..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مثل یه احمق تو این هوای قشنگ ‫اخمامُ کردم تو هم.
‫انگار دارم توی اون آسمون وسیع آبی غرق می‌شم.
‫آکانه. دیرت می‌شه‌ها.
‫آکانه.
‫شکمم درد می‌کنه. ‫امروز نمی‌رم مدرسه.
‫تب که نداری.
یعنی سرما خوردگیه؟ به دکتر زنگ بزنم؟
‫نه، همه‌ـش تو تخت می‌مونم.
‫باشه پس، خوب بخواب.
«پیغام‌های مایوکو»
چی؟ کلیپسم؟
دیشب پیام‌های ریا- چانُ نخوندی؟
‫همه‌ـمون تصمیم گرفتیم ‫امروز تو مدرسه کلیپس بزنیم.
‫مادرم حتی برامون دست‌ساز درستشون کرد.
‫چرا نذاشتیش؟ ‫خوشت نیومد ازش؟
‫دیروز با مادربزرگم بودم.
‫موبایلمُ خونه جا گذاشتم.
‫آکانه! صبح بخیر!
‫صبح بخیر.
‫همونطور که قرار گذاشتیم گذاشتیش،
‫کلیپسُ.
‫با ست کردن کلیپسا انگار دوستای واقعی شدیم.
‫آره، دوستای واقعی!
‫راست می‌گه!
‫این نثر از کاما- نیکوـه...
‫واقعا نمی‌دونستم. ‫دروغ نمی‌گم.
پس آکانه، می‌شه به ریا- چان و بقیه بگی؟
خواهش؟
داری میای خونه‌ـمون؟
‫آره!
‫عق!
‫چرا ماتحتتُ دوباره کردی تو صورتم؟!
‫«گربه»ـی احمق!
‫گشنم شد.
می‌دونی چیه؟
‫رو تراس منتظر بمون.
‫الان یه چیزی درست می‌کنم.
‫عذاب وجدان دارم.
‫گربه‌هام راحت می‌گذرونن، ‫باید باحال باشه.
‫بفرما.
‫بابت غذا ممنون.
‫یه خونه‌دار تمام‌وقت بودنم ‫باید باحال باشه.
‫حالا هرچی، ‫دستپخت مادر خوشمزه‌ـست.
حالت چطوره؟
‫خب... سردردم رفت.
شکمت نبود؟
‫سردردم داشتم.
می‌تونی یه زحمت کوچیکی برام بکشی؟
چیه؟
‫می‌خوام بری دیدنِ چـی- چان.
چی؟ چرا؟
چرا من باید برم به دیدن چـی- چان؟ چرا؟
‫چرا...
فردا روز تولدته، درسته؟
‫از چـی- چان هدیه خواستم.
‫پس برو برام بیارش.
هدیه تولد خودمُ خودم بگیرم بیارم؟
‫خیلی عجیب غریبه. ‫امکان نداره!
‫یه هدیۀ پیشواز.
‫به سلامت!
‫دیگه خودمم نمی‌دونم.
‫این یکی رو ترجیح می‌دم.
‫ولی این یکی خیلی بیشتر بهت میاد!
‫بیا، بگیرش.
‫این توی یه شهر کوچیک توی بولیوی...
‫...یه پیرمرده با سنگ‌های زینتی محلی درستش کرده.
‫تو نگاه اول عاشقش شدم...
‫ولی گفت به من نمی‌فروشدش، ‫گفتش هنوز کامل نشده.
‫ولی وقتی بهش گفتم الانشم خیلی قشنگه...
‫خواست در ازای یه شکلات عوضش کنه.
‫بعد وقتی برگشتم اینجا...
‫یه لامپ پسش اضافه کردم.
‫خیلی خوشم میاد ازش ولی...
‫... اگه ازش خوب نگه‌داری کنی، ‫می‌تونم بهت بفروشمش.
‫ساحره داره تلاش می‌کنه یه چیزی بندازه.
‫- چقدر می‌شه؟ ‫- بذار ببینم...
‫- هزار یِن. ‫- چه ارزون!
‫ظالمانه‌ـست! ‫با یه تیکه شکلات عوضش کرده بود.
‫خیل‌خب، امتحانش کن.
‫اگه خوشت اومد ازش، بعدا پولشُ بهم بده.
چرا فکر می‌کنی بهم میاد؟
‫کامل نیست.
‫اکانه‌ـست که!
‫چه غیرمنتظره! ‫چه می‌کنی؟
‫خیلی وقته ندیدمت!
‫همین یه ماه پیش دیدیم همو.
‫برامون کیکای تایلندی آوردی که بوی خارگیل می‌داد.
عه، راست ‌می‌گی؟
‫هنوز که هنوزه فرم یه بچه‌ رو داری.
چیه؟
‫چیزی نیست.
‫یه سال دیگه بگذره کم‌کم رشد می‌کنی.
عه! این از طرف میدوری- سان‌ـه؟
‫ممنونم.
خب، اینجا چه می‌کنی؟
هدیه تولدت؟
مادرت ازم یه چیزی خواسته بود؟
دوباره می‌خوای بری سفر؟
‫isle sur la sorgue: ‫یه شهر تو فرانسه که به خاطر عتیقه فروشی‌هاش معروفه.
‫به فرانسۀ جنوبی، بازار لیل- سور- لا- سورگ.
همیشه می‌خواستم برم اونجا
واقعا جای قشنگیه، نیست؟
یه لیوان چایی می‌خوای؟
‫هرطور مایلی.
‫چـی- چان ازم خوشش نمیاد، ‫ولی این من عاشق این مغازه‌ـم.
این چیه؟ یه تیکه از دیوار برلین؟
‫البته که نیست.
‫چی؟!
‫چـی- چان!
چیه؟
‫دستم گیر کرده! ‫نمی‌تونم تکونش بدم!
الان صدای در شنیدی؟
‫نمی‌دونم. بیا کمکم کن.
‫- از زیرزمین بود؟ ‫- زیرزمین داری؟
‫همیشه داشتمش. ‫به عنوان انباری استفاده‌ـش می‌کنم.
‫اینجا اومدن دردسر بود.
کـ- کی هستی؟
تو زیرزمین من چیکار می‌کنی؟
دزد‌ـی؟
‫زنگ می‌زنم به پلیسا!
‫آروم باشید. آدم خطرناکی نیستم.
‫یکم زیادی پیر به نظر می‌رسی برام.
‫زنگ می‌زنم پلیس.
‫کسی که دنبالشم... ‫الهۀ نسیم سبزه.
‫پس می‌شه، همون دختری که اونجا ‫دستش توی اون نقش جا می‌شه.
مشکلت چیه؟
‫چه گستاخ!
‫اونی که گستاخه تویی!
‫با تو حرف نمی‌زنم!
‫برو بیرون!
‫که اینطور...
‫پیپو، کار کرد!
‫خیلی ممنونم،
‫هیپوکراتس- ساما!
چـی- چان، اون باید حرف بزنه؟
‫چی؟ نمی‌دونم...
