واژه‌ی «تسخیر شده» بیش از هر واژه‌ی دیگری
س» در خود دارد»
من بیل فریدکین هستم، روز اول، برداشت یک
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
هرچیزی باید در ارتباط با معمای ایمان و سرنوشت باشد
و «جنگیر» درباره‌ی معمای ایمان است
«تنها فیلمی که در هنگام ساخت «جنگیر
تحت‌تاثیر آن بودم «کلام» درایر بود
هیچ فیلمی درباره‌ی تسخیر شدن که من بشناسم نبود
اینطور نبود که فیلمای مذهبی‌ آن زمان
خیلی مهمل یا ضعیف باشند
مثلا «ده قرمان» بسیار تماشایی بود
کلام» فیلم ساده و زیبایی‌ست»
بسیار زیبا اجرا و تصویربرداری شده
و دارای زیبایی ساده‌ای‌ست که آن را به نمایش می‌گذارد
که در فیلم دقیقا به حیات دوباره منتهی می‌شود
هربار که تماشاش میکنم نمیتونم جلوی گریستن‌ام رو بگیرم
شما کاملا فیلم رو باور میکنید
هیچ سوالی در باب آنچه اتفاق میفتد وجود نداره
این یه حقه‌ی سینمایی نیست
من از مخاطبین «جنگیر» خواستم
آنچه رو که میبینند باور کنند
من یه معتقد سفت و سخت به سرنوشتم که برای هرکسی خیلی سخته
که بخواد تقدیرش رو کنترل بکنه
میتونید کارای مشخصی رو انجام بدید
اما در موارد زیادی، باور دارم زیست‌شناسی تقدیره
نمیدونم چطور وارد کار سینما شدم
آن هم از آنجایی که من میام
من در یه آپارتمان تک‌خوابه با مادر و پدرم
در شیکاگو زندگی میکردم
...مادرم من رو برد
نمیدونم چند سالم بود شاید هفت یا این حدودا
که من رو به یه سینما به نام «زیارت‌گاه» برد
که در خیابان شریدان در شیکاگو بود
میریم به این مکان بزرگ که کلی آدم داخلش هستند
نمیدونم آنجا چیکار میکنند
نمیدونم قراره چی بشه
ناگهان، چراغ‌ها خاموش میشه
نور به تاریکی کامل میره
...و من صدای کنار رفتن
پرده‌هایی رو شنیدم
و بعد یه نور روی پرده‌ی پخش پدیدار میشه
همراه با عنوانین و کلماتی و بعد من جیغ زدم
این وحشت محض فرایند بود
فکر میکنم اسم فیلم «هیچ مگر قلبی تنها» بود
با بازی کری گرانت، براساس یکی از داستان‌های کلیفورد اودتس
در دوران بیست سالگیم بودم
اول در اتاق نامه کار میکردم
در یه ایستگاه تلویزیون در شیکاگو
درست بعد از دییرستان، من هیچوقت کالج نرفتم
یکی از دوستانم به طور اتفاقی گفت
فیلمی در سینمایی به نام «سرف» در حال نمایش است
«چه فیلمی؟ «همشهری کین
و من سانس ظهر رو رفتم
و تا باقی روز رو اونجا موندم
و من فقط حیرت‌زده شده بودم
وقتی دور و ور نیمه‌شب از سینما اومدم بیرون
فکر کردم که «من هیچ ایده‌ای ندارم که این چیه
«ولی این کاریه که دوست دارم انجام بدم
همشهری کین در مورد معمای تقدیره
و اینکه چطور تقدیر این پسر کوچک رو از کلبه‌ی فقیر دور میکند
و چون مادرش برای چیز بی‌ارزشی
معدن کالارادو رو واگذاری کرده بود
او بدل به ثروت‌مندترین مرد آمریکا شد
این کار سرنوشت بود
معنای «رزباد» ایده‌ای از انجیل است
چه فایده‌ای دارد"
اگر انسان تمام دنیا را بدست آورد
"اما روح خودش را ببازد؟
لحظه‌ی «رزباد» بزرگ و بی‌همتاست
کوبریک این کار رو در «کشتن» کرد
مجازات بزرگ سرقت تمام آن پول از مسابقه‌ اسب‌سواری
دو میلیون دلار در هوا به پرواز درمیاند
لحظه‌ی «رزباد» بزرگی‌ست
«مانند لحظه‌ای در «گنچ‌های سیرا مدره
وقتی که تمام کیسه‌های طلا توسط راه‌زنا باز میشن
کسایی که دزدیدن چون فکر میکردن آب هستن
این بیانه‌ای نهان در باب بیهودگی‌ست
بیهودگی همه چیز
و این ایده‌ی شگفت‌انگیز خالصیت از دست رفته
عشق به جوشش درمیاد و قلب رو میفشرد
چه بیانیه‌ی والایی، چه ایده‌ی شگفت‌انگیزی
ایده‌ای که خوش‌بختانه به تمام فیلم‌هایی که ساخته‌ام وصله
ولی هیچکدوم مثل جنگیر نیستن
من هنوز تا همین امروز احساس میکنم نیروهایی والاتر از من بودند
که همه چیز رو برای ساختن، به این فیلم هدیه کردند
همه چیز مربوط به فیلم
توسط «خدای سینما» به‌هم وصل شد از بلتی که رمان رو برام فرستاد
کسی که سال‌ها بود هم‌دیگه رو ندیده بودیم
در ابتدا استودیو نمیخواست من فیلم رو کارگردانی کنم
من رفتم و جایزه اسکار رو بردم
که یک دورنما در فیلمسازی‌ام بود
من حتی عضو آکادمی هم نبودم
همه‌ی این اتفاقات
تقدیره
آره، تقدیر
من تنها میتونم فیلمی رو بسازم که بتونم در چشم ذهنم ببینمش
و در زمان بسیار کوتاهی
با خوندن رمانش، فیلم در سرم ظاهر شد
دقیقا میدونستم که چطوری میخوام بسازمش
چه چیزهایی رو میخواستم از کتابش نگه دارم
و چه چیزهایی رو میخواستم رها کنم
من هیچ داستان پیش‌زمینه و فلش‌بکی نمیخواستم
فقط یه داستان سرراست
فیلم به رئالیستی‌ترین شکل ممکن کار شد
پس از اینکه بالاخره برای کارگردانی فیلم استخدام شدم
بلتی با پاکت کوچکی پیشم اومد و گفت
برایت یه سورپرایز دارم
فیلمنامه رو نوشتم
من این رو نمیدونستم فیلمنامه رو بهم داد
به این قطر بود
احساس کردم هجویه و تقلیدی از رمانش بود
و این رو بهش گفتم
فلش‌بک داشت شاه‌ماهی‌های قرمز داشت
بهش گفتم، بیل این فیلمنامه کتابت نیست
من واقعا میخوام رمان رو فیلمبرداری کنم
پس من نسخه‌ی خودم رو نشانه‌گذاری‌ کردم
چاپ اول
چیزهایی که باید باشن و نباشن رو علامت زدم
چیزهایی رو خط میزدم
رفتن از این سکانس به اون یکی
من واژه به واژه علامت زدم تا اون تقریبا
بتونه متوجه بشه که من چه چیزی رو میخواستم از رمان نگه دارم
و چه چیز رو نیازی نداشتم
بلتی در اولین نسخه فیلمنامه‌اش
مقدمه رو حذف کرده بود
و بهش گفتم که کاری کردی که ...حتی بدترین دشمنت هم باهات
چنین کاری نمیکرد
همه، از جمله ناشرش، گفتن
تو به این مقدمه نیاز نداری
اونا درکش نمیکردن
من گفتم، بیل ما باید در عراق داستان رو شروع کنیم
فصل شروع
که موقع خوندش، مو به تنم سیخ کرده بود
و دلیلش رو نمیدونستم
من مطمئنم تا همین امروز افراد زیادی متوجه نشدن
که این دیگه چیه؟
اما این مقدمه‌ست، و برای من
بنیانی بسیار محکم برای کل رمان
ما مجوز رفتن رو گرفتیم
من اساسا میدونستم کجا میخوام برم
که شمال عراق بود
شهر کوچکی که در آنجا به سخنی فیلمبرداری کردیم
که همان نینوا در انجیل هست
جایی به نام هترا یا برای خود عراقی‌ها
هدر...ه د ر
به طور اتفاقی یه باستان‌شناس آلمانی اونجاست
که با یه گروه آلمانی کار میکنه
و عراقی‌هایی که اونجا در حال حفاری بودند
و من باهاش ملاقات کردم و ازش پرسیدم که آیا ممکنه که این حفاری رو فیلم بگیریم
و مکس فون سیدو که در حال انجام حفاری قدم بزنه
پس همین کار رو هم کرد
یه حفاری واقعی بود
و چیزهایی که داشتن بیرون میکشیدن
سرهای جدا شده و مجسمه‌ها بودند
چون مشخص شد در دوره‌ای پیش از مسیح
شهر هدر توسط ساسانیان غارت شده بود
فکر میکنم 80 سال پیش از میلاد بود
اونا سر هرکسی که اونجا زندگی میکرد رو بریدن
و سر مجسمه‌ها رو قطع کردن
And this is what the archeology team was coming up with,
along with other artifacts, which I show in the film.
