..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
از همون بچگی، آرزو داشتم جای پای تو قدم بردارم
پشت سرت توی مسیر
"بابا، میشه برام یه قصه بگی؟"
تو جواب می‌دادی "می‌تونیم بریم پیاده‌روی"
می‌گفتی "به اطرافت نگاه کن"
"اونقدر تند نرو که یادت بره به اطراف نگاه کنی"
برگشتم خونه تا باهات تو یه سفر دیگه همراه بشم
چون می‌خوام بهتر بشناسمت
گفتی "یه سال وقت لازمه" "اونوقت می‌فهمی"
ای نوردفیورد، خونه‌ی زیبا و سخت من
تو همیشه با من بودی تو هر سرزمین و هر زمان
صخره‌هات، قله‌هات، اوج‌هات رو می‌بینم و تمام پل‌های برفیت رو
تپه‌های پوشیده از جنگل و یال‌های سبز و پر از علفت رو
نه، هیچوقت فراموش نمی‌کنم این فیورد درخشان رو
که از میون کوه‌ها می‌گذره با درخششی نقره‌ای
چه باشکوه! چه آروم آب‌هاش به ماسه‌هاش می‌خوره
و به رودخونه‌های خروشان می‌پیونده از دره‌ها و سرزمین‌های کوهستانی
و حیاط خونه رو خیلی واضح می‌بینم
کلبه و باغ و همه چیزهایی که برامون عزیزن
وقتی دور می‌شم، تو روحم جریان داره
و خیلی زود، افکارم منو به خونه می‌برن
نصیحت‌های پدرم موقع رفتنم یادمه
و اشک‌های مادرم، که از دلتنگی بود
اونا بهترین چیزی که می‌دونستن رو بهم دادن...
نمی‌تونم ادامه بدم... خیلی سخته
پدر و مادر پایه و اساس آدمن
همه لحظات خوبی که با هم داشتیم جلوی چشمام میاد
منم همین حس رو دارم
خیلی دوستتون دارم و می‌خوام تشکر کنم که همیشه پشتم بودین
با اینکه ۳۰ ساله که رفتم، هنوزم اینجا رو خونه می‌دونم
حس می‌کنم زمان داره می‌گذره نمی‌تونم تصور کنم شما دو تا رو از دست بدم
وقتی ما رفتیم، تو نباید...
منظورم اینه که، حق داری غصه بخوری ولی باید خاطرات خوب رو یادت بمونه
اینجوری همه چی راحت‌تر میشه
خودت رو تو غم غرق نکن، چون...
نسل‌ها پشت سر هم میان این اجتناب‌ناپذیره
کاملاً طبیعیه. برای همه پیش میاد
فقط لحظات شادی که با ما داشتی رو به یاد بیار
اینجوری زندگی خیلی راحت‌تر میشه
"خورشید غروب زیبا لبخند می‌زنه..."
مادر وقتی خورشید پشت کوه‌ها غروب می‌کرد اغلب این رو می‌گفت
"خورشید غروب زیبا لبخند می‌زنه..."
آخرین پرتوهای خورشید قله‌های کوه رو طلایی می‌کنه
وقتی به دنیا اومدم، پاهام تو جهت اشتباهی بودن
دکتر هر هفته گچ تازه می‌گرفت تا دو سالگیم
بعد منو بردن اسلو برای عمل
روز تولد دو سالگیم برگشتم خونه
ولی اینا فقط چیزاییه که بهم گفتن خودم هیچی یادم نمیاد
هیچوقت متوجه نشدم پاهام مشکلی داشته باشن
از اون موقع تا حالا از راه رفتن نیفتادن
هیچوقت آروم نمی‌گیرم. هیچوقت!
میگن ۸۴ سالمه، ولی کی می‌دونه؟
تو اون خونه پایینی به دنیا اومدم خونه بچگیمه
خانواده ما خیلی وقته که تو اولدالن زندگی می‌کنن
نسل به نسل
اولین سند نوشته شده از این مزرعه برمی‌گرده به سال ۱۶۰۳
یادمه پدرم می‌گفت که پدربزرگم
پدرش آندرس، این درخت کاج رو کاشت
باید قبل از ۱۹۰۰ بوده باشه چون سال ۱۹۰۶ فوت کرد
بهش می‌گفتن "کاج چراگاه"
برادر پدرم زیر این درخت به خواهر مادرم پیشنهاد ازدواج داد
و اونم قبول کرد
ای دهکده‌ای که بهت مدیونم تو نوردفیورد زیبا
ای کوه‌هایی که اولدن رو در آغوش گرفتین خونه زمینی ما اونجاست
وقتی فیورد و آب آروم می‌گیرن یه قلمرو آروم منعکس میشه
عمیقاً تو قلب و روح ما دنیایی که دوستش داریم نمایان میشه
سرزمینی می‌شناسم دور در شمال
با شن‌های درخشان بین کوه‌ها و فیوردها
اونجا آرزو دارم مهمان باشم اونجا قلبم گره خورده
با زیباترین، زیباترین پیوند
آه! یادمه! یادمه
خیلی خوب این سرزمین رو به یاد دارم
مثل زنبق ظریف و باریک بود، همونطور که میگن
دقیقاً همونی بود که انتظارشو داشتم
اون بالا شمال...
