..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[این فیلم کاملا در دنیای جی‌تی‌ای ‫آنلاین رخ می‌دهد]
‫[دنیای خشن و زیبای مجازی‌ای ‫که در آن هر کاری ممکن است...]
‫[ژانویه‌ی سال 2021، بریتانیا به تازگی ‫ برای سومین بار وارد قرنطینه شده]
‫[تئاترها تعطیل می‌باشند]
‫[برای بازیگرانی همچون سم و مارک، ‫ آینده غم‌‌انگیز به نظر می‌رسد]
‫وای!
‫مثل ماشین شارژیه.
‫- کنترلشون مثل ماشین شارژیه. ‫- آره.
‫به نظرت می‌تونم با ماشین گلف ‫ از دست پلیس فرار کنم؟
‫نه.
‫- می‌تونم سعی کنم. وای! ‫- وای!
‫عجب پرشی کردی‌ها.
‫کاش واقعا توی ساحل بودم...
‫و می‌تونستم برم توی آب تا خنک بشم.
‫خیلی... خیلی حسادت می‌کنم.
‫مثل وقتیه که گرسنه‌‌ای و...
‫یه برنامه آشپزی تماشا می‌کنی.
‫بریم ببینیم می‌تونیم پول ببریم یا نه.
‫- چرا انقدر طول دادی که زنگ بزنی؟ ‫- باشه.
‫«خشم ناتوان» بازی کنم؟
‫به نحوی مناسب میاد.
‫شرط. چیکار کنم؟
‫کیر توش. همه‌اش رو ببند. بزن بریم.
‫حالا چیکار کنم؟ بچرخ. بیا.
‫ببر، ببر، ببر.
‫عه، برنده شدم. نگاه کن.
‫برنده شدم. دوباره شرط می‌بندم.
‫بچرخ.
‫چنین بی‌احترامی‌ای رو تحمل نمی‌کنم!
‫چطوری؟ پول می‌بری؟
‫نه.
‫خیلی‌خب، بهتره من هم برم چون که...
‫آره، باید راستش قبول کنم که بچه دارم...
‫و باید ازشون مراقبت کنم.
‫حالا شانس من عوض می‌شه.
‫برو، هفت، هفت... ‫گور باباش بابا!
‫خیلی...
‫خیلی مثل زندگی واقعیه.
‫تف توش.
‫نمی‌خوام بمیرم!
‫وای! یا خدا!
‫باشه حالا هر چی.
‫یکم الکی خشونت به پا کنیم.
‫هر کاری که به نحوی از...
‫از چیزی که با نهایت خوشحالی ‫می‌تونم بهش بگم...
‫واقعیت اجتناب‌ناپذیر و ویران‌گر ‫ زندگی بی‌خودیت دورت کنه.
‫خوبه. آره.
‫ای وای.
‫وای، وای، وای.
‫- دیدنمون؟ ‫- چیزی نیست. برو اونجا قایم شو.
‫آره!
‫شاید باید پیاده بشیم.
‫داره چراغ می‌زنه. آره، ‫از همین تپه برو بالا.
‫- باشه. ‫- صبر کن.
‫- خیلی‌خب. ‫- برو یه جایی که...
‫اگه تونستی برو یه جای متروکه، ‫اون‌ها...
‫خب با ماشین نمیان این بالا که؟ ‫میان؟
‫- دنبالمونن ولی... ‫- عه، اون چیه اونجا؟
‫- کجا؟ چی چیه؟ ‫- باز هم دارن...
‫- یه جورهایی شبیه... ‫- خیلی‌خب، جای من امنه.
‫عه، اینو ببین.
‫چی رو؟
‫ببین.
‫انگار...
‫- یه جور زمین خیلی بزرگه. ‫- اوه!
‫وای. چه باحاله.
‫واسم سواله که می‌شه...
‫واقعا چیزی اینجا اجرا کرد؟
‫- چی؟ یعنی مثلا یه جور نمایش؟ ‫- آره.
‫وای، باحال به نظر میاد.
‫خیلی‌خب، یه کاری بکن.
‫چیز کن...
‫- چیز؟ ‫- مثلا...
‫- تک‌گویی مثلا یا... ‫- آره، یکم از شکسپیر نقل قول کن.
‫«زندگی سایه‌ای گذراست، ‫بازیگری بیچاره...»
‫«که ساعتی روی صحنه خرامان می‌رود ‫و پریشان می‌شود...»
‫«و سپس دیگر شنیده نمی‌شود.»
‫«داستانی‌ است که دیوانه‌ای روایت می‌کند...»
‫«پر از هیاهو و خشم...»
‫«بی‌آنکه معنایی داشته باشد.»
‫بیا.
‫اون چیه؟
‫دعوت جمعیت.
‫خیلی‌خب، خیلی مناسبه، آره.
‫خب...
‫توی جی‌تی‌ای نمی‌شه کرونا گرفت دیگه. ‫این‌طوری می‌شه گفت.
‫دقیقا.
‫و در هر صورت هم تئاتر خیابونیه دیگه. ‫حرف نداره.
‫آره.
‫سخته، چون می‌دونی عموما...
‫عموما ملت توی بازی خشنن.
‫- چیز میز منفجر می‌کنن و به هم شلیک می‌کنن. ‫- آره ولی...
‫چون حال می‌ده و توی زندگی واقعی ‫نمی‌تونی چنین کاری بکنی.
‫ملت خشنن...
‫توی شکسپیر هم خیلی بی‌رحمی هست.
‫آره.
‫همه... مثلا توی هملت همه می‌میرن.
‫تایتوس آندرونیکوس...
‫آره.
‫حرف نداره. بی‌خیال.
‫[سلام، ما قراره هملت رو توی ‫ سالن واینوود اجرا کنیم]
‫عه، یکی اومد. ببین. سلام. ‫یه نفر پیداش شد.
‫تویی؟ سلام.
‫یه نفر اومده مارک.
‫- می‌خوای بیای اجرامون رو ببینی؟ ‫- آره؟
‫- آره، آره، قراره. ‫- آره، آره
‫می‌تونی... یعنی می‌تونی از اونجا ببینی.
‫یکم غیرطبیعیه. یا می‌تونی...
‫پیشنهاد می‌کنم که، آره همین.
‫ممنون که اومدی نمایشمون رو ببینی.
‫خوبه که آدم تماشاچی داشته باشه، ‫حتی اگه یه نفر باشه.
‫آره، خیلی‌خب. عه ببین. ‫یه نفر دیگه هم اومد.
‫اجرای هملته. هملت از ویلیام شکسپیر.
‫گمونم اولین باری هستش که قراره...
‫در سالن واینوود اجرا بشه.
‫لطفا جلوی خودتون رو بگیرید و ‫ هم دیگه رو نکشید.
‫و بازیگرها رو هم نکشید.
‫آره، شروع. شروع کن مارک.
‫شروع کن.
‫«کی آنجاست؟»
‫«نه، تو جواب بده. بایست و خود را معرفی کن.»
‫«شاه جاودان باد.»
‫«برناردو؟»
‫«منم.»
‫«درست سر وقت آمدی.»
‫«اکنون دوازده نواخته شد.»
‫«برو بخواب، فرانسیسکو.»
‫«برای این آسودگی بسیار سپاسگزارم. ‫هوا به شدت سرد است و دلم گرفته.»
‫«گشت شب آرام بود؟»
‫«حتی موشی هم نجنبید.»
‫«بسیار خب، شب خوش.
‫«اگر هوراشیو و مارسلوس را دیدی، ‫همراهان گشت من...»
‫«به آن‌ها بگو عجله کنند.»
‫«فکر کنم صدایشان را می‌شنوم.
‫«بایست! کیست آنجا؟»
‫«دوستان این سرزمین، گمانم.»
‫شک دارم.
‫«و وفاداران به پادشاه دانمارک.»
‫تف توش. پلیس اومد.
‫«اوه، بدرود ای سرباز شریف. ‫چه کسی جای تو را گرفته؟»
‫«برناردو جای من است. ‫شب خوش.»
‫«درود، برناردو.»
‫تف توش.
‫- «چه؟ هوراشیو آنجاست؟» ‫- کیر توش!
‫خیلی‌خب، تا همون‌جا هم که رفتیم ‫ به نظرم خوب رفتیم.
‫پلیس‌های کثافت با هلیکوپتر اومدن!
‫[پینی همدم سم که مستندساز ‫بود و تا حالا جی‌تی‌ای بازی نکرده بود...]
‫[تصمیم گرفت به آنان بپیوندد.]
‫فیلمسازها توی جی‌تی‌ای چه شکلین؟
‫خب می‌تونی انتخاب کنی.
‫یکی رو انتخاب کنم که شبیه مادرمه؟
‫اگه دوست داری.
‫- من بودم نمی‌کردم... ‫- نه.
‫وای! یعنی من...
‫راستش دوست دارم یکم شبیه تیلدا سوینتن بشم.
‫باحاله.
‫می‌دونی چیه؟ دیگه از هکنی خسته شدم.
‫فرار خوبی می‌شه.
‫مثل تعطیلات رفتن می‌شه دیگه؟ ‫بدون این‌که بری تعطیلات.
‫وای. اون کیه؟
‫می‌زنم داغونت می‌کنم.
‫کیری!
‫- شوخیه! ‫- خوبی؟
‫آره، یه نفر سعی کرد ماشینم رو بدزده، ‫من هم یه جورهایی کشتمش...
‫ماشین تو نیست راستش.
‫- من یه آدم بزرگ و بالغم. ‫- توی جلسه می‌بینمت...
‫و بعدش می‌تونی بیای آپارتمانم.
‫- عه باشه. اونجا چیکار می‌کنیم؟ ‫- هر کاری می‌تونیم بکنیم.
‫وای. انگار دوباره با هم می‌ریم بیرون.
‫یعنی انگار تازه رابطه‌مون رو شروع کردیم.
‫انگار که مثلا تازه با همیم...
‫و داری من رو می‌بری خونتون.
‫خیلی هیجان‌انگیزه.
‫واسم یه نوشیدنی درست می‌کنی؟
‫اگه بیای اینجا.
‫چطوری بهت درکونی بزنم؟
‫واقعا...
‫- گمون نکنم بشه. ‫- آره، ازت خوشم میاد واقعا.
‫اینجا خیلی رمانتیکه، نه؟
‫- هست. واقعا رمانتیکه. ‫- جدی؟
‫سم...
‫خوبی... خوبی؟
‫آره... خب یعنی، نه واقعا...
‫نه چیزه...
‫ریده. همه‌چیز ریده. ‫دیگه هیچی ندارم.
‫اون کلاس برنامه‌نویسی که می‌ری چی؟
‫آره مثل...
‫آگهی‌های دولتیه که پخش می‌کنن...
‫که روش عکس یه رقاص باله‌ست و نوشته...
‫«فاطیما اکنون درحال بازآموزی ‫ در زمینه فناوری است.»
‫و می‌بینمش و انگار یه چاقو ‫توی قلبم فرو کردن...
‫چون اون منم، من فاطیمام.
‫و رویاهای من، و رویاهای فاطیما...
‫به زور ازمون گرفته شده.
‫می‌دونم.
‫جفتتون به گا رفتین.
‫با هر دومون همزمان قراره مصاحبه کنین؟
‫آره. درسته.
‫به نظرت...
‫اجرای هملت داخل جی‌تی‌ای امکان پذیره؟
‫پاسخ کوتاهم منفیه.
‫گمونم...
‫نه! به نظرم ایده‌ی مزخرفیه...
‫ولی به نظرم قطعا باید امتحانش کنیم.
‫اولین مانعی که جلوی راهمون اومد اینه ‫ که نمی‌تونیم دو تایی اجراش کنیم.
‫نه. یه بخش‌های خاصی رو می‌تونیم، ‫که کردیم.
‫ولی اگه قراره پیش بریم و ادامه بدیم و...
‫- به افراد بیشتری نیاز داریم. ‫- به افراد بیشتری نیاز داریم.
‫نمی‌شه کل اجرای هملت رو با ‫دو بازیگر انجام داد.
‫ممکنه جالب باشه که تصادفا بریم ‫ سراغ ملتی که...
‫که این بازی رو بازی می‌کنن...
‫که رانندگی می‌کنن و مرتکب جرم می‌شن ‫ و کارهای خشن انجام می‌دن...
‫و ازشون بپرسیم که علاقه‌ای به ‫این کار دارن یا نه.
‫حواست باشه! یه نفر اومده. ‫یکی داره میاد سمتمون.
‫کجا؟ عه سلام. شاید بخواد توی اجرامون باشه.
‫خب گوش کن.
‫ما قراره سعی کنیم یه اجرا داشته باشیم. ‫یه تئاتر.