جک نیچه دستش رو به یه لیوان شراب مالید
"و این شد صدای آغازین "جنگیر
And then it segues from that to something we recorded in Mosul,
که صدای عربی موذن هست که دعا میخونه
"کلمات "الله اکبر، الله اکبر
و "خدا خوب است" به عربی
"خدا عظیم است"
این‌ها اولین کلمات فیلم‌اند
کلمات آغازین رمان بلتی، در شمال عراق
جایی که اتفاق میفته
نمیتونستید همینطوری برید بیابان موهاوی و فیلمبرداریش کنید
اون روزها سی.جی.آی وجود نداشت
باید به خود مکان میرفتید
یک زاویه‌ای وجود داره که من به طور ویژه طراحی کرد
چون در پیش‌زمینه‌ی فون سیدو، نه چندان دور
قبر "پادشاه نبوکدنصریکم" بود
که بالای قبر "پادشاه داوود" ساخته شده بود
ما اونجا بودیم
فیلم با خورشید درخشانی شروع میشه
وقتی به اتاق اصلاح زمان و رنگ رفتیم
من تصمیم گرفتم فیلم رو با خورشید سیاه‌وسفید شروع کنم
که آروم آروم رنگی میشه
فکر نمیکنم
هیچ معنای خودآگاهی پشت تصمیماتم وجود داشته باشه
این‌ها مسائل غریزی هستند
به "چرایی و چگونگی" ترجمه نمیشن
در نگاهی به گذشته به نظر میاد که میدونستم چیکار میکنم
من فقط داشتم غریزه‌ام رو دنبال میکردم
و فکر میکنم این چیزیه که کل فیلم
اتفاق افتاد
این رمان بلنتی، "جنگیر" هست
این شروعشه
"The blaze of sun wrung pops of sweat
from the old man's brow.
دستش رو دور لیوان داغ نگه داشت
چایی شیرین برای گرم کردن دستان
He could not shake the premonition.
It clung to his back like chill wet leaves."
پس کل این پاراگراف در باب یه کلمه است: دلشوره
پس دور و ورش رو نگاه میکنه و چیزای مختلفی میبینه
این به دلشوره اضافه میکنه
blacksmiths who are pounding, bending steel,
یکیشون برمیگرده و نگاهش میکنه
و یه چشم نداره
شبیه به وقتی که شیطان در حالت بی‌وزنی نگاه می‌کنه
و بسیاری فکر میکنن این خبر از چیزی شوم میده
من هیچ قصدی برای پیش‌آگاهی دادن
با چیزی که اون لوکشین فیلم گرفتم نداشتم
من تنها از روی جذابیت چیزهایی رو فیلم گرفتم و در فیلم گذاشتم
و در طول دهه‌ها، تفسیر و بازتفسیر شده
بعضی تفسیرها برام منطقی‌اند
اما هیچوقت تعمدی نبودن
ساعت می‌ایسته
نمیدونم چه معنی کوفتی‌ای میتونه داشته باشه
...من هیچوقت به پیش کشیدن یا تحمیل
نماد یا معنایی فکر نکردم به جز مدال سنت جوزف
که در رویای پدر کاراس داره میفته
اون مدالی بود که توسط پدر مرین در عراق پیدا شد
که می‌خراشه بعدا
و به سر کوچکی از "پازوزو" میرسه
وصل شده به لجن‌هایی که خودش رو میان آن‌ها جاسازی کرده
بعد چهره‌اش رو میخراشه
و بعد اون...شما فقط چهره‌اش رو میبینید که به تصویر "پازوزو" واکنش نشوه میده
و درست اونجا دلشوره میگیره
دلشوره از کل فیلم و تمام چیزهایی که قریب‌الوقوع هستن
...افتتاحیه در عراق لحن و موود
کل فیلم رو شکل میده
فضای خوف و راز ماورایی عصر کهن
بدون اینکه این چیزایی که من گفتم، عنوان بشن
مربوط به حضور شیطان حبشی "پازوزو" است
شخصیت پدر مرین رو به عنوان یه کشیش باستان‌شناس
نشون میده و بیش از یک ساعت از فیلم
طول میکشه
تا دوباره پدر مرین رو ببینیم
اون قبلا جنگیری رو اجرا کرده
اون بعدا طرح میشه
بعد اون پیش‌آگاهی‌ای میگیره که شما، مخطاب
حسی دارید که دوباره قراره با این دشمن کهن مواجه بشه
پس برای من
این به اندازه‌ی هر سکانس دیگری در جنگیر برام مهمه
...اینکه موود رو شکل بده و این ایده‌ی
ماورایی در میان‌مان رو نمایش بدم
...کل این ایده که
یه موود رو به خوبی تا جایی که داستان پیش رفته بسازی
بهتون میگم که در اکثر فیلمای من
به خصوص جنگیر
من به شدت تحت‌تاثیر موسیقی بودم
...و من همیشه
...به طور خودآگاه و ناخودآگاه، تحت‌تاثیر
موسیقی‌ای بودم که لایه به لایه ساخته میشه
کارایی شبیه "پرستش بهار" ساخته‌ی استراوینسکی
که خیلی با ریتم آرامی ساخته شده
استراوینسکی گفته اگر آرام آغاز بشه
از اونجایی که با درام شروع کردی، باید با غرش رعدوبرق تموم کنی
پس تنها با یه ساز شروع کرد
و یه ملودی خیلی آرام رو نواخت
...و بعد به یکی از قوی‌تری
و به بیانی، یکی از خوفناک‌ترین قطعات موسیقی که تا به حال نوشته شده تبدیل میشه
من عاشق فیلم‌هایی هستم که لایه به لایه ساخته میشن
"مثل "2001: اودیسه" و "روانی
همش در مورد شکل دادن و حفظ کردن یه لحن و موود هست
و از همون آغاز خلقش کنی
موود یه فیلم تغییر میکنه
لحظاتی از روشنایی زیاد
و شادی در لحظات آغازین جنگیر هست
لحن تقریبا کل فیلم یکیه
برجسته‌ کردن حس ترس که در تمام فیلم موجوده
و این چیزیه که مخاطبان هم اون موقع هم الان
قبل از اینکه برن فیلم رو ببینن میدونن
...میدونید، موود از
رابطه‌ی فوق‌العاده‌ی مادر و دختری
به دگرگونی وحشتناک شخصیت یه دختر 12 ساله تغییر میکنه
در بسیاری از سکانس‌ها، حتی اون اوایل
به نظر میرسه آنچه قراره اتفاق بیفته پیش‌آگاهی میشه
من در آن زمان کاملا آگاه و هشیار بودم
به این مسئله که مردم شروع میکنن به دیدن فیلم
همه براشون سوال میشه که فیلم در مورد چیه
میدونستم که مردم آگاهن
داشتن به دیدن فیلمی میومدن که درباره‌ی تسخیر شیطانی است
نه فیلمی در مورد دختری که مشکل مغزی داره
یه کم طول میکشه تا به جنگیری برسیم
به همون اندازه‌ای که باید طول میکشید
باید میدیدید این دختر بچه چه شکلی بوده
قبل از اینکه ظاهرش
و رفتارش کامل تغییر کنه
و مشخصا، سکانس‌های جنگیری باید از هم پیشی بگیرن
اون اوایل فقط یه تکان خوردن تخت هست
و هیچ تغییر دراماتیکی در شخصیت دختر نیست
و برای اینه تا تغییر شخصیتی رو کامل کنه
قدرت ابرانسانی و رفتارهای وحشتناک از دختر
کارهایی که یه دختر 12 ساله از انجامشون ناتوانه
مضمونی وجود داره که من اون موقع ازش آگاه بودم
که بهش میگن عرصه‌ی انتظار
اگر شما در شب در خیابانی تاریک در حال قدم زدن باشید
جایی که اخیرا جنایتی و قتلی رخ داده
چیزی وجود داره که در درون شما رخ میده
جایی که پروانه‌ها رو میابید
و این روی تماشاگر جواب میده
اونا میان داخل سالن و منتظرن تا بترسن
و شما میتونید...با این پیش برید
یادم میاد که در دوران نوجوانی
و عادت داشتم تا دبیرستانی در شیکاگو قدم بزنم
و از یه محله‌ای رد میشدم
جایی که یه قتل خشن و بی‌رحمانه رح داده بود
دختر جوانی در خانه‌ای در مسیر زندگی میکرده
که از پنجره اتاقش بیرون کشیده شده و سر بریده شده
و اندام بدن در چمنزار و خیابان‌ها
و بیرون خونه رها شده بودند
و دقیق یادمه
هرروز از جلوی اون خونه‌ی وحشت در مسیرم به مدرسه
رد میشدم
و به اون جنایت وحشیانه‌ای که اونجا رخ داده فکر میکردم
من قیل از فیلمبرداری یه صحنه همیشه ایده‌ی داشتم
که فکر میکنم چطور باید به نظر برسه
و بعد ما صحنه رو فیلم میگرفتیم
ممکنه چیزی ببینم که وادارم بسازه از یه زاویه‌ی دیگه‌ای نگاه کنم
یا یه زاویه دیگه...یه زاویه نزدیک‌تر یا کلا هیچ پوششی و چیزی نداشته باشم
در جنگیر ما معمولا در محل شلوغی هستیم
میدونید، در فضاهای خیلی بسته و این سخت بود
که بتونی روش دومی امتحان کنی یا با دوربین‌های متخلفی صحنه رو بگیری
یا اصلا میشه گفت "کلام" یه نمایش بود
و درایر به روش‌های زیادی مثل یه نمایش فیلمبرداریش کرد
این سادگی فیلم کلام هست
امروز، سینما، با صفحه نمایش‌های عریض‌تر