‫از اول صبح منجمد شده بودم، ‫قولنجام دارن می‌شکنن.
و پرواز کنه؟
‫احتمالا...
‫بابت معرفی دیرهنگامم عذر می‌خوام: ‫اسم من هیپوکراتس‌ـه.
‫این دانش‌آموزم، پیپو‌ـه.
‫از آشنایی‌ـتون خوشبختم، ‫اسمم پیپو‌ـه.
گفتش از آشنایی باهات خوشبخته؟
آها، بار اوله که می‌بینه؟
‫درسته. بار اولمه که می‌بینمش.
‫ما از یه دنیای دیگه اومدیم...
‫که از طریق این زیرزمین به دنیای شما راه داره...
‫ولی فکر نکنم بدونین راجع به چی دارم حرف می‌زنم.
‫راستش، با اینکه باورش ممکنه سخت باشه.
‫چه باحــال!
بله؟
منظورت اون دنیای موازی معروفه؟
یه دنیای نزدیک، ولی کاملا متفاوت؟
همونی که توی فیلما و رمان‌ها می‌بینیم؟
همین چیزی که بهش می‌گیم دنیای موازی؟
به این زیرزمین راه داره؟
‫من کل زندگیم اینجا زندگی کردم! ‫ولی این بار اولیه که راجع بهش می‌شنوم!
از کی؟ بگو، از کی تا حالا؟
‫برای سالیان دراز.
‫این همه وقت هدر رفت!
‫کاشکی می‌دونستم همچین دنیای باحالی وجود داره.
بگو ببینم، چه شکلیه؟ این دنیای موازی چه شکلیه؟
‫اول بیا کمکم کن از این آزاد شم!
‫عه، یادم رفت.
‫سیبیلو، یه کاری بکن.
‫دستتُ شل کن.
‫ببخشید که عجله دارم.
‫ولی دیگه باید بلافاصله همراهمون بیاید.
‫این سرنوشت توـه، به عنوان الهه نسیم سبز.
‫نمی‌فهمم چی داری می‌گی.
‫درسته.
‫آهای تو، ‫همینجوری از یه دختر بچه همچین چیزی نخواه.
منم می‌تونم بیام؟
‫تو یه الهه نیستی.
‫می‌دونم درخواست ناگهانی‌ایه.
‫ولی دنیای ما رویاروی خطر مهلکیه.
‫فقط تو می‌تونی نجاتش بدی.
‫آها، ببخشید.
‫نمی‌دونم راجع به چی داری می‌گی.
‫من همچین قدرتی ندارم.
‫باید اینو بندازی گردنت.
‫این چیه، خیلی سنگینه!
‫بهتون میاد، الهۀ من.
‫این یه گردنبند مهارسازـه.
‫شاهکار بزرگ خودمه،
‫توی سه شبانه‌روز بدون خواب ‫با محتویات سری ساخته شده.
‫هیپوکراتس- ساما رو همه تو دنیای خودمون می‌شناسن.
‫بهترین کیمیاگریه که پیدا می‌شه!
یه کیمیاگر؟
‫اولین باره می‌بینم.
‫وزن مهارساز وقتی منفی فکر کنی، ‫سنگین می‌شه.
‫بدنتُ به سمت جلو هل می‌ده.
‫از این اختراع شگفت‌انگیر متحیرم.
‫نمی‌خوامش!
‫اون گردنبندُ فقط هیپوکراتس- ساما می‌تونه برداره.
‫خب بجنبین بریم!
‫نمی‌خوام.
‫بریم، الهۀ من.
‫منم میام!
‫صبرکنین!
‫هیپوکراتس- ساما، ‫مسیر عنکبوت...
‫وقت زیادی تلف کردیم.
‫مشکلی نیست...
‫اون زمان- مکانُ کنترل می‌کنه، ‫به ما حمله نمی‌کنه.
‫اونوری نه.
‫زودباش، الهه.
‫- می‌گم. ‫- چیه؟
‫من الهه نیستم. ‫اسمم اکانه‌ـست.
همگی روبه‌راهن؟
‫همه‌چی‌روبه‌راه...
‫نیست!
اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫قصدم نبود اینجا بیایم.
‫دو تا ورودی توی دنیامون وجود داره.
‫این قدیمی‌ترینشونه.
‫قدیما، پرنده‌های غول‌پیکر سبز شدن.
‫بعد به نظر میاد این برج بلند رو ساختن.
‫منظورت این پرندۀ گنده‌ـست...
‫تخم!
‫می‌خواد ازشون مراقبت کنه.
‫نگران نباش.
‫تخماتُ نمی‌خوریم.
‫جـ- جدی می‌گم.
‫هرچی باشه خیلی بزرگن برای خوردن.
‫- فهمید چی گفتم؟ ‫- چـی- چان!
‫تکون نخور.
‫خب، آروم می‌ریم پایین.
آکانه، حالت خوبه؟
‫موش زره پوش.
‫مادر!
‫گرمکن‌ها!
‫هنوز داری کارای بد می‌کنی، زانگو!
‫هیپوکراتس.
‫پیپو هم هست. ‫خیلی رو مخن.
اون چیه؟
‫آکانه!
‫پاهام...
‫آهای! یه کاری بکن!
‫ترسیدن!
‫- تخم‌ها! ‫- نرو!
‫هیپوکراتس- ساما!
‫اینم از علف گوسفندا.
‫آره! تونستم!
حالا چی؟
‫گوسفندای روستا!
‫اومدن به دادمون برسن.
‫چه بزرگن!
‫تکون نخور.
‫- بیا از اینجا بریم. ‫- فکر خوبیه.
‫واقعا دردسرن.
‫تخمت سالمه.
‫گرفتم.
‫خوب ازش مراقبت کن!
‫چه دختر سمجیه!
‫هیپوکراتس- ساما!
‫بابت نجات دادنمون از خطر ممنون.
‫این رئیس روستای همیشه‌بهار‌ـه و اونم مادرشه.
‫چه حس خوبی!
‫چه باحال! ‫اینا چین؟
‫یه دشت از گلای همیشه‌بهاره.
‫و در دوردست، روستای همیشه‌بهارـه.
‫واقعا انگار تو یه داستان جادویی‌ایم.
‫تو این روستا، گوسفندارو پرورش می‌دیم ‫و پشمشونُ با
‫گل‌های همیشه‌بهار رنگ می‌کنیم ‫تا شال و گرمکن بسازیم.
پشمارم رنگ می‌کنین؟
‫چه ناز!
‫سلام!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چه رنگای قشنگی!
‫ممنون.
‫خیلی آرومه.
این دنیا خطرش چیه؟
‫- رنگ‌ها آروم آروم دارن محو می‌شن. ‫- رنگ‌ها؟
‫دشت‌ها پژمرده شدن،
‫کیفیت پشم داره افت می‌کنه، ‫همینطور گل‌ها.
چی شده؟
‫آب.
آب؟
‫همه‌چی توی این دنیا جونشونُ از آب می‌گیرن.
