جلوی خودم یه جاده میبینم...
که از کنار دشتهای وسیع و آزاد میگذره...
ابرا هم بالای سرم پرواز میکنن.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
سرزمین سکوت و تاریکی
برگرفته از زندگی ناشنوا-نابینا فینی اشترابینگر
اون موقع که بچه بودم، قبل از اینکه اینطوری بشم...
یه بار یه مسابقه ی اسکی پرش دیدم.
یه چیز از اون روز تو خاطرم مونده...
اون مردا که تو هوا حرکت میکردن...
به چهره هاشون نگاه میکردم.
کاش شما هم میتونستید ببینیدش.
هر وقت کسی بهم دست میزنه از جا میپرم. سالهای زندگیم تو انتظار میگذرن.
خانم اشترابینگر میتونن...
راجع به حیوونا برامون بگن؟
خیلی برامون لذت بخش بود
اول رفتیم بخش چارپاها
یه گوزن ماده بالغ بود
اونجا همه ی حیوونا بالغن...
برای اینکه نابیناها بتونن تصویر درستی از حیوون برای خودشون بسازن.
پوست گوزنه فوق العاده بود
سر یه گوزن نر هم بود...
شاخهاش واقعا بزرگ بودن.
دهنش باز بود.
از اندازه ش شگفت زده شده بودم.
اونجا دو تا خرگوش صحرایی هم بود...
یا نشسته بودن یا میپریدن این طرف اون طرف.
بعضیا از موشا میترسیدن
اتاق دوم جای پرنده ها بود
یه دارکوب روی درخت، واقعا جالب بود
یکی دیگه هم بود، این یکی سبز بود.
من خیلی خوشحال بودم.
یه قرقاولم بود، چه پرایی داشت
حیف، آدم نمیتونه رنگاشونو ببینه!
خانم جولی میتونن راجع به حیوونا برامون بگن؟
میپرسن...
شما هم میتونید...
راجع به حیوونا برامون بگین؟
من دیگه زیاد چیزی نمیدونم
حافظه ش خیلی ضعیفه.
هر چی میدونی بهمون بگو
به خیلی از حیوونایی که تا حالا ندیده بودم...
دست زدم.
قرقاول، کروکودیل...
مار، ببر، شیر...
و خیلی حیوونای دیگه.
حیوونای اروپایی هم بودن: بز، گوزن، خرگوش...
روباه، حتی یه موش هم بود.
اولین پرواز
خاطرات
بچگیام خیلی دمدمی مزاج بود.
روزگار مادرمو سیاه کرده بودم...
همش باید حواسش به من می بود.
پدرم تو 33 سالگی مرد.
من هنوز 6 سالم هم نشده بود
و وقتی کسی مراقبم نبود...
هر کاری دلم میخواست میکردم.
همینطوری هم شد که تو 9 سالگی...
از پله ها افتادم پایین.
از طبقه سوم افتادم طبقه دوم.
با کمر و گردن خوردم زمین...
اینقدر محکم خوردم زمین که یکی از همسایه ها...
فکر کرده بود صدای شلیک گلوله شنیده.
ازم پرسید جاییم صدمه دیده.
بهش گفتم نه چیزیم نشده، ازشم خواستم...
به مادرم چیزی نگه.
چار دست و پا از پله ها بالا رفتم...
نمیتونستم راه برم.
ضربه ی شدیدی بود.
نشستم و دعا کردم:
خدایا خواهش میکنم کاری کن مادرم تنبیهم نکنه.
از اون روز به بعد، همش درد داشتم...
مخصوصا تو سرم.
دکتر گفت به خاطر بلوغ و قد کشیدنه.
یه دکتر دیگه هم همینو گفت.
دکتر سوم فهمید از جایی افتادم.
تو مدرسه همیشه شاگرد خوبی بودم.
خیلی دقت میکردم.
یه روز معلم بهم گفت:
فینی، باید روی خط بنویسی.
گفتم بله، البته.
بعدش فهمیدم...
که دیگه نمیتونم خطّا رو ببینم
میخواستم گلدوزی یاد بگیرم...
اما خیلی زود مجبور شدم ولش کنم.