و حتی فیلم‌های اکشن-ماجراجویی متکی به کلوزآپ‌اند
شما وقتی فیلم به قدرت "کلام" میبینید
متوجه میشید که فیلم قاعده‌شکنی است
نمیتونم کلوزآپی از "کلام" به یاد بیارم
...ببینید، هیچ چیز قوی‌تر از
کلوزآپی از استیو مک‌کوئین نیست
نه حتی بهترین چشم‌اندازهایی بتونید فیلم بگیرید
حتی تاج محل هم قدرت یه کلوزآپ از استیو مک‌کوئین رو نداره
میتونید بدون اینکه استفاده‌ای از کلمات بشه بفهمید مک‌کوئین به چی فکر میکرد
فیلم ژاندارک از درایر
برساخته از کلوزآپ‌هایی از شخصیت اصلی است
نماهایی از رنج کشیدن‌اش و مصائبش در شکست
وقتی شما یه تمایش رو روی صحنه می‌بینید، مثل 12 مرد خشمگین
کلوزآپ‌های خودتون رو طراحی میکنید
در سینما کارگردان این تصمیم رو برای شما میگیره
"در فیلم "کلام
درایر این تصمیم رو اتخاذ نکرد
بهترین روش برای انجام کاری «سادگی» هست
هیچکاک معمولا حتی در موقعیت‌های پیچیده
ساده‌ترین راه‌حل رو پیدا میکرد مثل اینکه برای اون مرد چگونه بود
که چاقو بخوره و از عقب از پله‌ها بیفته؟
فیلم‌های هیچکاک در باب امکانات سینمان
به عنوان یک تحلیل‌گر که از قضا فیلمساز هم هست
شما باید به چیزی دقیق نگاه کنید و تصمیم بگیرید چگونه ازش فیلم بگیرید
«پس اول باید تجسم کنید که این «رخداد
که قراره در مکان‌های مختلف رخ بده چی هست؟
و اون‌ها وقتی داری انجامش میدی باهات حرف میزنن
«یه صدای درونی میگه: «این یکی چطوره؟
بعد سعی میکنی بفهمی چطور به هم وصلش کنی
تا به نظر یک پارچه بیاد
چون از نماهای مجزایی تشکیل میشه
یه جورایی شبیه نقاشی‌ای از جکسون پولاک
متشکل از نقظه‌هایی است
و نشانه‌های مونه تنها در ضربات قلم مو است
جنگیر و رابط قرانسوی در بخش‌های زیادی
مثل مستند هستن
اما من مستندهایی ساخته بودم و میدونستم که چطور اجراش کنم
وقتی شما مثل الان داری یه مستند میسازی
نمیدونید که سوژه قراره چی بگه
پس با جریان صحنه فیلم میگیری
و معمولا حاشیه‌های تندی داره
من خوشم میاد از این مسئله
من این گروه فیلمبرداری عالی رو برای چندتا فیلم داشتم
اما این با رابط فرانسوی با من شروع شد
اسمش ریکی براوو بود
اون «انقلاب کوبا» رو از طرف کاسترو عکاسی کرده بود
از کوه‌های سیرا ماسترا به هاوانا
و ریکی میتونست با یه دوربین روی دست هرکاری بکنه
من اجازه نمیدادم ریکی سر صحنه باشه
وقتی که اوون داشت نورپردازی صحنه رو انجام میداد
وقتی که نور رو انجام داده بودیم
میگفتم «خیلی خب ریکی «آماده‌ی فیلمبرداری هستیم
و من میذاشتم بره و صحنه رو پیدا کنه
«و بهش میگفتم که «هیچوقت کات نده
فقط بذار فیلم بگیره و نما رو پیدا کن
همون کاری که با کاسترو کردی
پس من یه صحنه رو آماده میکردم
مثل سکانسی که دو مرد در رابط فرانسوی وارد اتاق میشن
میرن سمت میزی که یه مردی نشسته
دو مرد محاصره‌اش میکنن و حرکت دارن
و ریکی صحنه رو طوری که یه مستند باشه پیدا کرد
و بعضی اوقات کات میداد
و من میگفتم ریکی بهت گفتم هیچوقت کات نده
چرا کات دادی؟
اون میگفت «اوه این یارو کاملا دید «بهش بسته شده بود
توسط اون یکی یارو دیدش بسته شده بود
بهش گفتم ریکی به کاسترو هم همینو گفتی
وقتی که اون بالای کوه بود؟
گفتی فیدل باید از اول بگیریمش؟
چون که دید بهت بسته شده بود؟
در ذهن اکثر آدما
یه فیلم روایی متفاوت از مستند است
فیلم روایی مثل یه نمایش هست
همه چیز طراحی شده و آماده‌سازی شده است
من بهش این طور نگاه نمیکنم
من بیشتر به خودانگیختگی و اتفاق علاقه‌مندم تا کمال‌گرایی
و شما نمیتونید با گرفتن 90 برداشت بهش برسید
...ویلیام وایلر
لقبش «وایلر 90 برداشتی» بود
فیلماش عالین
و تکنیکش هرچی که بود
به من نمیخورد
بهترین سال‌های زندگی ما به خوبی هر اثر بزرگیه
کلی برداشت از صحنه‌ها داشت
و عادت داشت کل شبانه روز فیلمبرداری کنه و همه جا صحنه فیلمبرداری آماده کنه
اما این‌ها بیمه نامه‌اش بودن
این نیاز رو احساس کرد
و میدونم که گفته میشه کوبریک بالای 90 تا 100 برداشت میگرفته
من تک برداشتی‌ام
من به برداشت دوم اعتقاد ندارم
فون سیدو عالی بود تا اینکه رسید به اون سکانس
جایی که پدر مرین باید در برابر شیطان ورد بخونه
و این ورد خوندن باید توسط مردی که
دریافته بودیم
قرص‌های کوچک نیتروگلیسیرین برای وضعیت قلبش مصرف میکند و نزدیک به مرگه
باید قدرت‌مندانه اجرا میشد
اما سیدو باید با این متن خواندن قوی پیش میرفت
و بنا به دلایلی مکس نتونست انجامش بده
به اندازه کافی قوی نبود
و سکانس نیاز به صدای ساز بادی داشت نه تار
پس گفتم مشکل چیه مکس؟
من هرکاری که باعث بشه بتونی بازی رو دراری انجام میدم
میریم برگمان رو میاریم اینجا تا صحنه رو کارگردانی کنه
و اون با آرامش گفت نه نه نه
گفت موضوع برگمان نیست
فکر میکنم مسئله اینه که من به خدا اعتقاد ندارم
بهش گفتم
«اما تو در «بزرگ‌ترین داستان گفته شده
نقش مسیح رو بازی کردی
گفت آره
نقش رو به عنوان یه انسان بازی کردم نه یه خدا
گفتم خب این مرد رو هم مثل یه انسان بازی کن
و گفت باشه
بهم یکم وقت بده
در اتاق لباس تنهاش گذاشتیم
اومد بیرون، رفت جلوی دوربین و انجامش داد
و همون چیزیه که در فیلم میبینید
من درکش نمیکنم
نمیدونم چه اتفاقی افتاد
این یکی از عجیب‌ترین اتفاقاتی بود
که به عنوان کارگردان برام رخ داد
و دلایلش برای ناتوانی‌اش در انجام دادنش
برای من خیلی غریب بود
برای اینکه بازیگر چی کار قراره بکنه؟
!بازی
چند سال بعد من و بلتی در مورد موضوع صحبت کردیم
بلتی بهم گفت
فکر میکنم فقط نمیخواسته به اون روش انجامش بده
قدرت و توانایی مکس به عنوان یه بازیگر آرامی بیانش بود
مسئله اصلی به عنوان یه کارگردان در به دست آوردن چیزی که میخواید
در انتخاب بازیگران است
اگر اشتباهی انتخاب کنید
هیچوقت نمیتونی به چیزی که میخوای برسی
بلتی نقش پدر کاراس رو برای خودش نوشت
اون احساسات و تجربیات خودش رو ترسیم کرد
اون فیلم رو در عراق طراحی کرد
چون قبلا به عنوان خبرنگار اونجا بوده
حالا قراره چیزی رو اعتراف کنم
و فکر نکنم در عموم تا حالا گفته باشمش
اینکه بلتی میخواست به من
کل درصد سود فیلم رو بده
تا بذارم نقش پدر کاراس رو بازی کنه
و من اون رو در قالب این نقش نمیدیدم
من نمایشی به اسم «فصل قهرمانی» دیدم
از جیسون میلر
معلوم شد که اون
به دانشگاه کاتولیک در واشنگتون رفته بوده
و برای سه سال کشیش بودن رو مطالعه کرده
دچار به بحران ایمان شده و استعفا داده
و اون کاتولیسیسم منقضی شده‌اش رو وارد نمایش‌اش کرد
پس بهش گفتم دارم فیلم «جنگیر» رو میسازم
بهش گفتم چقدر نمایش‌اش رو دوست داشتم
و بعد یه هفته یا بیشتر
در کالیفورنیا یه تماس از جیسون در نیویورک دریافت کردم
و گفت «هی اون کتاب جنگیر
«که بهم گفتی رو یادته؟
گفت کتاب رو خوندم
گفت من خود اون شخصیتم
گفتم خب تو اون آدم نیستی
ما یه بازیگر دیگه رو استخدام کرد
قبل از اینکه من اصلا جیسون رو ببینم
ما با بازیگری به اسم استیسی کیچ قرارداد بستیم
گفت من نقش رو میخوام...چرا ازم تست نمیگیری؟
گفتم...عصبانی شدم
گفتم برای چی؟
گفتم که بازیگر انتخاب شده
گفت دارم ازت درخواست میکنم
پس گفتم باشه، تو میخوای یه تست بگیریم
برات تست رو آماده میکنم و بعدش که تموم شد
فیلم رو از دوربین درمیارم
میدمش بهت و میتونی به نوه‌هات نشونش بدی
تو به خواست خودت اومدی اینجا
