..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مالی...
‫بارون اومده سقف داره میریزه.
‫میتونی درستش کنی؟
‫هنوز که نریخته، نه؟
‫بعدا درستش می‌کنم.
‫هی، از اون نخواید... ‫که هیچی بهتون نمیده.
‫کمک مردمی...!
‫ تا ۱۰۰ روپیه نداده ولش نکنین.
‫برای چی زل زدی به من؟ ‫یکم به یتیم خونه کمک کن.
‫هی، صندوق کمک‌هامونو برداشت برد.
‫نگفتم بهتون این یه قرون هم نمیده؟
‫به شهرداری تونی خوش آمدید
‫هی، هی! کار کن. کار کن. کار کن.
‫هی، درست بدوزش،
‫هی، این مالیه... ‫برای چی جای کار کردن، خوابیده؟
‫کارش تموم شده قربان. ‫قبل از خواب همه کیسه‌ها رو دوخته.
‫کجا؟ اینا؟ ‫-بله قربان.
‫خیل خب، زود برگردین سر کار. ‫بار باید ارسال بشه.
‫هی، برو کنار.
‫برو کنار.
‫نصف MC رو بده. ‫نصف MC.
‫دارم میدم دیگه.
‫هی، من دو تا ماهی سفارش دادم...
‫الان میفرستم. ‫-چقدر دیگه طول میکشه؟
‫فقط پنج دقیقه دیگه.
‫زود باش.
‫هیچکس رو اون صندلی نیست.
‫این میز خالیه، بیاین اینجا بشینیم.
‫داداش! یه املت. ‫-هی بچه!
‫داداش! ‫-میزو تمیز کن.
‫داداش، یکی این میزو رزرو کرده.
‫تا پنج دقیقه دیگه میره. ‫یکم صبر کن.
‫اگه اومد حسابشو می‌رسیم. ‫اول سفارش ما رو بگیر.
‫زود باش، سفارش بگیر.
‫کی به شما اجازه داد اینجا بشینین؟
‫داداش، مگه همین الان مشروبتو تموم نکردی؟
‫کی گفته تموم کردم؟
‫دو ساعت دیگه هم می‌خورم.
‫تا طلوع آفتاب می‌خورم.
‫تو کی هستی که نظر میدی ‫من چقدر باید بخورم و تا چه حد؟
‫گوش کن داداش.
‫برام مهم نیست ‫تا طلوع آفتاب می‌خوری یا غروب فردا.
‫ما الان اینجا نشستیم، ‫حالا برو یه جای دیگه بشین.
‫لاشی!
‫اصلا هم درد نداشت،عمو
‫هی، برو اونور...
‫هی، گمشو.
‫کرکره رو ببند.
‫اگه پلیس پیداش بشه، همه‌مونو می‌برن.
‫کی به این مشروب داد؟
‫همه‌چیو اینجا شکسته.
‫بندازینشون بیرون.
‫همشونو بندازین بیرون.
‫باچالا مالی.
‫کلاس دهم.
‫نفر اول منطقه.
‫هی، عکس پسر من تو روزنامه چاپ شده.
‫نگاه کن اینجا!
‫باچالا مالی. کلاس دهم.
‫نفر اول منطقه.
‫هی، پسر منه! ‫هیچ کس دیگه ای نمیتونه بهش برسه.
‫هی، مالی...
‫بابا! بابا! ‫-مالی! مالی!
‫بابا، مواظب باش... ممکنه بیفتی.
‫هی، هی، وایسین، وایسین...
‫عکسی که دیروز تو روزنامه ‫چاپ شده خوب نبود.
‫لطفا این دفعه یه عکس خوب بگیر.
‫باشه قربان.
‫پسرم، سرتو بلند کن.
‫پسرم، زنجیر، زنجیر...
‫بذار دیده بشه.
‫اونجوری نه...
‫وایسا، بذار من درستش میکنم...
‫آره، اینجوری. ‫خیلی عالی به نظر میرسه.
‫بابا، لطفا تو عکس کنار من باش.
‫نه، پسرم. این تویی که رتبه اول منطقه رو ‫به دست آوردی، این عکس توئه.
‫اگه با هم تو یه عکس باشیم حس بهتری دارم.
‫آقای ساتیانارایانا، خودتونو شل کنین.
‫انقدر خشک نباش بابا. ‫ببین موهات چقدر به هم ریخته‌ست...
‫داشتی بهم یاد میدادی...
‫راگاوا کجاست؟ ‫این دور و برا نمیبینمش...
‫راگو بهت حسودی میکنه چون ‫تو تو منطقه اول شدی.
‫لطفا بفهم داداش.
‫قول دادی پولمو به موقع پس بدی.
‫ساندرام، این یه بارو ببخش. ‫تا یه هفته دیگه پس میدم.
‫شنیدم تو کارت ضرر کردی.
‫دیگه از تو ناامید شدم، ‫بذار از بابات بپرسم.
‫برای چی میخوای پای بابام رو بکشی وسط؟
‫تا دو سه روز دیگه جورِش میکنم.
‫خدا میدونه چجوری میخوای جورِش کنی. ‫منو احمق فرض کردی که بهت کمک کردم.
‫عمو ساندرام...
‫تو اینجا چی‌کار میکنی؟ ‫بابات همین الان رفت.
‫اینو بگیر.
‫لطفا دیگه هیچوقت بابای منو کوچیک نکن، ‫باشه؟
‫همه ده میدونن که ‫من زن دوم پسرتم.
‫خودت هم اینو میدونی.
‫با اینکه همه چیو میدونی، همه ‫اموالتو دادی به نوه بزرگت.
‫این درست نیست.
‫این بچه هم از نظر قانونی حق داره.
‫پول رو برای کار و بار کیفت ‫دستت امانت دادم، ولی همشو هدر دادی.
‫به خودم گفتم، ‫"فقط پوله، میتونم بیخیالش بشم..."
‫"ولی حداقل غرورمو هنوز دارم."
‫ولی امروز، ‫داری همونو هم ازم میگیری.
‫اصلا نمیخوام پا تو خونه من بذارن.
‫بیخیال اموال، اون حتی نمیخواد ‫اسمشو به پسر من بده.
‫وقتی بزرگ شد، ‫من چجوری جوابشو بدم؟
‫من همین الان جونمو میدم، ‫همراه با پسرم.
‫پادما، خواهش میکنم تمومش کن.
‫من باهاش صحبت میکنم.
‫تمومش کن پادما.
‫من نمیذارم ‫با این اداها بترسونتم.
‫بهش بگو اگه واقعا میخواد بمیره، ‫همین الان خودشو بکشه.
‫این آخرین اخطارمه بهت، ‫ساتیانارایانا.
‫اگه میخوای شوهرش باشی، ‫از خونه من گورتو گم کن و دیگه هیچوقت برنگرد.
‫اگه میخوای پسر من باشی، ‫شوهر این زن باشی،
‫و پدر این پسر باشی، ‫بیا تو و اونو فراموش کن.
‫این چه وضعشه عمو؟
‫عادت کردی عصبانیتتو ‫سر مامان یا غذا خالی کنی.
‫بخورش. گفتم، غذاتو بخور.
‫بابات خیلی دوستت داره.
‫خیلی زود برمیگرده.
‫اون منو ول کرده، دیگه نمیخوامش.
‫از سر عصبانیت حرفای الکی نزن عمو.
‫۱۸ ژانویه ۱۹۸۵.
‫هیچوقت این تاریخو یادم نمیره، راجیام.
‫هی، سیگارو بگیر. ‫تو ادامه بده...
‫برو کنار...
‫تو بهترین آدم تو گروه مایی که ‫ این کارو بکنه. بگیر و بکش.
‫نمیخوام. ‫-بگیرش.
‫اوه، اینجاست.
‫عمیق بکش.
‫حلقه دود بده...
‫هی، اونجا دارین سیگار میکشین؟
‫گیر افتادیم.
‫نه، نیفتادیم. ‫اون شماهارو گیر انداخت.
‫اسم منو نگید.
‫شما میاین دانشگاه درس بخونین، ‫یا فقط این عادتای بیخود رو یاد بگیرین؟
‫اگه بذارم بدون تنبیه برین، ‫بقیه هم همین کارو میکنن.
‫هی، مالی!
‫بابات میخواد ‫تورو یه آدم موفق ببینه.
‫برای چی انقدر احمق شدی؟
‫برو فردا با بابات بیا. ‫من باهاش صحبت میکنم.
‫من نمیتونم به بابام زنگ بزنم.
‫اگه میخوای صحبت کنی، با من صحبت کن.
‫این چه طرز برخورده؟
‫باید پدرت بیاد ‫اینجا و به من جواب پس بده.
‫فقط اون موقع میتونی تو این ‫دانشگاه درس بخونی وگرنه اخراج میشی.
‫انجامش بده. داری تهدیدم میکنی؟ ‫من نمیترسم.
‫آنانت! پرونده TC رو بیار.
‫باباتو میاری، ‫یا برم دستور بدم TC رو صادر کنن؟
‫اگه به این رفتارت ادامه بدی، ‫تو زندگی موفق نمیشی.
‫داشتم بزامو از جاده رد میکردم، ‫یه تراکتور از روشون رد شد و به گله زد.
‫گفتم پولشو میدم.
‫دو تا بز کشته شدن.
‫هر وقت در موردش میپرسم، ‫با پررویی جواب میدن.
‫چطور جرأت میکنه ‫جلوی باباش سیگار بکشه؟
‫حیوون خونگی رو باید تو حیاط پشتی نگه داشت.
‫اگه اونجا نباشن و بیان ‫جلوی تراکتور من،
‫واسه رد شدن از روشون تردید نمیکنم.
‫این همه عصبانیت لازم نیست، نه؟
‫وقتی دروغ میاد تو زندگی، ‫زندگی پوچ میشه.
‫زمان به هیچکس رحم نمیکنه...
‫مثل یه مادر، شاهد همه چی هست.
‫آدمی که پر از خودخواهی باشه هیچوقت ‫به جایی نمیرسه. تاریکی پیروز میشه!
‫کدوم فلسفه اینو میتونه توضیح بده؟
‫عمو... عمو... بیا بریم!
‫برای چی تو خودت دنبالش نمیگردی؟
‫تاریخ یه درسه، گذشته یه معلم اخلاقه.
‫شروع و پایان. چی رو نشون میدن؟
‫یه بازتابه، نه بیشتر.
‫ای سوماتی، ای ومانا، ‫بذارید عقل پیروز شه!
‫و یه قدم درست رو به جلو بردارید.
‫اگه دنیا از حرکت وایسه، ‫اگه خورشید سر جاش بمونه،
‫این کره چرخ گردون ‫تبدیل به یه جهنم شعله ور میشه.
‫وقتی اقیانوس با خشم از ساحلش میزنه بیرون،
‫این آخر یه دوره نیست؟
‫اگه جوابا از دستمون در برن، ‫خود نابودی سوال ایجاد میکنه.
‫بعد از اینکه پول رو بردی ‫کجا میری؟ ادامه بده...
‫هی، بازی کن...
‫نگهش دار...
