..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بودن...
‫یا نبودن؟
‫مسئله این است.
‫آیا شرافتمندانه‌تر است
‫که تیر و کمان‌های سرنوشت ظالم رو
‫در ذهن تحمل کنیم
‫یا اینکه سلاح برداریم
‫علیه دریایی از مشکلات
‫و با مبارزه، تمامشان کنیم
‫مردن
‫خوابیدن
‫دیگر هیچ
‫احساس امنیت نمی‌کنم.
‫می‌خوام ازدواج ‫کنم و بچه‌دار بشم.
‫همه این حرف و ‫حدیث‌ها حالمو بد می‌کنه.
‫ولی ما شیش روز دیگه ‫فیلمبرداری رو شروع می‌کنیم.
‫هملت رویاییه که داره ‫به واقعیت تبدیل میشه.
‫نه برای من!
‫یحیی، بهتره که الان انصراف بدم ‫تا اینکه وسط فیلمبرداری جا بزنم.
‫نمی‌تونم این فشار رو تحمل کنم.
‫تو از پسش بر میای.
‫می‌دونم که از پا درمیام.
‫می‌خوای به خاطر یه مشت حرف ‫و حدیث آینده کاریت رو خراب کنی؟
‫-فقط حسودیشون میشه. ‫-به چی؟
‫من که خیلی پیشرفت نکردم، مگه نه؟
‫با هملت پیشرفت می‌کنیم.
‫یحیی، اگه منو دوست داری، ‫یکی دیگه رو پیدا کن. من نمی‌تونم.
‫به هیچ عنوان! من همیشه تو رو ‫به عنوان هملت تصور می‌کردم.
‫تو تصور کردی! من که نکردم!
‫همه چیزی که نصیبم ‫شده جوش و کابوسه.
‫نامزدم تو ماشین منتظره. ‫بهش گفتم ده دقیقه‌ای میام.
‫اینکار و انجام میدی!
‫تو قرارداد داری!
‫اگه بری دنبالش، من میرم.
‫از این خونه میرم.
‫اگه عمر واقعاً این نقش براش ‫مهمه، خب. خودش برمی‌گرده.
‫گیندی؟
‫عمر می‌خواد ما رو ول کنه.
‫به درک!
‫اون هملت رو بازی می‌کنه، ‫حتی اگه کمرش بشکنه.
‫هملت 75-1، برداشت هفتم.
‫حرکت!
‫چشماش خالیه.
‫باهاش راه بیا.
‫-نورها خاموش. ‫-نورها خاموش.
‫آیا عجیب نیست که این بازیگر
‫می‌تونه روحش رو اینطور ‫با تصوراتش همراه کنه
‫که از احساساتش، تمام ‫چهره‌اش رنگ می‌بازه
‫اشک تو چشماش؟
‫و همش برای هیچ! برای هکوبا!
‫"هکوبا برای اون چیه، ‫یا اون برای هکوبا چیه؟"
‫داری احساساتت رو احتکار می‌کنی؟ واسه ‫چی؟ به فصلش واسه سریال‌های تلویزیونیت؟
‫-و با هوا حرف بزنی؟ ‫-فریاد بزن، "خدای من!" تو هوا!
‫فرید! برو کنارش وایسا.
‫خب، بیا یه برداشت دیگه بگیریم.
‫بریم. دود. کلاکت.
‫برو بیرون.
‫هکوبا برای اون چیه، ‫یا اون برای هکوبا چیه...
‫-...که باید براش گریه کنه؟ ‫-کات!
‫هکوبا برای اون چیه، ‫یا اون برای هکوبا چیه
‫-که باید گریه-- ‫-کات! دوباره!
‫برو عقب.
‫راحت‌تر باش، عمر!
‫دود!
‫از قاب برو بیرون!
‫هکوبا برای اون چیه، ‫یا اون برای هکوبا--
‫کات! دوباره. هیچی توش نیست.
‫حرکت. دالی به جلو.
‫...که باید براش گریه کنه؟
‫دارید خفه میشید!
‫فرید! اینقدر بهش نچسب.
‫...که باید براش گریه کنه؟
‫دوباره!
‫حالا چی شد؟
‫فکر کردم یه لیموناد خنک...
‫مبادا زاغ سیاه منو ‫چوب بزنیا، فهمیدی؟
‫آقا، سیگارهاتون.
‫من دارم میرم ‫اسکندریه. به خانم بگو.
‫تمام بازارهای ماهی فروشی رو زیر پا ‫گذاشتیم ولی هیچی باب میلش پیدا نکردیم.
‫همه کتابفروشی‌ها رو برای ‫فیلمش درباره اسکندریه گشتیم،
‫کلی مداد و پاک‌کن خریدیم.
‫داره به همه اسکندرها فکر ‫می‌کنه: بزرگ، متوسط و کوچولو.
‫حتماً شوخی می‌کنی، جی‌جی. ‫شوهرت یه مستبد واقعیه.
‫نگران نباش، یحیی حالش خوبه.
‫بعد از دوش گرفتن بهت زنگ می‌زنه.
‫می‌تونی روی من حساب ‫کنی. فردا برمی‌گردیم قاهره.
‫عمر می‌خواد من فکر کنم که ‫مرده، که کاملاً فراموشش کنم.
‫پسر سرکش.
‫-عجب جهنمیه. ‫-دقیقاً همین حسی که داری رو بنویس.
‫هیچ حسی ندارم.
‫یه صفر گنده. هیچی. همین.
‫بعد دو سال هیچی؟ ‫این دیگه خودکشیه!
‫چطور هنوز می‌تونی بهش فکر کنی؟
‫بعد از کن، گفت "دیگه ‫باهات کار نمی‌کنم."
‫موقع فیلمبرداری هملت، ‫می‌گفت "نقشِ خیلی سنگینه."
‫ولی وقتی تو اولین ‫فیلمش نقش منو بازی کرد،
‫از خودم بهتر نقش منو درآورد.
‫بیخیالش شو. شده یه وسواس واست.
‫برو یه آبی به تنت بزن.
‫میرم صدف میخرم. وقتی ‫برگشتم میخوام شیش صفحه ببینم.
‫یه صحنۀ خوبِ نوشته شده، کافیه.
‫عمر رو فراموش کن. سه تا ‫فیلم باهاش بودی، از سرشم زیاده.
‫نسخه رو از سانسور میگیریم ‫بعد میریم سمت فرودگاه.
‫-جیجی اونجا منتظره. ‫-آروم باش، این اولین فیلممه.
‫اولین فیلمم!
‫یه لحظه صبر کن، کتری ‫داره سر و صدا میکنه
‫من دکتر دانشگاهم. ‫میتونم بیام داخل؟
‫بفرمایید.
‫اسم همسرتون جیجیه؟
‫یه تصادف شده، تو جاده ‫صحرایی نزدیک اسکندریه.
‫وضعیتش جدیه، ولی از پسش برمیاد.
‫نگران نباشید. حالش خوب میشه.
‫عمر! جیجی تصادف ‫کرده. دارم میرم اسکندریه.
‫یحیی، وضعیتش چطوره؟ ‫حالش خوبه؟ یحیی؟
‫تو دیوونه‌ای.
‫بچه رو بردار و برو.
‫اون بهترین چیز تو فیلمه.
‫-خیلی ممنون. ‫-لوس نشو.
‫فیلمت فوق‌العاده‌ست.
‫حس میکنم یه جایزه میگیری.
‫مطمئنم جایزه بهترین ‫بازیگر رو میگیره.
‫یادت نره از برلین بهم زنگ بزنی؟
‫-من، یادم بره؟ ‫-تو مادرتم یادت میره.
‫اگه جایزه رو ببریم، برات ‫یه پالتو خز مینک میخرم.
‫یه پالتو واقعی، نه مثل اونی که ‫بعد جشنواره مسکو برام خریدی.
‫قول میدم.
‫باشه. حالا برو.
‫آقا یحیی مردده. میخواد ‫سفر برلین رو کنسل کنه.
‫ما مراقبش هستیم. چقدر طول میکشه؟
‫-ده روز. ‫-برو یه جایزه خوب برامون بیار.
‫-و پالتو مینک رو! ‫-واسه چی؟
‫دو سال طول میکشه ‫تا بتونی چیزی بپوشی.
‫عجله کن، قطارت رو از دست میدی.
‫به عمر میگم تو ‫فرودگاه منتظرت باشه.
‫عمر رو ببر و اون جایزه رو بگیر!
‫کی باورش میشه؟ یه پیشکسوت ‫مثل یه تازه‌کار داره میلرزه.
‫تو اول برو.
‫پس از 4000 تا تماشاچی میترسی؟
‫جایزه خرس نقره‌ای ‫هیئت داوران میرسه به...
‫«اسکندریه، چرا؟»
‫ساخته یحیی اسکندرانی.
‫خرس نقره‌ای و جایزه ویژه
‫هیئت داوران برای «اسکندریه، ‫چرا؟» ساخته یحیی اسکندرانی.
‫برای تصویر حساسش از انسانی ‫که در جستجوی هویت خویش است
‫در زمانه‌ای از تضاد و جدایی.
‫بالاخره، یه جایزه ‫برای یه فیلم عربی.
