‫به یاد ابراهیم منصفی (رامی) ۱۳۷۶–۱۳۲۴ ‫شاعر، خنیاگر، نویسنده و بازیگر هرمزگانی
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برای درک بهتر گذر زمان، تاریخ‌ها از میلادی به شمسی تبدیل شده‌اند.
‫با بازی مارتینا گیدک
‫دیوار
‫فیلمی از یولیان رومن پولسلر
‫براساس رمانی با همین نام از مارلن هاوس‌هوفر
‫امروز، ۱۵ آبان، ‫نگارش گزارشم را آغاز می‌کنم.
‫تا آنجایی که می‌توانم همه چیز را ‫دقیق خواهم نوشت.
‫هر چند حتی نمی‌دانم که حقیقتاً ‫امروز ۱۵ آبان است یا نه.
‫در طول زمستان سال قبل، ‫حساب چند روز از دستم در رفت.
‫حتی نمی‌توانم روزهای هفته را ‫از هم تشخیص دهم.
‫نه این که فکر کنم این چندان مهم باشد.
‫ناگزیرم که به چند یادداشت‌ کوتاه ‫متکی باشم و استناد کنم.
‫کوتاه از این رو که هرگز ‫تصور نمی‌کردم این گزارش را بنویسم.
‫متأسفانه خیلی از چیزهایی که به یاد می‌آورم، ‫با تجربیات واقعیم تفاوت خواهند داشت.
‫احتمالاً تمام گزارش‌ها از این مسئله رنج می‌برند.
‫من برای لذت نویسندگی، نمی‌نویسم.
‫اتفاقات زیادی برایم افتاده که ‫اگر خواهان از کف دادن عقلم نیستم،
‫باید بر روی کاغذ بیاورمشان.
‫هیچ کسی اینجا نیست که ‫به فکرم و مراقبم باشد.
‫من تک و تنهایم...
‫و باید بکوشم تا از ماه‌های ‫تاریک و بلند زمستان گذر کنم.
‫این وظیفه را بر عهده گرفته‌ام...
‫تا مرا از چشم دوختن در گرگ‌و‌میش صبح ‫و ترسان بودن، دور نگاه دارد.
‫چرا که ترسانم.
‫ترس از هر سمت و سویی مرا می‌لرزاند...
‫و نمی‌خواهم آنقدر صبر کنم تا ‫به جانم نفوذ کند و بر من چیره شود.
‫آنقدر خواهم نوشت تا تاریکی و شب فرارسد،
‫و این کار جدید و ناآشنا ‫باید ذهنم را خسته و کوفته کند،
‫خالی و خواب‌آلود.
‫ترس من از سر زدن سپیده نیست، ‫تنها از پسین‌های بلند و غم‌افزاست.
‫من بر پشت تقویم‌های قدیمی و ‫کاغذهای تجاری رنگ و رو رفته می‌نویسم.
‫کاغذها متعلق به هوگو روتلینگرند،
‫گردآورنده‌ای ماهر و یک مالیخولیایی.
‫در حقیقت، این گزارش باید ‫با هوگو آغاز شود.
‫اگر به خاطر حس گردآوری و ‫مالیخولیایی بودن او نبود،
‫من امروز اینجا ننشسته بودم.
‫احتمالاً حتی زنده هم نبودم.
‫خواهرها و برادرها، ‫آزادی و عشق بهم بدین
‫آزادی یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت
‫لطفاً بهم آزادی بدین، ‫آزادی و عشق
‫چرا آزادی داری، [نامفهوم]
‫آزادی
‫[نامفهوم] یه ماجراجوییه، ‫ماجراجویی‌ای به درون خودت
‫ساعت ۳ بعد از ظهر بود که ‫به کلبه‌ شکاری رسیدیم.
‫پس از ته‌بندی، هنگامی که ‫هوگو کم‌کَمَک به چرت زدن می‌افتاد،
‫لوییز پیشنهاد کرد که دوباره ‫با هم به روستا برگردند.
‫بیا دیگه!
‫زیاد نمی‌مونیم. ‫صبح زود بلند میشیم، میریم شکار.
‫اگه خواستی بیای پیشمون، ‫سوییچ رو فرمونه.
‫- بیا دیگه! ‫- باشه.
‫لوکس کجاست؟ لوکس؟
‫می‌تونه همینجا بمونه!
‫سگ خنگ هیچ وقت حرف گوش نمیده!
‫لوکس؟
‫لوکس، بیا!
‫آفرین، دنبالمون بیا!
‫بیا!
‫بیا لوکس!
‫پشت سرمون بیا! ‫بیا، بیا لوکس!
‫زیاد سخت نگیر.
‫لوکس، یا باهامون میای یا همین‌جا می‌مونی، ‫برو بمون، برگرد خونه! برگرد!
‫برو!
‫[صدای آنگ سان سو چی، فعال سیاسی برنده جایزه صلح نوبل که ‫در سال ۲۰۱۰ پس از ۱۵ سال، حصر خانگی‌اش شکسته شد.]
‫در ساعت ۹ تصمیم گرفتم به رخت‌خواب بروم.
‫در را قفل کردم و کلید را ‫با خودم به اتاق بردم.
‫لوکس، چه خبره؟
‫حتماً در روستا مانده بودند.
‫خیلی تعجب کرده بودم.
‫هوگو طاقت تخت‌خواب‌های کوتاه ‫مهمانخانه را نداشت...
‫و آنقدر بی‌ملاحظه نبود که...
‫تمام شب مرا در کلبه ‫تک و تنها بگذارد.
‫همراه لوکس راه روستا را در پیش گرفتم.
‫نمی‌توانستم سر در بیاورم چه اتفاقی افتاده.
‫از بس در فکر و نگران خانواده روتلینگر بودم...
‫که به زحمت متوجه سرما و ‫رطوبت هوا در تنگه شدم.
‫ممکن بود هوگو سکته قلبی کرده باشد.
‫چون هوگو آدمی مالیخولیایی بود،
‫دیگر دست از جدی گرفتن ‫وضعیتش کشیده بودیم.
‫قدم‌هایم را سرعت بخشیدم ‫و لوکس را جلوتر فرستادم.
‫به فکر این نیفتاده بودم که ‫کفش‌های کوهنوردیم را بپوشم...
‫و داشتم پشت سر لوکس، ‫روی سنگ‌های نوک‌تیز، مضحکانه تلوتلو می‌خوردم.
