..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- یه غذا؟ ‫- هرچیزی؟
‫- هرچیزی که بخوام؟ ‫- خب...
‫- مارچوبه. ‫- لازانیا.
‫- پیتزا. ‫- آم...
‫کیک شکلات گرم با شکر نارگیل.
‫نیمرو با سیب‌زمینی سرخ‌کرده.
‫- سالاد وگان خام. ‫- من هر روز پیتزا می‌خورم.
‫- میگو با سیر. ‫- میشه کنارش بستنی وانیلی هم باشه؟
‫زرده تخم‌مرغ کامل پخته شده باشه.
‫- با بلغور گندم. ‫- هرچی بیشترین گوشت رو داشته باشه.
‫اگه مخلوط شده باشه بدم میاد.
‫- شکسته نشده باشه. ‫- گوشت گاو، گوشت خوک و مرغ.
‫با زردچوبه.
‫یه وسیله...
‫- هرچیزی؟ ‫- خب...
‫اون خودکار.
‫- یه چاقوی جیبی. ‫- یه تبر؟
‫- یه دیلدو. ‫- یه خنجر.
‫شوخی کردم.
‫یه نقاشی خیلی زیبا.
‫تضمین می‌کنی هرروز پیتزا داشته باشم؟
‫آره.
‫چون اگه پیتزا نخورم ممکنه واقعا عصبانی بشم.
‫چقدر عصبانی؟
‫می‌دونی چرا اینجام دیگه، آره؟
‫اینجا نوشته که سعی کردی خونه‌ی ‫پدر مادرت رو وقتی خواب بودن
‫آتیش بزنی.
‫همونقدر عصبانی.
‫از خودتون خجالت نمی‌کشین؟
‫حرومزاده‌های لاشی!
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫- ۲‌۱! ‫- اون مرده، همونی که قایم شده.
‫همون یارو که تو طبقه ۲‌۱ئه!
‫اون فیله استیک خوک و ‫گوشت توی پیتزا رو خورده!
‫روز اوله و همچین گندی بالا آوردین!
‫۲‌۱!
‫هی! نه!
‫- نه. ‫- تازه‌واردهای لعنتی.
‫چندبار باید بهتون بگیم؟
‫که فقط می‌تونم غذای خودم رو بخورم؟
‫آره. یا چیزی که قبلا اجازه گرفته باشی ‫با یکی دیگه عوض کنی.
‫این قانونه.
‫منظورت همون قانونیه که هرکی ‫غذای من رو خورده نادیده گرفته؟
‫فردا بهش رسیدگی می‌کنیم.
‫اما نمی‌تونی عین یه «وحشی» ‫هرچی که می‌خوای بخوری.
‫نه. «وحشی‌ها»ی واقعی آدم‌های ‫طبقه ۲‌۱ان که غذای من رو خوردن.
‫من حداقل باید حق این رو ‫داشته باشم تا یه غذایی...
‫حق این رو داری که ما «وفاداران» ‫از غذات محافظت کنیم. درسته.
‫داریم روش کار می‌کنیم.
‫اگه شما «وفاداران» اینطوری ‫اوضاع رو مدیریت می‌‌کنین،
‫پس به مشکل برمی‌خوریم.
‫کار راحتی نیست، ‫اما از وقتی «انقلاب وحدت» شروع شده،
‫هرچی ماه‌های بیشتری می‌گذره، ‫زندگی تو «گودال» منصفانه‌تر می‌شه.
‫و با کمک همه، قانون به ‫پایین‌ترین طبقه هم می‌رسه.
‫متوجه نیستی که اگه ‫غذای یه نفر دیگه رو بخوری،
‫اون شخص فکر می‌کنه در حقش اجحاف شده
‫و اونم حق این رو داره ‫که هرچی می‌خواد بخوره؟
‫اونوقت اون شخص به شخص دیگه‌ای ضرر می‌زنه ‫و اشخاص دیگه به اشخاص دیگه.
‫اینطوری یه واکنش زنجیره‌ای به وجود میاد ‫و کسایی که توی طبقات پایین‌ترن بدون غذا می‌مونن.
‫حرف زدنت تموم شد؟
‫گوش کن احمق‌جون، اگه اون بال مرغ رو بخوری، ‫همچین اتفاقی می‌افته.
‫«احمق‌جون»؟
‫- این احمق رو نگاه کن. ‫- حق با اوناست. همچین اتفاقی می‌افته.
‫آره خب. گفتنش واسه تو راحته.
‫هیچکس کراکت‌های بوگندوی تو رو نخورده.
‫یکی می‌خوای؟
‫باشه.
‫ولی نمی‌خوام فردا بازم از این ‫مشکلات باشه، متوجه شدین؟
‫باشه. فقط مطمئن شو قبل از ‫این‌که پلتفرم بره پایین بخوریش.
‫«مدیریت» بهمون اجازه نمی‌ده ‫غذایی نگه داریم.
‫مجازاتت می‌کنن. ‫و دفعه دومی در کار نخواهد بود. متوجهی؟
‫آره متوجهم.
‫چرا اون‌هایی که تو طبقه‌ی ۲‌۱ ‫پیتزای من رو خوردن مجازات نمی‌کنن؟
‫ما قانون هرکی باید غذای خودش رو ‫بخوره رو وضع کردیم، نه مدیریت.
‫یادت باشه، این ماه خوش‌شانس بودی ‫که تو طبقه ۲۴ بیدار شدی.
‫ماه بعد، ممکنه سر از یه ‫طبقه خیلی پایین‌تر دربیاری.
‫اما الان این کاری که توی روز اولت کردی، ‫کار خیلی شرافتمندانه‌ای بود.
‫به بقیه احترام بذار و نظم طبقه‌ت رو حفظ کن.
‫نذار گودال شکستت بده.
‫«نذار گودال شکستت بده.»
‫اسمت چیه؟
‫زامیاتین.
‫پرمپوآن.
‫«پرمپوآن.»
‫راستش، غذای مورد علاقه‌م،
‫کراکت ژامبونی بود که ‫دوست‌پسر سابقم درست می‌کرد.
‫اما خب، الان خوردن اون غیرممکنه.
‫دلت براش تنگ می‌شه؟
‫توی گودال دنبال چی می‌گردی؟
‫زمان.
‫برای فراموش کردن کاری که کردم، ‫به زمان نیاز دارم.
‫۴۴!
‫۴۴.
‫۴۴!
‫۴۴! اطلاعات رو به طبقات بالا بفرستین!
‫- ۴۴! ‫- ۴۴!
‫زنجیره ارتباطات توی طبقه‌ی ۴۴ قطع شده،
‫و نمی‌دونیم که غذا از اونجا به پایین ‫منصفانه تقسیم شده یا نه.
‫می‌دونیم که از طبقه‌ی ۲‌۱ به بعد ‫منصفانه تقسیم نشده.
