..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫من مثل گل آفتابگردانی بزرگ،
‫مرگ رو به سمت خودم کشیدم.
‫«شغال‌ها و کرم‌های شب‌تاب»
‫با روحیه‌ای لگدمال شده ‫اطراف خیابان‌ها پرسه زدم،
‫تا کلاهی پیدا کنم.
‫آفتاب به سرمای پیاده‌روها چیره می‌شد،
‫کماکان که گرمای پشت هدفونم، ‫خنکی پاییز رو به کام مرگ می‌کشوند.
‫با صدای جریان امواج آبی،
‫به صافی دریاچه‌ی تیره و تاری ‫که توش غرق شد.
‫همین روزها بود که دختر آواز می‌خوند.
‫در حالی که مرد تمام روزهای شاد شکرگزاری رو ‫در چاه ناامیدی غرق‌شده می‌دید.
‫کسی نمی‌تونست بغض کنه، ‫یا عصبانی بشه.
‫با ترانه‌ای که توی گوشم بود ‫شروع به قدم زدن کردم،
‫از کنار تابلوی روز جهانی ناچو گذشتم.
‫توی باری توقف کردم.
‫با حس ناتوانی.
‫ترانه‌ی «بپا که نامزد چارلی اومد» ‫از بلندگو پخش می‌شد؛
‫با تمام نت‌های دوگانه‌اش.
‫این روزهای اخیر...
‫سعی داشتم به فاصله‌ای که ‫بینمون افتاده عادت کنم.
‫از بابت عوارض این دوری خودخوری کردم.
‫برای خودم توی اینترنت می‌چرخم.
‫درمورد تیم مت می‌خونم.
‫و درمورد... همون مت می‌خونم.
‫جدول بازی‌ها و خبرگزاری‌های ‫مرتبط با سرطان رو می‌خونم.
‫به عکس اولین دندون‌هام خیره می‌شم؛
‫به سلفی‌های مراسم ختمم،
‫به اشتباهات زندگی ناکامم.
‫تعجبی نداره که برای گفتن ‫«دوستت دارم» مخففی تعریف شده:
‫شکلی قرمز و قلمبه از قلب.
‫فقط با مجموعه‌ای از هدایا ‫می‌شه این حجم از درد رو پنهان کرد،
‫بدون اینکه پلاسمای زیادی از دست بدیم.
‫دختری توی خیابون برادوی و پرنس ‫شکم بارداری بامزه‌ای داشت.
‫دختری توی خیابون و بلیکر می‌گفت:
‫«من که دیگه از سوهو خسته شدم.»
‫با لیست آرزوهای چین خورده‌اش؛
‫یا لبخند چاپلوسانه‌اش.
‫هوای گرم رو از بین دندون‌هام رد می‌کردم.
‫من هر کسی رو حریف می‌شم.
‫همه این رو می‌دونن.
‫همیشه در دسترسم.
‫من رو یادت بمونه؛
‫این هوا رو،
‫این آقایون فنی‌کار رو.
‫بین آهنگ‌هام جایی که دوست دارم رو ‫پیدا می‌کنم و بعد ازش میام بیرون.
‫سوار اتوبوسی می‌شم.
‫سوار اتوبوس دیگه‌ای می‌شم.
‫نمی‌دونم دنبال چی می‌گردم.
‫دارم می‌سوزم.
‫به پیشخدمتی که اسمش ویرجینیاست می‌گم ‫هیچ‌کس اسمش به قشنگی اون نیست.
‫بهش می‌گم تمام دوستانم قراره ‫اسم بچه‌شون رو بذارن ویرجینیا.
‫به خدا.
‫خوشم نمیاد با بچه‌های دوستانم صحبت کنم.
‫برای خودم قدم می‌زنم.
‫شهر پر از نوجوان‌های امیدواره که توی مترو ‫ترانه‌های «مارون ۵» رو می‌خونن.
‫به بالاترین درجات ‫عشق الزام‌آور آینده رسیده بود.
‫درحالی که واژه‌ی «اراده» رو ‫با تأکید تلفظ می‌کرد.
‫عشق وابسته به وجه شرطی ‫صرفاً رویایی از زمانه‌ی دیگه‌ست.
‫ناکامله.
‫که منم درگیر چنین چیزی بودم.
‫دیشب از مواد شوینده ایرلندی استفاده کردم،
‫از همون‌موقع این خارش کوفتیم بند نیومده.