‫جولی کریستی درست میگه. تو ‫عجب رقصنده‌ای هستی! دیدمت.
‫تو از نسل نکسه 1967 هستی.
‫من بهتر از همه شماها میرقصم، ‫عشق‌بازی میکنم، فکر میکنم و بازی میکنم.
‫پالتو مینک جیجی چی شد؟ ‫قول دادی. ما جایزه رو گرفتیم.
‫کل بیمارستان رو گذاشته رو سرش.
‫دوباره میتونه راه بره، مگه نه؟
‫دکتر گفت تو یه ‫سال. یا شاید دو سال.
‫-بهترین رقصنده دنیا کیه؟ ‫-تو.
‫-بگو قسم میخوری! ‫-قسم میخورم!
‫-نه، بگو "تو بهترینی." ‫-تو بهترینی.
‫♫ Walking My Baby Back ‫Home ♫ Nat King Cole
‫جیجی فقط میخواست ‫تو جایزه رو بگیری.
‫اینجوری، برای همه‌مونه.
‫خیلی وقته میشناسمش.
‫اون فکر میکنه تو فیلم،
‫تو دقیقاً شبیه منی ‫وقتی هم‌سن تو بودم.
‫بازیگر میلیگی شبیه ‫پدرمه، ولی تو واقعاً منی.
‫-همون نگاه غمگین. ‫-پس من یه کارگردان بزرگ میشم.
‫بهتر! تو میشی بزرگترین ‫بازیگر تاریخ، خواهی دید.
‫جان گیلگود اینو پیش‌بینی کرد.
‫گیلگود! بزرگترین هملت عصر ما.
‫هشت اجرای آخرش تو ‫اپرای قاهره در طول جنگ بود.
‫من از بالا میتونستم ببینمش.
‫سخنرانی خداحافظیش...
‫"این هزارمین اجرای من از هملته
‫و امشب...
‫آخرین اجرامه.
‫میخوام مشعل رو به ‫یه مرد جوون‌تر بسپارم،
‫کسی که شاید همین ‫حالا، بین ما نشسته."
‫گفتم، "این منم!
‫داره منو میگه!
‫داره این مسئولیت ‫رو به من میسپاره،
‫که بشم بزرگترین بازیگر دنیا."
‫و حالا که تو منی، چی بهتر از ‫اینکه این مسئولیت الان مال توئه.
‫به زودی...
‫تو کن.
‫کن؟
‫تنهایی میری اون بالا ‫تا جایزه‌ت رو بگیری.
‫شاد و سرحال...
‫یه کم خجالتی...
‫ولی از همه مهمتر، متواضع.
‫همه براش کف می‌زنن.
‫تو غیر از هملت چیز ‫دیگه‌ای نمی‌خونی؟
‫-ولی هملت یه... ‫-داره دیوونت می‌کنه!
‫هملت مال گذشته‌ست. ‫به اسکندر فکر کن.
‫یا کلئوپاترا. اونو امتحان کن.
‫برای یه بار هم که شده یه نقش زن. ‫این هملتِ تو، همه‌مون رو از پا درآورده!
‫نه، ممنون.
‫پرواز شماره ۷۹۷ ‫مصر به مقصد پاریس...
‫ممنون.
‫چرا می‌خوای تو قاهره ‫خفه شی؟ برو اسکندریه.
‫استلیو رو پیدا کن، همون ‫یارو که شیفته اسکندره
‫و قول بده عمر رو فراموش کنی.
‫اون به درد این نقش نمی‌خوره. ‫اسکندر قد بلند و مو طلایی بود.
‫پس رابرت ردفورد چطوره؟
‫با یه کم گریم!
‫من باید اون موقع به جای ‫عمر، هملت رو بازی می‌کردم.
‫هم هملت رو فراموش کن، هم عمر رو.
‫ممنون.
‫قول بده بری پیش متخصص‌.
‫بریم.
‫میرم خونه چمدونم رو بردارم، ‫بعدش میرم اتحادیه فیلمسازها.
‫جی‌جی می‌دونه داری ‫میری پیش اعتصابیا.
‫جی‌جی تمام جیک و پوک منو میدونه
‫-من اینجا می‌خوابم. ‫-چرا؟
‫-دور از همه. ‫-پس چرا اومدی؟
‫-کی اینجا می‌خوابه؟ ‫-احمد مبروک.
‫-اینجا چی؟ ‫-مصطفی اسماعیل.
‫-لعنتی! اینجاست؟ ‫-یکی از اولین کسایی بود که اومد.
‫-یه مبارز واقعی. ‫-اینجا چی؟
‫هر جا که راحتی انتخاب ‫کن استاد، ما قبول می‌کنیم.
‫-کجا میشه نوشت؟ ‫-هر جا که بخوای.
‫بدش به من.
‫اعتصاب یه چیزه، ‫بغل کردن یه چیز دیگه.
‫من که هنوز یکی هم ندیدم!
‫پس این چیه؟ کنتاکی فراید چیکن؟
‫به به! اعتصاب با کلاس!
‫یه تیکه کیک بده به من!
‫آقا یحیی فقط یه پنکه برای ‫من؟ چرا کولر نمیدی؟
‫یه کم ویسکی، یه رقاص ‫شکم، بعد نمایش رو شروع کنیم.
‫چرا راه پله؟
‫مهم نیست کجا می‌نویسم، ‫مهم اینه که چی می‌نویسم.
‫مهم اینه که دوباره ‫شروع به نوشتن کردی.
‫باز هم عمر! در نقش اسکندر؟ کمک!
‫-من همچین چیزی نگفتم. ‫-اینجوری نوشتی.
‫دو بار به جای اسکندر نوشتی عمر.
‫-خب که چی؟ ‫-به جی‌جی قول دادی.
‫جی‌جی! فکر می‌کنی جی‌جی ‫می‌تونه یه نابغه متعهد پیدا کنه؟
‫متعهد؟ عمر؟ حتی درباره ‫اعتصاب ما هم نشنیده.
‫هیچکس زحمت نکشید بهش خبر بده.
‫-می‌تونستی بهش زنگ بزنی. ‫-تو همه روزنامه‌ها هست.
‫-من بهش زنگ می‌زنم. ‫-باشه، زحمت نکش زنگ بزنی.
‫لعنت به جفتتون.
‫این میشه چهارتا ‫ماشین پلیس ضد شورش.
‫نشون میده که چقدر قدرت داریم.
‫عمر یه نابغه‌ست، اسکندر یه نیمه ‫خداست، این بهترین انتخاب بازیگره.
‫اگه اون اسکندر نباشه، ‫پس کی باشه؟ تو؟ من؟
‫نه تو، نه من، حتی نه ‫اسکندر. فقط عمر عزیز.
‫حالا فهمیدی.
‫خب، دیگه بسه.
‫عجله کن.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫یه یونانی به اسم استلیو.
‫اون یه شارلاتانه! تمام عمرش ‫رو دنبال مقبره اسکندر گشته.
‫هر چی داشت خرج ‫کرده. یه دیوونه‌ست.
‫عاشق عشق‌بازی هستی؟
‫معلومه. کی نیست؟
‫عشق استلیو به ‫اسکندر حد و مرز نداره.
‫وسواس داره، مثل ‫همه اسکندرانی‌ها.
‫و غیر علمیه.
‫درود بر اسکندر نیمه خدا
‫بخشنده زندگی و روشنگری
‫از دریچه چشمان من ببینش ‫خواهی دید که یه شگفتیه
‫-این کوتوله؟ یه خدا؟ ‫-عشق کورش کرده
‫از دریچه چشمان من ببینش
‫خواهی دید که یه شگفتیه
‫تو شاهد خواهی بود
‫به این مکاشفه شگفت‌انگیز ‫اگه فقط عشق راهنمات باشه
‫-مدرک نشون بده! ‫-مگه یه خدا به کارت شناسایی نیاز داره؟
‫-پدرش یه خدا بود -داری ‫با حقیقت بازی می‌کنی
‫بیاین همه قبول ‫کنیم، اون بی‌همتاست
‫-بدبختی تکونت نمیده -به ‫همین خاطره که همه طرفدارتیم
‫همه اعلام می‌کنیم، اون یه خداست ‫عشقمون ما رو بهش پیوند میده
‫انصاف و بزرگواریش ‫لایق رأی مثبت همه ماست
‫بیاین همه قبول ‫کنیم، اون بی‌همتاست
‫دروغه! دارن گولمون می‌زنن ‫که یه تقلبی رو قبول کنیم
‫پاهاش کجه، کله‌ش ‫پوکه باید جن‌گیریش کنیم
‫عظمت از وجودش میباره
‫منظورت اینه که ‫"حالمون رو بهم میزنه"
‫حالا که فکر میکنم، ‫اونقدرام بد نیست
‫خیلی با وقار و عاقله!
‫صلح و رفاه میاره
‫فقط از دید من نگاش کن
‫میفهمی که یه پدیده‌ست
‫خودت شاهد این مکاشفه ‫شگفت‌انگیز خواهی بود
‫اگه فقط عشق راهنمات باشه
‫همه روحانیون جلوت خم میشن ‫تو خدای مایی، پرتو امیدمون
‫گداها و زاغه‌نشین‌ها ‫ناپدید شدن عدالت اینجاست!