‫در کل چندتا طبقه هست؟
‫۳۳۳تا.
‫مهم نیست در کل چند طبقه هست.
‫مهم اینه که به همه طبقات غذا برسه.
‫فردا، افرادمون از طبقه ‌۱۹ و ۲۰
‫به طبقه ۲‌۱ می‌رن ‫تا از پیتزای تو محافظت کنن.
‫و اون‌هایی که تو طبقه ۴۲ و ۴۳ان ‫به طبقه ۴۴ می‌رن
‫تا افراد طبقات پایین‌تر هم بتونن غذا بخورن.
‫اوضاع کار اینطوریه.
‫حالا هم بهتره که یکم بری عقب.
‫چیه؟ دیگه نمی‌تونیم اینجا وایستیم؟
‫چه حسی داشتی؟
‫وقتی تقریبا پدر و مادرم رو کشتم؟
‫شرمنده. یه لحظه صبر کن.
‫با توجه به چیزی که اینجا نوشته، ‫تو سعی کردی اتاقت رو آتیش بزنی،
‫اما ۳۰ثانیه بعد نظرت عوض شد.
‫فقط یه سطل ‌آشغال، ‫زندگی‌نامه خودت که داشتی می‌نوشتی
‫و چندتا جعبه خالی پیتزا آتیش گرفتن.
‫ببین، عوضی، باید بدونی
‫که اون‌ها من رو فرستادن این‌جا ‫چون ازم می‌ترسن.
‫پیتزای کیری من کجاست؟
‫خفه‌شو، مرتیکه مزاحم!
‫- داری میری روی مخم! ‫- پیتزای کیری من کجاست؟
‫پیتزای...
‫چه خبره؟
‫آدم‌های طبقه ۲‌۱ دارن مقاومت می‌کنن.
‫گمونم قراره فقط همین یه بار مجازات بشن.
‫- بعدی کیه؟ تو. تو. بیا دیگه. ‫- حرومزاده.
‫یالا طبقه ۲۲!
‫بیا بریم تو کارش!
‫اون‌ها رو پلتفرم‌ان.
‫اگه آدم‌های طبقه ۲۲ نتونن جلوشون رو بگیرن، ‫ما باید مهارشون کنیم.
‫و شماها هم همین‌طور.
‫منظورت چیه؟
‫من نیومدم اینجا مبارزه کنم. ‫هیچ‌کس حرفی از مبارزه نزد.
‫من به‌خاطر پیتزا می‌بخشمشون. تموم شد رفت.
‫چارچوب تخت‌ها رو بشکنین ‫و میله‌هاش رو دربیارین!
‫بگیرش. الان!
‫- باید چی‌کار کنیم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫تکون بخور، خدا لعنتت کنه!
‫هی!
‫- چه خبره؟ ‫- می‌خوان بجنگیم.
‫- چی؟ ‫- واسه غذا.
‫هی، تو که اون بالایی! صدای من رو می‌شنوی؟
‫پیتزای من رو بخور. مشکلی نیست. ‫همه‌ش مال تو.
‫فقط بهم آسیب نزن. خواهش می‌کنم.
‫- هی! ‫- لعنتی.
‫داغه! داغه! داغه!
‫غذا! باید از شر غذا خلاص بشیم! ‫کمک‌مون کن!
‫سرده.
‫می‌خوان منجمدمون کنن.
‫سرده!
‫خیلی سرده!
‫خودشه.
‫تموم شد.
‫کارت خوب بود.
‫از اون نترس‌هایی، مگه نه؟
‫هنوز بی‌هوشه؟
‫آره.
‫یکم پیتزا می‌خوای؟
‫- پیتزا می‌خوای لاشی؟ چطوره؟ ‫- تمومش کن!
‫این بی‌خاصیت کلی بهمون ضرر زد.
‫و به‌خاطر اون، هیچکس امروز غذا نمی‌خوره.
‫اما نحوه کار ما این شکلی نیست.
‫نه.
‫شما واسه این کارها خیلی باکلاسین.
‫چی؟
‫شاید فقط اون نیست که مقصره.
‫دیروز من می‌تونستم یه چیز دیگه بخورم.
‫کلی غذا روی پلتفرم بود، ‫اما تو بهم اجازه ندادی.
‫پس می‌گی تقصیر ماست؟
‫حرفم اینه که، بعضی‌وقت‌ها یکم آزادی...
‫نه! نه. خفه‌خون بگیر.
‫نه.
‫آزادی این نیست که بتونی هرچی می‌خوای بخوری.
‫آزادی این نیست. فهمیدی؟
‫اون مرده.
‫نه. مادرجنده. حرومزاده کسکش.
‫چه آدم نترسی هستی.
‫بسه دیگه!
‫با اون چی‌کار بکنیم؟
‫شما دوتا هیچ‌کاری نمی‌کنین.
‫من باهاش می‌رم پایین ‫تا یه فرد برگزیده پیدا کنم.
‫«فرد برگزیده»؟
‫اون‌ها کسانی بودن که ‫اقبال این رو داشتن «ارباب» رو ببینن.
‫اون اساس «قانون» رو پایه‌گذاری کرد.
‫افراد برگزیده مسئول ‫برقرار کردن درست قانون...
‫وایستا. وایستا. وایستا.
‫«ارباب»؟
‫بعضی‌ها صداش می‌کنن
‫«مسیح».
‫یا «ایلداگو».
‫هیچکس نمی‌دونه هنوز زنده‌ست یا نه.
‫یا حتی وجود داشته یا نه.
‫خیلی وقت پیش،
‫قبل اینکه من به اینجا بیام، ‫ارباب پیام‌آور امید بود.
‫می‌گن که اون یه ماه بدون غذا زنده موند
‫اونم توی یکی از پایین‌ترین طبقات.
‫با مدیتیشن کردن.
‫ماه بعدش، سر از یه طبقه دیگه درآورد.
‫جایی که بازم خبری از غذا نبود.
‫اون گوشت ران پای خودش رو برید...
‫و نیازمندها رو سیر کرد.
‫افراد برگزیده‌ش رو.
‫از اون به بعد، ماه به ماه،
‫افراد برگزیده، پیام وحدت ارباب رو ‫در سرتاسر گودال پخش می‌کنن.
‫خواهان تقسیم عادلانه غذا هستن.
‫این چیزیه که می‌تونیم ‫با همدیگه به دستش بیاریم.
‫حتی اگه سرمون از تن‌مون جدا بشه.
‫هرچی تو بگی، روبِس‌پیِر.
‫اما من دو روزه که غذا نخوردم.
‫و پیتزام رو می‌خوام!
‫از این بابت مطمئنی روبِس‌پیِر؟
‫مطمئنی اربابت خوش‌حال نمی‌شه ‫اگه زنه رو تیکه تیکه‌ کنی
‫و نیازمندها رو باهاش سیر کنی؟
‫در هر صورت که خودش پخته شده.
