..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
، این فیلم ، برنده-ی جایزه-ی منتقدان جهانی
. در جشنواره-ی امسال فیلم " کن " شد
، جوایزی که این فیلم
: بدست آورده از این قرار است
،" معجزه در میلان کاری از " ویتوریو دسیکا
،" تعطیلات آقای هیلو کاری از " ژاکس تاتی
،" هیروشیما عشق من کاری از " الن رنه
،" زندگی خوب کاری از " فدریک فلینی
،" چشمه-ی باکره کاری از " اینگمار برگمن
." روکو و برادرانش کاری از " لوچیو ویسکانتی
رویداد یک تابستان
، این فیلم فاقد هنرپیشه می باشد ، اما زنان و مردانی در آن هستند
، که بخشی از وقت خود را ، به تجربه ای ارزشمند اختصاص داده اند
. به فیلم حقیقت
،" ببین " مورین ، جمع کردن مردم برای صحبت
. یه فکر عالیه
، اما مطمئن نیستم موفق بشیم
، که گفتگوهای عادی رو طوری ضبط کنیم
. که انگار دوربینی در کار نیست
، مثلاً نمیدونم که " مارسلین " میتونه راحت بشینه
. و عادی حرف بزنه
. ما باید تلاش کنیم
. فکر نکنم خیلی ساده باشه
. من یه کمی عصبی شدم
بابت چی ؟
، عصبی شدم چون
. وقتی تو آماده باشی من در اون لحظه آماده نباشم
تو که الان عصبی نیستی ؟
. الان نه
، وقتی تو حالت خوب نباشه
، چیزی که " مورین " و من ، داریم گمراهانه از تو سؤال میکنیم
. اینه که فقط حرفی زده باشیم و جواب بگیریم
. به هرچیزی اعتراض داشته باشی میتونیم تمومش کنیم
. پس جایی برای عصبانیت وجود نداره
، الان کمتر عصبانی هستم . چون تو با من خوبی
. اون حقه بازه
. برو " مورین "، حالش رو جا بیار
. همینه
. تو درمورد سؤال ما نظری نداری
. ما هم بابت اتفاقی که افتاده اظهار نظر نمیکنیم
، انتظاری که ما در این فیلم ، از " روچ " داریم اینه
از چه راهی زندگی میکنی ؟
. از تو شروع میکنیم بعد میریم سراغ بقیه
، به عبارت دیگه تو برای زندگیت چکار میکنی ؟
. با تو شروع میکنیم
، چون تو داری بطور اساسی در این اجرای فیلم ما
. درگیر میشی
، برای شروع
کار روزانه-ی تو چیه ؟
وقتی صبح از خواب بیدار میشی ؟
، غالباً کار
، من در بحث روانشناسی اجتماعی
. تحقیق و بررسی میکنم
، کار من مصاحبه با مَردمه
، من مصاحبه ها رو آنالیز میکنم . و اگه لازم بشه تلفیق میکنم
. که خیلی وقت میگیره
مث این ؟ - . نه اصلاً -
، وقتی صبح از خونه میری بیرون
برای کار روزانه برنامه ریزی میکنی ؟
، وقتی خونه رو ترک میکنم . یه کارایی برای انجام دارم
. ولی اونارو واجب نمیدونم
. هیچوقت نمیدونم برای روز بعد چکار کنم
، من با این قاعده زندگی میکنم ." که " فردا هم یه روز دیگه-س
. از نظر من ، همیشه ماجرا یه گوشه ای هست
، اگه ما تورو فرستادیم بیرون تا با مردم حرف بزنی
اگه باعث شادی اونها بشه ، تو اینکارو میکنی ؟
ببخشید ، شما خوشبختین ؟
گفت چه فرقی بحال تو میکنه ؟
ببخشید ، شما خوشبختین ؟
. نترس ، گاز نمیگیریم
. من خیلی سرم شلوغه
شما خوشبختین آقا ؟ - . دراینمورد با من حرف نزن -
شما خوشبختین ؟
. همیشه
. مهم نیست
، بستگی داره منظورت چی باشه . من با شادی ازدواج کردم
از قیافه-م نمیتونی حدس بزنی ؟
. تو چهره-ی شادی داری
. من خوشحالم که زنده-م حتی اگه 60 سالم باشه
. و هر روز برای کار ، مسافت زیادی رو میرم
. من سلامتم ، شوهر مهربونی دارم
. بستگی داره
. بستگی داره چقدر پول داشته باشی
. هیچوقت یک کارگر خوشحال نیست
. منم سهم مشکلات خودم رو دارم
ولی تو خوشحال نیستی ؟ - . خواهرم فوت کرده -
. اون 44 سال داشت
. من دروضعیت بدی هستم ، باور کن
. نمیخوام تلاش کنم که درک کنم
شما ناراحتین ؟
ناراحت ؟ برای چی ؟
. پرسش فلسفی
. ما داریم بررسی میزان شادی رو راه میندازیم
هیچ اسمی بُرده نمیشه ؟
پس " دکارت "(فیلسوف فرانسوی)، چیه ؟
. نه ، فلسفه نه
. من فقط میخونم
شما خوشبختین ؟
نه ؟ نیستی ؟
. بعد از کار میتونه جواب بده
. این یه بررسی اجتماعیه
یه بررسی منطقی ؟ - . منطقی اجتماعی -
شما اجازه ندارین حرف بزنین ؟ - . سر کار نه -
. خارج از کار ، من جواب میدم
درمورد شادی ؟ . من شاد بودم ، غمگین هم بودم
. از هرچیزی یه کمی داشتم
... باید اینجوری باشه که تو سهیم بشی
چرا ناراحتی ؟ - . چون خیلی پیرم -
. من 79 سال دارم
. الان بهت میگم ، متولد 1882
. نترس ، میکروفونه
آدمهای پیر همگی ناراحتن ؟
، من زنم رو از دست دادم
. خودم هستم و یه خونه-ی اجاره که هر ماه باید کرایه بدم
. من تو هتل زندگی میکنم
خوشحالی ؟ - . بله خیلی -
شما هم همینطور خانم ؟ - . معلومه -
. ما جوونیم و درخشان
. درست کردن این راحته
. دانیل " به من گفت تو دوست داری مصاحبه بشی "
. من فقط یه سؤال دارم
آیا از شرایط زندگیت راضی هستی ؟
. ما چیزی نیاز نداریم
، ما فقط میخوایم . توی این دنیا پیشرفت کنیم
. ما شکایتی نداریم
. راستش نمیتونیم گله ای داشته باشیم
... ولی
. ادامه بده
. باید کار کنی
. موضوع فقط شرایط زندگی نیست
. اینکارو میکنیم چون کمی حقه میزنیم
. ما کارای زیادی میکنیم که نباید انجامشون بدیم
. درسته ، فقط به تو جواب میدم
. کسی نمیتونه کاری کنه مگر اینکه قانونی باشه
، اگه من به تمام مشتری هام فاکتور بدم
