..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫جالبه، من هیچوقت خودمو ‫اونقدرها محبوب در نظر نگرفته بودم.
‫واقعا قبلا نمی‌دونستم
‫که چه دوست‌های زیادی داشتم.
‫نمیشه با دوز و کلک ‫تو زندگی پیش رفت،
‫علاوه بر اون باید خودت باشی،
‫به خودت باور داشته باشی، ‫براساس شمّ درونی‌ت پیش بری.
‫واقعا درک نمی‌کنم که چرا بازیگرها،
‫نمی‌تونن مثل بقیه‌ی آدم‌ها ‫ضعف‌های انسانی داشته باشن.
‫چرا نمی‌تونن یه اشتباه رو چندبار تکرار کنن،
‫اصلا هرازگاهی در اشتباه باشن.
‫تئوری بوگی همیشه این بود که: ‫وقتی مُردی، دیگه تمومه.
‫باید مُصرانه رو به جلو پیش بری، ‫چون زندگی واسه زنده‌هاست.
‫اسم من هامفری بوگارته، ‫محض خاطر اون کسایی میگم در بین بیننده‌ها
‫که شاید جوون‌تر یا پیرتر ‫از اونی باشن که منو بشناسن.
‫بوگی همون ظاهر چغر و مردونه‌ای رو داشت
‫که انگار آمریکایی‌ها ‫باهاش همذات‌پنداری می‌کنن.
‫آدم چغری بود.
‫می‌تونست تو دیالوگ بده بستون ‫داشته باشه و حاضرجوابی کنه،
‫و هرچی هم ناجورتر، بهتر.
‫بوگی.
‫به نظرم بوگی خیلی خفنه،
‫فرقی نداره چیکار میکنه، ‫هرکاری کنه باحاله.
‫وقتی به پدرم فکر می‌کنین، ‫اون کارآگاه فیلم نوآرها میاد تو ذهن‌تون،
‫"کازابلانکا" میاد تو ذهن‌تون، ‫بوگی و باکال میاد تو ذهن‌تون.
‫ولی چهل سال طول کشید
‫تا تونست تو کار سینما ‫جای پای خودشو محکم کنه.
‫پیش از اون مقطع، ‫زیست کاملی رو تجربه کرده بود،
‫با کلی ناکامی و کلی موفقیت،
‫و پیش از اینکه با مادرم آشنا بشه،
‫سه بار هم ازدواج کرده بود.
‫تو زندگی هر آدمی، چندثانیه هست که
‫کل سرنوشت‌ش رو تعیین می‌کنه.
‫من خیلی با زن‌ها راحت نیستم.
‫بدیهیه که باید یه سری از ‫زن‌ها رو دوست داشته باشم،
‫قطعا با یه تعدادی‌شون هم ازدواج کردم.
‫اگه ازدواج نکرده باشین و عاشق نباشین، ‫ول میشین،
‫و این خوشایند نیست.
‫عشق تنها احساسیِ که می‌تونه،
‫تا جایی که ممکنه،
‫باعث تسلی اون تنهایی ذاتی و ‫وحشتناک که تو وجود همه‌مونم هست بشه.
‫به بوگی گفتم:
‫بوگی، سر این دختره کمکتو لازم دارم.
‫تازه‌کاره، قبلا اصلا فیلم بازی نکرده.
‫و من میخوام تلاش کنم ‫که از تو هم گستاخ‌تر باشه،
‫و تو به این مشهوری
‫که گستاخ‌ترین آدمی هستی که ‫پرده تا حالا به خودش دیده.
‫یه‌جورایی خندید و گفت: "اصلا چشمم ‫آب نمیخوره همچین کاری بتونی بکنی."
‫بهش گفتم: "بوگی، من کارگردانم،
‫و قراره تو هرصحنه‌مون، ‫در حالی که سکه‌ی یه پولت کرده،
‫ولت کنه و بره."
‫- دختره کی بود استیو؟ ‫- کدوم دختره کی بود؟
‫اونی که با چنین نظر مثبتی ‫نسبت به زن‌ها ولت کرد و رفت.
‫عجب دختری بوده.
‫اجازه هست؟
‫خیلی عجیبه که بعد از ‫44 سال باید عاشق بشم،
‫اونم درست موقعی که فکر ‫نمی‌کردم دیگه اصلا اتفاق بیافته.
‫اولین باری که بوگی رو دیدم،
‫بهم سلام کرد و گفت:
‫"تست نقش‌ت رو دیدم و قراره ‫حسابی بهمون خوش بگذره."
‫ها! فکر کنم اون موقع هنوز خبر نداشت
‫که اوضاع قراره به چه سمت و سویی بره.
‫این دیگه واسه چی بود؟
‫می‌خواستم ببینم خوشم میاد یا نه.
‫- حکم‌ت چیه؟ ‫- هنوز نمی‌دونم.
‫تو یکی دو تا فیلم دیده بودمش.
‫تو "کازابلانکا" دیده بودمش ‫ولی اصلا هیجان‌زده‌م نکرده بود.
‫لزلی هاوارد بازیگری بود ‫که منو به هیجان می‌آورد.
‫شگفت‌انگیزه، دیدگاه خاص خودشو داره.
‫گاهی اوقات مات و مبهوتم میکنه.
‫چشم بهم میزنم و می‌بینم که ‫داره با دیدی شفاف‌تر و جوون‌تر
‫به چیزها نگاه میکنه.
‫باهوش‌تر از منه، همین.
‫تو بچگی چیزی که بیشتر ‫از همه‌چی بهش آگاه بودم،
‫شهرت پدر و مادرم بود.
‫چیزی نیست که بتونی نادیده‌ش بگیری.
‫ستاره بودن، اونم توی عصرطلایی هالیوود،
‫دیگه بهتر از این نمیشد.
‫- امروز حالت چطوره؟ ‫- بهتر از دیشب.
‫اینو باهات موافقم.
‫گفت: "اگه میخوای یه حیات ‫کاری درست‌حسابی داشته باشی،
‫هرکاری بتونم برات می‌کنم، ‫ولی باهات ازدواج نمی‌کنم."
‫چون با سه تا بازیگر ازدواج کرده بود،
‫و همه پیگیر کارشون بودن،
‫و اولویت با کارشون بوده.
‫و من بهش قول دادم
‫که اولویت با ازدواج‌مون باشه.
‫تو فکر می‌کنی چی منصفانه‌ست؟
‫اینو میذارم به عهده‌ی تو.
‫تا جایی که به یاد دارم
‫هردوتون اهل نیویورک هستین.
‫زیاد دلتون واسه این ‫شهر بزرگ تنگ میشه؟
‫- نه. ‫- آره.
‫یه دقیقه صبر کنین!
‫خب، اینکه یک عدم توافق ‫خانوادگی نرمال و سالمه،
‫ولی بوگی، یعنی تو یه ‫جورایی میل‌ت رو به بازی کردن
‫در صحنه‌ی تئاتر و جلوی ‫مخاطب از دست دادی؟
‫خب آره، اد
‫چون وقتی جوون که ‫بودم کلی اینکارو کردم،
‫من 21 سالگی شروع کردم و فکر ‫می‌کردم دنیا قراره حسابی به کامم باشه،
‫و اومدم هالیوود و اینجا بدجوری شکست خوردم،
‫بعد برگشتم نیویورک و اونجا هم تو چهارتا ‫کار بازی کردم که حسابی شکست خوردن،
‫و قسم خوردم که اگه پام دوباره ‫رسید به هالیوود دیگه همینجا بمونم.
‫در سال 1921، من تو سالن تئاتر کار می‌کردم.
‫بلیت می‌فروختم، سریع می‌رفتم ‫پشت‌صحنه، می‌اومدم جلوی صحنه،
‫می‌شماردم ببینم چندتا پرده مونده ‫بعد بدو بدو برمیگشتم پشت صحنه
‫تا پرده‌ها رو بکشم پایین.
‫یه‌بار مدیر صحنه‌ی یه نمایش ‫خیلی مفصل و پیچیده بودم،
‫که کلی تغییر صحنه داشت.
‫هلن منکن ستاره‌ی اون نمایش بود.
‫بجای اینکه تو اتاق گریم‌ش بمونه،
‫و وقتی داشتیم کار می‌کردیم،
‫تو دست و پا نباشه،
‫هی اینور اونور می‌چرخید، ‫کارمونو کند می‌کرد،
‫بهش گفتم برگرده بره تو اتاقش.
‫رفت تو فاز من چه ستاره‌ی بزرگی‌ام...
‫من از کوره در رفتم و یه کاری کردم ‫که فکر کنم نباید می‌کردم و اخراجش کردم.
‫اونم بهم حمله‌ور شد و ‫بعد دویید رفت تو اتاقش.
‫این در واقع،
‫اولین مکالمه‌ی من بود با دختری
‫که بعدا شد اولین زن من.
‫وقتی بوگارت با هلن منکن آشنا شد،
‫تو برادوی هیچکس نمی‌شناختش.
‫ولی هلن منکن یک ستاره‌ی بزرگ بود.
‫معادل بود با یک ستاره‌ی راک.
‫مردم دم در هتل‌ش منتظرش میشدن،
‫ایستاده تشویقش می‌کردن،
‫برای اینکه راهش باز بشه ‫باید جمعیت رو متفرق می‌کردی.
‫مردم هم دنبالش بودن.
‫همین امروز هم، همون ‫الهه‌ای محسوب میشد که بود.
‫هلن واقعا می‌خواست به ‫بوگارت توی حرفه‌ش کمک کنه.
‫با بازی در یک نمایش به اسم "سوئیفتی"
‫بعنوان اولین کار بازیگری‌م،
‫برادوی رو در بهت و حیرت فرو بردم.
‫صبح بعدش که از خواب بیدار شدم،
‫ماد با چندتا نقد اومد تو،
‫اون ماد بود، هیچوقت بهش نمی‌گفتیم مادر،
‫ارزیابی الکساندر وولکات ‫(منتقد معروف تئاتر)
‫از بازی پسرش هم دستش بود.
‫"مرد جوانی که نقش ‫فرزند مذکور را ایفا می‌کند،
‫معمولا و با اغماض اینگونه ‫توصیف می‌شود: ناکافی."
‫پس میخوای بازیگر بشی، ها؟
‫خیلی‌ها خبر ندارن که شما ‫اصالتاً نیویورکی هستین...
‫- درسته. ‫- و باباتون دکتر بوده؟
‫بابام دکتر بود، آره. ‫من...
‫من تو نیویورک‌سیتی بدنیا اومدم،
‫تخت شماره‌ی 21، در ‫بخش زایمان بیماستان اسلون.
‫و تو کوچه‌ی 103 خیابون ‫وست‌اند زندگی می‌کردم.
‫من نمی‌فهمم، یه آدم انقدر زمخت باشه،
‫بعد اسمش باشه: هامفری دِفورست بوگارت.
‫با یه اسمی مثل هامفری دِفورست ‫بوگارت مجبوری زمخت باشی.
‫وقتی من بدنیا اومدم،
‫خانواده‌ام کلی سرمایه داشتن.
‫پدرم مطب موفقی داشت،
‫و ماد هم بعنوان یک تصویرگر ‫سالی 50هزار دلار در می‌آورد.
‫اساسا زنی بود که عاشق کار بود،
‫در واقع عاشق کار خودش بود، اونم ‫به قیمت نادیده گرفتن هرچیز دیگه‌ای.
‫در ابراز محبت کاملا ناتوان بود.
‫بوگارت، دوران کودکی بغرنجی داشت،
‫چون نه بغلی در کار بود، ‫نه بوسه‌ای،
‫دوستت دارمی هم در کار نبود.
‫ماد هامفری، یکی از مشهورترین ‫تصویرگران آمریکا بود
‫و علاوه بر اون، یکی از کسانی بود ‫که بیشترین دستمزد رو دریافت می‌کرد.
‫در دهه‌های بین دو قرن،
‫"بچه‌ی ماد هامفری"
‫شاید شناخته‌شده‌ترین بچه‌ی جهان بود.
‫می‌دونم یه دوره‌ای ‫تو تاریخ آمریکا هست
‫که نمی‌تونستی یه مجله‌ی ‫کوفتی رو ورق بزنی،
‫بدون اینکه عکس صورت منو توش ببینی.
‫بچه که بودم، یه‌جور مساله‌ی ‫روانی واسه‌م ایجاد کرده بود.
‫دوستام همیشه داشتن ‫منو دست می‌انداختن.
‫ماد با اصل و نسب بود و ‫خیلی هم به این قضیه می‌بالید.
‫در اقصی نقاط جهان ازش ‫بعنوان بانو ماد نام برده میشد.
‫زیبا، باوقار، سخت‌پسند.
‫هم اینطور به نظر می‌رسید ‫و هم این نقش رو بازی می‌کرد.
‫حتی تابستون‌ها در روستا،
‫قدِ بلند و هیکل درشت مادر، ‫با پشت صاف و کمر باریک‌ش،
‫به دامنی سفید و کوتاه و لباسی ‫سفید، صاف و اتوخورده مزین شده بود.
‫اگر رنگ سفید مردم رو متحیر می‌کرد، ‫پس برای اون هم مناسب بود.
‫تمام زندگی‌ش داشت آدم‌ها رو متحیر می‌کرد.
‫مادر هوادار اعطای حق رای به بانوان بود.
‫تعلیم و تربیت‌ش در راچستر ‫خیلی روش اثر گذاشته بود.
‫و تحت‌تاثیر سوزان بی.آنتونی،
‫فردریک داگلاس،
‫و دیگر مشاهیری که به اینجا سفر ‫می‌کردند یا همینجا زندگی می‌کردند بود.
‫اون غرق در فمینیسم و حقوق مدنی بود.
‫یه خونه تو نیویورک داشتیم،
‫و یه خونه‌ی ییلاقی کنار دریاچه‌ی کاناندیگو،
‫در شمال ایالت نیویورک.
‫همیشه نزدیک آب زندگی کردم،
‫و قایق دوست داشتم و از ساز ‫و کارشون سر در می‌آوردم.
‫پدرم بهم یه قایق موتوری تک‌سیلندر داد.
‫و همیشه کل روز رو با صدای ‫پت‌پت قایق دور دریاچه می‌چرخیدم،
‫و در وجب به وجب آب‌ها کند و کاو می‌کردم.
‫در مجموع، آدم بانزاکتی بودم،
‫ولی از خودبینی کسانی که در ‫منصب قدرت بودند بیزار بودم.
‫وقتی واقعا احساس‌ش نمی‌کنم، ‫نمی‌تونم به کسی ادای احترام کنم.
‫بابا یه فکرهایی تو کله‌ش داشت
‫که من میشم دومین جراح خانواده،
‫ولی زمانی که دوران دبستانم تموم شد،
‫فکر کنم امیدش ناامید شد.
‫دکتر بوگارت عزیز، روی من حساب ‫کنید و بدونید هرکاری در توانم هست می‌کنم
‫تا این پسر جوان هفته‌ی آینده که به ‫اندوور رسید، شروع خوبی داشته باشد.
‫دکتر بوگارت عزیز، وقتی این پسر حاضر شد
‫که واقعا مقابل کاستی‌هایش ‫مسئولیت‌پذیر باشد،
‫و کمبودهایش را مرد و مردانه بپذیرد،
‫و تقصیر را گردن دیگری نیاندازد،
‫آن زمان است که شانس دستیابی به نتیجه‌ا‌ی ‫موفقیت‌آمیز به‌شدت افزایش می‌یابد.