‫آدم‌خواری از وقتی ارباب ‫راه و روش درست رو بهمون نشون داد،
‫توسط قانون ممنوع شده.
‫هر روز از خودت ‫یه قانون جدید درمیاری روبِس‌پیِر.
‫این‌ها مال آدم‌هایی‌ان که دیروز مردن.
‫- باید بریزمشون دور. ‫- چی؟
‫قانون میگه باید فقط یه غذا بخوریم.
‫اونوقت چرا؟
‫تقسیم دلبخواهی باقی‌مونده غذاها ‫فقط به نفع یه عده کمیه.
‫و هیچکس به قانونی که برابری رو ‫رعایت نمی‌کنه احترام نمی‌ذاره.
‫حتما که نباید دلبخواهی باشه.
‫می‌تونیم خودمون بخوریمش!
‫خیلی خب.
‫صدف خوراکی، نوار شکمیِ سرخ‌شده خوک ‫و بره کبابی.
‫از الان شما مسئول این غذاها هستین.
‫هرروز، باید مطمئن بشین ‫که دست‌نخورده به شما برسن
‫و از شر منبع دعوا خلاص بشین.
‫اگه بخواید، می‌تونین غذاتون رو عوض کنین،
‫اما اون‌وقت باید غذای خودتون رو دور بریزین.
‫باشه؟
‫باور کنین، توی طولانی‌مدت این بهترین راهه.
‫هیچکس نباید از مرگ دوستش سود کنه.
‫با اون چی‌کار می‌کنن؟
‫شدیدا مجازاتش می‌کنن.
‫اما منصفانه.
‫امیدوارم قبل از رسیدن به حفاظِ طبقه ۴۴، ‫بتونم یه فرد برگزیده پیدا کنم.
‫برگزیده‌های زیادی باقی نمونده‌ن.
‫به قانون احترام بذارین.
‫و اجراییش کنین.
‫حرف‌هایی که زد رو باور می‌کنی؟
‫امروز آخرین روزمون تو این طبقه‌ست.
‫نشونم بده چه کاری از دستت برمیاد.
‫من بیشتر اهل علم و دانشم.
‫اونقدرها که به‌نظر میاد احمق نیستم.
‫من کل زندگیم رو صرف ریاضیات محض کردم.
‫اما بی‌خیال شدم.
‫چرا؟
‫به‌خاطر این.
‫جذر منفی یک.
‫جواب این معادله
‫چیزیه که توی ریاضی بهش می‌گن عدد موهومی.
‫خیالی.
‫یه روز، به این نتیجه رسیدم ‫که اگه راه‌حلی که
‫مطابق با واقعیت فیزیکیِ ‫جهان‌‌مون نیست رو قبول کنیم،
‫دیگه نمی‌تونم به ریاضیات اعتماد کنم.
‫نمی‌تونم به هیچی اعتماد کنم.
‫من شغلم و تحقیقاتم در دانشگاه رو رها کردم.
‫خانواده‌م رو رها کردم.
‫- به‌خاطر این خانواده‌ت رو رها کردی؟ ‫- برگشتم پیش پدر مادرم زندگی کردم.
‫بچه داری؟
‫مشکل چیزهای خیالی چیه؟
‫تو چطور؟ تو بچه داری؟
‫چیزهای خیالی وجود ندارن.
‫و هیچ فایده‌ای برامون ندارن.
‫داستان تو چیه پرمپوآن؟
‫من زمان لازم دارم...
‫تا خودم رو ببخشم.
‫این ماه، غذا به طبقه ‌۱۷۵ رسیده!
‫- به طبقه ‌۱۷۵ رسیده! ‫- باید جشن بگیریم!
‫می‌شنوی؟ ‌۱۷۵.
‫پاشو.
‫- چرا؟ ‫- که برقصیم.
‫برقصیم؟
‫خل شدی.
‫خیلی خب، باشه.
‫«طبقه ‌۱۸۰»
‫طبقه ‌۱۷۹. ‫کانلونی و گوشت خوک ترش و شیرین.
‫غذای ما هم پیتزا و کراکته.
‫بعضی از آدم‌های طبقات پایین ‫می‌گن همکاری نمی‌کنن.
‫می‌گن وقتی غذا برسه، هرچی بتونن می‌خورن.
‫غذای تو چیه؟
‫من دسر سفارش دادم. کیک خامه‌ای بادوم.
‫بعضی‌وقت‌ها دسر خوردن هم بد نیست.
‫نمی‌بینی کجاییم؟
‫سیستم هرماه داره بهتر میشه.
‫باید ایمان داشته باشیم.
‫‌۱۶۹!
‫خبری از بالا نیومده؟
‫فقط همین رو می‌دونیم که ‫زنجیره توی طبقه ‌۱۶۹ قطع شده.
‫امیدوارم افراد روبِس‌پیِر قانون رو ‫اجرایی کنن و دخل اون‌ها رو بیارن.
‫قانون، عشقه. قانون، اراده‌ست.
‫قانون عشقی در دستان اراده‌ست.
‫نذارین احمق‌ها بهتون دروغ بگن،
‫چرا که درون گودال، عشق وجود داره.
‫ممکنه حس تنهایی و بی‌چارگی بهشون دست بده، ‫اما قانون برای همه‌ست.
‫ماه پیش، ۲۵ روز رو بدون غذا ‫توی طبقه ‌۱۶۵ گذروند.
‫مرتیکه کسخل.
‫هم‌سلولی من تازه‌وارده. ‫تازه‌واردهای بیشتری تو طبقات بالا هستن.
‫تو طبقات پایین هم همین‌طور.
‫این یعنی ماه پیش کلی آدم مردن.
‫ما هم تازه‌وارد بودیم ولی یاد گرفتیم ‫به قانون احترام بذاریم.
‫ما تو طبقه ۲۴ یاد گرفتیم ‫به قانون احترام بذاریم.
‫همه ما انتخاب شدیم.
‫همه ما به عرش اعلی خواهیم رسید.
‫اندوه و پشیمانی سایه‌های گذرایی هستند ‫که محو می‌شوند.
‫اندوه در قلب ما جایی ندارد.
‫قدرت و عشق در قلب ما جا دارند.
‫نظاره‌گر باشید. نوری که ارباب ‫به ما می‌تابد را بنگرید.
‫حتی اگر خانه ما به وسیله ‫آتش و شمشیر نابود شود،
‫خانه نامرئی او، پابرجا خواهد ماند.
‫شما، شما هنوز مفهوم واقعی او را نمی‌دانید.
‫او، در مرکز همه‌چیز است.
‫او جادوگر است.
‫او خود زندگیست.
‫و بخشنده زندگی.
‫اون شعله‌ای است که در
‫قلب همه انسان‌ها ‫و در مرکز همه ستاره‌ها می‌سوزد.
‫نظاره‌گر باشید. نوری که ارباب ‫به ما می‌تابد را بنگرید.