، اگه من با این حساب و کتاب ها ور نمیرفتم . زندگی غیر ممکن بود
. بسته به این داره که من گاهی شاد باشم
، پاریس خیلی جالب نیست
، هوای بد ، نداشتن آفتاب
. مردم روانی-ان
. تمام هفته کار میکنن
، یکشنبه ها نمیخوان ماشینشون خراب بشه . برای همین پارک میکنن
. میز و صندلی میذارن کنار جاده
. جاده-ی خراب شاید ماشین رو خراب کنه
، سه ساعت طول میکشه برسن خونه به این میگن دیوونگی ؟
تو متفاوت زندگی میکنی ؟
. سعی میکنم ، سعی میکنیم
، ما برای پول کار نمیکنیم . فقط برای سرگرمی
چه کارایی ؟
، خُب من و تمام دوستام
. با چیزایی سروکار داریم که بدرد نمیخوره
. ما وقتمون رو بدون اینکه کاری کنیم میگذرونیم
. ما برای همین بررسی اینجائیم
اسمت چیه ؟
." نادین و مارسلین "
... و تو - ." نادین " -
به من گفتن تو شادی ؟
، نمیدونم . فکر نکنم شاید هدف باشه
، من تلاش میکنم زندگی کنم
، یه زندگی عادی
. هماهنگ با خودم
. زوج شدن نظر منو نسبت به شادی تغییر نداده
، تلاش میکنم شادی رو با اون پیدا کنم . نه با خودم
تو چی ؟
. من تا 17 سالگی خونه بودم
، بعدش
، با دوستام تصمیم گرفتیم بریم کار کنیم
، تا زود پول دربیاریم
. طبیعیه
، کار سخت خیلی جواب نمیده ، وقت تلف کردنه
. اگه فقط بخاطر پول باشه
. باید بریم تابوت " لویی فیلیپ " رو بلند کنیم
، ما اینارو از هم جدا کردیم
. و بعنوان تابوت عتیقه " لوئی " شانزدهم درست کنیم
. مردم با چوب های قدیمی گول میخورن
. گفتن سن واقعی راحت نیست
، گاهی دوتا ستون دوطرف میذاریم
. پنج تا کشو رو 3 تا میکنیم
، از چوب های کهنه استفاده میکنیم . حتی مبلمان " لوئی " شانزدهم میسازیم
. ما خَم و روکش اضافه کردیم
پول درآوُردی ؟
، شریکم آره ولی من . برحسب اتفاق جدا شدم
. حالا توی مراحل قانونی هستیم
. این فقط نشون میده که کار در دنیا چقدر وحشتناکه
. من پولی درنیاوُردم ولی درس گرفتم
. دیگه اینکارو نمیکنم ، این معامله-ی باخته
. من نقاشم ، هیچ نظری ندارم
. نقاشی روشیه که یاد گرفتم و عاشقشم
. من نقاشی میکنم تا نقاشی دیگران رو درک کنم
. همین الان انگور خوردم ، گرسنه نیستم
هر روز چکار میکنی ؟
. ما الان یکسال و نیمه با هم هستیم
. مثل ماه عسل می مونه
. بیشتر صبح ها ، روی تخت می مونیم
، مطالعه میکنیم
. عصرها ، نقاشی میکنیم
. دست کم از شش ماه پیش
. پیش از اون مسافرت میکردیم
، ماه " می "(تابستان) گذشته رفتیم . ماه عسل بود
. تا " سپتامبر "(پائیز) بودیم
،" ما رفتیم " کامارگو ، یه استودیو توی یه خونه قدیمی اجاره کردیم
. کف خونه شکست و مجبور شدیم یه جوری زندگی کنیم
، ما متوجه شدیم همونجوری اونجا زندگی کردی . اینجا هم میتونی بمونی
. من یه سری اسم روی قایق نقاشی کردم
. ما خوب زندگی کردیم ، دو ساعت کار در هفته
، ما زیر نور خورشید دراز میکشیدیم . بعدش نقاشی میکردیم
. ما نگران خوشبختی نیستیم
. به هرحال این دنیا پوچه
. خوشبختی و بدبختی ، فرقی نداره
، خوشبختی معنی نداره . نباید توی فرهنگ لغات باشه
. افسردگی یه موضوع دیگه ، بدبختی نیست
، ما خیلی پول نداریم
، ولی حتی دوستان ما خیلی پول درمیارن
. به اندازه ما هم کتاب و صفحه ندارن
، وقتی یه نقاشی میفروشیم
. یه چیزی میخریم که زندگی رو غنی تر کنه
، وقتی فکر میکنم که تو هر روز صبح . سر یه ساعت خاص بیدار میشی
، صبحانه میخوری ، همون جاده-ی قدیمی به سمت ایستگاه رو میری
. به ایستگاه میرسی
. از پله بالا میری ، سوار قطار میشی
. هر روز از یه گِیت وارد میشی
. سر ساعت
. پشت میزت میشینی
. مثل ناهار هر روز
، حرف میزنی ، میخوری و برمیگردی سر کار ، و شب میشه
. سوار قطار میشی و میری خونه ، و دوباره میخوری
. میری بخوابی
. همیشه یه جوره ، برای من مسخره-س
، صبح وقتی از درِ کارخونه وارد میشم
. همون حس رو دارم ، حس طغیان
. بعد با خودم فکر میکنم ، این چه وضعیه
، هیچکس به من نگفته . اون کاری که دوست داشت رو پیدا کرده
انجلو "، تو هم همینجوری فکر میکنی ؟ "
. تقریباً
، بیشتر بچه ها فقط میخوان
. از نردبان بالا برن
. کارگران میخوان تکنیسین بشن
، تکنیسین ها میخوان
. شاید مهندس بشن
. برای همین با جریان همراه میشن
. امیدشون به همینه
ولی برای چی میرن ؟ کار در فروشگاه ها ؟
، خیلی ها میرن و برای همیشه . توی فروشگاه های خیابون کار میکنن
. بعدش برمیگردن
. بعضی ها کار خودشون رو شروع میکنن
. بعضی ها موفق میشن و بعضی هم برمیگردن
. مشکل برای کارمندان دفتری فرقی نداره
. هرکسی در هرجا
، مهم نیست چه اداره ای ، توی کارخونه
. فرقی نداره
، کار شکاف زیادی داره ، برای همین
، خیلی باریک میشه
، که تا آخرش خسته کننده میشه
. کلافه کننده-س ، همیشه همینه
. من 24 ساعت روز کار میکنم
، شیف ما فقط 9 ساعته
، ولی بقیه زمان کاری
. میخوابی که میتونی کار کنی
، که دوباره همون میشه . همیشه کار
. فکر کنم حق با اونه
، لندری " رو میخواستی " . بفرما
تو فرانسه چکار میکنی ؟
، من دانشجوی " وینو سورلو " هستم
." در " لواگرون
. از اونجا خوشم میاد
. تو شرکت " رنو " کار میکنم
. این یه اسم خانه-داریه تو افریقا