‫حرف‌های خانمی بود.
‫توی سن‌نیکلاس خیابون صد و سی و نه،
‫پای تلفن همچنان می‌خارید، ‫پس لابد راستش رو گفته.
‫زندگی‌های زیادی توی مترو جریان داره.
‫بقیه که تلویزیون نگاه می‌کنن، ‫منم توی خونه‌شون می‌مونم.
‫با صدای بی‌پایان جیغ زنان،
‫و رژه‌ی بزرگان سابق، ‫حتی قطعه‌های کارمینا بورانا؛
‫تا صدای خنده.
‫و تماشای اینترنتی فیلم.
‫حتی جای دیگه‌ای توی اتوبوس،
‫که همچنان همه مشغول ‫تماشای تلویزیون هستند.
‫فریاد این زن...
‫تمومی نداره.
‫هنوزم از تماشای نور خورشید ‫از پنجره‌ی اتوبوس بین‌شهری لذت می‌برم،
‫از آفتاب ترسیده و هراسان،
‫از گلدسته‌های شهر بوفالو،
‫از خورشیدی که به آرومی طلوع می‌کنه، ‫یا غارنوردی و پایانه‌ی جنوبی بایرون پلازا.
‫یا جایی که زمزمه‌های مردم ‫رنگ و بویی از تطهیر نداره.
‫گله‌ای از جنس آسمان،
‫که بر فراز گرین‌فیلد مه‌آلود پر گشوده.
‫و پرندگان مشکی‌رنگی که انگار ‫دم‌دمای صبح به نشان سوگواری،
‫مثل یک نقاشی سیه‌نما به آسمان می‌پاشند.
‫منی که توی اتوبوس لاگواردیا نشسته‌م.
‫و نوری به صورتم ساطع می‌شه.
‫منی که توی اتوبوس راچستر نشسته‌م.
‫سلام دنیای عزیزم.
‫منی که توی اتوبوسم...
‫ای خدا، مگه تمومی داره؟
‫از شما می‌پرسم.
‫هر از گاهی تصوری بهم دست می‌ده.
‫کسی نمی‌دونه که من، منم.
‫پس نگران چی باشم؟
‫انگار که این کالبد نوعی لباسه ‫و من تحت چنین پوششی می‌چرخم.
‫خورشید هارلم که موسیقی هیپ‌هاپ ‫دهه‌ی نود رو تداعی می‌کنه.
‫من و کفن تابستان از دست داده‌ام.
‫در سلطنتی خالی از ناامیدی.
‫با افسار کوتاه سگ‌ها.
‫با قطرات آبی که نور ازش نشت می‌کنه،
‫و در ایوان کنار پیاده‌رویی ‫با نگاهش می‌پرسه:
‫«مایلم بدونم چقدر از عمرم باقی مونده.»
‫من می‌دونم.
‫راستش نمی‌دونم.
‫با آوای جیرجیرک‌های شبانه‌ی این حوالی،
‫که مثل صدای ماشین پلیس ‫آمیخته با مویه‌ست.
‫که از چیزی به چیز دیگه‌ای می‌رسه.
‫یا حتی ترک‌های گچ.
‫جسم دوست‌داشتنی تو،
‫صرفاً...
‫نوعی پوششه.
‫«پرنده‌ای می‌خواد برینه توی کفشم»،
‫چنین نامه‌ای برام نوشته بودی.
‫که عکسی ضمیمه‌اش کرده بودی.
‫ولی من همچنان با اون پرنده ‫همدردی می‌کردم.
‫و این آقایی که توی بار بهم می‌گه:
‫«دوبرونیک قبلاً شهر اشباح بوده.»
‫با پایان نفس‌گیر یک غروب.
‫ولی من راکتور مادرزادی هستم.
‫و دوباره نفسی که پایان غروب ‫ازم گرفته بود رو پس گرفتم.
‫مثل کیسه بکسی که تاب می‌خوره، ‫یا مگسی که کسی پسش زده؛
‫که عاشق گرمای بدن انسانه.
‫روحت قبل شروع هر روز ‫این بدنت رو فرا می‌خونه.
‫مثل موقع تاکسی گرفتن.
‫و انگاری که هر روز...
‫تاکسی بی‌توجه رد می‌شه.
‫از کنارت می‌رم و سر از دل شب در میارم.