‫اگر اراده شما با گریه پرسید «چرا»،
‫پس اراده شما از بین رفته است.
‫قانون را می‌بیند اما متوجه نمی‌شود.
‫ارباب، شعله‌ایست که
‫- در مرکز تمام ستاره‌ها می‌سوزد. ‫- تمومش کن!
‫این یه نشونه‌ست!
‫افراد برگزیده دارن گودال رو ‫از دست وحشی‌ها نجات می‌دن.
‫همچین کاری ضروری نبود.
‫چرا نمیان این پایین از غذامون محافظت کنن؟
‫و اون قانون‌شکن‌ها رو اون بالا رها نمی‌کنن؟
‫این کار خودکشیه.
‫قانون، قدرت،
‫شدت و نظم است.
‫او که درست‌کار است، درست‌کار خواهد ماند.
‫او که فاسد است، فاسد خواهد ماند.
‫میشه خفه‌خون بگیری؟!
‫از کجا اومد؟
‫چندین طبقه بالاتر. ‫هنوز باید چند روزی صبر کنیم.
‫باید خائن‌ها رو پیدا و نابود کنیم.
‫مرگ اون‌ها زیبا خواهد بود.
‫مرگ اون‌ها، ‫عشق واقعی ما را پیوند خواهد داد.
‫اینجا، نیکی کنید
‫و تا ابد پاداش بگیرید.
‫اینجا نیکی کنید ‫و تا ابد پاداش بگیرید.
‫خبرهای خوبی دارم.
‫تنها انسدادی که مونده، ‫توی طبقات ‌۱۶۸ و ‌۱۶۹ئه.
‫اون وحشی‌ها سعی دارن ‫ارتباطات‌مون رو به هم بریزن،
‫اما فرد برگزیده‌ای که عملیات آزادسازی رو ‫رهبری می‌کنه، ازمون می‌خواد قوی باشیم.
‫اونی که یه چشمه نه! ‫اونی که چشمش چپه! خاک تو سرت کنن!
‫گوش کنین. فرد برگزیده ازمون خواسته ‫زنی که چشمش چپه و مرد چلاقی که
‫توی طبقه ‌۱۷۶ تا خرخره خوردن رو پیدا کنیم.
‫و مرد گنده‌ای که توی طبقه ۹۸ ‫به هم‌سلولی مرد خودش تجاوز کرده بود.
‫- ۲۴! ‫- طبقه ۲۴ چی؟
‫مرد چاقه! نوار شکمی سرخ‌شده خوک خورده بود!
‫یه مرد چاق تو طبقه ۲۴
‫غذای دوست‌های مرده‌ش رو خورده بوده، ‫حرومزاده.
‫شما تو کدوم طبقه بودین؟
‫۴۶.
‫شما؟
‫۷۴.
‫خیلی خب.
‫نگران نباش. هیچکس نمی‌دونه ‫ما تو طبقه ۲۴ بودیم.
‫ما رو دیدن.
‫وقتی غذا به اینجا برسه، ‫فقط می‌تونیم غذای خودمون رو بخوریم.
‫یا غذایی که با یکی دیگه عوض کردیم. ‫و من پیتزا سفارش دادم.
‫منم کراکت سفارش دادم.
‫اگه غذای خوبی نخورم، می‌میرم.
‫روزی که بیان اینجا، ‫باید دست از پا خطا نکنیم.
‫اما بعدش، هرکاری لازم باشه می‌کنیم.
‫مجازات‌مون می‌کنن.
‫نه، چون ازت می‌ترسن اینجا نیستی.
‫وقتی ‌۱۶ سالت بود، مدرسه رو ترک کردی.
‫تمام کسب و کارهایی که ‫راه انداختی شکست خوردن.
‫زنت و بچه‌هات از خونه پرتت کردن بیرون.
‫و پدر و مادرت هم دارن از دستت خسته می‌شن.
‫اینجا بهت جا داده شد
‫چون معتقد بودن نیازه تنبیه بشی.
‫تنبیه.
‫برای چی؟
‫تنبیه بشی.
‫تا از ریختن اشک تمساح ‫برای جلب توجه دست برداری.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- من اشتباهات زیادی مرتکب شدم.
‫اون‌ها بچه‌های خوبی هستن.
‫خیلی باهوش نیستن. ‫به مادرشون رفتن.
‫ازشون متنفر نیستم.
‫داری چی می‌گی؟
‫من غذایی رو خوردم که مال من نبود.
‫همونجا بمون.
‫نباید می‌خوردمش.
‫سمت من نیا.
‫- همونجا بمون! ‫- تنبیه!
‫نمی‌خوام تو رو هم با خودم پایین بکشم.
‫تو مستحق این نیستی که ‫به‌خاطر کمک به من مجازات بشی.
‫وقتی دراومدی، به بچه‌هام سر بزن.
‫بهشون بگو همیشه دوستشون داشتم.
‫بهشون بگو که حداقل، پایان زندگیم...
‫دروغین نبود.
‫دوست دارم فکر کنم که زجر نکشید.
‫و سریع مرد.
‫سلام.
‫به نظر میاد همه‌چی بالا مرتبه.
‫هیچ وحشی‌ای پیدا نکردن.
‫غذای ما پائیا و برنج تفت ‌داده‌ شده‌ست.
‫کراکت.
‫سالاد وگان خام ‫و گوشت دنده بی‌استخون با سس فلفل سیاه.
‫تا طبقه ۷‌۱، همه یا تازه‌واردن یا وفادارن. ‫بذارین ببینیم چطور رفتار می‌کنن.
‫شانس آوردیم.
‫۵‌۱، طبقه خوبیه.
‫روزی یه بار، یه پلتفرم با غذا میاد پایین.
‫چند دقیقه وقت داریم تا ‫غذایی که سفارش دادیم رو بخوریم.
‫تو چی انتخاب کردی؟
‫هی!
‫تو چی انتخاب کردی؟
‫- زردآلو. ‫- فقط همین رو می‌تونی بخوری.
‫مگه این‌که غذات رو با یکی دیگه عوض کنی.
‫وسیله‌ای که انتخاب کردی اونه؟
‫بالشم.
‫بدون اون نمی‌تونم بخوابم.
‫بعضی از تازه‌واردها ‫نمی‌خوان قوانین رو دنبال کنن.
‫به‌نظر میاد دوتا مانع وجود داره. ‫یکی تو طبقه ۴۶ و یکی دیگه بالاتر.
‫اما بالاتر یه فرد برگزیده هست،
‫پس خیلی طول نمی‌کشه تا مهارشون کنه.
‫فردا غذات رو می‌خوری.
‫- یه وحشی... یه وحشی توی طبقه‌ی ۵۴ هست! ‫- مال طبقه‌ی دومه.
‫- وحشی! توی طبقه‌ی ۵۴! ‫- یه وحشی توی طبقه‌ی ۵۴ هست.