‫دکتر بوگارت عزیزم، با کمال تاسف
‫مجبورم به اطلاع شما برسانم
‫که هامفری در رعایت ضوابط دوران کارآموزی‌ش
‫ناکام بوده،
‫بنابراین واجب شده که ما خواستار
‫کناره‌گیری‌ش از این مدرسه
‫و در این مقطع زمانی باشیم.
‫حرومزاده‌ها بیرونم کردن!
‫هرفرصتی که می‌تونستی داشته باشی ‫در اختیارت گذاشته شد،
‫و تو ناکام موندی.
‫نه تنها خودت بلکه ‫ما رو هم ناامید کردی.
‫ما قصد نداریم که تا ‫همیشه از تو حمایت کنیم.
‫از الان به بعد دیگه خودتی و خودت.
‫حوصله‌ی مواجهه با پیرمرد رو نداشتم، ‫واسه همین رفتم نیروی دریایی.
‫ایالات‌متحده تازه وارد ‫جنگ جهانی اول شده بود.
‫و به نظر فرصت خوبی بود برای من
‫که از دلبستگی‌م به آب بهره ببرم.
‫متاسفم که جنگ به لحاظ ‫روحی منو تحت‌تاثیر قرار نداد.
‫هنوز حتی نزدیک به اینم نشده ‫بودم که نسبت به اونچه که میخوام
‫یا اونچه که بودم، درکی داشته باشم.
‫به این‌خاطر که مادرش نان‌آور ‫خونه‌ای بود که درش بزرگ شده بود،
‫خیلی نگران این بود که ‫ناگهان به خودش بیاد و ببینه
‫که رفته زیر دین زنی
‫که باعث شده زندگی‌ش بهتر بشه.
‫و یه بار تقریباً به شوخی ‫به یکی از دوستاش گفت
‫که نمی‌تونم با اون دختر ازدواج کنم.
‫و دوستش بهش گفت: "خب، ‫اگه باهاش ازدواج نکنی،
‫دیگه هیچ نقشی تو برادوی نصیبت نمیشه."
‫من به شکل وحشتناکی گرفتار بودم...
‫اونقدر که وقتی برای ازدواج کردن نداشتم.
‫آقای بوگارت تلفنی بهم گفت: ‫"الان که خیلی گرفتاری نداری،
‫به‌نظرت ممکنه وقت کنی پنجشنبه ‫بعدازظهر با من ازدواج کنی؟"
‫به عقد هم در اومدیم. ‫تو نیویورک با هم ازدواج کردیم.
‫یکی بود از گروه وسیعی از بازیگران جوان.
‫تو کمدی‌های احمقانه بازی می‌کرد،
‫و بوگی در نظر ما مورد خاصی نبود.
‫میشه گفت کلا چیز خاصی نداشت.
‫و نفرین شده بود که یک صورت پت و ‫پهن داشته باشه که انگار پا رفته روش.
‫هیچ‌چیز جذاب یا رمانتیکی ‫در موردش وجود نداشت.
‫من رو صحنه بارها نقش ‫نوجوون‌ها رو بازی کردم.
‫کلی روغن سر میزدم به موهام، ‫می‌دادم‌شون عقب،
‫و سعی میکردم بشم شبیه یه نسخه‌ی ‫خیابون چهل و دومی از رودولف والنتینو.
‫رفتم شیکاگو برای بازی در ‫نمایش The Cradle Snatchers
‫و یه منتقد زن به اسم ایمی لزلی،
‫یه نقد نوشت که تا جایی که ‫حافظه‌م یاری میکنه توش نوشته بود:
‫آقای بوگارت ملاحت والنتینو،
‫دلربایی ای.اچ ساترن
‫و جذابیت و قدرت دراماتیک ‫جان بریمور را دارد.
‫بار زیرزمینی خوبیه؟
‫تو شهر بهترینه.
‫نیویورک در دهه‌ی 1920 جای هیجان‌انگیزی بود.
‫دوره‌ی ممنوعیت فروش مشروبات الکلی بود،
‫ولی همین باعث میشد مردم برن به ‫مشروب‌فروشی‌های غیرقانونی،
‫که باعث شد با صحنه‌ی ‫کلوپ‌های زیرزمینی شبانه
‫و نوازنده‌ها و اجراکننده‌ها آشنا بشن.
‫یه چیزی که در حال تغییر بود،
‫مساله‌ی نحوه‌ی کارکرد ‫جنسیت و تمایلات جنسی
‫و این به این معنا بود که برسر این ‫موضوع جدل و مناقشه‌ی زیادی در جریان بود.
‫یه‌جورایی مثل همین الان.
‫"اسیر" ‫نمایش صریحی بود
‫در مورد عشق بین دو زن.
‫"اسیر" اولین بار در مارچ ‫1926 در پاریس اجرا رفت.
‫در کل اروپا اجرا رفت. ‫تمام رکوردهای حضور تماشاگر رو شکست.
‫بعدش بود که در برادوی اجرا رفت.
‫بازی کردن در این نقش برای من ‫نیاز به جسارت خیلی زیادی داشت.
‫آدم خیلی در چنین نقشی ‫احساس آمریکایی بودن نمی‌کنه.
‫هامفری متقاعدم کرد که توش بازی کنم،
‫چون به نظرش خیلی ‫خوب از پس‌ش برمی‌اومدم.
‫سعی کردم کاری کنم که تماشاگرها ‫بدبین بودن رو فراموش کنن،
‫ولی طبیعتاً از سیل انتقادی که با ‫خودش بهمراه می‌آورد هم واهمه داشتم.
‫تا پایان قرن نوزدهم،
‫گل بنفشه به لزبینیسم گره خورده بود.
‫"اسیر" اینو به تمام جمعیت ‫کتابخوان آمریکا معرفی کرد.
‫هلن قطع به یقین کارهای زیادی
‫برای لزبین‌های آمریکا کرد.
‫زن‌ها براش دستبند می‌فرستادن،
‫و کنایه‌آمیزتر از همه اینکه...
‫و احتمالا هم توسط کسایی ‫که نکته رو کلاً نگرفته بودن،
‫روسای چند کالج زنانه براش نامه نوشتن
‫و ازش تشکر کردن، به این خاطر ‫که بابت داشتن یک دلبستگی مذموم
‫بهشون هشدار داده بود.
‫همون موقع، می وست ‫داشت پیش‌نمایش تئاتر جدیدش
‫یعنی "ضد حال" رو میبرد روی صحنه.
‫که بعنوان نسخه‌ی مردانه‌ی ‫"اسیر" تبلیغ شده بود.
‫نمایش بدون هیچگونه مزاحمتی
‫به‌مدت شش ماه اجرا رفت.
‫خانم می وست و گروهش ‫رو به‌زور به زندان بردن.
‫اوووه...چه کروات قشنگی.
‫دادستان منطقه به "اسیر" حمله‌ور شد
‫و همینطور به نمایش "سکس" می وست.
‫چهل تهیه‌کننده، مدیرصحنه ‫و بازیگر رو دستگیر کردن،
‫من‌جمله هلن منکن.
‫و این شد تیتر اصلی اخبار کشور.
‫و اینجوری شد که منو بردن دادگاه.
‫و نمایش هم تعطیل شد.
‫سانسور دشمن شماره ‫یک هر دموکراسی آزاد است
‫و اگر آمریکا می‌خواهد به داشتن ‫مطبوعات و رادیوی آزاد ادامه دهد،
‫این دشمنان موذی آزادی،
‫باید به شدت دلسرد شوند.
‫چون این افراد به سراغ
‫دیگر اشکال بیانگری ‫عمومی روانه خواهند شد.
‫بوگارت که در اون زمان همسر منکن بود،
‫شاهد رنج و مرارت‌ش بود.
‫پس می‌تونم متصور بشم که این مساله چجوری
‫بر موضع خودش نسبت به سانسور
‫در فیلم‌های آتی‌ش تاثیر گذاشت.
‫سر بی‌اهمیت‌ترین چیزها بحث‌مون میشد،
‫چیزی که در آغاز تفاوت ‫عقیده به‌نظر می‌رسید،
‫ناگهان تبدیل شد به یک اختلاف شدید.
‫از فکر رفتن به دادگاه طلاق
‫حالم بهم می‌خورد.
‫تلاش کردم که ازدواجم
‫بشه ارجح‌ترین امر زندگیم،
‫با این وجود که حرفه‌ی ‫کاری‌م موفقیت‌آمیز بود.
‫توافق کردیم که قیدشو بزنیم.
‫چطور می‌تونی ازدواجت رو حفظ کنی
‫وقتی هیچکدوم از دو طرف ‫حاضر به دیدن دیگری نیستن؟
‫بین ما دیگه تمومه، متوجهی؟ ‫من آدم مناسبی برای تو نیستم،
‫با کلی دختر بودم و قراره ‫با کلی دختر دیگه هم باشم.
‫وقتی 27 سالم شد، ‫اونقدر با زن‌ها تجربه داشتم
‫که بدونم دفعه‌ی بعدی که خواستم ازدواج کنم
‫دنبال چی باید باشم.
‫بازی رو تکی ادامه دادم تا اینکه در ‫سال 1928 با مری فیلیپس آشنا شدم.
‫مری هم بازیگر بود.
‫در یک صحنه، داشتم یک تک گویی ‫خیلی دراماتیک رو ارائه می‌دادم،
‫و مری هم قرار بود بدون ‫گفتن هیچ‌چیزی از پیش من بره.
‫دیدم داره واسه رفتن‌ش ‫خیلی زیادی مایه میذاره،
‫اونقدر که تماشاگرها،
‫بجای اینکه به من توجه کنن، ‫توجه‌شون به اون جلب شد.
‫بهش گفتم: "نمی‌تونی اینکارو بکنی! ‫این صحنه‌ی منه!"
‫برقی از لذت تو چشم‌هاش پدیدار شد.
‫"بیا فرض کنیم تو تلاش ‫می‌کنی که جلومو بگیری."
‫خب، منم نخواستم جلوشو بگیرم،
‫چون همونجوری که ‫داشتم باهاش حرف میزدم،
‫یهو متوجه شدم این ‫دختری که اینجا وایستاده،
‫کسیه که راحت می‌تونم عاشقش بشم.
‫من و هامفری، توسط عاقد کلیسای محلی،
‫در آوریل 1928 و در ‫هارتفورد با هم ازدواج کردیم.
‫به شکل عجیبی خشکه مقدس بود،
‫با فضائل از مدافتاده.
‫هم باکلاس بود و هم جذابیت داشت.
‫مری ترکیبی بود از نیوانگلند و ایرلندی بودن،
‫و منو به همون چرخ تعادلی ‫تجهیز کرد، که نیاز داشتم.
‫دوران رکود بزرگ از راه ‫رسیده بود و منم ازش فرار نکردم.
‫تئاتر کلکش کنده شده بود، ‫حقوق منم همینطور.
‫واسه نمایش‌هایی تمرین کردم
‫که تقریباً پیش از بالا رفتن ‫اولین پرده‌شون، لغو میشدن.
‫بوگی یه کم خجالت می‌کشید
‫چون کار و باری نداشت.
‫پولی در نمی‌آورد.
‫بوگی یه شطرنج‌باز خبره بود.
‫واسه همین بهش پیشنهاد دادن که به ازای ‫یه دلار دستمزد با ملت شطرنج‌بازی کنه.
‫اون موقع اینجوری پول در می‌آورد.
‫- بریل! ‫- خیله‌خب.
‫همینجوری که داری لباس می‌پوشی بهم بگو.
‫بریل، پول لازم دارم، 100 دلار.
‫می‌تونم 60 سنت از این پولی که ‫گفتی رو بهت بدم، ادی چی شده؟
‫چرا فکر کردی واسه ادیه؟ ‫خب اصلا باشه...
‫- بازم باید این پولو داشته باشم. ‫- کی میخوای سر عقل بیای؟
‫نمی‌بینی فقط بحث زمان مطرحه
‫تا اون شیاد تو رو هم بکشه ‫پایین و بکنه از قماش خودش؟
‫دیگه حالم از مردهایی که ‫کارهای کوچیک می‌کنن بهم میخوره.
‫یه مردی بهم بدین که هرازگاهی کار ‫بزرگم بکنه، مثلاً اجاره‌ی یه ماهو بده.
‫مری موند که تو برادوی کار کنه
‫و منو کشوندن به هالیوود.
‫تازه سر و کله‌ی فیلم ناطق پیدا شده بود،
‫و داشتن بی‌معطلی می‌اومدن ‫سراغ تمام بازیگرهای تئاتر.
‫ام‌جی‌ام با کلارک گیبل ‫افتاده بود تو ظرف عسل.
‫فاکس قرن بیستم به یک جوابیه‌ بزرگ و ‫زمخت به گیبل نیاز داشت، اون من بودم.
‫خوشتیپ نبودم ولی ‫همون کاری رو باهام کردن
‫که تموم این سال‌ها داشتن واسه ‫اون بچه‌ خوش‌تیپ‌ها می‌کردن.
‫مژه‌ی مصنوعی، رژ قرمز و این چیزها. ‫احساس بلاهت می‌کردم.
‫هنوز آماده نیستم که تو ‫حومه شهر جاگیر بشم
‫و شلوار گلف پام کنم.
‫بعلاوه خیلی دلتنگ مری بودم.
‫- عجبا! ‫- انگار خیلی عجله داری، ها؟
‫نه بابا، کلی وقت دارم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- اسمت...
‫ماریان مدیسون، اسم تو چیه؟
‫- کارلیس، ول کارلیس. ‫- از آشنایی‌تون خوشحالم.
‫نظرتون راجع به یک پیاده‌روی ‫کوتاه چیه آقای کارلیس؟
‫من جز پیاده‌روی کار ‫دیگه‌ای دوست ندارم بکنم.
‫یک سال توی فاکس بودم،
‫دوره‌ای که توش پنج تا فیلم کار کردم.
‫از اینکه فاکس قراردادم ‫رو تمدید نکرد متعجب نشدم.
‫برمی‌گردم.
‫اونجا بود که بار و بندیل‌مو بستم
‫و دوباره رفتم به برادوی.
‫وای پسر.
‫اون موقع متقاعد شده بودم که
‫هیچوقت تو سینما کارم نمی‌گیره.
‫بوگارت تو اون فیلم‌ها خیلی موفق نبود.
‫در واقع هیچ تاثیر بخصوصی نذاشت
‫و برگشت برادوی.
‫بعد از یکی دو سال ‫کار کردن برای فاکس،
‫داشت کم‌کم تبدیل میشد به...
‫اینو از دوستانی شنیدم که در ‫اون مقطع خیلی خوب می‌شناختنش،
‫داشت کم‌کم تبدیل میشد به
‫یک بازیگر رو به افول و یک ‫مشروب‌خور در حال ترقی.
‫بازم آبجو بیار! این دور به حساب منه بچه‌ها.
‫در هرساعت از کل روز، ‫حدود یک اونس مشروب می‌خورم.
‫جایی خوندم که کبد فقط از پس ‫یک اونس در هرساعت برمیاد.
‫واسه همین خیلی پا ‫رو از این فراتر نمیذارم.
‫همیشه دوست داشتم نظم رو بهم بریزم، ‫صاحبان قدرت رو اذیت کنم،
‫فکر کنم اینو از پدر مادرم به ارث بردم.
‫با هم دعوا می‌کردن.