‫تو که می‌دونی کسایی مثل من ‫شب از کجاها ممکنه سر در بیارن.
‫اونم بعد هفت ساعت که وارد بار می‌شی ‫و آقایونی اونجا ازت می‌پرسن:
‫«فرق بین شغال و کفتار چیه؟»
‫گمونم مثل گهواره‌ای باشه. ‫که دنیا ما رو توش نگه می‌داره.
‫فکر کنم.
‫خطاب به خودم.
‫خطاب به من.
‫از این آقایون گذرا و شک و ظن‌هاشون.
‫با صدای خنده‌هاشون که ‫شبیه ناله‌های شغاله.
‫داستان پیدایشی که به شکستی بدل شده.
‫سرسخت.
‫بی‌رمق.
‫و سوار بر قطار برقی به مقصد جنوب، ‫افکارم به سمت ناهنجاری سوق پیدا می‌کرد.
‫و بعد فکر می‌کنم.
‫تمام وقت بهش فکر می‌کنم.
‫درگیرش می‌شم.
‫فکر و ذکرم می‌شه.
‫و نسیمی که با صدایی گرفته ‫می‌گه «آب طغیان کرده، آب طغیان کرده».
‫مثل اون آقایون توی بار...
‫که بی‌وقفه آواز می‌خونن.
‫یک شب گرت انقدری کامپاری خورده بود که باهاش ‫می‌شد قایق اسباب‌بازی‌ای رو به آب انداخت،
‫و بهم نشون داد که معماری ‫ساختمون اتحادیه‌ای غربی موقع غروب...
‫شبیه ماکتی از خودش و آدمه.
‫که منظورم...
‫خودتی.
‫کاش بودی و ابرهای کومه‌ای‌بارای ‫بر فراز رودخانه‌ی هادسون رو می‌دیدی،
‫یعنی در این حد دیدنی بود.
‫و برام سوال بود:
‫چرا هوای محله‌ی چینی‌ها ‫از بقیه‌ی شهر گرم‌تره؟
‫بعد متوجه شدم اژدهایان برادوی شرقی،
‫گاهی با بازدم شعله‌ای بیرون می‌دن،
‫که روی آب و هوای بخش شرقی تأثیر می‌ذاره، ‫خلاصه متوجه شدی.
‫یادت نره که...
‫اینجا جزیره‌ست.
‫گاهی اوقات طوفانیه.
‫گاهی مثل جسمیه...
‫که شعله‌وره.
‫هوای مه‌آلود این شهر رو حس کن که چطور ‫مدِ مهارت‌ها و استعدادهات،
‫چطور جزر استخوانی و بی‌ثمر رو ‫با خودش می‌شوره و می‌بره.
‫ولی باز دلتنگ کرم‌های شب‌تاب ‫پارک ترابیکای نیویورک می‌شم،
‫همین مثلث‌های کوچیک که ‫نوک انگشت‌های گرت روشن و براق می‌شن.
‫حتی دلتنگ صدای آوازی که ‫یهویی به گوشمون می‌رسید:
‫«ای برادوی عجیب و غریب».
‫با خودم می‌گم...
‫شاید منم از این خزعبلات ‫هالیوودی خوشم نمیاد، ولی...
‫با خودم می‌گم...
‫حتی اگه مشکلی نباشه،
‫همیشه‌ی خدا باید مشکلی پیش بیاد.
‫نورشون صورتم رو براق می‌کرد.
‫خشکیده و بی‌نفس از بین ‫کرم‌های شب‌تاب گذشتم.
‫انگاری که منم...
‫شعله‌ور شده بودم.
‫انگار هرگز درمورد چنین معجزه‌ای ‫چیزی نشنیده بودم.
‫تا اون لحظه واقعاً نشنیده بودم.
‫هوای شهر با احساس عجز گره خورده بود.
‫دقیقه‌ی بعد،
‫از کنار پیاده‌رو صدایی در حال رد شدن گفت:
‫«جون تو اولین بارم بود آبجو می‌خورم پسر.»
‫«گمونم دختره...
‫افسردگی حاد داره.»
‫«وقتی هوا خیلی گرم بشه آدم تشنج می‌کنه.»
‫«دروغ، دروغ، دروغ.»
‫توی این شهر گرم همه دروغ می‌گن.
