..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
بیشتر این اتفاقا اونقدر عجیب‌غریبن
که باید اونجا می‌بودین تا باورشون کنین.
می‌دونین، خیلیا فکر می‌کنن ما باستان‌شناسا
یه مشت پیرمرد و پیرزنیم
که فقط دنبال جمجمه و استخون خشک‌شده می‌گردیم.
مخصوصاً دکترهایی مثل خودت. درسته جان؟
من که اینو نمی‌گم بابا. همه که اینجوری فکر نمی‌کنن.
می‌تونم تا شب براتون از این داستانا تعریف کنم.
به‌نظرم داری ایزابل و مامانش رو حوصله‌سر می‌کنی.
کی اهمیت می‌ده سه‌هزار سال پیش چی شده؟
اینکه خواهری، دلیل نمی‌شه بی‌ادب باشی.
- یه کاری می‌کنم باهات که... - خب دیگه، بس کنین.
باز شما دوتا می‌خواین دعوای همیشگی‌تونو شروع کنین؟
فقط اعصابم خورد می‌شه.
بقیه‌مونم همینطور.
خانم ایوانز، حوصله‌تون سر رفت؟
نه اصلاً. خیلی برام جالبه.
و شما ایزابل؟
نه به‌هیچ‌وجه. لطفاً ادامه بدین.
هوم.
باشه.
ما از قاهره راه افتادیم دنبال مقبره آنانکا.
خیلی قیافه‌مون ماجراجو نبود به‌نظر.
یکی‌ش بیب هنسن بود، یه دوست قدیمیم،
یکی دیگه‌مونم سولوانی بود، یه شعبده‌باز بروکلینی.
و دخترش، مارتا.
آهان، دکتر پتری از موزه قاهره هم بود.
ما کلی از توی بیابون رد شدیم،
بعدش رفتیم سمت کوه‌ها.
بیب! بیب کجایی؟
- وااای! - چی شد؟ حالت خوبه؟
نمی‌دونم. داشتم سیمو وصل می‌کردم به چاشنی
که دینامیتو منفجر کنیم، یهو این شدم!
افندی! افندی!
این مقبره نحسه!
این مهر هفت شغاله. همونی که دنبالش بودیم.
نباید دستش بزنن، افندی! نفرین‌شده‌ست!
اه، مزخرفه!
هر کی مهر رو بشکنه، می‌میره.
نمی‌تونیم بخاطر یه مشت خرافات محلی وایسیم!
خیلی وقته منتظر همچین لحظه‌ای‌ام.
کارگرای محلی فرار کردن،
با جیغ و داد می‌گفتن که اینجا نفرین‌شده‌ست.
ولی آخرش اصلاً مقبره آنانکا نبود!
آروم باش، سنگینه. حواست باشه.
خوبه، نگاه کن.
اووووه!
وای، مهر نداره!
بیا بازش کنیم.
آروم باش، خیلی آروم.
این که شاهزاده آنانکا نیست، این یه مرده!
و یکی از سالم‌ترین مومیایی‌هاییه که تا حالا دیدم.
بعداً یه چیز عجیب‌غریب درباره این مومیایی کشف کردیم.
دکتر.
این خط‌هایی که توی صورتشه یعنی چی؟
یه جواب بیشتر نداره. زنده‌زنده دفنش کردن!
حتماً کلی با اون باندها دست و پا زده.
چه مرگ وحشتناکی. احتمالاً بخاطر یه گناه مقدس بوده.
شاید. تا حالا به صورتش دست زدی؟
- چی؟ - امتحان کن، لمسش کن.
مثل پوست زنده‌ست!
دقیقاً.
و بعداً معلوم شد که واقعاً همین‌طوره.
چون با اینکه باورنکردنیه، ولی خارِس هیچ‌وقت واقعاً نمرده بود.
بعداً فهمیدیم که یه قبیله از کاهنا
داشتن اون رو زنده نگه می‌داشتن.
فقط یکی از اون کاهنای اعظم باقی مونده بود، به اسم آندهب.
اون و خدمتکارش همیشه از بالا
از تو کوه‌ها حرکات ما رو زیر نظر داشتن.
خیلی جالبه، نه دکتر پتری؟
پروفسور آندهب!
از کجا پیدات شد؟
مهم اینه که الان اینجام، دکتر عزیز.
پس تو از وجود این مقبره خبر داشتی، ولی گفتی اون گلدون تقلبیه!
یه چیزایی تو علم هست که نباید مخفی بمونه.
ولی یه چیزایی هم هست، دکتر، که بهتره دست نزنیم بهش.
یعنی نباید اصلاً وارد این غار می‌شدیم؟
حالا که اومدین، فکر می‌کنم بهتره
دقیقاً بفهمین با چی سروکله زدین.
بیاین.
برای یه دانشمند، خیلی بی‌دقتی دکتر پتری.
وای، نبض داره!