‫ما بچه‌ها پتوها رو می‌کشیدیم رو سرمون
‫که صدای دعوا رو نشنویم.
‫خونه و خونواده‌مون محض خاطر ‫حفظ نجابت بود که پابرجا موند.
‫نکته‌ی جالب در مورد ماد ‫و بلمانت اینه که هردو
‫برای آسایش‌شون به مخدر وابسته بودن.
‫بوگارت بزرگ یه تصادف ‫وحشتناک رو از سر گذرونده بود.
‫درد زیادی داشت.
‫ماد در بیشتر زندگی‌ش از ‫سردردهای میگرنی رنج می‌کشید.
‫درد که شروع میشد، ‫سرش چنان تیر می‌کشید،
‫که چشم چپ‌ش بسته میشد
‫و یک طرف صورتش از درد می‌سوخت.
‫بعد پدرم یک چهارم شات ‫مورفین بهش تزریق می‌کرد
‫تا جلوی دیوونه شدن‌ش رو بگیره.
‫پونزده ساله که بودم، پدرم تو ‫چندچیز اشتباه سرمایه‌گذاری کرد
‫و کلی پول از دست داد.
‫مادرم تصویرگر اصلی
‫مجله‌ی ”دلینیتر“ بود.
‫فورا متوجه شد که حمایت ‫از ما بر عهده‌ی خودشه.
‫از اون لحظه به بعد دیگه ‫هیچوقت ندیدم در آرامش باشه،
‫چه به لحاظ فیزیکی و چه روانی.
‫قبل از اینکه برین کالیفرنیا، ‫اینجا چه نمایش‌هایی کار کردین؟
‫- وای خدا... ‫-من Cradle Snatchers رو یادمه.
‫خب، Cradle Snatchers یکی‌شون بود، ‫و “بچه‌های شنبه“ یکی دیگه‌شون بود،
‫“ این کودک عاقل است“ ، “ بی‌اخلاق‌ترین ‫بانو“ ، “ همسر را ملاقات کن“ ،
‫من خیلی خوش‌شانس بودم اد، پشت سر ‫هم تو هفت تا کار خیلی موفق داشتم،
‫توشون بودم، با اینکه ‫خیلی نقش زیادی نداشتم.
‫نمایش “جنگل سنگی‌شده“ ‫باب شروود نبود که...
‫آره، این بود که باعث شد من...
‫- بعنوان کاراکتر خشن جا انداختت. ‫- دیگه با این پیش برم.
‫آره، منو فرستاد سمت سینما.
‫وقتی برادران وارنر تصمیم گرفتن
‫“جنگل سنگی‌شده“ رو به فیلم برگردونن،
‫ادوارد جی.رابینسون رو ‫واسه نقش مدنظر داشتن.
‫لزلی هاوارد پشت من در اومد،
‫گفت اگه من در نقش ‫دوک منتی قاتل بازی نکنم،
‫خودشم بازی نمی‌کنه.
‫- یه عکس چاپ شده از دوک منتی. ‫- شش نفرو کشته؟
‫- خودش همه رو کشته؟ ‫- بله، بله، کار خودشه.
‫خیلی شرور به نظر نمیرسه، نه؟
‫اعتقاد دارم که اگه نقش دوک منتی
‫در ورژن سینمایی به من داده نشده بود،
‫دیگه کلاً کارم تو سینما تموم بود.
‫جفت‌تون حواس‌تون به رفتارتون باشه، ‫تا کسی طوری‌ش نشه.
‫این فیلم سرآغاز رهایی من بود از
‫نقش آدم‌هایی شیک و پیک و ‫خوش سر و زبون‌،
‫که انگار تا آخر عمرم محکوم ‫به بازی در اون‌ها بودم.
‫شایدم تصمیم گرفتم همینجا خاک بشم.
‫خب، بهتره با من بیای دوک.
‫من برنامه دارم توی ‫جنگل سنگی‌شده دفن بشم.
‫داشتم به یه نظریه‌ای فکر می‌کردم ‫که شاید واسه تو هم جالب باشه.
‫اونجا قبرستون تمدنه
‫که از زیرِ ما به سمت‌مون پرتاب شده.
‫جهان ایده‌های منسوخ.
‫اون بیابون پر از کنده‌ی درخته.
‫من به اونجا تعلق دارم، ‫تو هم همینطور دوک.
‫تو آخرین پیامبر بزرگ ‫فردگرایی زمخت هستی.
‫بهمون بگو دوک، تو ‫چجور زندگی‌ای داشتی؟
‫نظر خودت چیه؟ بیشتر زندگی‌مو تو بودم ‫چون توی زندان بزرگ شدم.
‫و انگار بقیه‌ی زندگی‌مو ‫هم مثل مرده‌ها گذروندم.
‫خیلی مدیون لزلی‌ام،
‫و همیشه یکی از بهترین دوست‌هام بوده.
‫بیخود نیست که اسم ‫دخترمو گذاشتم لزلی.
‫از جلو در برو کنار.
‫فکر کردی اجازه میدم ‫اینا رو ببری بیرون
‫و سلاخی‌شون کنی؟
‫بازی رو بذار کنار رفیق.
‫نمیذارم اینکارو بکنی دوک.
‫باشه رفیق.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫چون “جنگل سنگی‌شده“ پرفروش شد،
‫جک وارنر برام یه قرارداد نوشت ‫که توش حق انتخاب نداشتم.
‫خدایا، تو سال‌های 1936 و 1937 ‫چقدر کار کردم!
‫تا یکی‌شونو تموم می‌کردم،
‫حرومزاده‌ها می‌بردنم سر یه فیلم دیگه.
‫در اواسط دهه‌ی 1930،
‫نظام کلاسیک استودیویی هالیوود،
‫چیزی شبیه به خط تولید کارخونه بود.
‫تقریباً همونجوری که جنرال ‫موتورز داشت اتومبیل تولید می‌کرد،
‫هالیوود داشت فیلم تولید می‌کرد.
‫من و آقای وارنر دائما بر سر اینکه
‫یک فیلم خوب از چه چیزهایی ‫تشکیل شده اختلاف نظر پیدا می‌کردیم.
‫من به تئاتر عادت داشتم، ‫جایی که بهم متن داده میشد
‫و ازم می‌پرسیدن مایلم توش بازی کنم یا نه.
‫از اینکه بعنوان یک کارمند در ‫نظر گرفته بشم حالم بهم می‌خورد.
‫لژیون سیاه ربطی به این ماجرا داشته تیلر؟
‫بی‌خیال دیگه تیلر، یه ‫داستان خوب بهمون بده.
‫هامفری کل شب رو بیرون بود.
‫ازدواج‌مون ملال‌آور شده بود.
‫این اولین باری بود که واقعا تونسته بودم
‫حامی مری باشم.
‫ازش خواستم تو هالیوود ‫بمونیم و بچه‌دار بشیم.
‫دیگه داشتم به حروف نورانی اسمم
‫رو سردر سالن‌های سینما عادت می‌کردم.
‫خوب چیزی نصیبت شده دوست من.
‫دلم میخواست بگم لایق‌ش هستی
‫مشکل فقط اینه که باور ندارم ‫هیچ مردی لایق هیچ زنی باشه.
‫ازدواج چیزی نیست که بخوای ‫سرسری باهاش برخورد کنی.
‫چیزی نیست که بخواد بعد از ‫اهداف خودخواهانه‌ی آدم قرار بگیره،
‫مثلا بعد از کار آدم.
‫من و مری فیلیپس از هم جدا شدیم.
‫شاید تقصیر من بود، ‫قضاوت کردن در موردش کار سختی بود.
‫داشتم از سکوی رقص بیرون ‫می‌اومدم که مه‌یو رو دیدم.
‫یه لباس مجلسی قرمزِ ‫خیره‌کننده پوشیده بود
‫و خیلی خیلی جذاب به‌نظر می‌رسید.
‫شیفته‌ش شدم.
‫گوش کن عزیزم، ‫وقتی دختری مثل من عاشق یه مرد میشه،
‫دیگه هیچی هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫از یه چیز ترس داشت،
‫دنبال یه ازدواج هالیوودی دیگه نبود،
‫واسه همین ازم قول گرفت که به مدت ‫سه ماه نه ببینمش، نه بهش زنگ بزنم،
‫و نه واسه‌ش نامه بنویسم.
‫در پایان اون دوره می‌فهمیدیم ‫که موضوع جدی بوده یا نه.
‫یه کم معالجه‌ی غیرحضوری ضرر نداره.
‫تو یه آلبوم از بریده روزنامه‌های قدیمی بود
‫که از جریان “ رزباد پرتلند“ باخبر شدم.
‫شروع کارش در برادوی با ‫موفقیت‌های بزرگی همراه بود.
‫جوون و زیبا بود و به شدت ‫مورد توجه قرار می‌گرفت.
‫وقتی اومد هالیوود، می‌تونست ‫نقش یه سری کاراکتر رو بازی کنه
‫که به شکل شگفت‌انگیزی قلدر بودن و سرسخت ‫و توأمان ویژگی‌های زنانه و مردانه داشتن.
‫زن‌هایی که قلدرمآبانه حرف میزدن.
‫بزرگترین ستاره‌ها هم گاهی افت می‌کنن.
‫گوش کن، وقتی من ستاره میشم این ‫نمایش داره گوشه‌ی آب انبار خاک می‌خوره.
‫باشه، ردیفه.
‫اوایل 1930، کلی فیلم هیجان‌انگیز داریم
‫درمورد زنان جوان غیرسنتی، ‫در محیط کار،
‫که دارن راه خودشونو در جهان پیدا می‌کنن.
‫و این اغلب به معنای بازی ‫کردن برخلاف قواعد بود.
‫در تابستون 1934، تقریبا همه‌چیز عوض شد.
‫دستگاه سانسور هالیوود بطور ‫جدی وارد مرحله‌ی اجرایی شد،
‫تحت ریاست یک کاتولیک ایرلندی ‫خشکه‌مذهبی به اسم جوزف برین.
‫تمامی کمپانی‌های تولید ‫فیلم در ایالات متحده
‫دست به دست هم دادند
‫تا خودشان را با چیزی تطبیق دهند که ‫بعنوان منشور اخلاقی تولید شناخته خواهد شد.
‫برای اطمینان پیدا کردن از اینکه
‫پرده‌ی سینما برای مخاطبان در همه‌جا ‫به‌طرز معقولی قابل‌پذیرش باشد.
‫برای اطمینان از اینکه این سرگرمی ‫کاملا عاری از هرگونه توهین باشد.
‫بعد از شروع کار سازمان سانسور،
‫هالیوود پایبند به رعایت مجموعه‌ای ‫دقیقی از احکام اخلاقی شد.
‫کفرگویی و بددهنی ممنوع. ‫همجنس‌گرایی ممنوع.
‫و روی یه ناو جنگی بزرگی تو میخوای
‫بعنوان کلفت کار کنی
‫عشق بین نژادی ممنوع.
‫جنایت بدون مجازات ممنوع.
‫توهین به مقامات ممنوع.
‫سکس خارج از ازدواج ممنوع.
‫و در نهایت زنان دهه‌ی 1930 ‫به نقش‌ مکمل همسر یا مادر
‫تقلیل پیدا کردند.
‫وقیح، مبتذل و جلف دیگر جایی ندارند.
‫منشور سطح بالایی از استاندارد ها را
‫برای تهیه‌کننده‌های فیلم‌های ‫سینمایی تنظیم می‌کند.
‫ملاحظاتی را بیان می‌کند
‫که باعث می‌شود حفظ رفتار ‫شایسته و ارزش‌های اجتماعی
‫در این فرم جهان‌شمول ‫از سرگرمی الزامی شود.
‫جون مامان!
‫می‌دونم چه حالی دارین.
‫می وست ستاره‌ی بزرگ سال 1933‌ست.
‫و ستاره‌ی بزرگ سال 1934 شرلی تمپله.
‫پس بیا اینجا.
‫بعد از اومدن منشور،
‫دیگه جایی برای اون پرسونای بخصوصی که
‫مه‌یو متو به‌خوبی ساخته و ‫پرداخته بود وجود نداشت.
‫عزیزم، من هیچوقت ترک‌ت نمی‌کنم.
‫دو نفرو داریم که به نظر ‫مثل همون موقعی که بهم رسیده بودن
‫در یک مقطع از حیات ‫کاری‌شون هستن.
‫می‌دیدی دارن رو پله‌برقی ‫از کنار هم رد میشن،
‫پله‌برقی مه‌یو در حال پایین رفتن بود ‫و مال بوگارت در حال بالا رفتن.
‫ولی حالا اونجان، رو در روی هم،
‫وسط مسیر، در این نقطه از زندگی‌هاشون.
‫اون داشت پیرتر میشد، در حالیکه ‫پیرشدن برای بوگارت مساله‌ای نداشت.
‫من که واقعا پیر نشدم، شدم؟
‫انتظار دارن یه دختر ساعت ‫6 صبح چه شکلی باشه؟
‫اونم بعد از اینکه کل شب داشته کلی کفاش ‫سنگین‌وزن رو کف سکوی رقص اینور اونور می‌کشیده؟
‫میخوان ترگل ورگل باشه؟
‫- متوفی یعنی بتی استرابر رو می‌شناسی؟ ‫- بله آقا.
‫میشه کمی بلندتر صحبت کنین که ‫هیئت‌منصفه هم صداتونو بشنون؟
‫بله آقا.
‫به نظر شما اون چجور دختری بود؟
‫مهربون‌ترین بچه‌ای ‫بود که تا حالا دیدین.
‫با هم حسابی مست می‌کردن ‫و حسابی هم دعوا می‌کردن.
‫ازش پرسیدم چرا انقدر از ‫دعوا کردن با اون خوشش میاد،
‫و گفت به این خاطر که ‫آشتی‌کردن باهاش خیلی خوشاینده.
‫نمیخوام امشب باهات دعوا کنم خوشگله...
‫شب ازدواج‌شون هم یه‌جورایی باورنکردنی بود
‫چون مه‌یو و بوگی یکی از اون ‫دعواهای همیشگی‌شونو داشتن.
‫بوگی رفت یه جایی که مست کنه
‫و مه‌یو هم پیش من خوابید.
‫هردومون بازیگریم واسه ‫همین شروع دعوا کار راحتیه.
‫همیشه کیفیت دراماتیک در یک ‫موقعیته که به چشم‌ بازیگر میاد،
‫اینکار براشون راحت‌تر از بقیه‌ست،
‫و در برابر دراماتیک‌تر کردن ‫موقعیت هم مقاومت نمی‌کنن.
‫این شده ملکه‌ی ذهن ما. ‫واسه همین من یه چیزی میگم،
‫مه‌یو هم اگه سرکیف باشه ‫کنایه‌ی منو میگیره و جواب میده.
‫من از اونجا می‌گیرمش و برش ‫می‌گردونم سمت خودش و برو که رفتیم.
‫یه دقیقه عصبانی‌ هستیم، ‫یه دقیقه بعد بحث‌مون تمومه.
‫هیچوقت از هم کینه به دل نمی‌گیریم و در سکوت ‫واسه هم قیافه نمی‌گیریم، کاری که خیلی بده.
‫هردقیقه از جر و بحث‌مون برامون لذت‌بخشه.
‫بحث‌ها که تموم میشن، ‫دیگه فراموش میشن.
‫مه‌یو و من بوگارت‌های در حال نبردیم،
‫عاشق‌شیم و از اون بیشتر، ‫عاشق همدیگه‌ایم.