‫عمو... شما برو تو.
‫هر آدمی که غرق خودخواهیه،
‫با اینکه پیروز میشه، ‫تهش تو زندگی تنها میمونه.
‫اونایی که مست خوشگذرونی‌ان،
‫تبدیل به حیوون میشن یا برده هوساشون.
‫مگه میشه وقتی بدن سر جاشه زخما خوب شن؟
‫چی میمونه؟ جای زخما ‫آروم آروم حقیقت رو نشون میدن.
‫چطوری میشه عشق رو پرورش داد ‫وقتی فاصله‌ها زیاد میشه؟
‫عصبانیت رو باید با اشک شست.
‫اگه دنیا از حرکت وایسه، ‫اگه خورشید سر جاش بمونه،
‫این چرخ گردون ‫تبدیل به یه جهنم شعله ور میشه.
‫وقتی اقیانوس با خشم از ساحلش میزنه بیرون،
‫این آخر یه دوره نیست؟
‫اگه جوابا از دستمون در برن، ‫خود نابودی سوال ایجاد میکنه.
‫درود! ‫- درود!
‫راجو آقا، لیست رو بخونم؟
‫طبق معمول، آقای گاناپاتی راجو ‫ یه لیست آماده کرده...
‫که توش مشخص شده کی ‫تو کدوم منطقه کسب و کار میکنه.
‫بهیماوارام ‫- ویشوانات گانگراجو.
‫شما میتونی اونجا کارت رو انجام بدی.
‫آک ویدو - کوتورو جاگارااو، مال تو.
‫آقا، شما آک ویدو رو دادی به من، ‫ ولی اونجا حجم کار خیلی کمه، آقا.
‫باشه، آقا.
‫تانوکو - سوباراو.
‫پیتاپورام - آقای باسکار، این منطقه مال شما.
‫میریالاگودا...
‫آقای بالاجی راجو، برای شماست.
‫هی، بالاجی. ‫- بله، عمو.
‫شنیدم دفعه پیش جنسای بنجل فروختی.
‫اگه دوباره این کارو بکنی، ‫از اتحادیه اخراج میشی.
‫این دفعه حواسم هست، عمو.
‫تموم شد؟ ‫- تموم شد آقا.
‫آقای راجو! برو کنار.
‫آقای راجو! ‫- بله، شکر؟
‫اسم منو تو لیست ننوشتی.
‫سال دیگه ببینم چی میشه.
‫آقا، من خیلی به پول احتیاج دارم.
‫اگه کسب و کار ‫میریالاگودا به من برسه،
‫با سودی که میکنم، ‫فکر کردم میتونم دخترمو عمل کنم.
‫خواهش میکنم این لطف رو ‫در حقم بکنید، آقا.
‫همه نیازهای خودشون رو دارن.
‫من باید حواسم به همه باشه.
‫ چی داری میگی؟ ‫کجاش عدالته؟
‫شما مناطق کسب و کار بزرگ رو ‫ دادین به افراد خودتون...
‫و مناطق کوچیک‌تر رو بین ما تقسیم کردین.
‫این عادلانه نیست، آقا.
‫اگه قراره اینجوری کار پیش بره، ‫ پس این اتحادیه‌ها و جلسه‌ها واسه چیه؟
‫واسه چی میایم اینجا؟ ‫که ما رو گول بزنن؟
‫این درست نیست.
‫چه جرئتی داری؟
‫این به اصطلاح تبعیض ‫بین افراد خودتون و افراد ما چیه؟
‫ما همه یکی هستیم ‫و داریم با هم کار میکنیم.
‫فرصت به همه میرسه.
‫آدم باید صبر داشته باشه. صبور باش.
‫چی شده؟ عقلتو از دست دادی؟ ‫ اون رئیسمونه، گوش کن بهش.
‫مالی...
‫از اینکه از بچگی ‫کاری برات نکرده پشیمونه،
‫به عنوان جبران اون، ‫یه قطعه زمین برات آورده.
‫اگه موافق باشی، ‫میخواد باهات حرف بزنه و...
‫کی اون زمینِ لعنتی‌شو میخواد! ‫ فقط به خاطر توئه که دارم اجازه میدم بیاد خونه.
‫صداتو بیار پایین. ‫بذار هر چی بوده تموم شه بره.
‫اگه بشنوه، اصلا خوب نمیشه.
‫این حرفو از سر غرورم نمیزنم.
‫ولی میدونی مردم ‫راجع به شما دو تا چی فکر میکنن؟
‫اینکه تو معشوقه‌شی و اون زنشه.
‫برای چی باید این حرفا رو تحمل کنی؟
‫از اونجایی که تو آدم خوبی هستی،
‫شاید بخوای اتفاقایی که افتاده رو ببخشی،
‫ولی من نمیتونم خودم رو ‫راضی کنم که ببخشمش.
‫نه، نه.
‫اینجوری حرف نزن.
‫اوه، نه!
‫تو که میشناسیش.
‫به حرفاش توجه نکن.
‫حرف غلطی نمیزنه.
‫تو اون شرایط،
‫به خاطر ترسی که داشتم ‫از اینکه اگه باهاش نرم بمیره،
‫مجبور شدم شماها رو ول کنم ‫و با اون برم.
‫من باید همون موقع همه‌چی رو ‫ واضح براش توضیح میدادم.
‫اون موقع باهاش حرف نزدم، ‫و الانم به حرفم گوش نمیده.
‫نگران نباش، ‫همه‌چی به زودی درست میشه.
‫مطمئنم، منو میبخشه.
‫همه‌چی درست میشه.
‫من به همه مریدانی که...
‫برای دیدن کارناوال ‫روستای ساتیاوارام اومدن، خوشامد میگم.
‫داداش، بیخیال شو دیگه. ‫-صبر کن، یه دور دیگه.
‫آهنگ بعدی، از فیلم ‫"یاماها نی یاما یاما آندهام" هست.
‫"جاجادکا ویرودو آتیلوکا سونداري".
‫رئیس!
‫هی! داداش، نگاش کن، ‫داره هیروئین منو هل میده.
‫موقع حرکت کردن حواست باشه. ‫ مگه نمیبینی آدمای دیگه هم هستن؟
‫هی، رد دادی؟ ‫برای چی اینقدر نزدیک میشی؟
‫برو پایین. برو پایین برقص. ‫-برو دیگه! برو!
‫می‌زنمش، صبر کن. ‫آقای بالایا، بذارید بزنمش.
‫عضو کمیته، دوباره اینجاست.
‫احمقِ عوضی.
‫هی، چند بار باید بهت بگم؟ ‫-مگه دخترخاله‌ته یا چی؟
‫دو تا پنج تایی، بقیه همش تکی.
‫صبر کن، کاری میکنم ‫از این استیج بیای پایین.
‫مالی، داداش... مالی، داداش...
‫اون یارو تو جمع بهم سیلی زد، داداش.
‫کی؟
‫حتما یه غلطی کرده.
‫تو نرو اونجا، داداش. ‫-من کاری نکردم.
‫کی تو رو زده؟ ‫بیا بریم.
‫میگه این کارناوال روستای خودشونه،
‫استیج رقص ضبطی خودشونه ‫و فقط خودشون میرن رو استیج.
‫و اگه یه غریبه بره رو استیج ‫انگار صورتشو خرد میکنن.
‫یکی داره منو با خودشون میبره.
‫هی، یه یارو داره دختره رو ‫با استیج میبره. جلوشو بگیرین.
‫کجا داری میبریشون؟ وایسا!
‫هی! به عنوان عضو کمیته،
‫تعداد پوسته‌های نارگیل ‫و دسته‌های موز رو حساب کنید.
‫ولی اگه بیاید جلوی تراکتور من... ‫ همه‌تونو زیر میگیرم.
‫فکر کردی اگه ما رو زیر بگیری ‫ما آروم میشینیم؟
‫وای نه! این داره ‫تبدیل به یه گند بزرگتر میشه.
‫موندن اینجا برام امن نیست. ‫باید برم.
‫هی... هی... وایسید... وایسید...
‫ما مجوز دادیم ‫اینجا کارناوال برگزار بشه،
‫نه اینکه دعوا راه بندازید ‫و جنجال درست کنید.
‫ چی داری میگی؟
‫وقتی دارن رقاص‌های ضبطی روستامونو ‫میبرن باید ساکت تماشا کنیم؟
‫پس ساکت نباشید ‫و عین دفعه قبل کتک بخورید.
‫هی، زورگویی رو تموم کن.
‫کی داره به کی زور میگه؟
‫اصلاً واسه چی کارناوال راه انداختن؟ ‫واسه دیدن، درسته؟
‫وگرنه یه تابلو بزنید که آدمای ‫ روستاهای دیگه حق ندارن بیان.
‫داری کیو تهدید میکنی؟ ‫و واسه چی تهدید میکنی؟
‫برای چی داد میزنی؟
‫نمیتونی ساکت شی؟
‫ساکت میشی یا نه؟
‫آقا، آقا... اشتباه شد آقا... ‫-ببرینش.
‫تو صبر کن.
‫مالی داداش!
‫فقط به خاطر اینکه پلیس رسیده ‫ ولت می کنم بری.
‫وگرنه...
‫میری یا ببرمت کلانتری؟
‫هی، ولم کن.
‫هر سوالی داری ‫می تونی از دختره بپرسی.
‫می پرسم. ولی کسی نباید ‫از سوالم ناراحت شه.
‫باشه.
‫این ساری رو چند خریدی؟
‫اون ۳۰۰ روپیه قیمت داد...
‫ولی چونه زدم و فقط ۱۲۰ روپیه خریدمش.
‫پس فقط ۱۰ روپیه سود بهش دادی.
‫مامان، چه زرنگه! ‫- آره.
‫لطفاً ناراحت نشید. ‫ما کار پارچه داریم.
‫دختری که میاد تو این خانواده ‫باید از...
‫همه قیمت های لباس هامون ‫و سودی که می کشیم خبر داشته باشه.
‫دستت چی شده؟
‫چی شده؟
‫چند بار بهت گفتم دور و بر رگو نپلک.
‫برای چی گوش نمی دی عمو؟
‫مامان، شنیدم اون عموشه.
‫راجیام، این مراسم خواستگاری توئه. ‫لطفاً بشین.
‫از اونجایی که اطلاعاتش درباره لباس خوبه، ‫ من با این ازدواج موافقم.
‫من باید صحبت کنم!
‫حتماً، بیا صحبت کنیم.
‫نه با تو.
‫با عموم.
‫بریم... ‫- کجا؟
‫از من خوشش نیومد؟ ‫- کی از تو خوشش نمیاد؟
‫این پیراهن رو از کجا خریدی؟ ‫- نخریدم، دادم دوختن.
‫فقط با یه بار شستن پاره می شه.
‫ازش خوشت نیومد؟
‫روت نمیشه بگی؟ ‫به من بگو، من بهشون میگم.
‫داری چی می گی داداش؟ ‫شبیه قهرمان شوبان بابو می مونه.
‫بفرمایید آقا. ‫- نه، ممنون.
‫اون حلقه معروفه تو موهاش کو؟
‫من به اون نیازی ندارم. ‫یه حلقه تو انگشت کافیه.
