ژانر وحشت شرورهایی‌ان که نمیشه...
‫باهاشون منطقی بود و ‫مطمئنین که دخل‌تون اومده‌ست.
‫اون‌ها می‌کشن‌تون!
‫اوه، کلی شخصیت شرور توی ‫دههٔ 80 ـه که بهشون علاقه داشتین.
‫من بیشتر جذب اون‌هایی ‫که احمق بودن می‌شدم،
‫برای همین فکر می‌کردم ‫«جانورها» خیلی خفن بودن.
‫گرملین‌ها خیلی خفن‌ان.
‫همیشه عاشق هیولاها بودم.
‫مرد بلندقد توی دههٔ 80 ‫خیلی معروف شد، مگه نه؟
‫«تصویر ذهنی» همیشه جایگاه بالای خودش ‫رو داشت ولی وقتی تصویر ذهنی 2 اومد،
‫اون کلی سروْصدا کرد.
‫ژانر وحشتِ دههٔ 80 جای خوبی برای ‫شرورها بود چون از اونجا بود که بهبود داشت.
‫یکم کارتونی و مناسب ‫کمپ و رنگی‌تر شد.
‫گرگ استیلسن توی منطقهٔ مُرده.
‫این روزها خیلی بهش فکر می‌کنم.
‫من عاشق اون دو اتفاقِ دکتر هیل از ‫احیاگر و دکتر پرتوریس از ماوراء‌ام.
‫خیلی سنتی و شبیه به بازی بوریس ‫کارلوف بود جوری که ظاهر شدن.
‫نورمن بیتس کسیه که ‫همین کنار زندگی می‌کنه.
‫صورت‌چرمی، فِرِدی کروگر، جیسون ‫ورهیز همگی اغراق‌شده بازی می‌کردن،
‫و اسطوره‌های اسلشر شده بودن.
‫در مورد فردی کروگر باید بگم ‫که توی آتیش سوخت و زخمی شد.
‫و جیسون ورهیز هم شدیداً زخمی ‫شده ولی پشت ماسک هاکی مخفی بود.
‫و صورت‌چرمی هم رسماً صورت ‫کسی که قربانی می‌کنه رو می‌پوشه.
‫ولی در مورد نورمن بیتس،
‫اون پسرِ خونهٔ کناریه ولی برای محافظت ‫از خودش و خانواده‌ش قادر به انجام...
‫وحشتناک‌ترین قتل‌هاست.
‫اون یه خورده دیوونه بود، همه‌مون ‫بعضی وقت‌ها یه خورده دیوونه می‌شیم.
‫شعارش بود و باید ‫روی تیشرتش هم باشه.
‫برای من نورمن بیتس انعکاسی از چیزهایی بود ‫که ممکنه اتفاق بیفته و اینه که ترسناکه.
‫شخصیت شرور محبوب دههٔ 80 من ‫ادوارد هرمان از فیلم پسران گمشده بود.
‫مثل ام. نایت شامالان بود قبل از ‫اینکه ام. نایت شامالان ظهور کنه.
‫یه پیچشی داشت که می‌گفتین نـه...
‫یهو می‌فهمین اون خودش ‫خون‌آشامه. یعنـی چـی؟
‫وقتی اون فیلم رو با دانشی که الان دارین ‫تماشا کنین، همه‌چیز براتون عوض میشه.
‫همه نقشی که دارن مشخصه، ‫و معلومه که اون آدم شیادیه.
‫اگه قاتل به اون خوبی ‫نبود، حتماً قتل‌ها بودن!
‫مجموعه فیلم‌های جمعهٔ سیزدهم ‫اساسِ ژانر وحشتِ دههٔ 80 بودن.
‫این که توی دههٔ 80 خیلی فیلم از ‫اون مجموعه داشتیم که تحسین‌برانگیزه.
‫مخاطبین به دفعات خواستارِ ‫بازگشت شخصیت اصلی بودن.
‫در طول مجموعه گریم‌ها ‫فرق می‌کنه، ولی می‌دونین چیه؟
‫برای طرفدارها هیچ اهمیتی نداره.
‫اون‌ها فقط می‌خوان جیسون رو دوباره ببینن ‫و برای همین 12 فیلم از جمعهٔ سیزدهم داشتیم.
‫و نیازه که یکی دیگه بسازن.
‫مایکل مایرز توی ‫چندین فیلم حضور داشته.
‫اون یه شخصیت اهریمنیه.
‫آره، شما می‌تونین راجع‌به دنباله‌ها صحبت ‫کنین و بگین که شمارهٔ پنج خوب بوده یا شش،
‫یا راجع‌به فیلم‌های راب زامبی نظر ‫بدین، ولی همچنان اون شخصیت ماندگاره.
‫برای اون تصویر ماندگاره که ‫جزئی از تالار مشاهیر ژانر وحشته.
‫چهار سوار آخرالزمان.
‫من و فِردی و هرکی و هرکی دیگه. ‫اون‌ها منتشر میشدن و مردم دوست داشتن...
‫که شخصیت‌ها رو مجدد ببینن.
‫این خوشحال‌شون می‌کرد.
‫کله‌میخی یه شخصیت فوق‌العاده ‫توی اون فیلم‌هاست چون واقعاً ترسناکه.
‫خب، یه آدمی دارین که نزدیک به صدتا ‫میخ روی سرش داره و از جهنم میاد.
‫لباس چرمی ترسناکی پوشیده و ‫دوست داره تا جایی که تیکه تیکه شی،
‫می‌خواد باهات بازی کنه.
‫اون یه گوشه قایم نشده ‫تا با چاقو بپره جلوت.
‫کلی مرحله داره.
‫اول باید برای جست‌وجوی ‫درد و لذت مشتاق باشی.
‫باید انگیزهٔ درستی برای ‫جلب توجه کله‌میخی...
‫به خودت داشته باشی، حتی اون موقع هم می‌خواد ‫باهات راجع‌به اون مقدار درد و رنج بحث کنه.
‫که جزئی از نیمهٔ تاریک ‫قلب و روح و ذهنته.
‫ولی اون شدیداً بهش علاقه داره.
‫بعدش شاید سراغ ‫قلاب و زنجیر رفتیم.
‫دههٔ 80 کلی فرنچایز داشت.
‫چاکی شخصیت خفن و بدی ‫بود که بامزه و منفور بود.
‫چاکی جلوی چشمت قایم میشد.
‫اون جلوی شخصیت‌های دیگه می‌شینه ‫و اون‌ها روحشون هم خبر نداره...
‫که یه بمب ساعتی ‫توی اتاق باهاشونه.
‫کدوم شخصیت منفی بهتر بود؟
‫جیسون، مایکل مایرز یا فردی؟
‫برای من جای سؤالی نیست که ‫بهترین و عمیق‌ترین شخصیت...
‫قطعاً فردی کروگره!
‫چطور میشه فردی ‫کروگر رو دوست نداشت؟
‫اول با یه چیز متفاوت ‫توی فیلم اول شروع کردن،
‫بعدش ازش فاصله گرفتن.
‫اون بچه‌ها رو می‌کشت، ولی باز ‫اون رو جز بهترین‌ها می‌دونیم و...
‫کلی عروسک و چیزهایی بود ‫که برای بچه‌ها تولید شده بود.
‫حتی عروسکِ فِردی!
‫مردم، ایشون یه قاتل بچه‌ست.
‫ساختن یه شخصیت ماندگار تحسین‌برانگیزه ‫و بازاریابیِ اون برای بچه‌ها قطعاً...
‫بهترین کاره و مخصوصاً ‫با فردی که یه موفقیت کامله!
‫بازاریابی، آثار، دستکش‌ها، ‫پیراهن، کلاه، لباس‌ها،
‫خدای من ، حتی می‌تونستین ‫لباس یک‌سره از فردی بخرین.
‫هر چیزی با عکس فردی می‌تونستین ‫بخرین و این راز موفقیت اون بود.
‫و بقیه می‌گفتن، ‫اوه، پس راهش اینه!
‫بعدش ماسک هاکی رو داشتیم، اره‌برقی، ‫یه تبدیل به یه بازاریابی بزرگ شد و...
‫برای ساخت شخصیت‌های ماندگار ‫جواب میده، واقعاً جواب میده.
‫همنشینی گرگ‌ها رویاییه.
‫یه شخصیت با لباس قرمز رو می‌گیره و ‫اون رو تبدیل به فردی بحث‌برانگیز می‌کنه
‫و فرویدن باید با لباس‌های قرمز و ‫حالت تهوع و گرگینه اجراش کنه.
‫توی این فیلم، سرِ گرگ از دهن ‫انسان بیرون می‌زد و اون تغییرشکل...
‫چیزی کاملاً متفاوت نسبت ‫به چیزی که قبلاً دیدینه!
‫همچنان گریم و کار با ‫عروسکه و تغییر صورته ولی...
‫به سبک کاملاً متفاوت.
‫یه فیلم خاصه که هر ‫کسی اون رو ندیده
‫همنشینی گرگ‌ها ‫واقعاً فیلم جالبی بود.
‫وقتی نیل جوردن گفت که نمی‌خواد یه ‫آشغالی مثل زوزه رو بسازه ناراحت بودم.
‫منم یکم متعصب ‫بودم ولی فیلم خوبیه.
‫فیلم «مایه» که پر از رنگه.
‫و راجع‌به یه ماستِ ‫قاتله که شما رو می‌کشه.
‫ترسناک و در عین حال بامزه‌ست.
‫فیلمیه که راجع‌به جامعهٔ مصرف‌گراست ‫به‌غیر از این که شما چیزی مصرف نمی‌کنین،
‫اون چیزه که شما رو مصرف می‌کنه.
‫خب... بی‌نظیره.
‫اگه می‌خواین فیلمی بسازین که ‫صنعت آمریکا محصولی می‌سازه که...
‫ملت ر مسموم می‌کنه، در اون صورت ‫فیلم خوبی میشد ولی کسی تماشاش نمی‌کرد.
‫ولی همون ایده رو پیاده کنین و ‫این بار توی بازار بستنی بفروشین...
‫اگه از درون شما رو نابود کنه، ‫اون‌وقت یه فیلم سرگرم‌کننده دارین.
‫در حالی که سرگرم ‫می‌کنی، پیامت هم بده.
‫ایدهٔ فیلم این بود که مردم ‫برن و اون محصول رو بخورن.
‫و معتاد و عاشقش شن.
‫ولی چیزهای دیگه ‫بود که اعتیادآور بود.
‫مایکل موریارتی توی اولین ‫فیلم‌مون که «کیو» بود، عالی بود،
‫کسی از اون بهتر ‫نمی‌تونست بازی کنه.
‫پس، طبیعتاً باید باز هم ‫باهاش همکاری می‌کردم.
‫ما همون کاری که فرد ‫آستر با اون رقص معروفش...
‫روی سقف کرد رو انجام دادیم.
‫اتاق رو 360 درجه برگردوندیم.
‫تنها فرقش این بود که ‫این یکی آتیش گرفته بود.
‫من با چوب مواد رو می‌زدم.
‫وقتی کاری که می‌گفتم رو ‫انجام نمی‌داد. برام مهم نبود.
‫وقتی کسی حواسش نبود چندتا ضربه ‫بهش می‌زدم و این کار توجه‌ش رو جلب کرد.
‫و بعدش دقیقاً چیزی که بهش ‫گفته شده بود رو انجام داد.
‫با بازیگرها شرایط فرق داره. ‫چون اون‌ها احساس و ایجنت و...
‫وکیل دارن ولی اون ‫مایه مال خودم بود.
‫می‌تونستم بزنم بترکونمش.
‫پدرم یکی از میزبان‌های ژانر وحشت ‫توی پیتسبرگ بود، اسمش چیلی بیلی بود.
‫یه برنامه به اسم تئاتر چیلر داشت. و ‫البته پدرم توی شبِ مردگانِ زنده بود.
‫جرج یه نابغه بود و همیشه ‫از زمان خودش جلوتر بود.
‫همون‌طور که همه می‌گفتن، یه ‫مرد غول‌پیکر و یه خرس گنده.
‫همیشه خوش‌برخورد بود، بازیگرها ‫رو دوست داشت و بهمون آزادی می‌داد.
‫سارا حواسش جمع بود. ‫می‌خواست خودش رو کنترل کنه.
‫باید این کار رو می‌کرد.
‫اون یه دانشمند بود که سعی داشت ‫با اون عوضی‌های ارتشی کنار بیاد.
‫اون زمان مردم سعی داشتن روز ‫مردگان رو با طلوع مردگان مقایسه کنن.
‫که اون کاملاً یه فیلم دیگه بود.
‫اون‌ها خیلی ناامید بودن ‫و فیلم پر از دیالوگ بود.
‫می‌گفتن که خونریزی ‫زیادی نداشت ولی در آخر...
‫تام ساوینی و تیمش ‫کارشون حرف نداشت.
‫جلوه‌های عملیِ روز ‫مردگان بی‌نظیر بود.
‫گرگ نیکوترو یه جَوون ‫تقریباً 19 ساله بود ولی...
‫مشخصاً استعداد زیادی داشت.
‫ظهور مردگان زندگی من رو تا ابد عوض کرد ‫چون نمی‌دونستیم جرج داره ما رو کجا می‌بره.
‫من دستیار تام بودم و کارهای ‫اداریش رو انجام دادم و...
‫هرچی می‌خواست رو سفارش دادم، ‫اعضای تیم رو استخدام کردم و این‌جور چیزها.
‫اون می‌خواست تا جایی که میشه ‫از روده‌های واقعی استفاده کنیم.
‫از چیز واقعی که نمیشه بهتر ساخت. ‫برای همین از روده‌های خوک استفاده کردیم.
‫بهترین قسمت روز مردگان ‫جایی بود که رودز تیکه تیکه میشه.
‫اون لحظه ترکیبی از تمام ‫کارهایی بود که توی اون فیلم کردیم.
‫و بعد با خوردن دل ‫و روده و انگشت،
‫ولی اکثراً روده‌ش، جشن می‌گرفتن.
‫اون سکانس رو با ‫روده‌های فاسد شده گرفتیم.
‫و یادمه که چندتا از زامبی‌ها ‫گوش‌گیرها رو توی دماغ‌شون کردن،
‫به‌خاطر بوی بدی که داشت.
‫وقتی جرج گفت کات، همه دست‌شون ‫رو واسه بوی بد روده تکون می‌دادن،
‫تا از صورت جو پیلاتو دور شه.
‫دیگه نمی‌دونستیم که میشه ‫رفت و چندتا رودهٔ جدید گرفت.
‫احتمالاً دلمون نمیومد 80 ‫دلار دیگه خرج کنیم. نمی‌دونم.
‫حس می‌کنم خشونتی که توی ‫روز مردگان هست کاملاً مناسبه.
‫انتهای کار زیاده‌رویه. اون ‫شوخی‌ایه که جرج می‌کنه.
‫همین بود که فیلم‌های ‫جرج رو ستودنی می‌کرد.
‫هرچی می‌گذره بهتر و بهتر میشن.
‫تام هالند بعد از موفقیت ‫فیلمنامه روانی دو،
‫فیلمنامه شب وحشت رو نوشت و ‫با کارگردانیش همه رو متعجب کرد.
‫من عاشق کریستوفر لی هستم.
‫داخلش ویلیام رگزدیل، آماندا بیرس، ‫استیون جفریز و رادی مک‌داول در برابر
‫کریس ساراندون بازی می‌کنن.
‫و البته که اگه طرفدار فیلم‌های ترسناک ‫باشه شروع می‌کنه اینور اونور رفتن
‫و داد می‌زنه همسایه‌ام ‫خون آشامه، خون آشامه،
‫اما هیچکس حرفش رو باور نمی‌کنه.
‫- اون یه خون آشامه. - چیه؟
‫نمیشه شخصیت منفی ‫رو تماماً بد درست کرد.
‫باید یه تردیدی توی فیلم درست کرد و یه ‫سری ویژگی خوب به شخصیت منفی داد
‫و یه کاری کرد یه ‫شخصیت سه بعدی بشه.
‫بهش زندگی ابدی داده شده اما ‫همیشه خدا عشقش رو از دست میده.
‫قبلاً می‌شناختمش. مدت‌ها پیش.
‫رادی مک‌داول در نقش پیتر وینسنت ‫که مجری یه فیلم ترسناک درجه دوئه
‫و به یاد پیتر کاشینگ و وینسنت پرایس نام‌گذاری ‫شده و مجبوره دل به دریا بزنه گل می‌کاره.
‫یه فیلم خوب بود و یه ‫حس تاریخی هم داشت.
‫هرچی می‌خواستی، داشت.
‫خون و خونریزیش عالی بود، یه ‫سری خاطره بازی با مک‌داول توش بود
‫و یه جورایی به ‫فیلم‌های همر می‌زد.
‫بهترین گروه جلوه‌های ویژه ‫اون زمان هالیوود رو داشتم
‫و شب وحشت پره ‫از جلوه‌های ویژه زنده.
‫توی صحنه نهایی چارلی و پیتر وینسنت ‫توی زیرزمین با جری داندریج روبرو میشن
‫و ایمی مزاحمشون میشه.
‫و به چارلی میگه تو ‫گفته بودی نجاتم میدی.
‫قول داده بودی نذاری ‫دستش به من برسه.
‫و بعدش برمی‌گرده سراغش ‫و همون موقع فهمیدم که
‫ترس زیادی توی این صحنه بوده.
‫رفتم سراغ استیو جانسون و ‫گفتم یه دهن کوسه‌ای شکل بهش بده
‫که بچه‌ها رو حسابی بترسونه.
‫این قضیه بعدها تبدیل به یه تصویر سرنوشت ‫ساز شد و لباس‌ مبدلش رو همه می‌پوشن.
‫آره.
‫کی فکرش رو می‌کرد؟
‫بازگشت مردگان زنده
‫به نظرم فیلم بازگشت مردگان ‫زنده یه کمدی ترسناک عالیه
‫چون هیچوقت دست از ترسناک بودن ‫برنمی‌داره و در عین حال حسابی خنده داره.
‫یه لحظه خیلی مشخصی از تماشای ‫بازگشت مردگان زنده رو یادمه
‫که وقتی مغزه رو داغون می‌کنن، چیزی نمیشه چون ‫هرچی که قبلاً فکرش رو کردی دیگه جواب نمیده.
‫و شاید یکی از اولین فیلم‌های ورا زامبی ‫باشه که با این انتظارات بازی می‌کنه
‫که توش یه لحظه رو انتخاب ‫می‌کنن و تمام قوانینی رو که
‫از شب مردگان زنده ‫یاد گرفتن رو توضیح بدن.
‫فکر می‌کردم گفتی اگه مغزه ‫رو از بین ببریم، می‌میره؟
‫- توی فیلمه که جواب داد. - ‫خب، الان جواب نمیده، فرانک.
‫یعنی میگی فیلمه دروغ گفت؟
‫و وقتی قوانین فیلم توی موقعیتی ‫که هستی جواب نمیده، یدفعه...
‫ممکنه هر اتفاقی بیفته.
‫اون‌ها یه سری ‫گوشتخوار بی مغز نبودن.
‫سریع بودن، باهوش بودن، اونی ‫نبودن که انتظارش رو داشتی.
‫پزشک‌ها رو می‌کشن، ‫پلیس‌ها رو هم می‌کشن.
‫و یکیشون میره ایستگاه رادیویی ‫و میگه بازم پلیس بفرستید.
‫بازم پلیس بفرستید.
‫و ته خنده‌ست چون تاحالا کسی توی ‫فیلم زامبی محوری همچین چیزی ندیده بود.
‫صحنه تارمن،
‫یادمه دیدمش و گفتم نمی‌دونم ‫چطوری درستش کردن
‫چون یه اتفاق خاصی ‫داره سر ساختارش می‌افته.
‫یکی از اون‌ لحظه‌هاییه که به صورت ‫اتفاقی همه چیش نمادین میشه، چه طراحی،
‫چه بازیگر، چه اونطوری ‫که داشت خودش رو می‌کشید.
‫تصویر ماندگار فیلم ‫ترسناک دهه هشتادیه.
‫جسد اون زنه که از وسط نصفش کردن ‫کار یکی از دوستام به اسم تونی گاردنر بود
‫زنه رو می‌بندن و باهاش صحبت ‫می‌کنن. میگن، «چرا دلت مغز می‌خواد؟»
‫و زنه میگه...