مشهوره ؟ - . خیلی مشهوره -
. تنها انگیزه برای افریقایی هاست
. بقیه اینجور نیستن
. ولی من رؤیای کار در کارخونه رو ندارم
، در کارخونه
، با تمام شلوغی ها ، حبس میشی
. حق با توئه ، مزخرفه
، نمیدونم چطوری میتونیم تحمل کنیم . حبس میشی
. ما تحت نظریم
، کارگرها روبروی هم قرار میگیرن
، اونا با مباشرها اذیت میشن
، همیشه پشت سر ما هستن
. واقعاً مزخرفه
. حق داری تعجب کنی چطوری کارخونه رو تحمل میکنیم
. خیلی سخته ولی چاره ای نداریم
. گاهی نمیشه کاری کرد
، وقتی اومدی فرانسه
، نه چیزی میدونستی و نه کسی رو میشناختی
. این چیزیه که دوست دارم بشنوم
. درسته ، کسی رو نمیشناختم ، هیچکس
. من هیچی از زندگی تو فرانسه نمیدونستم
، مجبور شدم
. یه جوری سر کنم
. برای یکی مث من آسون نیست
، برای یه افریقایی ، فرانسه جایی نیست که
. مشکل ما سازگاریه
، یه چیز دیگه
. بعضی ها عقده-ی خود کم بینی دارن
، وقتی من از خود کم بینی حرف میزنم
. دارم از خودم حرف میزنم
، ولی میخواستم از تو بپرسم
میتونم بگم " تو " ؟
، چیزی که میخواستم بپرسم اینه که
هنوز این خود کم بینی رو داری ؟
. دیگه نه
، وقتی رسیدم اینجا ، زود فهمیدم
. فرانسوی در پاریس مث فرانسوی در افریقا نیست
پس مشکلی نداری که سیاهپوستی ؟
، من یه سیاستی دارم ، در میزنم ، اگه در باز شد میرم داخل
. اگه پشت در بسته بونم ، برمیگردم
. تو فوق العاده ای ، ازت خوشم میاد
، نظر تو درباره-ی
کارگرها چیه ؟
. توی فرانسه ، اونارو خوب نمیشناسم
. نمیدونم اینجا چجوری هستن
، هرکارگری یه ماشین داره . شب ها خوش میگذرونن
. برای همین نمیدونم چجوری هستن
. شاید مث افریقا نباشه
،" توی " رنو
. هشتاد درصد افراد ماشین دارن
. کارگر فرانسوی ، انحصار طلبه
. برای خودش کار میکنه و فقط به خودش فکر میکنه
. اون حقوق میخواد برای همین مدام کار میکنه
، کارگری میکنه و پس انداز میکنه . پول جمع میکنه و ذخیره میکنه
، میخواد ادای پولدارها رو دربیاره
. ولی فقط یه احمقه
. من توی کافه غذا میخورم
. برام مهم نیست ، ورشکسته شدم ولی میخورم
،" بعضی ها توی " رنو
، فقط یه کمی سالاد برمیدارن
، و یه کمی نون
. ولی همونجوری که میگی ماشین دارن
، پس بنظر تو
. توی فرانسه کارگرها پول دارن
. خیلی پول جمع میکنن و هیچوقت خوش نیستن
، اون میتونه از پس هزینه ماشین و خونه بربیاد . حرفش رو باور نکن
. اون یارو ورشکسته شده ، یه بازنده-س
. باور کن من باهاشون زندگی میکنم ، اونا بازنده-ن
، یه چیز دیگه
، تو وارد رستوران میشی
، می بینی که اینو لباس شیک پوشیدن . فکر میکنی پول دارن
. ولی اون ناراحت کننده-س
. بیشتر وقتها افسرده-س ، این چیزیه که من می بینم
. بخاطر اون لباس کم خورده و پس انداز کرده
، لباس خوب ، حلقه-ی انگشتر
. همش نقش بازی کردنه ، من بهت میگم چرا
، یکشنبه برمیگرده پشت میز کثیفش
، داخل و بیرون کارخونه . اون یه جور نیست
، من یادم میاد سالها خونه نداشتم
، مزاحم و سربار تو بودم
، و حالا
، توی " کلیشی " زندگی میکنی ، یه خونه خوب
، این بهتره ، سبک و راحت
میشه از این مشکل به ما بگی ؟
، خیلی وحشتناک بود
. نداشتن خونه
، نداشتن یه سقف ، وایستگی به دیگران . خیلی وحشتناکه
. فقط این نیست
، اولین بار که تو یه خونه-ی دور افتاده بودیم
، پیش از اون یه اتاق تک بود
. ما همه چی رو از پشت دیوار می شنیدیم
. اتاق آب لوله کشی نداشت
. ساس داشت
. من میخواستم بیرون بخوابم
. من اجازه ندادم
. من از این بهتر میخواستم
. تا اون موقع ساس ندیده بودم
، صبح ساعت 5 بیدار میشدم
، پیش از اون ، یه کمی
، یه کمی کورک زده بودم . فکر میکردم جوش باشه
، تا یک روز ساعت 5 بیدار شدم
. دیدم یه چیزی از تخت بالا میره
. هیچوقت ساس ندیده بودم
. فریاد کشیدم
. من اهمیت ندادم ، عادت داشتم
. ولی " سایمون " نه
، برای همین خواست بیرون بخوابه
، من اجازه ندادم ، پارک " بوت شامون " خطر داشت
. هر اتفاقی ممکن بود توی شب بیُفته
. من نمیتونستم بذارم اون روی چمن بخوابه
. به یکی از همکارام گفتم
! اون گفت : خدایا ! ساس
. مث چکیدن خون از بدن می مونه
، تمام شب داشتم بهش فکر میکردم . ساعت 4 صبح خوابم برد
، فکر کردن به خون . خیلی وحشتناک بود
نمیدونم ، تو خوشبختی ؟
. تقریباً
تو چی ؟ - . تقریباً -
چی کم دارین ؟
. خجالت میکشم بگم
. پول
. که کاری دوست دارم بکنم
. کاری که برام جالب باشه
، همیشه یه جوره
. اگه پول داشتیم هرکاری دوست داشت میکرد
چی باعث میشه تو خوشحال بشی ؟
، خودم توصور میکنم خیلی خوشبختم
. چون عاشق شوهر و بچه-م هستم
، من یه کار کوچیک دارم
. ولی خوشم میاد
. از نظر من ، کار کردن وقت تلف کردنه
. ولی تو فعال بودی
. هردوی ما در یک حزب بخاطر زندگی مبارزه میکردیم
با همه چی خداحافظی کردی ؟
، حیف
. ایده ال ها همیشه جواب نمیدن
، ما یا پذیرفته میشیم و یا نه
. چیزی که زندگی به ما داده
تو باید سازگار بشی ؟
. حتماً
، من هرکسی که کاملاً سازگار باشه رو . تحسین میکنم و بهش حسودیم میشه
. راحت بگم ، من از درون تقسیم شدم
. تسلیم بخشی از خودم شدم