‫داشتم پشت آقایی راه می‌رفتم که ‫برگشت به خانمش گفت:
‫«با این پایی که تو داری، ‫نبایدم دمپایی لاانگشتی بپوشی.»
‫بعد دختر چمدون به‌دست رد شد.
‫مجسمه‌ی آدام کلیتون پاول که روی ‫صورت برنزی‌اش نور خورشید تابیده بود.
‫افق زردرنگ که توی شهر دیده می‌شد.
‫اغذیه‌فروشی.
‫شکاکی شهروندان.
‫بحث‌های ورزشی.
‫کالباس سرد.
‫و نمک و فلفل.
‫حال و هوای غیرقابل توضیح.
‫ماهی‌گیری...
‫توی قابی کنار تصویر مالکوم ایکس قرار گرفت.
‫که یک دستش چوب ماهی‌گیری ‫و دست دیگه‌اش ابزارش بود.
‫برگردیم سراغ باران آخر تابستان.
‫که عین حس برگشتن از سر کار برای من بود.
‫از بین گندراسوهای شهر،
‫و شکوفه‌ها،
‫و بوی تلخی که می‌داد.
‫به تو فکر می‌کنم.
‫و به بارونی که بعد عروسی فین بارید.
‫دختری که توی ایستگاه غربی اتوبوس ‫بین صدای طوفان روی زمین نشسته بود،
‫و از زمین و زمان گلایه می‌کرد.
‫فرداش باهام تماس گرفتن ‫و گفتن متهم به جرمی شده.
‫توی فروشگاه اختصاصی بود.
‫البته ارزش لاف زدن نداره.
‫و بچه‌هایی که بدون اجازه ‫از گیت تردد می‌پریدن و با خودم گفتم:
‫لابد اون اول شروع کرد.
‫نمی‌شه به حرف کسی اعتماد کرد.
‫مثل فنجان قهوه‌ای که ‫بعدازظهری رو برام نابود کرد،
‫و بهت گفتم:
‫«وقتی لمسم می‌کنی...»
‫که بعدش تو خندیدی.
‫عه...
‫اونجا بود که گیج شدم.
‫هشتاد بلوک رو پیاده طی کردم.
‫از صحنه‌های فیلمبرداری داغون گرفته،
‫تا دکل گوشی‌های هوشمند.
‫یا کسایی که سرشون توی نقشه‌ی گوگل بود، ‫یا اون آتیش‌نشون‌های شوخ و شنگول.
‫و خانمی که پنج ثانیه حرفش با ‫اون آقا رو قطع کرد تا بهم بگه:
‫«چه خوشگل شدی تو.»
‫ماشینی رو دیدم که مثل اسبی بود ‫که توی جنگل کشته شده بود،
‫به طرف شمال می‌بردنش.
‫مثل مرضی گرمسیری بود،
‫که آدم توش از گرما می‌پخت.
‫نزدیک بود روی پنجه‌ی پا زمین بخورم.
‫سرم توی کتاب بود.
‫برای خودم نوشیدنی پاستیس سفارش دادم.
‫درحالی که غمگین بودم.
‫خسته از نیازمند بودنم ‫فقط و فقط قدم زدم.
‫و با خودم مرور می‌کردم.
‫برادرم هیچ خاطره‌ای ازم نداره،
‫بهم می‌گه من براش وجود ندارم، ‫ولی الآن...
‫از چنین مغالطه‌ای حیرت می‌کنم.
‫و همچنان به راهم ادامه می‌دم.
‫با شادی همیشگیم.
‫موشی سیاه‌پوش و عزادار،
‫که چیزی نپوشیده بود.
‫مرور می‌کنم،
‫که زندگی من مثل توپ مشت‌زنیه.
‫مثل یک مهتابی چشمک‌زن ‫در عین حال وجود داره و نداره.
‫مثل چراغ‌های نئونی خراب ‫که وقتی روشن می‌شد یعنی بودم،
‫بعد نبودم،
‫بعد بودم.
‫تمثال‌های نوامبر رو با خودم مرور کردم؛
‫متارکه‌ی ناموفق.
‫برادرم می‌گه شاید برای ما ‫آینده‌ای باشه، منم می‌گم:
‫«تو کی انقدر عوض شدی؟»
‫بدون امید توی پیاده‌رو قدم می‌زنم ‫و یواشکی مکالمات بقیه رو گوش می‌دم.
‫ «سازوکار پشتیبانی می‌خوام.»