‫می دونم عمو. ‫من با اون زندگی خوبی خواهم داشت.
‫خراب نمیشه، نه؟
‫رنگش بعد از سه بار شستن نمیره.
‫درباره پیراهن نپرسیدم؛ ‫نگران راجیامم.
‫واسه اون، من ۷۰ سال ضمانت میدم.
‫هی، دست نزن. ‫خرابش می کنی.
‫این ساری رو ببین! ‫سبز طوطی. بهت میاد.
‫آقا، این چند میشه؟ ‫- ۴۰۰ روپیه
‫اون داره ۳۰۰ روپیه قیمت میده.
‫این قیمتیه که خودمون خریدیم.
‫خانم، یه روپیه هم کمتر از ۴۰۰ نمی شه.
‫داری ساریا تو ‫تو مراسم عروسیت می فروشی؟
‫مشتری ها همیشه سمت کسب و کار نمیان،
‫بعضی وقتا کسب و کار ‫باید بره سراغ مشتری ها.
‫مفهوم ما اینه.
‫سلام آقای راجو... ‫- سلام. خوش اومدین...
‫درود. ‫- درود...
‫چی شده شِکَر؟
‫شنیدم از یه حادثه جون سالم به در بردی.
‫حال همه تو خونه خوبه؟
‫خوبن آقا.
‫واسه همینه که باید ‫قبل از حرف زدن حواست به کلماتت باشه.
‫ هر دفعه که نمی شه ‫از تصادف جون سالم به در ببری، مگه نه؟
‫مواظب باش.
‫بیاین...
‫برنج، برنج، برنج!
‫یه کم برنج بخور!
‫کافیه.
‫برنج، برنج، برنج!
‫هی، یکم سمبر بیار.
‫یه فاصله باز کن.
‫چی؟
‫برنج رو دورش بچین ‫تا سمبر نریزه بیرون.
‫هی!
‫هی! حق با اونه.
‫خانواده عروس رفتن؟
‫منتظرن یه ماشین دیگه برسه عمو.
‫طاقت ناز و اداهای ‫خانواده داماد رو ندارم داداش.
‫نوشابه می خورن، قهوه...
‫و نوشیدنی های دیگه ‫و دوباره دوغ خنک می خوان.
‫مخّم داره سوت می کشه از دستشون.
‫بعد از شام یادم بنداز، ‫حالشونو جا میاریم.
‫چیشده؟ ‫-هیچی.
‫برای چی واسه من نذاشتی؟
‫دو تا تیکه گذاشتم رو برگ بغلی، ‫ نمیتونی از اونجا برداری؟
‫دستت درد میکنه نمیتونی درازش کنی؟ ‫ میخوای مستقیم بزارم تو دهنت؟
‫تحمل می کنم ‫چون عروسی راجیامه،
‫وگرنه...
‫این دیگه چه اسکلیه، ‫قهوه داغ خورده دنبال دوغ یخ زده میگرده؟
‫مرسی. ‫-خواهش می کنم.
‫عمو، بیا یه عکس بگیریم.
‫بیا!
‫من دیگه برم.
‫گوش کن، وقتی رفتم دیگه دعوا نکنید.
‫انقدر ادا در نیار. ‫ فقط داری میری سه کیلومتر اونورتر.
‫همه اومدن دانشگاه درس بخونن، ‫ ما اومدیم نارگیل بار بزنیم.
‫چیکار میکنی؟ ‫میخوای همش همینجا وایسی؟
‫زود باش، وقت امتحانه.
‫دارم میام، صبر کن.
‫استاد داره دعوامون میکنه. ‫-زود بیا...
‫دمت گرم... بدون تو گیر میفتادم.
‫بار رو کجا گذاشتی؟
‫تو مزرعه خودمونه نزدیک زمین بازی.
‫کتاب رو ببند دیگه.
‫وقت داره تموم میشه... زود بیا... ‫-دارم میام... دارم میام...
‫پس فردا هم باید بیام.
‫وقت داره تموم میشه...
‫چی‌شده؟
‫هنوز استرس عروسی تموم نشده؟
‫اون استرس نیست. ‫این یکی جدیده.
‫چه استرس جدیدی؟
‫همه چی رو خونده، ‫ولی الان ترسیده چون امروز امتحانه.
‫برای چی ترسیده؟
‫یادم رفت امروز امتحان دارم ‫و موهامو شستم.
‫خب که چی؟ ‫-خب که چی؟
‫اگه موهاتو بشوری،
‫هر چی خوندی با آب میره دیگه، درسته؟
‫هی شانکار... بیا اینجا.
‫مالی داداش!
‫همه استرس امتحا ن رودارن، ‫تو چرا انقدر ریلکسی؟
‫وقتی درست حسابی درس بخونی، ‫طبیعتاً حس اعتماد به نفس داری داداش.
‫عجب دیالوگی... بیا اینجا...
‫اینا چیه؟
‫مثل واگن های قطار باری، ‫پشت سر هم دارن میان.
‫معلومه کل شبو بیدار بودی ‫این تقلب هارو جا سازی کنی...
‫باشه... این دختره میگه ‫هر چی خونده رو یادش رفته.
‫چند تا از اینا هم به اون بده. ‫-باشه داداش.
‫لازم نیست.
‫هر چی یادم مونده رو مینویسم.
‫بیا بریم.
‫گیر نیفتیا.
‫داداش، اون ساتیواتی سبزه رو ‫ میشناسی دیگه؟
‫شوهرش که الان دیگه نیست...
‫فوت کرده؟
‫نه. اینجا نه، منظورم اینه... ‫رفته دبی.
‫از وقتی رفته دبی، ‫من رفتم خونشون.
‫برای چی؟
‫ساتیواتی بیچاره تنها بود. برق رفت.
‫نمیخواستم بترسه، ‫برای همین رفتم پیشش که تنها نباشه.
‫داشتم دنبال چراغ می گشتم، ‫که یهویی دستم خورد به کمرش...
‫بعد همه اومدن کلی منو کتک زدن.
‫فقط تو حرف زدن ‫درباره مشروب و دخترا عاقلی.
‫اوه، پس تو باید خیلی بیگناه باشی.
‫من مثل یه کتاب بازم. ‫همه چیو رک و راست به شماها میگم.
‫ولی اینا همش این چیزا رو ‫قایم می کنن. رازهای تاریک.
‫یکی داره میاد... ‫مشروبا رو قایم کنید.
‫هی... شانکارام... ‫برای چی گریه می کنی؟
‫درد دارم داداش. ‫بابام سیلی زد بهم.
‫برای چی؟
‫چون سر امتحان ‫تقلب میکردم مچمو گرفتن.
‫اوه، بیچاره... حتی نمیتونی از برگه تقلب ‫استفاده کنی بدون اینکه گیر بیفتی.
‫چی میگی داداش؟
‫من این همه روزه دارم ازشون استفاده می کنم... ‫تا حالا گیر افتاده بودم؟
‫ولی الان به خاطر مالی داداش گیر افتادم.
‫من چی‌کار کردم مرد؟
‫به اون دختره گفتی من تقلب دارم، مگه نه؟
‫دختره به مراقب گفت، و من گیر افتادم.
‫لعنتی...
‫میخواستم کمکش کنم بهش تقلب برسونم، ‫اون باعث شد تو گیر بیفتی. اینطوری شد؟
‫فردا تو دانشگاه باهاش حرف میزنم.
‫داداش، داداش، صبر کن...
‫این دختره انگار آدم حسابی ایه، داداش.
‫راگاوا تحریکت کرده، ‫چیزی به دختره نگو، داداش.
‫هی، چی داری میگی؟ ‫من که دیگه از گشنگی دارم میمیرم...
‫شاید یادش رفته دیشب چی بلغور می‌کرد ‫ وقتی حسابی قاطی پاتی بود.
‫اوه، نه.
‫صبر کن! من میام.
‫میخوای از تو ظرف من بخوری؟
‫خورشتش چیه؟
‫خورشت مرغه...
‫اگه خورشت مرغه ‫برای چی نخورم؟ بدش من.
‫وقتی اینقدر گشنته، حداقل میتونستی ‫یه کم با احتیاط تر غذا رو بگیری...
‫ببین، حالا. همه‌شو ریختی.
‫الکی نریخت، خودم ریختمش...
‫وگرنه مامانم درباره‌ام چی فکر میکرد؟
‫مگه من گاوم یا بزم؟ ‫که برگ و علف بخورم.
‫وقتی برم خونه حسابشو میرسم.
‫کدوم مادری دلش میخواد ‫بچه اش گشنه بمونه؟
‫اون به فکر سلامتی تو بوده.
‫یعنی مامانم اینقدر به فکر منه؟
‫معلومه که هست، مادرت دیگه.
‫مامان، من گشنمه... ‫یکم غذا برام بریز.
‫راستی، چه خورشتی درست کردی؟
‫فکر کردم میخوای بری بیرون غذا بخوری.
‫واسه همین، الان چیزی نپختم...
‫همون خورشت ظهر هست.
‫صبر کن، تا پنج دقیقه دیگه ‫ خوراک تخم مرغ درست میکنم.
‫لازم نیست، ‫همون خورشت ظهر رو بیار...
‫تو همیشه به فکر منی...
‫نمیدونم چرا، یه حسی بهم میگه ‫ منم باید به فکرت باشم.
‫چیزی نیست که ‫به فکر من باشی پسرم.
‫نه، نه، باید یه کاری بکنم.
‫گوش کن، آقای بابورائو.
‫ما یه مغازه پارچه فروشی جدید ‫ تو مرکز آپارائو باز میکنیم.
‫باید یه عالمه تراکت برام آماده کنی.
‫گوش کن، عکست رو بالای تراکت ها بزن.
‫ولی پایینش،
‫درشت بنویس ‫"با دعای آقای دندیام تریمورتی."
‫دعای کی؟
‫دعای پدرم.
‫برای چی؟
‫مگه پدرت پول مغازه هاتو داده؟
‫پول جهیزیمه.
‫قسمت دعا رو حذف کن.
‫اسم پدرت هم همینطور.
‫منظورم اینه!
‫اون گفت دیگه! وقتی اون ‫یه چیزی میگه، دیگه تمومه!
‫حذفش کن.
‫راجیام!
‫بیا اینجا.
‫چی شده، عمو؟
‫چی‌شده؟
‫حالت چطوره؟
‫چه خبره؟
‫خودت میفهمی.
‫من از یه دختره خوشم اومده.
‫خیلی خوب مامانمو درک کرد.
‫اون دختره کیه؟
‫همون که اومده بود عروسی تون.
‫خیلی از دخترا تو عروسی من بودن. ‫کدومشون؟
‫همون خوشگله.
‫پس حتما فامیل نیست...
‫چی؟
‫چون تو فامیل ما ‫من تنها دختر خوشگلم.
‫بیا بپرسیم ببینیم ‫فامیلش هست یا نه.
‫گوش کن، یه دختری تو عروسی ما بود.
‫عموم ازش خوشش اومده. خوشگله.