‫تئاتر شکسپیر.
‫هی، آهای. نه! وای!
‫اومد که پودرمون کنه.
‫بازیگرانی که...
‫در نمایش شکسپیر بازی می‌کنن.
‫اینجا توی جی‌تی‌ای.
‫دیوانه‌ای، نه؟
‫آره. آره یکم.
‫یکم روانیم. یکم.
‫منو کشتی.
‫- نه، تو منو کشتی کوئلو. ‫- آره.
‫احساس می‌کنم داریم ‫به یه نتیجه‌ای می‌رسیم.
‫خیلی مستعد خشونته.
‫حس می‌کنم داریم پیشرفت می‌کنیم.
‫نه، نمی‌کنیم.
‫خیلی‌خب. خیلی خیلی سخت‌تر از ‫چیزیه که فکر می‌کردم.
‫بی‌عقلیه؟
‫دیوانگیه.
‫بذار بگم، بهتره بریم...
‫توی آپارتمان استراحتی چیزی بکنیم؟
‫آره، فکر خوبیه.
‫بذار برم داخل.
‫شاید یه...
‫عه. درخواست دوستی از کوئلو دارم.
‫- کوئلو؟ ‫- عمرا.
‫چرا دعوتش نمی‌کنی آپارتمانت؟
‫بیا! بیا!
‫- قرار نیست بکشتمون که؟ ‫- نه، نه، نه.
‫آره، بیا داخل!
‫نه، پورن نه. پورن نه.
‫پورن نه، نه.
‫داریم مستندی درست می‌کنیم...
‫درباره‌ی من که دارم سعی می‌کنم ‫یه تئاتر شکسپیر تولید کنم.
‫مارک قراره یکم از شکسپیر نقل قول کنه...
‫که صرفا نشون بده قراره چیکار کنیم.
‫کوئلو. ببین منو.
‫«فردا و فردا و باز هم فردا...
‫«با این گام‌های ناچیز، ‫ روز به روز می‌خزد.»
‫«و همه دیروزهای ما، نادانان را به ‫ مرگی غبارآلود رهنمون شده‌اند.»
‫«خاموش شو، خاموش شو، ای شمع کوتاه‌عمر.»
‫«زندگی سایه‌ای گذراست.»
‫«بازیگری بیچاره که ساعتی بر صحنه ‫ خرامان می‌رود و پریشان می‌شود...»
‫«و سپس دیگر شنیده نمی‌شود.»
‫«داستانی‌ است که دیوانه‌ای روایت می‌کند...»
‫«پر از هیاهو و خشم...»
‫«بی‌آنکه معنایی داشته باشد.»
‫رفت؟
‫- آره، رفت. ‫- خیلی‌خب.
‫رفت بیرون.
‫به نظرتون... باید روی چیزیمون ‫کار کنیم بچه‌ها؟
‫یعنی نحوه‌ی اجرامون؟
‫نمی‌دونم، یعنی من واقعا...
‫باید بگم مارک، من...
‫به نظر من خیلی قشنگ بود.
‫به نظر من واقعا حرف نداشت. ‫جدی می‌گم.
‫با پنج‌وتدی یامبیک پیش نرفتم. ‫شاید از اینش خوشش نیومد.
‫آره، گور باباش. نه. ‫شاید ناب‌گرا بود.
‫کسی واقعا...
‫قراره سخنرانی شکسپیری یاد بگیره...
‫و بیاد جلومون مصاحبه کاری بده؟ ‫یعنی...
‫با برداشتی که از مردم اینجا داریم، ‫واقعا...
‫به نظرتون چنین اتفاقی رخ می‌ده؟
‫خب احتمالا یه نمودار ون از...
‫ملتی که جی‌تی‌ای بازی می‌کنن و ‫ملتی که شکسپیر رو دوست دارن هست...
‫که اعضای مشترکشون خیلی کوچیکه.
‫خوب می‌شه اگه صرفا دو نفر آدم ادایی نباشن.
‫آره.
‫دو تا سفیدپوست تقریبا چهل ساله.
‫شاید بتونیم توی ساحل مثلا همین‌جا...
‫یه ویدئوی استخدامی‌ای چیزی بسازیم.
‫آره... جای قشنگیه.
‫آره!
‫و می‌تونیم درواقع... ‫آره، می‌تونیم یه چیزی ضبط کنیم.
‫- فیلمسازمون رو هم اینجا داریم دیگه. ‫- آره.
‫می‌تونیم یه ویدئو ضبط کنیم و ‫ بذاریمش توی اینترنت...
‫و ملت می‌تونن ببیننش و بهش واکنش نشون بدن.
‫آره، بیا بکنیم.
‫- خیلی‌خب، دوربین رو آماده کن. ‫- باشه.
‫- خیلی‌خب. ‫- صبر کن، خیلی‌خب، بذار...
‫آره. بیا دوربین رو آماده کنیم.
‫خیلی‌خب، راضی‌ایم؟ خوبه؟ راضی هستیم؟
‫- آره، آره. ‫- ضبط کن. بیا الان ضبط کنیم.
‫آره؟ باشه. باشه.
‫وای. دنبال توئن؟ داری می‌کشیشون مارک؟
‫آره، آره، آره. ‫من جلوشون رو می‌گیرم. جلوشون رو می‌گیرم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫برای اولین بار داریم تئاتری از هملت ‫ رو اجرا می‌کنیم.
‫قراره همین‌جا در نکسن جن جی‌تی‌ا‌ی آنلاین ‫ در لس سانتوس باشه...
‫و به دنبال بازیگریم.
‫پس اگه همیشه دنبال این بودین...
‫که مزخرفات شکسپیر رو روی ‫ صحنه‌ی مجازی بلغور کنین...
‫بیایین و مصاحبه بدین.
‫مشخصاتش این پایینه.
‫کیر توش. پلیس می‌خواد جلومون رو بگیره.
‫هنر رو نمی‌شه متوقف کرد مادرقحبه‌ها.
‫وای کیر توش.
‫وای. من رو کشتن.
‫من رو هم کشتن.
‫کیر توش.
‫وای. واقعا دارن میان پایین. ببین.
‫گروه ضربت طنابی.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫وای.
‫از این بالا قشنگه، نه؟
‫[روز اول مصاحبه‌ها]
‫واقعا خیلی خفنه. یعنی...
‫ماشین رو همون‌طور که می‌بینی ‫همون پایین پارک کردم.
‫عه، خوبه.
‫- آره... ‫- ماشین منه! ماشین منه!
‫- خب آره. ‫- صرفا گفتم بگم.
‫- تغییرش دادی که من بتونم برونمش. ‫- آره، می‌دونم.
‫ولی خواستم همه بدونن که ماشین ‫خفن مال منه درواقع.
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونی، نمی‌تونم که...
‫توی دنیای واقعی پریوس دارم.
‫خیلی‌خب، ببینیم دیگه کی اومده.
‫یه نفر به اسم اف‌کن776 توی جلسه‌مون هست.
‫آره، و دیگه کی هست؟
‫دی‌جی‌فیل89.
‫چند نفر حضار داریم بچه‌ها.
‫- چند نفر حضار داریم. ‫- شخصیت‌های خود بازین.
‫نگران اون‌ها نباش.
‫فقط دو نفر هستن که... ‫ای وای. اف‌کن776 لفت داد.
‫- وای! ‫- تف توش!
‫- اف‌کن خوشش نیومد. ‫- خیلی‌خب.
‫خب گمونم... قبول نکرد دیگه.
‫خیلی‌خب. خوب پیش نمی‌ره.
‫می‌شه... می‌شه یه ثانیه بهم وقت بدی؟
‫خیلی دستشویی دارم. ببخشید.
‫آره، آره، آره.
‫- اشکالی نداره. ‫- باشه، الان برمی‌گردم.
‫خب چه خبرها مارک؟
‫کارهای ناراحت‌کننده‌ای نکردی؟
‫آره، واسه یه مراسم خاکسپاری ‫ باید می‌رفتم هلند.
‫عه، تسلیت می‌گم.
‫آره چیزی نیست. عمه‌ام بود.
‫- می‌دونی دیگه، یکم... ‫- آره.
‫یکم دنگ و فنگ دارن دیگه، این مراسمات. ‫مخصوصا الان.
‫آخرین فامیل خونیمون بود که زنده بود.
‫جدا؟
‫- آره. ‫- وای.
‫آره دیگه...
‫آره، فقط من موندم دیگه.
‫وای مارک. متاسفم جدی.
‫آره اشکالی نداره. هر چی دوست داری بگو.
‫ولی به نظرم بخاطر همینه که...
‫این همه‌گیری و قرنطینه و این چیزها ‫یکم واسم سخت بودن.
‫به نظرم کلی از آدم‌ها دایره آدم‌های ‫اطرافشون به خانواده‌شون محدود شده.
‫و من هم خانواده‌ای نداشتم.
‫و همدمی هم ندارم، بچه هم ندارم و می‌دونی...
‫همیشه خیلی بازی می‌کردم، ‫ولی از زمان قرنطینه بیشتر بازی می‌کنم...
‫چون کاریه که هم می‌تونی تنهایی انجام بدی...
‫یا هم می‌تونی مثل الانِ ما با بقیه ‫ مردم اینترنتی ارتباط برقرار کنی...
‫حتی اگه مثلا، برنامه‌های اجتماعیتون ‫ خیلی با هم جور نباشه.
‫چنین چیزی.
‫کسی میاد؟
‫- کسی؟ ‫- به نظر نمیاد.
‫فقط دو نفر بودن، یکیشون رفت...
‫و اون یکی هم یعنی دی‌جی‌فیل... ‫تا الان جوابی نداده.
‫- صبر کن، دی‌جی‌فیل اونه؟ ‫- وای.
‫خیلی‌خب. دی‌جی‌فیل؟ سلام. تویی؟
‫خیلی‌خب، حرف نمی‌زنه.
‫مشکل می‌شه اگه...
‫شاید میکروفون نداره.
‫خیلی‌خب، داره میاد.
‫ببین. دی‌جی‌فیل، بهمون شلیک نکن. ‫لطفا بهمون شلیک نکن.
‫آره.
‫- خواهشا بهمون شلیک نکن. ‫- کاری نداریم.
‫- وای. خیلی‌خب، خیلی خشن بود. ‫- خیلی‌خب، وای.
‫دی‌جی‌فیل... خیلی از دی‌جی...
‫خیلی‌خب، دی‌جی‌فیل، ‫خواهشا این کار رو با ما نکن.
‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫- سلام.
‫- خیلی‌خب. ‫- سلام. سلام!
‫سلام، دی‌جی‌فیل، آدمی که زدیش ‫داره میاد که بزنتت.
‫اوه، اوه، بذار، دی‌جی...
‫- نه، نه، نه، دی‌جی، بذار من... ‫- خیلی‌خب.
‫بیا این یارو رو بکشیم چون می‌خواد ‫دی‌جی‌فیل رو بزنه.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫باید بکشیمش یا می‌شه که...
‫- گمونم. ‫- وای.
‫- ببخشید، ولی... ‫- سم، الان...
‫با لگد طرف رو بیهوش کردی...
‫- هوی، منو زدی! خیلی‌خب. ‫- ببخشید. متوجه شدم.
‫ببخشید ولی...
‫گمونم با لگد زدن پشت پاش کشتیش.
‫چطور این کار رو کردی؟
‫فقط خیلی هیجان زده بودم که ‫یه نفر ممکن بود بخواد...
‫دی‌جی‌فیل، پیاممون رو گرفتی؟
‫احتمالا فیلمی که سم درست کرد ‫ و پخش کرد رو دیدی؟
‫- دیدم، واسه همین... ‫- یه فیلم استخدام پخش کرد.
‫- بیا. بفرما. ‫- آره، کاملا.
‫سعی می‌کنم اینجا یکم کنترل به دست بیارم.
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫خیلی جی‌تی‌ای بازی نکردی؟
‫نه خیلی. نه خیلی.
‫- باشه. ‫- نه.
‫مدیربرنامه‌ی نویسنده‌ها و مادر هستم، ‫ و عاشق هملتم.
‫و به نظر این تنها فرصتمه که...
‫در حال حاضر بتونم واسه هملت مصاحبه بدم.
‫که وارد جی‌تی‌ای برادرزاده‌ام بشم.
‫- وای. ‫- باشه.
‫وای. یه نفر جدا جواب داد مارک.
‫خیلی‌خب، باشه. سلام دی‌جی‌فیل.
‫سعی می‌کنم یه نمای خوب از شما داشته باشم.
‫«آنچه کرده‌ام که شاید سرشت، شرافت ‫ و آرامش تو را آزرده،
‫اینجا اعلام می‌کنم که از سر دیوانگی بود.