‫جون یه جورایی رنگه.
‫اگه چرخۀ آب ادامه پیدا کنه، ‫رنگ‌های قشنگ می‌درخشن.
‫هیپوکراتس- ساما.
‫ای کیمیاگر بزرگ.
‫هیپوکراتس- ساما.
‫خیلی وقته ندیدمتون.
‫خواهش می‌کنم کمکمون کنین.
‫هیپوکراتس- ساما، همه می‌گن شما آخرین امیدمونی.
‫کامادوما- ساما اینجا نیست، ‫پس از شما کمک می‌خوایم.
‫درک می‌کنم.
‫پس با خودم الهۀ نسیم سبزُ آوردم.
نسیم سبز؟
اون افسانه؟
‫الهۀ بزرگ!
چی؟
‫شوخی نکنین!
‫600 سال پیش، مام با ‫همین وضع روبه‌رو شدیم.
‫آب تموم شد و رنگ‌ها غیب شدن.
‫همه ناامید بودن.
‫بعد یه دختر مثل نسیم سبز شد...
‫...این کشور رو نجات داد.
‫مردم به اون دختر گفتن...
‫... الهۀ نسیم سبز.
‫این افسانه از نسل به نسل منتقل شده.
‫شدنی نی...
‫شدنی نیست. نیست. نیست.
‫من نمی‌تونم این دنیارو نجات بدم.
‫چـی- چان، بیا برگردیم. ‫می‌خوام برگردم خونه.
‫می‌خوام اینو برای مغازه‌ـم بگیرم.
‫من برمی‌گردم،
‫می‌خوام مامان بابامُ ببینم!
چی؟
می‌خوای برگردی؟
‫ولی پله‌های برج خراب شدن.
‫دو روز کامل می‌خوایم تا به خروجی بعدی برسیم.
می‌بینی؟
‫برای همینه که امشب اینجا می‌مونیم.
‫بفرما.
‫ما یه شام براتون آماده کردیم.
‫لطفا از اینور بیاین.
‫خب، بفرمایید، نوش جان کنید.
مادرتون چی؟
‫اون سرش به چیز دیگه‌ای گرمه.
‫نگرانش نباشید، بفرمایید.
‫خب، بابت غذا ممنون.
‫این سوپ شاه بلوطه!
‫اکانه تو هم بخور.
‫خوش‌مزه‌ـست!
مگه نه؟
‫راستش، من و مادرم داشتیم می‌رفتیم...
‫...به یه نمایشگاه تو یه شهر نزدیک...
‫...گرمکن‌ها رو هم می‌بردیم.
گرمکن‌هایی که ازتون دزدیده شده بود الان؟
‫آره، مادرم بهترین بافندۀ این روستاست...
‫ولی اخیراً دیدـش افت کرده.
‫و اونا هم آخرین گرمکن‌هایی بودن که بافته بود.
اونا همچین گرمکن‌های باارزشیُ دزدیدن؟
‫چه‌ بدجنس!
‫چند وقته که، ‫گرمکن‌هامون فروش نرفتن.
‫شایعه‌ شده دیگه کیفیت و رنگشونُ از دست دادن.
‫ولی هیچوقت جنس بد تحویل بازار نمی‌دیم!
‫برای اینکه روستایی‌ها بتونن به زندگی ادامه بدن،
‫مادرم داره دوباره یه گرمکن جدید می‌بافه.
‫می‌خوایم...
‫شرکت توی رقابت‌های بازاری ‫ساکاساتونگاری هستیم.
‫این فکر خوبیه.
‫مردم از سرتاسر دنیا اونجا ‫تو اون بازار گرد هم میان.
‫اگه اون رقابتُ برنده شین، ‫آبروتون برمی‌گرده.
ساکاساتونگاری؟
‫اینجاست.
‫ولی کارای زانگو دردسر سختی‌ان.
‫اونا با اون موش زره پوش پِیِ یه کاری‌ان.
اونا کی‌ان؟
‫حدودای 6 ماه پیش سبز شدن ‫و شروع کردن دردسر درست کردن.
‫احتمالا دزدای شهرِ نیبی‌ان.
شهر نیبی؟
‫بهتر نزدیکش نشین. ‫جای خیلی خطرناکیه.
‫صبرکن!
‫پدرسگ!
‫کار تمیزی بود.
‫دوباره برات زحمت دارم، ‫وودان.
‫با این خرده ریزه‌ها فولاد ساختن غیرممکنه.
ترسناکه، نه؟
می‌تونی تا فردا صبح تمومش کنی؟
‫هنوز به اندازۀ کافی فلز ندارم.
‫ترتیبشُ می‌دم.
‫باید به هر قیمتی موفق بشی.
اینجوری درخواست کمک می‌کنن؟
‫اگه نتونی...
‫بد می‌شه.
‫برات آهن جور می‌کنم.
‫دوروپو، بریم.
‫باشه!
‫این اینجا الان روستای همیشه‌سبزـه.
‫بعد اونجا، مرکز این دنیاست، ‫قصرِ بارانِ جاویدان.
‫پادشاهان بارانِ جاویدان همیشه ‫توی اون قصر زندگی می‌کردن.
‫خانوادۀ سلطنتی ‫از قدرتشون سوءاستفاده نمی‌کنن.
‫اونا نسل‌هاست که مسئول مدیریت آب‌ـن.
‫شکرگزاری‌ها برای فزونی آب تو این دنیا،
‫متعلق به پادشاهان باران‌ـه.
‫حدودا 5 سال قبل،
‫شاه و ملکه یکی پس از دیگری درگذشتن.
‫یه شاهزادۀ یتیم جوون به جا گذاشتن.
‫برای حدودای یک سال گذشته کلا دیده نشده.
چرا؟ بلایی سرش اومد؟
‫شایعه شده شاهزاده خیلی ضعیفه ‫و در تخت به سر می‌بره.
‫از دست‌دادن پدر و مادرش باید ‫خیلی روش اثر گذاشته باشه.
‫آب چند ماهی می‌شه که کم میاد.
‫گفته شده به خاطر وضعیت ضعیفی شاهزاده‌ـست.
کاری نمی‌تونین بکنین؟
تو یه کیمیاگری دیگه، درسته؟
‫جادوگر کامادوما- ساما هم ‫توی قصر باران جاویدان زندگی می‌کنه.
‫توی این دنیا، جادوگر و کیمیاگر هرکدوم...
‫... از محدودۀ خودشون مراقبت می‌کنن، ‫بدون دخالت تو کار همدیگه.
یه جنگ سر قلمرو؟
‫چه مزخرف!
‫پس از اون کامادوما جادوگره بخواین یه کاری بکنه.
‫چـی- چان!
‫خب، راستش...
‫برخلاف وضعیت وخیم، ‫اون هنوز از خواب عمیقش بیدار نشده!
عه، یعنی ممکنه مرده باشه؟
‫نه، نه، نه، اینطور نیست!