‫داشته وانمود می‌کرده یکی از ماهاست
‫ولی شناختنش، ‫اونم به هم‌سلولی جدیدش حمله کرده.
‫همونیه که طبقه‌ی دوم بود.
‫خودشه. همون طبقه‌ دومیه.
‫ماه قبل، طبقه اولی‌ها نتونستن مهارش کنن.
‫می‌گفتن کثافت هر روز یه دلِ سیر می‌خورده، ‫هر روز هم از شدتِ سیری بالا می‌آورده.
‫فردا می‌ریم پایین و مهارش می‌کنیم.
‫منم باهاتون میام.
‫نه، لازم نیست بیای.
‫- نباید قسر در بره. ‫- قسر در نمی‌ره، ولی قانون مشخصه.
‫اول از همه، چهار نفری که ‫مال طبقه‌های بالایی‌اش هستن می‌رن.
‫هم‌سلولی من به‌خاطر یه پَست‌فطرت مثل اون مُرد
‫که ماه پیش توی طبقه‌ی دو، ‫تا خِرخِره‌اش خورده بود.
‫اگه مردم به قانون احترام نذارن، بقیه می‌میرن.
‫هر چی بالاتر باشی، مسئولیتت بیشتره.
‫می‌فهمی؟
‫عصبانیتت رو درک می‌کنم.
‫همچین آدمایی هستن که همه‌چیز رو به گا می‌دن!
‫گور بابات!
‫آره! اره! «داگین بابی»ـه.
‫برگزیده همون داگین بابی‌ـه. آره!
‫داگین بابی‌ـه.
‫فرد برگزیده داگین بابی‌ـه.
‫نجات پیدا کردیم. ‫اون کسی رو اسیر نمی‌کنه.
‫اومده!
‫- بابی! ‫- بابی!
‫نباید بذاریم فرار کنه.
‫- دارید چه غلطی می‌کنید؟ ‫- عدالت رو اجرا می‌کنیم.
‫- چه غلطی می‌کنید؟ حق ندارید این کار رو بکنید؟ ‫- شش نفر بهتر از چهار نفره.
‫اجازه ندارید. ‫دارید زنجیره‌ی ارتباطات رو به خطر میندازید.
‫زنجیره می‌تونه ‫با یه فاصله‌ی سه طبقه‌ای هم حفظ بشه.
‫پیاده شید. ما خودمون می‌ریم.
‫نه، ما پیاده نمی‌شیم.
‫خودتون تصمیم بگیرید. ‫یا جون‌تون رو باهامون به خطر بندازید،
‫یا بمونید و زنجیره رو حفظ کنید.
‫باهاشون برو. من مراقب زنجیره‌ام.
‫به نفرات نیاز داریم تا کار اون خوک کثیف رو ‫تموم کنیم. دستور از بالا اومده.
‫حرومزاده!
‫خفه شو.
‫دنبال دردسر نیستم. می‌ذارمش زمین.
‫نه!
‫جنده!
‫نزن. نزن، نزن.
‫نزن!
‫من کاری نکردم.
‫بذار برم.
‫یه ساله و نیمه که اینجا گیر افتادم. نزن!
‫خواهش می‌کنم.
‫باید غذا می‌خوردم تا قوّت بگیرم.
‫خواهش می‌کنم! فقط می‌خوام مثل بقیه زنده بمونم.
‫نه! نه!
‫نه! باید بریم پایین‌تر.
‫- نه! ‫- خیلی نمی‌تونه دور شه.
‫مسئله اون یارو نیست. مسئله اون یارو نیست.
‫مسئله اون یارو نیست.
‫این اولین ماهی نیست که توی گودالی، مگه نه؟
‫من شش ماهه اینجام.
‫توی روز اولم،
‫هم‌سلولی‌ام...
‫«ککاشی»...
‫قانون رو...
‫برام توضیح داد.
‫منم متوجه شدم.
‫قانون منصفانه‌ای نیست.
‫چون فقط از غذایی محافظت می‌کنه ‫که قبل از اومدن به گودال سفارش دادیم.
‫ولی...
‫فکر می‌کردم شروع خوبی داریم.
‫همیشه به قانون احترام می‌ذاشتیم.
‫فقط غذامون رو می‌خوردیم
‫و وقتی لازم می‌شد ‫توی مهار کردنِ بقیه همکاری می‌کردیم.
‫ولی یه‌بار...
‫یه مرد جَوون پیدا کردیم.
‫داشت از گرسنگی می‌مرد.
‫غذای یه نفر که مُرده بود رو برداشتیم
‫و بیشتر از اونی که سهمش بود بهش دادیم.
‫چند روز بعد...
‫یه برگزیده اومد.
‫داگین بابی.
‫داگبی بابی سخت‌گیرترین برگزیده‌ست.
‫هر ماه سخت‌گیر و سخت‌گیرتر می‌شه.
‫تصمیم گرفت ازمون درس عبرتی بسازه برای بقیه.
‫مجازاتی برای قانون‌شکنی.
‫ککاشی مقاومت کرد
‫و زد چشم‌های داگین رو از حدقه در آورد.
‫داگین بابی دستور داد ‫که لختش کنن و ببندنش به پلتفرم
‫و بی‌دفاع فرستاده بشه طبقه‌های پایین‌تر.
‫مجبورم کردن نگاه کنم
‫که چندتا طبقه‌ی پایین‌تر ‫چطور زنده‌زنده می‌خوردنش.
‫توی گودال هیچ‌وقت در امان نیستیم.
‫همه‌ی برگزیده‌ها که مثل هم نیستن.
‫ماه قبل، یکی‌شون به موقع اومد
‫تا نذاره کلی آدم از گرسنگی بمیرن.
‫فکر می‌کنی چطور به طبقه‌ی تو رسید؟
‫باید به کمک‌کردن ادامه بدیم.
‫انصاف و عدالت رو ترویج بدیم.
‫باید تا وقتی از اینجا خارج نشدیم، ‫قوی بمونیم.
‫یعنی واقعاً نفهمیدی؟
‫هیچ‌کس زنده بیرون نمی‌ره.
‫هیچ‌کس جون سالم به در نمی‌بره.
‫ولی یه کاری هست که می‌تونیم بکنیم؛
‫فرار!
‫همزمان با «وقفه» فرار کنیم.
‫همزمان با چی؟
‫آخر هر ماه، گودال ریسِت می‌شه
‫و گازی که اونا استفاده می‌کنن ‫یه نوع «سووفلوران»ـه. (بیهوش‌کننده)
‫اون‌موقعست که دست به کار می‌شیم.
‫ولی چطور به‌هوش بمونیم؟
‫هر ماه دنبالش می‌گردم ولی تا حالا پیداش نکردم.
‫اگه پیداش کنیم، فقط یه فرصت داریم.
‫و برای این کار...
‫باید بازم بریم پایین.