‫-همه موافقن؟ ‫-به اتفاق آرا
‫حقه‌بازی و سیاست‌های کثیف
‫خداحافظ شادی، رقص و خوشی
‫چرا قبول نمی‌کنی؟
‫اون یه احمقه
‫اگه واقعاً خداست
‫-باید به فکر نیازمندا ‫باشه -نیازمندا!
‫اگه واقعاً خداست
‫بذار به نوچه‌هاش دستور ‫بده یه قانون تصویب کنن
‫که اتحادیه‌های آزاد رو مجاز کنه
‫آزاد؟ رشوه گرفتی!
‫مغزت رو شستشو دادن!
‫یه اقلیت ناچیز
‫خجالت بکشید، خداتون یه کودنه
‫خفه شو!
‫این زن دمدمی مزاجه
‫-اون از خود متشکره ‫-تو بی‌بند و باری!
‫از دید من نگاش کن
‫میفهمی که یه پدیده‌ست ‫یه مکاشفه شگفت‌انگیز
‫اگه عشق راهنمات باشه
‫همه روحانیون جلوت خم میشن
‫خدای ما، پرتو امیدمون
‫گداها و زاغه‌نشین‌ها ‫ناپدید شدن عدالت اینجاست!
‫-همه موافقن؟ ‫-به اتفاق آرا
‫از عدالت و بخشش حرف میزنن
‫در حالی که روی ‫گرده ما زندگی میکنن
‫از عدالت و بخشش حرف میزنن
‫در حالی که ما رو شکنجه میکنن
‫از عدالت و بخشش حرف میزنن
‫در حالی که ما رو شکنجه میکنن
‫پیش به سوی اراذل من، ‫مثل حشره لهشون کنید!
‫و تو، گدای دیوونه
‫یهو سناتورشون شدی؟
‫به جون مادرت قسم
‫دست و پا بسته میندازمت تو ‫زنجیر این شورشیا رو بگیرید
‫از چوب استفاده کنید همه این ‫حرومزاده‌ها حالمو بهم میزنن
‫واضح بگو
‫آره، واضح بگو
‫بس کنید این
‫حرف‌های دو پهلوی مافیایی رو
‫چرا میخواید همه ما رو مجبور کنید
‫که با زور عاشق باشیم
‫اون شورشیا رو بگیرید! از چوب استفاده ‫کنید! این حرومزاده‌ها حالمو بهم میزنن
‫خدا! از خدا محافظت کنید!
‫ضربان قلبم رو با ‫قلب اون هماهنگ کردم
‫پس هر چی من میبینم ‫اونم میبینه، مطمئناً
‫اگه واقعاً خدا نیست من ‫اولین نفری هستم که میفهمم
‫پاهاش کجه، کله‌ش پوکه ‫یه عوضی و یه متقلبه
‫به عبارت دیگه
‫اگه واقعاً خدا نیست
‫که قلب هزاران نفر رو روشن میکنه
‫پس این منم که احمقم، که کورم
‫یه احمق عاشق پیشه
‫به زبون ساده: سرم کلاه رفته!
‫با این حال، از دید من نگاش کن
‫میفهمی که یه پدیده‌ست
‫بذار عشق راهنمات باشه
‫به سوی این مکاشفه شگفت‌انگیز!
‫دیگه جا نیست!
‫کی به تو اجازه داده تصمیم ‫بگیری کی اعتصاب کنه؟
‫یه مشت مازوخیست! برید ‫اتحادیه بازیگران رو اشغال کنید!
‫برید ریاست جمهوری رو ‫اشغال کنید! برید به جهنم!
‫هیئت مدیره اتحادیه‌ها جرأت کردن ‫این قانون شیطانی رو شروع کنن.
‫-باید استعفا بدن! ‫-خائنین!
‫میخوان تا ابد قدرت رو نگه دارن.
‫هر هنرمندی باید ‫به جنبش ما بپیونده.
‫من یه نظری دارم، لطفاً! ‫یه نظری دارم، یحیی.
‫همش دارن حرف میزنن ‫به جای اینکه برن تو خیابونا.
‫من دارم از گرسنگی میمیرم!
‫چرا چهار روز زودتر از بقیه ‫روزه گرفتن رو شروع کردی؟
‫همین تحریکشون کرد.
‫کسی به نظر ما اهمیت میده؟
‫-و شما کی هستید؟ ‫-نسل جوون.
‫این قانون تو مجلس دقیقاً ‫تو 15 دقیقه تصویب شد.
‫چی اذیتت میکنه، ‫15 دقیقه یا مجلس؟
‫-کل مجلس فاسده! ‫-همینه که هست.
‫-هنوز حرفم تموم نشده! ‫-میخوای کل شب رو حرف بزنی!
‫-فقط چند تا کلمه. مزخرف نگو! ‫-حرف‌های بیهوده!
‫رئیس اتحادیه و نوچه‌هاش!
‫-برو مجدی. ‫-بی‌خیالشون شو.
‫باید الان به یه تصمیماتی برسیم.
‫نه نمیشه بیای تو! این ‫اتاق مال طاهیه و دختراست.
‫اینجا اتاق جلسه ماست! ‫من دارم وظیفمو انجام میدم.
‫-ما نمیخوایمت. ‫-این قانونه.
‫همون قانونی که باعث میشه ‫چهار سال دیگه هم حکومت کنی.
‫ساکت! دارین جلسه ‫رو به هم میریزین.
‫-اگه جرئت داری یه جنجال راه بنداز... ‫-پلیس خبر میکنی!
‫عزیزم، نمیتونه. ما ‫ستاره‌های درخشانیم.
‫دو نفر از ما تو خیابون میتونن پنج ‫میلیون نفر رو تو پنج دقیقه بسیج کنن.
‫-کی میذاره برین تو خیابون؟ ‫-قانون پشت ماست.
‫منظورت "تفنگ‌ها"ست.
‫پیشنهاد میکنم همه بشینیم و ‫در موردش حرف بزنیم، باشه؟
‫باشه و زهرمار!
‫کی دیگه با تو می‌شینه؟
‫بعد از بررسی تمام راه‌حل‌ها،
‫طبق ماده شش کنگره‌مون ‫در تاریخ ۲۴ ژوئیه،
‫به این تصمیم رسیدیم: اعتصاب غذا،
‫از نیمه شب سه‌شنبه، ‫۴ آگوست ۱۹۸۷.
‫اعتصاب به صورت گروهی ‫و مرحله به مرحله پیش میره.
‫گروه اول به رهبری خانم ‫طاهیه کاریوکا خواهد بود.
‫ببخشید. لطفاً دست نزنید.
‫بعد از اون نوبت ‫جلال الشرقاوی میشه،
‫علی بدرخان، بشیر الدیک،
‫احمد متولی، حمدی الوزیر،
‫مختار احمد، محمد مصطفی،
‫حسام الدین صلاح، عاصم رأفت...
‫و محمد فاضل.
‫یا خدا، همشون قراره ‫اینجا چادر بزنن؟
‫از فردا، این هنرمندان عزیز ‫به اعتصاب غذا می‌پیوندن--
‫سیگار نکش. دارم خفه میشم.
‫برو خفه شو. کی جلوتو گرفته؟
‫قهوه واسه خواب خوب نیست.
‫من تازه از خواب پاشدم.
‫و ما تازه میخوایم بخوابیم.
‫بگو که داری شوخی میکنی!
‫این فیلمنامه جدیدته؟
‫فقط چندتا ایده‌ست. ‫احساس میکنم گیر کردم.
‫به انگلیسی مینویسی!
‫دیالوگ‌ها به عربی بامزه‌تره.
‫فرانسوی واسه صحنه‌های ‫عاشقانه، و انگلیسی واسه دقت.
‫بابام عربه، مامانم ‫ایتالیایی، و زنم فرانسویه.
‫اسپانیایی حرف میزنم ‫و یه کم هم روسی بلدم.
‫و چون اهل اسکندریه‌ام، ‫طبیعتاً یونانی هم بلدم.
‫چرا "طبیعتاً"؟
‫اسکندر کبیر اینطور تصمیم ‫گرفت. اون شهر رو ساخت. حرفیه؟
‫اون همچنین اولین فانوس ‫دریایی دنیا رو ساخت.
‫بازم اشتباه کردی.
‫سوستراتوس ساختش. یه ‫معمار نابغه، یه اسکندرانی بزرگ.
‫-مثل اسکندر. ‫-و کلئوپاترا.
‫من این نقش رو واسه ‫لیسانسم بازی کردم.
‫میگن خود عیسی هم تو ‫اسکندریه درس خونده.
‫آره حتماً، تو کلاس شما ‫با بقیه نوابغ درس میخونده.
‫همینه که هست.
‫من میرم بخوابم.
‫چرا پا برهنه‌ای؟
‫-واسه قوس پا خوبه. ‫-کف زمین کثیفه.
‫صابون که هست و آب هم مجانیه.
‫-زشته. ‫-پس نگاه نکن.
‫این خوشگل‌ترین پاهای دنیای عربه.
‫تو دنیای غیر عرب چی؟
‫مال مریلین مونرو، که کشتنش.