‫یه چپ توی فک و یه راست توی قلب.
‫هنوزم فکر می‌کنی می‌تونم ‫شگفت‌زده‌شون کنم، آره ول؟
‫معلومه.
‫من به این ایده‌ی تازه مد شده
‫که زن‌های جوون باید بعد از ‫ازدواج بازم کار کنن اعتقادی ندارم.
‫من اندازه‌ی دورانی که دائم ‫کار می‌کردم وقت آزاد دارم.
‫یکی از شیوه‌هایی که ‫مسئول تبلیغات استودیوها
‫باهاش ستاره‌های سرکش‌شون ‫رو تحت کنترل خودشون نگه میداشتن،
‫این بود که از بازیگرها توقع می‌رفت ‫که با مجله‌های طرفدارها مصاحبه کنن.
‫من واسه غذا برنامه‌ریزی می‌کنم ‫و به لباس‌های بوگی رسیدگی می‌کنم،
‫حواسم به دکمه‌هاش هست و مثل یه ‫کدبانوی شایسته وصله‌پینه‌شون می‌کنم.
‫بازیگرها می‌رفتن به ‫مجله‌های طرفدارها می‌گفتن
‫که تنها چیزی که براشون مهمه ‫خونه‌ست و خانواده و شوهرشون
‫جلوی شومینه واسه عکاس‌ها ژست می‌گرفتن،
‫یا مثل مه‌یو متو که جلوی پای شوهر ‫جدیدش هامفری بوگارت می‌نشست.
‫کار خودم دیگه برام جالب نیست،
‫چیزی که برام جالبه، کار هامفریه.
‫این آخرین چیزی بود که از دنیا می‌خواست.
‫اونم به اندازه‌ی بوگارت یا هربازیگر ‫دیگه‌ای که توی شهر بود ولع بازیگری داشت.
‫هشت نه سال تو هالیوود ‫نقش آدم بدها رو بازی کردم.
‫کیسه بوکس کاگنی بودم،
‫همینطور رفت و رابینسون و هرکی که بگین.
‫گنگسترهایی که من نقش‌شونو ‫بازی کردم همه عین همدیگه‌ند.
‫می‎تونستی دیالوگ‌هاشونو روی فلش‌کارت بنویسی.
‫"برو بچسب به دیوار." ‫"دستاتو ببر بالا."
‫دیوانه!
‫هر پلیسی...هر پلیسی...
‫اینم یه آدم دوزاری که ‫نمی‌تونی از پس‌ش بربیای.
‫34 فیلم اولی که بازی کردم، ‫تو 12 تاشون گلوله می‌خورم،
‫تو 8تاشون حلق‌آویز شدم یا با صندلی الکتریکی ‫اعدام شدم و تو 9تاشونم زندانی شدم.
‫همیشه تهش می‌مردم و ‫هیچوقت هم دختره نصیبم نمیشد.
‫یه گنگستر هیچوقت اجازه نداشت ‫هیچگونه زندگی جنسی‌ای داشته باشه،
‫کار کارِ دفتر برین بود دیگه، ‫خودت که می‌دونی داداش.
‫این یکی از اون فیلم‌هایی بود که ‫باعث شد برم سمت دفتر جک وارنر
‫و باز درخواست پول بیشتری بکنم.
‫نقش یه دکتره رو داشتم ‫که دوباره زنده شده بود،
‫و تنها چیزی که به این بدبخت ‫قوت میداد خون بیشتر بود.
‫اگه خونِ جک وارنر بود،
‫شاید اونقدرها برام مهم نمی‌شد.
‫مشکل این بود که اونا داشتن ‫خون منو تو شیشه می‌کردن،
‫و من بودم که داشتم این ‫فیلم کثافتو بازی می‌کردم.
‫به دکتر رودز بگو...
‫باید گفتگومون در مورد ترکیب ‫خون رو... به تاخیر بندازیم.
‫می‌دونستین دارین به بازیگری نگاه می‌کنین
‫که بیشتر از هرکس دیگه‌ای در تاریخ
‫فیلم بنجل بازی کرده؟
‫یه فیلمنامه می‌خوندم و داد ‫میزدم که مناسب من نیست.
‫جک وارنر زنگ میزد و ‫می‌گفت: بچه‌ی خوبی باش دیگه.
‫من بحث می‌کردم و می‌گفتم نه.
‫بعد یه نامه می‌گرفتم از ‫وکلای برادران وارنر،
‫دستور می‌دادن که حضور پیدا کنم،
‫منم زیر بار نمی‌رفتم.
‫بعد یه تلگرام دیگه از طرف ‫برادران وارنر می‌اومد،
‫می‌گفت اگه حضور پیدا نکنم گلومو میبره.
‫همیشه اینجوری امضاش می‌کرد: ‫با عشق به مه‌یو.
‫پدرم که مرد، ماد چندلحظه‌ای پشت خم کرد،
‫انگار نفس‌ش گرفته باشه،
‫بعد صاف شد و گفت: خب، کاریه که شده.
‫بهش اصرار کردم که بیاد غرب.
‫به نظرش کالیفرنیا جای ناجوری بود.
‫نه آداب و سننی داشت و ‫نه پیشینه‌ای.
‫خونه تو سانست بولوار بود.
‫دو بلاک اونطرف‌تر از داروخونه‌ی شوآب.
‫بازار بزرگ معروف هالیوود که ‫می‌تونستی همه‌چیز توش بخری.
‫از یک لیتر عطر فرانسوی ‫گرفته تا یه همبرگر یه سنتی.
‫شوآب همون فعالیتی رو براش فراهم کرد
‫که در دوران بازنشستگی ‫خیلی دلتنگش شده بود.
‫به گردهمایی‌های مذهبی پیوست.
‫چیزهای کوچولو درست می‌کرد
‫و دوباره بطرزی باشکوه ‫برگشت به حالت خودش.
‫بانو ماد بود، قوی‌تر از قبل.
‫ماد آدمی نبود که کسی ‫بتونه دوستش داشته باشه،
‫با انگیزه‌ای که اون داشت، ‫با یگانگی هدفش،
‫هیچکدوم از ما نمی‌تونستیم ‫بهش راه پیدا کنیم.
‫چه پسر نازی بود، مهربون و قشنگ.
‫نمی‌دونم چرا باید این نقش‌های ‫وحشتناک رو بازی می‌کرد.
‫در مورد آخرین بیماری‌ش شکوه نمی‌کرد،
‫به هیچکس هیچ‌چیزی نگفت،
‫تا اینکه دیگه واسه نجات دادنش دیر شده بود.
‫به‌جاش در 75 سالگی، ‫رفت به یک بیمارستان،
‫رفت تو کما و مُرد.
‫وقتی این تصویرگر برجسته، با استعداد و موفق،
‫در سال 1940 از دنیا رفت،
‫گواهی فوت‌ش به پسرش داده شد
‫تا امضاش کنه و شغلش رو بنویسه.
‫و اون نوشت: خانه‌دار.
‫واقعا واسه طرز رفتارم عذرخواهی می‌کنم.
‫لازم نیست واسه چیزی عذرخواهی کنی.
‫چرا، داشتم بخاطر از کوره ‫در رفتنت سرت غر می‌زدم.
‫کاشکی اینکارو نکرده بودم...
‫من که خوشم میاد، اصلا زن و ‫شوهرها بایدم اینجوری رفتار کنن.
‫گوش کن، مامان بابای من مثل سگ و ‫گربه چهل سال تموم به جون هم می‌افتادن،
‫زنی که خلق و خوش تند نباشه ‫واسه من یه پاپاسی هم نمی‌ارزه.
‫من تو کمپانی برادران وارنر نویسنده بودم،
‫بوگارت بازیگر قراردادی اونجا بود،
‫توی محوطه می‌دیدمش
‫و با هم دوست شدیم.
‫و کمی بعد من فیلمنامه‌ی فیلمی رو نوشتم ‫که بوگارت بازی کرد: “سیه‌رای مرتفع“
‫وقتی هراس از کمونیسم حدود ‫سال 1940 داشت پیش کشیده میشد،
‫یک نسخه‌ی اولیه از کمیته مجلس ‫دربارهٔ فعالیت‌های ضدآمریکایی
‫که به HUAC هم معروف بود،
‫روی کار اومد و دادرسی برگزار می‌کرد،
‫بوگارت هم یه بعدازظهر رو با کمیته گذروند،
‫اون چیزی که می‌خواستن ‫رو اصلا بهشون نمی‌داد
‫و مدام بیشتر و بیشتر خشمگین میشد،
‫در ضمن اینم بگم که توسط مردی ‫به اسم جوزف لیچ متهم شده بود
‫که نامه‌هایی فرستاده بود و توشون ‫نوشته بود که بوگارت و بقیه رو
‫تو جلسات حزب کمونیست ‫دیده که مزخرف محض بود.
‫من همیشه یک شهروند وفادار بودم.
‫از این دخالت‌ها
‫و این نیش و کنایه‌ها مبنی بر اینکه ‫من چیزی جز اینم حالم بهم می‌خورد.
‫اومد و گفت: دیگه نمی‌تونم یه گوشه بایستم،
‫نمی‌تونیم بذاریم آمریکا ‫کارش به اینجا برسه.
‫و این آغاز ورودش به عرصه‌ی سیاست بود،
‫که در واقع در سال 1947 پدیدار شد.
‫مه‌یو دختر خیلی خوبیه، می‌دونه ‫چجوری باید از پس من بربیاد.
‫وقتی میرم مهمونی و روحیه‌ی ‫حاکم برمهمونی برمن غالب میشه،
‫دوست دارم با هر دختر ‫جالبی که می‌بینم لاس بزنم.
‫ولی منظور خاصی ندارم.
‫کار زن من، و مه‌یو هم قول‌شو داده...
‫اینه که منو قبل از سوختن ‫از آتیش بیرون بکشه.
‫از زنِ حسود خوشم میاد، ‫خودمم می‌تونم یه شوهر حسود باشم.
‫بین دو نفر که عاشق همدیگه‌ند،
‫هیچ‌چیزی وجود نداره ‫که نشه حل و فصل‌ش کرد.
‫شده چیزی پرت کنم؟ ‫خب آره!
‫ولی نکته‌ی جالبش اینه که هیچوقت ‫چیزی که واقعا دوست دارمو پرت نمی‌کنم.
‫چیزهای قدیمی که نمی‌شکنن،
‫زیرسیگاری‌های فلزی و چیزهای ‫این‌چنینی واسه پرت کردن مناسب‌ند.
‫صفحه‌های گرامافون که دیگه حرف ندارن.
‫برخورد خیلی دلچسبی دارن.
‫اگه زیادی سربه‌راه باشی، ‫تقریبا مرده به‌حساب میای.
‫من و بوگی هیجان دوست داریم، ‫بهش نیاز داریم.
‫یه دفعه سوار یه قایق پارویی ‫شدم و خودمو رسوندم بهشون،
‫هردو اومدن استقبالم،
‫و همه‌جاشون و خونین و مالین بود،
‫و کشیدنم تو کشتی،
‫و گفتن: بیا پیک بزن جونی.
‫و بهمون مشروب دادن و چه ‫رفقای جون‌جونی‌ای هم بودن،
‫بوگی یه تیکه یخ از تو جامش در آورد،
‫و گذاشتش پشت گردنش که ‫جلوی خونریزی رو بگیره و گفت:
‫پسر، عجب زنیه این...
‫مشت راستش اندازه‌ی یه راننده ‫کامیون زور داره، چشممو ببین!
‫و اونم می‌گفت: این مرد...
‫نگاه پای چشمم چجوری کبود شده. ‫و کبودم شده بود.
‫و گوشت یا هرچی که دمِ دستم بود رو
‫گذاشتم روی چشمش.
‫و بعد ما خندیدیم، ‫و اونا خندیدن،
‫و خیلی بهمون خوش گذشت.
‫به نظرم وقتی هر روز زندگی‌تون
‫داره پیش کسی می‌گذره که در ‫حال لذت بردن از حیات کاری‌ایه
‫که کل زندگی‌تون برای ‫بدست آوردنش جنگیدین
‫و شما هم می‌تونین حیات ‫کاری خودتون رو ببینین
‫که همینطور کم‌کم داره محو میشه
‫حس‌ش باید خیلی ویران‌کننده باشه.
‫دیده بود که ستاره بودن چه حالی داره.
‫اونقدری طعم ستاره بودن رو چشیده بود
‫که بدونه چقدر می‌خوادش.
‫و هر روز...
‫امکانش داشت براش کم و کمتر میشد.
‫و این حتما بر نارضایتی‌ش
‫از این ازدواج تاثیر داشته.
‫یه‌بار می‌تونستم ازش بیام بیرون، ‫ولی یه وقفه‌ی ناجور پیش اومد.
‫عاشق شدم.
‫بعد از دوره‌ی گنگسترها، هیتلر داشت اون ‫سناریوها خیلی بی‌رحمانه‌تر اجرا می‌کرد،
‫خیلی بی‌رحمانه‌تر از اونچه که دار و دسته‌ی ‫کاپون یا برادران وارنر می‌تونستن تصور کنند.
‫و در اون مقطع، وقتی ‫واقعیت اونقدر هولناکه،
‫دیگه نمی‌تونین یه قهرمان ‫موفرفری داشته باشین
‫که صداشم لطیف باشه، ‫مثلا یکی مثل لزلی هاوارد.
‫تاریخ مصرف‌شون ناگهانی تموم شده بود.
‫“شاهین مالت“ اولین فیلم از فیلم‌هایی ‫با محوریت کارآگاه خصوصی بود.
‫میخوام با آقای کایرو حرف بزنم، ‫جو کایرو.
‫و این فیلم خیلی چیزها ‫واسم داشت که دوست داشتم،
‫اولی‌شون هیوستون بود.
‫اول قرار بود جرج رفت نقش‌ش رو بازی کنه.
‫ولی کشید کنار
‫چون نمی‌خواست اعتبار حرفه‌ایش رو بسپاره
‫به یک کارگردان جوان که قبلا فیلمی نساخته.
‫و بوگارت جایگزین شد
‫و این ته دلم برام مایه‌ی مسرت بود.
‫به نظرم فیلم آغازکننده‌ی یک ‫دوران کاری تازه برای بوگی بود.
‫- اینجا چی میخوای؟ ‫- من سم اسپیدم، تام پل‌هاوس زنگ زد بهم.
‫اولش نشناختمت. ‫اون پشته.
‫من اولین سم اسپید بودم.
‫خیلی چیزهای زیادی ندارم که بهشون ببالم، ‫ولی این یکی‌شونه.
‫ترنچ کت تبدیل شده به یکی از نمادها.
‫از مردی که درجا بهت ‫میگه حواس‌ش به خودش هست
‫خوشم میاد.
‫مگه همه‌مون اینجوری نیستیم؟
‫به مردی که بگه حواس‌ش ‫به خودش نیست اعتماد ندارم.
‫موثرترین پروپاگاندای جنگی ‫آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم،
‫ژانرهای مرسوم هالیوود ‫قدیم رو به کار می‌گیره
‫و اونا رو تطبیق میده با تلاش جنگی.
‫ریک، امشب اینجا یه کم سر و صدا راه می‌افته.
‫قراره یه نفرو تو کافه‌ت دستگیر کنیم.
‫- دوباره؟ ‫- نه، این دستگیری معمولی نیست.
‫طرف قاتله.