این دیگه خیلی مسخره‌ست. غیرقابل باوره!
توی این شیشه، عصاره ۹ تا برگ تانا هست.
۹ تا برگ تانا، دکتر پتری.
شاید برات بی‌معنی باشه، ولی خوب نگاه کن.
خب دکتر پتری؟
وای... داره تندتر می‌زنه!
اون زنده‌ست!
ولم کن!
دست بردار! ولم کن!
ولم کن! ولم کن!
ولم کن!
مومیاییه! یکی کشیدتش!
کی می‌تونست این کارو بکنه؟
- اصلاً نمی‌فهمم. - استیو! پتری!
چی ممکنه شده باشه؟
نمی‌دونم بیب.
اون مُرده.
برو یه کم بخواب مارتا.
تا هوا روشن شه، راه می‌افتیم.
- استیو. - جانم؟
کاش همه چی رو ول می‌کردی و با ما برمی‌گشتی آمریکا.
نمی‌تونم قول بدم، ولی یه روزی برمی‌گردم.
اشکالی داره بگم خیلی آدم خوبی هستی؟
هوم؟
بعد از اون، همه چی خیلی سریع پیش رفت.
قربونی بعدی، سرکارگر بومی‌مون علی بود.
دقیقاً مثل دکتر، به همون شکل کشته شد.
اون شب مارتا رفت بخوابه. همه‌مون حسابی نگران بودیم و...
مارتا!
بیب.
وقتی رسیدیم اونجا، غیب‌شون زده بود.
معلوم بود یه راه مخفی‌ای اونجا بوده.
من موندم دنبال اون راه بگردم، بیب رفت اطرافو نگاه کنه.
مومیایی موقع رد شدن، یه کوزه رو شکسته بود.
تکه‌هاشو بررسی کردم و یه سرنخ پیدا کردم.
یه راه مخفی وجود داشت.
استیو!
مارتا، چی شده؟ چطوری رسیدی اینجا؟
مومیایی منو آورد اینجا. اون زنده‌ست!
آره، می‌دونم.
بابام... حالش خوبه؟
آره خوبه، فقط یه کم ترسیده.
تو همین حین، بیرون معبد...
ببین چی می‌گم، ای میکی‌فین مصری!
تا سه می‌شمرم بگی دختره کجاست، شوخی ندارم!
باید سریع از اینجا ببریمت بیرون.
اون دنبال عصاره‌ی برگ تاناست!
حتماً توی این شیشه همینو ریختن.
و توی اون کوزه هم هست استیو! پر از این مایعه‌ست!
نباید بذاری بهش برسه.
نذار دستش بهش برسه!
جلویشو بگیر!
نگهش دار!
خب، مارتا رو سالم برگردوندم، خداروشکر.
جسد شاهزاده آنانکا رو هم با خودم آوردم.
ولی همیشه دلم می‌خواست می‌تونستم مومیایی رو هم برگردونم.
فکر کن چه خدمت بزرگی به علم می‌تونست باشه.
یعنی اون هیولا واقعاً زنده بود؟ راه می‌رفت و نفس می‌کشید؟
کاملاً.
باورکردنی نیست.
عجیب‌ترین چیزیه که تو عمرم شنیدم.
انگار یکی از یه دنیای دیگه داره حرف می‌زنه.
دقیقاً همینطوری بود.
اگه مارتا الان زنده بود، دقیقاً همینو می‌گفت.
هیچ‌کس که یه همچین تجربه‌ای رو پشت سر گذاشته باشه، فراموشش نمی‌کنه.
حداقل این حس رضایت رو دارم
که یه هیولای ترسناک رو از بین بردم.
و با این کار، دنیا رو از یه نفرین وحشتناک خلاص کردم.
سی سال پیش، یه کافر خواست منو نابود کنه
و خارِس رو هم از بین ببره.
ولی تو هر دو کار شکست خورد.
تیرش فقط دستمو له کرد.
آتیشی هم که خواست خارِس رو بسوزونه،
فقط بدنشو سوزوند و پیچوند و ناقصش کرد.
فقط درد کشید، نه مرگ.
بازش کن.
خارِس هنوز زنده‌ست...
زنده‌ست تا لحظه‌ای برسه که مرگ و ویرانی بیاره
برای همه اونایی که جرأت کردن مقبره آنانکا رو بی‌حرمت کنن.
اون لحظه... همین الان رسیده.
هر شب،
تو دوره کامل شدن ماه،
باید سه برگ تانا رو حل کنی
و عصاره‌شو بدی به خارِس.
سه تا برگ، زنده نگه‌ش می‌داره.
نه تا برگ، بهش انگیزه می‌ده.
و حالا سرنوشت خارِس
و نفرین آمون-را رو می‌سپارم به دست تو.
همه چی تا ریزترین جزئیات آماده‌ست.
یه شغل هم برات جور کردیم، به‌عنوان نگهبان قبرستون کوچیکی تو مِیپلتون.