‫مجسمه‌ساز میگه تو خیلی سخت‌گیری.
‫یه مجسمه که قراره فانوس دریاییمو ‫تزئین کنه با پاهای صاف مثل استیک؟
‫میدونستم این احمق حالمو ‫خراب میکنه. میدم شلاقش بزنن.
‫چرا این پا قوس داره و سرحاله ‫ولی پاهای مجسمه‌م صاف و بی‌روحه؟
‫ملوان‌ها وقتی از دور ‫ببیننش از خنده غش میکنن.
‫فانوس دریاییمو خراب میکنه!
‫چهل تا مدل آوردم که ‫ازشون انتخاب کنی.
‫باورت میشه؟ انگار ‫ما اصلاً وجود نداریم.
‫خودش ضرر کرد. ‫پاهای من شاهکار هنریه.
‫تقصیر خودمه که ‫با این اراذل میپرم.
‫بگیرینش!
‫شش سال دنبال یه ‫قوس پای کامل گشتم!
‫اون دختره رو بگیرین!
‫گولتون زدم!
‫دیوونه‌ست!
‫-اون بالا هوا چطوره؟ ‫-عالیه.
‫-بیا پایین. ‫-نه.
‫-گفتم بیا پایین. ‫-عمراً.
‫بهت پول میدم.
‫واسه چی؟
‫جادوییه.
‫ببین موهاش چطور تو هوا میرقصه!
‫خل نشو. یه پنکه برقی اونجاست.
‫قسم میخورم دیگه ‫یه کلمه هم نمینویسم!
‫وقتی بخونتش، ‫اعلامیه‌ت رو پس میگیری.
‫حتی نخوندیش! هیچکدوممون نخوندیم.
‫اگه لازم باشه تغییرش بدیم ‫چی؟ کل دنیا قراره بخوننش!
‫-بهش بگو. ‫-ما هم ایده داریم.
‫-برید به ترشیده‌ها بفروشین. ‫-هنوز مردسالاری نمرده، نه؟
‫شکم گرسنه و بازی بچه‌ها با هم ‫جور در نمیاد. بهش بگو، استاد.
‫همه‌مون تو یه قایقیم.
‫- نادیا، کاغذهاشو بهش برگردون. ‫- چشه این؟
‫بدون نظم و انضباط، ‫همه چی از هم می‌پاشه.
‫یه زورگوی دیگه!
‫از دفتر رئیس جمهور زنگ ‫زدن. منتظر یه تصمیم هستن.
‫همه با هم تصمیم می‌گیریم، ‫هم قدیمی‌ها و هم ما.
‫همش داری داد می‌زنی. حداقل ‫اونا دارن برنامه‌ریزی می‌کنن.
‫کی اونا رو انتخاب کرده؟ ما؟ ‫یا خودشون رو تحمیل کردن؟
‫اونا هم مثل ما هستن، ‫خنگ خدا. با تجربه‌ن.
‫با تجربه!
‫یه مشت برده‌ن که یه ارباب رو ‫با یه ارباب دیگه عوض می‌کنن.
‫- به نظرت این دموکراسیه؟ ‫- هشت نفرن.
‫به اندازه کافی دموکراتیک نیست؟
‫خوبه که بچه‌ها دارن درباره ‫دموکراسی بحث می‌کنن.
‫ولی همیشه همین کارو می‌کردن.
‫- ببینم گیندی، دموکراسی چیه؟ ‫- بله قربان.
‫- هر چی شما بگی، رئیس. ‫- می‌بینی؟
‫نماینده رئیس جمهور! ‫نماینده رئیس جمهور!
‫- دکتر؟ ‫- بعداً.
‫- چی شده؟ ‫- یه فرستاده فرستادن که با ما مشورت کنه.
‫ما یعنی کی؟ شما هشت نفر؟
‫اگه می‌خوای جای منو ‫بگیری، خوش اومدی.
‫اختیاری داره؟
‫میخواد طهیه رو متقاعد کنه روزه‌شو ‫بشکنه و از ما بخواد مذاکره کنیم.
‫- موضع ما چیه؟ ‫- می‌بینیم.
‫ولی چرا اصلاً باید بحث ‫کنیم؟ پشت این قضیه چیه؟
‫یه تلاشه برای شکستن بن‌بست.
‫راه حلش ساده‌ست: انتخابات آزاد.
‫عالیه. پس بهش بگو.
‫- نه، این کار اوناست! وگرنه... ‫- وگرنه چی؟
‫- راه خودمونو می‌ریم. ‫- کدوم راه؟
‫یا قانون ۱۰۳ رو لغو می‌کنن...
‫یا همه‌مون از گرسنگی ‫می‌میریم. معامله‌ست.
‫خوبه که می‌دونم با ‫مایی. آدم خوبی هستی.
‫ولی من یه "کهنه‌کارم."
‫بیخیال! "جوون دل." این تویی.
‫رئیس جمهور کدوم ‫فرستاده رو فرستاده؟
‫شماره ۱۳ یا شماره ۲۶؟ ‫چی می‌تونه به ما پیشنهاد بده؟
‫آروم باش. ما هیچ ‫امتیازی نمی‌دیم.
‫چرا رفتی بیرون؟
‫زیادی مؤدب بودن.
‫من نیستم.
‫چی گفت؟
‫از تهیه خواهش کرد روزه‌شو ‫بشکنه و به ما گفت کوتاه بیایم.
‫بهت گفتم همین کارو می‌کنه.
‫- یه نابغه اسکندرانی دیگه. ‫- معلومه که هستم.
‫همکاران عزیز، لطفاً در اتاق ‫جلسه سیگار نکشید. متشکرم.
‫درست متوجه نشدم. ‫به توافق رسیدیم؟
‫خانم طهیه طبق دستورات ‫ریاست جمهوری روزه‌شو می‌شکنه.
‫شما چی؟
‫خواسته‌های شما در ‫نظر گرفته می‌شه.
‫از من خواستن اینو بهتون بگم.
‫پس خانم طهیه دوباره شروع می‌کنه به ‫غذا خوردن، بعد همه چی مثل قبل می‌شه.
‫چه کاری؟ هیچی درست پیش نمی‌ره.
‫قول می‌دم. همه چی درست می‌شه.
‫به عبارت دیگه: همه ‫چی همینجوری می‌مونه.
‫بیاین دیگه، یه فرستاده رده ‫بالا اومده اینجا شما رو ببینه.
‫و ما افتخار می‌کنیم، ‫ولی پای شرف در میونه.
‫خلاص.
‫- پس من می‌رم. ‫- می‌تونی بمونی و به روزه ما ملحق شی.
‫دلمون برات تنگ می‌شه.
‫خدا لعنتتون کنه! من گشنمه. ‫همه به خاطر من قبول کردن.
‫فقط سیف نگران بود. تو براش ‫مثل مادری، برای منم همینطور.
‫- من، مادر تو؟ ‫- عشق جوونی‌های من.
‫تو اسکندرانی دیوونه. همه ‫اون پاشاهایی که منو می‌خواستن.
‫"عاشقتم! باهام ازدواج کن، دارم ‫دیوونه می‌شم، خودکشی می‌کنم..."
‫سه تاشون این کارو کردن.
‫عصبانی هستی؟
‫از عمر؟ سرش شلوغه، ولی میاد.
‫نیومد، و نمیاد.
‫یه نسل نابغه!
‫آزادکننده‌های جهان سوم. ‫سازنده‌های سدهای بزرگ.
‫بازنده‌های چهار تا جنگ. شما ‫واقعاً همه چیو خراب کردین.
‫ولی تو با اونا فرق داری، ‫این‌ور اون‌ور جایزه می‌گیری.
‫تو زرنگی.
‫این درست نیست. یه ‫فرایند پیچیده‌ست، یه معجزه.
‫معجزه؟ اولین فیلمت ‫با عمر دو تا جایزه برد.
‫فیلم دوم بهتر بود، ‫ولی جایزه‌ای نبرد.
‫- عمر رویای اون جایزه رو داشت. ‫- نباید می‌داشت.
‫من که داورها رو انتخاب نمی‌کنم.
‫فقط می‌تونم سعی کنم ‫یه فیلم خوب بسازم.
‫اگه معجزه‌ای که تو برلین ‫اتفاق افتاد دوباره اتفاق نیفته،
‫ما همچنان دوست می‌مونیم؟
‫چرا دوباره اتفاق نیفته؟
‫جی‌جی آماده‌ست و ‫منتظره، و لیدی هم زنگ زد.
‫یعنی از پاریس برگشته؟
‫داره برمی‌گرده و اصرار داره ‫که برامون یه مهمونی بگیره.
‫نمی‌خواد ما ناامید برگردیم.
‫خود من که اصلاً برام مهم نیست.
‫ولی اگه جایزه عمر رو ازش ‫دریغ کنن، هیچوقت نمی‌بخشمشون.
‫جایزه بهترین بازیگر مرد ‫تعلق می‌گیره به بیل هارت.
‫عمر اینجاست.
‫براش خیلی شوکه‌کننده‌ست.
‫برای ما هم همینطور.
‫حتماً خیلی ناراحته.