‫دنبال چی بگردیم؟
‫نه! نه! نه!
‫داگین‌ـه.
‫یا الآن یا هیچ‌وقت.
‫داگین بابی و افرادش ‫حتماً دارن از پلتفرم میان پایین،
‫ولی طبقه‌ی ۴۶ یه مورد مسدودی بوده.
‫مجبورن اونجا وایستن تا قانون رو اِعمال کنن.
‫این فرصت طلایی ماست. ‫باید امروز بریم پایین.
‫نقشه‌ات احمقانه‌ست. ‫اگه جواب نده چی؟
‫دقیق نمی‌دونم
‫ولی اینو خوب می‌دونم که اگه داگین بابی ‫دستش بهمون برسه چی می‌شه.
‫اونم با خودمون ببریم؟
‫منو بکُشید!
‫پیاده شید.
‫خیلی تعریف شما دوتا رو شنیدم.
‫از اراده‌ی قوی‌تون ‫برای مهار کردنِ خلافکارها بهم گفتن
‫حتی وقتی که به شما مربوط نبوده.
‫به‌عنوان پاداش،
‫امروز می‌تونید هر چقدر مشروب می‌خواید ‫با غذاتون بخورید.
‫بفرمائید، خجالت نکشید.
‫غذا خوردن از حق‌وحقوق نیست، یه وظیفه‌ست!
‫برای دفاع از قانون، ‫نیاز به مردان و زنان قوی داریم.
‫نوش جان.
‫ولش کن، لعنتی!
‫ولم کنید!
‫- چه خبره؟ ‫- دست از سرم بردارید.
‫ماجرا چیه؟
‫خواهش می‌کنم!
‫ما باید از قانون پیروی کنیم
‫و مطمئن شیم اجرا می‌شه.
‫همیشه!
‫بِلااستثناء.
‫از قانون «چهار نفرِ بالایی» اطلاع دارید دیگه؟
‫بله، مسلماً اطلاع دارید.
‫پس اگه این‌طوره، بهم بگید...
‫چرا گذاشتید این دو نفر، خلافکارها رو مهار کنن؟
‫سعی کردم جلوشون رو بگیرم ولی اون نذاشت.
‫جانم؟
‫من... من بهشون گفتم اجازه ندارن بیان.
‫ولی هیچ‌کاری نکردی که جلوشون رو بگیری.
‫نه، ولی توی طبقه‌ی خودم موندم ‫تا از زنجیره‌ی ارتباطات محافظت کنم.
‫بله. حتی یه مردِ نابینا هم می‌تونه ببینه ‫که چقدر آدم شجاعی هستی.
‫یه فکری دارم.
‫امروز نه، ولی فردا ‫تو هم می‌تونی هر چقدر مشروب خواستی بخوری.
‫در کنارِ آخرین غذای عمرت!
‫بعدش اعدام می‌شی ‫به‌خاطر دو بار کوتاهی در انجام وظایف.
‫دو بار؟ ولی من... من دو بار...
‫بله، دو بار کوتاهی کردی.
‫اول: وقتی باید می‌رفتی پایین نرفتی، ‫دوم: گذاشتی اونا برن.
‫تو هم گذاشتی برن پایین.
‫پس یه دستت رو از دست می‌دی.
‫اون زنه چی؟
‫چرا من مجازات می‌شم ولی اون نمی‌شه؟
‫مگه نگفتی گولت زد؟ ‫اون نمی‌دونسته داره قانون‌شکنی می‌کنه.
‫به‌نظر ایده‌ی خوبی می‌اومد ‫که نیروی کمکیِ بیشتری داشته باشیم.
‫شماها قانون رو تفسیر نمی‌کنید!
‫ازش پیروی می‌کنید!
‫استثنا قرار دادنِ افراد درستکار، ‫بهانه می‌ده دستِ خائنینِ به قانون.
‫تو مرتکب یه جرم شدی.
‫- یه دستت رو از دست می‌دی. ‫- برای دفاع از قانون مجازات‌مون نکن!
‫نه. نه، نه. کسایی که قانون رو زیر پا می‌ذارن، ‫ازش دفاع نمی‌کنن.
‫از اون بدتر، کسایی که از این کارها می‌کنن
‫آخرش مطابق با میل خودشون ‫قانون رو تفسیر می‌کنن.
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫کلی آدم مُردن یا خیلی چیزاشون رو از دست دادن ‫تا امروز به اینجا برسن.
‫من چشم‌هام رو از دست دادم.
‫این دوستت خوب می‌دونه ‫از دست دادنِ یه چیز، چه حسی داره.
‫گرچه ظاهراً درس عبرت نگرفته.
‫این دومین باریه که مرتکب جرم می‌شی.
‫تو هم به سرنوشت هم‌سلولی‌ات دچار می‌شی.
‫- کثافت! ‫- هیچ‌کدوم از اینا دلبخواهی نیست.
‫هیچ‌چیزش دلبخواهی نیست!
‫می‌کُشیم تا در آینده دیگه کسی، کسی رو نکُشه.
‫اون پایین کلی وحشی هست ‫و فقط ترس می‌تونه حیوون‌ها رو رام کنه.
‫پیام ما ترس و وحشت‌ـه.
‫اگه بذاری زنده بمونه، فرار می‌کنه.
‫چی گفتی، پسرم؟
‫یه نقشه دارن.
‫- برام تعریف کن. ‫- در مورد چیزهای مهمش صحبت کردن.
‫فکر می‌کردن من خوابم.
‫ولی خواب نبودم.
‫چون می‌دونم برای فهمیدنِ چیزهای مختلف، ‫بهترین راه اینه که بیدار باشی.
‫داشت به اون یکی درباره‌ی یه جایی می‌گفت
‫که این دنیا توش بارها و بارها ساخته می‌شه.
‫و بهش گفت اگه یه سگ بخورن
‫می‌تونن از خواب بیدار بشن و فرار کنن.
‫می‌خواستن منو بدزدن ‫ولی من سگ نمی‌خورم.
‫هیس!
‫نگران نباش، پسرم.
‫هیچ‌کس قرار نیست سگ بخوره.
‫ماه اولته که اینجایی؟
‫صبح بخیر، همسایه‌ها.
‫یه ماه دیگه توی گودال!
‫اینجا ماهی سرخ دریایی و خاویار داریم ‫ولی با هیچی عوض نمی‌کنیم. خب؟
‫- ببینیم این گداها چی دارن. ‫- باهاشون صحبت نکن.
‫طبقه‌ی هفتاد و سه! غذای من کجاست؟ گرسنه‌مه!
‫وفادارهای لعنتی.
‫- تو کی هستی؟ بگو ببینم. ‫- خودت کدوم خری هستی؟ تو بگو.
‫با پایینی‌ها هم صحبت نکن.
‫صحبت‌کردن خسته‌ام می‌کنه.
‫من طبق قانون پیش رفتم.