‫«دردم رو آروم می‌کنه.»
‫این صحنه از نظر من ‫یکی از ترسناک‌ترین مفاهیمیه
‫که توی یه فیلم ترسناک شنیدم و ‫در عین حال حسابی هم خنده داره.
‫این فیلم از نظر من محشره.
‫زوزه دو هنوز تموم نشده
‫از زوزه دو چی میشه گفت؟
‫می‌تونم بگم که کریستوفر لی از اینکه ‫توش بازی کرد از من معذرت خواست.
‫می‌تونم بگم که فیلیپ مورا هر ایده‌ای ‫که داشته، به نظرم توی فیلم اجرا نشد.
‫مخصوصاً اینکه گند ‫می‌زنه به پایان زوزه یک
‫که توش اخبارگوئه جلوی همه بیننده‌های تلویزیون ‫تبدیل به گرگینه میشه و توی زوزه دو کسی ندیدتش.
‫انگار که کم بیننده‌ترین ‫برنامه خبری تاریخ بوده.
‫فیلم توی ترانسیلوانیا یا همچین جایی ‫ضبط شد. فردی مین توش بازی کرده.
‫به نظرم نکات جالب توجهی داره ‫اما در کل با هیچ عقلی جور درنمیاد.
‫گلوله نقره‌ای
‫من بعنوان یه طرفدار عاشق وقتایی هستم که استیون ‫کینگ تمرکزش رو می‌ذاره روی داستان شهرهای کوچیک.
‫خب، فیلم گلوله نقره‌ای رو دن اتیس کارگردانی ‫کرد که یکی از دستیار کارگردان‌های من بود.
‫یه فیلم گرگینه‌ایه.
‫یکی دیگه از اون فیلم‌های دهه ‫هشتادی که یه بچه قهرمان فیلمه.
‫آره، فیلم خیلی تاثیرگذاریه چون خیلی از ‫این فیلما مثل من یک گرگینه نوجوان بودم
‫حکایت نوجوانی هستن و گلوله ‫نقره‌ای بیشتر از فیلم‌هایی مثل
‫زوزه یا گرگینه آمریکایی ‫توی این دسته جا می‌گیره.
‫کوری‌ها یه جورایی توی ‫دهه هشتاد همه کاره بودن.
‫گلوله نقره‌ای اولین بارم بود که کوری هیم ‫رو توی اثری می‌دیدم و عاشق اون بچه شدم.
‫و با خودم گفتم توی این ‫فیلمه یه ویژگی خاصی داره.
‫و البته، گری بیوسی، عمو قرمز با ‫همه ویژگی‌های شخصیتیش، می‌دونی؟
‫و این فیلم باعث شد دوباره از تاریکی ‫بترسم چون انگار یه چیزی اون بیرون هست.
‫اورت مک‌گیل در نقش کشیش ‫لو بازی فوق‌العاده‌ای داره.
‫و خیلی برام جالبه که توی این فیلم ‫حتی مجبور نبود لباس گرگینه‌ای تنش کنه
‫ولی این کارو کرد چون ‫خیلی اهل متد اکتینگ بود.
‫احیاگر تا سرحد مرگ می‌ترسوندت
‫روحم هم خبر نداشت که فیلم احیاگر به ‫همچین فیلم کالت کلاسیکی تبدیل میشه.
‫باید یه راهی پیدا می‌کردیم که ‫فیلممون رو از یه عالمه اثر دیگه جدا کنیم
‫چون اون موقع همه داشتن ‫فیلم ترسناک درست می‌کردن.
‫در اصل اینجا لاوکرفت نسخه فرانکشتاینی ‫خودش رو درست کرده که توش یکی
‫که آرزوهای خیلی مثبتی توی سرش ‫داره، تبدیل به یه چیز وحشتناک میشه.
‫- کشتیش. - نه، ‫نکشتم. بهش جون دادم.
‫یه چیزی توی این مایه‌ها که ‫حواست باشه چه آرزویی می‌کنی.
‫ایده زنده کردن مُرده‌ها از اون چیزاست ‫که همه آرزو داشتیم میشد انجامش داد.
‫من عاشق فیلم‌هایی هستم که کله‌ها ‫صحبت می‌کنن و مغزها نمی‌میرن.
‫به نظرم این قضیه یه ویژگی توش ‫داره که بدجوری واسم ترسناکه.
‫هربرت وست خیلی پر مدعاست.
‫عمراً بابت کشف من تحسین بشی. کی حرف یه ‫کله سخنگو رو باور می‌کنه؟ برو بذار باد بیاد.
‫و با اینحال ازش خوشمون میاد ‫چون خیلی آدم پر شور و اشتیاقیه
‫و همیشه انتخاب‌هایی می‌کنه ‫که آدم اصلاً حدسش رو نمی‌زنه.
‫به نظرم قدرت قدر نادیده ‫استوارت توانایی قصه گوییشه.
‫استوارت به طور باشکوهی ‫فوق العاده‌ست، می‌زنه به دل کار.
‫آدم گنده و شجاعیه.
‫می‌دونستیم که هیچکس همچین ‫صحنه‌ای درست نمی‌کنه.
‫این شوخی تصویری از ‫اون چیزهای بامزه بود.
‫و فکر کردم به خاطر نشون ‫دادن همین صحنه روی پرده سینما
‫نمی‌تونم پیشنهادش رو رد کنم.
‫بدون اون دوشیزه رنج ‫کشیده احیاگری در کار نبود.
‫اصلاً درباره‌ش صحبتی نمیشد.
‫یه جور تجربه جدید رو وارد احیاگر ‫کرد که نشون داد یه فیلم ترسناک کم هزینه
‫می‌تونه حسابی خوب باشه.
‫صادقانه فکر می‌کردم هیچکس ‫این فیلم لعنتی رو نمی‌بینه.
‫مگه چه می‌دونستم؟
‫قهرمانان وحشت و خیزش دختر نهایی
‫نقش اش رو بروس کمپبل بازی کرد.
‫اون یکی از اولین بازیگرهایی بود که بیشتر با ‫بازی توی نقش قهرمان مشهور شد تا یه ضدقهرمان.
‫ستاره‌های فیلم ترسناک از دهه سی تا ‫وینست پرایس و کریستوفر لی و بقیه...
‫بیشتر به خاطر بازی توی نقش ‫هیولاها و ضدقهرمان‌ها شناخته می‌شدن.
‫ستاره‌های مرد فیلم ترسناک به خاطر بازی توی ‫نقش شخصیت‌های منفی شناخته میشدن اما بروس کمپبل
‫یه مقداری فرق داشت.
‫اون بروس ویلیس ‫فیلم‌های ترسناک بود.
‫از اون مردها بود که توی موقعیتی گیر ‫می‌کنن که اصلاً در قد و قواره‌ش نیست.
‫با خودش میگفت گور ‫باباش، من قرار نیست بمیرم.
‫به خاطر بازی توی نقش آدمی که علیه ‫شیطان می‌جنگه شناخته میشد و همین قضیه
‫یه جورایی توی تاریخ فیلم‌های ‫ترسناک منحصر به فردش کرد.
‫تمام پسرهای دنیا حتماً دلشون خواسته ‫که نقش کرت راسل توی فیلم موجود باشن.
‫توی دمای زیر صفر با یه ‫موجود بیگانه مبارزه می‌کنه.
‫از اول فیلم و با تمام اتفاقاتی ‫که براش می‌افته، هنوزم خفنه.
‫شب وحشتِ تام هالند.
‫من همیشه دلم می‌خواست یه ترکیبی ‫باشم از چارلی بروستر و اد شیطانی
‫که هم می‌خواستم بچه خرخون فیلم ‫ترسناکا باشم و هم دلم نامزد می‌خواست.
‫توی فیلم شبح دو،
‫رجی بنیستر یه شخصیت دوست داشتنی و ملموسه، ‫چون رسماً داره نقش خودش رو بازی می‌کنه.
‫بریم بترکونیم.
‫پشت صحنه هم اینطوری بود که، ‫«هی، رفیق، مشتی، چه خبرا؟»
‫کلاً همون شکلیه.
‫به نظرم مردم واسه ‫همین دوستش دارن.
‫تام اتکینز محشره.
‫همیشه حضور قابل اعتمادی داره.
‫توی اکثر کارهای کارپنتر حضور داره و بعدش ‫هم رومرو واسه نمایش عجایب قرضش می‌گیره
‫و بعدش هم توی شب عجایب ‫نقش پلیس رو بازی می‌کنه.
‫حرف نداره.
‫مو رادرفورد توی فیلم چیز.
‫محشره.
‫تو نگاه اول میگی این یارو یه ‫عوضیه و ادای گوشه گیرها رو درمیاره
‫ولی همینطور که فیلم جلوتر ‫میره واقعاً آدم عاشقش میشه چون
‫می‌بینی که چه گذشته‌ای داشته.
‫خیلی از آدما درست ‫درکش نمی‌کنن و فکر می‌کنن
‫اسکلی چیزیه ولی در ‫واقع از همه باهوش‌تره.
‫واقعاً شخصیت خوبیه.
‫وقتی به دهه هشتاد و به طور خاص قهرمان‌هاش ‫فکر می‌کنم، یاد فیلم‌هایی مثل دسته هیولا
‫و پسران گمشده می‌افتم.
‫فیلم‌هایی بودن که بعنوان یه بچه ‫می‌تونستم باهاشون ارتباط برقرار کنم.
‫یه سری بچه باحالن که دلم ‫می‌خواست باهاشون رفیق باشم.
‫اون خونه درختیه رو می‌خواستم.
‫اون باشگاه رو می‌خواستم.
‫بدجوری دلم می‌خواست یه باشگاه هیولایی ‫داشته باشم و با دوچرخه‌ام دور دور کنم
‫و سعی کنم اگه هیولایی ‫پیدا کردم، دخلش رو بیارم.
‫توی پسران گمشده ‫برادران فراگ رو داریم.
‫توی یه مغازه کتاب کامیک فروشی ‫می‌گشتن و قاتل خون آشاما بودن.
‫با خودم می‌گفتم این خود ‫منم. دوچرخه هم که دارم.
‫بعد از دیدن فیلم سوار دوچرخه‌ام میشم و با رفقام دور ‫دور می‌کنم و سعی می‌کنم این چیزها رو بازسازی کنم.
‫توی دهه هشتاد، مخصوصاً بین شخصیت‌های ‫اصلی جمعه سیزدهم، و کابوس و هالووین،
‫کم کم زن‌های به شدت قدرتمندی رو می‌دیدیم ‫که اوایل نقش قربانی رو بازی می‌کردن
‫ولی یه جایی قضیه برعکس میشد.
‫یه راهی پیدا می‌کردن ‫که همه رو نجات بدن.
‫مردی نمیاد که نجاتشون بده.
‫آره، دوران مردهای ‫بزن بهادر نبود.
‫دوران زن‌های بزن بهادر بود.
‫و دیگه اینطوری نبود که ‫زن‌ها از ترس فرار کنن.
‫زن‌هایی بودن که ‫باهاش روبرو می‌شدن.
‫دهه هشتاد واسه زن‌ها دهه فوق‌العاده‌ای ‫بود و به نظرم مردم یه جورایی از اینکه
‫فیلم‌های ترسناک چی می‌خوان درباره ‫شخصیت‌های زن بگن، دچار اشتباه شدن.
‫خیلی از آدمایی که از بیرون به این ژانر نگاه ‫می‌کنن فکر می‌کنن که قضیه قربانی کردن زنانه
‫و به نظرم فکر می‌کنن موضوع دووم ‫آوردن توی این فانتزی‌های جلف و خشن
‫علیه زنانه.
‫ولی واسه منی که توی دهه هشتاد و با فیلم‌های ‫ترسناک بزرگ شدم، قضیه تماشای پشتکار زن‌ها بود.
‫سبک ترسناک یه رابطه ‫عشق و نفرت با زن‌ها داره.
‫زن‌ها رو تمجید می‌کنن ولی ‫همزمان مثل آشغال برخورد می‌‌کنن.
‫پس این وسط یه داستانی در کاره.
‫نمی‌دونم اصلش چیه. چیه؟
‫من عاشق جیمی لی کرتیس ‫توی نسخه اصلی هالووین هستم.
‫فکر می‌کنی یه پرستار ‫بچه ساده‌ست... ولی نه.
‫این ویژگی رو داره که ‫همزمان هم لطیف باشه هم قوی
‫و این ترکیب خیلی جذابیه.
‫اینکه چطور اینقدر نمادین شد به نظرم به این ‫برمی‌گرده که وقتی جون سالم به در می‌بره،
‫از کم سن‌هایی که مسئولشونه مراقبت می‌کنه ‫و موقع نجات بقیه هم جون سالم به در می‌بره.
‫خیلی آسیب پذیر بود ولی با این‌حال ‫اونقدری قوی بود که مبارزه کنه.
‫یه مبارز بود و جوری بود که آدم دلش ‫می‌خواست جاش باشه. ولی من یه جورایی می‌تونم
‫این ایده رو ازش بگیرم که آره، من ‫یه مبارزم و می‌تونم از پس خودم بربیام
‫و مراقب خودم باشم و شجاع باشم.
‫پس این قضیه خیلی پتانسیل داره و ‫فکر می‌کنم خیلی واسه زن‌ها و بقیه جذابه.
‫زیبایی زن بودن توی فیلم ‫ترسناک اینه که یه ستاره اکشنی.
‫می‌دوئی، می‌پری و بازی می‌کنی، ‫حسابی فعالی و توی موقعیت‌های جدید
‫و صحنه‌هایی که زن‌ها توی فیلم‌های عادی ‫نمی‌تونن انجامش بدن، کنترل کارو دست می‌گیری.
‫با اینکه خیلی از مردم تمایل دارن فیلم‌هایی ‫مثل جمعه سیزدهم رو دست کم بگیرن،
‫اما وقتی بهش نگاه می‌کنی، می‌بینی ‫جمعه دو درباره جینی بود و ایمی استیل
‫که از همه آدمای ‫کمپ باهوش‌تر بود.
‫و می‌دونست که چطوری ‫نظر همه رو جلب کنه
‫مثلاً بلد بود چطوری ‫هیولا رو شکست بده.
‫جیسون، مامان داره ‫باهات صحبت می‌کنه.
‫باربارا کرمپتون، ملکه فیلم ‫ترسناک‌های کم بودجه دهه هشتاد.
‫بعنوان یه آدم خیلی قوی ‫سر و کله‌اش پیدا شد.
‫از فضا پیش میره. تبدیل میشه به ‫جستجوگر داستان که تغییر خیلی باحالیه.
‫تماشای اینکه باربارا از اون موقع با ‫این میراث چیکار کرده واقعاً نمادینه.
‫یکی مثل نانسی تامپسون که رسماً آخر ‫فیلم کابوس خیابان الم آغوشش رو باز می‌کنه
‫مثل اینه که بیا من رو ‫بگیر فردی، بیا انجامش بدیم.
‫و واقعاً هم فیلم ‫هدر لانگن‌کمپ بود.
‫توی اون فیلم یه حضور ‫بی‌نظیری داشت و بازیش واقعاً قویه
‫و یکی از بهترین ایفای ‫نقش‌های دختر نهایی تاریخه.
‫کلی تله درست می‌کنه و نقشه می‌ریزه ‫که چطوری قاتل رو به دام بندازه.
‫یه جور فیلم ترسناک خفن ‫به سبک تنها در خانه‌ست.
‫پس تصمیم می‌گیره با کمک یه دفترچه ‫نظامی به اسم تله انفجاری و وسایل ضد نفر
‫دور و بر خونه تله انفجاری بذاره.
‫این قضیه یه حس ‫بچگانه داره که عاشقشم.
‫خیلی تاثیرگذاره.
‫و الان توی مراسمات مردم رو می‌بینی که ‫لباس مبدل نانسی رو می‌پوشن و جذبش میشن.
‫کلی زن توی سینما هست که ‫از اختلال استرس پس از سانحه
‫و آزارهای دیگه جون سالم به ‫در بردن و تبدیل به قهرمان شدن.
‫خیلی با عقل جور درمیاد. محشره.
‫اگه یه نگاه به چیزی مثل برپاخیزان ‫جهنم و نقش کریستی بندازی،
‫می‌بینی که کل خانواده‌ش یه سردرگمی بزرگ ‫شکسپیری بین جولیا و عمو فرانکش و پدرشه.
‫ولی آخر فیلم همین تاب و تحملشه که باعث ‫میشه اون دیرنشین‌ها برگردن سر جاشون.
‫می‌خوای از اون آدمایی باشی که کار ‫اشتباه رو می‌کنن و تصمیم اشتباه می‌گیرن
‫یا می‌خوای خودت رو جمع و جور ‫کنی و درست فکر کنی و یه رهبر باشی؟
‫و به نظرم همین آدما قهرمان‌ها و ‫شیرزن‌هامون هستن و همینا رو یادمون می‌مونه.
‫آدم شخصیت نهایی یا دختر نهایی فیلم یا ‫قهرمان یا شیرزن آخر رو یادش می‌مونه.
‫رهبری که تلاشش رو کرده و ‫جون سالم به در برده، اما نهایتاً این‌ها
‫یه مشت داستان ‫قهرمانی نمادین هستن.
‫ادبیات جدیدمونه.
‫دهه هشتاد درباره آدمایی بود که از دست هیولاها ‫جون سالم به در می‎برن و این قضیه یه جورایی
‫با وقتی که هیولاها و ستاره فیلم و مردم عادی ‫در درجه دوم اهمیت بودن، اشتباه گرفته شد.
‫و عبارت دختر نهایی از ‫همینجا سر برمیاره و باعث میشه
‫شبیه این آدمای صد ساله به نظر بیام ولی همیشه ‫گفتم اون زمان ما به این می‌گفتیم ستاره فیلم.
‫انگار مجبور بودیم با گفتن اینکه خب، ‫داریم این فرمول رو رعایت می‌کنیم
‫و طرف دختر نهایی فیلمه و یه ملکه جیغه، یه کاری ‫کنیم این زن‌ها صلاحیت نقش قهرمان رو داشته باشن.
‫ولی در واقع یه ژانر داشتیم پر از ‫زن‌های قهرمان که خیلی چیز باحالیه.
‫اونقدر که وقتی یکی مثل ‫جسی توی خیابان الم دو
‫یا چارلی توی شب وحشت قهرمان ‫فیلم بودن، تقریباً انحراف حساب میشد.
‫ملکه جیغ، دختر نهایی، یه ‫عبارت ساخته طرفدارهاست.
‫از نظر من اهمیت زیادی نداره.
‫جنسیت من مشخصه.
‫من یه زنم.
‫عاشق اینم بعنوان ‫یه زن زندگی کنم.
‫عاشق اینم بعنوان یه زن توی فیلم‌های ‫ترسناک بازی کنم چون تصمیمات و غرایز
‫و اعمالی که صورت ‫میدم پیشفرض جنسیتمه.
‫اینکه من یه آدم قلدرم، یه آدم جذابم، ‫یه آدم روشنفکرم، یه آدم مقدسم،
‫همه‌شون ریشه توی این حقیقت ‫دارن که من یه زنم واسه همین لزوماً
‫خواهان درک یا پذیرش ‫عمومی برابر نیستم.
‫به عبارت دختر نهایی که فکر ‫می‌کنم یکه می‌خورم چون هنوزم
‫بین دختر نهایی و ‫پسر نهایی تمایز قائله.
‫ما قراره به واسطه اینکه چطوری با هیولا ‫جنگیدیم قضاوت بشیم، نه به واسطه جنسیتی
‫که موقع مبارزه داشتیم.
‫وس کارون شاید آدم شجاعی بود که یه دختر ‫رو آورد نقش اصلی باشه ولی فکر نکنم کسی
‫امروز بابت این کار ‫واسش ارزشی قائل باشه.
‫من پایه فرصت برابرم.
‫آزادی معنای جنسیتی که ‫الان داریم واقعاً محشره.
‫الان اوضاع دگرگون شده و مردم دیگه ‫نمی‌خوان به واسطه جنسیتشون شناخته بشن.
‫خیلی کنجکاوم بدونم این قضیه توی فیلم ‫و ژانر وحشت به چه نتیجه‌ای می‌رسه.