‫مگه ما نیستیم؟
‫ولی هنوز سرمون بالاست.
‫حداقل از شر جمعیت خلاص شدیم.
‫♫ Fati L'Miaad 1 ♫ Umm Kulthum
‫♫ Mais Il y a ‫l'accordeon ♫ Dalida
‫-تنهاش گذاشتیم. ‫-نگران نباش، برش می‌گردونیم.
‫آکاردئون...
‫چقدر عالیه، آکاردئون...
‫و توی کنفرانس مطبوعاتی ‫حسابی حالشونو گرفتم.
‫و با عزمی راسخ‌تر از قبل برگشتم.
‫تو یه معجزه‌ای رفیق.
‫خیلی زود بعدش، داشتم یه ‫فصل جدید تو سینما می‌ساختم...
‫منتظر کسی هستی؟
‫بعد از همه اینا، عمر ‫همینجوری غیبش زد؟
‫یه تصمیم آنی بود. برمی‌گرده.
‫این دفعه برای همیشه رفته.
‫پول؟
‫تو واقعاً بهش وفادار بودی.
‫بودم، ولی دیگه نیستم.
‫ولی ناراحتی.
‫رنج کشیدن هم لذت‌های خودشو داره.
‫خدای من! تو مازوخیست هم هستی؟
‫در کنار چیزای دیگه، آره.
‫مردم اغلب فکر ‫می‌کنن تو یه هیولایی.
‫ولی در واقع، خیلی ‫شفافی، خیلی آسیب‌پذیری.
‫چرت و پرت نگو.
‫چشمات رو مثل یه ‫کتاب باز می‌خونم.
‫-احمق گریه‌زاری. ‫-من اون یحیای دیگه رو ترجیح میدم.
‫این مشکل توئه.
‫دست از قالب کردن آدما ‫طبق خواسته‌های خودت بردار.
‫من همینی‌ام که هستم. ‫شماها افسانه می‌سازید.
‫من خودمم، نه کس دیگه‌ای.
‫هیچکدومتون جرأت رویارویی ‫با واقعیت خودتونو ندارید.
‫شفاف، آسیب‌پذیر و ‫احمق. این شمایید، نه من.
‫طهیه از معجزه حرف می‌زنه!
‫معجزه یعنی کار سخت، ‫قدرت فکر و اراده.
‫نه اینکه نصفه راه ‫بیای و بعد تسلیم بشی.
‫تسلیم؟
‫-تو این آشفته بازار عشق کجاست؟ ‫-عشق؟ توهم آدمای احمق.
‫یکی رو بگیر، ازش استفاده ‫کن، و بعد "نفر بعدی کیه؟"
‫اسم من آنتونیه
‫من می‌جنگم. می‌جنگم و می‌کشم!
‫اینجا چه خبره؟
‫ما قرار داشتیم!
‫جنگ منتظره! این ‫خیانت تلقی می‌شه.
‫جنگ، مرگ، ویرانی...
‫مادرها بچه‌هاشونو از دست ‫میدن، عاشق‌ها از هم جدا می‌شن.
‫سینه‌هاشونو پاره می‌کنن،
‫بهترین لباس‌هاشونو می‌درن،
‫و با عذابی عریان در ‫برابر خدایانشان می‌ایستند!
‫آکتیوم شاهد پایان اون ‫فریبکار مصری خواهد بود.
‫مرگ بر فریبکاری ‫که روم رو رسوا کرد!
‫کلئوپاترا!
‫کلئوپاترا کجاست؟
‫آنتونی!
‫♫ Ana Antonio ♫ ‫Mohammad Abdel Wahab
‫بیاید دخترا. عجله ‫کنید، چارمیان، ایراس.
‫آنتونی چی؟
‫-اون احمقو فراموش کن. ‫-"نفر بعدی کیه؟"
‫چطور یه اسکندرانی مثل تو می‌تونه ‫اونو به همچین هیولایی تبدیل کنه؟
‫اون به خاطر عشق خودکشی کرد.
‫برای اون احمق!
‫شکست اون، خودکشیش، ‫همش تقصیر اون بود.
‫نگران بود که مبادا توی ‫خیابون‌های روم به زور کشیده بشه.
‫با یه مار معامله کرد. ‫شکسپیر اینطوری گفته!
‫نه، نگفته. من این نقش رو ‫برای امتحان نهاییم بازی کردم.
‫دولابلا...
‫خواب دیدم که امپراطوری ‫به نام آنتونی بود.
‫چهره‌اش همچون آسمان‌ها بود،
‫بازوی برافراشته‌اش ‫بر جهان سایه افکنده بود.
‫کلئوپاترا!
‫آیا فکر می‌کنی چنین مردی وجود ‫داشته یا می‌تواند وجود داشته باشد؟
‫بانوی مهربان من، نه.
‫می‌دانی سزار قصد ‫دارد با من چه کند؟
‫از گفتن آنچه که می‌دانید ‫باید بدانید، اکراه دارم.
‫-نه، خواهش می‌کنم سرورم. ‫-گرچه او شریف است.
‫پس مرا در پیروزی‌اش خواهد برد.
‫و به عوام فریادزن و ‫قضاوت‌گر رُم نشان خواهد داد؟
‫بانوی من، او این کار را ‫خواهد کرد، من می‌دانم.
‫او سفرش را آغاز کرده، ‫و در عرض سه روز،
‫شما را با فرزندانتان ‫پیشاپیش خواهد فرستاد.
‫بدرود، بدرود، ملکه خوب من.
‫باید به خدمت سزار بروم.
‫خداحافظ...
‫و متشکرم.
‫سزار به من میگه دختر،
‫که من نباید برای خودم نجیب باشم.
‫حالا، ایراس، تو چی فکر می‌کنی؟
‫تو، یه عروسک مصری
‫توی رم نمایشت میدن، ‫مثل من، مثل یه فاحشه.
‫من هرگز این صحنه رو نمی‌بینم.
‫چون مطمئنم ناخن‌هام ‫قوی‌تر از چشمام هستن.
‫خب، این راهیه که ‫نقشه‌هاشون رو خراب کنیم.
‫بانو، یه مرد روستایی. ‫براتون انجیر آورده.
‫نه، اون برام آزادی آورده!
‫به این مار نمیشه اعتماد کرد.
‫-هیچ خوبی‌ای تو این مار نیست. ‫-منو می‌خوره؟
‫حتی خود شیطون هم ‫یه زن رو نمی‌خوره.
‫خداحافظ.
‫حالا، زنان من، منو ‫مثل یه ملکه نشون بدین.
‫برین بهترین لباسم رو بیارین. ‫قراره با آنتونی ملاقات کنم. برین!
‫حالا، چارمیان نجیب، ‫واقعاً تمومش می‌کنیم.
‫ردام رو بهم بده، تاجم رو بذار سرم. ‫من آرزوهای جاودانه‌ای تو وجودم دارم!
‫حالا، دیگه شراب مصر ‫این لب‌ها رو تر نمی‌کنه.
‫زود باش، زود باش، فکر ‫می‌کنم صدای آنتونی رو می‌شنوم.
‫می‌بینم که داره از جاش بلند میشه ‫تا عمل نجیبانه‌م رو تحسین کنه.
‫همسرم، دارم میام! حالا شجاعتم باید ‫شایستگی‌ام رو برای این نام ثابت کنه!
‫پس بیا چارمیان،
‫و آخرین گرمای لب‌هام رو بگیر.
‫خداحافظ، چارمیان مهربون. ‫ایراس، خداحافظ طولانی.
‫مار افعی روی لب‌هام هست؟
‫داری می‌افتی؟
‫این ثابت می‌کنه که من پستم.
‫اگه اون اول با آنتونیِ ‫مو فرفری روبرو بشه،
‫اون بوسه‌ای رو که ‫بهشت منه خرج اون می‌کنه.
‫بیا.
‫بیا، ای موجود فانی بدبخت، ‫یکباره گره زندگی رو باز کن.
‫ای ستاره شرقی!
‫آه آنتونی!
‫چارمیان، ملکه کجاست؟
‫آروم حرف بزن. بیدارش نکن.
‫این یه عمل عاشقانه نیست؟
‫شهوت حیوونی. یه بدبختی ‫باعث بدبختی دیگه شد.
‫خسته از شکستشون، ‫بیزار از ناله‌های آنتونی.
‫سینوس‌هاش درد ‫می‌کرد، دماغش گرفته بود،
‫میره سمت پنجره و ‫خودشو پرت می‌کنه پایین.
‫-تحلیل عالی! ‫-انتخاب درستی کرد.
‫آدما رو به تعهد کشوندن، ‫بعد ولشون کردن تو هوا.
‫تنها، بدون هیچ تضمینی.
‫تضمین؟ پس تو کارگزار بیمه‌ای؟
‫منظورش خوب بود.
‫به آنتونی یه دنیا ‫شگفتی قول داده بود!
‫قلبمو بدزد و بهم یه بچه ‫بده. با پول لوسم کن بعد برو!
‫این یکی چطوره؟
‫وقتی ملکه شکست خورد، ‫کشتیش رو غرق کرد.
‫به محض اینکه اوضاع خراب میشه،
‫بای بای، عزیزم، ‫بای بای، برو بمیر.