‫اگه داری فکر می‌کنی بهش خبر بدی، ‫خودتو به زحمت ننداز.
‫غیرممکنه بتونه فرار کنه.
‫- من جونمو واسه هیچکس به‌خطر نمی‌اندازم. ‫- یک سیاست خارجی عاقلانه.
‫داره تلاش می‌کنه تا اون دسته ‫از آمریکایی‌هایی که مثل ریک
‫ممکنه اون آمریکایی سنتی ‫تک‌رو باشن رو ترغیب کنه
‫به اینکه باید خودتون رو واقعا متعهد کنین.
‫چی باعث شد فکر کنی که من ممکنه
‫به لازلو کمک کنم که فرار کنه؟
‫به این خاطر ریکی عزیز من ‫که حدس می‌زنم
‫که زیر اون پوسته‌ی بدبین،
‫تو در قلب به شدت احساساتی باشی.
‫می‌خواستیم یک قهرمان رمانتیک داشته باشیم
‫که داشته برای متفقین کار می‌کرده.
‫یعنی اگر یاغیه، یاغی بودنش در جهت خیره،
‫اون یک یاغی مردمیه.
‫مارسی رو اجرا کنین. ‫اجراش کنین.
‫ضد تمام تشریفات و مقامات عالیرتبه‌ست
‫و ضد تمام عملیات‌های بدردنخور سیستمه.
‫سم، فکر کردم بهت گفتم دیگه ‫هیچوقت این آهنگو نزنی...
‫زن یک ستاره‌ی سینما بودن کار سختیه.
‫هیچوقت نمی‌دونی کی قراره
‫به یک زن زیباتر ببازی‌ش.
‫فقط باید کاملا عاری ‫از هرگونه حسادت باشی،
‫در غیر این صورت ‫کاری‌ش نمی‌تونی بکنی.
‫یک امر کاملا انسانیه.
‫وقتی از سر کار “کازابلانکا“ برمی‌گردم خونه
‫مه‌یو منتظرمه.
‫گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم برام کمین کرده.
‫اون دوران هرازگاهی با هم پیک می‌زدیم.
‫و بعد یک شب، بردمش خونه‌ای ‫که توش پیش مه‌یو زندگی می‌کرد.
‫مه‌یو به سمت‌مون شلیک کرد، ‫سه بار شلیک کرد.
‫یه بار رسوندمش خونه چون مست‌تر از اونی ‫بود که بتونه رانندگی کنه، دیر رسید خونه.
‫مه‌یو اومد رو بالکن و یه ‫کلت کالیبر 45 دستش بود.
‫من دراز کشیدم رو زمین و اون ‫بلند شد و گفت: تیرت خطا رفت.
‫گفتم تو مغز تو کله‌ت نیست بوگی
‫و خدافظی کردم و رفتم.
‫ولی سه مرتبه و در سه زمان ‫مختلف مه‌یو به سمت‌ش شلیک کرد.
‫بوگارت بعنوان یک بازیگر ‫خیلی برام تحسین‌برانگیز بود.
‫خیلی برام مسحورکننده بود،
‫یک چیز مرموزی در موردش وجود داشت.
‫و خطرناک بود. ‫در اطرافش خطر حس می‌کردی.
‫همیشه حس کردم یه‌جور فاصله وجود داره.
‫انگار همیشه پشت یک دیوار بود.
‫“کازابلانکا“ موقعیت ستاره ‫بودن بوگارت رو تثبیت می‌کنه.
‫تاییدیه‌ای رو می‌گیره
‫که هرستاره‌ی تراز اولی لازمه داشته باشه.
‫که میشه نقش اصلی رمانتیک.
‫آدم‌ها شک داشتن که بتونه
‫در قالب نقش اصلی رمانتیک ‫رویایی پوست‌اندازی کنه،
‫ازش پرسیدن به نظر ‫خودت دلربا هستی یا نه،
‫و بوگارت جواب داد:
‫اگه اینگرید برگمن یه‌جوری ‫نگاهتون کنه که انگار دلربایی،
‫پس دلربایی.
‫داره نگاهت می‌کنه بچه.
‫مه‌یو و هامفری یه سر به ‫میز ما زدن تا سلامی بکنن،
‫و بهمون بگن دارن میرن آفریقا.
‫که سربازها رو سرگرم کنند.
‫نه با هم حرف میزدن و نه بهم نگاه می‌کردن،
‫تا اینکه مشروب‌ها رو آوردن سر میز.
‫واضح بود که تیم بوگارت‌های نزاع‌کننده
‫قراره به‌زودی تموم کنند.
‫- پسرهامون در چه حال‌ند؟ ‫- پسرهامون دارن کار محشری می‌کنند.
‫در سفرمون به خارج از کشور، ‫من و همسرم هزاران پسر آمریکایی دیدیم،
‫تو آفریقا و ایتالیا، و می‌تونین ‫به‌شدت بهشون افتخار کنین،
‫ما هرکاری از دستمون ‫برمی‌اومد کردیم تا سرگرم بشن.
‫سازمانی هست که در تمام جبهه‌های جنگ
‫ازشون مراقبت میکنه.
‫اسمش هست صلیب سرخ آمریکا.
‫کارِ هامفری بوگارت حسابی سکه شده بود.
‫وقت این بود که لورن باکال وارد ماجرا بشه.
‫کسی که به جفت سینمایی ‫کاملا مناسب‌ش هم بدل شد.
‫به‌اندازه‌ی حوا اغواکننده، ‫و مثل ابلیس مارگونه خونسرد.
‫کسی کبریت داره؟
‫ممنون.
‫الکس اولرد، جیک روزنستین رو فرستاد
‫که بوگی رو از دستشویی بکشه بیرون
‫چون مه‌یو با اسلحه بیرون ایستاده بود.
‫فکر کنم مه‌یو خسته شده بود و رفته بود
‫ولی اونا باید بوگی رو از دستشویی ‫میاوردن بیرون و می‌بردنش سرصحنه.
‫مه‌یو زنگ زد بهم و کمک می‌خواست.
‫گفت بهتره سریع خودتو برسونی اینجا
‫بوگی با یه چاقو تو پشتش دراز شده رو زمین.
‫“سم، میخوام سریع بیای اینجا پیش من.“
‫“من چاقو خوردم“ گفتم چی؟ ‫گفت: چاقو خوردم.
‫و رفتم تو و اون برگشت،
‫و یک...
‫و یک کت پشمی انگلیسی ‫کت و کلفت تنش بود.
‫و وقتی چرخید دیدم که خون ریخته روش.
‫خون ازش زده بود بیرون.
‫و بحث‌شون سر این بوده که...
‫در مورد سیاست اختلاف نظر داشتن.
‫یه روز ساعت سه صبح تماس گرفت
‫گفت سریع خودتو برسون اینجا، ‫گفتم چرا؟
‫همین الان خونه رو آتیش زدم،
‫گفتم زنگ بزن آتش‌نشانی، ‫چرا به من زنگ زدی؟
‫بتی هیچ ترسی از مه‌یو نداشت.
‫کلا از هیچی نمی‌ترسید.
‫و بتی خیلی جوون بود.
‫و اصلا نسبت به وضعیت آگاه نبود.
‫چون همه از مه‌یو می‌ترسیدن،
‫و از اون کلت 45‌ش که ‫هرازگاهی بیرون می‌آورد.
‫عجله کردن تو این وضعیت احمقانه بود.
‫در من چیزی رو بیدار کرد،
‫که پیش از اون هرگز بیدار نشده بود.
‫و چیزی بود که واقعا بهش نیاز داشتم.
‫و واقعا نیاز داشتم که یکی بهم اهمیت بده.
‫و فکر کنم نیاز داشتم ‫که یک مرد بهم اهمیت بده.
‫و اون...
‫و حامی‌ترین مردی بود که تا حالا دیده بودم.
‫و اینجوری شد که به خودم اومدم
‫و دیدم که باید همیشه کنارش باشم.
‫مه‌یو از اون آدم‌های خیلی خوش‌قلب بود.
‫ولی دکترها تشخیص دادن ‫که اسکیزوفرنی پارانوئیده.
‫یادمه بوگارت می‌گفت:
‫نمیخوام جدا بشم، ‫نمیخوام تو 45 سالگی دوباره از صفر شروع کنم.
‫و به نظرم کار از کار گذشته بود
‫و دیگه نمی‌تونستم کاری برای مه‌یو بکنم.
‫درواقع دیگه خیلی شانسی نداشت.
‫بفرمائین به خلوتگاه من.
‫در ده اکتبر 1944
‫شروع به فیلمبرداری “خواب بزرگ“ کردیم.
‫بهم گفت چند هفته‌ی اخیر
‫سخت‌ترین روزهای زندگی‌ش بوده.
‫مه‌یو گفته بود که دیگه مشروب نمی‌خوره
‫و اون باید بهش یه فرصت بده.
‫بعد از حدودا دو هفته فیلمبرداری،
‫تلفن آخر شب زنگ خورد.
‫با مه‌یو دعواش شده بود.
‫وقتی از استودیو برگشته بوده ‫مه‌یو شروع کرده به مشروب خوردن
‫و اوضاع از بد بدتر شد.
‫حدود سه هفته از فیلمبرداری ‫گذشته بود که بوگی خونه‌شو ترک کرد،
‫و توی هتل بورلی‌هیلز اتاق گرفت.
‫دیگه نمی‌تونستم دعواهامونو تحمل کنم.
‫یه زندگی جدید می‌خواستم.
‫مشکل‌ت چیه؟
‫چیزی نیست که تو نتونی درستش کنی.
‫تموم کردن ازدواجی که شش ‫سال طول کشیده کار سختیه،
‫ولی دیگه خیلی دعوا کرده بودیم.
‫باور دارم اینکار کار درستی بود،
‫اونم معقول‌تر از این ‫بود که بخواد جلومو بگیره.
‫هاوارد هاکس سعی کرد ‫که مانع از این ارتباط بشه...
‫وای آره. ‫دائم بهم می‌گفت:
‫“عمرا باهات ازدواج نمی‌کنه، انقدر...“
‫و منم گریه می‌کردم. ‫بیشتر مواقع داشتم اشک می‌ریختم.
‫و به بوگی می‌گفت: گوش کن، ‫لازم نیست ازدواج کنی،
‫چرا نمیری یه اتاق توی هتل بگیری؟
‫و بوگی اصلا این مدلی نبود.
‫و هاوارد هرکاری از دستش ‫بر می‌اومد کرد تا جلوشو بگیره،
‫ولی نمیشد جلوشو گرفت.
‫هرگز فکر نمی‌کردم بتونم دوباره عاشق بشم،
‫بخاطر کلی از اتفاق‌هایی ‫که تو زندگیم افتاده بود
‫از عشق ورزیدن می‌ترسیدم.
‫هیچوقت خوشبخت نبودم، ‫تا اینکه اونو دیدم.
‫اسم اصلی مادرم بتی جون پرسکی بود.
‫نام خانوادگی‌مون از ‫طرف مادربزرگم باکال بود.
‫هاوارد هاکس از اسم بتی خوشش نمی‌اومد،
‫واسه همین اسم لورن رو بهش داد.
‫همه‌ی آشناها بتی صداش می‌کردن.
‫در اون مقطع، زمانی بود که با خودتون بگین
‫من دیگه نمی‌تونم این هالیوود ‫دیوانه‌کننده‌ی حال بهم زن رو تحمل کنم؟
‫وای، جادویی بود، اولی که رفتم ‫اونجا واسه‌م مثل سرزمین پریا بود.
‫با اون همه درخت‌های سرسبز،
‫اون همه نخل و چمن،
‫و پرتقال‌ها و گریپ‌فروت‌هاش،
‫لیموهاش. ‫کلی لیمو.
‫یکی دو تا فیلم این مدلی هم داره. ‫(کنایه از بد بودن و بنجل بودن)
‫به‌نظرم اگه بعنوان راهنما ‫بوگی کنارم نبود، واقعا...
‫از اینکه فکر کنم چی می‌تونست ‫پیش بیاد وحشت می‌کنم.
‫وقتی در مورد بازیگرهایی حرف ‫میزد که به شهرت‌شون باور داشتن،
‫می‌گفت یادشون میره که استودیو ‫این شهرت رو براشون ساخته.
‫کم‌کم باورشون میشد که ‫شهرت بخاطر خودشون بوده.
‫و باور کردن چنین چیزی خیلی ساده‌ست،
‫بخصوص وقتی نوزده ساله باشی ‫دیگه خیلی ساده‌ترم میشه.
‫جک وارنر تصمیم گرفت ‫که منو بذاره توی فیلمی
‫به اسم “مامور سری“، ‫کنار چارلز بویر.
‫خیلی کشته مرده‌ی فیلمنامه یا نقشم نبودم،
‫به نظر بوگی هم خیلی چیز خاصی نبود.
‫ولی اینکه نقش یک دختر ‫انگلیسی اشرافی رو بهم بدن
‫دیگه از چاخان هم چاخان‌تر بود.
‫بتی از چیزی که عملا قرار ‫بود به فراموشی سپرده بشه،
‫رفت در مرکز توجه جهانی قرار گرفت.
‫بعد، قبل از اینکه فرصت ‫داشته باشه تا نفسی تازه کنه،
‫جوری مورد انتقاد قرار گرفت که اگه ‫یک ستاره‌ی کارکشته هم بود، از پا می‌افتاد.
‫مطبوعات تمام تلاش‌شونو ‫کردن که کارشو یکسره کنن،
‫همونطور که خودشون ‫بهش پر و بال داده بودن.
‫حقیقت ساده‌ی امر اینه که
‫بتی برای یک فیلم به قدری تشویق شد،
‫که از حد توانش خارج بود
‫و بخاطر یک فیلم دیگه به‌شدت مورد انتقاد ‫قرار گرفت، و این اصلا تقصیر خودش نبود.
‫بتی باید دو درس بزرگ رو ‫عملا یک شبه یاد می‌گرفت.
‫این درس که چطور باید در برابر موفقیت ‫آنی و غیرمنتظره از پس خودت بربیای،
‫و درس دیگه اینکه چطور باید با ‫شکست آنی و غیرمنتظره مواجه بشی.
‫از بالای اون نردبون ‫افتادم و جانانه سقوط کردم،
‫و این آخرین باری بود که جک ‫وارنر بجای من تصمیم گرفت.
‫کار سینمایی مادر من
‫یه جورایی براساس کار سینمایی پدرم بود.
‫سعی کرد خودشو جدا کنه،
‫ولی آخرش همه‌چی ‫برمی‌گشت به بوگی و باکال.
‫چون یکی از مشهورترین ‫زوج‌های اون قرن بودند.
‫در طول دهه‌ی 1940، ‫نگرانی جدی‌ای وجود داشت
‫نسبت به اینکه نه تنها جماهیر شوروی
‫تهدیدی برای دموکراسی ماست،
‫بلکه اینکه جماهیر شوروی
‫یک به اصطلاح ستون پنجمی داره
‫متشکل از عوامل برانداز ‫ساکن در خاک خود آمریکا،
‫که اونا هم در تلاش‌ند تا ‫دموکراسی آمریکایی رو تضعیف کنن.
‫کمونیسم در واقعیت
‫یک حزب سیاسی نیست.
‫یک سبک زندگی‌ست.
‫یک سبک بدخیم و شرورانه‌ی زندگی.