‫آیا هملت به لائرتس ستم کرد؟
‫هرگز هملت چنین نکرد.
‫اگر هملت از خود بیگانه شود...
‫و آن هنگام که خود نیست، ‫به لائرتس ستم کند...
‫پس این کار از هملت سر نزده است.
‫من این چالش را با آغوش باز می‌پذیرم ‫و همچون برادری صادقانه مبارزه می‌کنم.
‫«شمشیرها را بیاورید. بیایید.»
‫«بیا...»
‫«یکی برای من.»
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫بوم، بوم!
‫وای. زدی منو.
‫دی‌جی‌فیل با شات‌گان من رو زد.
‫جالبه که از دید ملت چقدر خنده‌داره...
‫وقتی هم رو با تیر توی این بازی می‌زنن.
‫بیا زود، بیا بریم سراغ کلادیوس.
‫عالی بود نه؟ به نظرم خیلی خوب می‌تونه...
‫- اگه قرار باشه جنسیت‌ها رو عوض کنیم. ‫- آره، قطعا.
‫یعنی می‌تونه لائرتس خیلی خوبی بشه به نظرم.
‫- آره. ‫- بیا بریم...
‫بیا یهویی بریم پیشش، ‫بیا سوپرایزش کنیم...
‫و یهویی بگیم «گوش کن هی، ‫می‌خوایم استخدامت کنیم.»
‫هی، هی، هی، ببین کیه!
‫دی‌جی‌فیل...
‫یا نمونی، حالت چطوره؟
‫نه، نمونی نیست.
‫چی؟
‫نه، اون عمم بود.
‫- عمه‌ات؟ ‫- آره.
‫با عمه‌ات چیکار کردی؟
‫خب... من الان سرکارم...
‫و اون داره برمی‌گرده لندن.
‫یعنی نمی‌تونه که...
‫در آینده از اکانتت استفاده کنه؟
‫متاسفانه.
‫وای.
‫[روز دوم مصاحبه‌ها]
‫خب حدسی بخوایم بگیم، ‫می‌دونی چند نفر میان؟
‫گفتی یه سری ناشناس از اینستاگرام میان؟ ‫آره؟
‫خب آره. گفتم.
‫ولی...
‫- ولی... ‫- رسیدیم. مارک اونجاست.
‫- خب منتظریم که... ‫- یه نفر دیگه، آره؟
‫آره، واسه نورا که یه نقش‌آفرین جی‌تی‌ایه.
‫خیلی جذاب به نظر می‌رسه.
‫- اومدی. ‫- سلام!
‫سلام!
‫خوش اومدی. به این دیوانگی ‫ که قراره بکنیم خوش‌ اومدی دیگه.
‫توی کار خرده‌فروشیم دیگه یعنی... ‫توی خرده‌فروشی کار می‌کنم...
‫و خیلی باکلاس نیست دیگه. ‫درواقع ازش متنفرم.
‫و خیلی دوست داشتم که بازیگری بکنم.
‫درواقع کلاس نهم هم هملت رو اجرا کردم.
‫جدا؟
‫باشه.
‫«در تب و جنون سوخته‌ام.
‫آه، وای بر من ‫که آنچه را دیده‌ام، دیده‌ام...
‫«و اکنون آنچه را می‌بینم، ببینم!»
‫- خیلی خوب بود! ‫- می‌شه بگم که یعنی...
‫واسه کسی که رسما فقط خوندتش و...
‫خیلی خیلی قشنگ گفتیش.
‫مرسی.
‫- آره! ‫- آره.
‫سلام.
‫وای! خیلی...
‫ورود جالبی بود.
‫درسته!
‫سلام نمو، چطوری؟
‫سلام.
‫عجب استایل خفنی داره.
‫مرسی. یه...
‫برداشت مدرن از مرکوتیوئه.
‫خیلی‌خب عالیه. خوشم اومد.
‫می‌تونی شاه صدام کنی.
‫تا حالا پیش نیومده واسه ‫یه نمایش مصاحبه بدم.
‫[شاه - نمو164]
‫تا حالا توی عمرم توی نمایش‌های ‫ شکسپیر نبودم.
‫خب من تیلی‌ام. اصالتا اهل کامبریام.
‫[تیلی - تیلی‌سیل]
‫عصر همگی بخیر. من سم هستم.
‫[سم - هیری‌سموث]
‫ولی این روزها... این روزها نقش اصلیم...
‫پدرخانه‌دار تمام وقته.
‫خب اسمم گرثه. اسم اینترنتیم تورکوماسه.
‫از بچگیم خوره‌ی بازی و شکسپیرم.
‫[گرث - تورکوماس]
‫توی اینترنت آدم اصلا نمی‌دونه ‫یکی چه شکلیه...
‫ولی چهره‌ام خوراک رادیو‌ئه و ‫ صدام خوراک نمایش بی‌صدا.
‫و اصلا قرار نبود نقش عاشقانه‌ای بازی کنم.
‫آشپز خیلی خفنیم.
‫[جری - میستری‌فدورا]
‫درواقع یه کباب‌زن برجسته در تودر بودم.
‫و چند سالی توی کاخ همپتون کورت...
‫در آشپزخانه‌ی سلطنتی گوشت کباب می‌کردم.
‫خب چرا خودم رو معرفی نکنم؟ ‫حتما. من جن هستم.
‫[جن - پرونس‌نس]
‫اگه اهل بازی‌های دیگه باشین توی ‫ اوورواچ من رو به اسم «فاراح» می‌شناسن.
‫- وای! ‫- عمرا!
‫- آره، پس... ‫- عمرا!
‫وای. خیلی پیش اومده با موشک‌هات ‫ از آسمان من رو بکشی.
‫«من روح پدرت هستم...»
‫»محکوم به آنکه تا مدتی معین، ‫در شب‌ها سرگردان بمانم...»
‫«و در روز، در آتش‌ها روزه‌دار و دربند باشم.»
‫«بدرود، اکنون از اینجا برو.»
‫«کرم شب‌تاب نوید سحر می‌دهد...»
‫«و نور بی‌اثر خود را آهسته محو می‌کند.»
‫«بدرود.»
‫«بدرود، بدرود.»
‫«مرا به خاطر بسپار.»
‫- وای! محشر! ‫- خوب بود!
‫وای!
‫- آخرش خودکشی کرد؟ ‫- وای!
‫و یه آدم ناشناس توی جلسه هست که...
‫می‌خواد بهمون ملحق بشه، ‫که ببینیم چطور پیش می‌ره.
‫گمونم خودشه که اومد.
‫لباس آدم‌فضایی پوشیده.
‫- پارتب‌موس‌میر. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫- اومد! وای. ‫- عالیه.
‫- ماشین خوبی داره. ‫- عجب! ببین طرف رو.
‫- سلام رفیق! ‫- وای.
‫- قراره... ‫- عاشق لباسشم.
‫- باهاش دوست بشیم؟ ‫- خیلی باحاله.
‫ما داریم تئاتر هملت رو اجرا می‌کنیم...
‫و امروز مصاحبه کاری داریم.
‫پس اگه می‌خوای می‌تونی بیای مصاحبه بدی.
‫- یا صرفا می‌تونی تماشا کنی. ‫- آره.
‫- می‌خوای مصاحبه بدی؟ ‫- وای!
‫- می‌خوای مصاحبه بدی؟ ‫- با کونم خوشگله!
‫آره، با کونت مصاحبه بده! باشه.
‫سخنرانی‌ای... سخن... ‫سخنرانی‌ای از شکسپیر بلدی؟
‫- می‌خوای چیکار کنی؟ ‫- آره.
‫- دست توی دماغم می‌کنم و مواد می‌زنم. ‫- خیلی‌خب.
‫این‌طوری. بعد تو من رو بزن. ‫الان بزن. بیا.
‫عوضی... دندونم رو شکستی. ‫حالا باید دندون طلا بخرم.
‫خیلی‌خب، پارتب.
‫پارتب، می‌خوای سخنرانی شکسپیرت رو بگی؟
‫چیزی پیدا نکردم. نمی‌دونم چطوری پیدا کنم.
‫گوش کن، تا وقتی توی گوگل یکی پیدا کنی...
‫لیزی، می‌خوای تو امتحان کنی؟
‫مرسی که صبوری لیزی.
‫اشکالی نداره. خوبم.
‫لیزی، می‌شه یکم از خودت واسمون بگی لطفا؟
‫یا وفداگ، یا هر اسمی که ‫ دوست داری صدات کنیم.
‫سلام. آره، من، من لیزیم ‫ و توی بازیم وفداگ هستم.
‫[لیزی - وفداگ]
‫و یه بازیگر و صداپیشه‌ام.
‫و توی لندن زندگی می‌کنم...
‫لندن، وای!
‫هیس، هیس، هیس!
‫- بگو. ‫- خیلی‌خب.
‫«کار ما بیش از حد خون‌بار ‫به نظر خواهد رسید، کایوس کاسیوس...»
‫«اگر سر را جدا کنیم ‫و سپس اندام‌ها را تکه‌تکه کنیم...»
‫«چون خشمی در مرگ ‫و حسادتی پس از آن خواهد بود...»
‫«و آنتونی چیزی جز یکی از ‫اندام‌های سزار نیست.»
‫«بیایید او را با شجاعت بکشیم، ‫اما نه از سر خشم.»
‫«کایوس، ما همگی ‫در برابر روح سزار ایستاده‌ایم...»
‫«و در روح آدمی، خونی نیست.»
‫«آه، کاش می‌توانستیم به روح سزار برسیم ‫بی‌آنکه پیکرش را تکه‌تکه کنیم...»
‫«اما حیف...»
‫«سزار باید برایش خون بریزد.»
‫قشنگ بود. عالی بود. محشر.
‫خیلی باحال بود. خیلی خفن بود. ‫خفن بود نه؟
‫آره، جذبم کردی، جذبم کردی راستش...
‫تمرکزم رو جذب کردی. من اختلال حواس ‫دارم و نمی‌تونم تمرکز کنم...
‫ولی در واقع تونستی کاری کنی ‫ که روت تمرکز کنم.
‫- وای خیلی... ‫- من هم اختلال خواس دارم. ایول!
‫واقعا؟
‫خیلی خوبه. خیلی بازخورد خوبی بود.
‫- بازخورد محشری بود. ‫- بازخورد عالی‌ای بود.
‫هر وقت که حاضر بودی پارتب.
‫چون اصلا خبر نداریم کی ممکنه ‫یه نفر بیاد که مزاحممون بشه.
‫پس می‌گم شروع کن. ‫هر کاری بخوای می‌تونی بکنی.
‫سخته. انگلیسی من خیلی... نه، نه.
‫[پارتب‌موس‌میر]
‫می‌شه یه چیزی بگم پارتب؟ ‫انگلیسیت حرف نداره.
‫می‌شه بپرسم اهل کجایی پارتب؟
‫- انگلیسیت حرف نداره. ‫- می‌شه بپرسم اهل کجایی؟
‫خب اصالتا اهل تونسم.
‫عربم. ولی نیمه فنلاندیم.
‫نیمه فنلاندی و نیمه تونسی؟
‫- آهان باشه. ‫- خوبه.
‫می‌شه فقط...
‫درحالی که مثلا داری رقصت رو انجام می‌دی، ‫مثلا بگو...
‫«بودن یا نبودن، مسئله این است.»
‫خیلی‌خب... خوبه.
‫باشه.
‫اگه اشکالی نداره خودم یه چیزی دارم که بگم.
‫می‌تونم...
‫قرآن تلاوت کنم.
‫یکم از قرآن تلاوت کنی؟
‫اگه بخشیش رو...
‫اگه بخشیش رو حفظی خوشحال می‌شیم بشنویم...
‫و اگه واکنش فیزیکی‌ای هم واسش داری.
‫آمین.
‫بدرود دوستان. آره.
‫- قشنگ بود. ‫- قشنگ بود.
‫مرسی پارتب.
‫خیلی ممنون.
‫آره، من دیپو‌ ام. دالا101
‫[دیپو - دالا101]
‫به وسیله مارک با اینجا آشنا شدم...
‫چون هر روز دوشنبه باهاش فوتبال بازی می‌کنم.
‫باشه، هر وقت حاضر بودی. عجله نکن. بگو.
‫«نه، یاگو، پیش از آن‌که ‫شک کنم، باید ببینم...»
‫«و آن گاه که شک کنم، باید اثبات شود.»
‫«و با آن اثبات...»
‫«چیزی جز این باقی نمی‌ماند...»
‫«رهایی آنی از عشق...»
‫«یا حسادت.»
‫وای! وای!