‫اگه احساس شهوت داری، ‫سکس کن و تمومش کن.
‫درباره‌ش حرف ‫نزن، فقط انجامش بده!
‫و تمومش کن.
‫ممنون.
‫-دکتر کجاست؟ ‫-همین جاست.
‫بریم.
‫-کجا دارن میرن؟ ‫-وزیر احضارشون کرده.
‫به فرستاده گفتیم نه ‫حالا می‌دویین پیش وزیر؟
‫ولی اون واقعاً آدم خوبیه.
‫مامان منم همینطور. چرا ‫با اون مشورت نمی‌کنید؟
‫نفهم‌ها!
‫مردم دارن روزه می‌گیرن ‫شما مثل خوک رفتار می‌کنید.
‫وقتی نوبت ما بشه، حرفی نداریم.
‫فکرشو بکن کوچکترین باشی ‫و اولین نفری که جا می‌زنه.
‫می‌خواد غذا بخوره؟
‫نه، تا آخرش ادامه میده.
‫پسر شجاع.
‫-صبحونه خوردی؟ ‫-من هیچوقت نمی‌خورم.
‫-چرا؟ ‫-هیچوقت نمی‌خورم.
‫تا من نگفتم کسی روزه نمی‌گیره.
‫یا خدا!
‫تو مشکل قلبی داری.
‫من از همه‌تون سالم‌ترم.
‫-جلوی من غذا بخور. ‫-فراموشش کن!
‫اگه پشت سر من داری روزه می‌گیری،
‫باید بدونی که سیگار روزه ‫رو باطل می‌کنه. این قانونشه.
‫من یه آدم عجیبم. برای ‫من قانون نذار، باشه؟
‫-کجا داری میری؟ ‫-خونه که سیگار بیارم.
‫تو بدترین اعتصاب‌کننده‌ای ‫هستی که تا حالا دیدم.
‫تو اینجایی که آبروی ‫ما رو نجات بدی.
‫از همه جا. الجزایر، ‫دمشق، تونس، بغداد...
‫لوموند، رپوبلیکا...
‫-از انگلیس یا آمریکا؟ ‫-هیچی.
‫دارین کار مهمی انجام ‫میدین. ادامه بدین، بچه‌ها.
‫-قصد نمایش فیلم دارین؟ ‫-مگه ما هنرمند نیستیم؟ چرا شعر نخونیم؟
‫چرا فیلم نبینیم؟ فقط ‫حرف، حرف بیهوده.
‫توفیق اینو گفت، هملت رو با ‫فیلم ۱۶ میلی‌متری خواست.
‫-فکر می‌کنه مزخرفه. ‫-شاید می‌خواد بفهمه چرا مزخرفه.
‫طرفدارهامون نیاز دارن که بهشون ‫غذای فکری بدیم وگرنه ناامید میشن.
‫مثل نادیا.
‫نادیا ناامید شده؟
‫خیابون نمر هفده، شبرا.
‫شماره تلفن؟
‫هنوزم آدم هایی ‫هستن که تلفن ندارن؟
‫-تو واقعاً آدم خاصی هستی. ‫-ممنون رئیس.
‫هملت
‫دوستی یا دشمن؟
‫یا اومدی نمایشمو قضاوت کنی؟
‫توی اون اعتصاب داشتم خفه میشدم. ‫تصمیم گرفتم بیام استودیو پیشت.
‫یحیی اونجاست.
‫داره با ما اعتصاب میکنه.
‫بیا تو و ببین این نمره‌های ‫عالی حقم بوده یا نه.
‫بهجت، این نادیاست. هم‌دانشگاهی ‫هستیم. کلئوپاترای فوق‌العاده‌ایه.
‫برو اونجا، با ستاره مشکل داریم. ‫نمی‌خواد بدون عینک بازی کنه.
‫گفتم عینک نه یعنی نه!
‫-خانم، عینکتون. ‫-گفتم نه.
‫معطل چی هستیم آخه؟
‫کارگردان، آقای عمر.
‫آقای عمر، چه جالب.
‫حیفه همچین چشم‌های ‫گویایی رو پنهان کنیم.
‫صد دفعه گفتم! عینکم رو ‫برنمی‌دارم، تموم شد و رفت.
‫چشمام پف کرده، فهمیدی؟ ‫بیا این قضیه رو تمومش کنیم!
‫باشه، همه سر جاهاتون.
‫می‌خوای ما رو هم مثل ‫رفیقت یحیی کور کنی.
‫نگاه کن بهجت... چشم‌بند!
‫استادت برای چی اعتصاب کرده؟
‫ده سال گشنگی کشید. حالا می‌خواد ‫سه هزار نفرمونو گشنه نگه داره.
‫ده سال باهاش بودی و ‫هنوز نمی‌تونی کنترلش کنی؟
‫خب، داریم فیلم می‌گیریم.
‫اون ویسکی رو بردار.
‫ولی شبیه پپسی به نظر میاد.
‫-از کجا باید بفهمه کسی؟ ‫-باشه، لیوان‌های دیگه بیارین.
‫-همین‌هارو داریم فقط. ‫-چیکار کنیم؟ صبر کنیم تا--
‫تا سریال دیگه‌م تموم شه!
‫باشه، لطفاً نرید. ‫بیاید شروع کنیم.
‫خوشت نیومد، نه؟
‫عمر، تو بازیگر ‫فوق‌العاده‌ای هستی.
‫چرا عجله داری که کارگردان بشی؟
‫-فرصت فقط یه بار در میزنه. ‫-فرصت؟
‫از بازیگری خسته شدم.
‫"خوابم میاد" ساعت ‫دو نصف شب بیدار شو.
‫فقط شیش سالم بود.
‫"پاشو و به دوربین لبخند بزن."
‫بعدش بابام پولا رو به جیب زد.
‫و بعد یحیی هی دکمه می‌زد. ‫"لاغر شو عمر! نه، چاق شو."
‫"جوش می‌خوام!" "نه، نمی‌خوام!" ‫"کات!" "دوباره." "باز کات!"
‫"مو بلندتر! نه، ‫کوتاه‌تر!" "کات! کات!"
‫دیگه بسمه! تمومه.
‫دیگه نمی‌ترسم.
‫کار می‌کنم، پول در میارم. ‫بذار نابغه گشنه‌ش رو نگه داره.
‫من ازدواج کردم. ‫بچه دارم و ماشین.
‫اگه اینو می‌خوای، پس باشه.
‫یحیی همش می‌گفت، "اگه تو ‫خوشحال باشی، منم خوشحالم."
‫بهش بگو می‌تونه شروع کنه به هذیون ‫گفتن، چون من دارم از خوشی می‌ترکم!
‫هیچوقت دوستش نداشتی؟
‫برعکس...
‫هنوزم دوستش دارم.
‫ولی اون منو دوست داره...
‫یا اون هیولایی که ساخته؟
‫در این مورد باهاش حرف زدی؟
‫نه، ممنون.
‫هیچکس مثل من نمی‌شناسدش.
‫مهربونه...
‫با ملاحظه‌ست...
‫با گل حرفتو بزن پسر.
‫زبان دل.
‫نه ممنون، نه حرف، نه گل.
‫دست تو دست باهات راه برم و بگم،
‫"این زن منه. زن من!"
‫-همه شهر در موردت حرف می‌زنن. ‫-معلومه که می‌زنن.
‫و بعد برات یه خونه ‫کوچیک می‌سازم...
‫داری امید و آرزوهای ‫همکارهات رو نابود می‌کنی.
‫-من هنوز روزه‌م. ‫-کی می‌فهمه؟
‫وجدانم می‌فهمه! دنبال ‫تیتر یک روزنامه‌ها نیستم.
‫-ممنون. ‫-منظورم تو نبودی.
‫هرچند خدا می‌دونه ‫چرا اعتصاب کردی.
‫اومدم پیک‌نیک.
‫عاشق پسرایی که با ‫جلباب مثل دخترا می‌دوند.
‫و دخترایی که با شلوار ‫جین مثل رمبو رفتار می‌کنن.
‫دو شب بیرون خوابیدی، و ‫مطمئناً خونه عمه نفیسه نبودی.
‫گفتم پیش عمه عبله می‌مونم.
‫به هر دوشون زنگ زدم. ‫پیش هیچکدوم نبودی.
‫-می‌تونی راحت زنگ بزنی. ‫-خودتو وزیر معرفی کن.
‫-اونوقت همه در خدمتتن. ‫-جوابمو بده.
‫این مانع نشد که کشور رو ‫به خاطر پترودلار بفروشن!
‫ده سال تلاش کردم جادوی ‫این پسر رو مهار کنم.
‫مثل یه باغبون، پرورشش دادم. هر ‫کی می‌کاره، برداشت می‌کنه، درسته؟
‫تربیتش کردم، آموزشش دادم...
‫با عشق مراقبش بودم.
‫هیچ جایی براش دور نبود، ‫هیچ چیزی براش خیلی خوب نبود
‫بهترین تئاترها، ‫معتبرترین موزه‌ها...
‫جوش‌های صورتش رو از بین بردم، ‫از گذشته‌ی کسل‌کننده‌ش نجاتش دادم
‫ده سال
‫یهو پول نفت روی ‫زشتش رو نشون داد...