بهم گفتن برو خونه...
چون بیناییم به اندازه ی کافی خوب نبود.
گلدوزی دیگه برام اهمیت نداشت.
اون موقع شروع پایانم بود.
اول نابینا شدم.
پونزده سال و نه ماهم بود.
بعدش مجبور شدم تو تخت خوابم بمونم.
چشمام خیلی درد میکرد.
هجده سالم بود که مشکل شنوایی هم پیدا کردم.
اولش بعضی صداهارو نمیفهمیدم...
بعدش یه روز کاملا شنواییمو از دست دادم.
مادرم باهام حرف زد اما چیزی نشنیدم.
اومد کنار تختم و گفت چرا جوابمو نمیدی؟
من گفتم: چیزی گفتی؟
گفت: آره، اما تو جوابی ندادی.
گفتم هیچی نشنیدم.
خیلی وحشت زده شدیم.
ناشنوا شدنم خیلی عجیب بود.
اول گوش راستم بود...
بعدشم گوش چپم.
میخواستم برم دکتر...
پاشویه کردم، دعا کردم...
ولی هیچ سودی نداشت.
به تدریج شنواییمو از دست دادم...
شنواییم رسید به پنج در صد.
پناه بردم به دین.
بهم قدرت داد...
اما این تنهایی وحشتناک از بین نرفت.
مردم بهم قول میدادن که میان دیدنم...
اما نمیومدن.
وقتی هم میومدن با مادرم صحبت میکردن...
و من تو دنیای سوت و کور خودم تنها میموندم.
هر وقتم صحبت میکردم، مادرم آروم بهم ضربه میزد...
و میگفت بعدن بهم میگه.
من میخواستم تو صحبتا شرکت کنم.
چه مدت تو تخت موندید؟
حدود 30 سال.
همیشه سعی میکردم بلند شم.
بعضی وقتا اصلا نمیتونستم تکون بخورم.
خیلی بد بود.
دکترم وقتی که فهمید این وضعیت ممکنه خیلی طول بکشه...
مورفینمو قطع کرد.
خیلی سخت بود، اما هر طوری بود گذروندمش.
مردم فکر میکنن ناشنوایی یعنی سکوت...
اما این اشتباهه.
ناشنوایی، سر و صدای مداومه...
از یه صدای زمزمه مانند شروع میشه...
میره تا صدای خش و خش، بعد از اونم یه نویز یه نواخت که از همه بدتره.
دیگه نمیدونی باید چیکار کنی.
خیلی برامون سخته.
بعضی وقتا باعث میشه خیلی حساس بشیم.
برای نابیناها هم همینطوره.
نابینایی تاریکی محض نیست.
اغلب همه ی رنگارو میبینی.
سیاه، خاکستری، سفید...
آبی، سبز، زرد...
بستگی داره...
سلام آقای مزمر
خیلی خوشحالم...
که اومدید اینجا.
فینی دوستاشو برای تولدش دعوت کرده.
اونام مثل خودش نابینا و ناشنوا هستن.
مدیریت همچین مهمونی ای به هیچ وجه ساده نیست.
هر کس باید یه همراه داشته باشه...
که بتونه همه چیزو به الفبای لمسی ترجمه کنه.
سلام خانم مایر
آقای فورستر کجاس؟
سلام آقای فورستر
هر چی میگیم رو برای خانم مایر...
ترجمه کنید.
خانم مایر هنوز یکم بینایی داره.
اما افرادی مثل ایشون هم کمک احتیاج دارن...
تا یه وقت بدون آمادگی قبلی...
وارد سرزمین سکوت و تاریکی نشن.
سلام جولیت عزیزم
آقای هوندهمر...
کجاست؟
جرج، دوست خوبم کجایی؟
بفرما.
سلام آقای هوندهمر
مچکرم که با جولیت اومدید.
سلام.
همه اینجان؟
بله، همه چی جوره.
اونجا کیه؟
خانم آگوستین؟
نه، حلزون کوچولوئه.
سلام حلزون کوچولو
همگی سلام.
کی میخواد شعر بخونه؟
لطفا برای ناشنوا-نابیناها ترجمه کنید.