با وجود اینکه میدونی برای نقش بازیگر انتخاب شده
یه دالی تراک در یه استودیوی ضبط خالی آماده میکنیم
با فقط نور و بدون آماده‌سازی صحنه
الن برستین رو که تازه انتخاب کرده بودم صدا زدم
تا یه صحنه با جیسون بازی کنه
سکانسی که الن داره یه مسیر رو قدم میزنه
...در شهرک جورن و به پدر کاراس میگه
بعد الن رو خواستم تا با جیسون درباره‌ی زندگیش مصاحبه کنه
سکانسی که من دوربین رو بالای شانه‌ی الن تنظیم میکنم و فقط جیسون رو تماشا میکنم
و بعد ازش یه شات گرفتم یه اکستریم کلوزآپ ازش
که کلی حرف میزنه
روز بعد راش‌های سکانس رو دیدم
و متوجه شدم دوربین عاشقشه
رفتم پیش جان کالی در برادران وارنر
گفتم میخوام این یارو رو استخدام کنم
گفت که اما کاملا ناشناخته‌ست
هیچکی نیست
تو استیسی کیچ رو داری
گفتم برام مهم نیست
انتخاب اینه
من نیاری نیست که کارگردانیش کنم
اون خود نقشه
و به موافقت رسیدیم
به اتفاق مفتخر نبودم
اما باید پول استیسی کیچ رو میدادیم
حقوق کاملش رو
و اونا فکر کردن من دیوونه‌ام
اما من چیزی رو داشتم که توسط فریتس لانگ توصیف شده
چیزی مثل امنیت یه خواب‌رو
من شخصا فکر میکنم
من فیلم‌هام رو
با نوعی امنیت خواب‌رو ساختم
من کارهایی کردم
که فکر میکردم درستن
همین
این چیزی بود که موقع ساختن جنگیر داشتم
اجساس میکردم هر تصمیمی که میگیرم درسته
و غرایضم رو زیر سوال نمیبردم
و من این قدرت رو داشتم
که انجامشون بدم
استودیو به استنلی کوبریک پیشنهادش داده بود
همینطور آرتور پن و مایک نیکولز
این سه نفر پروژه رو رد کردن
نمیدونستن چطور فیلم رو بسازن
اما من میدونستم
و استودیو این رو حس کرده بود
و جیسون در فیلم عالیه
اون نباید در فیلم میبود
من به طور تصادفی نمایشش رو دیدم
و به طور شانسی تحت‌تاثیرش قرار گرفتم یه هدیه دیگه از خدای سینما
ببینید برای یه بازیگر، حتی بزرگان، بسیار دشواره
که احساسی رو جلوی دوربین تولید کنه
پشت دوربین صدها نفر
یا شاید بیشتر ایستاده‌اند
راه میرن و حرکت دارن و حتی روزنامه میخونن
ناهار میخورند
من پدر اومالی رو ملاقات کردم
کسی که پدر دایر رو در جنگیر بازی میکنه
به واسطه‌ی بلتی دیدمش
و فورا تونستم ببینم و بشنوم که داره میمیره
اما بازیگر نبود
یه کشیشه و من بهش سخت نگرفتم
تا اینکه رسیدیم به سکانسی که باید گریه میکرد
و آخرین ورد رو برای دوست خوبش که داره میمیره میخونه
و اومالی نمیتونست انجامش بده
من کشیدمش کنار و گفتم
بیل من رو دوست داری؟
گفت
آره البته که دوستت دارم بیل
خودت میدونی
بهش گفتم بهم اعتماد داری؟
گفت البته که بهت اعتماد دارم
گفتم خیلی خب و روم رو برگردوندم
و بعد زدم تو صورتش
زدم تو صورتش و هلش دادم
جلوی دوربین و گفتم حرکت
بعدش من رو بغل کرد و ازم تشکر کرد
برای اینکه هیچ راه دیگه‌ای نبود که بتونه انجامش بده
و من هم فکر نمیکردم دوباره بتونم به صورتش مشت بزنم
امرزوه دیگه این تکنیک‌ها رو نمیشه اجرا شد
این چیزی نبود که من مخترعش باشم
این کار توسط کارگردانایی مثل جان فورد اجرا شده بود
همینطور جورج استیونز، برای تولید احساس
فورد و استیونز هر تکنیکی که جواب بده انجام میدن
یادم میاد یه داستان رو در مجله لایف خوندم
...یه عکس-مقاله از تولید
«خاطرات آن فرانک» به کارگردانی جورج استیونز
اون‌ها یه مشکل بزرگ صحنه که بالای یه آپارتمان ساخته شده بود داشتن
جایی که خانواده فرانک قایم شده بودن
و ترس ناامیدانه‌ای داشتن
جایی که آژیرهای نازی‌ها در خیابان‌های آمستردام به صدا درمیومد
و یه عکس از جورج استیونز هست
که بالای صحنه نشسته، روی تیرسیمان با یه اسلحه
و عادت داشته با اسلحه شلیک کنه
تا از افراد داخل اتاق واکنش بگیره
و من در جنگیر این کار رو اجرا کردم
یه پلان به خصوص هست که به یاد میارم
یه کلوزآپ بسته با جیسون میلر
که داره در اتاقش روی میز کار میکنه
و بعد یه تلفن زنگ میخوره
من صدای تلفن نذاشتم
من با اسلحه شلیک کردم
روش‌های زیاده وجود داره که شما
با بازیگرا و گروه ساخت کار میکنید
فقط یه تکنیک نیست
با کسایی مثل الن برستین یا مکس فون سیدو، لی جی. کووب
که یکی از بزرگ‌ترین بازیگرای آمریکایی هست
بهشون خیلی نکته کارگردانی نمیدی
اول یه صحبتی قبل فیلمبرداری میکنی
تا مطمئن بشی همنظرید
و بعد خودشون میرن و اجراش میکنن
و اگر نیاز دارید چیزی رو اصلاح کنید
بهشون میگید
بیشتر شبیه یه رهبر ارکستر سمفونی
که با گروهش حرف میزنه
اون بخش یه کم آروم‌تر یا بلندتر
یا سریع‌تر یا آروم‌تر
و این اساسا چیزیه که تنظیم میکنید
با یه بازیگر بزرگ
سکانس محبوبم در جنگیر
سکانسیه که لی جیکوب که نقش کارآگاه کیندرمن رو بازی میکنه
روبه‌روی الن برستین سر میز نشسته
و این سکانس بسیار آرومیه که اتفاق بسیار کمی میفته
سکانسی که جیکوب بهش بدون گفتن بهش میگه
که دخترش ممکنه یه مرد رو هل داده باشه
و از پنجره اتاقش پرت کرده باشه پایین
فقط دو موقعیت دوربین
یکی اور شولدر الن و یکی لی
که به سمت هرکدومشون حرکت میکنه
فقط مخاطب رو نزدیک‌تر میکنه
همه سکانس داخلیه
و یادم میاد بهشون گفته باشم که فقط سکانس رو جذبش کنن
الن میدونی داره چی میگه
اما نمیتونی نشونش بدی
بهش نشون نده که این مسئله داره از درون میکشتت
کل سکانس این احساس رو سرکوب کن
و سکانس رو به زیبایی بازی کرد
این روشی بود که میخواست بازیش کنه
با لی هم همینطور بود
وقتی که تنش از میان میره
دوربین تقریبا نامحسوس ازش دور میشه
سکانسی که الان توصیف کردم
یکی از سکانس‌های مملو از تنش در فیلم هست
بخاطر چیزی که گفته شده
الن اونجا سر میز نشسته
الن بهش میگه، بدون اینکه بدونه چی بگه
به امید اینکه بگه نه خوبه و از اونجا بره
لی برمیگرده و میگه
اوه خدای من
اون لحظه براش ویرانگره
و لی به آرومی بهش میگه
دیالوگ هوشمندانه‌ایه و بعد میگه
و بعد کاملا تنش از بین میره
شخصیت‌های فوق‌العاده با کلماتی بسیار اندک
اما تنش کاملا از میان رفته
جون وقتی لی از در میره بیرون
تمام خونه ناگهان پر از تنش میشه
و بعد از اینکه میره
من صدای تیک تیک یه ساعت پدربزرگ رو اضافه کردم
که برای مخاطب تاثیر یه بمب ساعتی رو داره
قبل از اینکه خاموش بشه
آرومه
یه ساعت پدربزرگ در پلان مخفی شده
اما برای بیشتر بخش‌ها، شما بهش خودآگاه نیستید
حتی اگر شما در یک اتاق باهاش باشید
و بعد ناگهان یه صدای جیغ میاد
که از اتاق بالا که بمب هست میاد
هیچ چیز غافلگیرکننده‌تر از
سکانس خودارضایی نیست و این هدف بلتی بود
و من بهش گفتم
و اون هم موافق بود که قرار نیست سکانس رو تلطیف کنم
ایناهاش این اتفاقیه که افتاد
اون صحنه بسیار آزاردهنده بود
هم تصورش هم فیلمبرداریش
برای اینکه احتمالا اولین بار در هر فیلمی باشه
که چیزی مثل تصلیب و رحم
به یه قاب از فیلمی آورده شدن
من به این عقیده رسیدم
و با دیک اسمیت بحثش کردم
اینکه گریم باید ارگانیک باشه نسبت به
کاری که ریگان با خودش کرده
و متوجه شدم که گریم باید از همچین چیزی نمودش رو پیدا کنه
دیک اسمیت از ایده خوشش اومد
پس گریمی درست کرد که بزرگ‌تر بشه و لایه لایه باشه
چیزی که به نظر رسید
زخم‌های فاسد شده و سیاه که توسط خودش روی چهرش پدیدار شدن
جیمز انسور یکی از هنرمندای محبوب منه
که تاثیر بسیار زیادی روی من گذاشت
و ماسک‌هایی که من در فیلم «سرقت برینک» استفاده کردم