همه‌چیز ردیفه.
حالا به خدایان مقدس مصر قسم بخور...
که تا آخرین نفر از خونواده بنینگ از بین نره، آروم نگیری.
تا همشون به همون سرنوشتی دچار نشن
که اونایی شدن که جرأت کردن
مقبره‌ی شاهان مقدس ما رو بی‌حرمت کنن.
قسم بخور که هیچ‌وقت به اعتمادی که بهت شده خیانت نکنی.
قسم می‌خورم به قدرت بی‌پایان آمون-را،
که خشمش می‌تونه دنیا رو نابود کنه،
و به ترس و وحشت ست،
که هیچ‌وقت به وظیفه‌م به‌عنوان کاهن اعظم کارناک پشت نمی‌کنم.
و حالا، ای خدایان بزرگ مصر،
امیدوارم توی این پیرو جوون،
جانشینی درخور پیدا کنین،
که بتونه این وظیفه مقدس رو
به‌درستی به دوش بکشه.
و از هر وسوسه‌ای که ممکنه نابودش کنه، نجاتش بدین.
همون‌طور که نزدیک بود منو هم نابود کنه.
راه و رسم مردم من برای ذهن غربی‌ها عجیبه،
ولی وظیفه‌مه هر شب دعا کنم،
که روح عزیز از دست رفته‌م
تنها و فراموش‌شده سرگردون نمونه
توی بی‌زمانی دنیا.
حتماً، اگه کاری از دستمون بربیاد...
نه، هیچ کاری نیست.
فقط اینکه حتی یه کلمه هم
نباید جلوی آدمای غربی گفته بشه.
چشم قربان. می‌تونین روی من حساب کنین، قربان.
مواظبم کسی مزاحمتون نشه، قربان.
ممنونم.
راه افتادیم، خارِس.
دیگه هیچ‌چیز نمی‌تونه بین ما و انجام قولمون وایسه.
هیچی خارِس، هیچی.
- حالتون چطوره؟ - عصر بخیر.
- شما نگهبان جدیدین؟ - بله، افندی.
به‌م تلگراف زدن گفتن شما میاین.
فکر می‌کردم پیرتر باشین.
اینجا خیلی آرومه. فکر کنم خوشم اومده.
ولی خب زندگی تنهایی‌ایه.
برام عجیبه یه جوون مثل شما
بخواد خودشو با شغل نگهبونی اینجا محدود کنه.
می‌دونین، فلسفه ماها با هم فرق داره.
اینجا، نزدیک کسی می‌مونم که توی زندگیم دوستش داشتم و ستایشش می‌کردم.
هر طور راحتی. من که شکایتی ندارم.
وظایف‌تو اینجا خوب بلدی، درسته؟
- بله، کاملاً می‌دونم چی‌کار باید بکنم. - خب، عالیه.
من دیگه برم. خداحافظ.
خداحافظ، افندی.
سه برگ تانا برای زنده نگه‌داشتنش،
نه تا برگ برای اینکه بتونه حرکت کنه.
خارِس.
ماه دوباره بالا اومده تو آسمون، خارِس.
تو هوای شب، بوی مرگ پیچیده.
کارت شروع می‌شه.
چی بود اون صدا؟
نمی‌دونم.
بیا بریم خونه، ترسیدم.
ویک... ویک!
هوم؟ چی شده؟
یه چیزی بیرونه. از جلوی پنجره رد شد، دیدمش.
چی دیدی؟
نمی‌دونم، ولی سایه‌ش افتاد روی صورتم.
- چیزی اون بیرون نیست. - دیدمش بهت می‌گم!
الان زنگ می‌زنم به کلانتر.
الو، کلانتره. چی می‌خوای؟
یه سایه؟ واسه این بیدارم کردی؟
برو بخواب بابا، حتماً دیوونه شدی.
هی هی!
چی شده؟ آروم باش، چه مرگته؟
جات یه کم تنگه نه پسر؟
هوم‌هوم.
آره.
خب،برو
می‌دونی، عالی شد.
اگه نظر منو بخوای، حتی اگه نپرسیده باشی، به‌نظرم دکتر خیلی خوبی هستی — حتی توی بازی چکر هم!
سه‌تا بازی پیاپی بردم، خودش کلی حرف داره!
آره.
آره، نشون می‌ده ساعت یازده‌ست!
وای، دیگه باید برم خونه.
منم باید برم بخوابم.
یه ساعت پیش باید می‌رفتی.
اینم از خواهر بزرگ‌تر داشتن!
استفان! درباره سن و سال شروع نکن دیگه!
- این سگهامون چی‌شون شده؟ - می‌رم ببینم.
- بابا تو برو بخواب. - باشه پسرم.
الان برمی‌گردم ایزابل، برسونمت خونه.
- شب‌به‌خیر جین. - شب‌به‌خیر عزیزم.
- شب‌به‌خیر ایزابل. - شب‌به‌خیر.