بقیه-ش چی ؟
. خُب دست نخورده باقی گذاشتمش
. یا نسبتاً ولش کردم
اون چه بخشیه ؟
. منه واقعی
، به نظر من
، تراژدی زمان ما
. اینه که تو کمتر و کمتر ، کار خودت رو انتخاب میکنی
. به چیزی که روش حساب کردی نمیرسی
، تو باید برسی
، رتبه نباشه
، کار و استخدام عادی
. کار ملی و اجازه کار نیست
انسان امروزی چیه ؟
. یه کارت هویت و یه مشت فرم
. انسان امروزی اینه
، هرکسی نمیتونه هنرپیش بشه
. یا هنرمند ، تو خرحمالی میکنی
. باید با خستگی روزانه مبارزه کنی
، به کارِت اهمیت نمیدی
. برات معنی نداره
، البته مجبوری انجام بدی
، تحمل کنی
. تا ساعت 6 عصر
بعد از 6 عصر چی ؟
، بعد از 6
. تلاش میکنی دوباره خودت بشی
، تا 6 کار میکنی
. بعدش یه آدم دیگه ای میشی
اون چکار میکنه ؟ - . تلاش میکنه ، زنده-س -
، شاید هنوز یه زندانی باشه
. شاید یکی دیگه بهش دستبند زده
، ولی به نظر من باید
، کمتر درگیر بشیم
، با مثلاً کار روزانه
، و همیشه
. با زندگی حاشیه-ی بیشتر
تو به چیزی اعتقاد داری ؟
. من به زندگی معتقدم
، در امکان اجرا
. برای همه چی و بخاطر همه چی
." مری لو "
، تو 27 سال داری . سه ساله از ایتالیا به فرانسه اومدی
. کل این سه سال تجربه جدید بود
، تو با پدرت در " کریمونا " زندگی میکردی
. یه زندگی متوسط
. اینجا زیرشیروونی بدون آب لوله کشی زندگی میکنی
، تو مث یه خارجی زندگی کردی ، با آدمهای زیادی آشنا شدی
. برای شناخت پاریس اومدی
. دوستان جدید پیدا کردی
سؤال من اینه که چه چیزی برای تو تازگی داره ؟
، تو به تفاوت زندگی من در ایتالیا . و پاریس اشاره کردی
. خُب زیر شیروونی من چیز خوبی بود
. من چندین زمستون اینجا بودم
، هیچ سیستم گرمایشی نداشت
. هیچوقت بدون امکانات رفاهی نبودم
، اولش یه تجدید حیات بود . خیلی پشیمون شدم به پاریس اومدم
، احمقانه-س . من از اینکه دوره سختی داشتم ، حس خوبی داشتم
. اولین باری بود که کار میکردم
، من ساعت 7 از خواب بیدار میشدم ، خیلی کسل
، ولی تقریباً خوشحال بودم که همراه با جمعیت . سوار مترو میشم
، واقعاً حس میکردم به اینجا تعلق دارم
. ولی این آخر ماجرا نبود
، حالم از اتاقم به هم میخورد ، از سرما حالم به هم میخورد
. حالم از ساعت شلوغی مترو به هم میخورد
. من ارتباط انسانی پیدا نکردم
، کلاً ناراحت کننده بود
. و بی فایده
تو هدف داری ، امید داری ؟
. راستش نمیدونم
. گاهی خوشحالم که تو پاریسم
. حس میکنم گم شدم
. وقتی اومدم اینجا ، اصلاً شرایط خوبی نداشتم
، من در خودم خفه شده بودم
، منزوی بودم
، وقتی ایتالیا بودم
. حالم از ابتکارات خودم به هم میخورد
. میخواستم دربرابر واقعیات مقاومت کنم که کردم
. حالا نمیدونم کار درستی بود یا نه
. مثلاً میخورم
، میخواستم خودمو آزاد کنم
، از اولش که اومدم فرانسه ، نمی خواستم
، تحت شرایط باشم . میخواستم با قانون خودم زندگی کنم
، تا حالا نابود شدم
. دلائل ساختگی و جعلی
، فقط برای اینکه بازم اونارو ، درحال خوردن موقع خواب پیدا کنم
. با برخوردهایی مسخره و مزخرف
واقعاً چه منظوری داری ؟
داشتن یه شغلی که برات جالب باشه ؟
کاری که دوست داری بکنی ؟
، یاد با مردی که دوست داری
، زندگی کنی . بجای زندگی ناپایدار
و بخوابی ؟
. همین
. من شغلی میخوام که منو نترسونه
، با کسی زندگی کنم که
، براش مهم نباشه یکساعت چطوری گذشت
، یا دوساعت ، یک ماه ، دوهفته
. با اون باشم ، جزئی از اون باشم
، بدون اینکه ارواح مانع من باشن
. که از طرف اون میان
، بالاتر از اینها
، خودم رو از مرگ و زندگی رها کنم
، خودم رو مرتبط کنم با چیزی
، که منو خارج کنه
. بجای اینکه همه چی رو به من مربوط کنه
، من حتی حق ندارم
. خودم رو بکشم ، این ساختگیه
چرا هرچیزی رو به خودت نسبت میدی ؟
. اگه فقط میدونستم
، ژان پی یر "، تو دانشجویی " . بیست سال داری
. نمیدونم تو چطوری زندگی رو میبینی
، من زندگی میکنم ، مطمئنن
. شاید بهتر از تمام دانشجوهای همسن خودم
، ولی ساید فقط چون من
. سازش میکنم
. من با چیزایی موافقم که با خواسته-ی من جور نباشن
، اگه ما با پیچیدگی ها موافق باشم . اوضاع روبراه میشه
، بیشتر همسن ها من یا حتی بزرگتر
، میتونن
. با داغون کردن خودشون کنار بیان
. من از ناتوانی واقعی حرف میزنم
. مثلاً رد شدن در امتحانات
. من سعی کردم با یه زن زندگی کنم
، من سعی کردم اونو خوشحال کنم ، اونم سعی کرد
، و اوضاع خراب میشه . همه چی به هم میریزه
. ناتوانی به این میگن
. این سیاسته چیزی نیست که بهش اهمیت بدم
. الان این موارد کمتره
. تمام انتظارات سیاسی ما از بین رفته
. مطمئنم که انتظارات سیاسی هنوز هست
، ولی من نمیگم شاد نیستم
. یا آماده ام برای حرکت مثبت
. این حقیقت خیلی دوام نداره
. من میتونم از لحاظ عقلی به خودم حق بدم
، من
، اُفتِ همکاری نسل تورو دیدم
، ناتوانی اونها رو ، وقتی گیر میکنن
، آره من خیلی دیدم
. عملاً از بین رفته
. داغون ، ناامید
. تقریباً شامل همه-ی شماها میشه
. من حق دارم کنار بکشم
، ولی میدونم
. عمیقاً اینطور نیست
، این فقط کاهش جُرأته ، و از نظر احساسی