که فیلمی درباره‌ی سرقتی مشهور در دهه 50 است
متاثر از نقاشی‌های انسور از ماسک هستند
من این ماسک‌ها رو به دیک اسمیت برای جنگیر نشون دادم
فقط برای اینکه
چیزهای بیانگر مشخصی رو که ممکن بودن نشون بدم
اولین تست گریم که دیک انجام داد فقط چهره سفید بود
با چشمای مشکی و خطوط قرمز زیر چهره
و من خوشم نیومد
به نظر مثل یه گریم به نظر اومد
اما چند ماه بعد در اتاق تدوین
باد اسمیت تدوینگر فیلم
تست‌های گریم رو دوباره نشونم داد
گفت به این قاب نگاه کن
وقتی فقط به یه قاب ازش یا دوتا نگاه میکنید، شوکه‌کننده‌ست
به وضوح نمایان میشه
در فیلمنامه نیست
تصمیم گرفتم بعدا بذارمش
و بعد وقتی نسخه نمایش 2000 رو اصلاح جدید کردم
یه چندتا بیشتر اضافه کردم
فکر میکنم همه ما احتمالا به
ادراک نیمه‌خودآگاه باور داریم
اولین بار دیدم توسط آلن رنه اجرا شده
«در «سال گذشته در مارین‌باد» و «هیروشیما عشق من
و تاثیر عظیمی روی من گذاشت
و در جنگیر ازش استفاده کردم
در «شب گردی» از کات‌های نیمه‌خودآگاه استفاده کرده‌ام
در طول سکانس قتل
و در «ساحره» به عنوان فلش‌بک‌های ذهنی گذرا
اون کار رو با صدا هم کردم
اما خلی نامحسوس‌تر هست
صداهای نیمه‌خودآگاه مثل ضجه‌ی خوک
که با صدای شیطان در مکان‌ها ترکیب شده
یه حشره که در به بطری با میکروفون حبس شده
اونجا گیر افتاده، اون اونجاست
من اساسا یه مرد قدیمی‌ام که رادیو گوش میدم
اولین تاثیرات من از برنامه‌های دراماتیک رادیو بود
همه چیز در تصورات بود، همه چیز
اما این شو نه فقط با صدای انسانی و موسیقی
بلکه با افکت‌های صوتی اجرا میشد
جنگیر یه موزه‌ای از صدای تجربه‌گرایانه است
پس وقتی به سینما اومدم، خیلی تمایل داشتم
که سعی کنم به این نوع استفاده از صدا ادامه بدم
صدای شبطان از صداهای متنوعی شکل گرفته بود
و صدای مرسدس مک‌کمبریج
من دوستی از شیکاگو داشتم
که من باهاش قبلا کار میکردم و اساسا یه گوینده بود
اما یه تجربه‌گرای عالی در صدا بود‎
اسمش کن نوردین بود
بهش زنگ زدم و گفتم
کن میتونی یه صدای شیطان درست کنی؟
و اون برای چند ماه تست کرد
و من متوجه شدم که این جواب نمیده
چرا جواب نمیده؟
خب، صدای یه مرد هست
مهم نیست چقدر تعمدا دفرمه شده باشه
نمیتونه صدای یه زن باشه
پس با خودم فکر کردم آیا کسی هست
که صداش هم مردونه باشه هم زنونه
یه جورایی فاقد جنسیت
یهو تو سرم اومد
از روزهای قدیم نمایش دراماتیک رادویویی
مرسدس مک‌کمبریج
راف کات فیلم رو بهش نشون دادم
بدون هیچ صدایی، با صدای لیندا بلیر
گفت چیزی در مورد من میدونی؟
من از دورانی کودکی یه کاتولیک معتقد بودم
بعدش یه الکلی انتحاری شدم به موسسه الکلی‌های گمنام رفتم
و دیگه حتی نمیتونم یذره هم مشروب بخورم
اما گفت برای اینکه بتونم کاری رو بکنم که ازم میخوای
تا با این صدا کار کنم، قراره که
باید الکل بریزم تو گلوم و قراره که
چند بار در روز تخم‌مرغ خام قورت بدم
و بهم گفت که میخوام اینجوری من رو به یه صندلی ببندی
و من روی صندلی چمپاتمه میزنم
تا واقعا درد رو احساس کنم
و من دوباره سیگار میکشم و مشروب میخورم
اما من این دو کشیش رو که دوستانم هستن رو میخوام تو اتاق باشن
تمام وقتی که در استودیو ضبط هستیم
باید بهشون برای کلیساشون یکم پول بدی
و بعدش میبینیم چه میشه کرد
و ما رفتیم به استودیوی ضبط
یه سکانس رو تموم میکرد و میرفت به پشت استیج صدا
جایی که دو کشیش نشسته بودن
و روی دستای اونا در حالت گریان غش میکرد
اون دیالوگ‌هایی میگفت مثل
مادرت تو جهنم کیر ساک میزنه کاراس
هر جمله‌ای که شما در فیلم میبینید
لیندا بلیر باید میگفت
وقتی که از دهن یه دختر دوازده ساله
بیرون میاد خیلی متفاوت هست
اون هرچیزی که لیندا بلیر گفت رو جایگزین کرد
و بعضی اوقات خیلی ساده دهنش رو باز میکرد
به این اندازه باز
اما از گلوش سه یا چهار صدای متفاوت بیرون میومد
به خاطر مشروب و تخم‌مرغا و سیگار
به روشی که جان کولترین ساکسیفون مینوازه
که شما سه یا چهار نت رو همزمان میشنوید
من اسم مرسدس مک‌کمبریج رو به زبون نیاورده بودم
تا اینکه اون رو در فیلم «غول» دیدم و دوباره
یه الهام بود از خدای سینما
تصاویر در چشم ذهن من میمونن
چیزی رو میبینم و اون تصویر میره
به حافظه ذهنی و معمولا باید ازش استفاده کنم
بیشتر فیلم‌های من رئالیستی‌اند
چون من هیچوقت قادر نبودم که به سوررئالیسم وصل بشم
اما سوررئال چیزیه که بیش از همه تحسین میکنم
مگریت برای من بزرگ‌ترین سوررئالیسته
اولین چیزی که مکس فون سیدو فیلمبرداری کردیم
در شهرک جورج بود، جایی که وارد میشه
اون نما از نقاشی‌ای از رنه مگریت میاد
اسمش «قلمروی نور» هست
خیابانی هست که خیلی به خیابان پراسپکت شبیهه
در شهرک جورج هست
آسمان روشن روز بر یه خیابان به وقت شب هست
و این نقاشی تاثیر عظیمی بر من گذاشت
و من تصمیم گرفتم در این نقاشی یه فیگور بذارم
فون سیدو، کشیش
و نوری که از اتاق دختر به سمتش
میدرخشه که یه احساس سوررئال میده
چیزی که نقاشی مگریت داشت
برای همیشه این بدل به تصویر اصلی جنگیر شد
من عاشق نقاشی‌های کاراواجو هستم
که اکثرا فیگورهایی هستند
که در برابر یه پس‌زمینه کاملا سیاه طراحی شدن، با نورپردازی دراماتیک
بیشترشون موقعیت‌هایی انجیلی هستن‎
بیشتر نقاشی‌های انجیلی رنسانس
همه چیز رو در پس‌زمینه طراحی میکنن
کاراواجو به خودش زحمت نداد
تا هیچکدوم از صحنه‌های «سرزمین مقدس» رو بازسازی کنه
اون فقط با قدرت فیگورها رو در پیش‌زمینه قرار داد
نقاشی‌هاش قوی و احساسین و کیفیت تندی دارند
وادارت میکنند تا به فیگورها نگاه کنی
و اونا تقریبا شبیه عکسای کارتریه-برسون هستن
لحظاتی از حقیقت که درون این رخدادها گزینش شده‌اند
تا توامان برجسته و جداسازی کنن
و این روشی بود که این کارها رو میکرد
که من در ابعادی قادر بوده‌ام تا بازسازی کنم
اما نه به اندازه‌ی او
نور از یه سمت میاد
فیگورهای قوی پیش‌زمینه
و بعد یا خارج از فوکوس‌اند یا در پس‌زمینه سیاه
من این کار رو معمولا ناخودآگاه انجام میدم
و میدونم برمیگرده به علاقه‌ام به کاراواجو
فیگورهای شگفت‌انگیز
پرتره‌های رامبرانت بر فیلمبردارها تاثیر گذاشته‌اند
و همینطور برای همیشه بر کارگردانان، از همان شروع سینما
کاری که به طور کلی کرد این بود که یه منبع نور داشت
پس نور بسیار برجسته و قوی‌ای وجود داشت
که از یه منبع بر فیگور میتابد
و باقی نور که بر چهره است
نوعی نور گذاری لطیفی است از یه منبع دیگه
به قدرت منبع اولیه نیست
و معمولا یه کم نور پشت وجود داره
اما روش تاکید نمیشه
و این ایده‌ی روشی‌ست که من تلاش کردم
چهره‌ها و پرتره‌ها رو فیلمبرداری کنم
هرموقع که میتونستم نور داخلی رو کنترل کنم
به این روش فیلم میگرفتیم
رامبرانت اساسا یه سبک نورپردازی خلق کرد
که هنوز وجود داره و کاربردیه
من تا جایی پیش میرم که میشه گفت تقریبا میتونید
هرچیز دیگه‌ای رو دور بندازید حتی مونا لیزا
من همچنین ملهم از نقاشی‌های هلندی قرن 17 بوده‌ام
به خصوص ورمیر
قدرت‌مندترین نقاشی‌ای که تا به حال دیدم
نقاشی «چشم‌اندزی از دلفت» از ورمیره
بی‌نظیره
از معدود چشم‌اندازهاش هست
و تنها گروهی از زنان تو ساحل هستن
که دارن خریدهای روزانه‌اشون رو انجام میدن
و حالا دارن باهم حرف میزنن