‫کامادوما- ساما سه سال رو بدون خواب گذروند،
‫بعد یه روز، خوابش برد.
‫یه سال گذشته و اون هنوز چشماشُ باز نکرده.
پس الان تو خواب زمستونیه؟
‫آره.
‫- مثل یه خرس! ‫- راست می‌گی.
‫بی‌خاصیت!
‫منم یه جورایی می‌خوام بخوابم.
می‌تونم بخوابم؟
‫خیلی بی ملاحظه‌ای.
‫هنوز حرفم تموم نشده!
‫آها، که اینطور.
‫پس خلاصه بگو.
‫اگه آکانه رو به زور آوردم اینجا، ‫برای اینه که بتونه شاهزاده رو نجات بده.
من، نجات بدم؟ شاهزاده رو؟
‫- چه رمانتیک! ‫- حالا هرچی!
‫آکانه.
‫این الهۀ نسیم سبزه که 600 سال پیش سبز شد.
‫اینکه، نه من نه کامادوما نمی‌تونیم ‫شاهزاده رو درمان کنیم.
‫فقط الهۀ نسیم سبز می‌تونه.
‫این خیلی‌ـه!
‫هنوز کافی نیست.
‫سرراهمونی.
‫برش گردون.
چی؟
‫تف، لعنت!
‫اگه نمی‌تونی از جادو استفاده نکن.
‫برای همین تمرین می‌کنم!
‫اون یکی مشکلی نیست.
‫من بهت حسودیم می‌شه.
‫خیلی دوست داشتم هم سن تو که بودم ‫همچین ماجراجویی‌ای داشته باشم.
‫من فقط می‌خوام برگردم.
نمی‌خوای بری شاهزاده رو ببینی؟
‫نمی‌خوام.
‫ولی، بعد، تو این دنیا...
‫کسی هست؟!
‫مادر...
چی شده؟
‫مادرم...
‫ببخشید.
‫دست از بافتن بر نداشته...
‫- پیپو. دوا. ‫- بله.
‫- ببرش تو تخت. ‫- بله.
‫لطفا صبر کنید.
‫باید هرطور شده بافت اینو امشب تموم کنم.
‫نباید بکنی.
‫می‌دونم، دیدـم داره افت می‌کنه، ‫بدنم داره ضعیف‌تر می‌شه.
‫ولی می‌خوام این گرمکن‌ُ تموم کنم،
‫تا تو بازار ساکاساتونگاری به نمایشش بذارم.
‫این غیر ممکنه!
اگه یه بلایی سرتون اومد اونوقت چی؟
‫تو رئیس روستایی.
‫نگران من نباش، به فکر آیندۀ روستا باش.
‫بفرمایید، این بهتون کمک می‌کنه بهتر شین.
‫پوپو.
‫ما گرمکنُ می‌رسونیم.
‫راه نداره! ‫این مأموریت منه.
‫تو باید با مادرت بمونی.
‫بعدشم، بازار ساکاساتونگاری ‫کنارِ قصر باران جاویدان‌ـه،
‫سر راهمون تحویلش می‌دیم.
آکانه، باشه؟
‫من هنوز تصمیم نگرفتم...
‫- باشه دیگه؟ ‫- باشه.
‫چـی- چان!
داری چیکار می‌کنی؟
‫یوگا! ژست جسد.
می‌خوای امتحان کنی؟
جسد؟
‫عمراً!
‫ماشین فوق‌العاده‌ایه. ‫دستتون در نکنه.
‫خوشحالم تونستم کمکتون کنم.
‫اینم از آب و خوراک.
ممنونم، بعد این چیه؟
‫لباس گرمن، برای گذر از مناطق سرد.
می‌گم پوپو- سان، مادرتون خوب می‌شه؟
‫خیلی خسته‌ـست، ‫ولی عمیق تو خوابه.
‫خیالتون راحت.
‫اون گرمکنُ می‌سپرم به عهدۀ شما.
‫باشه!
‫این گرمکن، همین الانشم ‫گرماش رو توی دستام حس می‌کنم.
‫انگار پر از مهربونیه، ‫خیلی شگفت‌انگیزه.
‫خیلی ممنونم! ‫به مادرم می‌گم چیزی که گفتین رو.
‫خب، اگه قراره به موقع برسیم سر رقابت عجله کنین.
‫ولی بارهارو گذاشتم.
‫بجنب سوارشو.
‫خب، بجنب راه بیفت. ‫آقای راننده؟
‫- مراقبت خودتون باشید! ‫- سفر به سلامت!
‫- خداحافظ. ‫- الهه خانم!
‫خداحافظ، دوستای خوبم!
‫- دهکده قشنگی بود. ‫- آره.
‫محیط اطراف عوض شد!
‫چقدر ناگهانی سرد شد.
‫چه گرمه!
‫در ضمن، نازم هست!
‫به شما خیلی میاد.
‫چه ناز!
‫می‌دونستم.
چی شده؟
‫- برید بیرون! ‫- تو بمونیم بهتر نیست؟
‫نه! برید!
‫اون طرف.
‫بخوابید رو زمین!
‫عجب.
‫باورنکردنی بود.
‫خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫ممنون هیپوکراتس- سان، ‫از ما محافظت کردی.
‫تشکر نیاز نیست.
طوفان شن اینجا عادی محسوب میشه؟
بعضی وقتا از سرزمین باد‌های قرمز می‌گذرن
‫ولی تا حالا طوفان به این ‫سهمگینی ندیده بودم.
‫بخاطر خشکسالی بد تر شده. ‫تو این مناطق دیگه آب وجود نداره.
‫بیشتر از این کاری نمیشه کرد.
.فردا صبح دوباره امتحان می‌کنم
‫باشه.
یعنی قراره امشب اینجا بمونیم؟
‫درسته.
پس حموم چی؟ دستشویی چی؟
‫نمیشه، اصلا نمیشه!
‫اینم بخشی از ماجراجوییه!
‫هی، چـی- چان.
‫هورا!
‫هیپوکراتس- سان معرکه ست!
‫پس کیمیاگر هم یه جایی به درد می‌خوره.
‫باید زمانی رو که از دست دادیم جبران کنیم. ‫حرکت می‌کنیم!
‫چشم!
‫- آکانه، بجنب. ‫ - باشه.
‫برف داره کثیف‌تر میشه.
‫بله، زمان داره از دست میره.
‫چه گرمه!
ببخشید، برای امشب اتاق خالی دارین؟
می‌تونی هزینه شو پرداخت کنی؟
‫من کیمیاگر بزرگ، هیپوکراتس هستم.
‫خیلی قشنگه.
‫فکر کردم یه دلقکی.
‫بخاطر کمبود آب، قیمت‌ها رو بالا بردیم.
‫از حموم و سینک دستشویی نمی‌تونین استفاده کنین.
‫آب فقط برای خوردن هست.
‫عزیزم! اون هیپوکراتسه، ‫همون کیمیاگر معروف!
‫که اینطور! ازتون پوزش میخوام!