‫خیلی دوست دارم فیلم‌های ترسناک ‫بیشتری بر اساس برابری ببینم
‫و به نظرم چیزی که وارد این حوزه می‌کنن ‫بعد کاملاً جدیدی به فیلم‌های ترسناک میده.
‫همین قضیه خیلی هیجان انگیزه.
‫می‌خوام شاهدش باشم.
‫فروشگاه قتل
‫خب، قرار بود توی بورلی سنتر ‫فیلمبرداری کنیم و با خودم گفتم،
‫این دیگه قراره یه ‫چیز با کلاس بشه.
‫فروشگاه قتل یه فیلمیه که توش یه ‫سری ربات نقش حراست رو دارن.
‫یه رعد و برق به ساختمون می‌زنه و ‫اینطوری الگورتیم ربات‌ها عوض میشه
‫و میفتن دنبال قتل عادم آدما و یه ‫مشت نوجوون هم توی فروشگاهن.
‫ولی بعدش توسط این ربات‌های ‫قاتل داخل مغازه گیر می‌افتن.
‫اسمش اول ربات بود.
‫یادمه هرجا می‌رفتیم می‌شنیدیم که ‫قراره اسمش رو بذارن ربات‌های قاتل
‫و با خودمون می‌گفتیم...
‫ما واسه فیلم ربات‌های ‫قاتل قرارداد امضا نکردیم.
‫بعدش همین اسم رو ‫گذاشتن و فروش نکرد.
‫و وقتی شنیدیم اسمش رو به فروشگاه قتل ‫تغییر دادن، به نظرم همه از درون مُردیم.
‫فروشگاه قتل آدم رو به این فکر می‌اندازه که اوه، آدما ‫قراره توی فروشگاه تیکه پاره بشن و خیلی باحال به نظر میاد
‫ولی توی فیلم ‫هیچکس تیکه پاره نشد.
‫ربات‌ها بهشون لیزر می‌زدن ‫ولی به گمونم این بحثا بی فایده‌ست.
‫وقتی ما رو بعنوان بازیگر انتخاب کردن، یه ‫سری رفیق بودیم که توی فروشگاه مهمونی می‌گیرن
‫فروشگاه رو واسه ‫فیلمبرداری تعطیل نکردن.
‫باید صبر می‌کردیم که ‫مغازه‌ها تعطیل بشن.
‫وقتی همه می‌رفتن، سریع ‫ترتیب کارها رو می‌دادیم.
‫تا زمان بازگشایی دوباره ‫مغازه‌ها فیلمبرداری می‌کردیم.
‫چطوری میشه توی شب ‫کل یه فیلم رو ساخت؟
‫تا حالا نشده بود یه ماه پشت ‫سر هم شب‌ها رو بیدار بمونم.
‫چطوری قراره طی روز بخوابم؟
‫کله سوزی اسلیتر باید به واسطه ‫برخورد لیزر ربات‌ها منفجر میشد.
‫قتل خیلی باحالی بود.
‫البته اگه بخوایم از ‫قتل یکی خوشحال بشیم.
‫قتل مورد علاقم اونجاست ‫که ربات قاتل رو می‌کشم.
‫روز خوش.
‫صددرصد مطمئنم آخرین خنده ‫رو توی فروشگاه قتل من داشتم.
‫فیلم‌هایی که من و مایکل هرز ساختیم ‫همگی به آدمای تو سری خور می‌پردازن.
‫ما عاشق کمدی و مسائل ‫اجتماعی و سیاسی و آدمای جذابیم،
‫حالا چه زن چه مرد، و دوست ‫داریم ژانرهای مختلف رو ترکیب کنیم.
‫واسه همین انتقام جوی ‫سمی یه فیلم ترسناک نیست.
‫عناصر ترسناک داره.
‫احتمالاً اولین صحنه له شدن ‫کامل سر توی تاریخ سینما رو داره.
‫کله یه پسر سیزده ساله ‫توسط چرخ یه ماشین له میشه.
‫قضیه اینه.
‫فکر می‌کردیم چیز سرگرم کننده‌ایه ‫چون فیلم‌های جریان اصلی اون زمان
‫کلی اسلحه و جلوه‌های صوتی و تصویری ‫خفن داشتن و فکر کردیم خیلی باحال میشه که
‫اسلحه‌ش فقط یه تی باشه.
‫و فیلم محیطی هم هست.
‫پس چه اسلحه‌ای بهتر از تی؟
‫یه یارویی اومد اینجا ‫و دنبال کار می‌گشت.
‫نسخه اولیه رو توی ‫اتاق تدوین نشونش دادم.
‫گفت بهتره اسمش رو بذاری ‫اولین ابرقهرمان اهل نیوجرزی.
‫یه آدم از دل خیابون.
‫فکر بکری بود. مردم عاشقش شدن.
‫اون‌ها دوباره برگشتن.
‫انگار دارن دوباره تلاش می‌کنن یه کار غیرممکن ‫صورت بدن ولی این سری یه گوشی اسباب بازیه
‫که واسه کارول و ان بعنوان نیروهای ‫روحی فضایی یه سری صدا دارن
‫که خانواده فریلینگ رو تا ‫فینیکس، آریزونا دنبال می‌کنن.
‫کارگردان بریتانیایی برایان گیبسون سعی ‫داشت یه کاری کنه فیلمه با عقل جور دربیاد
‫چون توبی هوپر در دسترس نبود و استیون اسپیلبرگ ‫تمرکزش رو گذاشته بود روی فیلم‌های جدی‌تر
‫مثل امپراتور خورشید با کریستین بیل کوچیک و ‫احتمالاً واسش سوال بود که چرا آکادمی اسکار
‫سر فیلم رنگ بنفش ازش راضی نبود.
‫این سری ویل سمپسون رو بعنوان یه جادوگر سرخپوست ‫به بازی گرفتن که به سفید پوستا نشون بدن
‫چطوری باید به موجودات ‫فرقه‌ای چیره شد.
‫اچ‌آر گیگر دوتا از موجودات فیلم رو طراحی ‫کرد، از جمله قاتلی که می‌دونه داستان چیه
‫و استیون بعد از اینکه کرمه رو ‫می‌خوره و تسخیر میشه، بالا میاردش.
‫ولی مگه همه‌مون بعد از زیادی ‫نوشیدن یه مقداری تسخیر نمیشیم؟
‫فیلم شبح دو صددرصد نقاط ضعف ‫خودش رو داره ولی فقط به این خاطر که
‫جولیان بک توش نقش کشیش هنری ‫کین رو بازی می‌کنه، ارزش دیدن داره.
‫با اون کلاه کوچولو و ‫صدای آوازینش واقعاً چندشه.
‫بازیش هیچوقت از یاد آدم نمیره.
‫- همه‌تون قراره بمیرید. - ‫گورت رو از اینجا گم کن.
‫ایستگاه بعدی، شیکاگو.
‫طبیعیه که یه پسر ‫عاشق مادرش باشه.
‫تونی احتمالاً باهوش‌ترین بازیگری ‫بود که دیده بودم ولی ظرافت
‫پس وقتی واسه روانی سه برگشتن، ‫اصرار داشت که کارگردانیش کنه.
‫روانی دو فیلم ‫بسیار قابل احترامیه.
‫یه جورایی احتیاط دور و بر ‫یه میراث عظیم حساب میشه.
‫روانی سه دیوونه واره.
‫توی روانی سه آنتونی پریکنیز تصمیم ‫گرفت دیگه ملاحظه اون میراث رو نکنه
‫و حسابی اعتماد ‫به نفس به خرج بده.
‫درحالیکه روانی دو یه جورایی یه فیلم آروم و ‫به اندازه بود، روانی سه یه فیلم رنگارنگ و جلف
‫و عجیب غریبه که توش می‌زنه
‫کله جف فی رو با ‫گیتار داغون می‌کنه.
‫اون زمان بازخورد خوبی گرفت ولی به نظرم ‫روانی سه نیاز به یه تجدید نظر بزرگ داره
‫چراکه توش آنتونی پرکینز با این فکر ‫درگیره که مجبوره بیست و خورده‌ای سال دیگه
‫باهاش زندگی کنه و تصمیم گرفت هرکاری ‫دلش می‌خواد بکنه که به نظرم لحظه خیلی مهمی
‫توی این ژانر حساب میشه.
‫نه اینکه افتضاح تولید شده یا این ‫صحبتا، بلکه اصلاً فیلم به حساب نمیاد.
‫با خودت میگی آخه چرا؟
‫و یکی حرف قشنگی زد، گفت دلیلش اینه ‫که بچه‌ها دیگه فیلم سیاه و سفید نمی‌بینن.
‫و میدونی من چی میگم؟ ‫میگم گور باباشون که نمی‌تونن
‫فیلم سیاه و سفید تماشا کنن. مجبوری به خاطرش ‫فیلم رو با بازیگرهای دیگه بازسازی کنی؟ مسخره‌ست.
‫وقتی کوکائین بزنی و ‫فیلم بسازی چی میشه؟
‫نهایت تخته گاز یه فیلم به کارگردانی استیون کینگه که بر ‫اساس داستان کوتاه کامیون‌ها از کتاب شیفت شبش ساخته شده.
‫کینگ که اینجا برای اولین و آخرین بار ‫روی صندلی کارگردانی می‌شینه، از اون موقع
‫همه جا اعلام کرده که طی دوران ‫فیلمبرداری همه‌ش درحال مصرف کوکائین بوده.
‫نمی‌دونسته داره چیکار می‌کنه ‫و البته مشخص هم هست.
‫با اینحال، این فیلم اغراق آمیز ‫کلی نکته دوست داشتنی داره.
‫نهایت تخته گاز خیلی جالبه، می‌دونم که ‫فیلم خیلی خوبی نیست ولی دیدنش خیلی کیف میده.
‫یه شهاب سنگ از روی زمین می‌گذره و همه ‫ماشین آلات رو با ذهنیت کشتن آدما زنده می‌کنه.
‫توش یه سری قوطی نوشابه می‌خوره به مربی‌ها ‫و کلی لحظات اغراق آمیز مسخره دیگه داره.
‫از این جهت هم باحاله که گروه بازیگریش به ‫دوران قبل از یاردلی اسمیت سیمپسون‌ها برمی‌گرده.
‫اگه این فیلم یه نتیجه عالی هم داشته باشه ‫همون موسیقی فیلم محشر کار گروه ای‌سی/دی‌سیه.
‫من بزرگ‌ترین طرفدار ‫نهایت تخته گازم.
‫مردم ازش نفرت داشتن ولی ‫گوش کن، من از دیدن این فیلم
‫و کلی فیلم بد دیگه لذت می‌برم و به نظرم تا وقتی‌که ‫بتونم این نقاط ضعف رو قبول و بهشون اعتراف کنم،
‫باید بذارید ازشون لذت ببرم، ‫مرد. خب دوستشون دارم.
‫تامی جارویس توی مجموعه جمعه ‫سیزدهم اون قوس تصویری خودش رو داشت.
‫نقشش رو بازیگرهای مختلفی بازی ‫کردن. جمعه شش شروع تند و تیزی داره.
‫تامی جارویس رو داریم، ‫رفیقش رو داریم و یه وانت بار.
‫میرن قبرستون که جیسون رو از قبر بکشن ‫بیرون و مطمئن بشن مرده و با خودم گفتم،
‫پسر چرا باید همچین کاری بکنی؟
‫جیسون با برخورد یه صاعقه به ‫شکل یه هیولا دوباره زنده میشه
‫و تبدیل میشه به جیسون زامبی.
‫وقتی جیسون برمی‌گرده و کلی بچه ‫توی اردو هست، با خودم گفتم وای خدا،
‫جیسون می‌زنه همه ‫این بچه‌ها رو می‌کشه.
‫اما وقتی در نهایت تامی توی ‫دریاچه آتیش با جیسون روبرو میشه
‫و بعدش می‌افته ته دریاچه، با خودم ‫گفتم، آره پسر، جون بچه‌ها رو نجات دادی.
‫فقط همین واسم مهم بود، نجات ‫جون بچه‌ها، چون هم سن اون‌ها بودم
‫و اردوی تابستونی هم رفته بودم.
‫واسه همین نمی‌خواستم ‫جیسون من رو بکشه.
‫و اگه می‌دونستم تامی حساب جیسون ‫رو می‎رسه، پس همه چی درست میشد.
‫یه عالمه از بازی‌ها تو فیلم‌های ترسناک دهه هشتاد ‫نادیده گرفته شدن چون سبک ترسناک خیلی بدنام بود.
‫سث براندل یکی از ‫بزرگ‌ترین ضد قهرمان‌هاست.
‫منظورم اینه درسته که قهرمانه ‫ولی بدترین دشمن خودش هم هست.
‫نطق سث براندل توی فیلم مگس درباره سیاست‌های ‫حشره‌ای شاید واسه شخص من نقطه اوج اون دهه باشه.
‫حشرات سیاست سرشون ‫نمیشه. خیلی وحشی‌ان.
‫همزمان هم قهرمان و ‫ضدقهرمان و قربانیه.
‫ولی به نظرم شخصیت اصلی فیلم ترسناک‌های ‫دهه هشتاد که خیلی دست کم گرفته شده ورونیکا
‫توی فیلم مگسه.
‫اوه یه قوس قدرتمند از عاشق ‫شدن و جدایی رو تجربه می‌کنه.
‫یه داستان فرعی سقط توی فیلم هست که ‫واسه دهه هشتاد خیلی جنجال برانگیز بود
‫و در اصل توی انتهای فیلم ‫همسرش رو از روی ترحم می‌کشه.
‫و گریه کردنش انتهای فیلم شاید یکی از ‫واقعی‌ترین لحظات فیلم ترسناک‌های دهه هشتادی باشه
‫که توی عمرم دیدم.
‫اون یکی از پیچیده‌ترین و چند ‫بعدی‌ترین قهرمان‌های زن این ژانره.
‫کراننبرگ همیشه فیلماش ‫رو پر می‌کنه از تمثیل.
‫یه حرفی درباره مگس می‌زنه و منم موافقم، ‫میگه فیلم درباره ایدز نیست، درباره مرگ
‫و مردن و تماشای تغییر ‫شخصیه که عاشقش هستی.
‫و چه درباره بیماری و ‫پیر شدن باشه یا طی شدن
‫یه رابطه، از نظر من مگس ‫تمثیل به شدت قدرتمندی داره.
‫بترس. خیلی هم بترس.
‫به نظرم نکته جالب فیلم شب ‫عجایب تلاش فرد دکر برای
‫ساخت یه فیلم هیولایی کشت و کشتاریه ولی با ‫اینحال بازم چیزهایی مختلفی رو باهم ترکیب می‌کنه.
‫یعنی میگم فیلم با آدم فضایی‌ها ‫شروع میشه که وارد مغز آدم میشن
‫و حالا یه فیلم زامبی محور داری که رسماً با ‫ریشه آدم فضایی و اینور اونور دویدن جیسون لایولی
‫توی شب فارغ التحصیلی شروع شده. پره از ‫نوجوان خوشتیپ که قرار بوده شب رو بیرون بمونن
‫ولی حالا باید با بیگانه‌های زامبی شکل، ‫هیولاهایی که توی مغز آدم وول می‌خورن
‫و بهترین دوستت رو کشتن، بجنگی.
‫فیلمش حسابی دیوانه ‫وار و دهه هشتای بود.
‫شخصاً بین کارهایی که ‫انجام دادم، اثر مورد علاقمه.
‫یه جورایی شبیه فیلم هجوم ‫ربایندگان جسمه، ولی نه کاملاً.
‫این موجودات عجیب غریب شبیه نرم تن‌ها ‫هستن و وقتی دهنت رو باز می‌کنی که داد بزنی
‫وارد بدنت میشن و از داخل ‫می‌خورنت و تبدیل به زامبی میشی.
‫کار من اینه که نابودشون کنم.
‫دخترها همه منتظرن که ‫قرارشون از راه برسه.
‫من میرم دم پنجره و یه نگاه به ‫بیرون می‌اندازم و میگم، خب دخترها...
‫خبر بد چیه؟
‫همه‌شون مُردن.
‫همه مُردن.
‫تمام دیالوگ‌های تام اتکینز ‫توی این فیلم حرف عالین.
‫خزندگان عجیب غریب...
‫و یه قرار رسمی.
‫یه چیز کلاسیکه، اسپنکی.
‫و البته دیالوگ به ‫هیجان بیارم رو داریم.
‫پس با خودت میگی آخه یعنی چی؟
‫من رو به هیجان بیار.
‫من رو به هیجان بیار..
‫من رو به هیجان بیار.
‫یه بیانیه نمادینه که الان همه ‫می‌دونن میشه هروقتی که آدم خواست
‫ازش استفاده کنه.
‫توی صحنه حموم، یه نکته مخفی ‫مربوط به فیلم دسته هیولا هست.
‫پشت دیوار به گمونم ‫همون هفته‌ای بود که فرد
‫فهمید با دسته هیولا موافقت شده و واسه ‫همین اون نقاشی آپارتمانیش رو داشتیم
‫که پشت کاشی دستشویی ‫نوشته بود، ماشالا دسته هیولا.
‫موقع فیلمبرداری این فیلم ‫حسابی بهمون خوش گذشت.
‫بزرگ‌ترین لذتش عروسک ‫کارآگاه ری کامرونه که یه شاتگان
‫و یه لیوان نوشیدنی دستشه.
‫خیلی باحاله.
‫اتکینز - مرد عمل.
‫کشتار با اره برقی در تگزاس دو
‫از نظر من توبی هوپر ‫یه شخصیت به یاد ماندنیه.
‫بعنوان یه فیلمساز کلی ریسک کرد و ‫داشت نسخه دوم فیلم کلاسیک اصلیش رو
‫که خیلی روم تاثیر داشت، می‌ساخت.
‫کشتار با اره برقی در تگزاس.
‫این سه تا کلمه مخصوصاً وقتی که ‫ترکیب شدن یه قدرت خاصی داشتن.
‫اما وقتی از تماشای اره برقی برگشتم، حسابی ‫شوکه شده بودم. بدجوری متحیرم کرده بود
‫و متوجه شدم که درمان تماشاش این ‫نیست که صدبار ببینیش و بیخیالش بشی،
‫بلکه درمانش این بود که به ‫خانواده سوایر ملحق بشی.
‫قبلاً از یه فیلم کوچیک ‫که بعنوان یه هجویه
‫به اسم منیکور با اره برقی در تگزاس ‫ساخته شده بود، به کار گرفته شد.
‫یه نسخه ازش به دست توبی رسید و توبی ‫هم و از سر همون فیلم بیل رو استخدام کرد.
‫و از دیدن اینکه چاپ-تاپ بخش ‫بزرگی از این قضیه‌ست، شوکه شدم.
‫به نظرم اینکه اره برقی دو حس ‫شوخ طبعی بسیار زیادی داشت،
‫حسابی مردم رو سوپرایز کرد.
‫یکی از صحنه‌های مورد علاقم ‫معرفی چاپ-تاپ، اینجا من میام استرچ،
‫یعنی کارولین ویلیامز، ‫دی‌جی رو تهدید می‌کنم.
‫اون از ترس صورت چرمی برمی‌گرده ‫توی سرداب. و ال‌جی لو پریمن میاد داخل
‫و من از سرداب می‌پرم بیرون و با ‫یه چکش میخ‌کش می‎زنم توی سرش.
‫خود چکشه یه اسفنج بود.
‫وقتی توبی ‌گفت حرکت، شروع ‫کردم ضربه زدن به سر ال‌جی.
‫و با خودم می‌گفتم ایکاش یه ‫چکش واقعی داشتم و یک و دو و سه
‫و همینطوری ضربه می‌زدم.
‫دوازده تا برداشت گرفتیم و توبی ‫می‌گفت آره، آره، این عالی بود، عالی بود.
‫بیاید یه برداشت دیگه هم بگیریم.
‫یه نگاهی به توبی انداختم و گفتم، ‫«توبی، مگه دارم اشتباه می‌کنم؟»
‫و یه نگاه بهم کرد و گفت، «معلومه که ‫نه بیل، از تماشا کردنت لذت می‌برم.»
‫بدون شک لحظه مشخصه فیلم وقتیه ‫که اره برقی بین پاهام قرار داره.
‫این قضیه یه جورایی استارت ‫باقی فیلم و اون سفر معکوس
‫و دیوانه وار و عجیب ‫غریب به آز رو می‌زنه.