‫زنی بین خیابان هشتم و ششم این رو گفت.
‫لابد مشکل نشتی گاز داره.
‫می‌خواستم از خدمات خودم بهش پیشنهاد کنم.
‫زمانی توی خونه‌ای زندگی می‌کردم ‫که روی هیچ‌چی بنا شده بود.
‫زیر اون خونه عملاً باتلاقی از ‫میکروب ساکنین اون خونه‌ها بود.
‫مثل هر آینده‌ای بدون پایه و اساس بود.
‫با هوای فاسد.
‫«عه، من برخلاف مادرم ‫زیاد اهل تلویزیون نیستم،
‫من فقط برای اون روشنش می‌کنم و ‫بعد چند ثانیه نگاه کردن راهم رو می‌کشم.»
‫مردی این رو گفت که داشت ‫به طرف خیابون جین حرکت می‌کرد.
‫خوابم می‌بره و سحر دوباره بیدار می‌شم ‫تا طلوع خورشید رو ببینم،
‫تا افق روتکو رو ببینم.
‫البته دلم رو الکی خوش کردم.
‫نوک ساختمون‌های مخروطی‌شکل ‫به آسمون دوخته شده.
‫انگار بهش اشاره می‌کنه.
‫بهش توجه می‌کنه.
‫دوباره بیدار می‌شم.
‫بعد گل‌های اطلسی صبح‌گاهی ‫شهر رو می‌بینم.
‫گل‌های بغونیا.
‫کاهش رطوبت شدید، دوشنبه‌ی بدون کافئین، ‫افزایش ترافیک اختاپوس‌شکل شهر.
‫اخبار غم‌انگیزی که روی صفحه‌ی این ‫دستگاه قابل‌حمل سوسو می‌زنه.
‫مثل تراوش ملین جی‌ایزی ‫یا گروه ایگلز از شیشه‌ی وانتی.
‫که مثل سایه‌های لکنت ناامیدی تخلیه می‌شن.
‫که از مکالمات ما رنگ رو می‌دوشن.
‫جوری که آب شور دریا با آسمان ‫دست‌کاری‌شده گلاویز می‌شود.
‫یا اخبار ناگوار از ستارگان چکیده...
‫و باد موهایمان را حالت داده...
‫و به سبیلی برقع‌پوش بدل می‌سازد.
‫چهره‌هایمان به زیبایی...
‫در هم می‌ریزن.
‫اونم توی تاریکی غیرقابل‌ تغییر.
‫که در انتهای مسیر پرندگانه،
‫تا از سفر جاده‌ایشون منحرف بشن.
‫یعنی می‌شه به اون نقطه برسیم؟
‫«خواهش کردم.»
‫«نه.»
‫«خواهش کردم بس کن.»
‫بوفه‌ی یادبود.
‫بیا از «هیچ‌وقت»ها بگیم.
‫من هیچ‌وقت دست از این ‫نگرش بدم نمی‌کشم.
‫رازهات رو بهم بگو.
‫نمی‌تونی...
‫مجبورم کنی...
‫هرچند که در نهایت می‌کنی.
‫من بهم ریخته‌ام.
‫مثل روتختی اتاق یک هتل، ‫یا معشوقه‌ای گندیده.
‫که اینجا با من رها شده،
‫با بخش‌های مختلف وجودم.
‫همون بخش از وجودم که ‫التماست می‌کنه از پیشم نری.
‫ولی بخشی ازش امیدواره...
‫که اگه رفتی...
‫دیگه برنگردی.
‫قلب از کار افتاده عاشق انفعاله.
‫مثل لجنی روان.
‫که روی چکمه‌ای ریخته شده.
‫قلبم...
‫بی‌فایده‌ست ولی مثل نوره.
‫خودش رو برای فردا آماده می‌کنه.
‫برای مرگ‌های بی‌امان و موقت.
‫خودش رو سازماندهی می‌کنه.
‫ولی بازم نور آسمان رو با صدایی ‫مثل دستگاه دی‌جی می‌شکافه.
‫و وفاداران رو به قهقرای ‫هوس‌بازی خودش می‌کشونه.
‫ببین که بین سقوط کردگان، ‫من چطوری تاب می‌خورم.
‫درخششم رو ببین.
‫یک‌شنبه برام اون آهنگ رو اجرا کن.
‫کل شب داشتم براش التماست رو می‌کردم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.