. خودخواهیه
، ما هم رؤیاهای خودمون رو داشتیم . ایده های برتر
، باید آزاد کنیم ، دست کم من باید آزاد کنم
. که هرچیزی سر راه باشه ، رنگ نداره
. سیاه و سفیدی در کار نیست ، فقط خاکستری
. فقط سایه های مختلف خاکستری
. خسته کننده-س
مارسلین " ؟ "
. من درمورد اینها احساس مسئولیت میکنم
، من آدمایی رو معرفی میکنم ، که احساس شرمندگی میکنن
. شرمندگی از تجربیات سیاسی خودشون
. مثل خودم
، وقتی صحبت از تلاش برای شاد کردن یه زن میکنی
. میدونم منظورت به منه
. پس من نسبت به ناتوانی تو احساس مسئولیت میکنم
. من تورو از دنیای خودت بیرون کشیدم
، وقتی " ژان پی یر " میگه ناتوانی
. شاید " مارسلین " به شکست فکر کنه
. من مدتها حس شکست داشتم
، وقتی با " ژان پی یر " آشنا شدم
. خیلی خواستم از این حس دوری کنم
، من اونو نمیخواستم . که با بیست ساله ای مث خودم زندگی کنم
، فکر میکردم میتونم خوشبختش کنم
. با هرچیزی
. خیلی دوستش داشتم ، هنوزم دارم
، و بعد
. اینم یه شکست دیگه-س
، نه فقط یه شکست برای من
. بلکه تجربه ای دردناک برای اون
. چون هنوز فکر میکنم کمی عشق به من در اون باشه
. ما اینجا ایستاده بودیم
، خیلی دور ، فیلم خودش رو محدود کرده بود
. به دنیای شخصی بعضی ها
، حالا گسترش پیدا کرده
. به رویدادهای این تابستون 1960
. آتش
. دوست دارم صداشون رو بشنوم
، اگه من دانش آموز بودم
، همین الان
. بخصوص یه مرد
. واجد شرایط برای خدمت
. من نگران جنگ الجزایرم
برای تو مهم نیست ، نه ؟
. معلومه که هست
، چون یه روزی
، سال دیگه ، دوسال یا ده سال دیگه
. میشه دستمایه-ی یه فیلم تخیلی
، مث یه طرفدار هنر از فیلم حرف میزنی
چرا که نه ؟
، اگه بیشتر فرانسوی ها مخالف باشن
، مخالفت عمومی رو نشون میده
برای چی ؟
. که این جنگ احمقانه تموم بشه
، چرا که فرانسه باید شبانه ، از حق خودت کنار بکشه
، دیگه حرفی نمی مونه
. جنگ با مذاکره تموم میشه
. مث هر جنگ دیگه
، حکومت محلی الجزایره
. شاید نتونه تمومش کنه
. موضوع این نیست
. این جنگ باید یهویی تموم بشه
، شیش ساله همین بوده . یادت نره
، عادت شده
. چیزی برای بخشش داریم
، جنایت داره غوغا میکنه ، این خطا نیست ولی حقیقته
. مردم نابینا شدن
. این مشکل الجزایره و مشکل دانشجو
. قاطی شده
. بطور خاص روی شما جوان ها تأثیر میذاره
. منم شما رو سرزنش میکنم
. شما سهم خودتون رو اجرا نمیکنین
. از هیچ شیوه ای پیروی نمیکنین
. جوانی که تو ازش حرف میزنی ، یه افسانه-س
، جوانی تو افسانه-س
، مشتاق ، باشکوه
، چون فقط 20 سال داریم باید بتونیم کاری کنیم ؟
. صحبت از جنگ الجزایر
، الان همه درگیرن
، حتی اون کسانیکه فکر میکنن
. نظر و راه حلی ندارن
. فرانسه درگیره
، اگه بخوایم این بساط رو که ، تو خوشت میاد ، جمع کنیم
، باید با این مسخره بازی مبارزه کنیم
. همه-ی ما
. بدون فکر کردن به کلیات
، بیا با گروه بصورت فردی برخورد نکنیم
. انحصاری شروع کنیم
، بیا با تمام فرانسوی ها قمار کنیم
. که آخرش مردم جنگ رو از بین میبرن
حمله-ی جبهه-ی آزادیبخش الجزایر
نماینده های جبهه-ی آزادیبخش الجزایر رسیدند
مذاکره-ی سخت جبهه-ی آزادیبخش الجزایر
توقف مذاکرات
نمایندگان به تونس بازگشتند
سفیدپوستان در کنگو درخواست کمک دارند
یکصد کشته در کنگو
انتقال کماندوهای بلژیکی
سازمان ملل : بلژیک کنگو را تخلیه کند
. من هیچوقت با یه سیاه ازدواج نمیکنم
. منم همینطور ، بخاطر بچه ها
چرا ؟
. از نظر من هیچ ربطی نداره
، من نژادپرست نیستم ، میتونم ازدواج با یه سیاه رو درک کنم
... ولی
. ولی تو از سیاهپوست خوشت نمیاد
. تو از نظر سکسی نژادپرستی
. نیستم ، این نژادپرستی نیست
، من میتونم با کسی که طرفدارش هستم سکس داشته باشم . نه با کسی که نیستم
پس تو طرفدار سیاه ها نیستی ؟
. هنوز فکر نمیکنم ممکن باشه
. فقط برای اینکه حسی ندارم
، ولی یادمه دوسال پیش ،)روز " باستیل "(جشن روز ملی فرانسه
تعطیلات پایان هفته-ی تو ؟
، یادم نیست ، ولی یادمه اولین بار بود
. جشن چهاردهم جولای ، با یه سیاه رقصیدم
تحریک شدی ؟
، رقصش خیلی فوق العاده بود
. خُب
، من با این قضیه کنار نمیام ، سیاه ها در فرانسه
. عموملاً از رقص خودشون خوششون میاد
، امیدوارم مردم از سیاه ها خوششون بیاد . به دلائلی غیر از رقصیدن
، ولی دلیل نشست ما
، بحث درمورد کنگوئه
. با دوستان افریقایی خودمون
، پیش از اینکه شروع کنیم
، نمیدونم
، بخاطر تیتر خبرها
، درمورد اتفاقاتی که اونجا میُفته
کاری که ما درپاریس میکنیم واقعاً ربطی داره ؟
،" ژان پی یر ، مارسلین ، رژی "
شما هم احساس میکنین درگیر شدین ، و به چه صورت ؟
، یه بار حس میکنم درگیر فیزیکی شدم
. وقتی داشتم اخبار تلویزیون رو نگاه میکردم
، بعد از یه سری تصاویر مربوط به حوادث
: گوینده اینجوری خلاصه-ش کرد
این کاریه که اونها با استقلال خودشون میکنن
: بلژیک به کنگو اومد و گفت
اینم پول برای ساخت
: نه ، نه حتی این ، اونا فکر کردن
نه نُخبه ای ، نه مشکلی
نادین "، نظر تو چیه ؟ "
. من با " لندری " موافقم
، شما توی " لئوپولدویل " بودین چند وقت ؟