‫یکی از اون لحظاتیه که ‫خیلی بهش افتخار می‌کنم.
‫زمان فیلم‌برداریش فقط توی این فکر بودم ‫که دلم نمی‌خواد مادرم این فیلم رو ببینه.
‫توی فیلم از فضا، استوارت می‌خواست ‫ثابت کنه که قراره یه فیلم جدی‌تر بسازه.
‫شاید عنصر شوخی احیاگر یه مقدار ‫باعث تعجبش شد واسه همین می‌خواست
‫مطمئن بشه که لحن فیلم ‫بعدی مشابه اون نباشه.
‫یادمه زیاد این نکته رو بهم ‫می‌گفت که این یه فیلم جدیه.
‫ایده خیلی سینمایی‌طوریه.
‫اینکه نمی‌تونی به حواس ‫پنج گانه‌ت اعتماد کنی.
‫که حواسمون محدودن، و ‫از خیلی چیزها خبر نداریم.
‫همیشه یه سری بعد و چیزهای ‫دیگه دور و برمون وجود داره.
‫مفهوم خیلی محشریه.
‫لاوکرفت یه آدم وسواسی بود و ‫همینطور ایده موجودات نامرئی توی هوا
‫که می‌تونن آدم رو بکشن.
‫توی فیلم از فضا، باربارا در اصل ‫نقش یه دانشمند روانی رو بازی می‌کنه.
‫و جفری کامبز نقش قربانی ‫رو داره و اینطوری توی از فضا
‫نقش‌ها نسبت به احیاگر برعکس شدن.
‫من تونستم توی فضای اون فیلم کارهای ‫زیادی با شخصیت پردازیم انجام بدم.
‫باربارا کرامپتون و من همیشه می‌گفتیم ‫متوجه عبارت هرچی کمتر بهتر نمیشیم
‫و من می‌گفتم به نظرم باید بهتر و ‫بهتر باشه و اون می‌گفت نه استوارت،
‫با تو بهتر هم باشه کافی نیست.
‫مثلاً جفری کامبز رو ببینید که از اون ‫شخصیت پرتوریوس خارج میشه و سعی می‌کنه
‫کاترین مک‌مایکلز رو نجات بده و بعدش توسط ‫هیولا خورده میشه و همه‌‌ش یه لجن چسبناک بود.
‫اون ماده به همه جای من و جفری چسبیده ‫بود، روی بدن تد سورل بعنوان هیولا هم بود
‫و همه‌ش یه افتضاح حال ‫به هم زن عجیب غریب بود.
‫و یه جای فیلم هیولا بالای سر من ‫بود و سعی داشت من رو بکشه داخل
‫و باید بگم کثافت کاری محض بود.
‫هیچوقت توی عمرم ‫اونقدر مثل کواسیمودو...
‫توی اون گریم احساس زشتی نکرده ‫بودم و تازه کل روز گریمش رو داشتم.
‫کرافورد یه غده مخروطی ‫داشت که به پیشونیش چسبیده بود.
‫استوارت همه‌ش می‌گفت، ‫خب یه دشنه قرمز رنگه.
‫نه، یه چیز بدتره. خیلی بدتره.
‫هر فیلمی امضای منحصر ‫به فرد خودش رو داره.
‫این امضا صداهایی هستن که به ‫زور وارد سکوت و تاریکی میشن
‫و بزرگ‌ترین عنصر ترس رو ‫توی فیلم ترسناک ایجاد می‌کنن.
‫یه حس انتظار ایجاد می‌کنن ‫که انگار قراره یه اتفاقی بیفته.
‫طراحی صدا همون چیزیه که در ‫اصل به فیلم یه حس ترسناک میده.
‫برای مثال، فقط همون تصویر فردی توی کابوس ‫خیابان الم یک که توی کوچه داره راه میره.
‫چاقوهایی که به دیوار می‌خورن ‫آدم رو به وحشت می‌اندازه.
‫این همون چیزیه که خاطرات ‫فراموش نشدنی فیلم‌ها رو می‌سازه.
‫فقط خود فیلم نیست.
‫مثل نوازنده باس توی یه گروه موسیقیه، ‫اگه درست بنوازه هیچوقت متوجهش نمیشی
‫ولی اگه اشتباه بزنه، کل ‫مدت از دستش عصبی هستی.
‫پس به نظرم طراحی صدا همینطوریه.
‫داستان رو حمایت می‌کنه و اینطوری ‫آدم توی داستان گم میشه و شاید اصلاً
‫کسی متوجه طراحی صدا نشه.
‫توی جمعه سیزدهم درباره ‫دوربین همراه صحبت میشه.
‫یکی از چیزهایی که باعث به نتیجه رسیدن ‫این موضوع میشه اینه که یه صدا همراه اون
‫دوربین همراه بود.
‫هر سری که دور و بر جیسون بودید، اون ‫صدا هم بود، انگار توی تار و پود موسیقیه.
‫اگه جمعه سیزدهم یا هر فیلم دیگه‌ای ‫رو بی صدا ببینی، اونقدرا ترسناک نیست
‫ولی وای پسر، موسیقی که ‫بذاری روش دیگه می‌ترکونه.
‫اولین اکران جمعه سیزدهم که ‫خیلی به نسخه آخر شباهت داشت
‫به نظر بی‌پایان و طولانی و کسل کننده ‫می‌اومد چون هیچ اتفاق خاصی نمی‌افته.
‫میریم یه ماه بعد و اونجا دیگه صدا رو به فیلم ‫اضافه کرده بودیم، کل صداها رو ترکیب کرده بودیم
‫و همون فیلم تبدیل به یه ‫چیز هیجان انگیز شده بود.
‫ولی یه جورایی احساسات آدم درگیر میشه ‫چون اون موسیقیه قلب آدم رو نشونه می‌گیره،
‫دل و جرات آدم رو نشونه می‌گیره و ‫بهت میگه قراره چه حسی داشته باشی
‫و کجا قراره آروم باشی، ‫بترسی یا هرچیز دیگه.
‫این اصلی‌ترین عنصر ‫یه موسیقی فیلم خوبه.
‫یه صحنه ترسناک با یه موسیقی خوب می‌تونه خیلی ‫خیلی بهتر باشه و هنری مانفردینی هم نابغه این کاره.
‫موسیقی درام فیلم رو ‫به مقصد می‌رسونه.
‫هر فیلمی تنش، تعقیب و ‫گریز و کشت و کشتار داره.
‫کار آدم بعنوان سازنده موسیقی اینه ‫که اصل داستان رو تحویل بیننده بده.
‫چه ترسناک باشه چه خنده دار، ‫قتل در کار باشه یا یکی گریه کنه.
‫اگه یدفعه اتفاق ‫بی‌افته ترسناک‌تر میشه
‫یا اگه کم کم بهش برسیم؟
‫مکانیزم‌های اصلی ساخت موسیقی که ‫باهاش سر و کار داریم این چیزاست.
‫اگه از قبل بیننده رو به هفت رسونده ‫باشی و مضطرب و عصبیش کرده باشی،
‫بزرگ‌ترین ضربه‌ای که بعدش بتونی بزنی ‫یه سه ساده‌ست چون فقط می‌تونی تا ده بری.
‫ولی اگه موزیک رو بکشی بیرون و بذاری ‫بیننده آروم بشه و بعدش ضربه رو بزنی،
‫احتمالش هست که یه پرش هفت ‫ریشتری ازش بگیری، می‌دونی؟
‫به نظرم هری اونقدری که باید واسه موسیقی ‫دیسکو شکل قسمت سوم جمعه سیزدهم تحسین نمیشه.
‫خب، یکی از موسیقی‌های ترسناکی ‫که همیشه یادمه اون موسیقی افتتاحیه
‫فیلم هالووین جان کارپنتره چون یادمه ‫توی سینما نشسته بودم و برقا خاموش شدن
‫و موسیقی با تصویر کدوتنبل که یه ‫گوشه‌ست همراه میشه و این من رو ترسوند.
‫همون موسیقی ساده من رو ترسوند.
‫این اولین برخوردم با موسیقی بود ‫که تونست ببردم توی اون حال و هوا
‫و قبل از اینکه حتی فیلم ‫شروع بشه من رو بترسونه.
‫خب، نمی‌دونم جان استفاده از سینتی‌سایزر ‫توی فیلم‌های ترسناک رو پایه‌گذاری کرد یا نه
‫ولی منظورم اینه بدون شک ‫اون نهایت استفاده رو ازش برد.
‫جفتمون عضو یه گروه راک بودیم که از دل مدرسه فیلم ‫بیرون اومده بودیم واسه همین از گذشته‌ش باخبرم،
‫پدرش یه موسیقیدان بود و از ‫بچگی نواختن پیانو، گیتار و باس
‫و این چیزها رو یاد گرفته بود.
‫پس خیلی چیره دسته.
‫به نظرم گفت موسیقی فیلم هالووین ‫رو مثلاً توی یه عصر نوشته.
‫فقط یه ایده داشته و این موسیقی چهار ‫پنجم راه هوشمندانه‌ای واسه رسیدن بهش بوده.
‫اگه همچین مهارتی داشته باشی که ‫توی مرحله پیش‌تولید به موسیقی فکر کنی،
‫یعنی موقع فیلم‌برداری ‫بهش فکر کردی.
‫به نظرم اینطوری موسیقی تبدیل ‫میشه به بخشی از وجود اون فیلم.
‫اول بعنوان یه حرکت ‫اقتصادی شروع به کار کرد.
‫وقتی یه بودجه پایین داشته باشی، ‫دیگه پولی واسه آهنگسازهای بزرگ
‫و گروه ارکستر نداری.
‫باید روی یه سینتی‌سایزر انجامش ‫بدی و خودم از پس این کار برمی‌اومدم.
‫این داستان از هالووین شروع شد و بعد ‫از یه مدت تبدیل به یه انتخاب خلاقانه شد.
‫با این حال سر فیلم موجود با انیو موریکونه ‫کار کردم و یه آهنگساز بی‌نظیر بود.
‫چیزی که نهایتاً بهش رسیدن یه موسیقی ‫کارپنتری بود که حسابی مینی‌مالیستیه
‫و آخرین چیزیه که از استادی مثل انیو ‫موریکونه انتظارش رو داری و تازه جواب هم داد.
‫زده بود توی خال.
‫اگه فیلمه رو دیده باشی و موسیقی اولش ‫رو واست پخش کنم، می‌بردت یه دنیای دیگه.
‫وارد دنیایی میشی که از ‫تجربه اون فیلم یادت مونده.
‫و یه حس ترسی توی آدم به ‫وجود میاره، درست مثل آرواره‌ها.
‫بلدن چطوری این حسو بهت بدن.
‫بعد از این همه مدت هنوزم تحت ‫تاثیر اون عناصر مختلف قرار می‌گیرم.
‫طراحی صدا و موسیقی فیلم، تفاوت‌هایی ‫که توی تجربه سینما رفتنت ایجاد می‌کنن.
‫من توی دهه هشتاد بدجوری به ‫جمع آوری موسیقی فیلم علاقمند شدم.
‫شاید دلیل اینکه زیاد با موسیقی پاپ حال ‫نکردم همین بود، چون داشتم موسیقی‌های فیلم رو
‫جمع آوری و به یه عالمه ‫ازشون گوش می‌کردم.
‫موسیقی فیلم درخشش یه فضای برفی ‫داره که نمی‌تونی از فکرش دربیای.
‫یه جورایی وارد بدنت میشه ‫و اسیر موسیقی فیلم میشی.
‫تسخیر کننده و بسیار افسرده کننده‌ست، ‫در سرتاسر فیلم پخش میشه و به نظرم
‫خود فیلم هم بسیار سرده.
‫همدیگه رو عالی تقویت می‌کنن.
‫به شدت تاثیرگذاره.
‫به نظرم موسیقی فیلم مورد علاقم که زیاد ‫درباره‌ش صحبت نمیشه واسه فیلم هالووین سه هست.
‫منظورم اون آهنگای تبلیغاتی نیست که توی تلویزیون ‫پخش میشد، منظورم موسیقیه که توی فیلم پخش میشه.
‫از نظرم یکی از بهترین ‫موسیقی‌های جان کارپنتره.
‫موسیقی یکی از عناصر بسیار مهم فیلم ترسناکه و ‫به سادگی توی این سبک مورد سوءتعبیر قرار می‌گیره.
‫یه سری فیلم هستن که تماشاشون می‌کنیم و ‫پره از آهنگ‌های قدیمی و راحت میشه فهمید
‫و یه سری آهنگ هم هستن که به ‫دقت مخصوص یه فیلم ساخته شدن
‫مثلاً وقتی با یه اثر کراننبرگی ‫توی دست هاوارد شور هستی.
‫یه اتحاد غیرمنتظره‌ست ‫که به شدت جواب میده.
‫هاوارد شور سر کارهای ‫کراننبرگ خیلی اپرایی عمل می‌کنه
‫که آدم پیش خودش میگه ‫اصلاً به این فیلم‌ها نمیاد.
‫موسیقی هر فیلم ترسناک با بقیه فرق داره. ‫اون عصاره‌ش، ساختارهای عاطفی به خصوصش
‫که توی تمامشون ظاهر میشن و ‫خیلی‌هاشون اثر دوستمون برنارد هرمن هستن.
‫می‌تونم فیلم به فیلم جلو برم و بهتون بگم ‫اون چقدر روی سبک موسیقی فیلم تاثیر گذاشته.
‫پس وقتی یکی بهم میگه فلان اثر شبیه ‫کارهای برنارد هرمنه، ازشون تشکر می‌کنم.
‫اگه بخوام بهتر بگم، مثلاً افتتاحیه احیاگر ‫که با اون موسیقی سرخوشانه شروع میشه،
‫از یه چیزی شبیه به موسیقی فیلم ‫روانی اثر برنارد هرمن استفاده می‌کنه.
‫می‌دونم که خیلی از طرفدارها از ریچارد ‫بند بابت توی پاچه کردن روانی شاکی‌ان،
‫ولی این فیلم از اول ‫قصدش یه ادای احترام بود.
‫قرار بود توی تیتراژ نهایی یه نوشته بیاد ‫و بگه با با عرض معذرت از برنارد هرمن
‫یا همچین چیزی.
‫اما وقتی موسیقی ابتدایی ‫فیلم پخش شد، درجا گفتم
‫این فیلم قراره یه جور برداشت هجوآمیز و ‫هرج و مرجی از سبک ترسناک داشته باشه.
‫همونطوری که اون موسیقی ‫رو استفاده کرده بودن.
‫موسیقی برنستاین واسه فیلم کابوس ‫در خیابان الم بیشترش الکترونیکه.
‫خیلی ساده به نظر میاد ولی یه ‫جوریه که توی ذهن آدم ثبت میشه.
‫اگه از سادگی و تکرار بیش از حد ‫استفاده نکنی، فرمول بی‌نظیری توی دستته.
‫در ضمن من یه سری از موسیقی فیلم‌های ‫به شدت بودجه پایین رو هم خیلی دوست دارم.
‫مثلاً توی کشتار در مهمانی شبانه، کل ‫موسیقی فیلم روی یه اُرگ سی دلاری کاسیو
‫و سه تا لیوان کریستالی ساخته شد ‫که یه جورایی جیرینگ جیرینگ می‌کردن.
‫فکر نکنم جورجیو مورودر نشسته باشه و فکر کرده باشه ‫بیا یه موسیقی سنتی‌سایزری ترسناک دهه هشتادی بسازیم
‫ولی به جاش با همکاری دیوید بویی یکی از ‫شاید اصلی‌ترین موسیقی‌های ترسناک دهه هشتادی
‫رو واسه فیلم مردم ‫گربه‌ای می‌سازه.
‫جوری تو ذهن آدم می‌مونه و از یاد ‫کسی نمیره که اکثر فیلم‌های ترسناک سنتی
‫همچین کاری نمی‌کردن.
‫شبیه یه نسخه موزیکال ‫واگذاری مسئولیت می‌موند.
‫رفتن از آنالوگ به دیجیتال، رفتن از گذشته به ‫دهه هشتاد که همه چی داشت گسترش پیدا می‌کرد
‫و به نظرم اون اثر انگشت روی ‫تمام فیلم‌های دهه هشتاد هست.
‫موسیقی روز مردگان یکی از اون ‫موسیقی‌های الکترونیک فراموش نشدنیه.
‫وقتی اولین بار بهش گوش میدی ‫فکر می‌کنی خیلی چیز ساده‌ایه
‫ولی راستش زیر اون ترجیع بند ‫اصلی کلی لایه مختلف وجود داره.
‫روز مردگان یه حس بی‌رحمانه داره و به ‫نظرم موسیقیش هم این حس رو بیشتر می‌کنه
‫چون یه سینتی‌سایزر بی‌روح ‫داره و بیزارکننده‌ترش می‌کنه،
‫ولی اگه فیلم یه موسیقی ‫ارکسترایی داشت کل حس فیلم
‫از بین می‌رفت.
‫موسیقی فیلم برپاخیزان جهنم ‫برای من با فاصله بهترین موسیقی
‫فیلم ترسناک دهه هشتاده.
‫زیباست، به یاد ‫ماندنیه، مرثیه مردگانه.
‫باشکوهه.
‫من نمی‌دونم چرا سبک هوی متال اینقدر ‫توی فیلم‌های ترسناک دهه هشتاد رایج بوده.
‫منظورم اینه کلی فیلم مثل ‫سلاخ‌خانه راک و قاشق زنی بر اساس
‫شخصیت‌ها و گروه‌های ‫هوی متال ساخته شدن.
‫و از اون موقع تمام گروه‌های ‫متال آمریکا تصمیم گرفتن
‫باید یه آهنگ واسه ‫فیلم‌های ترسناک کار کنن.
‫سبک راک و فیلم ترسناک ‫ارتباط خیلی نزدیکی با هم دارن.
‫موسیقی فیلم قاشق زنی با همه ‫اون نقاط ضعف حسابی محشره و
‫و هرکسی که نظر متفاوتی ‫داره رو به چالش می‌کشم.
‫تموم اون آهنگ‌ها به ‫شدت گیرا و خوبن.
‫چه اثر باهاس بود توی شب شیاطین، ‫یا تنجرین دریم توی فیلم برجک دفاعی.
‫پسران گمشده موسیقی ‫فیلم محشری داشت.
‫این‌ها زمان خودشون ‫حسابی حرف داشتن.
‫با بچه‌های پانک راک حرف داشتن، ‫با بچه‌های نیو ویو حرف داشتن،
‫با بچه‌های بی آلایشی مثل من که که با ‫راک کلاسیک بزرگ می‌شدن، حرف داشتن.
‫این آهنگا تبدیل به موسیقی ‫دوران نوجوانی ما شدن.
‫توی سومین نسخه کابوس در ‫خیابان الم به اسم مبارزین رویا
‫هدر لانگن‌کمپ در نقش نانسی تامپسون برمی‌گرده ‫تا یه گروه از جنگجویان رویا رو گرد هم بیاره.
‫بچه‌هایی که توی موسسه روانی بستری‌ان ‫و توی رویاهاشون و با قدرت‌های رویاییشون
‫با فردی کروگر می‌جنگن.
‫حس می‌کنم وقتی کسی به یاد این سری از ‫فیلم‌ها می‌افته، همین نسخه رو با یاد میاره
‫چون درسته که نسخه اول یه کلاسیکه ‫اما کل سرگرمی توی این نسخه‌ست
‫و آدمایی رو داره که توی رویاهاشون ‫فردی رو می‌بینن و باهاش می‌جنگن.
‫مبارزین رویا در کل محشر بود.
‫و من نقش کینکید رو بازی کردم، اولین بازیگر سیاه‌پوست ‫کابوس در خیابان الم که یکی رو بیچاره می‌کنه.
‫کینکید نماینده اقلیت‌ها بود، نه فقط ‫سیاه‌پوست‌های آمریکایی‌ که اقلیت‌های
‫کل دنیا و تازه یه قهرمان هم بود.
‫می‌خوای بیای سروقت من؟ کروگر؟
‫هدر و رابرت انگلاند مثل خواهر ‫و داداش بزرگه همه ماها بودن.
‫هدر همون نقطه اتصال فیلم‌های ‫کابوس در خیابان الم بود که بهش نیاز بود.