‫عالی!
‫خب، گمونم این مناسبت شامپاین می‌طلبه دیگه؟
‫گمونم. وای. یعنی... یعنی...
‫خیلی از چیزی که فکر کردم بهتر پیش رفت. ‫صادقانه نظر می‌دم.
‫یعنی استاندارد انقدر بالا بود. ‫خیلی مسخره بود.
‫دیپو حرف نداشت. آره. آره.
‫فکر می‌کنم، یه جورهایی فکر می‌کنم...
‫باید نقش هملت رو بازی کنه.
‫چیزی که در مورد دیپو خیلی دوست دارم...
‫اینه که خیلی کنترل بالایی روی صداش داره...
‫آره.
‫یعنی به آرامی حرف می‌زنه، ‫ولی توی صداش قدرت داره.
‫یه جورهایی خیلی در مرکز بود و... ‫ما رو جذب می‌کرد.
‫یعنی ملت دورمون جمع می‌شدن، مارک.
‫آره، یعنی چی اصلا؟
‫آره یعنی، باورم نمی‌شه. ‫و خیلی هم خوب بودن.
‫خیلی... باشه.
‫داریم شروع می‌کنیم.
‫- گاهی‌اوقات یکم طول می‌کشه. ‫- آره.
‫پینی، رازهای خلوتگاهمون رو پخش نکن لطفا.
‫وای! ایول!
‫می‌خوام ببینم چه فکری می‌کنین ‫اگه می‌اومدیم اینجا...
‫به عنوان یه ورود...
‫- چطوری می‌شد. ‫- خوشحالم می‌بینمت رئیس.
‫وای. اونجا نوشتی السینور.
‫آره.
‫چطوری؟
‫چون می‌تونی اسم سازمانت رو عوض کنی.
‫آهان! این خیلی... خفنه رفیق.
‫- خیلی خفنه. ‫- چه خبر؟
‫و 250 هزار دلار هزینه‌اش بود می‌دونی. ‫به نظرم ارزشش رو داره.
‫هی رفیق!
‫خیلی‌خب بچه‌ها، آره.
‫[اولین تمرین]
‫اینجا دفترمه. بفرمایید نوشیدنی بخورید.
‫اگه خواستید اینجا شراب هست.
‫کسی داره سعی می‌کنه دفتر رو منفجر کنه؟
‫من تصمیم گرفتم شکسپیر رو مست اجرا کنم.
‫باشه. وای. دیپو، کم بخور! خیلی‌خب...
‫می‌شه بپرسم هاکلین90 کیه؟
‫قراره واسه تمرین بهمون ملحق بشه؟
‫- خیلی‌خب. ‫- همون شخصی که شورت قرمز داره.
‫وای. همه دارن میان اینجا مست می‌کنن.
‫دیپو! باید هوشیار بشی رفیق!
‫دیپو خیلی مست شده!
‫قراره توی هملت نقش‌آفرینی کنی.
‫وای. خیلی‌خب.
‫می‌شه من هری‌ پاتر باشم؟
‫هری‌ پاتر؟ باشه.
‫نیست؟
‫هری پاتر توی هملت نیست؟
‫نه، هری پاتر توی هملت نیست.
‫توی این نسخه نیست.
‫می‌خوای بیای و یه اجرا از هملت رو ببینی؟
‫الان راستش وقت ندارم.
‫منطقیه.
‫خیلی‌خب، منطقیه. همین‌طوری ‫ادامه بدیم؟ خوبه؟
‫آخه همین‌طوری یه گند الکی که نیست دیگه... ‫امتحان کنیم؟
‫- بذار... ‫- همین‌طوری پیش بریم؟
‫همه یه نسخه از نمایش‌نامه‌ی اصلاح شده دارن؟
‫راستش واقعا خیلی هیجان دارم.
‫یعنی هرکسی که اینجا نقش داره ‫واقعا خیلی استعداد داره...
‫و واقعا خوشحالم که توش نقش دارین.
‫و در مورد موضوع محافظت کلی...
‫می‌دونم یکم عجیبه که هملت رو ‫ توی جی‌تی‌ای اجرا کنیم...
‫می‌خوایم که تمام فضاهای تمرینمون ‫یه جای امن و راحت باشن.
‫آره، مثلا وقتی که آدم تیر می‌خوره ‫ یا چیزی، می‌دونی دیگه.
‫«هوا تند و سوزناک است.»
‫[پرده‌ی اول، صحنه‌ی چهارم، روح]
‫«الان چه ساعتی است؟»
‫«گمان می‌کنم هنوز به دوازده نرسیده.»
‫«به من گوش کن.»
‫«گوش می‌سپارم.»
‫«زمان من به‌زودی فرا می‌رسد...»
‫«که باید خود را به شعله‌های گوگردین ‫و عذاب‌آور بسپارم.»
‫«تمام خاطرات و ثبت‌های بیهوده، ‫تمام گفته‌های کتاب‌ها...»
‫«تمام اشکال، تمام نقش‌های ‫ گذشته که جوانی...»
‫«و تجربه در ذهنم ثبت کرده‌اند، ‫ خواهم زدود...»
‫فردداگ. نه، نه، نه!
‫نکشش. هملته.
‫هی! ای بابا...
‫- فردداگ! ‫- ای وای.
‫تف توش... یعنی چی.
‫- فردداگ کثافت! ‫- عوضی آشغال!
‫و این چیزها رو حین پروسه باید کشف کنیم...
‫و حین پروسه‌ی تمرین کشفشون می‌کنیم...
‫لحظه‌هایی که خطرناکن و ممکنه ‫جریانش مختل بشه...
‫یعنی یه نفری گندی بزنه یا چنین چیزی.
‫دیپو، ببخشید که مزاحمت شدن.
‫«کاش این پیکر سخت و زمخت، آب می‌شد، ‫می‌گداخت و به شبنم بدل می‌گشت!»
‫«یا کاش ازلی جاویدان فرمانی ‫بر منع خودکشی صادر نکرده بود!»
‫[پرده اول، صحنه‌ی دوم، خودگویی اول هملت]
‫«ای خدا! ای خدا!»
‫«چه‌قدر همه چیز این دنیا خسته‌کننده، ‫کهنه، پوچ و بیهوده به نظرم می‌رسد!»
‫آره، خوبه. غریزه‌ی خوبی داری دیپو.
‫وقتی فکر جدیدی به ذهنش میاد...
‫وقت خوبیه که حرکتی یا بازخورد ‫فیزیکی‌ای اضافه کنی که روش تاکید کنی.
‫درواقع الان تمرکز روی بخش فنی ‫ داستان خیلی مهم‌تره.
‫- خیلی‌خب، باشه. ‫- حتما.
‫سخته که...
‫که هر نوع جریانی پیدا کنم.
‫بفرما.
‫«مدتی است که نمی‌دانم چرا...»
‫ببخشید. عالیه!
‫ولی اگه خودت رو نکشی بهتره.
‫ازشون چی می‌خوای؟
‫صرفا می‌خوای که بیان؟
‫باید رضایت کله‌گنده‌ها رو جلب کنیم.
‫تئاتر ملی عزیز...
‫سلام. آره. می‌شه با رئیس بخش ‫ دیجیتال حرف بزنم؟
‫آره، آره.
‫آره، سم کرین هستم.
‫سم کرین.
‫آره، نه، نه، نه، گفته بود باهام تماس ‫ می‌گیره، و نگرفته، واسه همین...
‫ماشین خوبیه. خیلی باحاله.
‫شاید بتونیم اوایل اجرا رو بازی کنیم.
‫این پایین، وقتی میای این پایین ‫به ایستگاه مترو می‌رسی.
‫یعنی قطار مثل مترو؟
‫و اون قسمت‌هایی که مثلا می‌گه «کی آنجاست؟»
‫ممکنه که مثلا یه قطار مترو باشه ‫که میاد می‌دونی...
‫گمونم یه فضای خاصی داره.
‫آهان، باشه. مرسی. خداحافظ.
‫قطار شلوغ بهانه‌ای نیست که رفتار زشتی...
‫یکم مثل کانادا واتره.
‫آره گمونم کل قضیه...
‫وای!
‫دیپو اومد.
‫راستش تا حالا اصلا اینجا نیومدم. ‫خیلی خیلی...
‫- باحاه. واقعا قشنگه. ‫- من هم نیومدم.
‫در حالی که اینجا همه...
‫و می‌دونی چیه، بذار فقط بگم...
‫می‌دونی، کیفیتی که به عنوان ‫ هملت داری واقعا خاصه.
‫خوبه. مرسی بچه‌ها. ممنونم. ممنونم.
‫ولی خواستم بیام و باهاتون در مورد...
‫در مورد چیز حرف بزنم...
‫که واقعا...
‫از کاری که تا الان کردیم لذت بردم و ‫ خیلی خوش گذشته...
‫که هملت رو به این شیوه بررسی کنیم.
‫در زندگی واقعیم به عنوان یه انسان واقعی...
‫موفق شدم که اخیرا شغلی به دست بیارم.
‫گمونم داره برنامه‌ریزی زمانیش و ‫ این‌ها تازه به دستم می‌رسه.
‫و گمونم نمی‌رسم که هملت رو...
‫همراه اون انجام بدم.
‫یعنی فکر نمی‌کنم وقت لازمش ‫ رو داشته باشم که...
‫نقش هملت رو توی این تئاتر اجرا کنم.
‫- نظری؟ پرسشی؟ سوالی؟ ‫- درسته..
‫درسته، خب... این یکم کارمون ‫ رو کند می‌کنه...
‫ولی می‌تونیم یه کاریش بکنیم.
‫ولی صرفا محض اطمینان، ‫وقت نداری نقش هملت رو اجرا کنی...
‫ولی وقت داری یه نقش کوچیک‌تر رو اجرا کنی؟
‫آره، آره، حتما.
‫یعنی اگه نقش کوچیک‌تری باشه ‫که شما داشته باشین...
‫خب ممنون که بهمون خبر دادی. ‫کاملا درک می‌کنیم.
‫بابت شغل واقعیت تبریک می‌گم.
‫زندگی واقعیم!
‫آره، کاملا، کاملا درک می‌کنیم.
‫همون‌طور که گفتم، می‌دونی، اگه...
‫اگه کسی هم می‌خواست ما رو استخدام کنه ‫قبول می‌کردیم، ولی آره دیگه...
‫عالی بود. واقعا واقعا واست خوشحالم رفیق.
‫خیلی... باحال بود.
‫مرسی. وای. این... ببخشید، ‫ کاملا از بحث خارج بود.
‫- قطار واقعیه؟ ‫- آره، آره...
‫خیلی حرکت کیری‌ایه که برم ‫ سوار قطار بشم و برم؟
‫چون... اصلا آخه کجا می‌ره؟ یعنی... ‫خیلی‌خب.
‫اصلا مطمئن نیستیم، ولی می‌دونی چیه؟
‫راستش نکته خوبی به نظر می‌رسه، ‫چون مثلا...
‫اگه قرار نیست نقش هملت رو بازی کنی ‫ دیگه دلیلی نداره که تمرین کنی.
‫باید دوباره بهش فکر کنیم.
‫آره. ممنون که... ‫حین رفتن بهم شلیک کردی، ولی...
‫نه جدی رفیق. مرسی که بهمون خبر دادی.
‫آره، می‌بینمت دیگه. وای! ‫قطارش صبر نداشت.
‫خب کیر توش دیگه.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره، خب...
‫وای.
‫یکم روی مخه درواقع، چون مثلا...
‫مثلا هیچکس الان در دسترس بودنی ‫ که ما الان لازم داریم رو نداره.
‫دیپو حرف نداشت، یکی از معدود ‫ افرادی بود که...
‫کل دوران پیشمون بود.
‫می‌دونی، بقیه همه یه کار دیگه داشتن.
‫همه‌گیری یه جورهایی داره تموم می‌شه. ‫بیایین امیدوار باشیم.
‫و ملت دارن...
‫شغل واقعی گیر میارن.
‫- آره. ‫- آره.
‫آره خب، یه سری شغل واقعی گیر میارن. ‫ آره.
‫درحالی که ما مشغول انجام...
‫اسمش چیه؟ شغل الکی؟ شغل مسخره؟
‫هر چی که هست، هستیم.
‫آره.
‫داره بهمون یه سرنخی می‌ده، ‫یه نشانه‌ای بهمون می‌ده می‌دونی...
‫دیپو یه شغل واقعی گیر آورده. ‫یه شغل درست و حسابی.
‫آره، یه سرنخی یا نشانه از چی می‌ده؟
‫که این‌ها...
‫که این اصلا چیزی نیست مارک.
‫اصلا چیزی نیست. این...