‫اون کیه؟
‫من از کجا بدونم کیه؟
‫برو کنار! برو!
‫من توضیح میدم! لاغره، موهای بلندی داره ‫و دندوناش خرگوشیه.
‫حتما یه دونه دماغ، دو تا چشم ‫و دو تا گوش هم داره دیگه، نه؟
‫اگه همینجوری ‫کلی بگی من از کجا بفهمم؟
‫چی پوشیده بود؟ ‫لباس بود یا ساری؟ چه رنگی؟
‫نارنجی زرد بود و قاغرا چولی بود.
‫اون کاوریه.
‫کاوری؟
‫عاشقش شدی؟
‫نه، مستقیم میریم واسه ازدواج.
‫ازدواج؟
‫لباسای عروسیشو از مغازه خودمون می‌خره. ‫بهش بگو!
‫اون به درد تو نمی‌خوره.
‫برای چی؟
‫همینجوری!
‫شماها مدهای کلکته رو ندارین؟
‫برای چی مدل کلکته می‌خوای؟
‫مامانم اهل کلکته‌ست.
‫من واقعا از کلکته خوشم میاد.
‫آرزوم اینه که بعد از ازدواج، ‫حتماً تو کلکته ساکن بشم.
‫واسه همینه که مدهای کلکته رو می‌خوام.
‫تو همش تو فکر تراکتور و گونی و انبار ‫و اینجور چیزای دهاتی هستی.
‫اونم عاشق کلکته و زندگی شهری ‫و مد و فشنه.
‫سخته.
‫تموم شد؟ ‫-یه صفحه دیگه مونده.
‫هی کاوری...
‫باید باهات حرف بزنم!
‫می‌خوای بری کلکته ‫و اونجا ساکن شی، درسته؟
‫شهر خوبیه واسه گشتن ‫ولی واسه زندگی کردن نه خیلی...
‫ولی تو برای چی ‫برات مهمه آخه؟
‫میخوام یه چیزی بهت می‌گم... ‫وسط حرفم نپر لطفاً...
‫ممکنه یادم بره.
‫من بعضی وقتا سیگار می‌کشم ‫و مشروب می‌خورم.
‫یه عادت دیگه هم دارم... ‫خب، بعضی وقتا با دخترا هم می‌پلکم.
‫برای چی اینارو به من می‌گی؟
‫آخه... فردا که عروسی کردیم،
‫اگه یکی بهت بگه شوهرت اینجوریه، ‫ممکنه شوکه شی، درسته؟
‫می‌پرسی، ‫"چرا اینا رو قبل از ازدواج بهم نگفتی؟"
‫ممکنه بینمون دعوا بشه، درسته؟
‫واسه همینه، ‫قبل از اینکه یکی دیگه بهت بگه،
‫فکر کردم خودم بهت بگم ‫که همه چی واضح باشه.
‫آهان! یه چیز دیگه هم...
‫مامانم خیلی بهم گفته این عادتا رو ترک کنم.
‫ولی هیچوقت حس نکردم باید این کارو بکنم...
‫اگه تو بهم بگی، ترک شون می‌کنم.
‫چی شده؟ ‫چی داره می‌گه؟
‫می‌گه می‌خواد با من ازدواج کنه.
‫ازدواج؟
‫اوه نه... فقط نگو ازش خوشت نمیاد ‫و باهاش ازدواج نمی‌کنی...
‫اگه عصبانی بشه، ‫می‌دونی تو کارناوال ده ما چی‌کار کرد.
‫خب الان باید چی کار کنم؟
‫به هر حال، امتحانات ما ‫یه هفته دیگه تموم می‌شه.
‫تا اون موقع تحمل می کنیم. ‫به باباتم هیچی نگو.
‫باشه.
‫چی شده؟
‫زود تموم نمی‌شه.
‫داداش، برای چی رفتی ‫عادتاتو به کاوری گفتی؟
‫خیلی‌ها سر نگفتن ‫همین چیزا دارن جدا می‌شن.
‫به نفع خودمه.
‫کار فوری دارم، باید برم انبار، ‫منو تا اونجا برسون.
‫بیا سوار شو.
‫آقا، ‫تکونای این وسیله نقلیه جوریه که...
‫ممکنه رو هر دست اندازی ‫ بیوفتی بری زیر تایر.
‫اون میله رو بگیر و بشین.
‫هی! ‫-داداش!
‫یادته گفتم اگه اون ازم بخواد ‫همه اعتیادامو ترک می‌کنم؟
‫هنوز بهم نگفته؟
‫بریم یقه‌شو بگیریم؟ ‫و بپرسیم کی می‌خواد بگه!
‫تو همین دیروز احساساتتو ابراز کردی
‫یکم بهش وقت بده. ‫فکر می‌کنه و بهت خبر می‌ده.
‫اینجوری فکر میکنی؟
‫معلومه. ‫-چیه؟
‫داری واسه یه دختر تلاش می‌کنی؟
‫بله آقا.
‫مراقب باش.
‫چشم به دختره می‌دوزی ولی یادت می‌ره ‫پدرشو و اعتبارشو در نظر بگیری.
‫اگه بفهمه، ‫ممکنه زنده به گورت کنه.
‫اگه اینجوری باشه، من کاملاً می‌دونم ‫چجوری باهاشون روبرو شم.
‫اون اینجاست؟ ‫-نگران نباش.
‫نذار حالت صورتت نشون بده ‫که فکرای منفی داری،
‫فقط سرتو بنداز پایین و ساکت راه برو.
‫منتظر جوابش بودم ‫ولی برای چی همینجوری داره میره؟
‫مالی داداش، پیچیده‌ترین سوال ‫ راجع به این جهان رو ازم بپرس،
‫جوابشو میدم.
‫ولی نمی‌تونم کمکت کنم بفهمی ‫تو ذهن یه دختر چی می‌گذره.
‫عمو، ‫بهت میگم تو ذهن اون چی می‌گذره.
‫یه دختر چجوری می‌تونه عاشق یه مردی با ‫این موهای بلند و ریش نامرتب بشه؟
‫هر دختری هم باشه ‫می‌ترسه عاشقت بشه.
‫هی، این چطوره؟ ‫از این خوشم اومد.
‫من از هیچکدوم خوشم نیومد.
‫خوشت اومده؟
‫هر چی دوست داری بردار. ‫من حساب می‌کنم.
‫نه. ‫- چی شده؟
‫"من پسرِ خانواده باچالا هستم"
‫"یه آدم کله‌شق که ‫حرفِ هیچ‌کیو گوش نمیده!"
‫"حتی اگه همه‌چی بر علیه من باشه، ‫تک و تنها وایمیستم و با مشکلاتم می‌جنگم."
‫"مثل یه ماهِ بی‌رحم، ‫از جلو چشمام دور نشو!"
‫"من اینجا مثل یه ‫چراغ خیابونِ بی‌نور وایستادم،"
‫"یه بادبادک پاره، ‫که بی‌هدف این‌ور اون‌ور میره،"
‫این چه مزاحمتیه؟ ‫- اینجا چه خبره؟
‫"آخ... من شدم یه قایقِ ‫سرگردونِ بی‌ساحل."
‫هی، صاف بشین.
‫به سلامتی.
‫"برای چی من لایق اینم؟ ‫همش خودمو لعنت می‌کنم!"
‫"با این حال، به شونه خودم می‌زنم، ‫میگم، من خوبم!"
‫"تو یه آدمِ دائم‌الخمر رو، ‫تبدیل کردی به یه آدمِ پاک که شیرِ خالص می‌خوره."
‫"تو حرفاتو می‌پیچونی، ‫و منو تو حدس زدن ول می‌کنی..."
‫"و بدون اینکه چیزی بگی غیب میشی."
‫چطوری یهو ‫بارون گرفت؟
‫هی، اون چترو بده من. ‫کاوِری، این چترو بگیر.
‫نه، ممنون.
‫اگه زیر بارون خیس بشی، ‫همه‌ی اون چیزایی که خوندی رو یادت میره.
‫نیازی ندارم.
‫علاوه بر این، سرما می‌خوری.
‫بگیرش. ‫- باشه، ممنون.
‫"این کشمکش تا کِی قراره ‫ادامه داشته باشه؟"
‫"بیا تمومش کنیم، ‫عقلم داره از دستم در میره."
‫"راه و روشت درست نیست، ‫ولی جوری اشتباه می‌کنی که جذاب میشه."
‫"حتی نمی‌تونم برات ‫یه نامه عاشقانه روی کاغذ بنویسم"
‫"اگه بخوای، ‫به جاش برات آهنگای وِتوری رو می‌خونم."
‫"قلبم مثل یه اقیانوسِ شوره"
‫"ولی یکم شکر بهش اضافه کن، شاید ‫شیرینش کنی و منو برای همیشه تغییر بدی."
‫بیا، اینو بخور. بگیرش.
‫بگیرش.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. ‫بهش می‌گم که ازش خوشم نمیاد.
‫فقط یه روز دیگه صبر کن.
‫به هر حال بعد از ‫مهمونی خداحافظی امشب میری کلکته.
‫باشه. باشه. ‫- یه عکس.
‫ازش در مورد عشق بپرس. ‫- آقا، برای چی ما رو هُل میدی؟
‫بزنم دهنتون سرویس شه؟ ‫آشغالای عوضی.
‫چی شده؟ ‫کجا میری؟
‫کاوِری، می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫کاوِری... گوش کن... کجا میری؟
‫کاوِری... اینجا رو ببین... ‫وایستا!
‫مشکلی نیست.
‫بچرخ.
‫بهت دست نمی‌زنم. بچرخ.
‫این جور اشتباها پیش میاد. ‫عصبانی نشو.
‫باید اشتباهات رو درست کنیم ‫و به راهمون ادامه بدیم.
‫بذار یه نگاهی بندازم...
‫همه‌چی مرتب شد، دیگه تموم.
‫اصلاً لازم نبود نگرانش باشی.
‫برای چی باید تو این بارون ‫این‌قدر زحمت بکشیم، داداش؟
‫دیروزم رفتی دانشگاه ‫که جوابشو بگیری.
‫این بارون به این زودیا بند نمیاد.
‫خدا رو شکر چتر آوردیم.
‫پیش‌بینی هوا ‫تقریباً دقیق بود، نه؟
‫چی میگی؟
‫داداش، داره میاد.
‫سیگار، الکل...
‫و سومین چیز، که ‫از همه حال‌به‌هم‌زن‌تره،
‫برای چی ترک شون نمیکنی؟
‫از امروز دیگه خبری از الکل ‫و سیگار نیست. همه‌چی تموم.
‫اگه یه چیزی ازت بخوام انجام میدی؟
‫این حرفا چیه؟ تو فقط بگو، ‫من همه کاری برات می‌کنم...
‫یه پسری هست می‌شناسم، ‫ اسمش اَراوینده.
‫از بچگی همکلاسی بودیم،
‫و من از کلاس دهم ‫عاشقش بودم.
‫می‌تونستی زودتر اینو بهمون بگی، کاوری.
‫این همه مدت داشتی ‫داداش ما رو سر کار میذاشتی.
‫خب، حالا از من چی می‌خوای؟ ‫فقط بگو.