، یکسال . با راهبه هایی بودم که بهشون تجاوز شده بود
. وحشتناک بود
. افریقایی ها همدیگه رو حبس میکردن
. اجازه ورود به بخش مرکزی شهر رو نداشتن
،" آیا یه سیاه اهل " ساحل عاج ، همون اندازه درگیره
مسائل کنگوی بلژیک هست ؟
اتحاد نژادی اونجا هست ؟
تو احساس مسئولیت میکنی ؟
. بله
، ما خشونت رو تأئید نمیکنیم . ولی یه نوع طغیان محسوب میشه
، بین کنگوها و ساحل عاجی ها
. گینه " درگیر نشد "
، ولی وقتی یه سفیدپوست به یه سیاه ظلم میکنه
. تمام ملت های افریقا ، یکی میشن
، وقتی سفیدپوست ها ، ملت های افریقایی رو تحت فشار میذارن
. همه-ی ما احساس میکنیم در این درد شریک هستیم
. موافقم
، فرق داره
. ولی کلاً درهرکشوی " ضد سامی " وجود داره
، به منم مربوط میشه ، من تحمل نمیکنم ، چه یهودی آلمانی
، چه لهستانی ، روسی یا امریکایی . برام فرقی نداره
. بذار از " لندری " یه سؤال بپرسم
، لندری "، به عددی که روی "
بازوی " مارسلین " نوشته ، دقت کردی ؟
فکر میکنی چیه ؟
. نمیدونم
تو چی " ریموند " ؟
، میدونم دریانوردها خالکوبی میکنن
، ولی اون دریانورد نیست
. نمیدونم معنیش چیه
یه نوع آزار ؟
چرا عدد ؟
. قلب نگاه بهتری داره
. شماره تلفن نیست ، خیلی زیاده
، نیست "V" این . مثلثه
.(نصف ستاره-ی یهود (ستاره داوود
. ستاره یهود ، شش پر داره
. درضمن شماره تلفن من نیست
، منو به یه اردوگاه فرستاده بودن . چون من یهودم
. این شماره ایه که توی اردوگاه به من دادن
میدونی اردوگاه چیه ؟
. یه فیلم درموردش دیده بودم
." شب و مه "
. میدان " کنکورد " خالیه
، خالی مث قرن بیستم
. پونزده سال پیش
. یادم نیست
." پی چی پو "
، حالا می بینی
، ما به اونجا میریم
، تو کارخونه کار میکنیم
، یکشنبه ها همدیگه رو می بینیم . پدر میگفت
: و تو به من میگی
، تو جوونی ، تو برمیگردی
. من برنمیگردم
. و اینجایی که هستم ." میدان " کنکورد
. من برگشتم تو نه
. وقتی تورو دیدم ، شیش ماه بود که اونجا بودیم
. ما افتادیم تو بغل همدیگه
،" بعدش اون افسر حرومزاده-ی " اس اس
. حمله کرد و منو جلوی چشم تو زد
. تو گفتی : این دخترمه
. اون تهدید کرد که تورو هم میزنه
. تو یه پیاز تو دست داشتی
. دادی دستم و من غش کردم
، وقتی تورو دیدم پرسیدی
چه خبر از مادرت و " میشل " ؟
. تو منو دختر کوچولوی خودت صدا کردی
، خیلی خوشحال بودم که توی اردوگاه با تو هستم . چون خیلی دوستت داشتم
. همون قدر که آرزو دارم الانم تورو داشته باشم
، وقتی برگشتم ، محکم شده بودم . سخت بود
، همه رو توی ایستگاه دیدم ، مادر و بقیه
. اونا منو بوسیدن ، قلب من سنگ شده بود
. میشل " کسی بود که به من دست زد "
من گفتم : منو نمیشناسی ؟
: اون گفت
، آره فکر کنم . فکر کنم " مارسلین " باشی
." خُب " ماری لو
. یکماهی میگذره که با هم صحبت کردیم
." الان ماه " اگوسته
، یه چیزی به من ضربه زد
، دو شب پیش
، داشتیم قدم میزدیم
، و من پرسش این فیلم رو بهت گفتم
. که از دوستم " ژاکس " و همسرش پرسیده بودم
تو خوشیختی ؟
. اونا جواب دادن : تقریباً
. تو به من گفتی : خودم تقریباً
، آره وقتی دوهفته پیش دیدمت
. تو افسرده بودی و کلاً حالت خوب نبود
هنوزم میگی تقریبا ً ؟
، نمیدونم چه اتفاقی داره برام میُفته
. یه بار دیگه
، فقط
، نمیدونستم
. شب چهاردهم جولای
، صورت تمام کسایی که میشناختم . سمت من بود
. نمیدونستم باهاشون چکار کنم
. فکر کردم کاری کردم
، فکر کنم یه چیزایی اون شب به سرم زد
. بعدش روزهای پوچی بود
، و یهویی یه اتفاقی افتاد
. بازم تونستم آدمها رو ببینم
. من از دنیای خیالی خودم فاصله گرفتم
. بعدش همش ساده و آسون شد
، آیا این اتفاق
یهویی افتاد ؟
، از اون لحظه
، من شروع کردم
، به تماشای آدمای دور و بر خودم
، حس اینکه بخشی از اینا باشم
، بهم اعتبار میداد
. هرچیزی باز میشد
، بسمت دوستی
. و عشق ورزیدن
این باعث تفاوت شد ؟
، ولی نیروی برتر
، ترس نسبت به هرچیزیه
، همینجوری که صدها بار پیش اومد
. که شاید بازم خودم رو کلاً تنها حس کنم
. حرفت رو قبول ندارم
من چی میتونم بگم ؟
. کسی نمیتونه درمورد این چیزا حرف بزنه
، انجلو ، ادگار " به من گفت تو به مشکل خوردی "
چی شده ؟
، اون روز صبح توی کارگاه ، من بعد از رفتن تو کار کردم
. اومدن به من گفتن که منو دفتر خواستن
، فکر کردم مربوط به کارم میشه
، من یه خرابکاری کرده بود . اونا هم سر من داد میزدن
. ولی اینا نبود
: مدیر بخش گفت ، ما داریم فیلم بازی میکنیم
من گفتم : پس کار من چی میشه ؟
. اون گفت : ولش کن ، مهم نیست
. تورو به یه فروشگاه دیگه میفرسیم
. به هرحال تو دیگه کار نداری
. خلاصه دیروز منو کلافه کردن
: پیشکار اومد بالا و گفت
. تو ده تا بخش برای انجام داری
. اگه تا صبح انجام بدی ، کاری باهات ندارم
، منم همینکارو کردم و انداختم روی چرخ آسیاب . چه کار کثیفی
. وقتی تموم کردم ، ساعت یک نیمه شب بود
: اون بیست تا دیگه برام آوُرد و گفت . تو اینجایی که کار کنی
، خیلی زیاد بود ، رفتم پیشش
. من متوجه شدم که میخواد منو از پا دربیاره
. منم شب مرخصی گرفتم
، یه کارگر دیگه گفت