‫این فیلم کلی جلوه‌های ویژه چشمگیر ‫داره و یکی از جلوه‌های مورد علاقم
‫کرم غول پیکر کله فردیه، علی‌الخصوص به خاطر اینکه ‫اونجا اولین بار دوباره نانسی تامپسون رو می‌بینه.
‫اونجا سه واحد فیلم‌برداری ‫در حال کار بودن.
‫دوتا گروه همراه دوتا دوربین مخصوص بازیگرهای ‫اصلی بودن. کارگردان فیلم یعنی چاک راسل
‫بین هر لوکیشن جابجا میشد.
‫و سومین گروه مخصوص ‫جلوه‌های ویژه بود.
‫کوین یاگر توی دومی و سومین ‫نسخه گریم رابرت رو انجام می‌داد.
‫رادنی ایستمن توی کابوس در خیابان الم سه ‫همراه یه سینه مصنوعی به یه تخت مصنوعی چسبیده.
‫من و باب کورتزمن مجبور بودیم ‫همه کلمات رو بتراشیم که می‌گفت
‫بیا من رو بگیر عوضی و ‫این قضیه ساعت‌ها طول کشید.
‫کلی قتل خلاقانه توی فیلم بود.
‫قتل مورد علاقم اونجا بود که فردی ‫کله جنیفر رو می‌کنه توی صفحه تلویزیون
‫و میگه، «به ساعت پر ‫بیننده خوش اومدی، زنیکه.»
‫توی همین فیلم هم هست که فردی ‫بذله گو و بامزه حسابی تاثیرگذار میشه.
‫بیشتر نبوغ این ‫صحنه‌ها کار رابرت بود.
‫اکثر اون دیالوگ‌ها رو ‫رابرت فی‌البداهه می‌گفت.
‫رابرت انگلاند مثل ‫لولو خرخره بود.
‫مومیایی میشد، دراکولا میشد، دلیلش هم ‫این بود که می‌تونست وارد خواب آدما بشه.
‫دیالوگ مورد علاقم از ‫کینکید اونجاست که میگه...
‫بریم توی عالم خواب ‫این لعنتی رو آدم کنیم.
‫وس کریون سبک مخصوص به ‫خودش رو داشت و حواسش بود که
‫یه آمریکایی سیاه‌پوست اولین کسیه که از یه فیلم ترسناک ‫جون سالم به در می‌بره و واسه نسخه بعدی برمی‌گرده.
‫تاثیر بسیار زیادی روی ‫سبک ترسناک داشت.
‫حالا دیگه ما کشته نمی‌شدیم.
‫من همیشه یه جورایی ‫از عروسک‌ها می‌ترسیدم.
‫یادمه بچه که بودم یکی یه ‫عروسک سخنگو آورد خونه‌ام
‫و از کیف درش آورد و من ‫سه سوته از اون اتاق زدم بیرون.
‫چیزی که درباره فیلم عروسک‌ها متوجه ‫شدم اینه از بین اون همه فیلمی که ساختم
‫از نظر خیلیا این ‫ترسناک‌ترینشونه.
‫عروسک‌ها قبل از اینکه ‫فیلم بشه یه پوستر بود.
‫یه عروسک مونث کوچولو ‫که چشم‌هاش رو گرفته دستش.
‫غلط اندر غلطه.
‫و مطمئن شدیم که به خاطر پوستر ‫هم شده اون صحنه رو فیلم‌برداری کنیم.
‫من اصلاً انتظار ساخت ‫اون فیلم رو نداشتم.
‫داشتم روی فیلم از فضا کار می‌کردیم و ‫با چارلی بند یه جلسه گذاشتم و بهم گفت
‫می‌خوایم با همین لوکیشن‌ها ‫یه فیلم دیگه بسازی.
‫و یه فیلمنامه بهم داد به اسم ‫«عروسک» که نوشته اد ناها بود.
‫ایده استوارت این بود که همه رو عملی انجام ‫بده و عروسک‌ قشنگ بیاره نه عروسک ترسناک.
‫و می‌گفت، «خب، کاری که می‌کنن
‫ترسناکه.»
‫توی این فیلم رسماً صدها ‫عروسک زنده می‌شدن.
‫لشکر عروسک‌ها.
‫یه عروسک خالی نبود.
‫مثل چاکی نبود.
‫این قضیه تبدیل به یه اقدام ‫خطیر شد و از تمام فنونی که میشد
‫استفاده کردیم.
‫از عروسک ساده استفاده کردیم، از عروسک ‫مکانیکی استفاده کردیم و دیو آلن رو آوردیم
‫که واسه صحنه‌های سخت از استاپ‌موشن ‫استفاده کنه. نهایتاً ساخت این فیلم
‫یه سال اضافی زمان برد.
‫فیلمه بعدِ از فضا اکران شد چون ‫انجام جلوه‌های ویژه‌ش خیلی سخت بود.
‫خب، صحنه اصلی عروسک‌ها اونجاست که ‫مادرخوانده شیطان به دست عروسک‌ها کشته میشه.
‫اینجا اولین باریه که دست به ‫کار شدن عروسک‌ها رو می‌بینیم
‫و همسرم کارولین اون ‫نقش رو بازی می‌کرد.
‫وقتی داشتم روی اون فیلم کار ‫می‌کردم، بچه‌هام می‌اومدن سر لوکیشن.
‫اینکه عروسک‌ها و اسباب‌بازی‌هاشون رو ‫می‌گرفتم و تبدیلشون می‌کردم به ماشین‌های قاتل
‫هیچ‌جوره واسشون قابل هضم نبود.
‫یه صحنه به خصوص توی فیلم هست.
‫شخصیت‌ها یه صدای خش خش از ‫جنگل می‌شنون که صدای یه خرس تدیه.
‫یه خرس تدی دست و پا چلفتی از جنگل ‫میاد بیرون و شخصتیه با خودش میگه، نه،
‫این دیگه نه.
‫بعدش خرس تبدیل میشه به یه ‫خرس واقعی و همه‌شون رو می‌بلعه.
‫همین صحنه یه جورایی به طور ‫خلاصه داستان فیلم رو نشون میده.
‫سر فیلم مرده شریر دو از لحظه‌ای ‫که وارد کارولینای شمالی شدیم
‫تا وقتی که از اونجا رفتیم ‫حسابی بهمون خوش گذشت.
‫همکاری با سم ریمی تجربه‌ای ‫بود که هیچوقت فراموشش نمی‌کنم.
‫خیلی آدم خلاق و بامزه‌ای بود. خیلی ‫از چیزهایی که دوست داره و انجام میده
‫ریشه در کمدی داره.
‫اگه نسخه اصلی مرده شریر رو ‫ببینی، متوجه میشی که خیلی ترسناکه.
‫به نظرم موقع ساخت مرده شریر دو ‫خیلی‌هامون فکر می‌کردیم که اینم قراره
‫اندازه فیلم اول بی‌رحمانه باشه و همراه ‫با گریم و جلوه‌های ویژه‌ی خیلی بهتر،
‫و سم هم در اون لحظه کارگردان ‫خیلی باتجربه‌تری شده بود.
‫سر این فیلم می‌دونست چیکار کنه که خیلی ‫هم به کمک من اومد چون دیگه شکی نداشتم
‫که قراره سر هر صحنه چیکار کنم.
‫صفر تا صد فیلم‌نامه رو از ‫قبل برنامه ریزی کرده بود.
‫یادمه نسخه اولیه ‫فیلم‌نامه به دستمون رسید.
‫یه صحنه رو بازنویسی کردیم که توش ‫سر لیندا توی انباری لای یه دستگاه گیر کرده
‫و در باز میشه و جسد بی‌سر لیندا با ‫یه اره برقی بالای سرش میاد داخل.
‫با خودم گفتم این صحنه ترسناک‌ترین چیزیه که ‫توی عمرم خونده بودم. از اونجایی‌که این صحنه رو
‫همون اوایل برنامه ‫فیلم‌برداری کرده بودیم،
‫اون موقع هنوز درست و حسابی ‫حس شوخ طبعی سم رو درک نکرده بودم.
‫هر دفعه خون که میپاشید ‫اینطوری نبود که فقط بیایم
‫از یه سرنگ خون ساده ‫کوچیک استفاده کنیم.
‫از یه چیزی اندازه کپسول ‫آتشنشانی استفاده می‌کردیم.
‫من چندتا کامیون بزرگ نزدیک ‫صحنه داشتم که توشون چند صد لیتر
‫مایع رنگی بود.
‫بپاچیدشون، پسرها.
‫چند صد لیتر مایع داشتیم، و ‫تازه خود بروس کارها رو می‌کرد،
‫خبری از بدل نبود.
‫نقشش حسابی فیزیکی بود.
‫بروس کمپبل واسه ‫همه کاری پایه بود.
‫یه صحنه رو فیلم‌برداری می‌کردیم که ‫توش بروس با بشقاب می‌زنه توی سر خودش
‫و بعدش پشتک می‌زنه و همه ‫این کارها رو خودش انجام میده.
‫خبری از بدلکاری نبود.
‫همه جوره پایه بود و گریم ‫بریدگی‌ها رو هم خودش انجام می‌داد،
‫همون گریمی که اکثر فیلم داشت.
‫گریم کار خودش بود.
‫بروس توی فیلم اول یه آدم فلک‌زده‌ست ‫که سعی می‌کنه هرجوری شده زنده بمونه
‫و بعد توی مرده شریر دو ‫و بعدتر توی ارتش تاریکی
‫به نظرم از اش این حس رو می‌گیریم ‫که داره یه روز خیلی بد رو تجربه می‌کنه.
‫آدم حس نمی‌کنه که اتفاقات فیلم ‫قراره تاثیر زیادی روش بذاره.
‫مثلاً وقتی دستش رو از دست ‫میده فقط میگه ای کثافت‌ها!
‫تمام دیالوگ‌های مرده شریر دو حسابی ‫قابل نقل‌قول کردنه از دمت گرم بگیر
‫تا اونجاکه داره کله طرف رو با اره ‫می‌بره و میگه حالا کی داره می‌خنده؟
‫ما توی دبیرستان ‫یه مشت خوره بودیم.
‫منظورم اینه اونقدر دیالوگ فیلمه رو ‫نقل قول می‌کردیم تا صورتمون کبود میشد
‫و روح کسی هم خبر ‫نداشت چه چرتی داریم میگیم.
‫یکی از همون صحنه‌ست که می‌ذاردش ‫زیر یه سطل و کتاب خدانگهدار دست‌ها هم
‫می‌ذاره روش.
‫به نظرم ریمی در کل همچین قصدی ‫داشت و یکی از لحظات بی‌نقص
‫تاریخچه فیلم‌های ‫ترسناک حساب میشه.
‫اوه، امروز باید اون صحنه دست رو بگیریم ‫و وای خدا، قراره از کدوم استفاده کنیم؟
‫یه دست کنترل از راه دور داشتیم، دست ‫بدل داشتیم، یه دست که کفش رو به بالا بود
‫و به یه نفر که زیر ‫زمین بود چسبیده بود.
‫یه دست داشتیم که کفش رو به ‫زمین بود و همین وضع رو داشت که
‫دست بتونه همون شکلی حرکت کنه.
‫فکر نکنم کسی تا اون لحظه دیده ‫بود که یکی بتونه بین اون مدل کمدی
‫و وحشت ارتباط برقرار کنه.
‫به نظرم ریمی اولین کسی بود که با ‫نبوغش تونست این سبک‌ها رو مخلوط کنه.
‫این قضیه یه سبک ‫کاملاً جدید رو ایجاد کرد.
‫همون موقع بود که خیلی‌هامون ‫گفتیم، اوه، این فیلم یه شاهکاره.
‫از وقتی رفتم توی کار ‫فیلم‌سازی ریک بیکر همراهم بود.
‫پس طبیعتاً وقتی نوبت ساخت هیولای ‫فیلم زنده است رسید، کار رو به اون دادم.
‫زیاد توی فیلم نشونش ندادیم.
‫فکر کردم هرچی بیشتر نشونش بدیم، کمتر ترسناک ‫میشه و بیشتر باید توی خیالات آدم باشه.
‫می‌خواستم فیلم بازگشت به خانه ‫مومیایی رو بسازم و برادران وارنر گفتن
‫نمی‌تونیم این عنوان رو بهت بدیم ولی اگه بخوای ‫می‌تونی یه نسخه دیگه از زنده است رو بسازی.
‫توی این فیلم کلی ‫ماجراجویی داشتیم.
‫مایکل موریارتی داشت توی جنگل ‫سر هیولا داد می‌زد که بیا بیرون، نترس،
‫بیا بیرون.
‫و همون موقع یه صدای غرش شدید ‫از جنگل سمت اون و فیلم‌بردارها اومد
‫و همه از ترس جونشون پا به فرار گذاشتن و من ‫داشتم از فیلم‌بردار داد می‌زدم که صحنه رو بگیره.
‫ضبطش کن، ضبطش کن ‫ولی کسی ضبطش نکرد.
‫خب به درک.
‫قرار بود هیولا از توی برکه بیاد بیرون واسه ‫همین یکی رو با لباس غواصی فرستادیم داخل برکه
‫قرار بود وقتی گفتیم حرکت، بره ‫زیر آب و تا ده بشمره و بیاد بالا
‫اما یه دقیقه منتظر موندیم، بعدش شد یه ‫دقیقه و نیم و هیولا هنوز بالا نیومده بود.
‫یکی از بازیگرها شیرجه زد ‫داخل آب و کشیدش بیرون.
‫لباس طرف پر شده بود از آب و ‫نتونسته بود بیاد بالا و نزدیک بود غرق بشه.
‫پس همونجا جلوی ‫دوربین نجات پیدا کرد.
‫فیلم‌بردارمون دنیل پرل لی و ‫افرادش یه شوخی یاد گرفته بودن
‫و برمی‌داشتن یه مرغ بادی ‫توی صحنه قایم می‌کردن
‫هر روز مجبور بودم قبل از شروع ‫فیلم‌برداری بگردم دنبال یه مرغ بادی.
‫یه روز یادم رفت و ‫مرغه توی فیلم افتاد.
‫و من از همین چیزها خوشم میاد، ‫که سر لوکیشن به همه خوش بگذره.
‫ساخت فیلم پسران گمشده ‫به نظر غیرممکن می‌اومد
‫چون قرار بود یه حرکت جسورانه و گستاخانه انجام بدیم ‫و همه قوانین استاندارد افسانه‌های خون آشامی رو
‫برداریم و همه‌شون رو توی یه فیلم درام ‫نوجوانانه دهه هشتادی فرو کنیم، خب؟
‫و من می‌گفتم عمراً جواب بده.
‫به هیچ وجه به نتیجه نمی‌رسه.
‫جوئل شوماخر و ‫ریچارد دانر رو داشتیم.
‫دانر تهیه کننده فیلم بود.
‫به نظرم شانس آوردیم یکی مثل جوئل رو ‫داشتیم، کسی که یه بصیرت خدشه ناپذیر داشت
‫و بلد بود چیکار کنه ‫که فیلم به نتیجه برسه.
‫اون سبک ترسناک رو می‌خواست.
‫کار جوئل این بود که زد توی ‫کار استعاره و بین سینمای نیک ری
‫و سبک ترسناک دهه هشتاد ‫پل زد و از پس همه‌ش براومد.
‫خون‌آشام‌ها نشون دهنده نیمه ‫تاریک ضمیر بقیه شخصیت‌ها بودن.
‫تمام اضطراب نوجوان بودن ‫و به تنهایی به بلوغ رسیدن
‫به نظرم این فیلم به صورت نهفته به ‫همه‌گیری ایدز و یه سری از ترس‌هایی که
‫اون زمان دامنگیر کشور، جوامع ‫افراد متفاوت و بقیه جوامع شده بودن
‫و یه جورایی زرق و برق ‫خود دهه هشتاد اشاره داشت.
‫اون داره نظرش رو درباره اون زرق و برق ‫میگه، زرق و برق رو توی چشمتون فرو نمی‌کنه.
‫توی فیلم پسران گمشده یه جورایی برخورد طوفانی ‫بین سبک ترسناک و سبک راک اند رول رو داریم.
‫یه سری خون آشام بودن که زن‌ها و ‫مردها دوست داشتن باهاشون باشن،
‫همه دلشون می‌خواست ‫با پسران گمشده باشن.
‫به نظر من نکته جالب ‫داستان‌های دهه هشتاد اینه که
‫خیلی از داستان‌ها درباره والدین تنها ‫بود و من هم از شخصیت دایان ویست
‫توی پسران گمشده لذت می‌بردم و دلیلش ‫دشواری‌هایی بود که سر بزرگ کردن سم و مایکل داشت
‫و نقششون رو کوری هیم و ‫جیسون پاتریک بازی می‌کردن.
‫مشکلاتی که توی این دنیای فانتزی ‫خون آشامی باهاشون روبرو بود
‫یه حس واقع گرایانه داشتن.
‫بازی جای این شخصیت که زیاد صحبت ‫نمی‌کنه، فقط یه جورایی یه نوجوان فراریه
‫و احتمالاً گذشته خیلی داغونی داشته ‫و بعدش شانس این رو پیدا می‌کنه که
‫دل و روده آدما رو بریزه بیرون و اضطراب ‫خودش رو به این شکل هیولا وار تخلیه کنه،
‫واقعاً لذت بخش بود.
‫بیشتر صحنه‌ها رو ‫توی شب ضبط می‌کردیم.
‫خون آشام بودیم دیگه، صبح ‫می‌رفتیم بخوابیم و شب بیدار می‌شدیم
‫یکی مثل وی نیل ‫اومده بود تا با کمک
‫گرگ کانوم و استیو لاپورت ‫خون آشام درست کنه.
‫همه‌ شخصیت‌ها از قصد لباس زرق و برق دار ‫ستاره‌های راک رو داشتن چون اون می‌خواست
‫خونسردی راک دهه هفتاد امثال گروه لد زپلین ‫رو به تصویر بکشه ولی می‌گفت، خب اگه قراره
‫یه همچین کارهای باحالی انجام ‫بدن، دلم زرق و برق می‌خواد.
‫پس اگه نگاهشون کنید، یه ‫سری خون آشام پر زرق و برقن.
‫یه قالب از بدن من داشتیم ‫که خون توش جریان داشت.
‫اگه اون صحنه که کوری با ‫چوب بهم می‌زنه رو نگاه کنید،
‫میشه اون قسمتی ‫که تو رفته رو دید.
‫اون موقع که جلوه‌های ویژه ‫نبود سه ثانیه‌ای تمیزش می‌کردن.
‫و بعدش کوری با چوب ‫بهم ‌زد و بدنم ‌افتاد پایین
‫و پرت شدم روی خاک و بعدش بچه‌ها ‫‌اومدن اونقدر خاک پاچیدن روی صورتم
‫که با یه قرنیه خراشیده ‫راهی بیمارستان شدم.
‫پس اون داد و فریادم واقعیه.
‫هروقت کوری فلدمن رو می‌بینم دلم می‌خواد ‫بهش بگم ممنون که فرستادیم بیمارستان.
‫بودن سر اون لوکیشن و وقت گذرونی ‫با بقیه واقعاً جزء خاطرات خوبمه.
‫کلیشه و هشدارهای قدیمی ‫اینطوریه که با بچه‌ها کار نکنید،
‫با حیوانات و جلوه‌های ‫ویژه کار نکنید.
‫و فیلم جوخه هیولا کلاً این شکلیه.
‫ترکیبی از سبک اسلشر و ‫آدم بدها و هیولاهای رویایی
‫و یه سری آدم با کلاه هاکی رو داریم که ‫محشرن ولی به نظرم همینجا یه سوال پیش میاد.
‫اینکه چطوری به اینجا رسیدیم؟
‫داستان‌های اصلی کجان؟
‫هیولاهای اصلی کجان؟
‫فرد دکر هیولاهایی که استارت ‫این کار رو زده بودن رو برداشت.
‫بیاید برشون برگردونیم و ‫بهشون ادای احترام کنیم.
‫شخصیت‌ها که قرار بود دراکولا، ‫فرانکشتاین، موجود از مرداب سیاه باشن
‫یه جوری تونستن از طریق یه سری ترفند هوشمندانه، ‫سیستم کپی‌رایت شرکت یونیورسال رو دور بزنن.
‫جداً به نظرم این کار باعث بهبود اون ‫شخصیت‌ها شد، چون بازسازی در کار نبود.