... اونجاست که عزیزانم هستن
می‌خوام برم اونجا، وقتی از اینجا میرم
به دلنشین‌ترین جای دنیا
صدای پدرم رو می‌شنوم همیشه با منه
پدرم خیلی آواز می‌خوند...
از دست دادنش خیلی سخت بود خیلی سریع اتفاق افتاد
وقتی در تابوتش رو باز کردیم و پارچه روی صورتش رو برداشتیم
برف و بارون می‌بارید هوا خیلی بد بود
اونجا وایساده بودیم و من گفتم: "نگاه کن!"
یه پرتو نور صورتش رو روشن کرد
هیچوقت فراموشش نمی‌کنم
اگه خیلی تند نری و به اطرافت نگاه کنی
این حس رو پیدا می‌کنی که
ما خیلی کوچیکیم تو یه دنیای خیلی بزرگ
میشه گفت پدربزرگم آدم خیلی مذهبی‌ای بود
با یکی از اهالی استاردالن یه انجمن مذهبی تو اولدسکارت تاسیس کرد
تا حدود سال ۱۹۴۵ ادامه داشت
حوالی زمانی که نامزد شده بودن یا حتی یکم قبل‌ترش
پدربزرگم تو یه حادثه یه انگشتش رو از دست داد
یه نامه قشنگ برای نامزدش نوشت
پرسید که با وجود این نقص هنوزم اونو می‌خواد یا نه
حالا که یه انگشتش رو از دست داده
پدرم آدم فوق‌العاده مهربونی بود
ستون خانواده ما بود
نکته درباره پدرم این بود که وقتی فقط ۹ سالش بود پدرش رو از دست داد
مجبور شد مسئولیت خواهر و برادرهای کوچکترش رو به عهده بگیره
مادربزرگم موند با پنج تا بچه و بدون شوهر
تو یه مزرعه شوخی نبود مخصوصاً تو اون روزها
پدرم یازده سالش بود که سند مزرعه به نامش شد
یه بار پدر یورگن بهم گفت وقتی نشسته بودیم به کوه‌ها نگاه می‌کردیم...
تو اولین نفری هستی که دارم اینو بهش میگم
گفت "خوشحالم که یورگن با تو ازدواج کرد"
گفتم "ممنون الینگ چرا اینو میگی؟"
"شادی رو تو چشماتون می‌بینم وقتی همدیگه رو می‌بینید
حتی اگه فقط یه لحظه از هم دور بوده باشید"
الینگ اینو به من گفت
وقتی به قله کوه می‌رسی
و یه گل کوچیک می‌بینی که از بین سنگ‌ها بیرون زده
رنگ اون گل منحصر به فرده
اون گل برای زنده موندن تلاش کرده
این گل‌ها یه رنگ فوق‌العاده زیبا دارن
هیچوقت فراموشش نمی‌کنی
این رو از مادرم به ارث بردم
اونم عاشق گل‌ها بود
یه روزی مثل امروز خاطره‌ای میسازه که هیچوقت فراموش نمی‌کنی
این منظره‌ایه که به ندرت می‌تونی ببینی
خیلی کم پیش میاد به چنین قله‌هایی برسی
و زیبایی طبیعت رو تجربه کنی
اونطور که فقط می‌تونیم تصور کنیم
امروز با هوا هم خیلی خوش شانس بودیم
این یکی از اون پیاده‌روی‌هاییه که برنامه‌ریزی می‌کنی بری، ولی نمیری
ولی یهو، اتفاق می‌افته
و بعد...
این روز، و خود زندگی، یهو خیلی باارزش‌تر میشن
وقتی روزی مثل امروز رو تجربه می‌کنی...