. تو باید بری
، اگه نری اونارو عصبانی میکنی
. که بهتره نکنی
توی " رنو " چه آینده ای داشتی ؟ - . هیچی -
یه روزی پیشکار نمیشدی ؟
. قطعاً نه ، حتی یه ذره شانس
سفیدپوستان کنگو درخواست کمک دارند
، پس " لندری "، کاشف سیاه پوستان . در تعطیلات فرانسه شد
. وحشتناکه ، وحشتناک
، اون با چاقو زد به گردنش . این یه قتله
. از راه رفتنش خوشم میاد
. بامزه-س
. عالیه
. تماشای این لذتبخشه
. اونا مرگ حیوون ها رو تماشا میکنن و میرن
. اینم از لذت های زندگی شهریه
. سن تروپه " شهریه در مسیر چند روستا "
، منو یاد
. افریقای سیاه میندازه
. همون خونه ها قدیمی و سقف های قرمز
، سن تروپه "، هرکسی درموردش حرف میزنه " ، حتی در جنگل من
، در بیشه های افریقا . من اسم " سن تروپه " میشنیدم
. من زن های " سن تروپه " رو شاد می بینم
، اونا مایوی شنا میپوشن
. و تمام تلاش خودشون رو میکنن تا جذاب بنظر بیان
، اونا لباس های افراطی میپوشن . فقط چون توی " سن تروپه " هستن
، فکر اینکه افریقا
، با چند مذهب
، زن ها با برگ عورت خودشون رو پوشش میدن
. و فرانسوی های مقلد ، ما رو مسخره میکنن
. ولی یه زن در مایو ، چیزی رو پنهان نمیکنه
. مدل بودن اصلاً خوب نیست
. تا حالا دیگه عادت کردم
. باید زندگی کنم و کمی به عکس های عمومی توجه کنم
. برای همینه که اینکارو میکنم
، کسانیکه نیاز ندارن
، همیشه میتونن منو سرزنش کنن ، اونا همیشه
، درخواست عکس دارن ، چون به خونه برمیگردن
. گرفتن یه عکس با یه دختر " سن تروپه "-ای خوبه
. اونا عکس ها رو به دوستاشون نشون میدن و خوشحالن
. مردم اینجوری فکر میکنن
. تماشاچیها اینجوری فکر نمیکنن
. فقط اقلیت
. تو نمیتونی کاری کنی
. آدمایی مث ما باهوش نیستن
. کاترین "، ساکتی "
. نمیخوام فکر کنم
. تنها چیزی که میخوام ، شنا و اسکی ، همینجا
. هنوزم میخوام بدونم نظر " سوفی " چیه
تو واقعاً " سن تروپه " رو میشناسی ؟
. نه خیلی خوب
. برای شناخت یه جا ، نیاز به زمان داری
، پارسال اومدم اینجا ، تور کازینو بود
. تا اینکه یه ویلا اجاره کردم
، حالا از مردم خیابون میپرسیم از " سن تروپه " لذت می برین ؟
. آدمای باهوش میگن چقدر خسته کننده-س
. این یه جواب مغرورانه-س
. برای همینه الان قرار بگی
. بی شوخی
. مردم الان از هرجایی خسته شدن
. ولی خستگی از درونه
، اگه یه زندگی درونی داشته باشی . هیچوقت خسته نمیشی
. پس با اون لباس شنا خیلی هم حال میکنن
، ستاره های زیادی اینجان . کارگردان ها رو دنبال خودشون میکشن
، برای همین تمام دختربچه های پاریسی میان اینجا
، با مایو و لباس زیر تنگ
، با موهای بلند و آرایش
، چشم های آرایش کرده
. خیلی شیک
. همه-شون امیدوارم با کارگردان ها روبرو بشن
، اونا همه چی دارن غیر از مغز
. که تعداد کمی از ما داریم
درسته " مارسلین " ؟
دیگه چی میتونم بگم ؟
،" سن تروپه "
، جای خیلی دوستداشتنی-ایه ، با چشم اندازی رؤیایی
. افسوس بر مردمش
، این آدما هر جایی هستن چرا دربرابر " سن تروپه " موضع گرفتی ؟
. من شخصاً اینجا احساس خستگی نمیکنم
. میدونی که من و " روچ "، داریم فیلم میسازیم
. شنیدم
، ما موافق نیستیم . روچ " میگه زندگی جالبه "
. ولی من نه
. عصبی شدی
، داره نظرم عوض میشه . دارم به " روچ " گرایش پیدا میکنم
زندگی جالبه ؟
چرا ؟
. خُب شاید توی تعطیلاتیم
جدا از تعطیلات چی ؟
. نمیتونیم بگیم
. ما در جایگاه شما نیستیم
. تو شب با مادر میری بیرون ، جالبه
چرا زندگی یهویی دلتنگ کننده میشه ؟
." اینم دوستم " لندری
، به نظر من
، تو نمیدونی بچه های فرانسوی
. چجوری زندگی میکنن
. این دوتا دختر ، 12 و 13 ساله هستن
. باید در " ساحل عاج " فرق کنه
. فرق داره
، توی خونه ، وقتی یه دختر
، شش ساله میشه
. زندگیش شروع شده
، من وقتی هفت سالم بود
. آشپزی میکردم
. تکلیف مدرسه هم انجام میدادیم
. معلومه که الان و بعداً میز هم تمیز میکنیم
. ولی بیش از این کاری نمیکنیم
. این اشتباهه ، باید یاد بگیری
، نباید زندگی رو خیلی ساده بگیری ، چون یه روزی
. فقط تمیز کردن میز نیست
. بیا ، پاتو بذار اینجا
. انجلو "، پاتو بذار اینجا و نگه دار "
. یه پاتو بذار اینجا و یه پا رو بذار اونجا
. باید اینجا بذاری
. نه ، خیلی بلند گذاشتی
. احمق ، بذار پائین تر
. درست شد
. پاتو بذار رو پله
. درسته
. وقتی داد میزنی نمیتونم
. داد میزنم چون احمقی
. دست های تو از دستهای من قوی تره
. تو نمیدونی پاتو کجا بذاری
. دستات خوبه ولی پاهات نه
بعدی کیه ؟
. پاتو بردار و طناب رو بگیر پشتت
. طناب رو بکش
، حالا
. از سنگ دور شو
. از سنگ دور شو ، نترس
. پدر اینجاست ، خطر نداره
. یالا برو
. پشت به سنگ
. دستت رو ببر پشت و طناب رو بگیر
. اونجا ، اینطرف
. بهش جرأت نده
. از اون یکی دستت استفاده کن
. پشت سرت
تو با این بچه ها چکار میتونی بکنی ؟
. تو الان خودت رو توی صفحه دیدی
. من و ادگار از ایده تو خوشمون میاد
اول بچه ها ،" ویرو " ؟
از چیزی که دیدی خوشت اومد ؟
. چارلی چاپلین " بهتره "
ناتوانی تو چیه ؟
. نمیدونم تو بگو