‫تام وودراف جونیور اون زمان داشت ‫توی کارگاه استن وینستون کار می‌کرد
‫و کاربردهای فرانکشتاین ‫رو از نو طراحی کرد.
‫فرد مورد علاقم توی لباس هیولایی ‫همیشه موجود از مرداب سیاه بوده و هست.
‫دلم می‌خواست همونی باشم که لباس ‫هیولایی تنش می‌کنه و با بازی در نقشِ
‫گیلمن توی جوخه هیولا، ‫استن اولین نقشم رو بهم داد.
‫یکی دیگه توی کارگاه برگشت گفت، ‫خب، روی راه رفتنت کار کردی؟
‫و یدفعه گفتم او-اوه. ظاهراً نه تنها باید ‫از راه رفتن سر دربیارم، که هنوز یاد نگرفتمش
‫و کم کم حس می‌کنم که ‫اعتماد به نفسم داره...
‫تو این فکر بودم که چیکار کردم؟
‫گفتم اصلاً از شرایط باخبر نیستم.
‫اون طراحی لباس بی‌نظیر، نوع ساخت ‫و استفاده‌ش با همه موارد قبلی فرق داشت
‫و بعدش تام باید اون لباس یه سره ‫رو می‌پوشید و زیپش رو می‎کشید بالا
‫و می‌فهمید چطوری ‫باید این نقش رو ایفا کنه.
‫توی انبار پشتی برادران وارنر ‫بودیم و از یه دریچه قلابی بالا می‌اومدم
‫و با یه سری بدلکار خیلی پر ‫ذوق با باتون قلابی دعوا می‌کردم
‫و بعدش باید می‌رفتم جلوی مغازه که ‫هوریس با شات‌گانش اونجا گیر کرده بود
‫و همونجا بود که فهمیدم الان ‫موقع راه رفتن مخصوصمه.
‫یه جورایی شبیه بوفه ‫لوازم هیولایی بود.
‫تونستم از همه چی ‫نمونه برداری کنم.
‫یه سری بدلکاری و افت و خیز ‫و راه رفتن و نفس کشیدن و اینا.
‫همه این داستانا.
‫و شانس این رو داشتم ‫که سر صحنه بمیرم.
‫فکر نکنم دیگه هیچوقت بتونم اون روزهای ‫باشکوه رو تجربه کنم چون سطحشون خیلی بالا بود.
‫جوخه هیولا کلی دیالوگ‌ ‫خنده دار و به یاد ماندنی داره.
‫بقیه بازیگرها کلی دیالوگ باحال داشتن ‫که آدم میگه کاش دیالوگ‌های من بودن
‫ولی دیالوگ اصلی این بود که، ‫«مرد گرگی چه دل و جراتی داره.»
‫به نظرم فیلم جوخه هیولا ‫یه چندتا مشکل داشت.
‫موضوع فیلم و داستان و وقایع ‫فیلم و نوع هیولاها واسه بچه‌های
‫هشت تا ده سال یه مقداری زیادی بود و واسه ‫پونزده شونزده ساله‌ها هم زیادی بچه‌گانه بود.
‫اون‌ها قبلاً پسران گمشده رو تماشا ‫کرده و حسابی باهاش حال کرده بودن.
‫واسه همین می‌گفتن من ‫نمیرم دیدن یه فیلم بچه‌گانه.
‫اون عده کمی هم که مونده بودن، به ‫خاطر رده بندی سنی یا اینکه پدر مادرشون
‫اون‌ها رو نمی‌بردن تماشای ‫فیلم، دو بار از دیدن فیلم جا موندن.
‫ولی ما یه جورایی اولین فیلم ‫نوجوانانه رو درست کردیم.
‫نویسنده و کارگردان برپاخیزان جهنم ‫کلایو بارکر بود که از رمان خودش به اسم
‫ایده اصلی اکثر کارهای کلایو بارکر اینطوریه ‫که هیولاها جزء آدم خوب‌های داستانن
‫یا حداقل از اینکه فقط آدم بدهای ‫داستان باشن یه مقداری پیچیده‌ترن.
‫کله‌میخی هیولای فیلم نیست.
‫هیولاهای برپاخیزان ‫جهنم جولیا و فرانک هستن.
‫انسان‌هان که دردسر درست می‌کنن.
‫من به چشم یه قاضی بی‌طرف ‫به کله‌میخی نگاه می‌کردم.
‫تا جایی‌که کلایو در نظر داشت، ‫اون قرار نبود کانون اصلی فیلم باشه.
‫تمرکز کلایو روی جولیا بود.
‫هدف فیلم برپاخیزان جهنم از نظر کلایو ‫ایجاد اولین هیولای مونث فیلم ترسناک بود.
‫حس می‌کنم توی کل فیلم‌های ترسناک دهه هشتاد ‫المان اصلی این بود که یه فرصتی به آدما داده بشه.
‫کلایو توی عمرش فیلمی ‫رو کارگردانی نکرده بود.
‫من می‌دونستم که شم هنریش از کجا ‫میاد، ولی این قضیه حقیقت داره که روز اول
‫فیلم‌برداری برپاخیزان جهنم اومد سر ‫لوکشین و گفت، «اینجا کی مسئوله؟»
‫به نظرم حسابی خوش شانس بود که رابین ‫ویجن رو بعنوان مدیر فیلم‌برداری کنارش داشت
‫که بخش عظیمی هم از ‫موفقیت برپاخیزان جهنم بود.
‫اون با کلایو کار کرد و به صورت ‫مستقیم با بصیرت خلاقانه کلایو آشنا شد.
‫کلی دیالوگ خوب نصیب من شده بود.
‫مناظر زیبایی داریم ‫که نشونت بدیم.
‫یه دیالوگ داشتم که زیرش خط کشیده ‫بودم و کنارش هم نوشته بودم: خنده.
‫و اینجا مردم باید بخندن ‫ولی باید آروم و با ترس بخندن
‫چون در عین حال که یه شوخیه، ‫یه تهدید هم هست و دیالوگش اینه،
‫«لطفاً گریه نکن. عذابت هدر میره.»
‫همیشه می‌گفتم کله‌میخی یه هیولای ‫ترسناکه که بهش می‌اومد بره خونه
‫توی یه مهمونی با نوئل کووارد و اسکار ‫وایلد شرکت کنه و هندونه زیر بغل هم بذارن.
‫کاترین بیگلو یکی از ‫فیلم‌سازهای مورد علاقمه منه.
‫مخصوصاً که کارش توی تاریکی نزدیک محشره و ‫توی عمرم همچین فیلم خون آشامی ندیده بودم.
‫یه جورایی به یه سبک غربی تمایل ‫داره... فیلم یه خونسردی خوبی داره.
‫توی این فیلم یه مشت خون آشام ‫هستن که توی کشور می‌گردن
‫و یه آدم جدید رو ‫وارد گروهشون می‌کنن.
‫خیلی فیلم متفاوتیه چون با ‫افسانه‌های خون آشامی در می‌افته
‫و بازیگرهای بی نظیری هم داره.
‫لانس هنریکسن توش ‫هست، بیل پکستون هست.
‫عالی ساخته شده.
‫با اینکه من با اعتماد به یکی مثل ‫لانس هنریکسن بزرگ شده بودم،
‫اینجا شاهد این بودم که تبدیل به ‫موجودی بدون هیچ اصول اخلاقی میشه.
‫انگار که فقط اومده بخوره و ‫وجود داشته باشه و زنده بمونه.
‫خون آشام‌ها کلوپ رو می‌گیرن و همه ‫رو می‌کشن و واسه خودشون می‌خندن.
‫معمولاً تو فیلم‌های دیگه خون آشام ‫میاد و یکی رو گاز می‌گیره، ولی اینجا
‫دارن از کشتن مردم لذت می‌برن.
‫تماشای تبدیل بیل پکستون به یه ‫دیوونه زنجیری واقعاً عالی بود.
‫برداشت متفاوت و جالبی از ‫خون آشام‌ها نسبت به چیزیه که
‫در دهه هشتاد دیدیم.
‫وحشت مستقیم میره به مرکز عصب‌های ‫اولیه ما و اساسی‌ترین چیزهای انسانی
‫مثل دوستی و کشتن.
‫ازدواج و دوستی همونقدر ‫شما رو جذب می‌کنه که خشونت.
‫حضور خانم‌ها تو فیلم‌های ترسناک ‫به نظر من هیچوقت بی علت نبوده.
‫همیشه یه بخشی ‫از این فیلم‌ها بوده.
‫اگه به فیلم‌های قدیمی دهه شصت و هفتاد ‫ایتالیا و اسپانیا نگاه کنید می‌فهمید.
‫قبلاً تو برنامه‌م به اسم فیلم‌های ‫ترسناک نشونشون می‌دادم
‫و چون هیچکس وضع خوبی نداشت ‫مجبور می‌شدیم سه چهارم فیلم رو ببریم.
‫گمونم خون آشام‌ها و جادوگرها تموم ‫مدت بدون لباس اینور اونور میرن، نمی‌دونم.
‫خیلی برام جالبه تو دهه ‫هشتاد جامعه مخصوصاً
‫جامعه فرهنگی آمریکا افکار خودشون درباره ‫خانم‌ها رو تو این فیلم‌های ترسناک نشون می‌دادن
‫در صورتی که به نظر من ‫زیاد هم مسئله مهمی نبود.
‫Oh, I think I'll take a shower now, it's hot ‫in here.
‫I mean it's just out there with it and ‫I think it was completely gratuitous and
‫I think it was used only to sell the movie and ‫I think it was completely unnecessary but
‫you have to get young guys in there to see ‫the movie and how are you going to do that?
‫They asked a lot of girls to be naked in these ‫films, myself included.
‫But at that time it was a little bit more forbidden ‫and felt more base and a lot of men were writing
‫the movies and so they were writing what they ‫wanted to see and yeah, they wanted to see
‫naked ladies.
‫For me, it sort of felt like here it ‫is again, okay.
‫And it felt like it was a rite of passage okay.
‫If I keep saying no to these roles, I'm not ‫going to be able to work so I said yes and
‫it was fine as long as the script was good.
‫A lot of women were exploited for exploitation ‫purposes just to see it because they would
‫say yes.
‫The nudity helped get the butts in the seats.
‫Like if I had two videos in my hand and one ‫said nudity and one did not, which one do you
‫think I'm watching?
‫I do think they need to have more male nudity.
‫Even way back I was like I never see a penis ‫ever in a movie.
‫And even now it's still rare although getting ‫a little better.
‫But I feel like if you have a naked lady then ‫have a naked man.
‫Equality.
‫Halloween 3, I think you see my ass.
‫I had an ass then.
‫I don't have an ass anymore. I'm too old, it's ‫all gone away.
‫I don't know why an audience of teenagers ‫would think that over sexed teenagers deserve
‫to die but that's what was happening in the '80s.
‫So, we must have had a lot of undersexed teenagers ‫enjoying the death of
‫oversexed teenagers in these movies.
‫America has always been very schizophrenic ‫in that
‫it's a puritanical place.
‫And so a lot of the movies, if you had sex you would ‫die, that was kind of the Friday the 13th model.
‫Anyone who would have sex you knew was going ‫to be dead by reel three.
‫I think a lot of people were trying to equate ‫sex with sinning and you're gonna go frolic
‫and you get what you get, you know?
‫It's kind of how in Scream they ‫talk about the rules.
‫You had sex, now you're going to die.
‫Maybe not the healthiest message to send out ‫to people.
‫یه کم سنتیه، نه؟
‫مخصوصاً بعد آزادی‌ها و خشمی که ‫بعد دهه شصت و هفتاد در جریان بود.
‫این موضوع اینقدر عجین شده بود ‫که باید مثل یه قانون زیر پا می‌ذاشتنش.
‫و بیننده‌ها هم بهش اشاره می‌کردن، که ‫آره طرف آدم خوبی نبود ولی زنده موند.
‫به همین قوت بود.
‫من خوشم میاد که ‫تو فیلم‌های ترسناک،
‫قدرت زن‌ها از مردها بیشتره.
‫مهم نیست شخصیت اول مرد یا شخصیت منفی سعی ‫می‌کنن خانم رو مطیع یا قربانی خودشون کنن،
‫اون خانم همیشه می‌تونسته ‫کنشگرایانه و با پشتکار
‫دست به عمل بزنه و انتقام ‫خودش رو از آدم بدها بگیره.
‫من خوشم میاد.
‫اشکال متفاوتی توی ‫فیلم‌های ترسناک هستن.
‫گمونم خیلی جاها برای شوکه ‫کردن مخاطب استفاده میشد.
‫من واقعاً فیلم مخلوقات ‫رو دوست داشتم.
‫حین فیلمبرداریش خوش گذروندم.
‫خیلی شبیه فیلم‌های اسپیلبرگ بود.
‫یه وسترن مدرن ولی با هیولا.
‫و یکی از چیزهایی که درباره مخلوقات و ‫مخصوصاً مخلوقات دو خیلی دوست دارم
‫اینه که یکی از نقاشی‌های مورد علاقه‌م ‫از نورمن راکول به گند کشیده میشه.
‫فیلم یه شهر آرمانی در آمریکا ‫رو برمی‌داره و نابودش می‌کنه.
‫وظیفه من ساخت شخصیت‌های ‫به یاد موندنی بود که به خورد
‫عروسک‌ها نمی‌رفتن.
‫بازیگرها هم بی نظیر بودن، لین شین و ‫اسکات گرایمز و لیان کرتیس و بری کوربین.
‫یه گروه عالی.
‫و برادران چیدو هم عالی بودن.
‫بدون پول زیاد همچین ‫فیلمی رو ساختن.
‫یکی دیگه از لحظات به یاد موندنی توی مخلوقات ‫دو که باعث میشه به درد نوجوون‌ها نخوره
‫وقتیه که شکارچی‌ بیگانه ‫میاد یه مجله برمی‌داره
‫دنبال کردن بین کامیون باری و ‫توپ مخلوقی بزرگ بود چون اون توپ
‫چندتا نسخه داره.
‫حتماً وزن یکیشون یک تن بوده و ‫با یه میله وصل شده بود به کامیون
‫و یه عالمه صورت عروسک کنترلی ‫روش بود که داشتن گازش می‌زدن.
‫یه نسخه دیگه هم هست، که پشم‌های ‫مخلوقات به یه توپ باد کرده چسبیدن
‫و وقتی میان تو شهر می‌تونین پای ‫یکی از برادران چیدو رو پشتش ببینین
‫چون دارن هلش می‌دن.
‫به این میگن جلوه‌های ویژه مدرن.
‫ولی وقتی توپ مخلوقات داره می‌چرخه، یکی ‫از کسایی که داره فرار می‌کنه گیرش میفته
‫و سریع بعد شنیدن ‫صدای خوردنش، توپ میره
‫و اسکلت اون آقا رو که یه ‫مقدار گوشت روش مونده می‌بینید.
‫یکی از صحنه‌های مورد علاقه منه ‫که همیشه واکنش‌های جالبی می‌گیره.
‫جالب‌ترین بخش این فیلم البته ‫شخصیت تیناست که پیشگوئه
‫و اولین نفریه که می‌تونه مقابل ‫جیسون بایسته و باهاش بجنگه.
‫و فیلم توسط جان کارل بیکلر مرحوم ‫کارگردانی شده که واقعاً گل کاشته.
‫تنها دلیلی که من حاضر شدم نقش ‫جیسون رو بازی کنم پافشاری کارگردان بود
‫چون از فیلم ششم هیچکس ‫مخالف برگشت سی‌جی نبود.
‫کارش عالی بود.
‫به نظرم عالی نقش رو درآورد ولی ‫باکلر اصرار داشت من نقش رو بازی کنم.
‫افتخار بزرگی بود.
‫گفتم هر کاری از دستم برمیاد ‫باید بکنم تا نقش رو خوب دربیارم.
‫تینا یه پیشگویی می‌بینه که من با ‫ستون چادر بیل باتلر رو می‌کشم.
‫چوب از بدنش زده بیرون منم ‫پشتش ایستاده بودم و این حالی شد.
‫اون اولین سکانسی بود که با ‫ماسک هاکی فیلمبرداری کردم.
‫پس همیشه تو خاطرم می‌مونه.
‫بدلکاری با آتش مورد علاقه‌م اونی بود ‫که به عنوان جیسون تو فیلم هفتم انجام دادم
‫چون کل بدنم آتش گرفته.
‫برای یه مدت طولانی.
‫بدلکاری خیلی فوق العاده‌ایه.
‫همه می‌ترسیدن بهم پیشنهاد بدلکاری با ‫آتش بدن چون اولیش نزدیک بود من رو بکشه.
‫پنج ماه و نیم بیمارستان بودم.
‫یک سال طول کشید که کاملاً ‫خوب بشم و برگردم به زندگی عادیم.
‫حتی با اینکه نزدیک بود من رو بکشه هم یادش ‫میفتادم می‎گفتم پسر، خیلی خوشم می‌اومد از
‫بدلکاری با آتش چون ‫خیلی ترسناک به نظر میان.
‫کین هادر که پشت ماسکه، ‫جیسون رو خیلی مجازات می‌کنه.
‫یه خونه میفته روش و برق می‌گیرتش ‫و ناخن تو بدنش فرو میره ولی
‫بدترین مرگش اون قسمتیه که دست ‫یه بابای زامبی از دریاچه میاد بیرون
‫و اون رو با خودش می‌کشه زیر آب.
‫خیلی عجیبه و یه کمی که ‫عجله‌ایه ولی به یاد موندنیه.
‫یکی از فیلم‌هایی که زیاد به مردم پیشنهاد ‫تماشاش رو میدم دلقک‌های قاتل از فضای خارج
‫ساخته برادران چیدوئه.
‫داستان خاصی نداره ‫ولی غنی و ترسناکه.
‫طراحی دلقک‌های قاتل ‫که یه مقدار چندشن
‫همیشه واسه آدم ترسناکه.
‫وحشتناکه، کمدیش هم ثابته.
‫با شیرینی مردم رو می‌کشن.
‫مردم رو می‌برن و ‫توی پشمک می‌پیچن.
‫لان چینی یه بار گفت دلقک‌ها توی سیرک ‫بامزه‌ن ولی وقتی نصفه شبی میان جلوی
‫در خونه‌تون دیگه بامزه نیستن.
‫اینا شبونه میان جلو در شما ‫و با اینکه داستان فیلم مزخرفه
‫و با خشونت‌های ‫مسخره و عجیب پر شده.
‫واقعاً تو قلب من جا داره.
‫اونموقعی که من فیلمنامه تصویر ذهنی ‫دو رو گرفتم، اسمش تصویر ذهنی نبود.
‫اسمش یا وحشت آمریکایی ‫یا مورنینگزساید بود.
‫چندتا نسخه مختلف ‫داشت. خیلی مرموز بود.
‫می‌رفتی صفحه دوم ‫نوشته بود مرد قد بلند
‫و منم گفتم آره، ‫فهمیدم جریان چیه.
‫انگس اسکریم و شخصیتش مرد ‫قد بلند اصلاً به هم شبیه نبودن.
‫انگس یه بازیگر فوق العاده ‫و یه آدم مهربون و آروم بود.
‫یه فرشته به تمام معنا.
‫وقتی تبدیل به مرد قد بلند ‫میشه انگار یه کلیدی رو میزنه.
‫اون کلید رو خاموش ‫که می‌کنه میشه انگس.
‫آره، عاشق کار کردن باهاشم.
‫معلومه واسه قسمت ‫دوم بودجه زیادی داشتن.
‫تونستن یه عالمه از ‫موضوعاتی که دان کاسکارلی
‫واسه فیلم اول داشت و نتونست به ‫خاطر کمبود بودجه انجام بده رو پیاده کنن.
‫استیو پاتینو واسه فیلم ‫گوی‌های مختلفی ساخت.
‫کارش عالی بود.
‫گوش‌ها پرواز می‌کردن، ‫میفتادن، ازشون چاقو میومد بیرون
‫و شروع می‌کردن به ‫چرخیدن و خون پامپ می‌کردن.
‫واسه جلوه‌های مختلف ‫گوی‌های مختلف داشت.
‫هر وقت یکی از این گردالی‌های ‫کرومیومی روی ست بود، مثل یه آیینه می‌موند
‫که هر چی اطرافش می‌گذشت از ‫جمله کارکنان فیلم رو منعکس می‌کرد.