در پس‌زمینه شهر دلفت است
که به آرومی در تصوریرش بازتنظیم میشه
و ال گرکو چشم‌انداز تلدو رو بازنتظیم کرد و کشید
و پرتویی از نور وجود داره
که به گوشه‌ی یه ساختون میخوره
یه نقطه زرد روی نقاشی
و تقاشی کاملا شما رو برمیگردونه
به قرن 17 دلفت
شما اونجایی و تقریبا میتونید صدای مکالمه‌ها رو بشنوید
اگر خودتون رو بهش بسپرید
اوه چه چیز غیرمنتظره‌ای کوچکی‌ست
من این رو بسیار ساده و متاثرکننده یافتم
اصلا فقط یه تکه از واقعیت نیست
یک «طنین رحمت» هست
من بی‌شک سعی کردم
در جنگیر طنین‌های رحمت داشته باشم
یه نمایی وجود داره که
یکی از زیباترین نماهایی‌ست که در آن مشارکت داشتم
نمایی از فون سیدوست که داره تو بازار راه میره
روی سقف سوراخ‌هایی بود که میذاشت خورشید به داخل بیاد
و من گفتم این بسیار زیباست
و من فون سیدو رو داشتم که اونجا قدم میزنه
طنین‌های رحمت چیزهایی هستید که شما از هر تجربه‌ای به یاد می‌آورید
شخصی که ملاقات کردید
چیزهایی که دوست داریم در مورد آدمایی که دوست داریم
یا لحظه‌ای در فیلم یا یه رمان
همشهری کین» سرشار از طنین‌های رحمت است»
سرشار از طنین‌های رحمت
رزباد
داستان توسط آقای برنستین به خبرنگاری گفته شده
اینکه چطور به یاد میاره
دیدن یه زن رو
این یه طنین رحمت است که بهتون در مورد تجربه انسانی
چیزی والا میگه
ما همه چنین چیزهایی داریم
و بسیار از رخدادهای عظیم‌تر مهمترن
وقتی الن برستین به خونه قدم میزنه، از فیلمی درون فیلم دیگر
که داره بازی میکنه، دو راهبه رو میبینید که راه میرن
و باد لباس‌هاشون رو میکشه
در حالت به نوعی اسلوموشن بهشون باد میخوره
و اون متوجه این لحظه میشه
متوجه بچه‌هایی میشه که با لباس هالووین میدون
که به نوعی پیش‌درآمدی است
که چه اتفاقی برای بچه‌ی تغییر یافته میفته
چیزی در اون سکانس‌ها نیست که فیلم رو
یه اینچ جلو ببره اما طنین‌های رحمت هستند
که من سعی کردم به کل تجربه اضافه کنم
یه کار روتینی که وقتی میرم شیکاگو اینه که
در خیابان منتهی به موسسه هنر قدم میزنم
و یکی دو ساعت به نقاشی‌های معینی نگاه میکنم
به طور مدام
برگشتن و نگاه کردن به این نقاشی‌ها مثل اینه که
دوستای قدیمیت رو ببینی
کالکشن مونه بهترینه
«به خصوص «صبح در سن نزدیک ژیورنی
که احتمالا اگر بخوام بگم
محبوب‌ترین نقاشی برای من در دنیاست
که چیزی به جز یه کلاژ بسیار لطیف نیست
سفیدها، آبی‌ها، خاکستری‌ها
که به شکل هارمونیک کنار همن، هیچ چیز شلوغی نیست
همه چیز در نقاشی لطیفه، تقریبا نامحسوس
انتزاعی آرام و خالص
شبیه موسیقی راول یا دبوسی بر بوم نقاشی‌ست
"Quartet in F" به خصوص از موریس راول
پس برای من نوعی همزیستی میان هنر و موسیقی وجود داره
افکت‌های صوتی آرام عالی‌ای وجود دارن
در سراسر فیلم و من نمیخواستم روشون موسیقی بذارم
که صداشونو خفه کنم پس موسیقی بلند نمیخواستم
یا موسیقی ریتمیک یا موسیقی طوفانی
در بیشتر بخش‌ها من دوست ندارم مخاطب رو راهنمایی کنم
یا اینکه قراره چه احساسی داشته باشن
دوست دارم خودشون متوجه بشن
استثناهایی در این مورد وجود داره مثل روانی
که موسیقی میگه دقیقا در تمام لحظات
چطور احساسی داشته باشید و عالیست
وقتی تدوین فیلم رو تموم کردم
رفتم پیش آهنگساز بزرگ برنارد هرمن
که اون موقع در لندن زندگی میکرد
اون موسیقی‌ای داشت که توسط هیچکاک رد شده بود
و هرمن آمریکا رو ترک کرد و رفت انگلیس
مهاجر شد
من راف کات جنگیر رو برای هرمن
نمایش دادم
اون بعد از پخش اومد بیرون و گفت
خب فکر میکنم اگر بسپریش به من این فیلم گه رو
میتونم نجات بدم و برات موسیقی رو پست میکنم
از دست اون سکانس اول در صحرا خلاص شو
یا هر قبرستونی که فیلمبرداریش کردی
بهش نیاز نداری
هیچ معنی نمیده
و حالا من یکم ناراحت شدم
و بهش گفتم میتونم بپرسم چه ایده‌ای داری؟
چطور موسیقی براش میسازی؟
گفت خب یه کلیسا هست
جایی خارج از لندن
به اسم سنت جایلز کریپلجیت
و اونجا بهترین ارگ کلیسا رو دارن
که من میشناسم
صداش بی‌نظیره
و بهش گفتم میخوای در جنگیر
از ارگ کلیسا استفاده کنی؟
ایده‌ای داشتی که چرا میخواست
از ارگ کلیسا استفاده کنه؟
نه
به نظرم کلیشه اومد و میدونستم دارم
با بزرگ‌ترین آهنگسازی که وجود داره حرف میزنم
ایستادم و گفتم
خب ممنون که اجازه دادی با یه شخص جذاب ملاقات کنم
و رفتم
به هیچ جام نیست که طرف برنارد هرمنه
یا لودویگ بیتهوون
من به فیلم وابسته‌تر از این بودم که به کسی بدمش
که بهش المان مهمی چون موسیقی اضافه کنه
این یکی از بدترین ناامیدی‌های من در زندگیمه
پس فیلم رو با خودم برگردوندم خونه
و من شروع کردم به استفاده از موسیقی انتخابی
موسیقی‌های موجود رو که گوش میدادم رو میذاشتم
من دنبال موسیقی‌ای نبودم که فیلم رو جلو ببره
من دنبال قطعه موسیقی بودم
که مانند یه دست سرد روی گردن یا کمر باشه
پس به کارهایی مثل کریستف پندرسکی گوش میدادم
آهنگساز لهستانی
آنتون وبرن که آرام‌ترین قطعات رو نوشته
قطعه‌ای به نام پنج قطعه برای ارکسترا
که موسیقی هیچوقت از این سطح بالاتر نمیره
اون شاگرد شوئنبرگ بود
یه جورایی دوازده صدای موسیقی یا مجموعه موسیقی خلق میکرد
که معمولا ملودیک یا ریتمیک نیست
من موسیقی فیلم رو
اول با قطعات این موسیقی‌ها انتخاب کردم
و بعد فیلم رو با انتخاب موسیقایی‌ام
پیش یه آهنگساز به اسم لالو شیفرین که میشناختم بردم
و گفتم لالو میخوام موسیقی مثل
یه دست سرد روی گردن یا کمر باشه
هیچ چیز بلند و شلوغی نمیخوام
به جز شاید در سری جاها فقط برای تاکید
مثل جایی که دختر بچه نوشته‌های روی سینه‌اش رو نشون میده
گفت فهمیدم فهمیدم
و من رفتم به استودیوی ضبط در وانرز برادرز
و اونجا 80 یا 90 موزیسین هستند که همشون آمادن
و اول برای صحرای عراق شروع به اجرا میکنه
و موسیقی داشت غرش میکرد و داد میکشید و جیغ میزد
و من صدای فوق‌العاده‌ی این افراد رو داشتم
که در فاصله دارن حفاری میکنن در نمای مدیوم و کلوزآپ
و موسیقی همه چیز رو نابود میکرد
موسیقی خیلی پیچیده و جذابی‌ست
اما بلند و ریتمیک و اشتباه بود
و ازش متنفر شدم
گفتم لالو این اشتباهه
میتونی تغییرش بدی؟
و گفت نه نمیتونم
پس گفتم تمومه. جلسه تمومه
و دوست خوب من بود
دیگه از اون موقع حرف نزدیم
رئیس موسیقی برادران وارنر ترک‌ها رو گرفت
که من از نسخه‌هاای ال پی انتخاب کرده بود رو بازتنظیم کرد
توسط یه ارکسترایی در لندن
این چیزیه که در فیلمه
من چیزی ابهام‌آمیز میخواستم یا صدایی که به نظر بیاد
مثل «لالایی» برامس که اینطوریه
به قطعات مختلف یکی پس از دیگری گوش میدادم
پخش میکردم...پخش میکردم، دو ثانیه و حذف
ده ثانیه و قطع
صدها قطعه گوش دادم تا برسم به
لوله‌ی زنگ‌ها از مایک الدفیلد
هیچ برچسبی روش نیست، دست‌نوشته‌ای روی یه برچسب بود
نامعمول نیست که چنین موسیقی‌ای داشته باشی
شما افتتاحیه‌ و موسیقی همراه با اون رو اودیسه 2001 دارید
"Thus Spake Zarathustra" قطعه‌ی
که توسط هربرت فون کاراجان آهنگسازی شده بود
با ارکستر سمفونی وین
اون‌ها قطعات اتنخابی و موجود بود که کوبریک استفاده کرد
بعد از اینکه موسیقی که الکس نورث ساخته بود رو
رد کرد
و موسیقی نورث با موسیقی انتخابی هماهنگ نبود
و مورد من هم همین بود
تمام اون چیزها، نقاشی‌ها و موسیقی