کینگ! سیلور! آروم باشین بچه‌ها!
سگ‌ها چی‌شون شده جیم؟
الکی که اینجوری پارس نمی‌کنن، آقای جان.
یه چیزی حسابی ترسونده‌شون.
خارِس!
اون صدای... صدای استفانه!
همین‌جا بمون.
اون...
اون مُرده.
یکی دیگه رفت، خارِس.
یکی از اونایی که جرأت کرد به خدایان ما بی‌احترامی کنه.
سه نفر دیگه موندن... فقط سه تا.
بعدش می‌تونیم برگردیم به سرزمین مادری‌مون.
اه، این فقط وقت تلف کردنه.
اون ردّی که رو گلوی طرف مونده بود، فقط خاک بود.
تو پزشک قانونی‌ای، خودت باید بدونی.
ولی شاید یه سرنخی باشه، ارزش بررسی داره.
من سعی کردم اینو با نمونه خاک و گل از همه‌جای این منطقه مقایسه کنم.
چیزی شبیهش این دور و اطراف پیدا نشد.
بازم یکی دیگه از اون قتلای عجیب‌غریبه.
آخه کی همچین کاری می‌کنه؟ چه دلیلی می‌تونه داشته باشه؟
نمی‌تونی فقط بگی یه قتل مرموزه و تمومش کنی.
منم همچین قصدی ندارم جان. همه کاری از دستمون برمیاد می‌کنیم.
- فقط بذار کارمونو بکنیم. - خیلی خب کلانتر.
بفرما.
خب ببینین، ما...
ما کنار جاده غربی شهرستان وایساده بودیم و...
ساعت چند بود؟
احتمالاً یه کم مونده به یازده.
داشتیم از رادیو جان گاربر رو گوش می‌کردیم.
درسته. بعد یهو یه سایه از رومون رد شد.
چه جور سایه‌ای؟
نمی‌دونم... فقط یه سایه بود.
ندیدی چی سایه انداخت؟
نه آقا، همون لحظه نگاه نکردیم بالا.
وقتی هم نگاه کردیم، دیگه رفته بود.
- خیلی خب، می‌تونین برین. - چشم، قربان.
اگه دوباره لازم داشتم، خبرت می‌کنم.
- ویک. - جانم؟
تو هم درباره دیدن اون سایه گفتی، درسته؟
آره دیدمش. دقیقاً از بالای تختم رد شد.
دیدم یکی هم از جلوی پنجره رد شد.
- قیافه‌ش چجوری بود؟ - نمی‌دونم.
ماه پشت سرش بود، فقط یه شکل سیاه دیدم.
چیز دیگه‌ای یادت میاد؟
وقتی رفتیم بیرونو نگاه کردیم، رفته بود.
باشه ویک، بعداً می‌بینمت.
خیلی قتل پوشش دادم،
ولی این اولین باره که متهمم فقط یه سایه‌ست.
بذار خبرنگارها بیان تو دیگه.
آره؟ می‌خوای چی بهشون بگی؟
نمی‌دونم. شاید خودشون یه سرنخی بهم بدن.
باشه.
اوه جان، هنوز پشت این میزی؟
همه کسایی که یه‌جوری باهاش در تماس بودن رو چک کردم.
هنوز کسیو پیدا نکردم که دلیل داشته باشه...
ببین جان، نمی‌تونی تا آخر عمرت
کارآگاه‌بازی دربیاری.
باشه خاله‌جون، بالاخره شما رئیس این خونه‌این.
می‌خواین چی‌کار کنم؟
بسه دیگه از کار وکالت جا موندی، برگرد به مطب و...
عزیزم، از وقتی این ماجرا اتفاق افتاده...
کلاً فراموشش کردی انگار.
فکر کنم راست می‌گین خاله‌جون.
معلومه که راست می‌گم.
پاشو برو پیشش، روزو باهاش بگذرون.
هم به تو خوب می‌گذره هم به اون.
باشه.
خیلی خوبه که دوباره پیشتم عزیزم.
خاله جین گفت زنگ زده بودی،
ولی از اون شب تا حالا کلی فکرم مشغول بوده.
می‌فهمم جان، اشکالی نداره.
ای خدایان بزرگ مصر،
به‌م قدرت بدین که مأموریتی که بهم سپرده شده رو انجام بدم.
قدرتی که در برابر هر وسوسه‌ای که جلوم سبز می‌شه مقاومت کنم.
قدرتی برای انجام سرنوشت خارِس.
منتظر بودم ببینم کی می‌رسه.
قطار کی می‌رسه؟
فکر کنم حدودای یازده.
می‌رم ایستگاه ببینمش. لازم نیست بیدار بمونی.
اوهو! من که حتماً بیدار می‌مونم.
بیب همیشه از عزیزای دلم بود.
هر جور راحتی خاله‌جون.
- شب‌به‌خیر. - شب‌به‌خیر عزیزم.