‫و همه چیز کاملاً تغییر کرد
‫چی موند؟ یه غریبه‌ی کامل
‫و همه‌ی اون عشق؟ از بین رفت
‫و هنوز تعجب می‌کنی ‫چرا اعتصاب می‌کنم؟
‫من؟ اجازه بدم این نادون‌ها ‫تک تک شما رو فاسد کنن؟
‫عصر بخیر، خانم عزیز
‫برای دوست‌داشتنی‌ترین مادر...
‫این کیه؟ یه جایی دیدمش
‫خوب به صورتش نگاه کن
‫همون قاتله که تو تلویزیون بود!
‫اون بازیگریه، مامان. از یه فیلمه
‫بازیگری چیه! همین الان ‫دیدم داشت هندونه قاچ می‌کرد
‫عجب آدم جذابیه!
‫بیا، دنبالم بیا
‫-راه رو نشون بده -بیا تو
‫نادیا، قهوه می‌خوری؟
‫بیا شیرینی بخور. واسه جشنه
‫تو ایستگاه قاهره عالی بودی، ‫ولی بیست ساله که بازی نکردی
‫یه لباس زنونه بپوش ببینیم به ‫عنوان یه دختر چه شکلی میشی
‫و بیا توی جشن
‫عجب اعتصاب‌کننده‌ای هستی!
‫من قدیمی فکر می‌کنم
‫اگه یه مرد از روی عشق من رو بکشه
‫مثل کاری که تو توی فیلمت ‫کردی، من مشکلی ندارم
‫کشته شدن بهتر از ترک شدنه
‫تو هم همینطور؟
‫بهترین فیلمت "زمین" بود
‫پس "اسکندریه، چرا؟" ‫چی؟ بازیگرش عالی بود
‫زمین
‫گشنمه
‫بعد از اعتصاب، ‫حسابی جشن می‌گیریم
‫آقای یحیی! خوشحالم می‌بینمت ‫برای این مرد جا باز کنید!
‫مستقیم خورد به هدف!
‫بدشانسی!
‫دقیقاً وسط هدف!
‫گمشو برو!
‫-امتحانش کن -از تفنگ متنفرم
‫هیچ کاری نیست که ‫یه بازیگر نتونه انجام بده
‫تیراندازی، اسب‌سواری، ‫رقصیدن، آواز خوندن...
‫من؟ تیراندازی؟
‫هی! می‌خوای کسی رو بکشی؟ ‫تفنگ رو بچسبون به گونه‌ت
‫این دیوونه‌ست! زد به باروت!
‫الحسینی
‫اگه یه بازیگر می‌تونه همه کاری انجام ‫بده، پس چرا رقص نوبی با چوب رو نتونه؟
‫-من تو ایستگاه قاهره ‫رقصیدم -پس شروع کن
‫این چی بود؟ یه نمونه؟
‫می‌خوایم همه‌ش رو ‫ببینیم، مثل تو فیلم‌ها!
‫این خودش نیست که تو ‫فیلم‌ها می‌رقصه اون یه ترفنده
‫موزیک!
‫کمک
‫بیشتر، بیشتر!
‫آره، همینه مرد!
‫تو عاشق بازیگرها هستی، مگه نه؟
‫کلمات ساده روی کاغذ ‫تبدیل به احساسات میشن
‫ضربان قلب
‫همیشه یه معجزه‌ست
‫غریبه‌های کامل می‌تونن ‫تو چند ثانیه مجذوبت کنن
‫بقیه، مهم نیست چیکار ‫می‌کنن، بی‌اهمیت باقی می‌مونن
‫هر چی که هستی،
‫هر احساسی که داری،
‫برای من خوبه
‫باید یه چیزی سفارش بدیم
‫با این حال، کاش ‫می‌تونستم بفهمم چرا
‫-هملت شروع شده؟ ‫-بیست دقیقه پیش
‫-تو دیدیش -اون موقع نمی‌شناختمت
‫-بودن... ‫-دنبال چی می‌گرده؟
‫یا نبودن؟
‫مسئله این است
‫بیا، هانی
‫پدرت، پدرش رو از دست داد، ‫که اونم پدرش رو از دست داده بود
‫این باید همینطور باشه
‫همه چیز رو فراموش کن
‫با من و مادرت در ‫این شادی شریک شو
‫عمر منو یاد تو میندازه ‫وقتی که مدرسه بودیم
‫تو بازیگر بزرگی بودی
‫اون بهتره
‫وقتی دیدم داره نقش منو روی ‫صحنه بازی می‌کنه، نگران بودم
‫نمی‌تونستم تشخیص بدم کی کیه
‫اونم حتماً نگران بوده
‫اون چیکار می‌کرد؟ ‫اگر انگیزه داشت...
‫...و شور و شوقی که من دارم؟
‫صحنه رو با اشک‌هاش غرق می‌کرد...
‫و گوش همگان را با ‫سخنان هولناک می‌شکافت
‫گناهکاران را دیوانه می‌کرد
‫و آزادگان را به وحشت می‌انداخت
‫نادانان را گیج می‌کرد و در حقیقت
‫قوای چشم و گوش ‫را حیرت‌زده می‌ساخت
‫اما من...
‫اما هملت...
‫"یک احمق کُند و بی‌مایه،
‫مثل خیال‌پرداز،
‫ناتوان از انگیزه‌ام..."
‫می‌ترسم تو یه چاه بدون درپوش بیفتم ‫و گم بشم، رویاهام هم باهام گم بشن.
‫-و نمی‌تونم هیچی بگم. ‫-هیچی.
‫"هیچی. نه، حتی برای یه پادشاه...
‫که به مال و جونش که براش خیلی ‫عزیزه یه شکست لعنتی وارد شده؟"
‫با من حرف بزن، عمر.
‫با من اجراش کن.
‫حرف بزن.
‫هر چی تو چنته داری رو کن.
‫از "آیا من ترسو هستم؟" شروع کن.
‫آماده‌ام رئیس!
‫آیا من ترسو هستم؟
‫-خب، شروع کن. ‫-کی منو پست می‌خونه؟
‫لطفاً بچه‌ها، کمک کنید فضا ‫ساخته بشه. بریم سراغش. آماده‌ایم.
‫باهاش راه بیا.
‫"تو یه بزدل کبوترصفتی، ‫پسر! تو جرأت انتقام نداری!"
‫آیا من کبوترصفتم و جرأت ندارم
‫که ظلم رو تلخ کنم؟
‫یا قبل از این، باید
‫همه کرکس‌های منطقه رو با ‫لاشه این برده چاق می‌کردم.
‫"خائن خونخوار پست!"
‫خائن خونخوار پست!
‫بی‌رحم، خیانتکار،
‫شهوت‌ران، نامرد پست!
‫آه، انتقام!
‫کات، تمومش کردیم!
‫آه، چه حیف.
‫چه کتکی خوردیم برای ‫این فیلم! زنده می‌مونیم.
‫"تو، یه باغ علف‌هرز ‫گرفته‌ای که به بذر می‌شینه..."
‫"...چیزهای زشت و کثیف ‫تو طبیعت. فقط تصاحبش کن."
‫هملت، پرده اول، صحنه دوم. آفرین!
‫چرا حرفه بازیگریت ‫رو به باد دادی؟
‫اگه هملت اینقدر برات مهم ‫بود چرا خودت بازیش نکردی؟
‫چرا از زیر پوستت بیرونش نکشیدی؟
‫چرا همه این سال‌ها ‫تو دلت نگهش داشتی؟
‫چرا یکی دیگه رو مجبور کردی ‫نقش رو بازی کنه؟ از ترس بود؟
‫چرا با واسطه بازیش کردی؟
‫مثل اینه که عاشق باشی و ‫شیرفروش رو بفرستی عشقبازی کنه!
‫-عمر قسم خورد که می‌میره برای-- ‫-عمر هملت نیست. اون تو نیست.
‫اون عمرئه! تو ‫خودتی، همینه که هست!
‫و یوهو؟
‫باشه، کات، تمومش کردیم!
‫اگه من جای عمر بودم، می‌کشتمت.
‫کی از تو نظر خواست؟
‫-پس من فقط آینه استادم؟ ‫-دقیقاً.
‫ترجیح می‌دم خودم فکر کنم.
‫فکر؟ چه جالب.
‫من جسم و روحم، روبات نیستم!
‫ما همه به هم وابسته‌ایم.
‫هر کس با هویت خودش!
‫همون هویتی که تو اون ‫سریال‌های تلویزیونی نشون دادی!
‫برو با هویت پرشورت ‫و پول نفتی دربیار!
‫همه‌تون رو فاسد کردن ‫و تو فقط وایسادی.
‫تو وایسادی، درمونده.
‫وقتی کل مملکت داشت ‫از هم می‌پاشید کجا بودی؟
‫داشتی خواب هملت می‌دیدی؟ یا ‫برای رهبر مرده‌ات گریه می‌کردی؟
‫نکنه اون رهبر خودت باشی؟
‫یحیی!
‫ریاست جمهوری پشت ‫خطه، دارن تو رو صدا می‌کنن.