‫لوکس؟ لوکس؟
‫لوکس؟
‫چی شده لوکس؟
‫چی شده؟
‫خودتو زخمی کردی؟
‫زبونتو گاز گرفتی؟
‫بیا لوکس!
‫بیا!
‫لوکس، چی شده؟
‫بیا!
‫سپس، صدای تپنده‌ای را شنیدم ‫و نگاهی به اطراف انداختم...
‫تا این که پی بردم، این تپش قلب ‫خودم است که در گوش‌هایم غره راه انداخته.
‫قلبم، پیش از آن که حتی متوجه شوم ‫به ترس و وحشت افتاده بود.
‫با تردید، دوباره امتحان کردم...
‫و باز دستم روی چیزی شبیه ‫شیشه پنجره قرار گرفت.
‫ناگهان متوجه شدم که چه چیزی ناخودآگاه، ‫تمام این مدت مرا دل‌نگران کرده.
‫این که جاده تماماً متروکه بود.
‫باید کسی سال‌ها پیش، ‫این خبر را در بوق و کرنا کرده باشد...
‫و طبیعی و بدیهی بود که اهالی روستا...
‫کنجکاو باشند و دور دیوار تجمع کنند.
‫حتی اگر هیچ کدامشان ‫دیوار را نیافته باشد...
‫مطمئناً هوگو و لوییز باید ‫با آن برخورد می‌کردند.
‫ندیدن هیچ احدالناسی،
‫ذهنم را حتی بیشتر از خود دیوار ‫به هم می‌ریخت.
‫سه بار دیگر از جا بلند شدم ‫و به خودم قبولاندم...
‫که آنجا، سه قدم جلوتر از من،
‫واقعاً چیزی نامرئی، صاف و سرد وجود داشت...
‫که راهم را سد کرده بود.
‫فکر کردم خیالاتی شده‌ام...
‫اما خوب می‌دانستم که ‫به هیچ وجه چنین نبود.
‫بسیار آسان‌تر می‌توانستم با ‫یک وضعیت جنون آنی کنار بیایم...
‫تا این چیز هولناکِ نامرئی.
‫اولین خانه کوچک روستایی، ‫در واقع تنها یک کلبه،
‫دقیقاً همین نزدیکی‌ها بود.
‫بالاخره می‌توانستم کلبه را ببینم.
‫احساس آرام و ساکنی زیر آفتاب داشت. ‫منظره‌ای پرآرامش و آشنا.
‫ببخشید!
‫ببخشید، من...
‫بیا لوکس، بیا.
‫لوکس و من در موقعیت بغرنجی بودیم...
‫و در آن لحظه نمی‌دانستیم ‫چقدر اوضاعمان وخیم است.
‫اما کاملاً گمشده نبودیم، ‫چرا که همدیگر را داشتیم.
‫آشکار بود که نمی‌توانست حقیقت باشد؛ ‫چنین چیزهایی اتفاق نمی‌افتند...
‫و اگر هم می‌افتند، ‫نه در روستاهای کوچک میان دل کوه‌ها،
‫نه در اتریش و نه در اروپا.
‫می‌دانم این فکر چقدر مسخره به نظر می‌رسد،
‫اما باید اعتراف کنم، ‫این چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫♪ اثری از باخ ♪
‫نزدیک ساعت ۶، هنگامی که پرندگان ‫آواز سر دادند، بیدار شدم.
‫با این که به ندرت تکانی خورده بودم، ‫لوکس می‌دانست که بیدارم...
‫و به تختم آمد تا صبح بخیر بگوید.
‫ناگهان، کاملاً ناممکن به نظر می‌رسید...
‫که از آن روز آفتابی در خرداد ‫جان سالم به در ببرم.
‫در عین حال می‌دانستم که ناگزیرم ‫از آن موقعیت، زنده بیرون بیایم...
‫و این که راه گریزی برایم در کار نبود.
‫مجبور بودم کاملاً آرام بمانم ‫و صرفاً این اوضاع را از سر بگذرانم.
‫بار اولی نبود که مجبور بودم ‫از چنین چیزی جان به در ببرم.
‫هر چه کمتر مقاومت می‌کردم، ‫همانقدر تحملش آسان‌تر می‌شد.
‫دیگر یادم نمی‌آید که آن صبح چه کردم.
‫شاید اینقدر ساعاتِ رفته بد بودند ‫که باید فراموششان می‌کردم.
‫شاید در وضعیت بهت و بی‌حسی ‫لحظات از من گذشتند.
‫نمی‌توانم به یاد آورم.
‫سرانجام ساعت ۲، هنگامی که ‫با لوکس در تنگه قدم می‌زدم...
‫از این حالت خارج شدم.
‫این بار بهتر از قبل مجهز بودم. ‫دوربین شکاری هوگو را همراهم داشتم.
‫اگر مردِ سر چاه مرده بود، ‫که شکی در این وارد نبود،
‫پس همه اهالی روستا نیز مرده بودند؛
‫و نه فقط آدم‌ها، بلکه هر چه زنده بوده.
‫اگر این مرگ بود، بسیار سریع و سبک آمده بود،
‫تقریباً مهرآمیز و عاشقانه.
‫شاید عاقلانه‌تر بود که من هم با ‫هوگو و لوییز، به روستا رفته بودم.
‫لوکس!
‫چی شده لوکس؟
‫لوکس!
‫برگرد اینجا لوکس!
‫لوکس!
‫بیا.
‫بیا!
‫برایم آشکار شده بود که گاو، ‫هم ممکن است موهبتی باشد...
‫و هم اما باری بر دوش.
‫چنین حیوانی را باید خوراک داد و ‫شیرش را دوشید...
‫و تمام‌مدت به کسی در کنارش نیاز است.
‫هم مالک و هم زندانی گاو شده بودم.
‫البته درباره خود گاو هم فکر کردم.
‫اگر خیلی خوش‌شانس بودم، ‫آبستن گوساله‌ای بود.
‫اما نمی‌توانستم رویش حساب کنم.
‫تنها می‌توانستم امیدوار باشم ‫که تا درازای سر حد، شیر بدهد.
‫هنوز موقعیتم را چون وضعیتی گذرا می‌دیدم.
‫دست‌کم، سعی کردم چنین ببینم.