‫این فقط...
‫یه ایده‌ احمقانه‌ست و...
‫در نهایت قرار نیست جواب بده.
‫که ممکن است باعث تعویق سفر شود.
‫دیپو شغل واقعی گیر آورده. ‫من هم شغل واقعی می‌خوام.
‫کسی اصلا باهام تماس نمی‌گیره. ‫هیچ‌کدوم از تئاترها جوابم رو ندادن.
‫کسی نمیاد.
‫واقعی نیست.
‫آخه، واسه من واقعیه!
‫ببین سم...
‫تو زن داری، بچه داری، ‫داستان‌های دیگه توی زندگیت داری.
‫من ندارم، من هیچ‌کدوم از این‌ها رو ندارم.
‫خودم تنها توی خونه توی قرنطینه نشستم ‫ و هیچ‌کاری نمی‌کنم.
‫شرمنده رفیق.
‫و یکی از معدود کارهایی که تونستم بکنم...
‫که ذهنم رو مشغولش کنم و حواسم رو پرت کنه، ‫این بوده.
‫واسه تو واقعی نیست و حالت بده، ‫و درکت می‌کنم رفیق.
‫چون یکم ضدحاله که دیپو نمی‌تونه بیاد، ‫ولی یه کاریش می‌کنیم.
‫حداقل من تونستم که می‌دونی... ‫یکم از زمانم رو وقف این پروژه کنم.
‫چون اگه نمی‌کردم چیکار می‌کردم؟
‫می‌نشستم و واسه خودم غصه می‌خوردم؟
‫می‌فهمم. ناامیدکننده‌ست.
‫صرفا، نهایت تلاشت رو با ‫ داشته‌هات بکن رفیق.
‫خیلی‌خب، ببخشید رفیق. من... خیلی، آره...
‫چهار هفته وقت داریم.
‫همه در دسترس بودنشون یا در دسترس ‫ نبودنشون رو خوب روشن کردن.
‫گمونم مشکل هملت اینه که عملا ‫کسی که قراره نقش هملت رو بازی کنه...
‫باید واسه تمام تمرین‌ها حاضر باشه.
‫آره.
‫و هیچ‌کس جز من و تو واسه ‫ تمام تمرین‌ها حاضر نیست.
‫باشه.
‫و به نظرم صدام، صدام مناسب ‫این نیست که هملت بشم.
‫و به نظرم صدای تو هست.
‫پس به نظرم تو تنها آدمی هستی که مناسبی.
‫صرفا یه مسئله‌ی کاملا عملیه. وقت کم داریم.
‫گور بابات!
‫اوضاع چطوره؟
‫چند شب گذشته با تلسکوپ مادون قرمز...
‫تصاویر خیلی عجیبی دیدم.
‫البته، نمی‌خوان از موشک‌اندازهای ‫ جدیدشون...
‫روی ژیروکوپتر جدید واتیکان چیزی بدونی.
‫من می‌دونم واقعا چه خبره.
‫سلام...
‫نمی‌دونم.
‫من فقط... فکر نکنم بتونم.
‫تف توش.
‫«بودن یا نبودن، مسئله این است.»
‫«آیا شریف‌تر آن است که در ذهن...»
‫«رنج فلاخن‌ها و تیرهای ‫بخت ستمگر را تاب آوریم...»
‫این کیه؟
‫آهان، توی حالت غیرفعاله.
‫فیلمش رو نشونم بده... یه لحظه.
‫- سخنرانیم رو شنیدی؟ ‫- آره، خیلی خوبه.
‫- نه، دارم از آدم‌های توی بازی می‌‌پرسم. ‫- آهان.
‫- واسش مهم نیست! ‫- واسشون مهم نیست. واسه هیچ‌کس نیست.
‫واسه هیچ‌کس مهم نیست. ‫ از مدیر برنامه خبری نمی‌شه.
‫از چیز خبری نمی‌شه...
‫یه نفر اومد.
‫سخنرانیم رو شنیدی؟ تو رو خدا بهم شلیک نکن.
‫بهم شلیک نکن، بهم شلیک نکن. ‫بهم شلیک نکن. من باهات کاری ندارم.
‫تو رو خدا بهم شلیک نکن.
‫خیلی‌خب، دوباره سخنرانی می‌کنم، ‫مشکلی نداری؟
‫«بودن یا نبودن، مسئله این است.»
‫«آیا شریف‌تر آن است که در ذهن»
‫«رنج فلاخن‌ها و تیرهای ‫بخت ستمگر را تاب آوریم،»
‫«یا در برابر دریایی از مصائب، سلاح برگیریم ‫و با رویارویی، آن‌ها را پایان دهیم؟»
‫«مردن...»
‫کشت من رو.
‫شاید خیلی خوشش نیومد.
‫جنده هستی.
‫نیستم. فقط، خیلی‌خب، فقط دیگه من رو نکش.
‫- جنده‌ای! ‫- می‌شناسیش؟ مال هملته.
‫نمی‌دونم... خوشت اومد یا نه؟
‫کیر توش، گمونم این سخت‌ترین ‫ مصاحبه‌ات بوده باشه.
‫«آیا شریف‌تر آن است که در ذهن...»
‫«رنج فلاخن‌ها و تیرهای ‫بخت ستمگر را تاب آوریم...»
‫«یا در برابر دریایی از مصائب، ‫سلاح برگیریم؟»
‫«و با رویارویی، آن‌ها را پایان دهیم؟»
‫اومد.
‫به نظر من مارک، باید یه جایی ‫ رو پیدا کنیم، نمی‌دونم...
‫که خیلی واسه سخنرانی خفن باشه، ‫که می‌دونین... طراحی خفنی داشته باشه.
‫- یه فکرهایی به سرم می‌رسه. ‫- معلومه.
‫یه سخنرانی خیلی معروفه دیگه؟
‫پس احتمالا جایی رو لازم داریم که ‫ اهمیتش رو نشون بده.
‫- حماسی باشه. ‫- این خوبه. آره.
‫حس خوبی داره. حس خفنی داره. آره.
‫خب اینجا یه امتحانش بکنم؟ ‫حاضرین؟
‫«بودن یا نبودن، مسئله این است.»
‫یه جای دیگه رو امتحان کنیم؟
‫توی فکرم مثلا نورهای نئونیه، ‫مثل آثار باز لورمن.
‫خب گمونم می‌دونی، لباس‌ها...
‫مهمه، مگه نه؟ قراره...
‫بذار امتحان کنم خب؟
‫«بودن یا نبودن، مسئله این است.»
‫اگه کمکی از دست من ساخته بود بگید.
‫ای بابا!
‫آره...
‫از شورت خوشم میاد.
‫آره، حس می‌کنم خیلی درگیر ‫ این احساس شدیم که...
‫یعنی ارتباطم با موضوع اصلی ‫ رو از دست دادم...
‫«آیا شریف‌تر آن است که در ذهن ‫رنج فلاخن‌ها و تیرهای...»
‫سلام.
‫از این یارو خوشم اومد.
‫شاید این یارو یه چیزی داشته باشه ‫که در موردش بهمون بگه.
‫می‌تونیم ازش بپرسیم.
‫داشتیم از مرگ و زندگی حرف می‌زدیم.
‫واسمون سوال بود که نظری داری ‫که بخوای باهامون به اشتراک بذاری؟
‫خب بچه‌ها، می‌خوام باهاتون صادق باشم. ‫تازه از بیمارستان اومدم بیرون.
‫موضوع مهمی نیست، ‫فقط یه پام حین کار شکسته بود و...
‫- پات شکست؟ وای! ‫- آره.
‫پیک موتوریم و پاک شکسته بود. آره.
‫خوب می‌شه؟
‫- نمایش شکسپیر، هملت رو می‌شناسی؟ ‫- آره.
‫و هملت از «بودن یا نبودن» حرف می‌زنه.
‫و ما داریم به اون فکر می‌کنیم، ‫ که معنی واقعیش چیه.
‫واقعا امیدوارم بعدش یه خبری باشه یعنی...
‫یعنی بچه‌ها...
‫می‌خوام باهاتون صادق باشم، ‫به نظرم الان در جایگاه درستی نیستم...
‫که بخوام پاسخ بدم.
‫- آهان. منطقیه. ‫- آره.
‫سوال بزرگیه، نه؟
‫بودن یا نبودن، وجود داشتن یا نداشتن.
‫اگه زندگیت وحشتناک و غمگینه، ‫اگه لذت و عشقی توش نیست...
‫بهتر و شجاعانه‌تره که ایستادگی کنی...
‫مثل یه احمق به زندگیت ادامه بدی...
‫در حالی دائما داره دهنت سرویس می‌شه...
‫و هیچی واست درست پیش نمی‌ره.
‫یا درواقع کار شجاعانه اینه...
‫یا حتی می‌شه گفت کار هوشمندانه ‫و منطقی اینه...
‫که تمومش کنی، چون که...
‫حداقل یکم شان و کرامت واست می‌مونه.
‫خودکشی بیشتر یه کار مردونه‌ست تا زنونه.
‫و اکثر ملت در نقطه‌ای از زندگیشون ‫ به این فکر می‌کنن.
‫دیر یا زود.
‫اینجاست.
‫جایی که آمریکا سرسبز می‌شود.
‫ابرقهرمان بازیافت‌شده، ‫ ارگانیک و فیبری‌پوش...
‫و کاملا تجذیه‌پذیر...
‫صد درصد بادوام و آزادی‌خواه.
‫آره.
‫یه جور میخانه قدیمی اینجا هست.
‫میای؟
‫میام.
‫- اینجا یه مار خونگی هست. ‫- جدا می‌زنم دهنت رو سرویس می‌کنم!
‫گمونم افعی باشه.
‫وای. یه نفر داره کتکت می‌زنه.
‫- احمق! ‫- وای نه.
‫یعنی چی؟ دعوای میخانه‌ای شده!
‫می‌خوام با افعیه بازی کنم.
‫من رو نکش رفیق!
‫نه لطفا!
‫- وای. ‫- افعی سنگیه.
‫بس کن!
‫- وای خدا. ‫- آره، بزرگه.
‫ببین چه چاقه.
‫«بودن یا نبودن، مسئله این است.»
‫«آیا شریف‌تر آن است که در ذهن...»
‫«رنج فلاخن‌ها و تیرهای ‫بخت ستمگر را تاب آوریم...»
‫«یا در برابر دریایی از مصائب، ‫سلاح برگیریم.»
‫«و با رویارویی، آن‌ها را پایان دهیم؟»
‫پلیس‌ها اومدن.
‫«مردن...
‫خوابیدن، و بس.»
‫«و با خوابی، بگوییم که دل‌آشوبی ‫ را به پایان می‌رسانیم...»
‫«و هزاران شوک طبیعی ‫که جسم وارث آن‌هاست.»
‫«به کمال عابدانه آرزو شدن، مردن، خوابیدن.»
‫«خوابیدن. شاید خواب دیدن. ‫آری، این‌جاست که مشکل است.»
‫واسه اتوبوس پول می‌خوام.
‫واسه غذای گربه پول می‌خوام!
‫«زیرا در آن خواب مرگ، ‫چه رویاهایی ممکن است بیایند...»
‫«زمانی که ما این حلقه فانی را کنار بگذاریم، ‫باید به ما وقفه بدهد.»
‫«این است احترامی که باعث می‌شود زندگی ‫ پر از مصیبت آن‌چنان طولانی شود...»
‫«زیرا که چه کسی شکنجه‌ها و تمسخرهای ‫ زمان را تحمل خواهد کرد...»
‫«ظلم ستمگر، اهانت انسان مغرور را...»
‫«دردهای عشق تحقیرشده را، تاخیر قانون را...»
‫«و دهن‌کجی‌هایی که شایسته‌ی صبور ‫ از افراد نالایق می‌بینند...»
‫«زمانی که خود می‌تواند با یک ‫قلاب ساده آرامش خود را فراهم کند؟»
‫«چه کسی بارهای سنگین را تحمل خواهد کرد...»
‫«که زیر بار زندگی خسته‌کننده غرغر کند ‫و عرق بریزد...»
‫«مگر از ترس از چیزی بعد از مرگ...»
‫«سرزمین ناشناخته‌ای که از مرز ‫ آن هیچ مسافری بازنمی‌گردد،»
‫«اراده را معما می‌کند و باعث می‌شود ‫دردهای فعلی را تحمل کنیم...»
‫«و به سوی دردهای ناشناخته نشتابیم؟»
‫«از این رو وجدان از همه‌‌ی ما ‫بزدلی می‌سازد...»
‫«و از این رو رنگ طبیعی تصمیم‌گیری...