‫قراره همه‌مون با ‫وزیر ملاقات کنیم.
‫-همه هشت نفرمون ‫-ساعت یک نصفه شب؟
‫-آخرین تلاشه. ‫-ساعت حقیقت!
‫-ساعت جنایت. ‫-ساعت تصمیم‌گیری.
‫تسلیم بی قید و شرط! ‫این موضع ماست.
‫عجله کنید، منتظر ما هستن!
‫یحیی...
‫تو فقط با ما همراهی که از کسایی که ‫تو رو از عمر جدا کردن انتقام بگیری.
‫و من فقط اینجام که ‫جای خالی اونو پر کنم.
‫من اتاق اجاره‌ای نیستم.
‫قطعه یدکی هم نیستم!
‫ده سال از هم دور بودیم. ‫اعتصاب دوباره ما رو بهم رسوند.
‫باید ده سال دیگه صبر کنیم ‫تا دوباره همدیگه رو ببینیم؟
‫ده سال دیگه وقت داریم؟
‫-می‌خوای برسونمت خونه؟ ‫-دخترم ماشینشو آورده.
‫بهم زنگ بزن!
‫مرد باش. چمدونتو ‫ببند و دوباره برو بیرون.
‫صحنه رو دوباره اجرا ‫کنیم؟ یه میلیون دلار بده.
‫-اگه سریع دوش نگیرم... ‫-می‌میرم.
‫قیافه‌ت درهمه. ‫خوشحال نیستی تموم شد؟
‫-چرا. ‫-به نظر خوشحال نمیای.
‫خوشحالی چه شکلیه؟ ‫دوباره سرمون کلاه می‌ره!
‫نه اگه با هم بمونیم. ‫می‌خوای برسونمت خونه؟
‫دوستام منتظرن.
‫من حومه شهر زندگی ‫می‌کنم، ولی به هر حال ممنون.
‫قانون جدیدتون رو بنویسید، ‫پارلمان تصویبش می‌کنه.
‫-چند نفریم؟ ‫-هفده هزار نفر.
‫نصفمون یه پامون لب گوره.
‫-و نصف دیگه دو دلن. ‫-سه هزار نفر مبارز خوب داریم.
‫-خیلی بیشتر. ‫-باهاشون تماس بگیرید، همه باید بیان.
‫-یه جا برای کنگره‌مون پیدا می‌کنم. ‫-این کار آسونی نیست.
‫دور اول رو بردیم، ‫بریم سراغ دور دوم.
‫-درسته، جناب وزیر؟ ‫-امتحانش که ضرری نداره.
‫می‌خوام تا یه ساعت دیگه ‫ساختمون اتحادیه خالی باشه.
‫اول باید توافقمون رو توضیح بدیم.
‫اول برید بیرون بعد توضیح ‫بدید. شما رهبرا هستید.
‫رهبر؟ نه، ما فقط نماینده‌ایم.
‫-مطمئنم می‌تونیم-- ‫-نه، نمی‌تونیم.
‫هر کسی برای خودش ‫نظر و هویتی داره.
‫هیچکس نباید به جای ‫دیگری تصمیم بگیره.
‫من فردا میرم آتن.
‫از دخترم یه پولی می‌زنم. ‫خر پول و احمق مثل مادرش.
‫عشق بزرگ من اسکندریه‌ست.
‫نه آتن، نه آکروپولیس.
‫اگه دوستش داری، می‌مونی. ‫اگه نه، گورتو گم می‌کنی.
‫من می‌مونم.
‫خوبه که بمونی.
‫شیرینی‌فروشی آتینئوس تو ‫خیابون نبی دانیال رو می‌شناسی؟
‫چای اینجا به اندازه کافی خوبه.
‫من اونجا ۱۴ سال ‫نگهبان شب بودم، فهمیدی؟
‫یه خط بکش بین ستون ‫پمپی و فانوس دریایی.
‫چی؟
‫جاده ارتش بهش چی میگفتن؟
‫خیابون رشید. و تو دوره ‫بطلمیوس‌ها، راه کانوپی بود.
‫و محل تقاطعش با نبی دانیال؟
‫-شیرینی‌فروشی آتینئوس. ‫-و درست زیر آتینئوس چی دفن شده؟
‫گنجینه‌های اسکندر.
‫تو استلیو هستی.
‫-اسکندر اونجاست! ‫-داره چای می‌خوره؟
‫اون موجودات تو موزه فکر ‫می‌کنن من از مصر رفتم.
‫نمی‌دونن که تو هنوز ‫داری دنبالش می‌گردی.
‫-میریم یا نه؟ ‫-صد در صد.
‫-این دیوونگیه! ‫-خودارضایی ذهنیه.
‫نه، این تویی! تو هملت و همه ‫نیمه‌خداهات رو بیرون کردی.
‫دیر و زود داره، ‫سوخت و سوز نداره.
‫و دو سال کار دود شد رفت هوا.
‫اصلاً اینطور نیست! اعتصاب ‫باعث شد صفوفمون رو سبک کنیم.
‫حالا همه دنیا می‌دونن، و ‫فردا یه کنگره بزرگ داریم.
‫و ما نادیا رو کشف کردیم، ‫شاگرد من، یه بازیگر عالی!
‫-خیره‌کننده‌ست. ‫-درخشانه.
‫با یه کارگردانی خوب، ‫یه بازیگر درجه یک میشه.
‫شکسپیر یه معدن ‫طلاست. خوب می‌شناسمش.
‫چی توش برای اون هست؟
‫آنتونی و کلئوپاترا.
‫براش می‌میره.
‫اول باید ۱۲ کیلو وزن کم کنه. ‫هیچ تعهد دیگه‌ای، حتی موقع نوشتن.
‫-رقص، فن بیان-- ‫-به خودش بگو، نه به من!
‫می‌دونی که غیبش زده.
‫فقط سه بار پاشنه‌هاتو ‫به هم بزن پیداش میشه.
‫تو کنگره، فردا.
‫اونجا میاد؟
‫همه اختلاف نظرها بررسی میشه
‫قبل از اینکه قانون جدیدمون ‫رو به پارلمان ارائه کنیم.
‫فقط یه کلمه برای روشن شدن قضیه!
‫ساعت‌هاست داری حرف می‌زنی...
‫از اونم یه نما بگیریم؟
‫می‌خوام یه چیزی بگم.
‫داره بازی اونا رو پیش ‫می‌بره، وقت تلف می‌کنه.
‫-بهش هشدار بده. ‫-لطفاً به حرفام گوش کنید.
‫تو این سه ماهی که ما ‫خواب نداشتیم تو کجا بودی؟
‫سر هر کلمه بحث می‌کردی؟ ‫بس کن این موشکافی رو پسر!
‫یا قانون ما رو همینجوری که هست قبول ‫می‌کنن یا تا مغز استخونمون رو می‌خورن.
‫نظراتت رو ثبت می‌کنیم ‫و گور بابای اتفاق نظر!
‫لطفاً زوم کن.
‫نور کافی نیست.
‫می‌دونم. زوم می‌خوام.
‫زوم می‌خواد.
‫دیوونه‌ست.
‫دوستان من...
‫همکاران من...
‫چیزی که می‌خوام بگم ساده‌ست.
‫از اونجایی که همه موافقید ‫که قانون همینجوری خوبه
‫و من به همه اینجا ‫عشق و احترام می‌ذارم،
‫و چون همه ما اتفاق نظر می‌خوایم،
‫من انتقادهام رو پس می‌گیرم. ‫بیاید همه با هم مبارزه کنیم!
‫ازتون تشکر می‌کنم و روحیه ‫همبستگیتون رو تحسین می‌کنم.
‫اتفاق نظر!
‫رأی‌گیری حالا به اتفاق آراست!
‫سه هزار و چهارصد رأی!
‫یک اراده، یک قلب!
‫وطنم، وطنم
‫قلب و روحم رو بهت تقدیم می‌کنم
‫وطنم، وطنم
‫قلب و روحم رو بهت تقدیم می‌کنم
‫مصر، مادر ملت‌ها
‫تو رؤیا و امید منی
‫خرد و سخاوتت
‫تمام جهان رو در آغوش گرفته
‫وطنم، وطنم
‫قلب و روحم رو بهت تقدیم می‌کنم
‫وطنم، وطنم
‫قلب و روحم رو بهت تقدیم می‌کنم
‫مصر، مادر ملت‌ها
‫می‌خوام بین شما زندگی کنم
‫آزاد و درخشان
‫زندگیم رو به روش خودم بگذرونم
‫اما لطفا، از ‫ایده‌آل‌سازی بپرهیزیم.
‫بذارین عشق راهنمای شما باشه ‫به سوی این مکاشفه‌ی شگفت‌انگیز
‫می‌خوام بین شما زندگی کنم
‫آزاد و درخشان زندگیم ‫رو به روش خودم بگذرونم
‫اما لطفا، از ‫ایده‌آل‌سازی بپرهیزیم.
‫بذارین عشق راهنمای شما باشه
‫به سوی این مکاشفه‌ی شگفت‌انگیز
‫عشق درخشان
‫یه موهبت الهیه
‫فقط اونه که می‌تونه ما رو
‫یک وجود کنه
‫من
‫من...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.