‫به فکر اسمی برای گاوم افتادم و بِلا را انتخاب کردم. ‫(در ایتالیایی یعنی زیبا)
‫در واقع اصلاً به اسمی نیاز نداشت.
‫او تنها گاو جنگل بود، ‫شاید تنها گاو کل کشور.
‫تا فردا، بلا.
‫۱۰ روز گذشته بود،
‫و ذره‌ای وضعیتم تغییر نکرده بود.
‫برای ۱۰ روز، ذهنم را با کار ‫سرگرم و مشغول کرده بودم،
‫ولی دیوار هنوز قرص، سر جایش بود.
‫و هیچ کسی برای نجاتم نیامده بود.
‫هیچ راهی نداشتم جز این که با ‫واقعیتِ لخت رودررو شوم.
‫می‌توانستم خودم را بکشم...
‫یا که تلاش کنم و راهم را از زیر دیوار بکَنَم،
‫که خود ممکن بود ‫شکلی طاقت‌فرسا از خودکشی باشد.
‫یا می‌توانستم اینجا ماندگار شوم ‫و سعی کنم زنده بمانم.
‫دیگر آنقدر جوان نبودم ‫که جدی‌جدی به فکر خودکشی باشم.
‫بیشتر این فکر و خیال لوکس و بلا بود ‫که مرا از این کار بازمی‌داشت.
‫از برکت وسواس و دقت هوگو، ‫برای کل تابستان آذوقه و ملزومات داشتم.
‫یک خانه، ذخیره‌ای مادام‌العمر از چوب، ‫و یک گاو.
‫مصمم، تصمیم گرفتم که ‫هر روز ساعت را کوک کنم...
‫و روزهای تقویم را خط بزنم.
‫آن موقع به نظرم بسیار مهم می‌آمد.
‫مذبوحانه سعی می‌کردم که ‫به بقایای زندگی متمدنانه‌ام چنگ بزنم.
‫نمی‌دانم که چرا.
‫تقریباً انگار اجباری درونی بود.
‫شاید از این می‌ترسیدم ‫که اگر خلافش را انجام دهم...
‫رفته‌رفته از انسان بودن ساقط می‌شوم...
‫و دیر یا زود کف زمین می‌خزم، ‫نجس و گندیده،
‫با اصوات مبهمی که از گلویم بیرون می‌ریزند.
‫مسئله این نبود که از ‫تبدیل شدن به حیوان می‌ترسیدم؛
‫گر چه اینگونه چندان هم بد نمی‌شد.
‫با این اوصاف، یک انسان ‫هرگز نمی‌تواند به حیوانی مبدل شود،
‫بلکه از موجودیت حیوان، گذر ‫و به فرای آن غوطه می‌خورد.
‫نمی‌خواهم چنین سرنوشتی نصیب من شود.
‫این چیزیست که اخیراً بیش از همه مرا می‌ترساند...
‫و از سر همین ترس است ‫که این گزارش را می‌نویسم.
‫در ۱۱ خرداد، بارانی گرم و پربرکت ‫تمام روز بارید...
‫که مجبورم کرد یا در خانه بمانم، ‫یا به چشم‌زدنی خیسِ آب شوم.
‫آن غروب، گربه به خانه‌ام آمد.
‫بنابراین چهار نفر شده بودیم: ‫گاو، گربه، لوکس و من.
‫لوکس از همه به من نزدیک‌تر بود...
‫و طولی نکشید که دیگر فقط سگم نبود، ‫بلکه دوستم بود.
‫تنها دوست من در دنیایی ‫از اندوه و تنهایی.
‫چیزی نیست، لوکس.
‫بلا مرا پابند کلبه کرده بود،
‫ولی من می‌خواستم که ‫محیط اطراف را بگردم.
‫راهی را یادم بود که ‫به کلبه‌ای در آن بالاتر منتهی می‌شد...
‫و از آنجا نیز به روستای مقابل.
‫می‌خواستم به آنجا بروم.
‫لوکس، پشت سرم بمون.
‫لوکس، بمون!
‫حالا که آن دره‌ها را بررسی کرده بودم...
‫می‌توانستم بی‌آنکه چندین روز ‫دور از خانه بمانم، به آنجا بروم.
‫می‌توانستم تا چراگاه بالا بروم ‫و به منظره چشم بدوزم،
‫اما نمی‌توانستم خطر رفتن به ‫نزدیکی و دل رشته‌کوه را به جان بخرم.
‫طبیعتاً اگر دیواری در آنجا نبود، ‫کسی می‌توانست مرا پیدا کند.
‫مجبور بودم به خودم بگویم که ‫در این صورت، حتماً پیدایم می‌کنند.
‫می‌توانستم ساکت در خانه بنشینم و منتظر بمانم...
‫اما مدام احساس می‌کردم که باید کاری ‫برای از بین بردن بلاتکلیفی و سرگشتگیم انجام دهم.
‫♪ اثری از باخ ♪
‫قریب ساعت ۱۰، نشستم تا نفسی تازه کنم.
‫جنگل، مه‌آلود زیر خورشید قائم، پهن بود...
‫و عطر خوش کاج‌ها، مشامم را سرمست می‌کردند.
‫به غایت آرام‌تر از شب‌های مهتابی بود،
‫چنانکه گویی جنگل با بختکی بر سینه‌اش ‫زیر خورشید زرد خسبیده بود.
‫پرنده‌ای شکاری در آسمان آبی چرخ می‌خورد.
‫لوکس خوابیده بود و گوش‌هایش هوا می‌پریدند...
‫و سکوت ستُرگ، مانند حبابی شیشه‌ای ‫بر سرم فرود آمده بود.
‫آرزو کردم می‌توانستم تا ابد آنجا بنشینم.
‫در گرما، در روشنایی،
‫با سگم پهلوی پایم ‫و آن پرنده‌ چرخنده بالای سرم.
‫با حس پشیمانی زیادی بلند شدم ‫و به راهم ادامه دادم.
‫در طول راه، به آرامی تغییر کردم...
‫و به تنها موجودی تبدیل شدم ‫که به آنجا تعلق نداشت،
‫یک انسان.
‫مغشوش از افکار مشوِش،
‫شاخه‌ها را خردکنان با کفش‌هایی زوار در رفته،
‫همدست در عمل خونین شکار.
‫متوجهم که هرگز یادداشتی از ‫روزهای شکار حیوانات ننوشته‌ام.