‫«با سایه‌ی رنگ‌پریده‌ی ‫ افکار مسموم می‌شود...
‫«و کارهای بزرگ و مهم ‫بدین ترتیب...»
‫«مسیرهایشان تغییر می‌کنند، ‫و نام عمل را از دست می‌دهند.»
‫اه، تمیزکننده توالت حالم رو بد کرد. ‫تف توش!
‫خیلی‌خب مارک...
‫گمونم از پسش بربیام.
‫خیلی‌خب، داستان هملت.
‫پدر هملت مُرد و عموش با مادرش ازدواج کرد.
‫یه شک‌هایی می‌کنه که وقتی...
‫روح پدرش میاد و می‌گه که ‫عموش کشتش به واقعیت می‌پیوندن.
‫«ببین چه رنگ‌پریده نگاه می‌کند!»
‫«چیزی آن‌جا نمی‌بینی؟»
‫«اصلا.»
‫به کمک دوستش هوراشیو...
‫باقی نمایش رو مشغول اینه...
‫که از عموش انتقام بگیره...
‫و در همین حین هم عموش هم ‫ سعی می‌کنه با کمک پولونیوس...
‫و دخترش که یکم نقش عروسک خیمه‌شب ‫ بازی رو داره از شر هملت خلاص بشه...
‫و روزنکرانتز و گیلدنشترن، دو تا از دوستاشن.
‫همه طی این پروسه می‌میرن...
‫و کلی از داستان شامل این می‌شه که افراد...
‫تظاهر می‌کنن چیزین که نیستن.
‫«چیزی در سرزمین دانمارک تباه شده است.»...
‫[گرث - تورکوماس - بازیگر کلادیوس]
‫خیلی شبیه این دنیای مجازی لوس‌ سانتوسه.
‫می‌دونی، کاپیتالیسم فوق‌العاده ‫شدید لس‌ آنجلس...
‫که مهم‌ترین موضوع به دست ‫ آوردن چیزیه که می‌خوای.
‫فقط پول و خلاف.
‫نمی‌تونم تصور کنم که زندگی کلادیوس ‫دقیقا مزخرف بوده باشه.
‫می‌دونی، برادر پادشاه دانمارک بوده، ‫ کافی نبوده...
‫که یه نفر از اون مردونه‌تر باشه...
‫باهاش کنار نمی‌اومده، ‫انگار خشم تنها جوابشه.
‫نکته خوبیه گرث. ‫آره، چیزه، می‌دونی...
‫یه قضیه مردونه‌ی ساده‌ست دیگه. ‫یعنی این رفتار کلادیوس.
‫شاید... یکی هم واسه تو گرث...
‫شاید کلادیوس باید بیشتر بازی ‫ کامپیوتری می‌کرده؟
‫هی، هی، هی!
‫پینی فکر کنم تنها ملت متمدن اینجا ماییم.
‫بفرما. این یکی رو می‌شناسم.
‫آره می‌دونم.
‫حالا کون رو می‌شناسی گمونم.
‫آره، درسته.
‫چطور می‌تونم فراموش کنم.
‫نمی‌دونم.
‫راستش داشتیم تئاتر هملت رو تمرین می‌کردیم.
‫یعنی چی رفیق؟
‫امروز عصر می‌خوایم تمرین کنیم...
‫اگه دوست داری بیای تماشا کن.
‫می‌تونی نگهبان امنیتیمون بشی.
‫خوبه. آره، مشتاقم، قبوله.
‫- آره، فکر خوبیه. ‫- آره.
‫«مسئله این است، ‫آیا شریف‌تر آن است که در ذهن...»
‫«رنج فلاخن‌ها و تیرهای ‫بخت ستمگر را تاب آوریم...»
‫«یا در برابر دریایی از مصائب، ‫سلاح برگیریم و با رویارویی...»
‫[پرده‌ی سوم، صحنه‌ی اول، بودن یا نبودن]
‫پارتبه.
‫مرسی پارتب. نمی‌دونم معنیش چی بود.
‫- ولی مرسی که کشتیش. ‫- کارت حرف نداشت.
‫آره، حالا ما شکسپیریم می‌دونی.
‫حالا قاتل شکسپیریم.
‫- قاتل شکسپیر. ‫- شکسپیر رو کشتیم. آره.
‫آره، اصلا شکسپیر خودش خیلی خشنه دیگه.
‫اینجا یه تماشاچی دیگه داریم، ‫ اسمش دان... دانتا... دان...
‫دانته‌ایز‌بتر هست.
‫کلاه داره و داره تماشامون می‌کنه.
‫اون...
‫خیلی دوستانه برخورد می‌کنه. ‫ظاهر جالبی داره.
‫آره، مثلا یه ذره دوپامینی که...
‫حین صحبت یا ارتباط ‫ با کسی اینجا گیر میاری و می‌گی...
‫«چیکار می‌کنین؟ می‌شه تماشا کنم؟»
‫و می‌گی «آره، حتما. عالیه.»
‫«بخواب، مغزت را خاموش کن...
‫«و هیچ شری میان ما دو نفر نیاید.»
‫«به نظرم خانم بیش از حد اعتراض می‌کند.»
‫«من حرف روح را به قیمت هزار پوند ‫قبول می‌کنم. متوجه شدی؟»
‫«بسیارخب، حضرت.»
‫«درباره حرف مسمومیت؟»
‫«خیلی خوب متوجه شدم.»
‫کازینو و اقامتگاه دایموند.
‫با بازی‌های شرط بالا به جنگ ‫ بی‌حوصلگی بروید.
‫پولدارها واقعا خوشبخت‌ترن.
‫خب یه گوشه کازینو هست که ‫می‌تونیم بریم اونجا.
‫اینجا این گوشه ایستادم.
‫هنوز خلوته و افراد زیادی اطراف نیستن.
‫واقعا خوشحالم بچه‌ها. ‫واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫کل پرده سوم رو تموم کردیم ‫که طولانی‌ترین پرده‌ست.
‫راجع به طراحی صحنه یه چیزهایی فهمیدیم.
‫با حواس‌پرتی‌ها خوب کنار اومدیم.
‫خوشحالم که دیگه داریم ‫ بهشون عادت می‌کنیم...
‫و قبول می‌کنیم که قراره رخ بدن.
‫و آره، واقعا راضیم.
‫به نظرم خیلی تمرین خوب و خلاقانه‌ای بود.
‫آفرین به همگی.
‫من تا حالا اجرایی رو ندیدم...
‫پس این اولین اجراییه که دیدم.
‫وای!
‫وای، عجب اجرایی رو دیدی پس.
‫اخیرا به خانواده‌ام اعتراف کردم ‫که تراجنسیتی هستم...
‫و بعد، آره دیگه...
‫یکی از اون موقعیت‌هایی بود ‫که آدم متوجه می‌شه...
‫متوجه می‌شه که آدم‌‌های اطرافش کین...
‫و همچنین داری حقیقت خودت رو هم کشف می‌کنی.
‫واسه همین با هملت همذات‌پنداری ‫ می‌کنم، چون...
‫چون داره حقیقت خودش رو پیدا می‌کنه...
‫ولی همچنین هم متوجه می‌شه ‫که آدم‌های اطرافش چطورین.
‫آره! آره.
‫و سعی می‌کنم نهایت وقتم رو بذارم...
‫که تا جای ممکن قبل رفتنم زمان ‫ اجرا گیر بیارم.
‫ممنون نورا.
‫واقعا خیلی قشنگ بود.
‫همچنین، آفرین دانته‌ایز‌بتر، چون...
‫عالی بودی، و خوشحالیم که اینجایی.
‫و هر موقع که خواستی بیا دیگه.
‫هر وقت دیدی آنلاینیم بیا پیشمون دانته، ‫قدمت روی چشم.
‫افسانه... افسانه‌ی ساکت.
‫- خیلی‌خب، بیا. آره. ‫- آره!
‫امروز قراره با یه بالن برقی حال کنیم، جن.
‫[پرده‌ی اول، صحنه‌ی پنجم، ‫آشنایی هملت با روح]
‫- معلومه. ‫- معلومه.
‫آره دیگه! یه صبح چهارشنبه‌ی معمولی. ‫محشره.
‫همون‌طور که شکسپیر می‌خواست.
‫آره.
‫البته اگه خودش می‌تونست، مارک.
‫فقط منتظر بود که شما بیایین ‫ واسش انجامش بدین.
‫ممکنه حق با تو باشه.
‫می‌تونی روش وایسی. روی خود بالن وایسی.
‫وای!
‫و حین حرکت یه صحنه رو اجرا کنی.
‫وای. نگاه کن رفیق.
‫خدایا!
‫وای!
‫عالیه بچه‌ها.
‫و سم می‌پره پایین به سمت بالن برقی...
‫و در نهایت می‌پره روش.
‫که باعث می‌شه هورا...
‫آره، هوراشیو اون بالا بمونه.
‫جن می‌گه که «بیا، بیا شاهزاده. بیا دوست.»
‫و همه می‌پریم روی بالن برقی.
‫نگران نباش. پیین‌تر. ‫پایین‌تر، پایین‌تر گرث.
‫یعنی می‌خوایم که روش بیفتیم، ‫ اگه بفهمی چی می‌گم.
‫- به نظر خوب میاد. به نظر خوب میاد. ‫- باشه.
‫پس می‌بینی، وقتی این‌طوریه...
‫تقریبا غیرممکنه از شکاف بیفتی. ‫متوجه منظورم هستی؟
‫- وای، وای، وای. ‫- اون پایین خوش می‌گذره سم؟
‫همین الان مُردم.
‫آره. بی‌تی‌ریدرز مثل همیشه خیلی کمک می‌کنه.
‫بی‌تی‌ریدرز، عالیه. ‫مرسی بی‌تی‌ریدرز.
‫خب به نظرت بی‌تی‌ریدرز کیه سم؟
‫به نظرم بی‌تی‌ریدرز کیه؟
‫گمونم...
‫نمی‌دونم کیه.
‫مثل یه جور مرد مرموزه...
‫که هر وقتی که بهش نیاز داریم پیداش می‌شه.
‫خنده‌داره، چون اولین باری که اومد، ‫اولین باری که دیدیمش...
‫می‌دونی، یکی رو می‌بینی که نمی‌شناسیش...
‫و با خودت می‌گی که ‫«وای نه، الان یارو میاد...
‫گند می‌زنه بهمون و نابودمون می‌کنه ‫ و می‌کشمون.»
‫و اون فورا...
‫دقیقا هر چیزی بود که لازم داشتیم.
‫مثل یه جور ابرقهرمان بود، ‫شبیه ابرقهرمان‌ها هم بود.
‫ولی بی‌تی‌ریدرز اساسا... ‫گمونم مدیر صحنه‌مون شد.
‫همین این دنیا خیلی شگفت‌انگیز ‫ و غافلگیرکننده‌ست.
‫با افرادی آشنا می‌شیم که ‫ می‌خوان بهمون کمک کنن.
‫بی‌تی‌ریدرز، دانته‌ایز‌بتر...
‫حتی پارتب به نحوی.
‫نمی‌شناسیمشون، اون‌ها هم ما رو نمی‌شناسن.
‫ولی دائما برمی‌گردن.
‫همین بهم امید می‌ده که کاری ‫که می‌خوایم بکنیم ممکنه.
‫اومد.
‫یه بار دیگه راستی بگو، ‫ اگه اینجا فرود بیام...
‫جری توی قاب نیست
‫آره، صبر کن بره سر جاش.
‫الان امتحان کن.
‫خیلی‌خب. مطمئنی که سوار می‌شم؟
‫آره؟ خیلی‌خب، می‌گم... ‫می‌گم «برو.»
‫برو. دنبالت میام. ‫«به دنبالت خواهم آمد.»
‫بیا. آره. و بعد به این سمتش می‌ریم.
‫عالی بود، یعنی مثلا زمان‌بندی و...
‫چقدر خفن بود نه؟
‫حرف نداشت بچه‌ها، محشر بود!
‫خیلی محشر بود.
‫باورم نمی‌شه انقدر قشنگ شد.
‫به نظرم ارزش بالای ابرها رفتن رو داره...
‫چون می‌تونی خیلی تند بری ‫ و مسافت زیادی رو بری.
‫باشه، آره، خب، بیا همین‌طوری بریم ‫ بالاتر و ببینیم چی می‌شه.
‫بیا بریم، آره، این، بالاترین جای ممکن اینه.
‫آره، جای خوبی واسه یه صحنه‌ست.
‫افق رو ببین. خمیدگی زمین رو ببین.
‫- آره. آره. ‫- خوبه، نه؟
‫چقدر بالاییم؟ هنوز داریم می‌ریم بالا.