حالا برو، تا وقتی که ماه هنوز بالای آسمونه.
مرگ همراهته.
بیب، چه خوب شد که اومدی!
تا جایی که می‌تونستم سریع اومدم جان.
جین چطوره؟
با توجه به شرایط، خوبه.
بیا سوار شو، تو راه حرف می‌زنیم.
حتماً.
همه چیز همینه که گفتیم.
نه انگیزه‌ای پیدا کردیم، نه دلیل خاصی، هیچی.
- نه سرنخی، نه هیچ چی؟ - نه.
آهان، یه چیزایی بود، ولی به نتیجه‌ای نرسید.
چی بود اون؟
یه جور لکه‌ی خاکستری رو گلوی بابام.
باید یه دست خیلی قوی خفش کرده باشه.
چی گفتی؟
گفتم یه جور لکه خاکستری روی گردنش بود.
شاید خاک بوده یا گرد و غبار یا همچین چیزی.
لکه‌ی خاکستری...
یه لکه‌ی خاکستری...
آروم باش کینگ... سیلور، آروم.
جیم!
برگشتی خارِس.
حالا می‌تونی استراحت کنی.
استراحت کن، تا وقتی که دوباره ماه بالا بیاد تو آسمون.
دو نفر مُردن...
و دو نفر دیگه موندن.
فایده‌ای نداره... هِمی‌پلژیه.
یه نگاهی بنداز.
یه جور فلج شدنه که از شوک شدید ایجاد می‌شه.
جیم... جیم...
منو نمی‌شناسی؟ هیچی یادت نمیاد؟
اگه تغییری کرد، لطفاً خبرم کن.
حتماً جان.
باشه، بیب.
اوه، ببین کی اومده!
سلام بچه‌ها، حالتون چطوره؟
سلام لفتی، جو. سلام پیپلز.
وای فرانک، نگو که تو رو فرستادن سر این پرونده!
آره، انتخاب داشتم بین جبهه روسیه یا اینجا...
من اینجا رو انتخاب کردم.
ببین جان،
پدرت این داستانو بارها و بارها تعریف کرده.
آره، وقتی بچه بودم.
اون موقع‌ها برام قصه‌های تخیلی هم می‌گفت.
آره ولی این فرق داشت، خودتم می‌دونی.
سی سال پیش، من و پدرت با این نفرین تو مقبره آنانکا روبه‌رو شدیم.
تخیلی هم نبود، واقعی بود.
دیدیم که اون نفرین واقعاً باعث مرگ می‌شه.
ما فکر کردیم مومیاییه تو آتیش از بین رفت.
شاید فرار کرده... یا شاید یکی دیگه بوده.
اوه بیب، این حرفا مسخره‌ست.
حتی اگه حق با تو باشه، این مومیایی اینجا چی کار می‌کنه؟
کجا می‌تونه قایم شه؟
اگه اون کاهنا تونستن یه نفر رو ۳۰۰۰ سال زنده نگه دارن،
باقیشم می‌تونستن مدیریت کنن.
اوه بیب، گوش کن...
تنها سرنخی که داریم، همین لکه‌های خاک روی گردن بابامه،
و حالا روی گردن خاله جین و جیم هم هست.
این خاک نیست، کپکه. کپکی که از بدن یه مومیایی اومده.
باشه بیب، هر جور تو بگی.
نمی‌تونیم تا صبح فقط بحث کنیم.
- جان، یه لطفی بهم می‌کنی؟ - حتماً.
از میپلتون برو. هر چی دورتر، هر چی زودتر بهتر.
چرا همچین کاری بکنم؟
چون تو نفر بعدی هستی.
اون نفرین شامل بستگان خونی همه اونایی می‌شه که وارد مقبره شدن.
- پس توام شامل می‌شی. - فرض کن بشم.
من یه پیرمردم. ولی تو...
بیب، من از وقتی راه رفتن یاد گرفتم می‌شناسمت.
هر کاری برات می‌کنم، ولی من دکترم.
نمی‌تونم به مومیایی زنده باور داشته باشم.
کجا داری میری؟
می‌رم دنبال کسی که حرف‌هامو باور کنه.
کسی که قبل از اینکه خیلی دیر بشه، حرفمو گوش بده.
روی گلوی همه کسایی که تو این شهر کشته شدن، یه لکه خاکستری بوده.
می‌دونم.
و اون لکه نه گل بود نه خاک رس.
کپک بود.
بررسیش می‌کنیم آقای هانسِن.
و واقعاً از اینکه اومدین و اینا رو گفتین ممنونیم.
یعنی باورم نمی‌کنین؟
خب ببینین، قضیه اینه که...
آره، می‌دونم.
شما هم یه دکتری، درست مثل جان بنینگ.
می‌خوای بگی قلب و ریه نمی‌تونن ۳۰۰۰ سال دووم بیارن. بگو دیگه!