‫حالا به یاد می‌آورم که نوشتنش را ‫بیش از حد منزجرکننده می‌دانستم.
‫همین که مجبور به این کار بودم، ‫به قدر کافی ناخوشایند بود.
‫اسم بچه‌گربه را مروارید گذاشتم، ‫چون مثل مروارید سفید و درخشان بود.
‫پس از چند هفته متوجه شدم که ‫مروارید، موجود کوچک موژولیده،
‫در حال تبدیل شدن به ماده‌ای زیبا بود.
‫مروارید، معجزه‌ای کوچک بود...
‫اما همان موقع هم می‌دانستم که ‫در جای اشتباهی به دنیا آمده.
‫یک گربه سفید پُرمو در وسط جنگل...
‫به مرگی زودرس محکوم است.
‫به هیچ وجه شانسی نداشت.
‫شاید به خاطر همین، ‫اینقدر به او علاقه داشتم.
‫اگر به اولین تابستان بازبیندیشم،
‫افکارم بیشتر حول ‫مراقبت از حیواناتم می‌گذشتند...
‫تا وضعیت وخیم خودم.
‫این مصیبت، مرا از بند مسئولیت‌های ‫زیادی آزاد کرده بود...
‫اما به مرور زمان پی بردم ‫که بار جدیدی بر دوشم گذاشته.
‫تا توانستم وضعیت ‫را کمی سبک‌سنگین کنم،
‫پی بردم که دیگر کاری از دستم ‫برای تغییر اوضاع بر نمی‌آمد.
‫فکر نمی‌کنم که رفتار و عملکردم، ‫از روی بی‌بنیگی و احساس‌گرایی بود.
‫من صرفاً از غریزه‌ای پیروی می‌کردم ‫که درونم نهادینه شده بود،
‫که نمی‌توانستم در برابرش مقابله کنم،
‫مگر این که میل به تیشه بر ریشه خود زدن، داشتم.
‫نمی‌توانم درک کنم که چه چیزی در حمل ‫محموله‌ای که بر ما محول شده... ‫(مجاز از عمل زندگی کردن)
‫ننگین و ناشرافتمندانه است؛ ‫نظر به اینکه تمام حیوانات لازم‌الاجرای این کارند.
‫در پایان، همانطور که همه حیوانات می‌میرند، ‫ما هم می‌میریم.
‫دیگر حتی نمی‌دانم شرافت چیست.
‫به دنیا آمدن و از دنیا رفتن، ‫به شرافت [و اشرف بودن] مرتبط نیست.
‫این برای تمام مخلوقات رخ می‌دهد...
‫و معنایی فرای خود ندارد.
‫در ۲۹ تیر، شروع کردم به درو کردن علوفه.
‫سه هفته برایم وقت برد ‫تا علفزار را درو کنم.
‫دلیل این تأخیر، تنها آب و هوا نبود،
‫بلکه خام‌دستی و ناتوانی جسمانیم نیز مؤثر بودند.
‫من تحت تأثیر هجمه‌ای از ناامیدی قرار گرفته بودم،
‫و برای اولین بار، ‫کاملا واضح درک کردم...
‫که چه بلای سنگینی بر سرم آمده.
‫نمی‌دانم چه اتفاقی برایم می‌افتاد...
‫اگر حس مسئولیت نسبت به حیواناتم، مرا به انجامِ...
‫حداقل‌ها و ضروری‌ترین ‫کارهای زندگی وانمی‌داشت.
‫دوست ندارم آن لحظات را به یاد آورم.
‫۱۴ روز بعد، توانستم خودم را جمع‌و‌جور کنم...
‫و زندگیم را از سر بگیرم.
‫♪ اثری از باخ ♪
‫پاییز، همیشه فصل مورد علاقه‌ام بوده،
‫هر چند آن موقع حال جسمانی مساعدی نداشتم.
‫در طول روز، خسته بودم اما کاملاً بیدار...
‫و در شب، برای ساعت‌ها در ‫خواب ناآرامی نصفه‌ونیمه...
‫با رؤیاهایی که از همیشه ‫گیج‌کننده‌تر و واقعی‌تر بودند.
‫کسالت پاییزیم، در جنگل هم امانم نمی‌داد... ‫(افسردگی فصلی)
‫اما از آنجایی که به سختی می‌توانستم ‫تحملش کنم، شکلی ضعیف‌تر به خود گرفت.
‫شاید هم مجالی برای توجه به کسالتم نداشتم.
‫لوکس خیلی شاد و سرحال بود.
‫هر چند یک غریبه متوجه این موضوع نمی‌شد.
‫تقریباً همیشه سرحال بود.
‫هرگز ندیدم که بیشتر از سه دقیقه اخم کند.
‫او صرفاً نمی‌توانست در برابر ‫میل سرحال بودن، مقاومت کند.
‫و زندگی در جنگل، محرِکی دائمی برایش بود.
‫خورشید، برف، باد، باران...
‫هر چیزی مایه‌ی شادی و لذتش بود.
‫با بودن لوکس در کنارم، ‫هرگز نمی‌توانستم مدت زیادی غمگین بمانم.
‫تقریباً باعث شرم و حقارتم می‌شد که ‫بودنِ با من اینچنین شاد و سرحالش می‌کرد.
‫شاید خودبزرگ‌بینی بشر از ‫[رفتار متقابل] سگ‌ها نشأت می‌گیرد.
‫گاهی اوقات حتی تصور می‌کردم که باید ‫چیز خاص و ویژه‌ای درباره من وجود داشته باشد...
‫که باعث می‌شد لوکس، به محض ‫دیدنم به چپ و راست بغلتد.
‫البته هرگز، هیچ چیز خاص و ویژه‌ای ‫درباره‌ام وجود نداشت.
‫لوکس مثل تمام سگ‌ها بود، ‫کاملاً معتاد به آدم‌ها.
‫آره، سگ خودمی لوکس.
‫سگ خوب.
‫حالا گه‌گاه، وقتی تنها در ‫جنگل سرد و زمستانی راه می‌روم،
‫مثل گذشته‌ها با لوکس گپ می‌زنم.
‫روحم هم خبر ندارد در حال این کارم...
‫تا این که چیزی حواسم را می‌دزدد ‫و من ساکت می‌شوم.
‫سرم را می‌چرخانم و ‫کورسویی از موهای خرمایی به چشمم می‌خورد.