‫یه ماه پیش، توی طبقه‌ی ۲۰۳، هیچ‌کس به دادم نرسید.
‫چه وسیله‌ای انتخاب کردی؟
‫آوردمش تا باهاش نون بِبُرم.
‫توی خونه نون تُست می‌خرم.
‫ولی اینجا... نمی‌دونم چطوریه.
‫می‌شه ازش استفاده کنم؟
‫یه کاری هست که می‌تونیم بکنیم؛
‫همزمان با «وقفه» فرار کنیم.
‫ولی چطور به‌هوش بمونیم؟
‫هر ماه دنبالش می‌گردم
‫ولی تا حالا پیداش نکردم.
‫باید بازم بریم پایین. ‫باید «سگِ در حال غرق‌شدن» رو پیدا کنیم.
‫آهای! آهای!
‫اون یارو ببین. عجب خوکِ لاشی‌ایه!
‫- بس کن! ‫- باید به قانون احترام بذاریم!
‫آهای، آهای، چی‌کار می‌کنی؟
‫پا نذار روی غذاها. اون‌جوری بهم نگاه نکن!
‫میام پایین کونت می‌ذارم.
‫- نباید پا بذاری روی غذاها. خوک‌های کثیف! ‫- باید باهام بیای.
‫- بیا پایین لامصب! ‫- به قانون احترام بذارید.
‫کَرـه؟ حتماً کَرـه.
‫باید کَر باشه چون نمی‌فهمه چی می‌گم.
‫از روی اون بیا پایین!
‫- میای؟ ‫- بیا پایین!
‫صد درصد.
‫بیا جلو.
‫تنهایی به جایی نمی‌رسید.
‫اگه می‌خواید با وفادارها مقابله کنید، ‫باید مثل اونا عمل کنید:
‫گروهی!
‫بیاید پایین و از قانون پیروی کنید!
‫- آروم باش. ‫- من با جونم از قانون دفاع می‌کنم.
‫- مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟ ‫- ببین...
‫هیچ‌کس نباید آزادی‌مون رو محدود کنه.
‫هیچ‌کس! ‫ما بچه نیستیم که بقیه بهمون امر و نهی کنن.
‫این برّه خیلی خوشمزه‌ست.
‫وحشی‌ها دارن میان پایین!
‫اونا وحشی‌های دیوثن!
‫وحشی‌ان! وحشی‌های لاشی!
‫اگه می‌خواید از مجازات‌ها و شکنجه ‫در امان بمونید...
‫- ...سوار شید. ‫- دارن اشتباه بزرگی می‌کنن.
‫فردا یه برگزیده میاد پایین.
‫کل وفادارها جمع می‌شن و ما میایم پایین ‫تا یکی‌یکی بکُشیم‌تون.
‫بله!
‫می‌شنوید؟
‫باید اون یکی رو حذف کنیم.
‫همه‌تون رو می‌کُشیم. پشیمون می‌شید.
‫- روشِ ما این نیست. ‫- وحشی‌های مادر به خطا!
‫ما آزاد به دنیا اومدیم ‫و این وفادارها، از آزادی متنفرن.
‫واسه همین از ما متنفرن.
‫چون ما آزادیم و همیشه آزاد می‌مونیم.
‫نمی‌تونن جلومون رو بگیرن. ‫هر کاری بخوایم می‌کنیم!
‫این پُر از غذاست. ‫چرا نمی‌تونیم هر چی بخوایم بخوریم؟
‫کل زندگی‌مون خواب آزادی می‌دیدیم.
‫سوار شید. ببینید چی‌کار کردیم.
‫چون ما بیشتر از اونا اینجا بودیم ‫و حق‌وحقوق‌مون بیشتر از اوناست.
‫به افتخار آزادی!
‫بخور! بخور! یالا. بخور. بخور. خوشمزه‌ست.
‫- یالا. سوار شید. ‫- احمق‌ها، بیاید بالا.
‫- آزادی اون بالاست! ‫- سوار شو.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه مجبورم کنه سوار شم.
‫می‌خوان ما سرکوب‌شده باشیم. ‫محدود باشیم.
‫ولی دیگه وقتشه!
‫برای آزادی! برای آزادی! برای آزادی!
‫برای آزادی!
‫خوبه. همین‌جا می‌مونیم.
‫تعدادمون کافیه.
‫مردان و زنان آزاد! اینجا می‌مونیم.
‫روی یه دیوار توی خونه‌اش نقاشی‌اش کرده بوده.
‫بعداً منتقلش کردن روی این بوم نقاشی.
‫معرکه‌ست، نه؟
‫اصله.
‫خیلی خوشحالم که بالأخره داریم یه کاری...
‫جلوی این فرقه‌ای‌های منفور و قانون‌شون می‌کنیم.
‫ولی قبلش باید هماهنگ باشیم.
‫خانم‌ها و آقایون.
‫به کلبه‌ی درویشانه‌ی من خوش اومدین.
‫گُه‌دونیِ درویشانه‌ات!
‫- عه، اون از متحدهامونه. ‫- فکر کنم منظورت اونجاست... (دستشویی)
‫خفه شو، خُل‌وچِل.
‫ادب داشته باش.
‫تو یه نفر حرف از ادب نزن.
‫♪ امروز ما از این نعمت برخوردار شدیم ♪
‫♪ که خوشمزه‌ترین غذاها و مشروب‌ها رو مزه کنیم ♪
‫♪ گل سرسبدِ خوردنی‌ها روی میزمونه ♪
‫♪ به بهترین حالت ممکن پُخته شدن ♪
‫♪ بعدش نوبت دسر، شیرینی‌جات ‫و خوراکی‌های خامه‌ای می‌رسه ♪
‫♪ با یه قهوه‌ی خوش‌طعم ♪
‫♪ بعدش نوبت دسر، شیرینی‌جات ‫و خوراکی‌های خامه‌ای می‌رسه ♪
‫♪ با یه قهوه‌ی خوش‌طعم ♪
‫♪ و عشق‌بازی می‌کنیم ♪
‫- چه خبره؟ آهای، پاشید. ‫- خیلی‌خب.
‫پاشید. ریدم توی این وضع!
‫مادرجنده‌ها!
‫دارن میان پایین!
‫- همه حاضر شید! ‫- حرومزاده‌ها!
‫آماده باشید!
‫- عن توش. ‫- روز سوم. - کدوم گوری‌ان؟
‫اون حرومزاده اونجاست.
‫تا آخر ماه چیز دیگه‌ای نمی‌خورید.
‫هر ماه پلتفرم میاد پایین، درسته،
‫ولی خالی میاد، بدونِ غذا.
‫وقتی همه‌تون گرسنه و خسته شدین،
‫ما میایم پایین و کار همه‌تون رو تموم می‌کنیم.
‫- مادرجنده! ‫- جرئت داری بیا پایین اینا رو بگو.