همشون در مسیر بلندی بر من تاثیر گذاشتن که چطور فیلم رو بسازم
اون‌ها به نوعی به تصوراتت نفود میکنن
که ایده‌هات رو برای یه فیلم تغذیه میکنن
اگر یه بدبین بودم نمیتونستم فیلمساز بشم
رویکرد من در جنگیر
به عنوان یه ناباور یا بدبین نبود
به عنوان یه معتقد فیلم رو ساختم
و برای کارگردانی فیلم به این شکل، من مجبور بودم
خودم رو و احساساتم در مورد مسئله رو جدا کنم
و بازیگران رو وارد یه فضای ذهنی کنم
که بتونن خودشون رو جدا کنند
از چیزی که داشت به تصویر کشیده میشد
بلتی و من هیچوقت در مورد یه فیلم ترسناک حرف نزدیم
یا تاثیرات یک فیلم ترسناک
برای من بیشتر شبیه یه قطعه «موسیقی مجلسی» هست تا نمایشی
بیشتر اتفاقات در یه اتاق رخ میده
در اتاق دختر کوچولو
من قصد گفتن این داستان رو کردیم
که با معمای ایمان و خیر و شر سروکار داشت
فداکاری و خیر و عشق شدید
الان که من اینجا نشستم و در مورد این فیلم حرف میزنم
احنمالا در ذهن چشم مردم موقع دیدن فیلم
براشون سواله که آیا به ...من چنین چیزی باور دارم
«چیزی تحت عنوان «تسخیر شیطانی
هیچ نظری ندارم، این یکی از معماهاست
حالا من چیزی رو فیلم میگیرم که قراره ...یه تسخیر شدگی واقعی و
جنگیری توسط جنگیر واتیکان
پدر گابریل آمورث
چیزی که من دیدم بسیار آزاردهنده و متقاعدکننده بود
اما آیا میدونم چی بود؟ نه
افرادی هستن که میگن
خب من هیچکدوم از این چیزا رو باور نمیکنم
به تسخیر باور ندارم به شیطان باور ندارم
اما دارن تماشاش میکنن، میبینی؟
حقیقت اینه که ما هیچی نمیدونیم الکساندر
ما هیچی نمیدونیم
از بزرگترین متفکران و فیلسوفان
که دنیا به خودش دیده، از آگوستین
تا اسفتن هاوکینگ، ما هیچی نمیدونیم
تنها چیزی که میدونیم اینه که در مورد تولدمون چیزی برای گفتن نداریم
ما بی‌شک هیچی نداریم در مورد زمان و مکان بگیم
یا اینکه میمیریم
زندگی به شدت مبهمه برای همین هم فیلمای من مبهمن
بیشتر زندگی ما در ذهن چشم میگذره
و بعد میتونه از واقعیت جدانشدنی بشه
هر کدوم از ما با واقعیت مجزایی زندگی میکنه
پس من سوال رو برای زمان طولانی‌ای از فیلم رها میکنم
همانطور که بسیاری از این‌ها در واقع چیزی‌ست
که در زندگی واقعی اتفاق میفته ...یا شاید این نتیجه‌ی
رخدادی به شدت نامعمول است
که به روش‌های متفاوتی ‎
برای آدم‌های متفاوتی اتفاق میفته
کاراس تنها شخصیتیه
که قبل‌تر ولگرد رو دیده و صداشو شنیده
یکی از دلایکی که مردم ممکن بود توسط اون سکانس کوتاه
در مترو متاثر بشن این واقعیت هست که
صدای اون ولگرد بعدا در اتاق شنیده میشه
از دهان ریگان
وقتی داره از تخت دختر دور میشه
صدای ولگرد رو میشنوه
یا شایدم نه؟
همیشه سوال هست
به همون شکل که شما مدال رو میبینید
که در خواب کاراس ظاهر میشه، اونی که توسط مرین در عراق
کشف شده بود
ایده‌ی این سکانس همبستگی داره با
این ایده که آدما قراره به طور پیچیده‌ای در نقطه‌ای
به هم مربوط بشن
تصاویر و افکار اشتراکی
مدال سن جوزفه که در غار پیدا میشه
سوال اینه که مدال سن جوزف
بین این همه اثر هنری از قرن‌های پیشین چیکار میکنه
و این سوالی بود که من میخواستم مطرح کنم
همونطور که در اول «2001 اودیسه» مطرح میشه
ما تا امروز هنوز نمیدونیم که ستون هرمی در مورد چیه
در ظهور و شروع انسان ظاهر میشه
و بعد در «مشتری» در 2001 ظاهر میشه
و بعد در پایان فیلم
دوباره ستون هرمی رو داریم
به نظرم نبوغ‌آمیز بود از یه جادو در فیلمی این چنینی استفاده کنی
و این چیزیه که به «همشهری کین» ورود میکنه
همه اینها چه معنی میدن؟
هم واضحه هم نامحسوس
من این نماهای دیگه رو به صحنه اضافه کردم
که از تجربه مرین بود
و به خواب کاراس وارد میشد
مدالی در حال افتادن
مدال سن جوزف که در عراق یافت شد
من یه سگ در حال پارس که به سمت دوربین میدوه اضافه کردم
که یادبودی از سگ‌های عراق است
که وقتی مرین با مجسمه پازوزو مواجه میشه
دور مجسمه پازوزو پارس میکنن
ساعت در عراق که فقط مرین میبینه
ساعتی که کاراس تا حالا ندیده
مادرش از دکه مترو بیرون میاد
یکی از موتیف‌های تکرارشونده در فیلم عروج است
که بی‌شک ارجاعی‌ست به مسیحیت
خیلی نیمه‌خودآگاهه
اگر بهش اشاره نمیکردم ممکن بود متوجهش نشید
«و بهش جیغ میزنه «دیمی
اسمی که صداش زده بود
اسمش دمین بود
هیچوقت صداش رو نمیشنوید
و داره بهش دست تکون میده و داد میزنه مامان مامان
اما صداش رو نمیشنوید
دوتا کات مجزا هستن
دیگه هیچوقت با هم تو یه قاب نیستن
داره مادرش رو میبینه که نزول میکنه
در یه ایستگاه مترو که بهش نشون میده که احتمالا
داره به جهنم نزول میکنه
کاملا ارجاعی به ایده‌ای که داشت مادرش رو از دست میداد
و نمیتونست جلوش رو بگیره
ایده در باب منبع گناه هست
گناهی که زندگیش رو متعلق به کشیشی کرد
نه به خاطر سلامت مادرش یا نیک زیستن
این اساس منبع گناه هست
پس وقتی در فیلم میبینیمش
داره از این گناه رنج میکشه و ایمانش رو از دست میده
چیزی که من در زندگیم در مورد مادرم احساس کردم
چیزی که من و بلتی رو صمیمی کرد
عشق مادران‌مون بود
بیل به مادرش
عشق فوق‌العاده و حسی از فقدان
برای مادرش داره
مادرش که به اون بیشتر موفقیتش رو مدیونه
و من حس فقدان عظیمی به مادرم دارم
و این یکی از چیزایی بود که بینمون دوستی ایجاد کرد
و همینطور مضمون کلی فیلم
کاراس هدف شیطانه
نه دختربچه
شیطان میره داخل و سعی میکنه به کاراس نشون بده
ایمانش بی‌ارزش و پوچ و بی‌تاثیر است
این هدف کل تسیخیر هست
و این کنش شیطانه تا به کشیش جوان نشون بده
انسان‌ها موجودات منزجرکننده از کثافت‌اند
حتی یه بچه معصوم و کم سن هیچی نیست
مگر یه تیکه کثافت منزجرکننده، چیزی که شیطان میخواد
در مورد هم فکر کنیم
فکر میکنم هدف اینه که ما رو ناامید کنه
تا خودمون رو قالب
حیوان و پلیدی ببینیم
رد کردن این امکان که خدا به دادمون میرسه
هیتر باورش داشت
استالین باورش داشت
استالین 20 میلیون از آدمای خودش رو کشت
چون باور داشت که بی‌ارزشند
اینجا یه سکانس قوی بین کاراس و پدر هست
که توسط یه کشیش واقعی به اسم پدر بیرمینگام بازی شده
سکانس به موازای چیزی که داره ریگان اتفاق میفته هست
و شما این دو نیروی ناهمخوان رو میبینید
که به آرومی به سمت هم با کششی مغناطیسی حرکت میکنن
دختر بچه‌ای که قربانی جدایی
والدینش هست و اندوه مادرش
و کشیش رو میبینید که داره ایمانش رو از دست میده
کسی که فراخوانده میشه تا به دختر کمک کنه
این سه شخصیت قراره بهم برسن
و توسط جهان‌های مجزایی به سمت هم به وسیله سرنوشت جذب میشن
و این چیزی بود که طراحی شده بود
و از مکان دیگری به من ابلاغ شده بود
باور دارم همه ما چنین تجربیات وصف ناشدنی داریم
رویاهای توضیح‌ناپذیر که ممکنه از جای دیگری باشن
که بعضی اوقات خودشون رو تحت عنوان دژاوو نشون میدن
تصاویر و لحظات بسیار زیادی در زندگی وجود دارن
که در پیچش زمانی و در مکان دیگری وجود دارن
که به طور تصادفی توسط کس دیگری گزینش شده‌اند
ما فقط در مورد چیزایی که اتفاق افتادند خواب نمیبینیم
یا چیزایی دارن اتفاق میفتن
ما در مورد چیزهایی از جای دیگری خواب میبینیم
از کجا هستند؟
و این بزرگترین کشفی‌ست که من کرده‌ام
که به عنوان یه فیلمساز میتونم
جیزی از زندگی یه شخصیت بردارم
و بذارش در زندگی ناخودآگاه شخص دیگری