‫اما مسیر خالیست؛ ‫پر از بوته‌های خشک و سنگ‌های خیس.
‫تعجب نمی‌کنم که هنوز هم ‫صدای شکستن شاخه‌های خشک...
‫زیر گام‌های آرام پنجه‌هایش، ‫در گوشم می‌پیچد.
‫چه جای دیگری روح کوچک سگم ‫پرسه خواهد زد، جز دنبال رد پای من؟
‫او روحی صمیمی و مهربان است ‫و من از او نمی‌ترسم.
‫لوکس... سگ خوب و زیبا.
‫سگ من،
‫احتمالاً این بازی ذهن ناتوان من است ‫که صدای پاهای تو را در گوشم...
‫و تصویر خرمایی‌ات را در چشمانم می‌سازد.
‫تا زمانی که من زنده‌ام، ‫تو دنبال رد پای من خواهی بود،
‫عاطِش و مشتاق،
‫مثل خود من که عاطش و مشتاق ‫به دنبال رد پاهای نامرئیم.
‫هیچ کداممان به مُسته‌مان نخواهیم رسید.
‫اولین برف در ۸ آذر باریدن گرفت.
‫فقط چند روز زمان برد تا زمستان جا خوش کند.
‫سپس بادِ گرم وزیدن گرفت...
‫و برفِ نورسیده را ‫از کوه‌ها زبان کشید.
‫هوا، آزارنده گرم شده بود...
‫و باد، شب و روز پیرامون کلبه زوزه می‌کشید.
‫خوب نخوابیدم...
‫و به نعره‌ گوزن‌های فحل آمده، ‫در ارتفاعات جنگل گوش کشیدم.
‫هر دو گربه، به درون جنگل ‫مرطوب و گرم رفته بودند.
‫بیدار و نگرانِ مروارید دراز کشیده بودم.
‫نعره گوزن‌ها، غمناک به نظر می‌رسید،
‫تهدیدآمیز و گاهی اوقات هم نومیدانه.
‫تنها امیدوار بودم که ‫باد زیاد دوام نداشته باشد...
‫و این که بالاخره زمستان، ‫با خود آرامش و آسودگی بیاورد.
‫باد، فقط تا سه روز دوام آورد.
‫دقیقاً به قدری که مروارید را تلف کند.
‫مروارید را خاک کردم...
‫و باد در طول شب خفه و آرام شد؛
‫چنانکه گویی وظیفه‌اش را به انجام رسانیده.
‫من مروارید را از یاد نبرده‌ام.
‫مرگ او اولین فقدانی بود ‫که در جنگل متحمل شدم.
‫روزی، احتمالاً در اولین زمستان،
‫روباهی را لب رود دیدم.
‫تفنگم را همراهم داشتم.
‫می‌توانستم بزنمش،
‫اما نزدم.
‫مروارید مجبور بود صرفاً به این خاطر بمیرد که ‫یکی از اجدادش، گربه آنقره‌ای زیاده‌زادگیری‌شده بود.
‫از همان اول، سرنوشتش این بود که قربانی باشد.
‫آیا من هم باید روباه زیبا و زنده ‫را به این خاطر مجازات می‌کردم؟
‫مروارید از یک بی‌عدالتی رنج کشیده بود،
‫اما همان بی‌عدالتی برای ‫قربانیان خودش نیز رخ داده بود.
‫آیا من هم باید این بی‌عدالتی را ‫به روباه انتقال می‌دادم؟
‫تنها مخلوق جنگل که به واقع می‌تواند ‫کار درست یا غلط انجام دهد، منم...
‫و تنها منم که می‌توانم ترحم ‫و بخشش نشان دهم.
‫گاهی آرزو می‌کنم که ای کاش ‫بار مسئولیت این تصمیمات بر دوشم نبود.
‫اما من یک انسانم...
‫و فقط مثل یک انسان می‌توانم فکر و عمل کنم.
‫تنها مرگ است که از این بار رهایی‌ام خواهد داد.
‫وقتی به زمستان فکر می‌کنم، ‫روباه برف‌پوشیده‌ای لب رود می‌بینم.
‫یک حیوان تنها و بالغ که ‫مسیر مقدرشده‌اش را دنبال می‌کند.
‫ظاهراً این تجسم، ‫معنای خاصی برایم دارد.
‫چنانکه گویی نمادِ چیزی دیگر است.
‫اما نمی‌توانم معنایش را تشخیص دهم.
‫آره، بلای خودم.
‫آره، خیلی خوشگلی.
‫بلا چاق‌تر از قبل شده بود...
‫ولی هنوز نمی‌دانستم که ‫گوساله‌ای در شکم دارد یا نه.
‫بعد از تمام چیزهایی که از سر گذراندیم،
‫بلا به چیزی بیشتر از فقط گاوم تبدیل شده بود.
‫او خواهری تیره‌بخت و صبور بود...
‫که با وقار بیشتری نسبت به من ‫بخت و اقبالش را می‌پذیرفت.
‫♪ اثری از باخ ♪
‫در شب، صدای در هم شکستن سرما ‫میان چوب‌ها را می‌شنیدم.
‫هیزم بیشتری گذاشته بودم...
‫اما داشتم زیر پتو می‌لرزیدم ‫و نمی‌توانستم بخوابم.
‫گاهی یک هیزم به ترق‌تروق می‌افتاد، ‫بعد ساکت می‌شد.
‫حال خوشی نداشتم.
‫می‌دانستم دلیلش این بود که ‫مجبور بودم به کشتن ادامه دهم.
‫سعی کردم احساس کسی که ممکن است ‫از کشتن لذت ببرد را تصور کنم.
‫نتوانستم.
‫موی دست‌هایم سیخ شد و ‫آب دهانم از شدت انزجار خشک.
‫احتمالاً لازم است که مادرزاد این کاره باشی.
‫می‌توانستم خودم را به انجامش با سریع‌ترین ‫و بی‌دردترین شکل ممکن قانع کنم،
‫اما هرگز نمی‌توانستم به این کار عادت کنم.
‫برای مدت زیادی در تاریکی ‫و صدای ترق‌تروق دراز کشیدم...
‫و به قلب کوچکی که...
‫در اتاق بالای سرم به ‫کُپه‌ای از یخ تبدیل می‌شد، فکر کردم.
‫پس از سرمای طولانی، موجی از ‫هوای گرم و مرطوب وزیدن گرفت.