‫- محشره. ‫- هنوز می‌ریم؟
‫گمونم، نمی‌ریم؟
‫- وای. ‫- فکر نکنم.
‫- وای نه! ‫- نه.
‫- من سر خوردم پایین. ‫- افتادی جری؟
‫و از چترم استفاده نمی‌کنم. ‫توی یه حالت دمری دراز کشیدم...
‫انگار که روی یه تخت دراز کشیدم.
‫خیلی‌خب، محشره.
‫مثل شکسپیر با بودجه یه میلیارد دلاریه.
‫می‌دونی؟ انگار همه‌چیز ممکنه.
‫مثلا اگه ایلان ماسک می‌خواست نسخه‌ای ‫ از شکسپیر رو در لس‌ آنجلس اجرا کنه...
‫[ جری - میستری‌فدورا - در نقش روح]
‫اون وقت در دنیای واقعی چیزی شبیه این می‌شد.
‫غیر از اون امکان نداره راهی باشه که...
‫آدم با مشکلاتی که ما باهاشون ‫ دست و پنجه نرم کردیم بر بخوریم.
‫بفرما.
‫و به نظرم واسه من یکی از جالب‌ترین ‫بخش‌هاش همین بود...
‫که شیوه‌های جدیدی پیدا کنیم که ‫ صحنه رو طراحی کنیم.
‫آخه... یعنی خیلی شگفت‌انگیزه که ‫ تا حالا انجام نشده...
‫آخه واقعا محدودیتی نداره.
‫بذار گوشیم رو در بیارم. ‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫باید یه قاب قشنگ ازت بگیرن. ‫ببخشید. می‌‌دونم خیلی وقت نداری.
‫- ببخشید. فقط صبر داشته باش، خب؟ ‫- می‌شه تمومش کنیم؟
‫باشه، باشه، باشه. برو. ادامه بده.
‫خب مسئله فنی اینه که...
‫آره، دارم بررسی می‌کنم که چطوری ‫ طراحی صحنه اجرا رو انجام بدم.
‫می‌دونی، به نحوی فقط می‌خوام ‫ که به عنوان یه نمایش تمرینش کنم...
‫و مسائل شخصیتی رو حل کنم و...
‫چنین مزخرفاتی.
‫ولی...
‫همچنین کلی مسائل فنی هم هست...
‫که باید بهش رسیدگی کرد.
‫ولی همین خیلی برنامه‌ریزی ‫ و تفکر عمیق نیاز داره.
‫و باید یه راهی پیدا کنی که چطور تمام ‫بازیگرها رو به مکان‌های مختلف ببری؟
‫که چطور حضار رو به مکان‌های مختلفی ببری؟
‫کی انجامش می‌دی؟ و تو می‌خوای که...
‫خیلی راحت و آسون رو به جلو حرکت کنه.
‫مثلا همین بالن برقی که اینجاست...
‫نمی‌دونم چند نفر تماشاچی ‫ قراره داشته باشیم...
‫ولی در نهایت یه نفر قراره بیفته.
‫خب قضیه اینه که نمی‌شه ‫جلوی تولید رو گرفت...
‫چون در نهایت قراره یکی بمیره.
‫نه.
‫فرقی نمی‌کنه چقدر بد به نظر برسه.
‫آره.
‫می‌دونی، ممکنه یه نفر از رویال ‫ شکسپیر کمپانی پیداش بشه.
‫وای.
‫عاشقشم!
‫- وای. ‫- روانیه.
‫درسته؟ این افراد یعنی، خیلی قضیه‌ی بزرگین؟
‫احتمالا مشهورترین چیزهای شکسپیرن...
‫مهم‌ترین چیز ممکنن.
‫آره.
‫می‌شه گفت بزرگ‌ترین چیز ممکن.
‫عالیه.
‫با وجود اون و چیزهای دیگه...
‫باید سعی کنیم کاری که می‌کنیم رو پیش ببریم.
‫[پرده سوم، صحنه دوم، ‫نمایشِ درون نمایش]
‫«شخصی به نام لوسیانوس است...
‫«برادرزاده‌ی پادشاه.»
‫«الان خواهید دید که چگونه قاتل، ‫دل همسر گونزاگو را به دست می‌آورد.»
‫«پادشاه برخاست.»
‫وایسا.
‫«چی؟ از آتش دروغین ترسید؟»
‫«حال پادشاه چطور است؟»
‫«نمایش را متوقف کنید.»
‫همه فرار کنین، فرار کنین، فرار کنین.
‫می‌تونیم با تمام سرعت از اینجا فرار کنیم.
‫- سم... ‫- پلیس می‌تونه گیرت بندازه.
‫و این‌طوری همه چیز یکم...
‫وقت داشتی که... ‫بیایید همه سعی کنیم سوار شیم.
‫وای نه!
‫وای.
‫کی یه هواپیمای دیگه دم دست داره؟
‫سلام، مدیریت سبک زندگی پگاسوس، ‫ چه کمکی از دستمون برمیاد؟
‫ممنون قربان.
‫هواپیمای شگفت‌انگیزتون حالا ‫ در نزدیک‌ترین فرودگاه منتظرتونه.
‫فقط می‌خوام بفهمم چطور باید...
‫این...
‫هواپیمای گنده‌ی مسخره رو بلند کنم.
‫سلام، پینی؟
‫سلام.
‫توی این پارکینگ با این عجیب و غریب‌هام.
‫هر کسی که ساعت هفت صبح ‫ این بازی رو بازی می‌کنه...
‫یه مشکل... ‫اصلا باید معاینه بشه.
‫پینی، حرفت... خودمون داریم بازی می‌کنیم.
‫به نظرت بیش از حد زمان صرف این بازی می‌کنم؟
‫آره، فقط یکم سم.
‫تو و مارک خیلی درگیر شدین.
‫یعنی... دیشب تا ساعت دو بیدار بود ‫ و تمرین می‌کرد.
‫آره.
‫و تو هم نمی‌دونم صبح از ساعت چند بیداری...
‫و داری هواپیما می‌خری.
‫انگار این بازی شده کل زندگیت.
‫یعنی بچه‌ها چی؟ من چی؟
‫می‌شه به این شخصیت‌های بازی بگی برن گم بشن؟
‫خیلی روی مخه که وقتی داریم ‫دعوا می‌کنیم ما رو تماشا می‌کنن.
‫کاری که باید بکنی...
‫اینه.
‫ولی حالا پلیس افتاد دنبالمون. ‫ای بابا.
‫تولدم رو از دست دادی.
‫آره، ببخشید.
‫آره، بذار کثافت‌ها بکشنت.
‫خب می‌دونی...
‫متوجه شدم واسه این که بتونم ‫ باهات اصلا وقتی بگذرونم...
‫باید وارد این بازی بشم.
‫- برمی‌گردی؟ ‫- اینجام.
‫آره، ببخشید که این‌طوری شد.
‫خوب نبود.
‫زمان‌بندیش بد بود. ببخشید.
‫می‌خوام بغلت کنم.
‫می‌تونی توی زندگی واقعی بغلم کنی. ‫هر دو توی یه خونه‌ایم‌ها.
‫- آره، بکنیم؟ ‫- من طبقه بالام...
‫بیایین بیروم از بازی و...
‫توی زندگی واقعی پیش هم باشیم ‫و صبحونه بخوریم؟
‫«مدتی‌ست که نمی‌دانم چرا و به کجا...»
‫«تمام شادمانی‌ام را از دست داده‌ام، ‫و عادت به هرگونه سرگرمی را ترک کرده‌ام.»
‫«و راستش، چنان بر روحیه‌ام ‫سنگینی می‌کند...»
‫«که این گستره‌ی شکوهمند زمین...»
‫«در نظرم دماغه‌ای عقیم جلوه می‌کند.»
‫«این سقف بی‌نظیر آسمان را ببینید...»
‫«این طاق باشکوه که با آتش زرین زینت یافته.»
‫«چرا در نظرم چیزی نیست...»
‫«جز توده‌ای پلید و آلوده از بخارات سمی؟»
‫جنده‌ی احمق.
‫یعنی، باهات موافقم ولی...
‫«عجب شاهکاریست این انسان.»
‫«چقدر در خردمندی نجیب، ‫ در توانایی‌ها بی‌نهایت.»
‫«در اندام و جنبش، ‫چه دقیق و ستودنی.»
‫«در کردار، همچون فرشته.»
‫«در درک، همچون خدا.»
‫«زیبایی جهان، سرآمدِ جانداران.»
‫«و با این حال، برای من، ‫چیست این عصاره‌ی غبار؟»
‫«نه، انسان مرا خوشحال نمی‌کند.»
‫- حس من هم به دنیا همینه. ‫- احمق کسخل!
‫می‌دونی، حسش کردم...
‫مثل خیلی‌های دیگه که توی زندگیشون کردن، ‫می‌دونی...
‫اخیرا نمی‌دانم چطور، ‫تمام شادی‌ام را از دست دادم.
‫چرا چنین حسی دارم؟
‫و ببین این دنیا رو. محشر نیست؟
‫واقعا زیبا نیست؟
‫و همچنین به نوعی خیلی حال به هم زنه.
‫و انسان‌ها رو ببین.
‫محشرن. خارق‌العادن.
‫موجودات فوق‌العاده‌این.
‫و در عین حال ذرات رقت‌انگیزی مثل ‫ خاک هم هستن.
‫و این چیزیه که این دنیا ظاهرا ازش پره...
‫همین تضادهایی که...
‫هملت...
‫خیلی روان و در عین حال بسیار انسانی ‫ و غیرقابل‌بیان، بیان می‌کنه.
‫و یه جورهاییم خیلی زیبا توی ‫این جهان توصیف شده...
‫همین ترکیب زیبایی خیره‌کننده و...
‫زشتی...
‫وحشتناک، با خشونتی مهیب.
‫[پرده پنجم، صحنه دوم، دوئل هملت و لائرتس]
‫«داوری!»
‫«خب، مجددا.»
‫«خوب بود، دوباره.»
‫«صبر کن. به من نوشیدنی بده.»
‫«هملت، این مروارید از آن توست. ‫به سلامتی تو.»
‫خیلی‌خب بچه‌ها...
‫هیچ‌وقت، کامل انجامش ندادیم.
‫هیچ‌وقت کامل همراه همه انجامش ندادیم.
‫کامل همراه همه انجامش ندادیم. ‫یه بار کاملش کردیم...
‫آره، پس خدا می‌دونه چه ‫ اتفاقی قراره رخ بده...
‫ولی عالی می‌شه.
‫وای. نگاه کن.
‫[چهارم ژوئیه 2022: اجرا]
‫خیلی‌خب، اسموکی‌جو720 رو می‌شناسی؟
‫دعوتش کنم؟
‫- اون... ‫- آره.
‫ظاهرا یکی از اراذل قدرتمند قبیله‌ی وو تنگه.
‫دعوتش می‌کنم.
‫دانته‌ایزبتر رو دعوت کردم. ‫آی‌داکتل رو الان دعوت می‌کنم.
‫کاگه‌اونی رو دعوت می‌کنم...
‫پارتب‌موس‌میر...
‫رو دعوت می‌کنم.
‫تمامی حضار درون بازی...
‫همچنان طبق برنامه پیش می‌ریم ‫که ساعت 07:45 دقیقه شروع کنیم.
‫وای. پارتب‌موس‌میر با ‫یه هواپیمای گنده اومد.
‫یا خدا.
‫- خوشش نمیاد کاری رو با ظرافت انجام بده. ‫- عالیه.
‫امیدوارم لباس آدم‌فضایی پوشیده باشه. ‫اصلا دوست نداره با ظرافت کاری بکنه!
‫خوب فرود اومد!
‫بیست و یک نفر منتظر تماشای پخشن بچه‌ها.
‫و حتی هنوز وقتش هم نشده. آره.
‫صبر کن، چند نفر؟
‫- بیست و یک نفر تا الان. ‫- بیست و یک نفر منتظرن.
‫قطعا قبلا جلوی آدم‌های کمتری اجرا کردم.
‫سم، گمونم وقتی نمایشت قبل ‫همه‌گیری رو دیدم...
‫آدم‌های کمتری اومده بودن.
‫آره، قطعا، قطعا.
‫عالی بود!
‫آره، قطعا.
‫قبل شروع یکم اعتماد به نفس داد!
‫خیلی خیلی از همتون قدردانم که...
‫توی این ماجراجویی همراهیم کردین.
‫همه آدم‌های نابغه و محشر و خلاق...
‫هنرمند و باهوش و زیرک ‫و با استعدادی هستین...
‫و همه‌تون رو دوست دارم...
‫و فقط خوشحالم که همه اینجا همراهمین.
‫پس ازش لذت ببرید.