‫پس باید حواسمون باشه که چطوری ازش فیلمبرداری ‫کنیم، مثلاً از طریق یه سوراخی توی دیوار
‫یا چیزی که تو دوربین دیده نشه.
‫خیلی کار باهاشون جالب بود.
‫حتی خود من هم ‫یکیشون رو امتحان کردم.
‫صحنه مورد علاقه من اونجاست که ‫توپ میفته دنبال اون پسره تو مقبره
‫و مستقیم میاد جلو سرش و ‫آدم میگه، اه چه بد، یه دفعه مته
‫میاد بیرون.
‫آدم اصلاً انتظارش رو ‫نداره... خون طرف می‌پاچه.
‫مته مستقیم میره تو مغزش.
‫دیوونه کننده‌ست. ‫خیلی عالی ساخته شده.
‫تصویر ذهنی دو از نظر ‫جلوه‌های ویژه کل سری فیلم‌ها رو
‫میبره به یه مرحله دیگه و فکر نکنم از ‫اون موقع دیگه هیچکدوم از فیلم‌ها به موفقیت
‫تصویر ذهنی دو رسیده باشن چون به نظرم ‫یه استاندارد جدیدی رو برای فیلم ایجاد کرد.
‫به نظرم فیلم توده چسبنده هم ‫باید در کنار فیلم‌های موجود و مگس
‫جزء بهترین بازسازی‌های ‫دهه هشتاد قرار بگیره.
‫یکی از نمونه‌هایی که چطور میشه یه فیلم ‫قدیمی رو برداشت و از تکنولوژی جدید سینما
‫استفاده کرد و به بهترین شکل ‫ممکن داستان رو روایت کرد.
‫هیولاییه که اونقدری ‫که باید شناخته نمیشه.
‫داستان بازسازیش خیلی خونین‌تر ‫بود و با فیلم اصلیش خیلی فرق داشت،
‫و توده چسبنده رو تبدیل ‫به یه فیلم خیلی بهتر کرد.
‫یه موجود فضایی هست که ‫یه دستگاه قاتل دیوونه‌ست.
‫فقط دلش می‌خواد هر چی تو شهره رو ‫نابود کنه، هر کی سر راهشه رو می‌خوره.
‫یه تئاتر پر بچه رو به قتل می‌رسونه. ‫چیزیه که اگه امروز منتشر میشد
‫خیلی پرحاشیه میشد.
‫چهارمین فیلم کابوس در خیابان الم: ارباب ‫رویا از جایی شروع میشه که جنگجویان رویا
‫رفتن و تموم بازمانده‌های ‫فیلم رو می‌کشه.
‫کینکید اولین آمریکایی آفریقاییه که توی ‫یه فیلم ترسناک مهم جون سالم به در میبره
‫و تو قسمت بعدی برمی‌گرده ‫ولی فکر کنم فراموششون شده بود
‫چون تو بخش بعد تیتراژ ‫قسمت چهارم تقریباً من رو کشتن.
‫پس به مردم می‌گفتم اگه می‌خواید من رو ‫ببینید، نوشیدنی و پاپ کورن رو بیخیال،
‫مستقیم برید سینما و پنج یا ده ‫دقیقه بعد رسیدنتون نوشیدنی بگیرید.
‫اون بخش رو توی اسقاطی فیلمبرداری ‫کردیم و فیلمبرداریش حدود یک هفته طول کشید.
‫جایی بود که فردی به خاطر سگ ‫من که اسمش جیسون بود زنده شد.
‫خرابکاری سگه آتش بود... ‫همین باعث زنده شدن فردی شد.
‫اگه به فیلم و رابرت انگلاد نگاه کنید ‫می‌بینید یه جور تیپ خاصی برای خودش ساخته
‫که کافیه کلاهش رو بذاره و ‫بگه، «نباید من رو دفن می‌کردید.»
‫تیغش رو فرو می‌کنه تو ‫سینه من و قلبم رو می‌گیره.
‫فکر کنم قرار بود قلبم رو بکشه ‫بیرون ولی زیادی چندش میشد.
‫فیلم میره به آینده که یه گروه بچه‌های ‫جدید دارن تو رویاهاشون با ادی می‌جنگن،
‫از جمله با ارباب رویا که ‫یکی از موضوعات جدید فیلمه.
‫جلوه مورد علاقه من از ‫فیلم بخش جورج فریاد زنه
‫که یه جلوه ویژه با حشرات داره ‫و دبی تبدیل به یه سوسک میشه.
‫قشنگ میره تو فاز گرگور ساسما.
‫تبدیل میشه به یه سوسک چندش حال بهم ‫زن که شاخک داره و پاهاش زدن بیرون
‫که آخرش هم فردی یه دیالوگ ‫میگه و توی متل لهش می‌کنه.
‫کن راسل یه کارگردان ممتازی ‫بود که دیدگاه ممتازی هم داشت
‫که یه جور دیوونگی بود.
‫یه فیلم از روی داستان کوتاه برام ‫استوکر به نام لانه کرم سفید ساخت.
‫آماندا داناهو نقش یه کشیشه رو ‫بازی می‌کنه که همین کرم سفیده.
‫دیوونه کننده‌ست، ‫باحاله، خیلی هم ترسناکه.
‫لانه کرم سفید یکی از اولین ‫فیلم‌های هیو گرانت هم بود
‫که نقش همون پسر جذاب و تازه کاری ‫که ازش انتظار میرفت رو بازی کرد.
‫ولی فیلم تو حومه بریتانیاست و ‫مربوط به نفرین و ادیان باستانیه
‫یه فیلم فوق العاده و خاص ‫که اصلاً آدم انتظار نداره
‫از داستان کوتاهی که ‫نویسنده دراکولا نوشته بربیاد.
‫Elvira: Mistress of the Dark was like a dream come ‫true.
‫We finally get to see Cassandra Peterson do ‫an extended version of Elvira and some of her
‫little hosting snippets.
‫We get to see her personality and we were ‫not disappointed.
‫It became such a great way to make the character ‫three-dimensional, myself and the two writers
‫that I worked with John Paragon and Sam Egan.
‫It was like a discovery every day, kind of about ‫myself. It was almost like a therapy session.
‫Here she is this woman that looks like something ‫between some kind of a sorceress vampire witch,
‫we don't know what, and she wants to be a ‫showgirl in Las Vegas.
‫It actually came from my real life so...
‫It was fun discovering who Elvira was.
‫She just went on a road trip where she's like ‫a fish out of water and the townspeople just
‫want to crucify her. But we all know she's ‫super cool.
‫I put my life on the line in that movie so ‫many times being surrounded by fire
‫first on the pyre up there and then later when the ‫house is burning down.
‫That fire is real.
‫I mean my wig would have gone up with all ‫that hairspray, like a bomb.
‫So, I was covered from head to toe in ‫flame-retardant which they failed to tell me made
‫you itch like mad and I have my hands tied behind ‫my back so I couldn't scratch myself.
‫I was wanting to tear my skin off.
‫It's making me itch right now.
‫We had the casserole monster's scene we call it.
‫The pot monster was a puppet, the ‫guys that were under the table had to get
‫very, very close to me and I was like oh, ‫no just come on sit right here between my
‫legs and I guess they had a great time down there.
‫It's such a good movie. It's so well done ‫and she was just a hero
‫to little horror girls like me, it's like...
‫کله کدو فیلم خیلی خوبی بود.
‫درباره لنس هنریکسون بود که نقش یه پدری ‫که بچه کوچولوی نازش رو از دست داده‌ست
‫و خب مسلماً انتقام می‌خواد.
‫پس یه هیولای وحشتناکی رو ‫برمی‌گردونه که هیولای مورد علاقه منه
‫و انتقام می‌گیره.
‫جلوه‌هاش توسط گریم انجام شدن و ‫شروع کارگردانی استن وینستون افسانه‌ای
‫و بازی تام وودراف ‫جونیور در نقش کله کدو بود.
‫مردم می‌پرسن فیلم ‫مورد علاقه‌ت چیه؟
‫منم همیشه میگم کله کدو.
‫و کل بخش طراحی رو ‫تحویل ما داد، ما هم می‌خواستیم
‫کله کدو رو طراحی کنیم و ‫استن مشغول کارگردانی بود.
‫استن به این شکل موافقتش ‫رو با کار ما اعلام کرد.
‫می‌خواستیم یه چیزی ‫تحویل بیننده‌ها بدیم
‫که شبیه لباس غواصی نبود.
‫با وسایل کشش پا، پاهاش رو طویل‌تر ‫می‌کردیم که بلند و لاغر به نظر بیان
‫و یه جاهایی از لباس خیلی لاغر ‫بود که شخصیت زیاد گنده به نظر نیاد.
‫کل کار دستی بود و با یه مقدار ‫عروسک، یه آدم توی یه لباس بود
‫ولی عاشق طراحی کله کدو بودم.
‫یه کله پیازی داشت ‫ولی خیلی اهریمنی بود،
‫یه دم دراز داشت و می‌تونست از ‫درخت بره بالا و مردم رو بکشه.
‫هر وقت کله کدو دور و بر شما بود ‫می‌تونستین صداهای عجیب لرزش رو
‫از پس زمینه بشنوید.
‫صدای زنجره بود و آدم می‌دونست هر ‫وقت این صدا میاد، یعنی دیگه کار تمومه.
‫تو اون لباس ارتباط برقرار کردن ‫برام سخت بود ولی هر وقت استن
‫نزدیک میشد می‌گفتم میشه مثل فیلم کینگ‌کونگ ‫انجامش بدیم؟ اونم می‌گفت همونی که تی‌رکس داشت.
‫جفتمون منظور هم ‫رو خوب می‌فهمیدیم و
‫نتیجه‌ش اون سکانس شد که سر ‫جول رو بلند می‌کنه و باهاش ور میره.
‫با اینکه یه فیلم دهه هشتادی بود ولی ‫قضیه به وقتی برمی‌گشت که ما جفتمون
‫فیلم کینگ کونگ رو دیده بودیم و یه ‫لحظه واسه خودمون بازسازیش کردیم.
‫بعد اینکه فیلم هالووین سه کل بیننده‌ها ‫رو گیج کرد و تو گیشه گل کاشت،
‫فیلم خونین مورد علاقه ‫همه رو دوباره ساختن.
‫توی هالووین چهار مایکل ‫مایرز برمی‌گرده به هدنفیلد که
‫بیفته دنبال خواهرزاده‌ش جیمی لوید که ‫نقشش رو دنیل هریس جوون بازی کرده بود.
‫قتل مورد علاقه‌م تو این فیلم بیشتر به خاطر ‫قربانیه که نقشش رو کتلین کینمانت بازی کرده بود
‫و یه تی‌شرت پوشیده بود که روش ‫نوشته بود، «پلیس‌ها قانون مدارن.»
‫مایکل یه شاتگان برمی‌داره ‫و جای اینکه بهش شلیک کنه،
‫با لوله شاتگان ‫می‌چسبونتش به دیوار.
‫به نظرم هالووین چهار فیلمیه که مایکل رو تبدیل ‫به یکی از موندگارترین شخصیت‌های اسلشر کرده.
‫مایکل مایرز تو درست مثل ‫جیسون وورهیز می‌مونی.
‫یکی از خصوصیات دهه هشتاد رژیم سرمایه ‫داری بود که در تضاد با باورهای من بود
‫و ریگان اون رو شروع کرده بود.
‫حس می‌کنم کارهایی که می‌کرد ‫زیاد به درد مردم نمی‌خورد.
‫مخصوصاً کسایی که حقوقشون کم بود.
‫اینکه می‌گفت طمع ‫داشتن چیز خوبیه...
‫من...
‫نمی‌تونستم باورش کنم.
‫فیلم آنها زنده‌اند یه ‫جواب به این وضعیت بود.
‫تا فیلم آنها زنده‌اند کارگردانی ‫جان چند مرتبه بهتر شده بود.
‫اهمیت و طنین سیاسیش به نظرم ‫امروزه حتی از اون موقع هم بحرانی‌تره.
‫باید یه دستگاه بصری می‌ساختم که به بیننده‌ها ‫واقعیت پنهان اطرافشون رو نشون میداد.
‫پس عینک یه استعاره خیلی خوب بود.
‫جیم دانفورٍث یه نقاشی‌های سیاه و ‫سفیدی کشیده بود که با عینک دیده می‌شدن.
‫کاملاً راست کار بودجه کم ما بود.
‫یه پیغام ناهشیارانه که درون ‫تبلیغات قرار داده شده بود.
‫فیلم آنها زنده‌اند مستقیم ‫درباره‌شون صحبت کرد.
‫آدم نمی‌دونه همین امروز چه ‫پیغام‌هایی دارن منتشر میشن.
‫یه مفهوم بیگانه نیست.
‫ترتیب دادن دعوا تو ‫آنها زنده‌اند جالب بود.
‫یه مدتی براش تمرین کردیم.
‫رادی کشتی گیره و کارش هم همینه، واسه همین ‫مجبور شدیم یه مبارزه درست و حسابی بسازیم.
‫کیث من رو خیلی ‫تحت تاثیر قرار داد.
‫کارش عالی بود.
‫دو هفته براش تمرین کردیم.
‫خیلی خوب طراحی ‫شده بود، از روی دعوای
‫تو فیلم مرد ساکت ‫برداشته شده بود.
‫خیلی بهمون خوش گذشت.
‫هیچوقت اینقدر موقع ‫دعوا احساس امنیت نداشتم.
‫رادی یه حرکت‌های ‫باورپذیری یادم داده بود.
‫رادی یه دفترچه بهم داشت ‫که توش جواب‌هایی که
‫موقع مصاحبه‌های کشتی ‫گیری می‌داد نوشته بود.
‫این دیالوگی که گفت فکر ‫کنم واسه مسابقه‌ای بود که
‫با پلی‌بوی بادی رز داشت.
‫منم ازش استفاده کردم.
‫من و رادی طی این ‫سال‌ها با هم صمیمی شدیم
‫و هر چند وقت یک ‫بار همدیگه رو می‌بینیم.
‫یکی از مهربون‌ترین و ‫بخشنده‌ترین آدم‌هاییه که می‌شناسم.
‫به نظرم فیلمی مثل ‫آنها زنده‌اند ساخته نشده.
‫از نظر ارجاعاتش به سیاست ‫زمان خودش و دوره‌های بعد تکه.
‫اومدم اینجا آدامس بجوم و حال ‫بقیه رو بگیرم، و آدامسم تموم شده.
‫می‌خواستم یه فیلم بسازم که عروسک ‫توش قاتله و دیدم پتانسیل تجاریش رو داره.
‫همه‌مون تو بچگی به خودمون ‫می‌گفتیم چه باحال میشه
‫اگه عروسک‌هامون زنده ‫بشن... یا ترسناک میشه؟
‫تو فیلم ارواح خبیثه با توبی هوپر هم همچین ‫چیزی رو دیدیم که دلقک از زیر تخت اومد بیرون
‫و ترسناک‌ترین بخش فیلم بود.
‫همون لحظه باعث شد اگه از دستم ‫بربیاد فیلم بازی بچگانه رو بسازم.
‫می‌خواستم چاکی یه شخصیتی باشه که شوخ طبعی ‫تاریکی داره و اگه از عروسک‌های بددهنی که
‫چاقو کش هستن خوشتون ‫میاد زیاد براتون ترسناک نیست.
‫این ویژگیش خیلی جالبه ‫چون خیلی نامعقوله.
‫قراره حرف یه هفت ساله که میگه ‫عروسکش زنده شده رو باور کنیم؟
‫تو فیلم‌های مثل بازی بچگانه واسه ‫باورپذیر کردنش باید یه سکانس بذارید
‫که بچه میگه، «نگاه ‫کن مامان، سیم نداره.»
‫احتمالاً ترسناک‌ترین سکانس بازی بچگانه ‫اونجاست که کاترین هیکس بالاخره می‌فهمه
‫پسر کوچولوش داشته راست ‫می‌گفته و این عروسک نحس زنده‌ست
‫و پشت عروسک رو باز می‌کنه ‫و می‌بینه توش باطری نیست.
‫خیلی خب، بعد می‌رسیم به جن گیر.
‫سر طرف صد و هشتاد درجه ‫می‌چرخه و تو چشماش زل میزنه و میگه،
‫سلام، من چاکی هستم، ‫می‌خوای باهام بازی کنی؟
‫واقعاً می‌ترسوندش.
‫و واسه صداگذاریش هم از برادر ‫دوریف استفاده کردم و براد تو فیلم
‫زیبایی مرگبار هم ‫نقش آدم بده رو داشت.
‫ترسناکیش به اون ‫خوشحالی اهریمنی چاکیه.
‫چاکی وضعیت رو تغییر میده ‫و میفته دنبال آدم‌های کله گنده
‫و به روش خودش اذیتشون می‌کنه.
‫به نظرم جاذبه داستان عروسک قاتل یه بخشیش ‫بدویه و شاید هم پیرو نظریه فروید باشه.
‫به نظرم تا وقتی چراغ قوه هست که می‌گیری ‫زیر چونه و عروسک و روشنش می‌کنی،
‫ترس همیشه سر جاش می‌مونه.
‫فیلم اهل جهنم داستانی درباره سقوط ‫کریستی به جهنم برای پیدا کردن پدرشه.
‫دکتر چنارد که جراح ‫مغز و اعصاب بوده
‫از جنازه‌ها خوشش میاد.
‫خون باعث میشه ‫جولیا از تشک زنده بشه.
‫یه جورهایی تبدیل به حیوون ‫خونگی دکتر چنارد میشه.
‫من زیاد با کلایو درباره شخصیت ‫کله‌میخی صحبت کرده بودم،
‫و می‌دونستم که یه انسانه.
‫روی این ایده کار کردم که کله‌میخی ‫برای انسانیتی عزاداره که به خاطر نمیارتش.
‫صحنه آغازین فیلم الیوت اسپنسره که جعبه ‫رو گیر میاره و تبدیل میشه به کله‌میخی.
‫آخرش که کریستی باهاش روبرو میشه
‫و عکس الیوت اسپنسر رو نشونش میده اون انسانیتی ‫که از دست داده رو یادش میاد و دوباره تبدیل میشه.
‫فیلم برپاخیزان ‫جهنم دو، باعث میشه
‫معتکف‌ها رو جوری بشناسید ‫که توی فیلم اول نشناختید.
‫صحنه مورد علاقه‌م از این فیلم ‫وقتیه که دکتر تبدیل به معتکف میشه
‫و بعد که از تالار میاد بیرون...
‫فکر کنم تردید کردم.
‫واقعاً فوق العاده‌ست چون طرف
‫رفته جهنم و دلش نمی‌خواسته ولی ‫بعدش میاد بیرون و تبدیل به یه معتکف میشه
‫و می‌فهمیم اوه، پس ‫قضیه از این قراره.
‫تغییر نرخ ارز باعث ‫شد بودجه ما خیلی کم بشه
‫تصمیم گرفتیم با بودجه ‫کمتر انجامش بدیم.
‫و حیف شد، چون می‌تونستیم ‫بفهمیم نظر کلایو درباره
‫این قلمرو، درباره این مکانی که ‫معتکف‌ها بودن و ایده نهنگی که در
‫فیلمنامه معرفی میشه ولی خوب ‫بهش پرداخته نمیشه چی بود.
‫تروما یه استودیو فیلم سازی ‫فرقه‌ایه، ما آخرین استودیو هستیم.
‫ما تنها استودیویی بودیم که به خاطر ‫طرفدارهامون جون سالم به در بردیم.
‫طرفدارهای بسیار ‫فداکار و فعالی داریم.
‫و البته الان با وجود ‫اینترنت، ماهی نیم میلیون نفر
‫با ما در ارتباط هستن.
‫راز ما همینه.
‫حتی اگه فیلم ترسناک بدساخت و بدون ‫بودجه باشه، طرفدارها ازش حمایت می‌کنن.
‫طرفدارها بی‌نظیرن.
‫انگار آدم داره خانواده‌ش، ‫طایفه‌ش رو می‌بینه.
‫به نظرم طرفدارهای فیلم ترسناک ‫از خودآگاه‌ترین آدم‌ها هستن چون
‫طرفدارهای فیلم ترسناک که این ‫علاقه رو به بچه‌هاشون هم انتقال دادن
‫از صادق‌ترین آدم‌هایی ‫هستن که می‌شناسم.