‫نشان‌دهنده‌ی وضعیتی مشابه بیماری‌ست،
‫که مثل یک بیماری ‫همه‌گیر گسترش پیدا می‌کند،
‫و مثل یک بیماری همه‌گیر،
‫قرنطینه واجب می‌شود،
‫تا مانع از آلوده شدن این ملت بشود.
‫ده نفرِ هالیوود
‫گروهی از فیلمنامه‌نویسان بودن،
‫بعلاوه‌ی یک تهیه‌کننده و یک کارگردان،
‫که از خط مشی
‫کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی ‫مجلس حمایت نکردند،
‫که قرار بود براندازی کمونیستی ‫در هالیوود رو مورد بررسی قرار بدن.
‫و اگر با این خط مشی مخالفت می‌کردین،
‫بهتون میگفتن شاهد معارض
‫و احضاریه می‌اومد براتون
‫که برین و در برابر کنگره شهادت بدین.
‫مساله‌ای که پیش روی این کمیته قرار گرفته
‫مشخص کردن میزان نفوذ کمونیست‌ها
‫در صنعت فیلمسازی هالیوود است.
‫موریانه‌های ایدئولوژیک به تعداد کثیری ‫از صنایع آمریکایی، سازمان‌ها و جوامع
‫نفوذ کرده‌ا‌ند،
‫بیاین از هرجایی که هستند بیرون‌ ‫بیاریم‌شون و از شرشون خلاص بشیم.
‫هواپیمای ما که پر بود از ‫نقش‌آفرینان هالیوودی به شرق رسید،
‫برای مبارزه با چیزی که برای ما
‫سانسور فیلم‌ها محسوب میشد.
‫هدف ما اعمال نفوذ
‫برای دفاع از یک اصل بود،
‫این اصل که هیچ آدمی ‫نباید مجبور به این بشه
‫که بگه متعلق به کدوم حزب سیاسیه.
‫هیچکدوم از ما، حتی ‫برای یک لحظه هم
‫به این فکر نکردیم که داریم ‫از کمونیسم دفاع می‌کنیم،
‫یا اصلا به اینکه اینا هیچ ربطی بهم دارن.
‫تا جایی که به ما مربوط میشد،
‫داشتیم از حقوق انسان برای ‫دفاع از خودش دفاع می‌کردیم.
‫کاری که آقای جی.پارنل توماس، ‫به کسی اجازه نمی‌داد انجام بده.
‫آیا شما هرگز عضو حزب کمونیسم بوده‌اید؟
‫من این حق رو دارم که با هرگونه شواهدی
‫که صحت این سوال رو تایید می‌کنه مواجه بشم.
‫دوست دارم ببینم چی دارین.
‫این هم باعث تاسفه و هم یک تراژدیه که ‫من باید اصول پایه‌ی آمریکایی بودن رو
‫به این کمیته یاد بدم.
‫سوال ما این نبود!
‫این تعرض به حق مشارکتیه که طبق ‫لایحه‌ی منشور حقوق بشر تعریف شده.
‫لطفا سوال رو جواب بدید!
‫حقوق شهروندان آمریکایی
‫اینجا هم حائز اهمیت‌ند
‫و من قصد دارم در دفاع ‫از اون حقوق ایستادگی کنم.
‫من هامفری بوگارت هستم.
‫ما در جلسه‌ی کمیته شرکت داشتیم و شنیدیم ‫که اتفاق افتاد، دیدیم که اتفاق افتاد.
‫ما شاهد بودیم که شهروندان ‫آمریکایی توسط نمایندگان منتخب مردم
‫از حق حرف زدن محروم شدند.
‫دیدیم که پلیس شهروندان رو از جایگاه برد، ‫جوری که انگار مجرم‌ند،
‫اون هم بعد از اینکه حق دفاع ‫از خودشون ازشون سلب شد.
‫شاهد این بودیم که مدیر ‫کمیته با ضربات چکش‌ش،
‫کلمات آمریکایی‌های آزاد رو قطع می‌کرد.
‫آقای توماس، صدای اون چکش ‫در تمام آمریکا طنین‌انداز شد.
‫چون هربار که چکش‌‌تون صدا می‌داد،
‫به متمم اول قانون ‫اساسی ایالات متحده آمریکا
‫ضربه وارد می‌کرد.
‫به‌نظرم این صنعت انقدر سانسور شده
‫و انقدر مورد حمله‌ی ‫جناح‌ها قرار گرفته،
‫که شده شبیه به خرگوشی ‫که از ترس خودشو جمع کرده.
‫می‌ترسه که سرشو بیاره بیرون.
‫تو این گیر و دار، ‫کمونیست‌ها از ما استفاده کردن
‫و کار منم رسید به اینجا که عکسم ‫رفت صفحه‌ی اول روزنامه‌ی دیلی ورکر.
‫چون بوگارت معروف‌ترین این جمع بود،
‫شد اون کسی که سیل ‫انتقادات به سمت‌ش روانه شد.
‫فشار فوق‌العاده زیادی بهش وارد شد.
‫بوگارت یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار می‌کنه،
‫که بطور کلی توش میگه
‫من ساده‌لوح بودم و احمق،
‫و بابت کاری که کردم عذرخواهی می‌کنم.
‫و واقعا یه‌جورایی
‫این از اون لحظات ‫تحقیرکننده در زندگی بوگارته.
‫خیلی تعجب کردم از اینکه ‫بوگی حرف خودشو پس گرفت.
‫در پرتوی حوادث بعدیه که
‫من اینکار بوگی رو اشتباه تلقی می‌کنم.
‫باید پای حرفش می‌موند.
‫ولی کاملا درک می‌کنم ‫که چرا پای حرفش نموند.
‫مردی که اومد به سنا، ‫یعنی توماس مک‌کارتی،
‫دهه‌ی حضور خودش رو ‫به یک کابوس تبدیل کرد،
‫برای همین نمی‌تونیم خیلی سختگیرانه ‫یقه‌ی بوگی رو بگیریم که جواب پس بده.
‫هیچکسی، به معنای واقعی کلمه هیچکسی
‫جرات اینو نداشت که ابراز عقیده بکنه.
‫اگه از من بپرسین میگم ‫وارنر یکی از بدترین‌ها بود.
‫اون و خیلی دیگه از محافظه‌کارهایی ‫که این شهر رو در کنترل خودشون دارن،
‫تصمیم گرفتن یه کاری بکنن
‫تا حساسیت از روی صنعت ‫فیلمسازی برداشته بشه.
‫واسه همین لیست سیاه ستاره‌ها، نویسنده‌ها
‫و تهیه‌کننده‌ها رو ایجاد کردن.
‫چیزهای دیگه، شاید درست باشن،
‫شاید این دنیا واقعا فاسده.
‫ولی تا وقتی که یه نفر ‫حاضره برای یک آرمان
‫به مبارزه ادامه بده، ‫اون آرمان از دست نرفته.
‫خب من اون یه نفر نیستم.
‫ولی هستی، شاید نخوای اون یه ‫نفر باشی ولی درست خودت نیست.
‫کل زندگی‌ت علیه‌ت شده.
‫تو از زندگی من چی می‌دونی؟
‫خیلی چیزها.
‫اسم اون آهنگ توی فیلم چی بود؟
‫فکر کنم اسمش بود “ماهیگیر جسور.
‫یک آواز ملوانی قدیمیه ‫که پدرم برام می‌خوند.
‫وقتی حدودا هشت ساله بودم.
‫میشه یه نت مناسب برای آقای بوگارت بزنین
‫که بتونه این آهنگ جاودانه‌ی ‫دریا رو برامون بخونه؟
‫♪ ماهیگیر جسوری بود که ‫از بیلینگزگیت بادبان گشود ♪
‫♪ تا خوک‌ماهی جسور و ماهی ‫خال‌خالی سرخوش رو صید کنه♪
‫♪ ولی وقتی رسید به پیملیکو ‫باد شروع به وزیدن کرد♪
‫♪ و کشتی کوچکش هم به ‫اینور اونور پیچ و تاب می‌خورد♪
‫♪ بعد رفت روی عرشه ‫و شروع کرد به خوندن♪
‫♪ توئینکی دیدل دام ♪
‫♪ توئینکی دیدل دی ♪
‫♪ این قشنگ‌ترین آهنگی بود که خوند ♪
‫♪ توئینکی دیدل دام ‫توئینکی دیدل دی ♪
‫♪ ماهیگیر جسور ♪
‫همینگوی گفته که دریا
‫آخرین مکان آزاد در دنیاست،
‫و من بهش احترام میذارم و عاشق‌شم.
‫دریا، هوا،
‫تمیزه و سالم،
‫و دور از خاله‌زنک‌بازی‌های ‫هالیوود و زالوهاش.
‫از وقتی کوچیک بودم، ‫می‌خواستم قایق خودمو داشته باشم،
‫توی سانتانا متوجه این آرزوم شدم،
‫و نمی‌دونین چه میزان رضایت ‫و خشنودی نصیبم می‌کنه.
‫هیچوقت بچه‌دار نشده بود
‫و من واقعا می‌خواستم بچه داشته باشه.
‫نمی‌دونم اونم می‌خواست‌شون یا نه،
‫ولی قرار بود بچه داشته باشه، ‫من تصمیم‌مو گرفته بودم.
‫می‌ترسید با رابطه‌مون
‫منافات پیدا کنه،
‫و البته که به طریقی همینجوری هم میشه،
‫چون بچه‌ها همه‌چیزو تصاحب ‫می‌کنن دیگه، مگه نمی‌کنن؟
‫وقتی فهمیدم استفان رو حامله‌ست
‫به‌اندازه‌ی هرپدر خانواده‌ای که منتظر ‫بدنیا اومدن بچه‌شه، وحشت‌زده شدم.
‫بالاخره این اولین تلاشم برای پدر شدن بود، ‫اونم توی تقریبا 49 سالگی.
‫فکر کنم ترسیده بودم بلد نباشم ‫که چجوری باید پدر خوبی باشم.
‫نمی‌دونم چی شد ولی بعد از اینکه بهش گفتم،
‫بدترین دعوایی که تا ‫حالا داشتیم اتفاق افتاد.
‫صبح بعدش، بوگی یه نامه‌ی ‫طولانی برام نوشته بود،
‫بابت رفتارش عذرخواهی کرده بود
‫و می‌گفت نمی‌دونه چی ‫شده که اینجوری رفتار کرده
‫جز اینکه ترس از دست دادن منو داشته.
‫بچه براش یه چیز مجهول بود.
‫فقط باید به این ایده عادت کنه.
‫نمی‌تونم بگم قبل از ازدواج با بتی ‫هیچوقت از ته دل می‌خواستم بچه داشته باشم.
‫زندگی‌م هیچوقت اونقدر به ‫ثبات نرسیده بود که دلم بچه بخواد.
‫ولی بتی خیلی دلش بچه می‌خواست،
‫و همونطوری که در موردش حرف میزد، ‫دیگه منم دلم می‌خواست.
‫اونقدر واقع‌بین هستم که بدونم
‫که احتمالا من این کره رو ‫زودتر از اون ترک می‌کنم،
‫بنابراین یه بچه می‌خواستم،
‫که پیش‌ش بمونه، که اونو یاد من بندازه.
‫جلسه به تعویق افتاد، ‫بیا یه داکری یخی بخور.
‫فکر نکنم بتونم صرفا بعنوان ‫یک شوهر و پدر زندگی کنم،
‫باید کار کنم.
‫وقتی تو شهرم و کار نمی‌کنم،
‫اون روز خیلی روز ملال‌آوری میشه.
‫ناهار، یکی دو ساعتی میرم رستوران رومانوفز.
‫اونجا دوستامو می‌بینم، ‫یه‌جورایی مثل یه کلاب یا باشگاه می‌مونه.
‫هرروز صبح پیش از ظهر می‌اومد.
‫از اولین کسایی بود که سر و کله‌ش پیدا میشد؟
‫همیشه اولی بود.
‫اول می‌رفت به بار، مشروبش رو می‌گرفت،
‫بعد برمی‌گشت سر میزش، ‫و منتظر میشد،
‫منتظر هرکی که سر و کله‌ش پیدا میشد.
‫در واقع یه پلاک ‫می‌ذاشتن پشت میزشون،
‫که اسم اون اعضایی از ‫کلاب روش نوشته شده بود
‫که می‌تونستن پشت این میز بشینن.
‫شده بود بتی هم اونقدر زود
‫باهاش بیاد؟
‫نه، بعدا بهش می‌پیوست.
‫وقتی بتی باهاش بود،
‫حال و هوای میز فرق می‌کرد؟
‫نه، اون از پس خودش برمی‌اومد.
‫- برو یه مشروب واسه خودت بگیر و آروم باش. ‫- باشه.
‫من به هیچ حرومزاده‌ای که ‫مشروب نخوره اعتماد ندارم.
‫آدم‌هایی که مشروب نمی‌خورن ‫از برملا کردن خودشون می‌ترسن.
‫به سلامتی روزهای خوش.
‫مست که میشد کلا یکی دیگه بود.
‫تنها چیزی‌ش که ثابت می‌موند
‫گیردادن به ریاکارها بود.
‫همیشه زود از کوره در می‌رفت،
‫ولی اگه می‌شناختینش، این از ‫کوره در رفتنش رو باور نمی‌کردین.
‫ولی می‌تونست نسبت به غریبه‌ها ‫زود از کوره در بره.
‫مرزی که وجود داشت واضح و مشخص بود.
‫می‌دونستی در چه موقعیتی هستی،
‫ده دقیقه بعد از آشنایی ‫باهاش دیگه می‌دونستی.
‫درسته، یا یه صمیمیتی باهاش داشتی،
‫و یا باهاش ارتباط برقرار ‫می‌کردی و ازت خوشش می‌اومد،
‫و یا خوشش نمی‌اومد.
‫کاملا اطمینان پیدا می‌کرد که بدونین
‫که آدم غیرقابل‌پیش‌بینی‌یه.
‫با توپ پر اینور اونور نمی‌رفت،
‫توپه رو می‌گرفت دستش و مطمئن ‫میشد که می‌دونین توپ تو دستشه،
‫و هرلحظه ممکنه تبدیل بشه به توپ پر.
‫در جستجوی نقطه‌ضعف طرف مقابلش بود...
‫عاشق سیخونک زدن بود و...
‫اسمشو میذاشت سربه‌سر گذاشتن ‫ولی در اصل تست کردن بود.
‫عاشق این بود که پیدا کنه و ببینه
‫به کدوم بخش حساس ‫یه نفر می‌تونه ضربه بزنه
‫و استاد پیدا کردنش بود.
‫یه وقت‌هایی بود که گیر میداد به آدم‌ها،
‫اونم بدون هیچ دلیلی، معمولا ‫از سر مستی اینجوری میشد.
‫اما هرازگاهی هم می‌رفت سراغ یکی که
‫بی‌دفاع بود و واقعا نباید ‫کسی بهش گیر می‌داد.
‫در طول ده سال آخر زندگی‌ش،
‫تحت‌تاثیر جاه‌طلبی وحشیانه‌ش،
‫هامفری بوگارت به خودش اجازه داد
‫که توسط روزنامه‌نگاران ‫بعنوان یک قلدر خشن و الکلی
‫به جهانیان معرفی بشه.
‫نکن! می‌کشیش!
‫با اینحال، نقش کاراکتری رو بازی ‫کرد که به‌طرز شگفت آوری پیچیده بود،
‫در فیلمی که اسمش به بهترین شکل
‫انزوای خود بوگارت در ‫بین آدم‌ها رو توصیف می‌کنه:
‫"در مکانی خلوت"
‫پرواز شماره 16 نیویورک کنسل شده.