آروم صحبت میکنم...
چون وقتی یه ناشنوا-نابینا نمیتونه مطلب رو دنبال کنه...
و زل میزنه به خلا...
خیلی افسرده میشه.
یه شعر براتون میخونم...
درباره ی وضعیت خودمون.
اسم شعر اینه: شگفت انگیزترین هنر
جدا بودن از دیگران...
بدان هنگام که همه شادند و سرخوش...
لیک همیشه شاد و سرزنده ماندن...
با کمال میل...
بار گران مقدس ترین رسالت را بر دوش کشیدن...
با رفتاری بزرگوارانه...
امیال خویش را به فراموشی سپردن...
در ظلمات زندگی کردن...
به دور از خورشید...
لیک به سان ستاره ای درخشیدن...
این است هنری که تنها آن که...
روحش به ملکوت رسیده باشد میتواند درک کند.
میتونم شروع کنم؟
آنی که کلاه زیبایت...
برازنده ی توست...
تو باعث شادی ما هستی...
پله ها را تمیز کرده ای...
و من از تو متشکرم...
امروز و هر روز...
چرا که من بیشتر از هر چیز دیگری...
کارهایی را دوست دارم که درست انجام شده باشند.
بعد از ظهر فینی و مهموناش...
میرن برای بازدید از باغ گیاه شناسی.
میتونید آروم لمسش کنید.
مثل یه ستون میمونه.
مثل یه ستون میمونه...
این یه کاکتوسه.
خیلی جالبه.
این میوه ی کاکتوسه.
میوه ی کاکتوس.
میتونی یکی برداری.
این میوه شه.
بومیا میخورنش.
گوشتش خوبه.
کیا میخورنش؟
بومی ها.
اینا رسیده ان؟
نه این خیلی کوچیکه!
باید پوستشو بکنی.
اول باید پوستشو بکنی.
میتونم بخورمش؟
اینطوری نه.
ممنون.
ببین!
این بامبوئه.
- این بامبوئه؟ - نه.
فکر نمیکردم اینطوری باشه.
ژانویه تو راهه...
و من کلی کار دارم.
اول جاهایی که تو اینجا باید سر بزنیم...
بعدم پالاتیناتی (منطقه ای در جنوب غربی آلمان).
نه، قبل از کریسمس نه.
تنها کاری که باید انجام بدم...
آقای شوارتزهابر ازم خواسته یه برنامه آماده کنم...
اما چه برنامه ای، چطوری، کجا؟
چهار ساله که فینی اشترابینگر...
ناشنوا-نابیناهای باواریا رو...
به نیابت از انجمن نابینایان ملاقات میکنه.
فینی اشترابینگر با کمک خانم میترمایر...
که همه چی رو به الفبای لمسی ترجمه میکنه...
با ناشنوا-نابیناها ارتباط برقرار میکنه...
و به مشکلاتشون رسیدگی میکنه.
ته بلیطمه؟! ممنون.
اگه نقاش بودم...
وضعیتمون رو اینطور نمایش میدادم:
نابینایی یه رودخونه ی سیاهه...
که مثل یه ملودی، آروم جریان داره...
به سمت آبشارهای بزرگ.
کناره های رودخونه، درخت و گل هست...
پرنده ها هم آوازای قشنگ میخونن.
یه رودخونه ی دیگه هم هست، که از اون طرف میاد...
این یکی مثل کریستال خالص، شفافه.
این رودخونه هم مثل اون یکی آروم جریان داره...
اما هیچ صدایی نداره.
اون پایین پایینا یه دریاچه س...
که خیلی تاریک و عمیقه...
دو تا رودخونه اونجا به هم میرسن.
جایی که دو تا رودخونه به هم میرسن، کلی صخره و سنگ هست...
که باعث میشه آب کف کنه...
بعدشم، آب...
ساکت و آروم...
میره به سمت اون مخزن تاریک و غم انگیزی...
که مثل مرده ها آروم سر جاش خوابیده...
و فقط گه گاه با حلقه هایی که از افتادن سنگ یا قطره ی آبی درست میشن، آرامشش بهم میخوره...