‫میان یه عکس نشونم میدن که تو ‫انجمن‌های فیلم ترسناک یه نوزاد بغلمه.
‫بهم میگن، «این منم،» الان ‫هم بیست و پنج سالشونه.
‫وقتی هنوز خودشون رو خراب می‌کردن ‫تو یه انجمن فیلم ترسناک بغلشون کرده بودم.
‫و الان خودشون بچه دار شدن.
‫شده مردم بیان و امضام ‫رو بخوان، چند ساعت بعد
‫برن اسمم رو بزنن روی بدنشون.
‫اینا طرفدارهای واقعی هستن.
‫من تموم زندگیم ‫طرفدارهای فیلم ترسناک دیدم.
‫فکر نکنم اصلاً طرفدار ‫کلیشه‌ای داشته باشیم.
‫واسه همین سخت میشه طرفدارهای ‫فیلم ترسناک رو توصیف کرد،
‫چون یکی میاد که تی‌شرت ‫مشکی با طرح فیلم ترسناک تنشه
‫یا یکی هست که با کت و ‫شلوار از جلسه کاری اومده
‫ولی هر دوی این آدم‌ها شلوارشون رو میدن ‫بالا که جوراب طرح ترسناکشون رو نشونتون بدن.
‫طرفدارهای فیلم ترسناک ‫همه جا می‌تونن باشن.
‫خود منم طرفداری هستم ‫که وارد این حرفه شدم.
‫اولین بار سال 1975 رفتم به ‫یکی از این انجمن‌ها تو پیتسبرگ
‫و حس کردم ارتباط خاصی با ‫چیزی که دوست داشتم، برقرار کردم.
‫هنوز هم که شده گاهی اوقات به عنوان ‫یه طرفدار یا مجری میرم به این برنامه‌ها.
‫جشن می‌گیریم، دوستش ‫داریم، نسبت بهش مشتاقیم.
‫خصوصیتی که درباره فیلم ترسناک ‫دوست دارم، متحد کننده بودنشه.
‫هر کسی با هر شغلی ‫می‌تونه طرفدار باشه.
‫میشه عجیب بود، میشه معمولی بود، ‫میشه سفیدپوست بود، میشه سیاه پوست بود.
‫مهم نیست.
‫وحشت نژاد نمی‌شناسه. ‫جنسیت یا سن نمی‌شناسه.
‫وحشت یه چیز جهانیه که ‫همه ما رو دور هم جمع می‌کنه.
‫به نظرم حومه نشین‌ها ‫فیلم خیلی خاصیه.
‫کمدیه سیاهیه، و این موضوع ‫از نظر تجاری مشکل زا بود.
‫اون موقع که تام ‫هنکس فیلم‌های بامزه و
‫خنده‌دار بازی می‌کرد، این فیلم هم ‫به عنوان یه فیلم کمدی باحال تبلیغ شد.
‫و این فیلم یه حس تلخ و تاریکی داره، ‫که جو دانته خوب از پسش براومد.
‫حومه نشین‌ها از نظر اسمی یه فیلم ‫ترسناکیه که درباره همسایه‌های چندشه.
‫و وقتی من بچه بودم، تو همسایگیمون یه ‫کسایی بودن که به نظر بقیه چندش می‌اومدن
‫و ما هم داستان می‌ساختیم که تو خونه‌هاشون چه ‫خبره و چرا نمیشه تو هالووین رفت جلوی درشون
‫چون اگه بریم دیگه نمی‌تونیم ‫بیایم بیرون و از این مزخرفات.
‫چطوری رفتار می‌کنن و برای ‫خودشون سرگرمی ایجاد می‌کنن.
‫تو فیلمنامه اصلی توضیح داده ‫نشده بود کلوپکز قرار بود چیکار کنن.
‫خود بیننده‌ها باید تصورش می‌کردن پس ‫سرنخ‌هایی مثل سر و صداهای عجیب شبونه
‫و چراغ‌های روشن و مردمی که میفتن ‫دنبالشون زیاد توضیح داده نشده بودن.
‫ولی وقتی تام هنکس به عنوان بازیگر انتخاب شد، ‫استودیو گفت دیگه نمیشه اون پایانی که می‌خواستیم
‫رو بسازیم، نمیشه از آمبولانس درش ‫آورد تا بمیره. تام هنکس رو که نمیشه کشت.
‫بعد سه‌تا پایان مختلف ‫فیلمبرداری کردیم.
‫یکیش رو روی صفحه لیزره، اون ‫یکیش وقتیه که صندوق عقب رو باز می‌کنن
‫و پاکبان‌های اول فیلم یعنی ‫دیک میلر و باب پیکاردو
‫اون داخلن.
‫یه پایان دیگه هم داشتیم ‫که پر تشویق کننده بود.
‫البته یه شوخی محلی بود و ‫هیچکدومشون پایان اصلی ما نبودن.
‫آخرش یه مشت جمجمه تو صندوق ‫عقب پیدا شد که بعداً فیلمبرداری کردیم.
‫فیلم 967 اهریمن شروع کارگردانی رابرت ‫انگلوند بود و خیلی از مردم خبر نداشتن.
‫مخصوصاً چون داستان خیلی آبکی ‫هم داره ولی اون موقع فیلم 967
‫و شرکت 1-800 خیلی معروف بودن.
‫تلفن‌های بیرون شهری ‫هم خیلی رو بورس بودن.
‫میشد زنگ زد به 967 اهریمن و ‫می‌تونستی با اهریمن صحبت کنی.
‫اینجوری بود که باید یکی رو ‫بکشی منم تو رو معروف می‌کنم.
‫یه بچه بود که از این رونده ‫شده‌های اجتماعی و بچه خرخون بود.
‫به اهریمن چیزی که می‌خواد رو ‫میده و خودش تبدیل به اهریمن میشه.
‫دوستش سعی داره جلوش رو بگیره.
‫خیلی ناراحت کننده‌ست ‫که همچین فیلم تر و تمیزی
‫که رابرت اینگلاد هم توش دست داره اونقدری که ‫باید معروف نیست. چون اون موقع، رابرت به خاطر
‫فیلم کابوس در خیابان ‫الم خیلی معروف بود.
‫بخش مورد علاقه من اونجاشه ‫که خونه‌ست و پرستارش رو کشته.
‫دوستش و معلمش دارن میان که ‫یا جلوش رو بگیرن یا نجاتش بدن.
‫یه دروازه‌ای به جهنم باز می‌کنه و کل خونه ‫یخ میزنه چون سرمای جهنم اومده بود اونجا.
‫یه حرکت جالبی بود ‫که رابرت زده بود.
‫فیلم قبرستان حیوانات خانگی توسط ‫مری لمبرت کارگردانی شده بود.
‫یکی از معدود کارگردان‌های خانم در ‫ژانر وحشت تو اون زمان و وقتی بچه بودم،
‫واقعاً هم من رو می‌ترسوند.
‫چند ماه با چراغ روشن می‌خوابیدم.
‫بر اساس رمانی توسط استیون کینگه و ‫یه بخش‌هاییش برگرفته از زندگی خودشه.
‫البته احتمالاً زنده شدن ‫گربه بخشی ازش نبوده.
‫ولی می‌دونم تو یه خیابون روستایی ‫زندگی می‌کنن و پسرش رفته بوده تو خیابون
‫و مجبور شده از برخوردش ‫با یه کامیون نجاتش بده.
‫اینکه گیج زیر شد تا همین ‫الان هم واقعاً وحشتناکه.
‫هر دفعه اون کفش و پای ‫کوچولوش رو می‌بینم گریه‌م می‌گیره.
‫قبرستان حیوانات خانگی یکی از پروژه‌های خیلی ‫جالبه چون با ترس‌های زیادی سر و کار داره.
‫مری لمبرت با چیزهایی روبرو میشه که ‫خیلی از ماها درباره‌شون صحبت نمی‌کنیم.
‫رازهای عمیق و تاریک خانوادگی.
‫البته زلدا یه نسل از ‫طرفدارهای وحشت رو ترسوند.
‫بهترین بخش فیلم برای من ‫فرد گوین و لهجه‌ی مینیشه.
‫گاهی اوقات مردن بهتره.
‫خب، پس چرا این جنازه‌ها رو داری ‫میبری به قبرستان حیوانات خانگی فرد؟
‫چرا اینطوری می‌کنی؟
‫وقتی میکو هیوز کوچولو با اون چاقوش از اتاق ‫زیر شیروونی می‌پره صحنه خیلی خوبی بود.
‫این فیلم‌ سکانس‌های ‫خیلی خوبی داره.
‫بیشترین آسیب رو ‫همین بچه می‌رسونه.
‫این بچه کوچولوی ناز.
‫وقتی دیل میدکیف به گیج مواد ‫تزریق می‌کنه که در نهایت بکشتش،
‫عاشق اینم که از راهرو میره پایین و گیج ‫نگاهش می‌کنه و میگه، «انصاف نیست.»
‫فردی کروگر وقتی داره به ‫قتل میرسه نمیگه انصاف نیست.
‫آخرهای دهه هشتاد ‫بود که میشد یه تغییراتی
‫رو توی ژانر دید و ‫سنگینی ژانر بیشتر شد.
‫و به نظرم قبرستان حیوانات خانگی ‫خوب این موضوع رو منعکس می‌کنه.
‫فیلم هشتم جمعه سیزدهم، جیسون به منهتن ‫میرود بود و مردم واقعاً هیجان زده بودن
‫که جیسون بالاخره از کمپ ‫کریستال لیک بره به نیویورک.
‫ولی بیشتر فیلم رو توی کشتی ‫گذروند و وقتی هم رسید نیویورک،
‫بیشتر توی ونکوور بود.
‫قتل مورد علاقه‌م از این فیلم ‫راستش چیز خاصی نیست.
‫وقتیه که کلی هو رو می‌کشه.
‫یکی دیگه از قتل‌هاییه ‫که دوست دارم.
‫اینقدر آدم کشتم ‫بعضی‌ها رو یادم میره.
‫کشتن کلی هو توی کلوپ باعث میشد خیلی ‫خوب به نظر بیام چون سقف زمین رقص
‫خیلی کوتاه بود.
‫پس وقتی ایده دادیم که از ‫گردن بگیریم بلندش کنیم و
‫رو سقف خفه‌ش ‫کنیم، خیلی خلاقانه بود.
‫خیلی پایه بود کاری رو ‫انجام بدیم که فیلم قشنگ بشه
‫چون کاری که باهاش ‫کردیم خیلی اذیت کننده بود.
‫وقتی دختر بدلکار رو پرت کردم، باید ‫بدون اینکه کامل پرت میشد می‌خورد زمین.
‫پس گاهی اوقات این بدلکاری‌ها ‫از همه سخت‌تر هستن چون
‫باید یکی رو بزنی.
‫یه روز هم تو میدون تایمز نیویورک ‫فیلمبرداری کردن که بهترین بخش فیلم بود.
‫صحنه چرخیدن جیسون ‫وورهیس وسط میدون تایمز.
‫موقع فیلمبرداری تو میدون تایمز ‫همه جا رو اشغال کرده بودیم.
‫صدها نفر داشتن تماشا می‌کردن، پلیس ‫نیویورک مردم رو عقب نگه داشته بود.
‫حس می‌کردم یه ‫ستاره راک هستم، پسر.
‫کل شب ماسکم رو درنیاوردم چون
‫نمی‌خواستم دید مردم ‫به شخصیت عوض بشه.
‫فیلم ناپدری یکی دیگه ‫از کشف‌های خوب بود.
‫رفتم به یکی از پخش‌های فیلم ‫و چیزی درباره‌ش نمی‌دونستم و
‫نویسندگیش، کارگردانیش و بازی تری اکویین به ‫عنوان شخصیت اصلی من رو تحت تاثیر قرار داده بود.
‫از خیلی جهات من رو غافلگیر کرد.
‫اگه فیلم اصلیش رو دیده باشین، جو ‫روبن با جنازه‌ی شخصیت‌های خانواده‌ش
‫یه نقاشی از خون و اجزای بدن ‫و سکوت و خاموشی شکل میده.
‫فیلمنامه ناپدری دو رو ‫به خاطر این دوست داشتم
‫که شوخ طبعی ترسناک ‫خارق العاده اولیش رو داشت.
‫یه شوخ طبعی ‫مریض، پیچیده و تاریک.
‫سکانس مورد علاقه‌م وقتیه که ‫خواستگار مگ فاستر رو می‌کشه.
‫به قتل می‌رسوندش.
‫می‌پیچدش توی فرش، می‌ذارتش توی صندوق ‫عقب ماشین و ماشین طرف رو برمی‌داره
‫و میبره تو قبرستون ماشین‌ها ولش می‌کنه. ‫و کل زمان تو اون قبرستون، ماشینش رو
‫نابود می‌کنه و میزنه به بقیه ماشین‌ها. که ‫استتار بشه و بین بقیه ماشین‌های قراضه بمونه.
‫و رسیدیم به بخشی که باید ‫سکانس‌های مرگ من رو فیلمبرداری کنیم.
‫سکانس قتل در اصل نوشته و فیلمبرداری ‫شد، نشون میداد که شخصیت من قراره
‫تو اجاقش آتیش روشن کنه و تری ‫اکویین سرش رو فرو می‌کنه توی شعله گاز.
‫و به نظرم حالا به ‫هر دلیلی عملی نمیشد.
‫به نظرم یه چیز ‫استانداردتر می‌خواستن.
‫می‌خواستن من رو از زنگوله‌های ‫بادی آشپزخونه آویزون کنن.
‫اونی که می‌بینید دست یکی از عوامله ‫که دور گردنم پیچیده و داره خفه‌م می‌کنه.
‫و مجبور بودم یه لباس بپوشم و آویزونم ‫کردن و یه گربه هم هست و تموم شد.
‫فیلم جامعه رو برایان ‫یوزنا کارگردانی کرده بود.
‫فیلمش مثل مشکلات پولدارهای ‫بورلی هیلز توی سریال 90210 می‌مونه
‫فیلمنامه‌ش رو وودی کیث ‫و ریک فرای نوشته بودن.
‫واقعاً همه خصم اندیشانه بود.
‫موضوع جامعه مخفی ‫نیست، موضوع کلاسه.
‫یه فیلم شوکه کننده‌ست چون ‫وانمود می‌کنه یه معماست
‫و معلوم میشه اینطور نیست.
‫مانورش چیه؟
‫باید ببینید تا بفهمید.
‫یه تصاویری داره که ‫تو ذهن آدم می‌مونن.
‫همین الان همه‌شون توی ذهنم هستن.
‫بچه به باباش میگه کله کدو ‫چون طی دهه هشتاد کله کدو
‫خیلی اصطلاح مهمی بود.
‫ما هم گفتیم آره، پس بیاین ‫یه بلایی سر کله باباش بیاریم.
‫یه عالمه برداشت‌های ‫باحال داشتیم.
‫به نظرم همه گاهی وقتا فکر ‫می‌کردن که باباشون کله کدوئه.
‫برایان سر این فیلم گل کاشت.
‫الان بالاخره اونقدری ‫که حقشه معروف شده.
‫راستش وقتی جامعه رو نشون دوستام ‫دادم خیلی‌هاشون واسه‌م خجالت می‌کشیدن.
‫به نظر خودم که عالی بود.
‫مردم فکر می‌کنن فیلم‌های ترسناک دیوونه ‫بازی هستن ولی در واقع باهاشون میشه درباره
‫چیزهایی که مردم از صحبت ‫درباره‌شون می‌ترسن، حرف زد.
‫به نظر من فیلم‌های ترسناک خیلی ‫سالمن چون یه جوری باهاشون
‫ترس رو آدم از سیستم ‫بدنش خارج می‌کنه.
‫به نظرم دلیل اینکه فیلم‌های ترسناک ‫توی دهه هشتاد خیلی محبوب بودن
‫تصفیه کننده بودنشون بود.
‫با احساسات آدم صحبت می‌کنن.
‫این فیلم‌ها تنوعی از احساسات هستن، ‫نه فقط احساسات تاریک یا ترس و وحشت.
‫آدرنالین، مواد.
‫می‌دونین، واسه همین ‫مردم دوستشون دارن.
‫خصوصیت خوب کارگردان‌های دهه هشتاد ‫اینه که فکر می‌کردن خب چی می‌تونیم بسازیم؟
‫الان میگن چی رو ‫می‌تونیم بازسازی کنیم؟
‫الان تو دوره‌ی رو به انحطاطی هستیم ‫که فقط میگیم چی رو میشه بازسازی کرد؟
‫بیشترشون فیلم‌های ‫دهه هشتاد هستن.
‫اون فیلم‌ها فیلمنامه‌های ‫اصیلی داشتن.
‫ایده‌های نابی داشتن، جدید بودن،
‫می‌گفتن هالیوود چی ‫رو دلش نمی‌خواد بسازه؟
‫ما این رو می‌خوایم بسازیم.
‫کسی نمی‌خواست به خودش سختی بده.
‫مشکل الان اینه که همه سعی می‌کنن ‫همزمان کل مردم رو راضی کنن
‫و غذای بچه تحویل مردم میدن.
‫میشه با غذای بچه زنده موند ‫ولی خب خیلی حوصله سر بره.
‫فیلم تروما مثل یه فلفل هالوپینو روی فرهنگ ‫می‌مونه و الان خیلی از مردم دوست دارن
‫روی پیتزاشون فلفل ‫هالوپنیو باشه، نه؟
‫به نظرم هر چی پیرتر میشم، دیگه ‫از اصطلاح لذت گناه آلود خوشم نمیاد،
‫شاید وقتی بچه بودم سعی می‌کردم ‫بیشتر از خودم و سلیقه‌م دفاع کنم.
‫الان که فضای مجازی داریم ‫و همه یه پا منتقد فیلم شدن،
‫همه‌مون سلایق عجیبی داریم و باید درک کنیم ‫که اگه من از فیلم چاپینگ مال خوشم میاد،
‫درک می‌کنم که شماها چرا ‫از این فیلم خوشتون نمیاد.
‫هر چی دلتون می‌خواد ‫رو دوست داشته باشین.
‫نوستالژیه دیگه.
‫فیلم خوبیه، من تو یازده سالگیم دیده ‫بودمش پس به نظرم عالی بود چون یه بخشی
‫از ذهن آدم هست که هیچوقت اجازه ‫نمیده نگاه انتقادی به فیلمی داشته باشی
‫که توی سن خاصی ‫برات خیلی اهمیت داشته.
‫و همه ما چنین فیلم‌هایی داریم.
‫با همین دید، فیلم‌های کلاسیک ‫توسط سلیقه مردم انتخاب میشن.
‫خیلی جالبه فیلم‌هایی قبلاً دوست داشتیم الان ‫دارن مورد ارزیابی انتقادی مجدد قرار می‌گیرن
‫و می‌بینیم کدومشون به عنوان ‫یه فیلم معیاری انتخاب میشه.
‫الان یه دو راهی مهمی وجود داره ‫که اسمش رو گذاشتم شکاف دیجیتالی.
‫تو دهه هشتاد فیلم‌ها رو روی نوار ‫می‌دیدیدیم و اگه نمی‌رفتن رو دی‌وی‌دی
‫احتمالش کم بود که ‫کیفیتشون بلوری بشه و
‫الان احتمالش خیلی کمتره که یکی بیاد ‫حقوق پخش انتقالی رو به یکی بفروشه.
‫و یه فیلم‌هایی هستن ‫که رسماً غیبشون زده.
‫تاریخچه فیلمه.
‫درباره این صحبت می‌کنیم که دوران فیلم‌های مسکوت، ‫دوره‌ایه که هفتاد و پنج تا هشتاد درصد فیلم‌ها از بین رفتن.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫ولی الان داریم اجازه ‫میدیم دوباره اتفاق بیفتن.
‫وظیفه ما به عنوان انسان اینه که ‫داستان‌ها رو به نسل بعدی انتقال بدیم
‫و نه تنها تاریخ، بلکه شرایط ‫انسانی هم توشون اهمیت داره.
‫به نسل‌ها فرصت میده ‫اطلاعات رو انتقال بدن.
‫علی رغم اینکه به نظر ما چی بد ‫و اهریمنیه و جامعه خوب و بد چه
‫شکلی هستن. به نظرم ضروریه ‫که این اطلاعات رو انتقال بدیم.
‫شاید وظیفه فیلم‌های ‫ترسناک هم همینه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.