‫می‌مونم پیشت دیکس، ‫قول میدم بمونم پیشت.
‫دوستت دارم دیکس، باهات ازدواج می‌کنم، ‫هرجا بگی میام باهات.
‫اولین فرصتی که نصیبت ‫بشه از دستم فرار می‌کنی!
‫اینجوری نکن دیکس، من ‫نمی‌تونم با یه روانی زندگی کنم!
‫هیچوقت نمیذارم بری.
‫دیکس نکن! نکن دیکس! خواهش می‌کنم.
‫نکن دیکس، خواهش می‌کنم نکن!
‫نقشی بهش داده شد که ‫می‌تونست با پیچیدگی ایفاش کنه،
‫چون شخصیت فیلم به هنرش می‌باله،
‫به خودخواهی‌ش، ‫به مستی‌ش،
‫کمبود انرژی‌ش که با صاعقه‌هایی ‫از خشونت جبران میشد
‫اینا همه با بوگارت واقعی مشترک بود.
‫خونه‌ی آرومی داریم، ‫یه پسر فوق‌العاده داریم،
‫یه کشتی داریم و دوستان خوب.
‫متنفرم از اینکه بتی رو از پسرمون دور کنم،
‫اونم واسه یه مدت طولانی.
‫این بچه فقط دو سالشه،
‫و ما قراره حداقل شیش ماه خونه نباشیم.
‫ولی من راه دیگه‌ای براش نمی‌بینم.
‫ازدواج‌های دیگه‌م بخاطر ‫این جدایی‌ها از بین رفتن،
‫پس هرجایی که من برم، ‫اونم میره.
‫باهاش توافق کردم، ‫باهاش عهد بستم،
‫که همیشه ازدواجم برام اولویت باشه، ‫و همینکارم کردم.
‫من...پای عهدم موندم.
‫وقتی پدر و مادرم رفتن که ‫برن سر فیلم “ملکه‌ی آفریقایی“
‫خانم هارتلی، که اون زمان پرستار من بود،
‫بردمون فرودگاه تا ازشون خداحافظی کنیم،
‫و هواپیمای اونا بلند شد ‫و رفت تو هوا و اون مرد.
‫به معنای واقعی کلمه ‫وقتی من تو بغلش بودم مرد.
‫و دکتر زنگ زد به مادرم و گفت:
‫پرستار مرده، میخواین چیکار کنین؟
‫و اونجا که مادرم گفت:
‫خب، میخوام با جان هیوستون برم آفریقا
‫و با کاترین هپبورن فیلم کار کنم،
‫و هیجان‌انگیزترین دوران زندگی‌مو تجربه کنم،
‫یا میخوام برگردم خونه و از ‫بچه‌ی دوساله‌م مراقبت کنم؟
‫شنیدم این اولین سفر شما به پاریسه.
‫- درست شنیدین. ‫- و شرط می‌بندم هیجان‌زده هستین.
‫و بی‌صبرانه منتظر ‫رسیدن به اونجام.
‫- پایتخت فرانسه. ‫- بله.
‫همیشه خیلی جذاب ‫و فریبنده بوده برام،
‫و همیشه هم عاشق زبان فرانسه بودم.
‫و نقطه عطف این سفر چیه براتون؟ ‫کجاها رو قراره ببینین؟
‫فولی برژه، ‫سالن‌هاشون یا چی؟
‫واسه من؟ خب مثل اکثر زن‌ها
‫به‌نظرم خیلی به مد علاقه‌مندند.
‫بگو داشت می‌گفت: می‌دونی ‫از چی پاریس خوشم میاد؟
‫گفت: اینجا دیگه مزاحمت نمیشن.
‫میگن ستاره‌ی سینمایی؟ خب که چی؟ ‫محل‌ت نمیذارن.
‫سوار ماشین بودیم، پشت چراغ‌قرمز ایستادیم،
‫و یه مرد فرانسوی ریزه‌میزه که ‫کلاه سرش بود تو ماشینو نگاه کرد،
‫دیدش و بوگارت رو شناخت
‫و اومد دم پنجره و گفت: بنگ بنگ.
‫این فیلم جدیدتون چیه؟
‫دارین برای ساختش میرین ‫به اعماق قاره‌ی آفریقا.
‫آره، داریم میریم آفریقا،
‫احتمالا بریم اطراف ‫نایروبی یا رودزیای شمالی.
‫برحسب اتفاق فهمیدیم که اونجا بارونیه
‫برای همین شاید مجبور بشیم بریم ‫اسکاتلند فیلمبرداری‌ش کنیم، نمی‌دونم.
‫خیلی خوبه که یه زن توی کشتی‌ت داشته ‫باشی، زنی که به پاکیزگی عادت داشته باشه.
‫واسه یه مرد الگوی خوبی میشه.
‫یه مرد تنها...عادت می‌کنه ‫که مثل خوک زندگی کنه.
‫من به شدت هیجان‌زده بودم، ‫ولی بوگی می‌دونست که جان
‫میره غیرقابل‌دسترس‌ترین نقطه‌ی ‫آفریقا رو بعنوان لوکیشن انتخاب می‌کنه.
‫و این براش ترسناک بود.
‫زندگی‌شو همونجوری که بود دوست داشت.
‫تنها سفری که می‌خواست ‫رفتن به نیویورک بود.
‫تنها چیزی که من ازش متنفر بودم ‫ول کردن استیو بود.
‫بوگارت از هیچ‌ بخش‌ش خوشش نمی‌اومد.
‫از همون ب بسم‌الله مخالف‌ش بود.
‫نفرینم می‌کرد که ‫می‌برمش به چنین جاهایی
‫و گفت واسه هیچکس دیگه ‫حاضر به انجام چنین کاری نبوده.
‫و شاید یه نکته‌ای ‫پشت این حرف‌ش باشه.
‫عاشق جان بود.
‫جان هم عاشقش بود.
‫و رابطه‌ی خیلی ویژه‌ای با هم داشتن.
‫بوگی همیشه میگفت: ‫“این کسکش
‫به هیچکدوم‌مون اهمیت نمیده“ ‫با اینحال بازم دوستش داشت.
‫جان هیوستون می‌خواست ‫همه‌چیز بی‌نقص باشه.
‫اگه یک کوه قشنگ می‌دید ‫که نزدیک‌مون هم بود،
‫می‌گفت این کوهه خوب نیست.
‫اگه لوکیشنی بود که می‌تونستیم ‫بدون عبور از چند رود،
‫رد شدن از لونه‌ی مارهای زنگی،
‫و سوختن زیر آفتاب بهش برسیم،
‫می‌گفت به اندازه‌ی کافی خوب نیست.
‫بهش می‌گفتیم: هیوستون سخت پسند.
‫غذا افتضاح بود،
‫بیشتر اوقات مجبور بودیم اسکاچ بخوریم.
‫و کیتی هم همه‌ش می‌گفت: عالی نمی‌شد ‫اگه می‌تونستیم واسه همیشه اینجا بمونیم؟
‫هر پشه‌ای که من و ‫هیوستون رو نیش میزد می‌مرد.
‫بین خودم و حشرات،
‫یه دیوار سفت و محکم ‫از ویسکی ساخته بودم.
‫اون مشروب نمی‌خورد، ‫و اینقدر همه‌چی براش راحت بود
‫که انگار داشت توی کنتیکت ‫آخر هفته‌ش رو می‌گذروند.
‫وای خانوم...رحم داشته باشین خانوم.
‫می‌تونستین ازدواج موفقی با ‫هامفری بوگارت داشته باشین؟
‫هرگز بهش فکر نکردم.
‫آدم باحال و بامزه‌ای بود؟
‫شوخ و شنگ بود؟ جدی بود؟
‫جدی بود و به شدت منطقی بود.
‫خیلی جنتلمن بود و خیلی با اصل و نسب.
‫- خیلی خوش‌رفتار بود. ‫- آدم خشنی نبود؟
‫به هیچ وجه. ‫دقیقا برعکس این بود.
‫چرا اینقدر بدجنسی می‌کنی خانوم؟
‫یه مرد هرازگاهی ممکنه بخواد ‫بیش از حد دمی به خمره بزنه.
‫طبیعت بشریه.
‫آقای آلنات، ما در این دنیا قرار ‫داده شدیم تا از طبیعت فراتر بریم.
‫خانوم...
‫ببخشید، معذرت میخوام.
‫یه مرد دیگه بیشتر از اینکه بگه ‫عذرمیخوام چیکار می‌تونه بکنه؟
‫مه‌یو متو، همسر سابق ‫بوگارت از دنیا رفت.
‫چه ضایعه‌ای.
‫تک‌تک زن‌های هامفری طوری ‫به دقت انتخاب شده بودن
‫تا با پیشرفت حیات ‫کاری‌ش مطابقت داشته باشن.
‫وقتی شروع کرد به بازیگری و ‫باید کلی چیزها یاد می‌گرفت،
‫با هلن منکن ازدواج کرد.
‫مری فیلیپس دقیقا براش درست بود
‫واسه زمانی که بیشتر از الهام و انگیزه، ‫به آسایش نیاز داشت.
‫ولی هیچکدوم به اندازه‌ی زن سوم‌ش ‫در موفقیت هامفری نقش نداشتن:
‫مه‌یو متو.
‫اون رو در دوران تنهایی و رخوت پیدا کرد.
‫در دورانی که ممکن بود به بازی کردن در نقش‌ ‫فرعی گنگسترها برای برادران وارنر ادامه بده.
‫با مه‌یو آشنا شد و مه‌یو شعله‌ورش کرد
‫و سرپوش تمام بازدارندگی‌هاش ‫رو برای همیشه منفجر کرد.
‫هالیوودنشینان در مراسم اسکار
‫که توسط آکادمی علوم و هنرهای ‫سینما برگزار می‌شود حاضر می‌شوند.
‫شب با ستاره‌ها روشن است.
‫گفتم: متن یه سخنرانی رو ‫برات آماده کردم، میگی‌ش؟
‫گفت: آره، میگم، چی هست؟
‫گفتم: وقتی اسمتو گفتن و ‫رفتی بالا و جایزه‌ت رو گرفتی
‫خیلی دراماتیک و به مدت ‫پنج ثانیه به حضار نگاه کن
‫و بعد بگو: خب، چه عجب. ‫ولی اینو نگفت.
‫برنده هامفری بوگارته ‫برای فیلم ”ملکه‌ی آفریقایی”.
‫از قلب کنگوی بلژیک تا روی ‫استیج سالن پنتیجز راه دور و درازیه
‫و خیلی خوشحالم که بگم اینجا نسبت به اونجا
‫ یه کم بهتره.
‫من...فقط میخوام یک ادای دین ناچیز
‫و در واقع یک ادای ‫احترام بسیار بزرگ بکنم
‫به آقای جان هیوستون و خانم کاترین هپبورن
‫چون اونا کمکم کردن تا ‫جایی باشم که الان هستم.
‫خیلی سپاسگزارم.
‫بازیگری حقه‌بازی قشنگیه.
‫انقدر از عبارت ”ستاره‌ی سینما” ‫به‌غلط استفاده شده که دیگه معنایی نداره.
‫استودیوها می‌تونن با حمایت‌شون ‫هرکی که خواستن رو ستاره کنن.
‫واسه همینه که من خودمو گول نمی‌زنم،
‫واسه همینه که نمی‌تونم ‫خودم یا اینکارو جدی بگیرم.
‫سال 1952 دوباره حامله شدم.
‫توی بندیکت کنیون واسه ‫یه بچه‌ی دیگه جا نداشتیم.
‫و وقتی بوگی دست رو دست گذاشته ‫بود و کاری نمی‌کرد، من رفتم به شکار
‫و عاشق زیباترین خونه شدم.
‫اون (باکال) کسیه که ‫خونه‌ی بزرگ می‌خواست.
‫اون کسیه که کاری کرد که اجتماعی باشن
‫و آدم‌های بیشتری دورشون باشه.
‫و در آخر بوگارت هم راضی بود.
‫تو استودیوی برادران وارنر یکی از ‫بالاترین رقم‌ها در قراردادها رو داشتم،
‫ولی خیلی محدودکننده بود و به این فکر ‫کردم که خارج از استودیو بهتر کار می‌کنم.
‫بالاخره رفتم.
‫هیچوقت مردی رو ندیدین که اینقدر از ‫خلاص شدن از دست من خوشحال باشه.
‫کل نظام استودیویی و محدودیت‌ها،
‫دلیل عمده و اساسی این بودن که ‫کمپانی خودش رو راه‌اندازی کنه:
‫سانتانا پروداکشنز.
‫تقریبا هیچکس کمپانی ‫تولید فیلم خودشو نداشت.
‫پدر من جزو اولین‌ها بود.
‫نوبت توئه.
‫چندین سال شگفت‌انگیز رو در ‫استودیوی برادران وارنر گذروندم.
‫متوجه شدم که اونا تا حد زیادی
‫مسئول چیزی بودن که قرار ‫بود در حرفه‌ی من پیش بیاد.
‫دلم واسه جنگ و دعواهام با جک تنگ میشه.
‫هیچکس تا حالا به خوبی ‫اون بد و بیراه نثارم نکرده.
‫1953 سال خوبی واسه ما بود.
‫بوگی بطور مستمر کار می‌کرد، ‫اونم تو فیلم‌های خوب.
‫من بعد از سه سال برگشتم ‫سرکار و فیلم بازی کردم.
‫اسم فیلم این بود: ‫"چگونه با یک میلیونر ازدواج کنیم"
‫همزمان بوگی هم ایتالیا بود تا ‫در فیلم ”شیطان را بران” بازی کنه.
‫در طول هشت سال ازدواج ‫این اولین جدایی‌مون بود.
‫وقتی بوگی رسید فیلمنامه‌ای نداشتیم.
‫یک شبه فیلمنامه‌ی ضعیف داشتیم.
‫محض رضای خدا بیلی، ‫یه چیزی بگو!
‫گفتم: بوگی، یا مسیح،
‫ممکنه با ادامه دادنش اشتباه ‫بزرگی مرتکب بشیم.
‫فرصتی بود که جلوی ضرر رو بگیریم.
‫و خودمونو از کل ماجرا بکشونیم بیرون.
‫کمپانی بوگی بود و به همین خاطر
‫من دوبرابر احساس مسئولیت می‌کردم.
‫بوگی گفت: ‫"بی‌خیال جان، فقط پوله دیگه."
‫هیوستون یه ایده‌ای داشت.
‫بجای تلاش برای تکرار ”کازابلانکا”
‫یا ”شاهین مالت”
‫ترومن کاپوتی رو میاریم ‫که فیلمنامه رو بنویسه
‫و یک فیلم انسانی می‌سازیم، ‫با کلی طنز و احساس.
‫ترومن وحشیانه نوشتش، ‫تعبیرش از طنز
‫عجیب‌ترین و غیرعادی‌ترین ‫چیزی بود که تا حالا شنیده بودین.
‫اگه هزار برابر میزانی که تو ‫میگی دوستم داری دوستت داشتم
‫بازم هیچ فرقی نمی‌کرد، ‫باید پول داشته باشم.
‫دکتر گفته که من باید ‫کلی پول داشته باشم.
‫در غیراینصورت کسل و بیحال میشم
‫و پوستم هم به مشکل می‌خوره.
‫ولی تو الان اینجوری نیستی، ‫هیچی هم پول نداری.