‫آرویند از باباش می‌ترسه.
‫ولی باهم قرار داشتیم ‫امروز با قطار شرق بریم کلکته.
‫این رفتن نیست، فراره. ‫واضح بگو.
‫راستش نمیتونه از خونه شون بیاد بیرون.
‫میشه قبل از حرکت قطار ‫بیاریش ایستگاه؟
‫برای چی باید داداش من اونو بیاره؟ ‫مخت تکون خورده؟
‫خیل خب!
‫هرچی که تا الان شده رو فراموش کن.
‫یه چیزی رو بگو، ‫اگه با اون ازدواج کنی خوشحال میشی؟
‫کیف ازدواج با کسی که دوسش داری ‫هیچ جوره قابل وصف نیست.
‫سلام آقا. ‫-سلام آقا.
‫ثبت نام رو تموم کردی؟
‫هنوز نه آقا. ‫یه مشکلی هست...
‫چی شده؟
‫مسئولش خیلی سخت گیره، آقا.
‫تازه اومده اینجا؟ مارو نمیشناسه؟ ‫هرچی میخواد بهش بدین تمومش کنه.
‫آراویند بابا، شیرت اینجاست. ‫-فقط بذارش همونجا.
‫عمو میگه بیا پایین.
‫واقعا؟ باشه، الان میام. تو برو.
‫باشه، ولی زود بیا.
‫هی، آراویند...
‫بیا اینجا.
‫تو کی هستی داداش؟
‫کاوری گفت بیارمت. ‫بیا بریم سمت ایستگاه راه آهن.
‫باشه داداش.
‫بهش بگیم بیاد شما رو ببینه آقا؟
‫بگو بیاد اینجا، خودم باهاش حرف میزنم.
‫همین الان، یه دختری صدات کرد ‫ بیای پایین، اون دختر کی بود؟
‫دختر عمومه.
‫برای چی با اون ازدواج نمیکنی؟
‫چون دوسش ندارم.
‫مرسی داداش. خیلی بهم لطف کردی.
‫من بخاطر تو این کارو نمیکنم. ‫ بخاطر کاوری دارم این کارو میکنم.
‫اگه یه وقت گندی بالا بیاد، ‫میام کلکته پدرتو در میارم.
‫اون منو سالم رسوند.
‫خیلی ممنون مالی.
‫داداش...
‫اگه ناراحت نمیشی، ‫تا حرکت قطار پیش ما بمون؟
‫چه دردسری برام درست کردی!
‫منظورم اینه که میترسم ‫فامیلام پیدامون کنن بیان اینجا.
‫باشه. ‫-مرسی داداش.
‫بیا، بشین.
‫آراویند!
‫داداش!
‫اگه به پول نیاز داشتی، ‫یه نامه برام بنویس.
‫برات حواله میکنم.
‫باشه داداش. ‫-مواظب کاوری باش.
‫میبینمت داداش.
‫برو.
‫مرسی داداش.
‫هی، اینجا چی‌کار میکنی؟
‫فرار کردن یعنی ‫با هم رفتن نه تنها رفتن.
‫اون دیوونه توئه.
‫تمام راه داشت راجع به تو حرف میزد.
‫اگه بهش بگی سرشو بذاره زیر قطار، ‫همون لحظه این کارو میکنه.
‫کی حاضره به دختری که دوستش داره ‫کمک کنه با یکی دیگه فرار کنه؟
‫من ازش خواستم عشق تو رو امتحان کنه.
‫این کارا واسه چیه؟
‫وقتی یکی عاشق میشه، ‫خب معلومه تاج محل میسازه.
‫ولی اگه نسازه چی، ‫کی میدونه چی کار میکنه؟
‫باید احتیاط کنیم، مگه نه؟
‫"هیچوقت نمیدونستم مستی میتونه ‫بیدار نگهت داره و در عین حال شبیه یه رویا باشه."
‫"یه حسی فراتر از ‫همه اعتیادها! عشق همون وسواسه!"
‫"لحظه ای که سایه‌شو روم انداخت..."
‫"قلبم مسیرشو عوض کرد پ ‫و هوس از ذهنم رفت."
‫"خودمو گم شده پیدا میکنم، ‫این زندگی جدیدیه که پیداش کردم."
‫"چجوری میتونم ولت کنم بری؟ ‫تو سایه نور، دنبالت میام."
‫"برای یه گل وحشی مثل من، ‫باز کردن درهای معبد هنوز یه رازه."
‫"پیچوندن سرنوشت و بازنویسی راه‌ها"
‫"تو راه رو بهم نشون دادی، حالا پاکش نکن.."
‫"ممکنه این اولین آغوش عشقم باشه؟"
‫"این طوفان بی قرار، این یه مرحله طبیعیه؟"
‫"بی پایان، بی حد و مرز، همینطور که ‫تاب میخورم، یه سفر جدید امروز شروع میشه."
‫برای چی نمیتونی این چیزارو سر جاشون بذاری؟ ‫چند بار باید بهت بگم؟
‫هی، وایستا... همونجا وایستا.
‫چشم بد دور.
‫شیشه‌ست.
‫میدونم!
‫بیاین تو.
‫کاوری...
‫چیه؟ ‫-دیرمون شده.
‫"ای محبوب، ای نیلوفر الهی من، ‫ تو هدیه‌ای برای این آب گل آلودی!"
‫"سرمو بالا میارم به خاطر رفاقت، ‫ که دوباره نگاه کنم، برای بیداری عشق."
‫کاوری... گفت خوشش اومده؟ ‫ چی گفت؟ بسته بندی کنم؟
‫خب، چیزه که!
‫چی شده، بگو دیگه؟
‫گفت بریم یه مغازه دیگه.
‫"صبر رشد میکنه، ‫زمان درستش میرسه..."
‫دستیه که راهنمایی می‌کنه، مطمئناً دست توئه.
‫تازه الان دارم شروع می‌کنم به خوندن تو...
‫عمق تو از هر کاری که کردی بیشتره.
‫بی‌پروا بودنم کم میشه، ‫وقتی محکم بغلت می‌کنم، با تو همه چی درسته.
‫ممکنه این اولین آغوش عشقم باشه؟
‫این طوفان بی‌قرار، یه مرحله طبیعیه؟
‫بی‌پایان، بی‌کران، وقتی این‌ور اون‌ور ‫میرم، یه سفر جدید امروز شروع میشه.
‫هی، عمو اومد...
‫برای چی شماها وسایلو از خونه روستایی ‫بردین به مهمونسرای دورگا؟
‫داداش، از دبی برات یه شیشه آوردم.
‫شک داشتم اینا ‫قبل از اینکه تو بیای تمومش کنن یا نه.
‫فقط یه پیک بزن.
‫نه، ممنون. ‫سیگار و مشروب رو ترک کردم.
‫چی؟ ترک کردی؟
‫یه چیز معمولی نبود، ‫یه تماشاگر بود دیدنش.
‫مالی! کی اومدی؟
‫به موقع رسیدی. بیا، ‫یه چیزی بهت نشون بدم. بیا!
‫از وقتی رسیده، ‫اسم تو رو هی صدا می‌زنه.
‫کی؟ ‫-بیا!
‫راگاوا، داری کجا می‌بریش؟
‫چه فرقی برای تو داره که ‫کجا می‌برمش؟ بچه پررو!
‫می‌خوای بیای نمایش رو ببینی؟
‫داداش، بیا دیگه...
‫بیا داداش. ‫شب خیلی خوبی میشه برات.
‫چیزی نگو.
‫حتی پولشم پرداخت شده، ‫لازم نیست تو چیزی بدی.
‫جیوتی!
‫جیوتی خودت!
‫کری یا نمی‌فهمی چی میگم؟
‫می‌شنوم. واسه همینه ‫اینا رو برات ردیف کردم.
‫هنوز خودم امتحانش نکردم، ‫ اولین گازش مال تو.
‫هی، راگاوا...
‫نگرانیتو می‌فهمم. ‫کاندوم میخوای، درسته؟
‫تو کمده گذاشتمش. حالشو ببر!
‫نگران نباش، هیچ‌کی درو باز نمی‌کنه.
‫چت شده؟ ‫دیگه اصلاً به ما سر نمی‌زنی!
‫دیگه هم نمیام...
‫برای چی؟
‫به یکی قول دادم ‫این چیزا رو ترک کنم...
‫به کی؟...
‫به کاوری... دختری که قراره ‫ باهاش ازدواج کنم.
‫داری ازدواج می‌کنی؟
‫آره.
‫به خاطر اونه که ‫زندگیم اینقدر تغییر کرده...
‫مامانم، راجیام، وای خدا...
‫خیلی ذوق زده‌ست ‫وقتی می‌بینه چقدر متحول شدم.
‫راستش، منم همین حس رو دارم...
‫از شنیدنش خوشحالم. خیلی برات خوشحالم.
‫خب، منو به عروسیت دعوت می‌کنی؟
‫یا منو جا می‌ذاری، ‫با خودت می‌گی 'چه کاریه دعوتش کنم'؟
‫اوه، بی خیال! معلومه که ‫تو مهره اصلی عروسی منی.
‫شخصاً حواسم ‫به همه تدارکات عروسی هست...
‫دو نفر اینجا اند، قربان.
‫هی، بیا بیرون.
‫قربان، یه لحظه صبر کنید...
‫لطفاً، فقط پنج دقیقه بهش فرصت بدید ‫لباساشو عوض کنه...
‫بیا بیرون منتظر بمونیم.
‫این چیه؟
‫چطور جرأت می‌کنی ‫دست روی یه افسر پلیس بلند کنی...؟
‫مگه اون یه فاحشه نیست؟
‫مگه خودشو به کسی نشون نداده؟
‫مگه تا حالا کسی لخت ندیدتش؟
‫بذار ما هم یه نگاهی بندازیم!
‫نگفتم دست از سرش بردار؟ ‫بعد باز داری ملافه رو می‌کشی...
‫می‌خوای لخت ببینیش؟
‫بدون لباس، آره؟ ‫بدون لباس... بیا، نشونت می‌دم.
‫هی، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫داداش، ‫-ولش کن.
‫هی، ولم کن.
‫این الان تبدیل میشه به یه بلوا!
‫چون افسر پلیسی، ‫هر کاری دلت بخواد می‌کنی؟
‫داداش، اگه تمومش نکنی، ‫ همه‌مونو میندازن زندان.
‫داداش، دعوا نکن. خواهش می‌کنم. ‫-داداش، تمومش کن.
‫داداش، مارو هم به کشتن میدی. تمومش کن...
‫ندیدی چی‌کار کرد؟
‫بیا الان ببینش.
‫چی شده؟ ‫-خواهش می‌کنم، داداش.
‫هی، برو کنار.
‫چطور جرأت می‌کنی یه افسر پلیس رو بزنی! ‫چطور جرأت می‌کنی!
‫آقا، میشه ازشون بپرسین واقعاً چی شده...
‫دیگه پرسیدن داره؟
‫من شیطنت‌هاتونو ‫توی دعوای جشنواره دیدم...
‫هی، همه‌شونو سوار جیپ کنین...