این سنگها و قطره ها هم در واقع تلاش و مشکلات ناشنوا-نابیناها رو نشون میده.
نمیدونم میتونید منظورمو متوجه بشید یا نه.
صخره هایی که آب رو بهم میزنن...
نماد افسردگی ای هستن...
که نابیناها و ناشنواها...
وقتی که ناشنوا-نابینا میشن احساس میکنن.
بهتر از این نمیتونم توصیفش کنم...
اما خودم این حسو دارم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
السا فیرر بیشتر از دو ساله...
که تو یه آسایشگاه بیماران روانی زندگی میکنه.
السا 48 سالشه.
مادرش که تنها کسی بود...
که میتونست منظورشو بفهمه، فوت کرده.
سلام، خواهر هم تقدیر من...
این نماد ماست.
السا دو سال مدرسه نابینایان رفته بود...
اونجا بریل یاد گرفت، اما الان فراموشش کرده.
هیچ کسی حاضر نشد ازش نگهداری کنه...
الان تو این آسایشگاه روانیه، اما جاش اینجا نیست.
رفته تو خودش.
دیگه با کسی حرف نمیزنه.
اون موقع که هنوز مادرش زنده بود...
با لمس کردن لبای طرف میتونست حرفشو بفهمه.
اما دیگه نمیتونه.
همینجوری خیره میشه بهت.
برای توئه السا، برای توئه.
هنوزم داره نگات میکنه.
منم ناشنوا و نابینام...
مثل تو...
ناشنوا و نابینا.
یه کلمه هم نمیگه.
شاید اینطوری بشه...
نابینا...
ناشنوا...
آره...
ما مثل همیم.
طفلکی، هیچ ارتباطی با دنیا نداره.
هیچی نمیگه.
دیگه نمیتونه حرف بزنه.
امکان رابطه برقرار کردن وجود نداره.
من فینی اشترابینگر هستم از مونیخ.
صحبت میکنه؟
نه، اما بهتون نگاه میکنه.
وقتی دستمو ول میکنی انگار هزار مایل از هم فاصله داریم.
گروهی دیگر از انسانهای فراموش شده...
که قادر نیستند از حقوق خود...
در جامعه ی مرفه ما...
که در آن تنها تولید ارزش دارد، دفاع کنند...
معلولین هستند.
بدهی جامعه به این گروه بیش از...
این است که تنها حق زندگی کردن داشته باشند...
اینان نیز باید مثل دیگران...
در تمام ابعاد زندگی اجتماعی حضوری فعال داشته باشند.
در واقع این مهم برمیگردد...
به شیوه ی رفتار و تعهد اخلاقی ما...
نسبت به این افراد.
و باید به استحضار برسانم...
که این رفتار هنوز آنقدر که باید و شاید مطلوب نیست.
جامعه ای که برای سالخوردگان...
به عنوان بخشی از خود احترام قائل نباشد...
خود محکوم است.
خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
وقتی رئیس جمهور اومدن طرفم
و دستمو تو دستشون گرفتن...
خیلی ناراحت بودم.
دستشون خیلی آروم و خونسرد بود، منظروم سرد نیستا!
و وقتی داشتم از احتیاجاتمون براشون میگفتم...
فشار دستشون...
که نشونه ی درک کردن بود رو رو دستم حس کردم.
بهشون گفتم: آقای رئیس جمهور...
به فکر ناشنوا-نابیناها هم باشید...
مارو از این انزوا نجات بدید.
کمکمون کنید کسایی رو پیدا کنیم...
که بتونن تنهاییمونو از بین ببرن.
میتونید ترجمه ی لمسی رو...
برامون توضیح بدید؟
تو این روش با خط و نقطه سر و کار داریم.
البته در مورد کشیدنشون...
باید خیلی دقت کنید.
مثلا، نقطه های کوتاه...
با یه حرکت رو به پایین درست میشن...
اچ، جی، دی، بی
پی یه حرکت رو به بالاس...
برای اِی، ای، آی، اُ، یو...
نوک انگشتارو لمس میکنید.
چهار تا انگشت روی کف دست...
حرف کِی رو درست میکنن...
یه خط افقی...
حرف زِد رو نشون میده.