‫اولین باریه که کسی چنین کاری می‌کنه.
‫می‌دونین، داریم تاریخ‌سازی می‌کنیم، ‫پس بریم حال کنیم دیگه.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، پخش زنده رو شروع می‌کنم.
‫- موفق باشین بچه‌ها. ‫- حاضری؟
‫ حرف زدن بسه همگی.
‫موفق باشی.
‫- پنج، چهار، سه، دو، یک. ‫- همه موفق باشین.
‫- ببینیم چی می‌شه. ‫- خیلی‌خب، بریم سراغ پخش.
‫خب خوش‌آمد می‌گیم به هرکسی که پخش ‫زنده‌مون رو از یوتیوب و توییچ تماشا می‌کنه.
‫به سرقت بزرگ هملت خوش اومدین.
‫اولین اجرای کامل از یکی از ‫نمایش‌های شکسپیر...
‫در محیط یه بازی کامپیوتری.
‫امروز قراره براتون هملت رو اجرا کنیم.
‫به دنیای جدید و شجاعانه‌ی...
‫اصلا اسمش چیه؟ تئاتر درون بازی ‫قدم می‌گذاریم، خانم‌ها و آقایان.
‫گمونم آماده‌ی شروع باشیم و شروع هم می‌کنیم.
‫اگه می‌شه همگی لطف کنید تمامی حضار...
‫سوار قایق موتوری من بشید.
‫خوش اومدید خانم‌ها و آقایان...
‫به سرقت بزرگ هملت.
‫و حالا من قراره ببرمون به...
‫به کشتی‌ای که در دوردست می‌بینیم ‫ خانم‌ها و آقایان...
‫اچ‌ام‌اس السینور.
‫و خیلی رسمی و سلطنتی شما ‫ رو معرفی می‌کنم به...
‫اعلی‌حضرت پادشاه و ملکه‌ی دانمارک.
‫فکر کنم هوراشیو افتاد توی آب.
‫کیر توش!
‫«از این آسودگی بسی سپاس.»
‫[پرده اول، صحنه‌ی اول]
‫«هوا بس سرد است و دلم بیمار.»
‫- نگهبانی آرامی داشتید؟ ‫- می‌گم...
‫«هوراشیو آنجاست؟»
‫«پاره‌ای از او.»
‫«خوش آمدی، هوراشیو.»
‫«هوا به تندی می‌گزد، بس سرد است.»
‫[پرده‌ی اول، صحنه‌ی چهارم]
‫«هوایی تیز و گزنده است.»
‫«اکنون چه ساعتی است؟»
‫- «گمانم هنوز به دوازده نرسیده.» ‫- «نه، نه، نواخته شد.»
‫«مطمئنی؟ نشنیدمش.»
‫«پس دمیدن آن هنگام نزدیک است.»
‫«بنگر، سرورم، او می‌آید.»
‫«فرشتگان و نگهبانان رحمت ‫ ما را در پناه گیرند.»
‫«تو روحی نیک هستی ‫یا دیوی نفرین‌شده؟»
‫«از آسمان هوایی خوش می‌آوری ‫یا از دوزخ، تندبادی زهرآگین؟»
‫«چنان در جامه‌ای پرسش‌انگیز آمدی ‫که ناچارم با تو سخن گویم.»
‫«تو را هملت می‌خوانم...»
‫«شاه، پدر، شاهزاده‌ی دانمارک.»
‫«ای پاسخ ده!»
‫«تو را به رفتن با خود می‌خواند.»
‫«گویی رازی دارد که تنها برای توست.»
‫«اگر نمی‌خواهد سخن گوید، ‫پس دنبالش خواهم رفت.»
‫«نه، نکن، سرورم.»
‫«چرا؟ مرا چه هراسیست؟»
‫«اگر شما را به سوی رود بکشاند چه سرورم؟»
‫«یا تا قله‌ی ترسناک صخره‌؟»
‫«نباید بروی، سرورم.»
‫«دستت را کنار بکش.»
‫«گوش کن، نرو!»
‫«گفتم کنار برو!»
‫«برو، دنبال تو می‌آیم.»
‫«با خیالی آشفته رو به دیوانگی دارد.»
‫«دنبالش برویم.»
‫«نمی‌توان چنین فرمانش را پذیرفت.»
‫«چیزی در سرزمین دانمارک تباه شده است.»
‫«زمان از مدار خود بیرون رفته.»
‫«آه، نفرین بر این بخت...»
‫«که مرا زاده تا آن را به ‌جا آورم.»
‫«نه، بیا با هم برویم.»
‫کیر توش!
‫بسیارخب خانم‌ها و آقایان...
‫با بالن برقی مشکل فنی داریم...
‫که امیدوارم بتونین ازش لذت ببرین.
‫کیر توش، فکر کنم همه مُردن.
‫ببخشید خانم‌ها و آقایان.
‫قرار نبود این‌طور بشه، ولی اصلا خیالی نیست.
‫اگه می‌شه همه برن سمت کازینو.
‫اگه مشکلی نیست از پله‌ها برید پایین ‫ خانم‌ها و آقایان...
‫و هر جایی همین اطراف وارد موقعیت بشید.
‫همون‌طور که می‌بینید، هملت دانمارکی ‫ مشهور کنار آتیشه.
‫پس فاصله‌تون رو حفظ کنید خانم‌ها و آقایون.
‫گمونم از اینجا هم بتونیم حرفش رو بشنویم.
‫یعنی در واقع سکانس بعدی رو کامل بشنویم.
‫«بودن یا نبودن.»
‫[پرده‌ی سوم، صحنه‌ی اول]
‫«مسئله این است.»
‫«آیا شریف‌تر آن است که در ذهن...»
‫«رنج فلاخن‌ها و تیرهای ‫بخت ستمگر را تاب آوریم...»
‫«یا در برابر دریایی از مصائب، ‫سلاح برگیریم...»
‫«و با رویارویی، آن‌ها را پایان دهیم؟»
‫«عطرشان از بین رفته، این‌ها را پس بگیر.»
‫«که برای ذهنی نجیب، هدایا بی‌ارزش می‌شوند ‫وقتی که دهنده‌ی آن‌ها بی‌مهر باشد.»
‫«بفرمایید، سرورم.»
‫« آیا تو درستکار هستی؟»
‫«سرورم؟»
‫«آیا تو منصف هستی؟»
‫«گناه قتل شنیع مرا ببخش.»
‫[پرده‌ی سوم، صحنه‌ی سوم]
‫«تعظیم کنید، ای زانوان سرکش!»
‫«و ای دلی که رشته‌هایش از فولاد است، ‫نرم شو، همچون تار موهای نوزادی تازه‌متولد.»
‫«حالا می‌توانم کار را تمام کنم.»
‫«اکنون در حال دعاست. و حالا او را می‌کشم.»
‫«افسوس، او دیوانه است.»
‫[پرده‌ی سوم، صحنه‌ی چهارم]
‫«فراموش مکن، این دیدار فقط ‫برای تیز کردن عزم کند‌شده‌ی توست.»
‫«اما ببین، حیرت مادر بر جای خود مانده است.»
‫«میان او و روح آشفته‌اش بایست.»
‫«با او سخن بگو، هملت.»
‫«حالت چطور است، بانو؟»
‫♪ برخاست و لباسش را پوشید ♪
‫[پرده‌ی چهارم، صحنه‌ی چهارم]
‫♪ و در اتاق را گشود ♪
‫♪ دختری را به درون راه داد که ♪ ‫♪ حین بیرون رفتنش... ♪
‫♪ دیگر دختر نبود ♪
‫«چه مدت است که او این‌گونه شده؟»
‫«پادشاه، پادشاه مقصر است.»
‫[پرده‌ی پنجم، صحنه‌ی دوم]
‫«ای دانمارکیِ لعنتیِ قاتلِ ناپاک!»
‫«نزد مادرم برو.»
‫«او به سزای اعمالش رسید. بیا...»
‫«مرا ببخش، هملت نجیب.»
‫«باشد مرگ من و پدرم بر گردن تو نباشد...»
‫«همچنان که مرگ تو بر گردن من نیست.»
‫«باشد که بهشت تو را از این گناه آزاد کند.»
‫«به دنبال تو می‌آیم.»
‫«من مُردم، هوراشیو.»
‫«ملکه‌ی بیچاره، بدرود.»
‫«شما...»
‫«که رنگ‌پریده و لرزان، ‫گواه این واقعه‌اید...»
‫«که یا لالید، یا تنها تماشاگر این نمایش.»
‫«ای کاش فرصت داشتم، اما این جلاد سخت‌گیرِ ‫مرگ، بی‌امان در کمین است...»
‫«آه کاش می‌توانستم بگویم، ‫ اما بگذارید بگذرد.»
‫«ای هوراشیو...»
‫«من... مُردم.»
‫«اما تو زنده‌ای.»
‫«داستان من و حقانیت مرا ‫برای آنان که بی‌خبرند بازگو کن.»
‫«اگر محبت مرا در دل داشتی...»
‫«کمی از سعادتت چشم بپوش...»
‫«و در این دنیای سخت، ‫با درد نفس بکش...»
‫«تا داستان مرا بازگویی.»
‫«دیگر سکوت است.»
‫خانم‌ها و آقایان، داستانمون تموم شد.
‫هورا!
‫تونستیم!
‫هی هی! آفرین بچه‌ها. انجامش دادیم. ‫هورا!
‫- وای! ‫- ایول!
‫می‌تونین به هم شلیک کنین!
‫نه!
‫ببخشید جن.
‫خیلی‌خب، حضار درون بازی، ‫می‌تونین بیایین پیشمون.
‫قراره... قراره یه مهمونی داشته باشیم بعدش.
‫دانته، گمونم... گمونم...
‫می‌تونیم همه بریم کلوپ تو؟
‫گزینه میاد که باید واسه ورود پول بدی...
‫ولی می‌تونیم شلوغش کنیم.
‫- دانته رایگانش کرد. ‫- رایگان شد.
‫خوبه!
‫اون‌هایی پول دادن ناراحت می‌شن.
‫آره، من صد دلار دادم دانته. ‫ممنون ولی خب به هر حال...
‫می‌دونی چیه؟ لیاقتش رو داری.
‫خوشحالم که پول دادم که بیام داخل کلوپت.
‫اگه یه کاغذ و خودکار دارین، ‫ یا اصلا گوشیتون نزدیکه...
‫چند چیز دارم که بگم.
‫گور پدرت!
‫- خیلی‌خب. ‫- نمی‌دونم چطور باید رقصیدن رو متوقف کنم.
‫- انتخاب خوبیه! ‫- آره.
‫نمی‌ذاره متوقف بشم.
‫می‌رم یه نوشیدنی بخورم. ‫فکر کنم بار خلوت‌تر باشه.
‫- یکی دو بطری؟ ‫- خیلی طول نکشید دیپو.
‫- اولش خیلی خنده‌دار بود. ‫- روانی بود.
‫خب داریم سالن رقص رو خالی می‌کنیم، ‫سم و مارک.
‫فقط شما موندین.
‫- خیلی خستم. ‫- من هم خسته‌ام. بهتره...
‫یعنی نمی‌دونم، آدرنالین بود یا استرس؟
‫توی زندگی واقعی روی زمین دراز کشیدم.
‫می‌دونی، از لحاظ کلی به نظرم خوب پیش رفت.
‫مشخصا بالن برقی منفجر شد و ‫هواپیما هم سقوط کرد، ولی...
‫ولی جفتشون رو پشت سر گذاشتیم.
‫فقط چند دقیقه وقفه داشتیم.
‫خب همه رفتیم بیرون.
‫وای رفیق.
‫وای خیلی... خیلی باحال بود.
‫آره. یه سیگاری بکشم.
‫توی زندگی واقعی هم دارین می‌کشین؟
‫آفرین بچه‌ها.
‫آره، آفرین بچه‌ها. آفرین.
‫آره.
‫خب حالا چیکار کنیم؟
‫حالا چیکار کنیم؟
‫محشر بود.
‫خب ببین رفیق، و می‌دونی...
‫معمولا زیاد محل زندگی شما میام.
‫هر چی، فقط بهم خبر بده.
‫می‌رم بیرون.
‫رفت.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫برای اجرای کامل هملت...
‫در بازی جهان باز جی‌تی‌ای...
‫[ژانویه‌ی 2023]
‫برنده‌ی ما سم کرینه!
‫[تئاتر رویال، دروری لین، لندن]
‫[جوایز تئاتری]
‫تونستیم، برنده شدیم!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[به یاد و خاطره‌ی عزیز جس سرچ 1969-2023]
‫[نویسنده و کارگردان: سم کرین و پینی گریلز]