‫بلا بی‌قرار شده بود و ‫مجبور بودم روزی ده بار سراغش بروم.
‫در ۲۳ دی، بلا کمی خونریزی کرد.
‫بعد از خوراک شبانه‌اش اینطور شد...
‫و تصمیم گرفتم که شب را در آخور بگذرانم.
‫یالا بلا! محکم‌تر!
‫محکم‌تر!
‫زود باش بلا، یالا!
‫این اواخر، اتفاقات زیادی افتاده بود.
‫مروارید مُرده، ‫گوساله‌‌ای به دنیا آمده،
‫بچه‌گوزن یخ بسته...
‫و جانوران گوشت‌خوار، زمستان پرباری گذرانده بودند.
‫خودم هم، هیجانات زیادی را از سر گذرانده بودم...
‫و اینک خسته و بی‌رمق بودم.
‫وقتی چشمانم را بستم، ‫کوه‌های برف‌پوشیده را در افق دیدم،
‫بلورهای سفید برف که در سکوت عظیم ‫و درخشان روی صورتم می‌افتادند.
‫دیگر نه فکری بود،
‫نه خاطره‌ای.
‫تنها روشنایی عظیم و آرام برف.
‫می‌دانستم که این احساسات می‌توانند ‫برای آدمی تنها، خطرناک باشد...
‫ولی به هیچ ضرب و زوری ‫نمی‌توانستم برابرشان مقاومت کنم.
‫لوکس نگذاشت که زیاد آرام و آسوده بمانم.
‫هِی پیشم می‌آمد و با پوزه‌اش به من می‌زد.
‫آه‌کشان بلند شدم و ‫کار هر روزه‌ام را از سر گرفتم.
‫حالا لوکس، دوست و نگهبانم، دیگر وجود ندارد...
‫و گاهی اوقات میل رفتن به سکوتِ سفید و ‫بی‌درد و حس، بی‌حد و حصر است.
‫ولی باید از خودم مراقبت کنم...
‫و بیشتر از پیش به خودم سخت بگیرم.
‫لوکس، حس ششمم بود.
‫حالا که او مرده، احساس می‌کنم یک مقطوع‌العضوم.
‫دلتنگ چیزی که می‌شوم تا همیشه دلتنگش خواهم ماند.
‫تنها به خاطر این نیست که موقع شکار ‫و دنبال کردن رد حیوانات، دلتنگش می‌شوم...
‫و یا موقعی که گوزنی زده‌ام و ‫باید ساعت‌ها بکوبم و بالا بیایم.
‫فقط به این خاطر نیست.
‫بدترین چیز اینست که بدون لوکس ‫واقعاً احساس می‌کنم تنهایم.
‫با گذر هر روز، مسئله نقل مکان به چراگاه ‫بیش از پیش ذهنم را به خود مشغول می‌کرد.
‫کار بسیار دشواری به نظرم می‌آمد،
‫حتی اگر قصد داشتم فقط ضروریات را با خودم ببرم...
‫و کاملاً ساده و بدْوی زندگی کنم.
‫وقتی برای اولین بار چراگاه سرسبز را دیدم ‫و دلم آرام و آسوده شد،
‫متوجه شدم که از مدت‌ها پیش ‫تصمیم خودم را برای...
‫نقل مکان کردن گرفته بودم.
‫در ۶ خرداد...
‫از کلبه شکاری رهسپار شدم.
‫مسیر راه وضع خوبی داشت،
‫اما هنوز چهار ساعت مانده بود تا ‫کاروان عجیبمان به چراگاه برسد.
‫داشت ظهر می‌شد.
‫کاملا خسته بودم،
‫بیشتر به خاطر تنش عصبی ‫تا تقلای جسمانی.
‫چیز جدیدی داشت آغاز می‌شد.
‫نمی‌دانستم چه عاقبت و سرانجامی دارد،
‫اما احساس غربت‌زدگی‌ و نگرانی‌ام نسبت به آینده ‫داشتند کمرنگ‌تر می‌شدند.
‫کم‌کم متوجه شدم که چراگاه زیبا، ‫عجیب‌وغریب و خطرناک است؛
‫و مانند همه‌ چیزهای عجیب‌و‌غریب، ‫لبالب از فریفتگی‌های دوردست.
‫داشتنِ چشم‌اندازی از محوطه‌ای وسیع ‫که با کوه‌ها و درختان سد نشده باشد،
‫احساس عجیبی برایم داشت...
‫و درجا آرامش‌بخش و فارغانه نبود.
‫چشمانم باید بعد از گذر یک سال در...
‫دره‌ی گود و تنگ و گرد، عادت می‌کردند.
‫در تمام مدتی که چراگاه بودم، ‫هیچ یادداشتی ننوشتم.
‫تقویم را با خودم برده بودم و ‫وظیفه‌شناسانه هر روز را خط می‌زدم،
‫اما روزهای مهمی مثل ‫«دروی علوفه‌ها» را ثبت نکرده بودم.
‫با این وجود، خاطرات آن روزها زنده باقی مانده‌اند...
‫و برایم سخت نیست که درباره‌شان بنویسم.
‫هرگز بوی خوش تابستان، ‫باد و باران‌...
‫و شب‌های درخشان از نور ستارگان ‫را فراموش نمی‌کنم.
‫♪ اثری از باخ ♪
‫برای اولین بار در زندگیم آرام بودم،
‫نه خوشنود و نه خوشحال، بلکه آرام.
‫انگار دستی بزرگ ساعت درون سرم ‫را از کار انداخته بود.
‫گاهی اوقات افکارم به هم می‌پیچند...
‫و چنان است که گویی جنگل، ‫درونم ریشه می‌دواند...
‫و افکار کهنه و جاویدش را با مغز من می‌اندیشد.
‫آن روزها، در دومین تابستان، ‫هنوز به این مرحله نرسیده بودم.
‫هنوز حد و مرزها، سخت و محکم سر جایشان بودند.
‫وقتی می‌نویسم، برایم سخت است که ‫خودِ گذشته‌ام را از خودِ جدیدم جدا کنم...
‫و مطمئن نیستم که خود جدیدم هم...
‫به آرامی در حال بلعیده شدن ‫در یک‌جور «ما»یی بزرگتر نباشد.
‫ولی همان موقع هم، دگرگونی داشت شروع می‌شد.