همه چی همینطوریه...
اُ...
ی.
جوی.
فهمیدنش سخته.
کی باهاتون تمرین میکنه؟
تمرین؟
هیشکی.
برادرم نمیتونه یادش بگیره.
میتونی باهاش صحبت کنی.
اون فقط به گویش خودش حرف میزنه.
فینی به دیدن ارسولا و جوزف ریدمایر میره.
ارسولا ناشنواست و از سطح بینایی بسیار پایینی برخورداره.
از لب خونی حرفارو متوجه میشه.
تو فقط به گویش خودت حرف میزنی.
نمیتونی درست صحبت کنی.
برادرش نابیناست، اما هنوز به اندازه ی کافی شنوایی داره.
گفتی هیچ وقت نمیتونی...
الفبای نابیناهارو یاد بگیری.
جوزف گفت: اشترابینگر.
یه جا سکه ای براش آوردم.
نگاه کن...
- جوزف....
برات یه جا سکه ای آوردم.
سکه هاتو میذاری توش.
ببین اینجوری.
ما تو همین خونه به دنیا اومدیم.
اون باغچه ی سبزیجاته.
اینجام چمنه.
قدیما جوزف چمنارو کوتاه میکرد.
مرد بیچاره، کار سختیه.
پارچه های شسته شده...
آره، آره...
جوزف، من هیچی نمیبینم.
هیچی هم نمیشنوم.
منم درست مثل تو ام.
بپرس ببین فهمید.
فهمیدی؟
صاف وایستا!
اونقدرام پیر نیستی.
اولین باریه که این ناشنوا-نابیناها اومدن باغ وحش.
خیلی وقته که هیچ حیوونی رو لمس نکردن.
خوشحال کردنشون کار خیلی سختی نیست...
اما آدمایی که حاضرن کمک کنن زیاد نیستن.
میتونیم بیاریمش بیرون؟
میتونی این کارو بکنی.
چه خوشگلی.
میتونم بغلش کنم؟
مادرش چی میگه؟
ناشنوا-نابیناهای مادرزاد
خانم اشترابینگر، این هارالده.
یکی از اولین شاگردام.
پنج سال پیش اومد اینجا.
بچه ی شلوغی بود...
همه جا رو بهم میریخت.
خیلی سخت بود عادتش بدیم...
یه برنامه ی روزانه رو دنبال کنه...
تا بتونیم کارای جدید بهش آموزش بدیم.
یه سال طول کشید...
تا بتونیم یکم با...
الفبای لمسی آشناش کنیم.
هلن کلر میگه...
این کشف...
تولد معنوی یه ناشنوا-نابینائه.
این کار واقعا نقطه ی شروع در...
آموزش این بچه هاست.
میشائیل که اونجا کنار شما نشسته...
هنوز یه کم شنوایی داره.
برای میشائیل از متود لرزشی...
که توسط آمریکاییها ابداع شده استفاده کردیم.
به لبهای کسی که داره صحبت میکنه دست میزنه...
و کلمه رو تکرار میکنه.
میشائیل، این یه ماشینه با یه تریلر.
خیلی سخته...
که بتونیم از افکار شاگردا سر در بیاریم...
اینکه چطور فکر میکنن، یا چه حسی دارن.
فقط میتونیم حدس بزنیم، اصلا نمیتونیم مطمئن باشیم.
هنوز بازدید دو سال پیشم رو یادمه.
هارالد یه پسر کوچولوی شیطون بود.
علاقه زیادی به ساعت داشت.
از همه چی سخت تر...
یاد دادن موضوعات انتزاعیه.
بهشون مثالای عملی میدیم.
وقتی میخوایم مفهوم "خوبی" رو بهشون یاد بدیم...
میگیم: هارالد بیدار میشه...
هارالد یاد میگیره، هارالد به سابین کمک میکنه...
هارالد خوبه.
بعد مخالفش رو نشونش میدیم: هارالد سابین رو کتک میزنه...
هارالد یه چیز رو به زور از سابین میگیره...
هارال بده.
اینطوری بهشون...
خوب و بد رو یاد میدیم.
خب، بیا بریم تو آب.