‫همین الان یه اتاق براتون آماده می‌کنم.
‫با آب گرم! به روی چشم!
غذای گرمی دارین که برای این چند نفر آماده کنین؟
‫همین الان براتون سوپ داغ میارم!
‫هیپوکراتس- سان.
چیزی نمی‌خوری؟
.ماشین نیاز به سوختگیری داره
.غذاتون که تموم شد، بخوابین
.فردا زود حرکت می‌کنیم
!به سلامت
!زیادی می‌نوشی
‫(بدون الکل زندگی معنا نداره!)
چی میگی؟
‫بازم شما دو تا!
‫به ما غذا بده.
تو کی هستی؟
زانگو- ساما رو نمی‌شناسی؟
‫واقعا که خنگی!
چی میل دارین؟
‫همونی که به انسان‌ها میدین.
‫همین الان میارم خدمتتون!
‫ببخشید منتظر شدین!
‫یوهو!
آب چی؟
‫آب تموم شده. ‫برای خودمون هم چیزی نمونده...
‫اینم با خودم می‌برم!
چته؟
‫ممنونم.
حالتون خوبه؟
میشه گفت ‫بدک نیستم.
‫راستی، شماها...
می‌خوان چیکار کنن؟
‫دقیقا شبیه وودانی!
‫برادرم همه چی رو برام توضیح داده.
‫قدرتشون زیاده.
‫با اینا، دیگه حتما می‌تونیم ‫چاه رو منفجر کنیم!
‫نمی‌خوام برام مشکلی پیش بیاد.
فهمیدم. این چطوره؟
‫همین کافیه.
‫نیازی نیست اصالتش رو چک کنی.
‫هرچه سریعتر برین.
زانگو، می‌خوای چیکار کنی؟
به تو مربوط نیست، کیمیاگر
‫شنیدم که داشتی درباره چاه قصر ‫ باران جاودان حرف میزدی.
‫جایی که شاهزاده جوان قراره ‫مراسم رو اجرا کنه.
شاهزاده ی بیهوش داره هممون رو به نابودی می‌کشونه
‫با اینکه وارث خانواده‌ی بارانه، ‫عکس العملی نشون نمیده.
‫اگه چاه منفجر بشه،
.شاید برخلاف انتظارات، آب ازش بیرون بریزه
!احمقانست
‫اجازه این کارو نمیدم!
‫لعنتی! باید بیشتر مراقب می‌بودم!
‫دوروپو، دوباره...
‫ولی میخواست از جادو استفاده کنه.
‫بعد یه مدت به حالت عادی برمی‌گرده.
‫چقد زور داری!
‫همون لحظه ای که دیدمت، ‫می‌دونستم مال این دنیا نیستی.
‫ما از یک جهان موازی اومدیم.
چیزی درباره دنیای ما می‌دونی؟
‫نه.
‫ولی افسانه‌هایی هستند ‫که از گذشته به ما منتقل شدند.
‫درباره‌ی دنیایی شبیه به دنیای ما،
‫مثل تصویر بازتاب شده روی آینه.
‫که اینطور...
‫اما در یک دوره زمانی، ‫دنیای شما متحول شد.
‫پس از اختراع لوکوموتیوها،
‫دنیای شما بسرعت پیشرفت کرد و تکامل یافت.
یعنی اینجا اون اتفاقات نیفتاد؟
‫بعد از اختراع لوکوموتیوها، ‫دنیای ما تغییر زیادی نکرده.
‫همه چی به همون کندی ‫که از قبل بود، پیش میره.
برای چی تغییر نکرد؟
‫شاید چون ما به همین ‫وضعیت فعلی قانع هستیم.
من زندگی کردن در این دنیا رو خیلی دوست دارم
‫تماشای باریدن برف برای ‫خوشحال کردن من کافیه.
‫اما دیدن چنین زیبایی‌هایی ‫داره روز به روز دشوارتر میشه.
برام سواله که چه اشتباهی رخ داده؟
هیپوکراتس هنوز برنگشته؟
‫من میرم دنبالش بگردم.
‫دیگه داره دیروقت میشه. ‫منم همراهت میام.
‫منم میام.
‫آقا، ممنون که همه اون ‫چیزها رو برام تعریف کردین.
‫عجیبه، باک ماشین که پر ذغاله.
‫هیپوکراتس- ساما بلافاصله بعد از ‫خریدن ذغال اینجا رو ترک کرده.
کجا میتونه رفته باشه؟
‫اینجا انگار بهاره، ‫خیـلی خوبه!
‫ما الان تو منطقه‌ی غنچه‌ها هستیم.
‫بزودی به خونه‌ی هیپوکراتس- ساما می‌رسیم.
‫زادگاه من هم هست.
‫خونه‌ی هیپوکراتس که از همین الان معلومه!
‫اون توپ‌ها منازل، ‫مدارس و ادارات ما هستن.
‫شبیه میوه‌های درختن، ‫چه نازن!
‫ولی...
‫خونه‌ی هیپوکراتس درست مثل ‫خودش، خودنمایی می‌کنه.
‫چقدر گستاخانه!
‫خیلی عادت بدیه. ‫نباید دستامو بهم بمالونم.
نکنه هیپوکراتس- سان به به خونش برگشته باشه؟
‫امکان نداره.
اگه پنجره‌ها بسته باشه، یعنی خونه نیست
‫چه آدم بی مسئولیتی!
‫پس برای چی این همه ازمون ‫خواهش کرد که باهاش بریم!
‫از تو خواهش نکردم!
‫به هر حال، بهتره عجله کنیم.
برای چی باید عجله کنیم؟
‫مراسم بریدن قطره ‫فردا صبح برگزار میشه.
بریدن قطره؟
‫بله.
‫برای برگشتن آب، شرکت کردن ‫شاهزاده در مراسم بریدن قطره ضروریه.
‫تنها راهش همینه...
‫زانگو و همراهش باید از اینجا رد شده باشن.
‫پس احتمالا می‌خوان به ‫بازار ساکاساتونگاری برن.
‫قصر درست پشت ‫اون کوه‌ها ست.
‫هنوز کلی راه مونده!
‫بله.
‫فکر کنم قبل از غروب برسیم.
‫عجبا، این مگس از دیروز دنبالمونه.
‫لعنتی فرار کرد.
‫این دختر واقعا ترسناکه!
‫درسته! اگه اینجا از مسیر چپ بریم زودتر میرسیم!
همونجایی که الان زدم؟
‫من بودم که اونجا نشستم!
‫ممنون که نشونم دادی.
‫ای نادان!
‫مواظب باش چـی- چان! ‫این ور نزدیک لبه ست!
‫این ور هم همونطوریه...
‫نمیشه عبور کرد، ‫دور بزن!
‫خیلی بد شد...
.‫- راه دیگه ای نداریم ‫-وای نه!
‫صبر کن! وایسا! وایسا! وایسا!
خب بگو ببینم، پسری تو کلاستون هست که ازش خوشت بیاد؟
ها؟
‫میخوام یکم صحبت کنیم. ‫هست یا نه؟
‫نیست. پسرا برام مهم نیستن.