راستش، دقیقاً می‌خواستم همینو بگم.
باشه، باور نکنین.
هیچ کاری هم نکنین. صبر کنین تا چند نفر دیگه هم کشته بشن.
ببین آقای هانسن، الان کلی خبرنگار اینجان
از همه روزنامه‌های مهم کشور.
خیلیا دارن به میپلتون می‌خندن که انگار جادوگری برگشته.
اینم می‌دونم.
اگه بهشون بگم
که یه مومیایی ۳۰۰۰ ساله داره این قتل‌ها رو می‌کنه، چی می‌گن؟
ما رو مسخره می‌کنن و از کار می‌ندازنمون.
وقتی بفهمن که حق با من بوده چی می‌گن؟
و اینکه من خواستم از قبل بهتون هشدار بدم؟
یه آبجو بده لطفاً.
چشم قربان، الان میارم.
ببخشید... شما بیب هانسن نیستین؟
- درسته. - من جیک لاوله‌ام، از روزنامه نیویورک رکورد.
حال‌تون چطوره؟
فکر کنم به خاطر اون دردسرها اومدین اینجا، نه؟
شاید.
خیلی بد شد برای آقای بنینگ و خواهرش، نه؟
آره.
هیچ نظری داری که پشت این ماجراها کیه؟
می‌دونم کی پشتشه.
- چی گفتی؟ - همه چیو می‌دونم.
فقط کسی حرفمو گوش نمی‌ده.
ببین رفیق، اگه دنبال شنونده‌ای، من اینجام. بگو ببینم چی شده؟
خب، ماجرا از این قراره...
همه‌چی سی سال پیش شروع شد، وقتی من و استیو بنینگ مقبره آنانکا رو پیدا کردیم.
- خب، این چه ربطی به الان داره؟ - همه ربطش به همینه.
اون مقبره با یه مومیایی زنده محافظت می‌شد.
خودمون دیدیمش، باهاش جنگیدیم.
یعنی چی...؟
می‌خوای بگی یه مومیایی داره این قتل‌ها رو انجام می‌ده؟
مطمئنم کار مومیاییه.
چه داستانیه!
واسه رئیسم سخته که اینو قبول کنه.
همه جزئیاتو بهم بگو.
اون موقع من و استیو جوون بودیم.
استیو عاشق باستان‌شناسی بود.
آره می‌دونم، شنیدم. همون قصه‌سازی همیشگی.
حالا می‌خوای چی‌کار کنم؟
همه شهر از سایه خودشونم می‌ترسن.
من دنبال قضیه‌ام، خدافظ.
کلانتر!
دوباره اومده بیرون! خودم سایه‌شو دیدم، با چشمای خودم!
سایه دیدی. دیگه چی دیدی؟
- صبر نکردم چیز دیگه‌ای ببینم. - عالیه. خیلی کمک کردی!
خب مگه فکر می‌کنی واسه چی وایسم به خطر؟
- کجا دیدیش؟ - داشتم تو خیابون های قدم می‌زدم...
بیا بریم. می‌ریم خیابون های.
صدها تا گزارش خبری نوشتم، ولی هیچ‌وقت تو عمرم...
قاتله! دوباره اومده!
همین الان نیک لندزفورد رو تو خیابون های ترسونده!
کلانتر و خودش الان همونجان!
مرسی بیب، بعداً می‌بینمت.
خارِس!
مرده.
نگاه کن.
چیه؟
دقیق نمی‌دونم، ولی فکر کنم یه نفر هست که می‌تونه بهم بگه.
عزیزم، می‌ری منو برسونی دانشگاه؟
- می‌خوام پروفسور نورمن رو ببینم. - معلومه که می‌برمت.
بهش زنگ می‌زنم بگم داریم میایم. یه دقیقه دیگه میام.
باشه.
این پودری که گفتین از کجا برداشته شده...
اون پودری که گفتین از روی لکه‌های خاکستری گلوی قربانی‌ها برداشته شده، کپکه.
- کپک؟ - بله، کپک.
کپکی که در طول قرن‌ها به وجود اومده، اونقدر طولانی که تقریباً قابل اندازه‌گیری نیست.
هوم...
همون کپکیه که توی این نوار پارچه هم هست.
از کجا اینقدر مطمئنین؟
خب، اول از همه یه بوی خاص داره که تو هر دو نمونه هست. بو کنین.
بی‌شک بوی مُرّک هست.
مُرّ از درختی به نام Commiphora abyssinica گرفته می‌شه،
که فقط تو بخش‌هایی از آفریقا رشد می‌کنه.
خب که چی؟
این رزین قهوه‌ای مایل به قرمز، مُرّه.
اون لوله‌های آزمایش دیگه هم حاوی روغن سدر و سدیم کربنات هستن.
همه این مواد از همین تکه پارچه‌ی کتانی به دست اومدن.
نگاه کن.