هارالد از آب میترسید.
یه سال طول کشید...
تا بره تو آب.
حالا ازش میخوام که تنهایی بره تو آب.
برای کلاسهای بیان از کمکهای شنیداری استفاده میشه...
تا بچه ها بتونن امواج صوتی رو احساس کنن.
اما حتی وقتی که حرف زدن هم یاد گرفته باشن...
نمیشه موضوعات انتزاعی رو بهشون یاد داد.
اینکه "مغرور، خوشحال و...." در نظر اونا چه مفهومی داره...
همیشه برای ما یه راز میمونه.
ولادیمیر کوکول 22 ساله، ناشنوا-نابینای مادرزاد.
تنها کسی که ازش مراقبت میکنه پدرشه.
هیچ وقت آموزش استثنایی ندیده.
هیچ وقت برای بیدارگری ش (منظور آموزش و...) تلاشی نکردن.
هیچ وقت راه رفتن یاد نگرفته.
فقط غذاهای آبکی و نرم میخوره...
غذارو بین زبون و سق دهنش فشار میده و میخوره.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
ایناهاش.
سلام ولادیمیر.
با این کار نشون میدم که اینجام.
هنوز میتونیم یه کارایی براش بکنیم.
هیچ وقت نمیتونه حرف زدن یاد بگیره...
ولی شاید بتونه خوندن نشونه ها رو یاد بگیره.
توجه کردم گاهی وقتا...
ناخناشو فشار میده به دستم.
اما دلیل این کارش اینه که...
راه دیگه ای برای برقراری ارتباط نداره.
واسه این نیست که بهم صدمه بزنه.
زخمیم نکنی کوچولو.
ببین، اون یکی دستشو داد بهم.
رادیوئه؟
دوسش داره، احساس میکنه یه چیز زنده س.
داره موسیقی پخش میکنه؟
چطوری میخوابونیدش؟
روز و شبو چطور میفهمه؟
این کار برای ناشنوا-نابیناها خیلی سخته.
نمیتونن خودشونو با ترتیب روز و شب وفق بدن.
الان میدونه روزه یا شب؟
نه، ولی وقت خواب که بشه...
میبریمش تو تختش.
بعد میخوابه؟
میتونه تنهایی لباساشو بپوشه؟
نه، نمیتونه.
واکنش نشون داد.
باید حرف بزنم.
حتما یه چیزی میفهمه.
پسر خوبی باش.
فکر کنم حوصله ش سر رفته.
هاینریش فلایشمن 51 ساله...
از حدود 5 سال پیش...
با مادرش تو خانه ی سالمندان زندگی میکنه.
هاینریش ناشنوای مادرزاد بوده و بیناییش رو هم تو 35 سالگی از دست داده.
خونواده ش اینقد بهش بی توجهی کردن...
که حرف زدن و نوشتن از یادش رفت.
هاینریش که دیگه از جامعه ی انسانها طرد شده بود...
بین حیوونا دنبال دوست و همدم میگشت.
برای یه مدت طولانی تو اصطبل با گاوا زندگی میکرد.
دنبال دست من میگرده.
دنبال مادرشه.
حلقه منو میشناسه.
ما میخوایم...
یکم صحبت کنیم.
میتونه حرف بزنه؟
اگه لباتونو میدید...
میتوسنت باهاتون حرف بزنه.
اون موقع که هنوز میدید من باهاش حرف میزدم.
پنج سال پیش تو زمستون...
دستشو کردم تو برف...
اونم گفت: برف.
اما ارتباطمو باهاش از دست دادم.
بعضی وقتا یه کلمه ای میگه.
اما به ندرت پیش میاد.
از آخرین باری که اینجا بودیم...
پرسیده ما کی بودیم؟
نه.
حتی برادراشم نمیشناسه.
برادرای خودشم نمیشناسه؟
نه، نمیدونه کی هستن.
دوست نداره غریبه ها رو ببینه.
درسته، ولی باید...
خیلی چیزا هست که من نمیدونم...
خدانگهدار.
خداحافظی کردید؟
آره.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
اگه همین الان جنگ جهانی شروع بشه...
من حتی متوجهش هم نمیشم.