‫آقا، ما همه میایم...
‫فقط دختره رو ول کنین.
‫اون از رو ناچاری این کارو کرد.
‫تو داری به من میگی کیو ول کنم، ‫کیو دستگیر کنم؟
‫هی، همه‌شونو سوار کنین.
‫آقا!
‫هی، کریشنا!
‫چه جراتی داری منو هل میدی.
‫آقا، اگه می‌خواین بزنینم، بزنین دیگه.
‫ولی اگه می‌خواین ‫حسابی گوشمالی بدین، ببرینم کلانتری.
‫رفیقمون عروسِ شیخِ دبی رو ‫ خوب می‌شناسه.
‫چه فرقی برات داره من نگاش کنم؟
‫به تو چه؟
‫چی شده پاسبون؟ ‫انگار کتک‌هات درد نداره...
‫یه کم محکم‌تر بزن!
‫چه خبر شده داداش چالاپاتی؟ ‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بشین.
‫هیچی، وایکونتام...
‫شنیدم یه آقایی که از دبی اومده، ‫یه مهمونی توی مسافرخونه‌ی دورگا راه انداخته.
‫بچه‌های ما بعد از خوردن یه صحنه‌ای درست کردن، ‫تیم شما هم آوردشون اینجا.
‫ما به خاطر خوردن یا قمار ‫ نیاوردیمشون قربان.
‫ما دستگیرشون کردیم چون...
‫یه آقایی به اسم باچالا مالی ‫به یه افسر پلیس دست درازی کرده.
‫ما حتی برگه شکایت رو هم آماده کردیم. ‫- اینطوری نیست قربان...
‫اگه یه بار بندازیمش زندان،
‫یاد می‌گیره چجوری با مقامات رفتار کنه ‫و چجوری خودشو کنترل کنه.
‫قربان!
‫حتماً از روی عصبانیت زده...
‫لطفاً این یه اشتباه رو ببخشید قربان...
‫قربان، اگه راه رو به یه آدم کور نشون بدی، ‫اون راه رو دنبال می‌کنه،
‫ولی چجوری می‌خوای راه رو به کسی نشون بدی ‫که چشم‌هاشو بستن؟
‫یه بار که بندازیمش توی زندون، ‫ غذای بی‌نمک و بی‌ادویه بخوره،
‫یه ذره نظم و انضباط میاد ‫ سراغش و اونو آدم می‌کنه.
‫ازت خواهش می‌کنم قربان.
‫ساتيام! ‫-این حرفو نزن...
‫اون تازه داره تغییر می‌کنه.
‫اگه الان پرونده تشکیل بدی، ‫کل زندگیش خراب میشه.
‫من مسئولیتشو به عهده می‌گیرم قربان. ‫- این چه حرفیه ساتیام؟
‫خواهش می‌کنم، ببخشیدش قربان. ‫- پاشو... پاشو، من حرف می‌زنم!
‫اونم همینو بهت میگه. ‫لطفاً به حرفش گوش بده.
‫پاشو... پاشو، من حرف می‌زنم!
‫بشین.
‫بشین... ‫به حرفم گوش بده...
‫پوست همه‌تونو می‌کنم...
‫اگه پرونده تشکیل بدم و بفرستمتون دادگاه، ‫همه‌تون دو سال حبس می‌خورین...
‫مخصوصاً تو...
‫اول از همه، لحنتو درست کن...
‫اگه پدرت اینقدر التماس و خواهش نکرده بود،
‫الان ولتون نمی‌کردم.
‫پدرِ کی؟ و برای کدوم پدر؟
‫پدر من ۱۸ ژانویه ۱۹۸۵، ‫ساعت ۶:۳۳ بعد از ظهر فوت کرد.
‫یه نفر رو از خیابون پیدا کردین،
‫نمی‌تونم بهش بگم پدرم و بگم اون واسه من التماس کرده ‫، واسه همین داری ولم می‌کنی.
‫خواهش می‌کنم، از این حرفا نزن...
‫اگه می‌خوای، برام پرونده تشکیل بده.
‫ده سال می‌مونم تو، نه فقط دو سال.
‫ولی آدم‌های الکی نیارین ‫و بهشون نگین پدرم...
‫ساتيام...
‫نگران نباش...
‫اون فقط هرچی به ذهنش میرسه ‫رو بدون فکر کردن میگه.
‫تو الان چند بار ازش طلب بخشش کردی.
‫ از این بابت ناراحت نشو، باشه؟
‫ولی...
‫چطور می‌تونه این حرفو بزنه؟
‫با اینکه هنوز نمردم، ‫منو مرده میدونه.
‫نترس...
‫من همه‌چیو درست می‌کنم.
‫تو این بارون کجا رفته بودی؟
‫این لکه‌های خون رو پیرهنت چیه؟
‫برای چی جوابمو نمیدی؟
‫باچالا مالی رو چاقو زدم.
‫منظورت از چاقو زدن ‫به باچالا مالی چیه؟
‫یادت رفته چقدر اذیتمون کرده مامان؟
‫یادته وقتی بابا مرد؟
‫حتی نذاشت ‫مراسم خاکسپاری رو انجام بدیم.
‫مالی، مالی!
‫پاشو مرد.
‫باید به بقیه مراسم برسیم.
‫پاتو تو خونه‌ی من نذار. ‫همون بیرون بمون.
‫همونجا بمون... درست همونجا وایستا!
‫این درست نیست. ‫برای چی نمی‌ذاری بیاد تو؟
‫تو یکی به یاد نده ‫چی درسته چی غلط.
‫اصلاً تو کی هستی که بخوای ‫ چیزی یادم بدی؟ گورتو گم کن.
‫مالی! داری چیکار می‌کنی؟ ‫بذار یه بار دیگه نگاش کنه!
‫برای چی با این قضیه ‫مشکل داری؟
‫من هیچ مشکلی ندارم.
‫جنازه رو بذارید وسط جاده.
‫مالی!
‫اونوقت مردم می‌تونن ‫ساعت‌ها نگاش کنن. برام مهم نیست.
‫خواهش می‌کنم، این کارو نکن.
‫اون به خاطر من این خونه رو ترک کرد،
‫ولی قبل از اینکه نفس آخرش رو بکشه، ‫به این خونه برگشت.
‫شاید می‌خواسته لحظه‌های آخر عمرش رو ‫تو این خونه بگذرونه.
‫من میرم.
‫بیا بریم باید بسوزونیمش.
‫برای چی؟
‫تو باید مراسم آخر بابات رو انجام بدی.
‫نه اون مراسم آخر رو انجام داد، ‫ نه گذاشت من انجامش بدم،
‫و آخرش یه غریبه ‫مراسم بابا رو انجام داد.
‫اون روزم که رفتم ‫اون ده برای کریکت بازی کردن،
‫خیلی تحقیرم کرد... خیلی زیاد... ‫ بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنی!
‫و حالا داریم تماشا می‌کنیم... ‫ مسابقات یادبود کریکت مانیکانتا...
‫این بازی فینال مسابقاته.
‫تیم برای بردن به ۵ تا ران ‫تو آخرین توپ نیاز داره.
‫رامانا پشت خط زن ایستاده...
‫راجو آخر خط توپ‌زنیه ‫و داره توپ آخر رو می‌زنه.
‫بله، اون توپ آخر رو زد.
‫آره!
‫رامانا یه برد فوق‌العاده ‫برای تیم سوراوارام به ارمغان آورد.
‫رامانا غریبه نیست؛
‫اون برادر کوچیکه باچالا مالی ‫و نوه باچالا ناگندراست.
‫تیم بازنده تا آخر ‫برای پیروزی تلاش زیادی کرد.
‫داداش کیه؟ ‫گفتی داداشِ کیه؟
‫نه مالی... ‫رامانا داداش کوچیکته، اینطور نیست؟
‫تو داری این نسبت‌ها رو ‫به کی وصل می‌کنی، هان؟
‫خب...
‫این دیگه چه مسخره بازیه؟
‫نمیشه هر حرومزاده‌ای که از یه معشوقه ‫به دنیا میاد رو داداش من خطاب کنی!
‫لهت می‌کنم.
‫ما داشتیم زندگی خودمون رو می‌کردیم، ‫نه مزاحمش می‌شدیم، نه اذیتش می‌کردیم.
‫ولی هر دفعه، ‫خیلی بدجور بهمون توهین می‌کرد...
‫دیگه نمی‌تونستم تحمل کنم مامان.
‫-اینطور نیست پسرم. ‫-انقدر عصبانی شدم که کشتمش.
‫نگران نباش...
‫اگه مشکلی پیش بیاد، ‫آقای گاناپاتی راجو گفت حواسش هست.
‫چطور جرئت کرد بهم توهین کنه!
‫مرده.
‫آشغال عوضی.
‫یه نفر خیلی وحشیانه ‫چاقو خورده قربان.
‫هی... این یارو ‫از ده خودمونه، باچالا مالی...
‫حقش بود بمیره ‫به خاطر کارای اشتباهی که کرده.
‫حتی مراسم ‫آخر باباش رو هم انجام نداد...
‫زندگی بی‌ارزشی داش... ‫زندگی بی‌ارزش...
‫برو نگاش کن.
‫برو اونور.
‫زنده است قربان.
‫واقعاً؟ بلندش کنید.
‫شیوا!
‫چی شده؟
‫-ازش بپرس! ‫-ببخشید آقا!
‫یه نفر با جراحت چاقو اینجاست. ‫ کجاست؟
‫دارن داخل اتاق عمل جراحیش می‌کنن.
‫همه هی میگن ‫مراسم آخر رو انجام نداده،
‫انگار همه‌ش تقصیر اونه...
‫فقط من میدونم ‫چقدر بی صدا گریه می‌کرد،
‫بدون اینکه ‫از بچگی یه قطره اشک بریزه...
‫بعد از کاری که باباش کرد، مادر بیچاره‌ش ‫دیگه پاشو از خونه بیرون نذاشت.
‫وقتی یه درد درون آدم زیاد میشه،
‫و سد عصبانیت رو می‌شکنه، هر کسی ‫همین واکنش رو نشون میده، کاوری.
‫هی، این پولو بگیر...
‫اوه نه قربان، ‫برای چی دارید به من پول میدید؟
‫انقدر تعارف نکن...
‫پولت رو بگیر،
‫یا می‌خوای منو مدیون خودت کنی ‫و یه جای دیگه ازش استفاده کنی؟
‫بیا بگیرش.
‫بیا دخترم...
‫یه سیب یخی ترد بهش بده.
‫من این سیب یخیا رو فقط واسه تو آوردم... ‫بیا دیگه، بگیرشون.
‫چودیشتی بابوراو رو ‫ می‌شناسی، درسته؟
‫اوه نه، چرا اسم اونو میاری قربان؟
‫اون که دیگه از هر گوشه دهات ‫ غرق تو قرضه...
‫بحث اون نیست مرد... برادرِ این دختره ‫رفت کلکته و اونجا موندگار شد، درسته؟
‫من دارم راجع به اونا حرف می‌زنم.
‫خب، اونا داشتن فکر می‌کردن ‫ پسرشونو دوماد کنن...