می‌بینی اون جای سوختگی که پارچه یه کم خورده شده؟
آره، آره، می‌بینم. ولی قضیه چیه؟ اصلاً از کجا اومده؟
اون کپک و این نوار پارچه، هر دو از بدن یه مومیایی برداشته شدن.
اون مواد شیمیایی هم برای مومیایی کردن استفاده می‌شدن. هیچ شکی توش نیست.
اون هیروگلیف تیره‌ای که اونجاست،
دقیقاً همونیه که روی بدن شاهزاده آنانکا هم پیدا شده.
تاریخش تقریباً برمی‌گرده به ۳۰۰۰ سال پیش،
زمان سلطنت پدرش، شاه آمِنوفس.
ولی...
چه بخوای قبول کنی چه نه...
ما با چیزی طرفیم که بهش می‌گن مردگان زنده.
پس حق با بیب بود، و ما به حرفش گوش نکردیم.
خب، حالا که مدرک رو دیدیم، باید قبولش کنیم.
زنده یا مرده، فرقی نمی‌کنه. حالا که می‌دونم دنبال چی باید بگردم، می‌رم سراغش.
هر چی که هست...
بیا بریم.
- یه تلگراف برای آقای بنینگ. - اوه، بله.
مرسی.
این مأموریت دقیقاً همون چیزیه که می‌خواستم.
ولی الان، تو همچین زمانی...
به نظرم عالیه.
دقیقاً همون چیزی که لازم داشتی. یه چیزی که از اینجا ببرتت دور.
هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌تونست قانعت کنه.
ولی یه چیز قطعی‌ه، می‌دونی که ارتش منتظر کسی نمی‌مونه.
سه روز وقت دارم. به زور می‌تونم کارامو ردیف کنم.
اگه کاری هست که بخواد رسیدگی بشه، من می‌تونم برات انجامش بدم.
- تو؟ - معلومه.
فکر کردی یه لحظه هم ممکنه بدون تو برم؟ نه عزیزم.
تو همین یه جمله هم خواستگاری کردی، هم جواب مثبت دادی!
اوه ایزابل، ببخش منو.
نمی‌خواستم انقدر ناگهانی باشه، من فقط...
حالا دیگه با حرف بیشتر خرابش نکن!
بهتره شروع کنیم. کلی کار دارم.
آماده‌سازی مراسم عروسی و همه چیز.
جان، شاید بهتر باشه فردا صبح فقط بریم دفتر قاضی و کارو تموم کنیم.
نه، عروسی رو تو خونه می‌گیریم، به یاد بابا.
اون خودش هم همینو می‌خواست.
باشه جان.
خارِس...
خارِس، بیا اینجا.
فکر می‌کنن قراره یه عروسی برگزار شه
و یکی باشه که نسل بنینگ‌ها رو ادامه بده.
اینا فکر می‌کنن اینطوریه، خارِس.
این بار، خارِس، یه مأموریت دیگه برات دارم.
یه مأموریت برای زندگی، نه مرگ.
تو جاودانه‌ای، خارِس.
درد و بیماری زمینی بهت اثر نمی‌کنه.
مثل کوه‌های کهن مصر،
تو هستی، وجود داری.
نسل باستانی کاهنان معبد کارناک
باید تا ابد بهت خدمت کنن، خارِس.
من این وظیفه رو انجام می‌دم برات، خارِس. من.
می‌خوام واسه خودم زن بگیرم، خارِس.
زن. می‌فهمی یعنی چی؟
همونی که...
همونی که قراره عروس آخرین نفر از نسل بنینگ‌ها باشه.
همونی که سرنوشت اینجوری برام رقم زده.
برگرد عزیزم.
هوم‌هوم.
خب، به نظرم شد. تو چی فکر می‌کنی الا؟
اوووه، عالی شده. ولی واقعاً چه زود بزرگ شدن بچه‌ها!
مطمئنی تا فردا حاضرش می‌کنی؟
اوووه، معلومه! کار زیادی نداره.
دو تا سوزن‌کاری این‌ور اون‌ور، آستینا رو کوتاه می‌کنم.
اندازه‌ت تقریباً همونیه که مامانت موقع عروسی داشت.
- واقعاً؟ - هوم‌هوم.
کی می‌دونه؟
شاید یه روزی این لباسو برای یه عروس دیگه هم درست کنم.
- هیچ‌وقت معلوم نیست. - خب، شب بخیر.
- شب‌به‌خیر لورا. - شب‌به‌خیر لورا.
ما سه نفر، با هم، تا وقتی که دنیا از هم بپاشه و نه سنگی بمونه نه درختی،
نه حتی یه تیغه‌ی علف.
این خواسته‌ی منه، خارِس، و تو باید اطاعت کنی.
بیارش اینجا.
برو!
برو.
مامان، تو که خوشحال بودی، آره؟
بعداً راجع‌به این حرف می‌زنیم. الان دیگه وقت خوابه عزیزم.