‫می‌خوای به تمام اون دیوث‌های اون پایین هم ‫گرسنگی بدی تا بمیرن؟
‫نه، کلی مادربه‌خطا مثل تو اون پایین هست.
‫آره، می‌خوای اونا رو چی‌کار کنی؟ ‫می‌خوای اونا رو هم محکوم به مرگ کنی؟
‫بله، درسته که بهای گزافی‌ـه
‫ولی دفاع از قانون، ارزشش رو داره.
‫خوب گوش‌هاتون رو باز کنید؛
‫اگه تسلیم شید
‫فقط سردسته‌های این شورشِ مسخره، مجازات می‌شن.
‫- تنها سردسته‌ای که اینجا می‌بینم تویی! ‫- گوش کنید، دوستان. دوستان.
‫دوستان، گوش کنید. ‫داره بهمون پیشنهاد یه راه گریز می‌ده.
‫- یه راه منطقی! ‫- از سر راه برو کنار، پیرمرد.
‫مثل سگ می‌کُشمت، مادرجنده.
‫آهای، آهای، آهای، نرید پایین.
‫بیاید بالا، کودن‌ها!
‫کدوم گوری می‌رید؟ برگردید!
‫احمق‌ها!
‫اون کوره داره بلوف می‌زنه. ‫افراد خودش رو به کُشتن نمی‌ده که.
‫اگه حدست اشتباه باشه چی؟
‫هان؟
‫اون‌موقع چی بخوریم؟
‫چی‌کار کنیم؟
‫یه فکری دارم.
‫چطوره بریم پایین و افرادش رو بخوریم؟
‫شنیدی مادرجنده‌ی کور؟
‫می‌ریم پایین و افرادت رو می‌خوریم!
‫آره!
‫بعد از سال‌ها تلاش و زحمت،
‫بالأخره شب سرنوشت‌ساز زندگی‌ام فرا رسید.
‫چهارمین نمایشگاهم بود.
‫با چندتا هنرمند معروف، گالری زده بودیم.
‫یه‌سری مجسمه گذاشته بودم ‫که نمایان‌گرِ خشونت علیهِ حیوانات بود.
‫دوست‌پسرم اومد پیشم.
‫پسرش رو هم آورد تا بالأخره ببینمش.
‫و خب...
‫بچه‌ها دو دقیقه سرِ جاشون واینمیستن.
‫حداقل اون بچه این‌طوری بود.
‫یکی از آثارم، یه سگِ درّنده بود.
‫بی‌رحم.
‫وحشی.
‫پنجه‌هاش تیغ‌های تیزی بودن ‫که به سمت حضار بود.
‫این‌جوری نمی‌تونی ادامه بدی.
‫اگه چیزی نخوری، می‌میری.
‫بهم اخطار داده بودن که خطرناکه.
‫ولی برای من، اون ریسک و اون جسارت...
‫دلیلِ خاص‌بودنِ اون اثر بود.
‫قبول نکردم دورش یه محدوده‌ی امن درست کنن.
‫اون بچه یه ریز می‌دوید.
‫تا اینکه سُر خورد.
‫یکی از پنجه‌ها...
‫یکی از تیغ‌ها...
‫رفت تو چشمش.
‫دوست دارم این‌طور فکر کنم که زجر نکشید.
‫و سریع مُرده.
‫وکیل‌هام کارشون رو خوب انجام دادن.
‫قاضی به دیدِ حادثه بهش نگاه کرد.
‫بیمه دیّه‌اش رو داد.
‫منم یکی از محترم‌ترین هنرمندهای نسل خودم شدم.
‫تمام مجسمه‌های خشونت علیه حیوانات...
‫چندین میلیون فروش کردن.
‫مخصوصاً همون سگه.
‫وحشی‌ها!
‫به قوزک پاهاشون بزنید!
‫- قوزک پاهاشون رو بزنید! ‫- قوزک پاهاشون رو بزنید!
‫انقلاب رو شروع می‌کنیم!
‫- خودتون رو آماده کنید. ‫- حاضر شید.
‫وحشی‌ها! حالا!
‫اون نقاشی...
‫چرا انقدر مهمه؟
‫تو...
‫کاری که کردی رو شروع کن. زود باش.
‫تو الآن بی‌دفاعی،
‫من یه چاقو دارم.
‫ولی یه فکر بهتری دارم.
‫می‌تونم به زخم‌هات رسیدگی کنم
‫و تا آخر عمرت، گوشت خودت رو به خوردت بدم.
‫با احتیاط می‌بُرم تا زنده نگهت دارم.
‫اون‌موقع به‌دردِ همون اربابت می‌خوری.
‫ولی این کار رو نمی‌کنم.
‫من از قوه‌ی تخیلم برای ‫شکنجه‌کردنِ کسی استفاده نمی‌کنم.
‫لازم نیست شکنجه کنی.
‫همین الآنش هم همه‌مون رو به فنا دادی.
‫بهم گفتن سگه خطرناکه،
‫ولی من کار خودمو کردم.
‫اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم
‫تا نجاتش بدم...
‫ولی نمی‌تونی.
‫توی گودال دنبال چی می‌گردی؟
‫زمان.
‫زمان لازم دارم تا خودم رو ببخشم.
‫باید فرار کنم.
‫تا کاری که کردم رو فراموش کنم.
‫من دارم می‌رم.
‫می‌مونی یا تو هم میای؟
‫نه.
‫این بهترین ماه زندگی‌ام بود.
‫همه‌مون زندانیِ خودمونیم.
‫و اون زندان...
‫راه فراری نداره.
‫وقتی بوی گاز اومد
‫وارد عمل می‌شیم.
‫ولی چطور جلوی بیهوش‌شدن‌مون رو بگیریم؟
‫اگه همه‌چیز خوب پیش بره، ‫فکر می‌کنن مُردیم.
‫ولی بیدار می‌شیم.
‫می‌ذاریم از بالا ببرن‌مون بیرون
‫با جسدها، بعدش...
‫مجبوریم در لحظه تصمیم بگیریم.
‫اگه خوب پیش نره چی؟
‫می‌میریم.
‫باید فرار کنم
‫اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم
‫باید فرار کنم
‫اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم ‫تا نجاتش بدم...
‫باید فرار کنم
‫تا نجاتش بدم
‫فقط اونا می‌تونن برن بالا.
‫ولش نمی‌کنم.
‫سفر تو تمومه ولی اون...
‫یه فرصت دیگه داره.
‫(پس از تیتراژ ادامه دارد...)
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫«با هم عازم شدیم و با هم سفر می‌کنیم.» ‫(دیالوگی از قسمت اول این فیلم)
‫«بخت و اقبال یکسانی خواهیم داشت.» ‫(دیالوگی از قسمت اول این فیلم)
‫سفرت تموم شده، حلزون کوچولو.
‫اون خودِ پیامه.
‫تو؟!
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.