‫مخصوصاً اسم کاوری رو آوردن، ‫ می‌خواستن بدونن چجوری دختریه...
‫من از پسره خبر دارم...
‫تو کلکته کار داره، با حقوق خوب.
‫همینطور، تو همیشه می‌خواستی ‫بری کلکته، درسته؟
‫اوه... اوه... اوه... این چیه دیگه؟
‫برای چی انقدر ترسیدی انگار من همین فردا می‌خوام ‫شوهرت بدم بفرستمت خونه بخت؟
‫واسه تو خواستگار اومده. ‫من فقط دارم ازت می‌خوام بهش فکر کنی.
‫البته فقط اگه خودت دوست داشته باشی.
‫اگه تو... بیخیال.
‫بخورش.
‫این دیگه کیه که ‫واسه تو خواستگار آورده؟
‫ چی داری میگی؟
‫مگه واسه یه پدر عادی نیست که ‫ خواستگار بیاره و مراسم ازدواج رو هماهنگ کنه؟
‫-هی، سوریا... ‫-برای چی اینقدر سر و صدا راه انداختین سر این موضوع؟
‫حتی با این وجود، اون حتماً وقتی خواستگار آورده ‫از رابطه شما دوتا خبر نداشته.
‫همه‌مون بعداً میریم باهاش صحبت می‌کنیم، ‫همه‌چی آروم می‌شه.
‫آره... صحبت کردیم... ‫و دعوا هم کردیم.
‫با کی؟ ‫-با باباش...
‫-کی؟ ‫-چند روز پیش تو اون مهمان‌پذیریه...
‫اون منو زد، منم هلش دادم، ‫هر دو اتفاق افتاد...
‫احتمالاً دعوا کردین ‫بدون اینکه بدونی بابای کاوریه، درسته؟
‫نه، می‌دونستم، ‫هلش دادم.
‫برای چی همه‌تون دارین ‫اینجوری نگام می‌کنین؟
‫اون فرق داره... این فرق داره... ‫برای چی این دو تا رو به هم ربط می‌دین؟
‫چه جوری ربط ندیم عمو؟ ‫این قضیه اونقدرام که فکر می‌کنی کوچیک نیست.
‫باید قبل از اینکه روش دست بلند کنی ‫ فکراتو می‌کردی.
‫شِکار...
‫می‌خواستم یه کسب و کار گونی راه بندازم.
‫به هر حال، انبارت که خالیه، درسته؟ ‫برای چی اجاره‌ش نمی‌دی به من؟
‫-مالی؟ خوبی؟ ‫-من خوبم، زن داداش!
‫این رو بگیر.
‫ولی برای چی تو داری ‫تو این کار دخالت می‌کنی، مالی؟
‫تا وقتی گاناپاتی راجو رئیسه، ‫نمی‌ذاره اینجا هیچ کاری بکنی.
‫اون همیشه داره سعی می‌کنه ‫ بقیه رو بکشه پایین.
‫دیگه نتونستم تحمل کنم، ‫واسه همین این کسب و کارو راه انداختم...
‫پس بیا یه کاری کنیم...
‫بیا بدون دخالت دادن اتحادیه، ‫ کسب و کار رو شروع کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫هی، اونو بده...
‫این پول رو بگیر، شِکار؛
‫به خرج عمل دخترت می‌رسه.
‫نگهش دار.
‫راستی، ‫نظرت راجع به بابام چیه؟
‫یه چیزی می‌خوام بگم.
‫سعی نکن جلومو بگیری.
‫باشه.
‫من تراکتور رو فروختم... ‫دیگه خبری از رانندگی و این چیزا واسه من نیست!
‫برای چی تراکتور رو فروختی؟
‫تو همه آرزوهات برای رفتن به کلکته رو ‫به خاطر من گذاشتی کنار، درسته؟
‫می‌خوام کار گونی بافی راه بندازم...
‫پول در بیارم...
‫می‌خوام تو همین معبد باهات ازدواج کنم، ‫همه اهالی ده رو خبر کنم.
‫کلی جواهر برات بخرم...
‫و وقتی با اون همه طلا و جواهر میری یه مهمونی، ‫می‌خوام زن‌های اونجا پچ پچ کنن،
‫"اون دختره کیه؟ کی هست؟"
‫اونوقت، باید با افتخار بگن، ‫"اون زن باچا مالیه!"
‫می‌خوام یه ماشین سفیر بخرم...
‫و وقتی تو خیابون باهاش دور می‌زنیم،
‫همه پیرمردهای ده ‫باید بپرسن،
‫"اون ماشین مال کیه؟ ‫ماشین کیه؟"
‫و یکی باید بگه، ‫"اون ماشین باچالا مالیه...
‫واسه زنش خریده!"
‫می‌خوام خیلی خوب ازت مراقبت کنم.
‫واسه همینه که باید یه کسب و کار راه بندازم... ‫کلی پول در بیارم.
‫تجارت گونی باچالا کاوری...
‫همینه.
‫اونوقت از بابات می‌خوام ‫دخترشو بده به من.
‫یه چیزی باید بهت بگم... ‫مالی ما یه بیزینس گونی رو شروع کرده...
‫بعد از مدتهاست می‌بینم میخندی.
‫یکی دیگه بخور...
‫چطوری داداش؟ ‫زنگ زدی گفتی کارت فوریه؟
‫چیز خاصی نیست بابا... ‫یه بیزینس گونی کنفی راه انداختم...
‫آهان، خب که چی حالا؟
‫می‌خوای بهت تبریک بگم و ‫دعا کنم؟ عمراً...
‫ولی اگه با من بیای، یه دورهمی ‫کوچیک مشروب هست تو باغ گوویند...
‫بعد از جلسه، می‌دونی دیگه ‫همه‌مون چیکار می‌کنیم و چجوریه...
‫اوه! واقعاً.
‫این چیه دیگه بابا؟ ‫منو تبدیل به چی کردی؟
‫به من بگو "سوامی"، نه داداش... ‫طلب بخشش کن!
‫این چیه دیگه سوامی؟
‫اگه چند روز دردسر درست نکنی، ‫من می‌تونم با خیال راحت کار کنم.
‫هی، سوامی، وقت دعاست...
‫برو، سوامی...
قـ ـا سـ ـم سـ ـمنـ ـگـ ـا نـ ـی
‫من یه بیزینس راه انداختم ‫ بدون دخالت اتحادیه.
‫پول رو یکجا پرداخت می‌کنم. ‫اون بار رو می‌خوام.
‫بذار پولش بمونه برای بعد. ‫اول بار رو ببر، هرچی که لازم داری.
‫هی، چی رو داری نگاه می‌کنی؟
‫می‌خوای منو بزنی؟
‫بیارش پایین.
‫گفتم چشمتو بیار پایین! ‫واسه من زرنگ بازی در نیار.
‫من فقط یه نگاه معمولی بهت کردم.
‫برای چی داری ‫جنجال به پا می‌کنی؟
‫اون یه نگاه معمولی نبود. اون... نبود.
‫می‌خواستی دعوا راه بندازی، ‫مگه نه؟
‫می‌خوای بجنگی، درسته؟
‫این واسه من چیز جدیدی نیست.
‫بیاید جلو...
بلبل جان .:: www.bolboljan.net ::.
‫منو ببخش داداش. ‫خواهش می‌کنم ولم کن.
‫عمو، ما اشتباه کردیم که شما رو در جریان ‫بیزینس باچالا مالی نذاشتیم.
‫ما دست کم گرفتیمش، آقای رئیس.
‫اگه یه همچین چیزایی رو بازم از من ‫پنهون کنین، چنان می‌زنم لهتون کنم.
‫اون یه آدم کله‌شقه. ‫آسیب فیزیکی روش اثر نداره،
‫من می‌دونم چی کاری کنم که درد رو حس کنه. ‫بسپارش به من!
‫من حسابشو می‌رسم.
‫عمو، به نظرتون کی باید ‫اولین نارگیل رو بشکنه؟
‫می‌خوای افتخارش نصیب من شه؟
‫یه لحظه صبر می‌کنی؟
‫کاوِری... بیا، تو بشکنش...
‫-من؟ برای چی من؟ ‫-بیا دیگه!
‫عیبی نداره، بیا.
‫-برو دیگه... ‫-خاله، شما بشکنین...
‫من نباید این کارو بکنم، عزیزم...
‫برای چی؟
‫من نباید واسه مناسبت‌های ‫خوش یُمن نارگیل بشکنم... تو بشکن...
‫چی؟ فقط به خاطر اینکه ‫الان بیوه‌ای،
‫یعنی خوبی‌ای که ‫تو قلبته هم از بین رفته؟
‫من اصرار دارم... شما بشکنین.
‫مالی، تو این بیزینس رو با ‫مخالفت گاناپاتی راجو راه انداختی...
‫مراقب باش مالی... سعی کن ‫باهاش درگیر نشی.
‫-موقع اداره‌ی بیزینست احتیاط کن. ‫-عمو، یکم شیرینی بخورین...
‫هی، شیرینی می‌خوری؟
‫اول به بقیه تعارف کن...
‫-باشه بابا! ‫-من دیگه برم...
‫باشه عمو.
‫مالی... یه چیزی می‌خوام بهت بگم. ‫بیا اینجا!
‫بیزینس شروع شده...
‫و زندگی هم داره قشنگ پیش می‌ره...
‫دیگه چی مونده حالا؟
‫می‌تونین وصلت کنین، مگه نه؟
‫اگه اینقدر عجله داری، ‫برای چی صبر کنم؟
‫همین الان انجامش می‌دم...
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن...
‫من فقط شوخی کردم.
‫بعداً انجامش می‌دیم.
‫"تو بازار دهکده‌ی ما، ‫با چشمانی سرمه‌کشیده،"
‫"به آرامی و با پنهان‌کاری ‫به من اشاره می‌کنه."
‫"بازیگوش و خجالتی، نگاهم رو می‌دزده،"
‫"تمام آغوش‌ها رو می‌دزده، ‫به اندازه‌ی صد سال کافیه."
‫"حتی برهما نوشتن رو متوقف کرده ‫تا نامه‌ی عروسی رو بنویسه،"
‫"آسمون تخت شده، ‫و به تو تختی از یاس هدیه داده."
‫"سنگ‌هایی رو که ‫لرد راما چیده جمع کنم؟"
‫"برات بالای یک نهر دژ بسازم؟"
‫"ماهی‌ها رو به عنوان ‫نگهبان تو آب‌ قرار بدم؟"
‫"و تو رو ملکه کنم، ‫که نه زمین ببیند و نه آسمان!"
‫اوه نه، از فکر قصر خوشم نمیاد.
‫راما و سیتا رو وسط نکش برا قلعه‌ات!
‫نمی‌فهمی من واقعاً چی می‌خوام؟
‫باید با انگلیسی‌ها بجنگم،
‫و الماس کوه نور رو بهت هدیه بدم؟
‫وقتی من این شوالیه ‫با زره درخشان رو در خدمتم دارم،
‫برای چی باید هوس ‫الماس و یاقوت کنم؟
‫هر چقدر هم که هزینه داشته باشه، ‫برات عجایب نادیده میارم،
‫فراتر از شگفتی‌های ‫عجایب هفتگانه جهان.