من برام ابهام جذاب نیست اما عاشق خلقشم
وقتی مخاطب برداشت خودش رو از یه فیلم داره
فیلمی که من یا کس دیگه‌ای ساخته
من همیشه باور داشته‌ام چیزی که به یه فیلم میاری
به خصوص مثل جنگیر، چیزی که تو بهش میاری
چیزی قراره باشه که ازش میگیری
پایان لازم نیست قطعی نیست
اما باید قانع‌کننده میبود
خیلی‌ها به آخر فیلم به عنوان ابهام نگاه میکنن
خیلی‌ها فکر میکنن که شیطان برد
و کاراس و مرین از نتیجه مرده‌اند
از تسخیر و جنگیری
این رویکرد من به فیلم نبود
و حتی باور من هم نیست
یه شعر فوق‌العاده از باب دیلن هست
وقتی واعظین درباره‌ی سرنوشت شیطان موعظه می‌کنن
معلمین آموزش میدن، دانش صبر میکند
اما خیر بیرون از دروازه‌ها می‌ایستد
و بعضی اوقات حتی رئیس جمهور آمریکا
باید برهنه بایستد
و اگر افکار رویاهای من قابل رویت بودن
احتمالا سرم رو میذاشتن تو گیوتین
اما اشکالی نداره مامان، من فقط دارم میمیرم
چیزی که در لحظه آخر مرگ کاراس
نشون داده میشه
پدر کاراس زندگیش رو در ذهنش از دست میده
برای زندگی یه بچه که هیچوقت نمیشناخته
اون فقط دختر تسخیر شده رو دیده بود
و احساس بزرگی از ایثار وجود داره
که در اون لحظه رخ میده، مثل سیدنی کارتون
در پایان داستان دو شهر
ایده‌ی تسخیر شیطانی و جنگیری
ایده‌ایست که کشیش مسیح رو
در تشریفات آیینی برای بیرون راندن شیطان صدا میزنه
در پایان جنگیر
در تناقض با چیزیه که الان گفتم
در رمان توسط کریس و شارون در اتاق دیگری شنیده میشه
بلتی تمام این پاراگراف رو
در راستای این نوشت تا اتفاق رو نشون نده
اینکه کاراس خودکشی میکنه
ما نمیتونیم کات بزنیم
ما در طول جنگیری کات نمیزنیم
ما لحظه‌ای داریم که کریس رو نشسته میبینیم
چیزی رو میدوزه
اما در طول جنگیری کات زدنی به بیرون وجود نداره
و من گفتم بیل چی شده؟
مشخصا از پنجره رفت بیرون، چطور؟
تسخیر شده بود؟
نه، ییل گفت تسخیر نشده
نه اون تصمیمی خودآگاه گرفت
که خودش رو پرت کنه بیرون
و با شیطان در درونش خودش رو بکشه
اما تو به من میگی شیطان رو میخوای بیرون کنی
کی از پنجره میره بیرون؟
من گفتم اما بیل این خودکشیه
این در کلیسای کاتولیک گناهه
خودکشی گناهه
هم اون موقع هم الان گیج کننده‌ست
اول از همه از نظرم بعید اومد که یه شخصیت
بتونه شیطان رو به درونش فرابخونه
شیطان کاری که بخواد رو میکنه
اگر سکانس رو نگاه کنید و آنالیزش کنید
شیطان وارد کاراس میشه
چون کاراس دعوتش میکنه وارد بشه
و اون این دختر رو زده
که کاری‌ست شیطانی
شما دقیقا میبینید که میگه
مرین هیچوقت نمیتونست کاری که کاراس کرد رو بکنه
این تو محدوده مرین نبود
اون دستاش دور گردن دختره
همونطور که بلتی در رمان نوشته و اون
مدال سن جوزف دور گردنش رو پاره میکنه
کاراس به بیرون نگاه میکنه
که بازن و پرده‌ها هم باد میخورن
چهره‌ی مادرش رو میبینه
اینجا دو سه تا کات داریم
که در کتاب نیست و بلتی زیر سوال بردش
اما در آخر با ایده همراه شد
اینکه فکر میکنه شاید به مادرش ملحق میشه
در زندگی بعدیش
در اون لحظه در لحظه‌ای کوتاه و بریده
تغییر ظاهرش و تبدیل شدنش به شیطان رو مییبینید
و دستاش رو در حالی که گردن دختر رو گرفته میبینیم
که تا حد مرگ خفش کنه
که احتمالا انگیزه‌ای شیطانی است
و بعد رها میکنن
شیطان درونش نیست
و به درخواست به خصوص بلتی
و اکثر آدمایی که متوجه نیستن یا درکش نمیکنن
به کاراس تهی از شیطان برمیگردیم
من بودم ظاهر شیطان رو در کاراس تا آخر نگه میداشتم
و بیل گفت نه باید برگردی به ظاهر کاراس
به عنوان فریاد «نه» گفتن که
باعث میشه این تصمیم رو خودآگاهانه بگیره
وگرنه این شیطانه که پیروز شده
اما همینطور که اینجا نشستم برام مشخص نیست
چرا این اتفاق میفته
من هرکسی رو به چالش میکشم تا این رو ببینه
و با تحلیل کردنش
بگه از این سکانس چه برداشتی کردن
اینکه چرا شیطان تصمیم میگیره به کاراس توجه کنه
دختر رو ول کنه بره به کاراس یه سواله
اما من باور دارم که کل تسخیر
دختر بچه در راستای استیصال کاراسه
و احتمال فقدان ایمان
آیا میتونیم بگیم که در لحظه آخر با شیطان
ایمانش رو بازیافت؟
این چیزیه که بلتی سعی داره بگه
اون در لحظه مرگ گناهانش رو اعتراف میکنه
به دوستش پدر دایر
بنابراین توسط ایمان کاتولیک بخشیده شده
اما این یه گناهه
فکر میکنم اگر ضعفی در جنگیر باشه همینه
من راه دیگه‌ای نداشتم
پس به روشی که بلتی بهم توضیحش داد فیلمبرداریش کردم
لحظه‌ی میانه‌رویی هست
خیلی اتفاق روتینی نبوده که به عنوان کارگردان
مجبور بوده باشم چیزی که کامل درک نمیکنم فیلم بگیرم
در واقع این تنها مثالیه که میتونم بگم
برای من این یه ضعفه
مثل زخم‌های یک چرم خوب هست
بیل که مثل یه برادر دوستش دارم و براش احترام قائلم
و بهم این اثر شگفت‌انگیز رو داد
که به عنوان یک فیلم نوشته بودش
...اما هیچوقت قادر نبود تا در لحظه یکی مانده به آخر
فیلم سازش کنه
و منم همینطور
نمیتونم از اون سکانس دفاع کنم
به نظر نمیرسه برای میلیون‌ها آدمی که دیدنش
مشکلی بوده باشه
چیزی که نشون دادیم رو پذیرفتن
سکانس که از سمت مخاطب
ایمان کامل رو میطلبه
چندسال پیش به کیوتو رفتم، وقتی جنگیر رو پخش کرده بودن
وقتی شما به کیوتو میاید، فقط یه شهر صنعتیه
شبیه لانگ بیچ کالیفورنیاست
هیچ نکته‌ای در موردش نیست تا اینکه
میرسید به والد سیتی که شامل قرن 11 میشه
و حتی مکان‌ها و خونه‌های قدیمی‌تر
و مانند پوشش زمانی از قرن‌ها پیشه
و بهم گفتن که باید باغ ذن رو ببینی
و منم به فکر رفتن بهش افتادم
رفتم اونجا و یه تکه زمینی بود
که دریایی از شن شانه‌ای بود
و روی تعدادی سنگ بود
و هرکدوم از اونا روی جایی از دریای شن بودن
و دورش نیمکت‌هایی بود که آدما بتونن بشینن
و اونا اونجان تا باغ ذن رو عبادت کنن
و من نشستم
شاید فقط 20 نفر اونجا بودن
همه خیلی ساکت بودن
و به خودم گفتم این چیه
یه تعداد سنگ هست که روی دریایی از شن‌ شانه‌ای جایگذاری شده
و اگر خودت رو بسپری بهش این اتفاقیه که میفته
من بهش نگاه میکردم
و سعی کردم بفهمم جذابیتش چیه
چرا انقدر معروفه؟
کسی نمیدونه اون سنک‌ها توسط کی و چه موقع اونجا گذاشته شدن
پس شروع میکنه به درگیر کردن ذهنتون
چیزی که بعد متوجه میشید این سنگ‌هان
شبیه قاره‌های مجزایی که هیچوقت بهم وصل نمیشن
همیشه جدا از هم زندگی میکنن
مانند قاره‌های زمین
و بعد متوجه میشی که مثل آدم‌هان
مانند خانواده‌هایی که تنها زندگی میکنن
و بعد شروع میکنی به فهمیدن این که
این طبیعت انسانه که همه ما تنهاییم
مهم نیست چقدر به خانواده و دوستامون نزدیک باشیم
ما در این دنیا تنهاییم
...و من اونجا نبودم تا
همین الانم که دارم در موردش حرف میزنم من رو دگرگون میکنه
هنوز یه ربع نشده بود اونجا بودم که شروع به گریه کردم
شروع به گریستن کردم
من توسط این تصویر ساده به شدت متاثر شدم
که نمایان میکرد جدایی‌ای را
که همه ما با هم زیسته‌ایم
تا به امروز من رو متاثر کرده
من هیچوقت اون تجربه‌ی کیوتو رو فراموش نمیکنم
و مضطربم دوباره تجربش کنم
احتمالا 40 سال پیش بود
که من اونجا بودم اما یه روز هم نبوده
که من تصویری از اون تجربه نداشته باشم
من کل دنیا بودم
و «طنین رحمت» برای من باغ کوچک ذن بود
باغی از هیچ مگر شن و سنگ
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.