‫انتظاراتمه که سرپا نگهم داشته.
‫”شیطان را بران” که اکران شد
‫و استودیوها دیدنش
‫نگفتن خب این اصلا در مورد چیه؟
‫مسلما گفتن، تماشاگرها
‫و منتقدها و بقیه هم همینو گفتن.
‫و کی فهمیدن که خنده‌دار بوده؟
‫سه چهارسالی طول کشید ‫تا کم‌کم دست‌شون بیاد.
‫و همونطور که گفتین، کم‌کم ‫تبدیل شد به یک فیلم کالت.
‫بله. بوگارت و کاپوتی با هم چطور بودن؟
‫با هم خیلی خوب بودن، تا ‫اینکه یک شب با هم کشتی گرفتن.
‫و در کمال تعجب، ترومن،
‫که در ضمن واسه خودش بولداگیه،
‫شونه‌های بوگی رو به زمین چسبوند.
‫من و بوگی گروهی رو تشکیل ‫دادیم که به رت پک معروف بود،
‫شخص واجد شرایط کسی ‫بود که به عدم انطباق معتاد بود:
‫تا دیروقت بیدار می‌موند، ‫مشروب می‌خورد، بگو بخند می‌کرد،
‫و براش مهم نبود کی در موردمون ‫چی میگه و چه فکری می‌کنه.
‫تمام عمرم کار کردم و ازم تمجید شده.
‫واقعا نمی‌دونم چرا انقدر سخت کار کردم.
‫فکر کنم کار حکم تراپی رو داره، ‫از مشروب‌خوری دور نگه‌م میداره.
‫قبلا گفتم دوست دارم اونقدری پول ‫در بیارم که بازنشست بشم و تمام.
‫ولی فکر کنم با هیچکاری ‫نکردن آدم شادی نباشم.
‫در ”شورش کین”، ‫نقش کوئیگ رو بازی می‌کنم.
‫مردی که فرمانی داده
‫و از پذیرش مسئولیت‌ ‫فرمانی که داده ناتوانه.
‫عصربخیر آقایون.
‫از کاپیتان کوئیگ خوشم می‌اومد. ‫حس کردم درکش می‌کنم.
‫طبیعتا...این چیزها رو فقط به ‫واسطه‌ی حافظه می‌تونم به‌یاد بیارم.
‫اگه چیزی رو جا انداختم، ‫دقیق و جزئی ازم بپرسین،
‫و ... خوشحال میشم ‫بتونم تک‌تک‌شونو جواب بدم.
‫کوئیگ دیوانه نبود، ‫بیمار بود.
‫نمی‌دونم اسکیزوفرنی داشت،
‫دوقطبی بود یا پارانویا داشت.
‫از یک روانکاو بپرسین.
‫ولی می‌دونم آدمی که هرکدوم از این مسائل رو ‫داشته باشه در نرمال بودن اضافه‌کاری می‌کنه.
‫در واقع بیش از حد نرماله، ‫تا اینکه تحت فشار قرار بگیره،
‫بعد منفجر میشه.
‫خودم شخصا تو هر استودیوی هالیوود، ‫یه کوئیگ می‌شناسم.
‫و می‌دونم که شما هم به‌اندازه‌ی من ‫دلشوره دارین که ببینین کدوم بازیگر
‫اسکار بهترین بازیگری امسال رو برنده شده.
‫برنده مارلون براندوئه برای ‫”در بارانداز”
‫وقتی اومدم اینجا یه دست کت‌شلوار داشتم، ‫و همه فکر می‌کردن گدائم.
‫براندو با یه عرقگیر اومد ‫و کل شهر شیفته‌ش شدن.
‫این بازیگرهایی که از اکتورز ‫استودیو اومدن، زیرلب دیالوگ میگن.
‫کلمه‌هاشونو نمی‌شنوم.
‫آخه واسه چی یاد نمی‌گیرن ‫که درست صحبت کنن؟
‫این مدرسه بازیگری که میگه ”کونتو ‫بخارون و من‌من کن”، به من یکی خوش نمیاد.
‫خیلی سنگین‌تر از چیزیه ‫که...تصور می‌کردم.
‫من دیگه در دوران پرتب و تاب جوانی نیستم، ‫مسئولیت دارم.
‫یه مرد متاهلم با دو تا بچه.
‫و همسرم به شدت باعث ‫ثبات در زندگی من میشه.
‫فکر نمی‌کنم دیگه بوگارت باشم.
‫- بیا اینجا. ‫- اینم لزلیه.
‫احتمالا پدر خیلی خوبی نیستم.
‫پدر بودن یه کم دیر تو زندگیم اتفاق افتاد.
‫درک‌شون نمی‌کنم،
‫و فکر کنم اونا هم منو درک نمی‌کنن.
‫و تمام چیزی که می‌تونم بگم ‫اینه: خداروشکر که بتی هست.
‫به نظرم از اینکه پدر یک بچه‌ ‫کوچولو باشه خوشش نمی‌اومد.
‫ولی فکر کنم همینجوری ‫که سن‌مون بالاتر می‌رفت،
‫می‌تونستیم واقعا با هم ایاغ بشیم.
‫به نظرم خیلی پدر خوبی میشد،
‫و این به این معنا نیست ‫که تو بچگی‌م پدر خوبی نبود،
‫فقط یه جورایی سرد و نجوش بود.
‫1956 سالی بود که من و بوگی
‫می‌خواستیم اولین فیلم‌مون ‫رو بعد از "کی لارگو" بسازیم
‫که مربوط میشد به هشت سال پیش.
‫هردومون خیلی مشتاق‌ش بودیم.
‫ده سال و نیم بود که زن و شوهر بودیم.
‫زندگی واقعا خوب به نظر می‌رسید.
‫بوگی یه روز اومد خونه و گفت
‫موقع ناهار گریر گارسون رو دیده.
‫گریر گفته بود که نوع ‫سرفه کردنش یه جوریه
‫و باید بره دکتر مینارد ‫برندسما، یعنی دکتر خودشو ببینه،
‫که متخصص داخلیه و ‫کلینیک‌ش توی بورلی هیلزه.
‫در واقع به‌زور واسه معاینه کشوندش اونجا.
‫یه خبرهایی بود، حالا یا ‫توی نای‌ش یا توی مری‌ش.
‫تونستیم ازش بیوپسی بگیریم
‫و نمونه مثبت بود، سرطان داشت، کارسینوم.
‫به بوگی گفتم یک زخم بدخیم توی مری‌ش داره
‫و خب این خودش نیاز ‫به یک جراحی دیگه داشت.
‫بوگی پرسیده بود ‫ممکنه تا پایان فیلمبرداری
‫عقبش بندازن؟
‫تقریبا یه هفته بعدش می‌خواستیم شروع کنیم.
‫دکتر برندسما گفته بود نمیشه،
‫مگه اینکه دنبال کلی گل در ‫قطعه هنرمندان فارست لان باشه.
‫متاسفانه وقتی قفسه‌ی سینه رو باز کردیم
‫دیدیم که غدد لنفاوی از قبل درگیر شدن.
‫خودم شخصا به بوگی گفتم ‫که همه‌شو بیرون آوردیم،
‫که تا حدی حقیقت داشت، ‫چون زخم رو بیرون آورده بودیم.
‫در مورد غده‌ها‌ی سرطانی، ‫هیچوقت نمیشه فهمید کامل خارج شدن یا نه.
‫و بخاطر سرفه‌هاش نمی‌تونستیم ‫خیلی بهش آرامبخش بزنیم.
‫بنابراین دوران به شدت سختی رو از سرگذروند
‫ولی حتی یکبار هم غر نزد، ‫حتی یکبار.
‫بیرون نرفتم.
‫باید اینجا بشینم و ساکت باشم.
‫همه‌ش احساس خستگی می‌کنم.
‫انگار دیگه اصلا دل و دماغ ندارم.
‫فکر کنم کهولت سن ‫دیگه داره بهم میرسه.
‫دوباره گفت که توی پشت‌ش درد احساس می‌کنه،
‫اشعه ایکس نشون داد که سرطان ‫به ستون فقرات‌ش سرایت کرده.
‫واکنش بتی به این اتفاقات چی بود؟
‫حقیقت رو می‌دونست یا ‫در حد بوگی در جریان بود؟
‫حقیقت رو می‌دونست، در جریان بود.
‫اون کلمات بالاخره بیان شدن:
‫خیلی خوب به نظر نمیاد.
‫نمی‌تونستم به زندگی نکردن بوگی فکر کنم.
‫برام کاملا غیرقابل قبول بود.
‫بیماری یک مرد، مربوط ‫میشه به قلمروی خصوصی‌ش.
‫و مهم نیست چقدر ‫عاشق‌تونه و چقدر بهم نزدیکین،
‫در هرصورت باهاش بیگانه می‌مونین.
‫اخیرا از این همه شایعات بی‌‌پایه و اساس
‫در رابطه با وضعیت سلامتی من
‫که بین شما دهان به دهان می‌شود
‫بسیار برآشفته شدم.
‫خوانده‌م که هردو ریه‌م را برداشته‌ند،
‫که تا نیم ساعت دیگر ‫هم نمی‌توانم زنده بمانم،
‫که برای زنده ماندنم دست و پا می‌زنم،
‫خوانده‌م که قلبم را برداشته‌ند
‫و جایش یک پمپ بنزین قدیمی کار گذاشته‌ند.
‫در حال حاضر بهتر از همیشه‌م،
‫و تنها چیزی که نیاز دارم ‫سی پوند اضافه وزن است،
‫که مطمئنم برخی از شما می‌توانید ‫این میزان وزن را به من ارزانی کنید.
‫و باور کنید نسبت به اینکه این سی پوند
‫از کدام بخش آناتومی شما ‫می‌آید، حساسیتی ندارم.
‫یکی دو هفته‌ای زندگی‌مون تقریبا نرمال بود،
‫لزلی در محوطه‌ی بیرون، چهارمین ‫سالگرد تولدش رو جشن می‌گرفت.
‫آخر هفته که روز کارگر ‫بود رو در سانتانا می‌گذروندیم
‫و در کاتالینا اوقات خوش و آرومی داشتیم.
‫فوق‌العاده شجاع بود
‫ولی همیشه این فکر پشت‌ش بود
‫که شاید بتونه به بیماری چیره بشه.
‫انگار داشت توی اون کشتی آخرین ‫ذرات شیره‌ی زندگی رو بیرون می‌کشید.
‫ولی به نظر من دریانوردی
‫چیزی بود که باعث شد بیشتر دووم بیاره.
‫آره، صد در صد.
‫تو آخرین سال زندگی‌ش، فکر کنم ‫چهار روز در هفته روی کشتی بود.
‫اون اواخر، شد که فقط ‫خودتون دوتا برین روی دریا؟
‫آره، سه ماه پیش از مرگش ‫با هم دریانوردی کردیم.
‫- و این آخرین بار بود؟ ‫- بله.
‫فقط خودتون دو تا بودین؟
‫استیون هم باهاش بود.
‫فکر کنم واضح‌ترین ‫خاطره‌ای که از پدرم دارم
‫روی کشتیه.
‫می‌تونم در حال خندیدن ببینمش.
‫پدرم همون اندازه که عاشق چیزهای دیگه بود، ‫به دریا عشق می‌ورزید.
‫مایه‌ی آرامش‌ش بود، ‫باعث میشد خودش رو احیا کنه،
‫بیشتر از هرجایی دوست داشت اونجا باشه.
‫رفتم بالا و پیش‌خدمتش ‫داشت لباس تن بوگارت می‌کرد،
‫که دراز کشیده بود، ‫توی یه تخت دونفره‌ی بزرگ،
‫و شلوار بوگارت رو پاش کرد،
‫و روب دوشامبرش رو تن‌ش کرد،
‫و ضعیف‌تر از اون بود که ‫حتی با کمک از پله‌ها بیاد پایین.
‫یه بالابر اونجا بود،
‫خودشو می‌رسوند به اون بالابر،
‫و تا طبقه‌ی اول می‌اومد پایین،
‫اونجا می‌ذاشتنش روی صندلی چرخدار
‫و می‌بردنش به اطاق پذیرایی.
‫محفلی بود برای معاشرت ‫و یکی دو ساعتی می‌نشست اونجا،
‫بدون اینکه لب به چیزی بزنه،
‫چون جون نداشت لیوان بلند کنه ‫و یا سیگار روشن کنه.
‫به نظرم هیچکدوم‌مون تا اون ‫دم‌دم‌های آخر خبر نداشتیم،
‫که بوگارت چه جسارتی به خرج میداده که ‫خودشو برسونه اونجا و روی اون صندلی بشینه
‫و یک ساعتی تلاش کنه که میزبان باشه.
‫این آخرین تصویریه که از بوگی دارم.
‫و کاملا هم‌راستای تصویری که ازش دارم...
‫از کلِ زندگی‌ش.
‫یادم میاد که با بالابر می‌اومد ‫پایین و می‌آوردنش بیرون،
‫و دوستاش می‌اومدن خونه.
‫نمی‌خواستن ما این شکلی ببینیمش
‫واسه همین ما در طول اون سال
‫خیلی اجازه نداشتیم ببینیمش.
‫من و اسپنسر رفتیم خونه‌شون، ‫یه مدت گپ زدیم،
‫و بوگی مثل همیشه خوش‌مشرب بود
‫و نشسته بود روی صندلی‌ چرخدار، ‫توی اتاق‌خوابش،
‫و بعد پا شدیم بریم که ‫خیلی خسته‌ش نکنیم.
‫من بوسیدمش و خداحافظی کردم، ‫رفتم سمت در
‫و اسپنسر رفت پیش‌ش و زد روی شونه‌ش
‫و گفت: ما داریم میریم.
‫و بوگی دستشو آورد بالا و ‫گذاشت روی دست اسپنسر
‫نگاهش کرد و گفت: ‫"خداحافظ اسپنس."
‫حوالی نیمه‌شب بود که بوگی ‫رو بوسیدم و شب‌بخیر گفتم.
‫اینبار، برای اولین بار طی ‫یازده سال و نیم زندگی زناشویی
‫هیچ واکنشی نشون نداد.
‫روی تخت دراز کشیدم و ‫برای اولین بار در طی یکسال
‫هق‌هق گریه کردم و گریه کردم و گریه کردم.
‫در این ماه‌هایی که درگیر بیماری بود
‫هیچوقت باور نداشت که قراره بمیره.
‫نه اینکه بخواد از فکر به ‫چنین چیزی سر باز بزنه،
‫چنین چیزی صرفا به ‫ذهنش خطور نکرده بود.
‫هیچوقت خودش ‫رو خیلی جدی نگرفت.
‫کارش رو خیلی جدی می‌گرفت.
‫در نگاهش به شمایل ‫پرزرق و برق بوگارتِ ستاره
‫یک بدبینی بازیگوشانه‌ وجود داشت.
‫برای بوگارتِ بازیگر احترامی عمیق قائل بود.
‫زندگی‌ش غنی بود و پر از شکوفایی.
‫هیچ دلیلی نداریم که بخاطرش ‫بخوایم برای اون غصه بخوریم.
‫فقط می‌تونیم برای خودمون ‫غصه بخوریم که از دستش دادیم.
‫من از آدم‌ها خوشم میاد، از ‫کشتی تفریحی، شطرنج، سیاست.
‫از یه مشروب خوب.
‫یه همسر خوب، بچه‌های خوب.
‫اینا رو داشتم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.