‫یکی دو سال دیگه، حتما ‫عاشق یکیشون میشی.
‫- امکان نداره. ‫- داره!
‫الان هنوز بچه ای.
‫هیچی درباره عشق نمی‌دونی.
‫ببین کی داره به من میگه.
‫«بهم گفت روحیه آزادم رو دوست داره،
‫ولی من براش زیادی آزاد بودم.
‫خیلی ظالمه، مگه نه ‫میدوری- سان؟»
‫راست میگی، من اونارو گفتم.
‫یه لحظه! صبر کن!
.یه روزی منم خوشبخت میشم
‫رانندگی روی پلی که معلق نیست خیلی بهتره.
‫درسته!
‫اونقدر ادامه بدین تا پرت شیم.
‫چشم!
‫ها!؟
‫قلبم اومد تو دهنم.
‫می‌تونستی قبلش بهمون هشدار بدی.
‫فکر نکنم حرفمو باور می‌کردین.
خب حالا چیکار کنیم؟
‫منتقل میشیم.
چی؟ توسط کی؟
‫این بهتون اجازه میده زیر آب نفس بکشین. ‫ضد آب هم هست.
زیر آب؟
‫بیاین با هم بریم.
‫خیل‌خب.
‫خطرناکه!
‫امتحان می‌کنیم!
‫بسیارخب، منم به مسیرم ادامه میدم.
‫سطح آب در این مناطق هم پایین اومده.
جناب وزیر کجان؟
‫همین الان به دیدن شاهزاده رفتند.
‫- کلید. ‫ - بله قربان.
شاهزاده هنوز نیومده؟
‫بله...
‫رون هم که معلوم نیست کجا غیبش زده.
‫واقعا که. کامادوما- ساما ‫ آدم وظیفه نشناسیه.
در حال خوابیدن، اونم وقتی که شاهزاده درون یه عروسک زندانی شده.
مگه قرار نبود در روز قبل از مراسم
شاهزاده به بدن خودش برگرده؟
‫قرار بود همینطور باشه.
‫بریم به مراسم.
کجاست؟
‫در چاه ساکاساتونگاری برگزار میشه.
شاهزاده اونجاست؟ یعنی حالش بهتر شده؟
‫معلوم نیست...
‫فقط با دیدنش میشه فهمید.
‫خب، چطوره اول برسیم به ساکاساتونگاری.
‫بازم این مگس...
‫بله، منم. ‫یک دانش آموز حتما میتونه تشخیص بده.
‫عجب سیبیل خفنی داره!
‫خوشم نمیاد، دورش کن.
‫اوه، ببخشید. ‫پیشته!
‫خیانتکار!
گربه؟
‫کامادوما- ساما عاشق گربه‌ها ست.
‫افرادی که از بیرون میان ‫ باید در این مکان بازرسی بشن.
بازرسی؟
‫مثل بازرسی مهاجر‌ها.
‫بعدی!
‫اینجا بایستید.
این محموله چیه؟
‫گرمکن هستش، ‫برای شرکت در مسابقه.
‫خوش آمدید.
‫صبر کن!
‫اجازه ندارن داخل بشن!
‫- گوروبه! ‫- راست میگی!
‫محاکمه آغاز میشه.
محاکمه؟ «گربه»، خودتی؟
تو الان به من خندیدی؟
نه نه. به هیچ وجه.
‫راستی، یه چیزی برات دارم.
‫ایناهاش.
ماهی با پنیر
‫بفرمایین.
‫آفرین، آفرین.
.واقعا که جادوگری
‫آهای! ‫نذارین خامتون کنه!
‫محاکمه ست، محاکمه!
‫تو!
‫گناهکار.
چرا؟
‫لطفا صبر کنین، اون...
چی؟ مگه آکانه چیکار کرده؟
تو دُم یه گربه ی بیگناه رو کشیدی
واقعا؟
‫بنابراین، تو رو به کشیده شدن دُمت محکوم می‌کنم!
دیگه انجامش نمیدی؟
‫نمیدم! نمیدم! قول میدم!
‫نشانه‌ی عشق!
‫چـی- چان، زیادی خندیدی.
‫دیگه گوروبه رو اذیت نکنیا.
‫هیجان‌انگیزه!
میشه بریم مغازه‌ها رو ببینیم؟
پس مسابقه‌ی گرمکن چی میشه؟
‫حالا یکم گشت و گذار که مشکلی نداره!
‫خیلی بچه‌ای.
اینو باید کجا ببرم؟
‫اونجاست.
‫من میرم سمت چادر گربه‌ای، اون پایین.
‫خیلی دور نشو.
‫اطاعت!
‫چه سریع.
اون چیه؟
‫چاهِ باران جاودان.
‫جاییه که شاهزاده باید برای ‫اجرای مراسم بریدن قطره آماده بشه.
‫بفرمایید.
امم، ‫گرمکن با کیفیت‌ایه،
‫با گل همیشه‌بهار رنگ شده، ‫خیلی گرم و نرمه...
‫کامادوما- ساما هنوز بیدار نشده.
‫شاهزاده هم هنوز به حالت عادی برنگشته.
‫ولی مراسم باید صورت بگیره...
‫هر طور که شده!
چجوری قراره بریم داخلش؟
‫کامادوما- ساما!
‫ببین، اینا صدف‌های سلطنتی‌ان.
‫با شراب خیلی خوب میشن. ‫میخوای با این تاخت بزنی؟
‫دستمال مرطوب سوپر کارآمد.
‫این خیلی خوب گرم می‌کنه.
و این، معامله می‌کنی؟
چـی- چان، کدوم ور رفتی؟
‫میگن شاهزاده برگشته.
‫واقعا که. نگران شده بودم.
‫گفته بودن بیمار شده.
‫چه مریض باشه چه نباشه، ‫تا وقتی مراسم رو انجام بده مشکلی نیست.
‫راست میگی.
تا حالا شده مراسم بریدن قطره خراب بشه؟
‫بله، فقط چند بار در طی سال‌ها.
اگه خراب بشه چی میشه؟
‫آهای! ‫یکی اون بچه رو بگیره!
‫لعنتی!
‫- خودشه! ‫- برو دنبالش!
‫بجنب!
‫اون پسره، فکر کنم بشناسمش.
‫ما تو یک کلاس بودیم.
‫اسمش رون هست.
‫همیشه می‌خواست با من بحث و جدل کنه.
بعد از فارق‌التحصیل شدن؟
.من همیشه می‌خواستم یه کیمیاگر بشم
!پس منم بزرگترین جادوگر دنیا میشم
‫شنیدم که از اون به بعد، ‫یکی از شاگردای کامادوما- ساما شده.
‫درحالی که ظاهرش به هیچ وجه اینطور جلوه نمیده.
‫یه ایست بازرسی دیگه.
‫اونا حتما جلوشو می‌گیرن.
چرا؟
‫به نظر میاد گربه‌ها خوابن.