‫همه چیز زیر سر چراگاه بود.
‫تقریباً ناممکن بود که در سکوت پرسروصدای چمنزار،
‫زیر آسمان عظیم، خودی منفرد و جدا باقی ماند؛
‫حیاتی خوار، کوته‌بینانه و خودباش...
‫که نخواهد با موجودیتی بزرگتر همگن شود.
‫روزی منبع بزرگ غرورم، مسبب چنین زندگی‌ای بود،
‫اما ناگهان در چراگاه، چنین زندگی‌ای ‫به نظرم رقت‌انگیز و پوچ می‌آمد،
‫یک هیچ پرهیاهو.
‫در ۲۶ مهر، پس از بازگشتم از چراگاه،
‫نوشتن یادداشت‌های کوتاهم را از سر گرفتم.
‫تقریباً در تمام ماه مهر، هوا خوب بود.
‫حداکثر استفاده را از آب‌و‌هوای خوب بردم و ‫ذخیره چوب‌هایم را دوبرابر کردم.
‫در روز عید مقدسان، یکهو هوا گرم شد... ‫(۱ نوامبر برابر با ۱۰ آبان)
‫و می‌دانستم که این تنها ‫می‌تواند نشانه‌ای از زمستان باشد.
‫در ۲۱ آذر، یادداشتی عجیب پیدا کردم:
‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.»
‫یادم نمی‌آید نوشته باشمش.
‫نمی‌دانم در آن ۲۱ آذر چه اتفاقی افتاده که...
‫باعث شده زیر «برف نورسیده» و ‫«علوفه دروشده» بنویسم:
‫«زمان خیلی زود می‌گذرد.»
‫آیا آن روزها، زمان مخصوصاً سریعتر می‌گذشت؟
‫نه یادم می‌آید و نه توضیحی برایش دارم...
‫و حقیقت هم ندارد.
‫زمان فقط برای من به ظاهر زود می‌گذشت.
‫به نظرم زمان کاملا ساکن می‌ایستد ‫و منم که درونش می‌جنبم؛
‫گاهی به آرامی و گاهی با سرعتی سرسام‌آور.
‫کاری می‌کنم، اتفاقات سریع می‌افتند ‫و زمان را فراموش می‌کنم...
‫و آن موقع، کاملاً بی‌خبر، ‫باز احاطه‌ام می‌کند.
‫بالاخره روزی عادت خواهم کرد...
‫به لاقیدی و حضور مطلقش.
‫از وقتی لوکس مرده، به وضوح ‫ایستادن زمان را احساس می‌کنم.
‫سر میز می‌نشینم و زمان ساکن می‌ایستد.
‫نمی‌توانم ببینمش، ببویمش یا بشنومش،
‫اما از تمام جهات احاطه‌ام می‌کند.
‫خاموشی و سکونش هولناک است.
‫اساساً این افکار، تماماً بی‌معنی و عبثند.
‫من دلم برای حیوانات و آدم‌ها می‌سوزد،
‫چرا که بی‌هیچ نظرخواهی و شوری ‫به درون این زندگی پرت شده‌اند.
‫شاید آدم‌ها بیشتر لایق دلسوزی و ترحمند،
‫چون درست به قدری از هوش و فراست برخوردارند ‫که در مقابل تسلسُل طبیعی پی‌آمدها ایستادگی کنند.
‫این، آدم‌ها را بدطینت و مستأصل ‫و نه‌چندان دوست‌داشتنی کرده.
‫با این حال، زندگی می‌تواند جور دیگری زیسته شود.
‫هیچ انگیزشی منطقی‌تر از عشق وجود ندارد.
‫عشق، زندگی را برای عاشق ‫و معشوقش قابل‌تحمل‌تر می‌کند.
‫ما باید به مرور زمان تشخیص داده باشیم ‫که این تنها شانسمان بوده؛
‫تنها شانسمان برای یک زندگی بهتر.
‫این تنها شانس آدمیزاد، ‫برای لشکری بی‌پایان از مردگان، تا ابد از بین رفته.
‫مدام به این موضوع فکر می‌کنم.
‫نمی‌توانم درک کنم که چرا مجبوریم ‫مسیر اشتباه را انتخاب کنیم.
‫فقط می‌دانم که کار از کار گذشته.
‫پاییز امسال، سروکله کلاغ سفیدی پیدا شد.
‫کمی عقبتر از دیگر کلاغ‌ها پرواز می‌کند...
‫و جداافتاده از سوی همراهانش، ‫تنها روی درختی می‌نشیند.
‫نمی‌توانم درک کنم که چرا ‫دیگر کلاغ‌ها دوستش ندارند.
‫به نظر من پرنده‌ای بسیار زیباست،
‫اما از چشم دیگر پرندگان، زشت و نفرت‌انگیز است.
‫یک پوچیِ فلاکت‌بار که ‫نباید وجودی داشته باشد،
‫کلاغی سفید.
‫آنجا می‌نشیند، تا این که ‫دسته پرندگان از آنجا پر می‌زنند...
‫و بعد من برایش کمی خوراک می‌برم.
‫نمی‌تواند بفهمد که چرا طرد شده؛
‫این تنها زندگی‌ایست که می‌شناسد.
‫همیشه یک مطرود خواهد بود ‫و آنقدر تنها...
‫که از آدم‌ها کمتر از برادران سیاهش می‌ترسد.
‫هر روز منتظر کلاغ سفید می‌مانم ‫و سراغش می‌روم...
‫و او مهرآمیز با چشمانی که ‫به سرخی می‌زنند، نگاهم می‌کند.
‫کار زیادی برایش از دستم برنمی‌آید.
‫شاید ته‌مانده غذا‌هایم، زندگی‌ای را ‫درازا می‌بخشند که نباید به درازا کشیده شود.
‫ولی من می‌خواهم که کلاغ سفید زندگی کند...
‫و گاهی خیال می‌کنم که ‫کلاغی دیگر در جنگل وجود دارد...
‫و این که همدیگر را پیدا می‌کنند.
‫باور ندارم که این اتفاق خواهد افتاد، ‫فقط از ته دل آرزویش را دارم.
‫به تدریج از قید گذشته‌ام رها...
‫و به حالتی جدید وارد شدم.
‫خرداد بود که آب‌وهوا واقعاً بهتر شد.
‫دو سال در جنگل سپری شده بود.