و طبیعت صحنه‌اش رو مهیا می‌کنه
یه سری نوشته پیدا کردیم که پدربزرگ پدربزرگم
بعد از رانش بزرگ زمین تو لودالن سال ۱۹۰۵ نوشته
"با فکر کردن بهش انگار سرم گیج میره
رسیدم خونه باجناقم
ولی کجا بودن همه اونایی که همیشه منو می‌دیدن
و گرم استقبال می‌کردن؟
کجا بودن، اون دوستای خوب از بو- و نسدال؟ آره، الان کجا بودن؟"
وقتی بخش‌هایی از کوه رامنفیلت فرو ریخت
مادربزرگ مادربزرگم ماری نسدال برادرش و کل خانواده‌اش رو از دست داد
۱۸ نفر از خانواده‌اش در اثر رانش زمین و موج‌های بعدش کشته شدن
کوه رامنفیلت دوباره سال ۱۹۳۶ فرو ریخت
پدرم همراه خیلی‌های دیگه تو جستجو شرکت کرد
جسد یه دختربچه رو پیدا کرد که به یه چوب خشک کردن علوفه گیر کرده بود
چیزی که بیشترین تأثیر رو روم گذاشت شنیدن این بود که خانواده‌های کامل از بین رفتن
و بازمانده‌ها هیچی براشون نموند
خونه‌های ویران شده اونقدر جدی نیست
که کل خانواده‌ها با هم از بین برن
بیشترشون هیچوقت پیدا نشدن
این فکرهای خیلی غمگینی به جا می‌ذاره
از دست دادن همه عزیزانت تو یه شب
باید تجربه وحشتناکی باشه
"سالو پ. نسدال"
"پدر س. نسدال"
"اولین م. نسدال"
"ماری آ. نسدال"
"یوهان آ. نسدال"
"نوزاد بی‌نام"
"سیورت یوهان پ. نسدال"
"بریت اینگبورگ کامیلا پ. نسدال"
"یوهانه سامولین پ. نسدال"
"نوزاد بی‌نام"
"آندرس س. نسدال"
"آبراهام ج. نسدال"
"آنه ل. نسدال"
"یوهانس آ. نسدال"
"لارس آ. نسدال"
"مارتین آ. نسدال"
"داگفین آ. نسدال"
"اینگبورگ او. بودال"
"ویلهلم ای. بودال"
"پدر ک. نسدال"
"مونس کریستیان او. نسدال"
"کاترین تورین ب. نسدال"
"اولاو م. نسدال"
"آگنس م. نسدال"
"بیارنه م. نسدال"
"سولویگ م. نسدال"
داشتن آرامش و صلح درونی...
اگه شاد باشی، شاید آدم‌های اطرافت هم شاد بشن
مهم‌ترین چیز برای من شاد بودن با همدیگه است
فقط نشستن و به زندگی فکر کردن: قسمت‌های خوب و بد
می‌تونم کاری کنم که حتی بهتر بشه؟
می‌دونیم برای هم چه معنایی داریم این زندگی رو خیلی شادتر می‌کنه
اون پسر منه - نمی‌تونی به یه مرد پیر بگی پسرت
چرا می‌تونم. تا وقتی که هنوز می‌تونم حرف بزنم بهت میگم پسرم
اینو بدون
تو خیلی رمانتیکی - وقتی که مناسب باشه
اون بهترین چیزیه که دارم هر اتفاقی هم که بیفته
یخچال طبیعی اومده و رفته
تو دهه ۱۹۵۰، خیلی کوچیک بود ولی هنوز یکم از الان بزرگتر بود
بعد رشد کرد، طوری که تو دهه ۱۹۹۰ کل این دریاچه رو پر کرده بود
خیلی حیفه که الان داره عقب می‌کشه
ما میگیم یخچال زایمان می‌کنه وقتی اون تکه‌های بزرگ یخ ازش جدا میشن
از داستان‌هایی که طبیعت می‌تونه تعریف کنه شگفت‌زده‌ام
اون نه سال از من کوچکتره
روی پاهاش چابکه، پس باید هر روز راه برم
تا بتونم تا آخرش باهاش همراه باشم
یه سنگ پیدا کردی؟ - می‌برمش خونه
"مار" رو اونجا تو کوه می‌بینی؟ - آره
آبشارها امشب سرریز شدن - آره...