‫موش زره‌ پوش هم اینجاست...
‫آره، پس زانگو هم هست.
‫یکم خوراکی دزدیدم.
‫دیگه وقتشه.
چه نقشه‌ای دارن؟
‫الان لبخونی می‌کنم.
‫حرکت نکن.
!مشکلی پیش نمیاد»
‫با این مهمات جدید، موش زره پوش ‫ به راحتی چاه رو منفجر می‌کنه.
«‫قراره خوش بگذره!
‫قضیه جدیه! می‌خوان چاه رو منفجر کنن!
چقدر جدی؟
‫اون چاه،
‫این دنیا بهش وابسته ست.
چیزی نمی‌خوری؟
‫می‌دونم چه حسی داری، ‫ولی مگه نمی‌خوای انجامش بدی؟
اون چاه باید محو بشه»
«‫تا عذاب من خاتمه بیابه. ‫مگه نه؟
‫سوسک‌های شبتاب دارن می‌میرن.
‫خب که چی؟ ‫اونا فقط یه مشت سوسکن!
چت شده؟
عصبانی شدی؟
‫به هر حال مهم نیست.
چیکار می‌کنین؟
‫ورود به اینجا قدغنه!
‫کامادوما- ساما!
‫به موقع رسیدین! ‫زود باشین شاهزاده رو...
‫خوب خوابیدم.
‫بزارین یک چیز رو براتون روشن کنم...
‫اون شاهزاده نیست.
‫فقط یه حقه‌ی جادوییه.
‫ظاهر واقعیش فرق داره.
پس کجا موندن؟
‫خب، همینجا منتظر می‌مونم تا بیان.
‫عجب سودی کردم.
‫فایده نداره، ‫ما به تنهایی نمی‌تونیم جلوشونو بگیریم.
‫اسلحه اگه مهمات نداشته باشه، بی مصرف میشه.
‫من یه راهی پیدا می‌کنم تا حواسشون رو پرت کنم.
‫در اون حین، گلوله رو بدزد.
‫نکنه که این یارو...
‫یه برادر مگس دیگه ست.
‫مگسی که هویج دوست داره؟ عجیبه.
‫برادر؟!
‫دیگه واقعا دارم از درون مگس میشم!
‫چه دل و جرعتی داره.
‫شاید اون گردنبند لنگر داره زیادی خوب کار می‌کنه.
می‌خوای چیکار کنی؟
انجامش میدی؟
نمی‌خوای فردا جلوی جمعیت انجامش بدی؟
‫هی، زانگو!
فکر کردی می‌تونی منو درک کنی؟
‫نمی‌تونم درک کنم! ‫نمی‌تونم، ولی...
‫تو فقط یه جادوگر قلابی هستی.
تنها کاری که انجام دادی، تبدیل کردن .من به این هیولای نفرت‌انگیز بود
‫معذرت می‌خوام...
‫ولی، من تمام سعیمو کردم!
‫برای رضایت تو، ‫برای رضایت شاهزاده‌م!
!آهای، یه کاری بکن
تو مگه جادوگر نیستی؟
...ولی، ولی
!خودت بهم گفتی که می‌تونی
!بدنم رو بهم برگردون
!زود باش
.من زانگو هستم !دیگه شاهزاده نیستم
‫کامادوما- ساما بزودی بیدار میشه.
‫تنبیهم می‌کنه.
چطوره کامادوما رو هم منفجر کنیم؟
‫نه، نمیشه!
‫دست نگه دار!
‫مگه اون چاه ارزشمند نیست؟ ‫نابودش نکن.
‫دخالت نکن.
‫بدون آب چاه، کل جهان دچار خشکسالی میشه!
‫خفه شو! خفه شو! ‫این به تو مربوط نیست!
‫رون، خیلی وقته همدیگرو ندیدیم.
چی میگی؟
‫من کسی به اسم رون نمی‌شناسم.
‫می‌دونم که هنوز اسمتو فراموش نکردی.
‫اگه اون چاه خراب بشه، ‫اتفاق‌های خیلی بدی میوفته.
‫جنگلی که توش بزرگ شدیم ناپدید میشه.
خانواده و دوستامون آسیب میبینن
‫تو دوست من نیستی!
‫من تو رو دوست خودم می‌دونم.
‫چی؟ مثل اینکه رون و شاهزاده به اینجا نزدیکن.
‫- واقعا؟ ‫- همین الان باید بریم دنبالشون.
‫خیر، شاهزاده باید خودش تصمیم بگیره.
‫ولی اول باید جادو غیر فعال بشه...
‫خفه شو! خفه شو!
‫فکر نکن اسم منو می‌دونی، فسقلی!
‫رون!
‫هیپوکراتس- سان!
‫آکانه!
‫هیپوکراتس- ساما!
‫مواظب باش. بهش فضا بدین.
‫پیپو، هویج.
‫باشه!
‫رون!
‫بریم بیرون!
‫هیپوکراتس- ساما!
‫نگه دار! بزار برم!
‫سعی کن جلومو بگیری.
‫اگه الهه‌ی نسیم سبز هستی، جلومو بگیر.
‫اونا ترسیدن...
‫قدرت انجام هیچ کاری رو ندارن...
‫درست مثل تو.
‫نه!
‫وقت زیادی واسه زنده موندن ندارن.
‫دلیل نمیشه!
‫محکم بچسب. ‫می‌خوام از دیوار رد شم.
‫برو کنار.
‫لازم نیست این کارو انجام بدی!
‫جوخه اول، بالا! ‫بقیه از پایین برید.
‫حتما می‌ترسی.
‫از مراسم بریدن قطره می‌ترسی.
‫بخشی از سرنوشتت بود.
‫ولی نمی‌خواستی قبول کنی.
‫پدرم، پدربزرگم، ‫و جدّم همگی موفق شدن.
‫می‌دونستم که یه روز نوبت من میشه.
‫ولی یه روز دیگه نمی‌خواستم پادشاه باشم.
‫پدر و مادرم رو از دست داده بودم.
‫از قصر بیرون میزدم و به شهر نیبی می‌رفتم.
‫با آدمای بدی آشنا شدم که تو خیابون‌های ‫اون شهر زندگی می‌کردن.
‫با نزدیکتر شدن به زمان اجرای مراسم،
‫خشم و ترس درونم بیشتر می‌شد.
‫قبل از اینکه کامادوما به خواب یک ساله بره،
‫خیلی نگران من شد.
‫و من رو درون اون عروسک فلزی زندانی کرد.
‫فکر کردی اگه اون چاه نابود بشه، ‫ترس و خشم تو هم ناپدید میشه؟
‫من برای اجرای مراسم کمکت می‌کنم.
‫همه میگن که من الهه‌ی نسیم سبز ام.
‫خودتم همینو گفتی.
‫پس من کمکت می‌کنم. ‫همه چی درست میشه.
‫من قبل از رسیدن به اینجا، ‫از روستاها و شهرهای زیادی رد شدم.