‫دیگر به ندرت فکر این که روزی کسی ‫ممکن است پیدایم کند از ذهنم می‌گذشت.
‫تصمیم گرفتم زودتر ‫به چراگاه رهسپار شوم.
‫اواخر خرداد بود که توانستم بالاخره به چراگاه عادت کنم،
‫اما این بار اصلاً مثل سال گذشته نبود.
‫اولین تابستانم در آنجا ‫دیگر برای همیشه گذشته بود...
‫و نسخه‌ای ضعیف‌تر و ‫کم‌فروغ‌تر از آن تابستان را نمی‌خواستم،
‫بنابراین به خودم اجازه ندادم که باری دیگر ‫تسلیم همان افسون قدیمی شوم.
‫اما چراگاه انجام این کار را برایم سخت نکرد.
‫پوست درکشیده بود و نمایی ناآشنا ‫پیش رویم گذاشته بود.
‫اغلب مثل سال پیش، ‫بر نیمکت کنار خانه می‌نشستم...
‫ و به اطراف چمنزار نگاه می‌کردم.
‫نسبت به قبل فرقی نکرده بود...
‫و بویش به همان خوشی بود،
‫اما دوباره مثل گذشته ازخودبی‌خود نشدم.
‫دیگر زمان زیادی از خانه دور نمی‌ماندم،
‫چرا که تابستان گذشته، تکلیفم را ‫با خودم روشن کرده بودم.
‫دیگر اهمیت نمی‌دادم دیوار تا کجا می‌رفت.
‫آن تابستان، به کلی فراموش کردم ‫که لوکس یک سگ بود و من یک انسان.
‫یعنی می‌دانستم ولی ‫معنای خودش را از دست داده بود.
‫لوکس هم تغییر کرده بود.
‫حالا آنقدر از توجه من ‫برخوردار بود که آرام‌تر شده بود...
‫و دائماً از این نمی‌ترسید که اگر برای ‫پنج دقیقه نباشد، من آب بشوم بروم زیر زمین.
‫حالا که فکرش را می‌کنم،
‫به گمانم این تنها ترس بزرگ او ‫در زندگی سگی‌اش بود.
‫ترس رها شدن به حال خود.
‫من هم خیلی چیزها یاد گرفته بودم.
‫تقریباً تمام حرکات و ‫صداهایش را می‌فهمیدم.
‫اینک، بالاخره درک متقابلی در سکوتمان بود.
‫♪ اثری از باخ ♪
‫لوکس را تا کلبه بردم...
‫و روی نیمکت خواباندمش.
‫ناگهان کوچک و سبک شده بود.
‫و بعد، گویی از آن طرف دنیا، ‫نعره کشیدن بلا را شنیدم.
‫ترسیده و از خود بی‌خود.
‫سعی کردم آرامَش کنم.
‫همان موقع بود که یاد آن مرد افتادم.
‫می‌دانستم باید مرده باشد.
‫چنان هدف بزرگی بود که ‫امکان نداشت خطا بزنم.
‫خوشحال بودم که مرده بود،
‫وگرنه برایم سخت می‌شد که ‫انسانی زخمی را بکشم.
‫با این وجود، نمی‌توانستم زنده هم بگذارمش.
‫شاید هم می‌توانستم. نمی‌دانم.
‫نمی‌خواستم که در چمنزار...
‫کنار گوساله‌ی مُرده، روی چمن‌های تازه ولش کنم.
‫پس او را از پاهایش گرفتم...
‫و تا چشم‌انداز کشاندم.
‫در آنجا... جایی که سنگ‌ها ‫سرازیر به سراشیبی می‌ریزند...
‫و رزهای آلپی در خرداد شکوفه می‌دهند،
‫رهایش کردم تا به پایین بغلتد.
‫همان شب برای لوکس قبری کندم.
‫گودال را عمیق کندم و لوکس را درونش خواباندم،
‫با خاک رویش را پوشاندم و ‫چمن‌ها را رویش پا کوبیدم...
‫و بعد خیلی خسته بودم،
‫خسته‌تر از همیشه.
‫♪ اثری از باخ ♪
‫بعد روی نیمکت نشستم و ‫منتظر شب دراز ماندم.
‫شبی درخشان و پرستاره بود...
‫و باد از میان صخره‌ها، ‫سوزناک به پایین می‌وزید.
‫اما من سردتر از باد بودم و ‫سوز و سرما را احساس نکردم.
‫سپیده‌دم بلند شدم و ‫همراه بلا از چراگاه رفتم.
‫روز بعد، کارهای همیشگیم را از سر گرفتم.
‫ماه مهر که آمد، سیب‌زمینی‌ها ‫و محصولات را برداشت کردم.
‫علف‌ها باید درو می‌شدند، ‫اما آن هم یک هفته بیشتر وقت نبرد...
‫و عاقبت با جسمی خسته و خرد و خمیر،
‫دست از فرار بی‌حاصل برداشتم...
‫و با افکارم رودررو شدم.
‫هیچ چیز عایدم نشد.
‫دوست دارم بدانم که چرا ‫آن مرد غریبه حیواناتم را کشت.
‫هرگز نخواهم فهمید و ‫شاید اینگونه هم بهتر باشد.
‫حالا دیگر کاملاً آرامم.
‫می‌توانم کمی دورتر از این را ببینم.
‫می‌بینم که این هنوز پایان کار نیست.
‫چرخ روزگار می‌چرخد.
‫گوساله، مروارید و لوکس، ‫هرگز دوباره وجود نخواهند داشت،
‫اما چیزی جدید در راه است ‫و نمی‌توانم جلویش را بگیرم.
‫خاطرات، سوگواری‌ها، ترس و کار پرمشقت،
‫همه تا زنده‌ام باقی خواهند ماند.
‫امروز، ۷ اسفند،
‫گزارشم را پایان می‌دهم.
‫دیگر یک برگ کاغذ هم باقی نمانده است.
‫حالا دوروبر ۵ عصر است...
‫و چنان روشن که می‌توانم ‫بدون چراغ بنویسم.
‫کلاغ‌ها برخاسته‌اند و با جیغ و واغ‌ ‫بر فراز جنگل چرخ می‌زدند.
‫وقتی آن‌ها از نظر دور شوند،
‫به فضای باز خواهم رفت و ‫کلاغ سفید را خوراک خواهم داد.
‫آنجا منتظرم است.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.