. بعضی ها میگن حقیقت نداره ، بعضی ها میگن داره
چی حقیقت نداره ؟ . جلوی دوربین دروغ نگو
، بیشتر مردم وقتی خودشون رو تحت فشار میذارن
. از قوانین کلی حرف میزنن
. کاری که تو زندگی نمیکنی
مثلاً ؟
." گفتگوی بین " انجلو و لندری
. خیلی کلی بود
، برعکس . وقتی به " لندری " گفت : دوستت دارم
. اونا به هم مربوط میشن ، مشکلات مشترک دارن
. ندارن
. ولی ارتباط دیگه ای هم هست
. اونا همدیگه رو کشف میکنن
. این جلسه ای از ذهن بود
. این درست ترین سکانس ما بود
. چون ما رفاقتی رو دیدیم که ادامه داشت
، داری میگی " لندری و انجلو " همدیگه رو دوست دارن . معلومه
. ولی موضوع من این نیست
. کلاً غیرعادیه ، تماماً ساختگی
، موافق نیستم ، وقتی نوبت سکانس " لندری " شد
. چیزی درمورد اونا نمیدونستم
. این اتفاق وقتی افتاد که باهاشون صحبت شد
. من دوربین رو فراموش کردم
. من درگیر بحث شدم
. ببین ، من کل فیلم رو دردناک می بینم
. وقتی خیلی خسته کننده نیست
. کلاً بی شرمیه
، برای گرفتن جرقه ای از حقیقت
، کاراکتر مجبور میشه
. تنها باشه و نزدیک به سقوط
. باید از موضوعات خیلی شخصی حرف بزنه
، با این رویکرد ، میتونی سکانس هنری داشته باشی
. یا سکانس ملال آور
. یا درحقیقت ، سکانس شرم آور
. من باهاش موافقم
، تو از ما پرسیدی . که آیا حسی نسبت به این آدما داریم یا نه
. با توجه به چند تا اینا ، متأسفم
، ولی من واقعاً دنبال تماشای این نیستم
." مث " ماری لو
. من خیلی خجالت کشیدم
، اون خیلی حرف زد . خیلی خودشون لخت کرده بود
، من فکر کردم " ماری لو " خیلی عالیه . و دوست داشتم بشناسمش
، از نظر من . چیزی که " مکسی " گفت ، خیلی شیطانی بود
، با همچین واکنشی
. فوریت حقیقت در زندگی در روابط
. ماری لو " جلوی دوربین نقش بازی نمیکرد "
. دوربین مانعی براش نبود
. این یعنی اون دنبال خودشه
،" همین جور برای " مارسلین . اون با خودش حرف میزد
. ما خجالت کشیدیم چون سرزده رفتیم
. درعین حالیکه کلاً قافلگیر شدیم
. سکانس " مارسلین " از بقیه بهتره
، تو میگی چون فراتر از حقیقته . چون اون نقش بازی میکرد
، اینا خیلی صمیمی بودن . خیلی سرزنده
. وقتی داشتم حرف میزدم
. داشتم در گذشته زندگی میکردم
، ولی بین سکانس ها گیر کردم
. طوری که " ماری لو " متوجه شد
. ولی کلاً باهاش موافق نیستم
. درمورد سقوط ، موافق نیستم
، چیزی که عالیه ، پریدن از روی موضوع طبیعت ساختگی
، مثل این مصاحبه های بی معنیه خیابونی
،" به نمای نزدیک " ماری لو
. این قشنگه و خیلی حقیقی
. این حرکت دورخیر از قدرت این فیلمه
پس " ادگار " تو از این تصویر چی میسازی ؟
. خیلی جالبه
. کلاً میتونه خلاصه-ی دو بحث باشه
، کما اینکه کاراکترهای ما بخاطر . طبیعی نبودن سرزنش میشن
، مثلاً" ژاکس "، مدعی میشه . انجلو " وقتی با " لندری " باشه ، نقش بازی میکنه "
. یا اونا بخاطر اینکه خیلی واقعی میشن سرزنش میشن
،" مکسی "، همسر " ژاکس "
، ماری لو " رو بخاط اینکه جلوی دوربین لخت شد " . سرزنش میکنه
این یعنی چی ؟
، ما داریم به استِیج میرسیم
، وقتی ما از حقیقتی میپرسیم که هر روز حقیقت نداره
. داریم ازش دور میشیم
، تا جاییکه اونا خیلی بیش از زندگیشون ، خودمونی میشن
، اونا به همدیگه برچسب میزدن ، مثل گوشت
. یا مثل نمایشگاه
. مشکل اساسی ما اینه
، مگر اینکه بیننده ها فکر کنن اینا هنرپیشه هستن ، یا نمایشه
. فیلم ما شکست میخوره
، ولی من میدونم و حس میکنم
. اینطور نیست
. ولی اونا متوجه نمیشن - کی ؟ -
. بیننده ها
، مارسلین " گفت اون در " کنکورد " بازی میکرد "
. ما اونجا بودیم ، اون بازی نکرد
. اگر هم بود ، خیلی هنرمندانه بود
. صحبت از پدرش بازی نبود
، این فیلم استاندارد سینما رو نداره
. مارو به زندگی برمیگردونه
، مردم همونجوری به زندگیشون واکنش نشون میدن . به فیلم هم واکنش نشون میدن
، اونا هدایت نشدن . ما بیننده ها رو کارگردانی نمیکنیم
، ما نمیگیم این قشنگه . این نیست ، این درخشانه
، اینا آدمایی هستن که بیننده ها میتونن ببینن
، برای همین پرت شدن بیرون ، اینا فکر میکنن زیر نظر نیستن
. و قبول نمیکنن
. بقیه تکون خوردن
، من متوجه شدم بعضی از اونا ، خیلی بدست " ماری لو " تکون خوردن
،" بقیه بدست " مارسلین ." یا " ژان پیر یا انجلو
، برای همین بنظر من . به اون چیزی که میخواستیم میرسیم
تو هم تکون خوردی ؟
. من فیلم رو دیدم ، درس فشرده ایه
، هنوزم منو خیلی تکون میده
. و تا الان به روش های مختلف
، اولش فکر کردم هرکسی تکون میخوره
. حالا که آدما رو می بینم ، مشتاق میشم
، مثل " ماری لو و مارسلین " که نقد میشن
. این منو ناراحت میکنه
. به نظر من بیننده ها از کاراکترهای ما خوششون میاد
، ما میخواستیم فیلمی درمورد عشق بسازیم
. ولی به یه چیز متفاوت بدل شد
. شاید هم نه
، یکی از اون واکنش ها
. الزاماً همدردی نداره
. این مشکل ارتباطه
. که ما داریم
، شرکت کنندگان در این فیلم
، کارگر ها
، دانشجو ها
، کارمند ها
، هنرمندان
، یک دختر پوشیده
. و فرصت رویارویی در پاریس بود
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.