‫اونقدر زیبا بودن که غافلگیر شدم.
‫رنگ‌های این دنیا خیلی زیبان!
‫در دنیای من، علم خیلی پیشرفت کرده.
‫درسته که زندگی رو راحت کرده، ‫اما در عین حال زندگی بی‌رنگ شده.
‫دوست دارم دوباره با رنگ گل‌ها ذوق کنم...
‫دوباره عاشق ستاره‌های شب بشم.
‫چنین چیزایی تو دنیای من فراموش شده.
‫پس لطفا،
‫از این دنیا محافظت کن.
‫تنها کسی که میتونه، تویی.
‫دیگه زانگو نیستی.
‫من برگشتم.
‫شاهزاده برگشته!
‫ببخشید تنهات گذاشتم. ‫ترسیده بودی؟
‫نه.
‫هیپوکراتس- سان.
‫می‌خوام که شاهزاده هم یه گردنبند لنگر داشته باشه.
‫می‌دونم که ساختنش روند پیچیده‌ای داره...
‫ولی همین لنگر بود که به من شجاعت داد.
هیپوکراتس- سان، ‫می‌تونی از پسش بر بیای، مگه نه؟ ‫ناسلامتی بزرگ ترین کیمیاگر دنیا هستی.
‫ولی برای ساختنش، به آزمایشگاهم نیاز دارم.
‫ببخشید، چـی- چان.
‫عیب نداره. زود باش سوار شو.
اون چیه؟
‫سوختی ارزشمند که از مدفوع اژدها ساخته شده.
مدفوع اژدها؟
‫پرواز می‌کنیم.
‫آزمایشگاه طبقه بالاست.
‫آتیش رو روشن کردم.
‫به آرامی...
‫خوب هم بزن.
‫باید مهتاب رو جذب کنه.
‫ولی مهم تر از همه،
‫- دل به کار بده. ‫- باشه.
‫هیپوکراتس- ساما.
‫همینطوری ادامه بده.
راستی، بعد از اون شهر برفی کجا غیبت زد؟
‫رسیدیم.
‫کامادوما- ساما.
‫وقتشه حاضر شین.
آماده‌ای؟
‫ایست! ‫اوه، ایشون هیپوکراتس- ساما هستن!
‫با اجازه.
‫- اینجا چی می‌خوای؟ ‫- مشکلی نیست.
‫آکانه.
‫ببخشید، دیر کردم.
‫این گردنبند لنگره. اجازه میدی؟
‫بله.
‫منم یکی دارم.
‫هر وقت امیدت از بین رفت، ‫این بهت کمک می‌کنه جلو بری.
‫منم به کمک همین تونستم ادامه بدم،
‫و بعد با تو آشنا بشم. ‫باور کن.
‫باور می‌کنم.
‫شنل الهه نسیم سبز رو بهش بدین.
‫چشم.
اگه... اگه مراسم موفقیت آمیز نباشه چه اتفاقی میوفته؟
‫جانش رو از دست میده.
ها؟
‫ولی این فداکاری بیهوده نخواهد بود.
‫تمام دنیا تا نسل بعد، از آب بهره‌مند میشه.
‫خانواده سلطنتی از این طریق به آب مرتبطه.
در ضمن، خود شاهزاده هم
‫از این موضوع خبر داره.
می‌ترسی؟
‫نه...
چی؟
‫مراسم شکست خورد.
‫باید زندگیم رو هم فدای این چاه بکنم.
‫صبر کن! این ظالمانه ست!
‫تمومش کنین!
مگه تو دنیای شما هم ظلم وجود نداره؟
‫اشکال نداره، آکانه.
‫ممنونم، خدانگهدار.
‫آکانه!
‫موفق شدی، پادشاه.
‫عزمِ شاهانه‌ی خودت رو نشون دادی.
‫تبریک می‌گم.
‫باید ازش قدردان باشی.
‫دختر شجاعیه.
‫بله.
‫اینم از این.
‫آکانه!
‫مشکلی نیست. دیگه سقوط نمی‌کنیم.
‫آکانه، برو کنار! ‫باید قطره‌ها رو بِبُرم!
جای دست رو دیوار، 600 سال پیش توسط .الهه‌ی نسیم سبز به جا گذاشته شده
‫تازه تعمیر شده بود...
‫به نظر میاد همه الهه‌ها یه جا لیز میخورن.
‫باید لنگر رو بهت برگردونم.
‫نیازی نیست.
‫اون دیگه ناپدید شده.
‫لنگر بهت یه فرصت داد.
‫اما تو با اراده‌ی خودت ادامه دادی.
پس همش یه حقّه بود؟
‫بی ادب! ‫هرچقدرهم وسایل کارایی زیادی داشته باشن،
‫در آخر، مهمترین چیز ‫قلب کسیه که ازشون استفاده می‌کنه.
‫من که هنوز قانع نشدم.
‫- وقتشه بریم. ‫- آره.
‫با اجازتون...
‫خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫هیپوکراتس- ساما!
حسودیت شد؟
‫احمق.
‫آکانه، بیا.
‫این هدیه ایه که از طرف شاه داده شده.
‫خیلی ممنون.
‫- پیپو. ‫- بله.
.‫3 روزه که خونه نیستیم ‫حتما میدوری- سان نگران شده.
‫درسته.
‫مشکلی نیست.
‫یک روز در این دنیا معادل یک ساعت در دنیای شماست.
واقعا؟
اگه یه روز برگردیم چی؟
‫ما اینجا نخواهیم بود.
‫ولی این دنیا سر جاش میمونه.
‫همینقدر کافیه.
‫صدای موسیقی شما رو راهنمایی می‌کنه.
‫خب، لطفا سریعتر برید. ‫پشت سرتونم نگاه نکنید.
‫آکانه- سان! چـی- سان!
‫ممنون هیپوکراتس- سان، پیپو!
اوه! تمام این وقت اونجا بودی؟
‫چـی- چان، من میرم خونه.
‫باشه، به سلامت.
تو کی هستی؟
‫همون مشتری قبلی.
‫شما این چراغ رو پیشنهاد دادی.
‫بردمش خونه، شگفت‌انگیزه!
‫برای همین می‌خواستم بخرمش.
‫آه، وقتی برگشتم ناپدید شده بودی.
‫همینجوری رها شده بودن، ‫پس یه گلدون از آشپزخونه اوردم.
‫مالِ خودت.
میشه یکم حواست به مغازه باشه؟
‫میرم بخوابم.
‫صبر کن!
‫یه چیزی بنواز که به خوابیدن کمک کنه.
‫- برگشتم. ‫- خسته نباشی.
‫مامان، ممنون بابت هدیه‌ی تولد.
‫مامان،
دنیا خیلی بزرگه، نه؟
‫بزرگه.
‫دنیا زیباست، مگه نه؟...
‫زیباست.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫،بعد از دیدن مادرم ‫.بلافاصله خوابم گرفت
‫.دنیای من یکم گسترده تر شد
...حداقل من همچین حسی دارم
.شاید
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.