این نادره
هیچوقت اینطوری ندیده بودمشون
آبشاری که از یخچال میریزه احتمالاً هیچوقت اینقدر بزرگ نبوده
آره، هیچوقت اینطوری ندیده بودمش
همونطور که مادر می‌گفت:
زندگی خوبه تا وقتی دو نفریم - درسته
داشتم فکر می‌کردم که من باید اول برم
به این فکر می‌کردم
حتی فکر از دست دادن یورگن غیرقابل تحمله
نظر تو چیه؟
راستش خیلی بهش فکر نکردم
زندگی بالاخره باید تموم بشه، برای هر دومون
دست ما نیست که کی اول بره
وقتی زمانش برسه باید باهاش کنار بیایم
کار دیگه‌ای نمی‌تونیم بکنیم - واقعاً نمی‌تونیم
ستون خانواده اون طرف نشسته
از سهممون راضی‌ایم
تو هستی! - آره
ظاهرمون شاید کمرنگ شده باشه، ولی از درون هنوز سالمیم
سال ۱۹۴۶ آپاندیسم عود کرد
آب یخ زده بود و طوفان یخ‌ها رو شکست
سه‌شنبه عصر مریض شدم بعد از اون نمی‌تونستم غذا نگه دارم
هر چی می‌خوردم بالا می‌آوردم
تا شنبه تو تخت نگهم داشتن
بعد فهمیدن چقدر جدیه و دکتر رو خبر کردن
دکتر گفت باید فوراً منو به بیمارستان برسونن
ولی کار آسونی نبود
هوا خیلی بد بود بارون و تگرگ می‌بارید
پنج یا شش نفر باید منو می‌بردن
از سراسر ساندویکا احتمالاً ۱۰۰ متر عرض داشت
ساندویکا بزرگترین توده برفیه نزدیک اولدواتنت
تو بدترین حالت می‌تونه تقریباً ۳۰۰ متر عرض داشته باشه
من کوچیک و سبک بودم و بردنم خیلی سخت نبود، ولی...
حدود ساعت ۱ بعدازظهر شنبه راه افتادیم
و ساعت ۱۰ شب رسیدیم نوردفیوردید
ساعت ۱ صبح یکشنبه جراحی شدم
متأسفانه پدرم یه پیراهن پشمی پوشیده بود
که تا رون پاش می‌رسید
خیلی خیس شد، و مجبور شد تمام شب تو بیمارستان همونو بپوشه
لباس اضافه نداشت
یه هفته بعد، مجبور شدیم براش دکتر بیاریم. برونشیت گرفت
بعد از اون، دیگه کاملاً خوب نشد
اغلب حالش خوب بود ولی باید خیلی مراقب می‌بود
چون مدام برونشیتش عود می‌کرد
با این حال پدرم ۸۶ سال عمر کرد
موارد زیادی بود که زندگی‌ها اینجا در خطر بودن
خیلی‌ها رو اینجا از دست دادیم
حدود سال ۱۸۵۰ یا ۶۰، یه بهمن مزرعه همسایه رو نابود کرد
هفت یا هشت نفر کشته شدن
پس اولددالن همیشه جای امنی نبوده
پدرم بهم گفت که مرده‌ها رو
بردن انبار علوفه اینجا تو مزرعه ما
یکی از اون آدم‌ها کارگر مزرعه ما بود
تنها بازمانده از کل خانواده‌اش بود
اولددالن همیشه جامعه منحصر به فردی بود مجبور بودن با هم تلاش کنن
یکی از اولین روستاهای نوردفیورد بود
که خطوط تلفن برای همه ساکنینش نصب شد
عمه‌ام تو مرکز تلفن کار می‌کرد
هر شب کریسمس و شب سال نو
همه تلفن‌های اولددالن رو به هم وصل می‌کرد
یکی ویولن می‌زد و یکی دیگه سرود می‌خوند
بعدش، همه با هم حرف می‌زدن
و کریسمس رو به هم تبریک می‌گفتن
شب سال نو هم همین کار رو می‌کردن سال نو رو به هم تبریک می‌گفتن
پدرم بدون پدرش بزرگ شد
شاید ارتباطش با پدرش رو از طریق درخت صنوبری حفظ می‌کرد
که پدربزرگم بالای کوه کاشته بود
همونطور که صنوبر بلندتر می‌شد، شاید بیشتر به پدرش فکر می‌کرد
چون خیلی درباره اون درخت صنوبر حرف می‌زدیم
درخت صنوبر ایستاده و به خونه‌مون نگاه می‌کنه
جایی که نسل‌های بعدی بزرگ شدن
پس شاید اون...
اون مذهبی بود پس شاید خدا رو تو اون حس می‌کرد
از درخت صنوبر تا خونه‌مون تو اولددالن
اوهوم...
پس پدربزرگت همیشه اینجاست
چون درخت صنوبر اونجاست
آره
و تو هم بخشی از همه اینایی
هیچ طوفانی نمی‌تونه اینو از جا دربیاره نه با این ریشه‌ها
تا همینجا کافیه فکر کنم اینجا جای خوبی باشه
اینجا هم رطوبت کافی هست
درخت‌ها به این نیاز دارن وگرنه قبل از ریشه دووندن می‌میرن
بهترین چیزهایی رو که می‌دونستن به من دادن
خدا کمکشون کنه و قوتشون بده از اول تا آخر
خدا نوردفیورد رو از یخچال تا دریا برکت بده
و ممنون برای خونه قشنگی که به من دادی
خوشبختی برای هر مرد و زنی بیار
تا شادی خونه هر نوردفیوردی رو پر کنه
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.