ویک... ویک!
بازم اون صداهه اومد... من می‌ترسم.
- شب‌به‌خیر عزیزم. - شب‌به‌خیر مامان.
خوابای خوب ببینی.
خب آقایون، ازتون خواستم بیاین خونه‌ی بنینگ،
چون یه مأموریت خیلی سخت در پیش داریم.
و برای انجامش، باید از تموم شجاعتی که داریم استفاده کنیم.
چه باور کنین چه نه، واقعیت‌ها جلوی چشم‌مونه و باید باهاش روبه‌رو بشیم.
یه موجودی که بیش از ۳۰۰۰ سال زنده مونده الان تو این شهره،
و مرگ رو با خودش آورده.
باید پیداش کنیم و متوقفش کنیم.
سی سال پیش، پدرم یه مقبره مقدس تو مصر پیدا کرد
و حرمتش رو شکست.
گفتی مصر؟ درست شنیدم؟
درسته.
من رفتم گورستون کلانتر،
و داشتم با سرایدار اونجا حرف می‌زدم
راجع‌به یه قبر واسه خودم.
خب که چی؟
اون سرایدار کلی درباره مصر حرف زد
و کلی آیه از کتاب مقدس مصری‌ها برام خوند.
بعدش که امشب شما رو اینجا شنیدم،
فکر کردم شاید اون چیزی بدونه.
جان! جان!
اوه جان! جان! ایزابل! هیولا ایزابل رو برد!
- ایزابل؟ - آره.
جان، مشعل‌ها رو پخش کن. چماق‌ها رو بده.
بیاین آقایون، مشعلاتون رو بردارین.
کجام؟ داری چی کار می‌کنی؟
ترسی نداره.
هیچ‌چیز دیگه‌ای اذیتت نمی‌کنه.
اون موجوده...
خارِس؟ اون که کاری باهات نداره، نترس.
اون تو رو پیش من آورده، چون سرنوشتت این بوده
که به بالاترین افتخاری که یه زن می‌تونه داشته باشه برسی.
قراره بشی عروس یکی از کاهن‌های بلندپایه‌ی کارناک.
نه... نه!
به خاطر تو، قراره از چیزایی بگذرم
که نسل به نسل بهمون رسیده.
اون رازی که خارِس رو این‌همه سال زنده نگه داشته، می‌تونه مال ما هم باشه.
تو دیوونه‌ای.
وقتی مایع "تانا" رو بهت بدم، تو هم جاودانه می‌شی،
درست مثل خارِس.
همون کاری که برای تو می‌کنم، برای خودمم می‌تونم بکنم.
تو برای من یه پسر به دنیا میاری،
و اونم مثل من، تو دل مقبره‌های مصر بزرگ می‌شه.
یه کاهن جدید برای کارناک،
که ادامه‌دهنده‌ی نسل باستانی و شریف باشه.
نه!
من و جان فردا ازدواج می‌کنیم.
هیچ ازدواجی بین تو و جان بنینگ در کار نیست.
گناه‌های پدرش روی دوششه،
و سرنوشتش فقط مرگه، درست مثل بقیه‌ی خونواده‌ش.
هرکسی که به مقبره‌های باستانی مصر بی‌احترامی کنه باید بمیره.
سرنوشتشه که بمیره.
یه روزی بابت این کاری که کردم ازم تشکر می‌کنی.
از این‌ور.
خارِس...
ببرش و قایمش کن تا از شر این احمقا خلاص شم.
بریم داخل!
در رو باز کن! درو باز کن لعنتی!
یالا دیگه!
باز کن! بشنو، باز کن اون درو!
یه چیزی پیدا کنین باهاش درو بشکونیم!
آروم باشین آقایون!
همون مردیه که دنبالش می‌گشتیم.
- آقایون کاری با من دارین؟ - بله.
باید حساب پس بدی. با ایزابل چی کار کردی؟
با کی؟
تا الان فقط ازت سؤال کردم.
می‌خوای از روش دیگه‌ای استفاده کنم تا حرف بزنی؟
خب؟
من هیچ شناختی از این شخص ندارم، افندی.
مومیایی... ایزابل... از توی جنگل رد شدن.
- بنینگ! - خب که چی؟
هرکس به معابد مقدس مصر باستان بی‌احترامی کنه،
مرگ خشنی در انتظارشه.
بیاین آقایون، بجنبین.
از اون‌ور!
اگه مومیایی خواست فرار کنه، با آتیش جلوشو بگیرین.
پله‌های پشت رو بپایید. نذارین در بره.
ایزابل! ایزابل!
جان...
خیلی خوشحالم که تونستیم یواشکی در بریم وقتی همه هنوز داشتن جشن می‌گرفتن.
هی!
برای درخواست زیرنویس فارسی فیلم و سریال به کانال تلگرام "ســاب‌اَوَلــی‌هــا" مراجعه کنید [ t.me/SubAvaliHa ]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.