‫گوش کن عزیزم، ‫با اینکه به حرفات اعتماد دارم،
‫واقعاً می‌دونی دل من چی می‌خواد؟
‫لرزش آروم خلخال پاهات می‌پیچه
‫لرزش آروم خلخال پاهات می‌پیچه،
‫و تو بارون لطفت، ‫دلم خیس آب می‌شه.
‫تو سرمای حموم زمستونی،
‫بذار نفس گرمم آتیش به جون سرما بزنه.
‫وقتی سیبیلات قلقلکم می‌ده ‫و اذیت می‌کنه،
‫جذابیتت حکمرانیش رو به رخ می‌کشه ‫و هوسم رو آتیش می‌زنه.
‫اوه عشق من، من همه رویاهامو ‫ با تو قسمت کردم،
‫ولی اگه این کافی نیست، ‫بگو دیگه چی می‌خوای.
‫بعد از ازدواج با تو ‫و شریک شدن زندگیم با تو،
‫دیگه چی آرزو کنم؟
‫هیچ هدیه‌ای بالاتر از این نیست؛ ‫ بذار خیال‌پردازی‌هات متوقف شه، عزیزم.
‫حتی برهما مکث کرد تا همه گره‌ها رو ‫برای ساختن پیوند مقدسمون ببنده،
‫خود آسمون مجسمه‌ساز شد ‫تا معبد عشقمون رو بتراشه.
‫"تجارت گونی باچالا کاوری"
‫باید بیشتر دقت می‌کردی.
‫ببین، یه اتصال کوتاه باعث شد ‫ کل انبار آتیش بگیره.
‫خوشبختانه، انبار تو دور بود!
‫وگرنه، امروز کل بازار می‌سوخت.
‫این نتیجه کار کسیه که ‫از بیرون اتحادیه بخواد بیزینس راه بندازه...
‫ چی داری میگی بالاجی؟ ‫ به کی میگی غریبه؟
‫این یارو کیه؟ ‫مگه نوه باچالا ناگندرا نیست؟
‫وقتی بیزینس گونی تو این ده شروع شد،
‫پدربزرگش تو صف اول بود، درسته؟
‫اگه نمی‌دونی، از عموت بپرس... ‫بدون فکر کردن حرف الکی نزن.
‫اول باید بزنمت که انبار رو اجاره دادی...
‫می‌خوای بزنیش؟ ‫بزن بابا، پاتو بلند کن! بزن دیگه!
‫حریف کی شدی و واسه چی ‫ داری به من گیر میدی؟
‫دور شو...
‫چه جرئتی داری؟
‫تمومش کن... برو عقب... ‫من دارم اینجا حرف می‌زنم، درسته؟
‫مالی، نگران چیزی که اتفاق افتاده نباش.
‫چیزی که شده، شده.
‫همه‌مون یه پولی جمع می‌کنیم ‫ و اگه به کمیته ملحق بشی، کمکت می‌کنیم.
‫برای چی باید به کمک‌های ‫شما نیاز داشته باشم؟
‫من نیازی به ترحم ‫یا صدقه کسی ندارم...
‫فقط تو سه هفته، ‫همون انبار رو دوباره می‌سازم.
‫من ساکت موندم چون باور دارم ‫ که یه اتصال کوتاه بود.
‫ولی اگه دوباره اتفاقی بیفته،
‫کاری می‌کنم که کل کمیته ‫ بفهمه، درست جلوی روی همه...
‫همه‌ی انبارهای بازار رو آتیش می‌زنم.
‫گونی رو بیخیال شین... ‫یه تیکه پارچه هم براتون نمی‌مونه.
‫ببین، لازم نیست همه‌ی مدل‌ها رو ‫بهش نشون بدی. فقط یکی دو تا...
‫آقای ونکاترامانا... رنگ جدید هم دارید؟
‫هی... نباید درمورد رنگ بپرسی، ‫باید مدل جدید بخوای.
‫فرقی نداره. ‫زنم خیلی تو این مورد کله‌شقه،
‫فقط از مغازه شما ‫واسه عید لباس نو می‌خره.
‫ببخشید، من می‌دونم ‫شما اومدین هوای خنک بخورین.
‫راستی، کسب و کارت چطوره؟
‫چی بگم آخه؟ ‫خیلی خوب نیست.
‫نگران نباش.
‫باچالا مالی داره دوباره ‫کسب و کارش رو راه میندازه،
‫اگه اون یه پولی پس‌انداز کنه ‫و در عوض تو پول دربیاری،
‫تهش همه‌اش بین خودمونه.
‫باشه. دکمه رو بزن.
‫باشه.
‫حتماً. رو دور تند می‌ذارمش. ‫۳ خوبه، درسته؟
‫هی!
‫داری چی رو نگاه می‌کنی؟ ‫ما هم باید به مالی خودمون کمک کنیم، درسته؟
‫کی غیر از ما می‌خواد ازش حمایت کنه؟
‫می‌خوام واست خورشت مرغ درست کنم... ‫فقط برای تو!
‫چی شده؟
‫به همه گفتی که می‌خوای ‫ انبارت رو تو سه هفته باز کنی
‫ولی اون ستو بدون گرفتن پول ‫ بارش رو نمی‌فرسته.
‫حالا باید چی‌کار کنیم؟
‫از راجیام کمک بخوایم؟
‫سلام داداش، چیکار می‌کنی؟ ‫ همه تدارکات رو انجام دادی؟
‫تقریباً تموم شده.
‫باشه. من میرم مغازه.
‫هِی مالی...
‫تو اینجایی؟ ‫همه جا رو دنبالت گشتم.
‫- دستتو بده... ‫- برای چی؟
‫گفتم دستتو بده.
‫شنیدم این روزا ‫دنبال پول میدویی...
‫همین کافیه؟
‫نه، گوش کن به حرفم...
‫این مال مادرمه... ‫خودم درستش میکنم.
‫اگه چیز دیگه ای هم لازم داشتی، ‫فقط بهم بگو.
‫این پولو بگیر و بده به سِتو.
‫هِی، راگاوا!
‫بیا اینجا.
‫سوامی! ‫ببخشید. چی شده داداش؟
‫کی مالا رو درآوردی؟
‫دیروز..
‫خیلی ذوق زده به نظر میرسی. چه خبره؟ ‫کجا داری میری؟
‫اون روز، بعد از اینکه مجبورم کردی ‫"دیکشا" رو بگیرم، همه چی رو ترک کردم.
‫واسه همینه که آروم دارم میرم خونه.
‫- الان باید باور کنم؟ ‫- آره.
‫کاوری...
‫یه بار اینو بچش...
‫صبر کن...
‫داغه.
‫نمکش کمه؟
‫فوق العاده است بابا...
‫اون موقع ها،
‫حتی مامانت هم بعضی وقتا غذایی که ‫با این عشق درست میکردم رو میخورد.
‫کاوری، چودیسِتی بابورائو داره ‫ درباره ازدواجت میپرسه، چی جوابشو بدم؟
‫- بابا... ‫- بله؟
‫- بابا... ‫- چی میخوای کاوری؟
‫میخوام یه چیزی بهت بگم...
‫بگو کاوری.
‫من نمیخوام ‫با یه پسر شهری ازدواج کنم بابا...
‫یا خدا! واقعا؟
‫این واقعا خودتی؟
‫میخوام با یه پسر ‫از همین ده ازدواج کنم...
‫چه بهتر... همین نزدیکی میمونی ‫ و هر روز میتونم ببینمت.
‫بابا، من عاشق یه پسرم.
‫خب اون پسر کیه؟
‫اسمش باچالا مالیه...
‫باچالا مالی!
‫بذار بهش زنگ بزنم و صحبت کنیم...
‫مامان... مامان...
‫بله!
‫بابای کاوری ازمون خواسته بریم صحبت کنیم... ‫اگه زود حاضر شی، میتونیم بریم.
‫برای من درست نیست که بیام، ‫ ولی موقع صحبت کردن حواست باشه!
‫باشه، باشه.
‫- بفرمایید، بفرمایید... ‫- اون شیرینی ها رو بده.
‫بفرمایید...
‫بیا!
‫کاوری!
‫- براشون چایی و قهوه بیار! ‫- بله، بابا...
‫ایشون چه نسبتی با شما دارن دخترم؟
‫ایشون عموی من هستن.
‫آهان!
‫یه دختری مثل کاوری ‫تو این دوره زمونه خیلی نادره.
‫منم شوهر راجیام.
‫ما فروشگاه پارچه ونکاترامانا رو ‫ تو مرکز گولاپرام داریم... مال خودمونه...
‫همیشه 20 درصد تخفیف میدیم.
‫- بسه دیگه. ‫- باشه.
‫مالی و کاوری تو عروسی ما ‫با هم آشنا شدن.
‫میدونی من اولین بار ‫کجا عموی تو رو دیدم دخترم؟
‫تو کارناوال ساتیاوارام بود..
‫اون روز، تعصبی که ‫موقع زدن حریفش نشون داد
‫و بی پرواییش، انگار نه انگار ‫خون از بدنش میومد.
‫یه چیز خاصی بود.
‫میدونی دفعه بعد کجا دیدمش؟
‫مسافرخونه دورگا ‫تو جاده کمربندی رو میشناسی؟
‫اونجا دیدمش.
‫داشت با پلیس سر یه فاحشه دعوا میکرد...
‫وقتی خواستم جلوشو بگیرم ‫و گفتم کارش اشتباهه، منم هُل داد.
‫حرفایی که میزنی درسته،
‫ولی اون مال گذشته بوده...
‫الان کاملا عوض شده...
‫آره، ‫الان یه کسب و کار کیسه های کنفی راه انداخته.
‫یه انبار اجاره کرده و داره کسب و کارشو ‫خیلی آبرومندانه پیش میبره.
‫میدونم.
‫من با اینکه همه اینا رو میدونم، اینجا نشستم ‫و با احترام باهاش صحبت میکنم...
‫همه چی رو می دونم... ‫اون واقعاً عوض شده...
‫این کسب و کارو واسه کاوری راه انداخته...
‫همه عادتای بدشو ترک کرده. ‫من هیچ مشکلی با این ندارم.
‫-خداروشکر. ‫-پس دیگه معطل چی هستین؟
‫بیاین تاریخا رو نهایی کنیم و بریم جلو...
‫آره، بزن بریم...
‫ولی اول، یه شرط دارم...
‫اون روز، تو پاسگاه،
‫وقتی که هنوز باباش زنده بود،
‫اعلام کرد که باباش مرده، ‫تاریخ و ساعتشم گفت.
‫خب، ‫من فکر کردم عصبانیه و بی خیالش شدم...
‫ولی بعد از اینکه واقعاً باباش مُرد، حتی ‫مراسم خاکسپاری رو هم درست انجام نداد.
‫تحت هر شرایطی،
‫احترام به پدر واجبه، ‫اینطور فکر نمی کنی؟
‫ولی اون این کارو نکرد.
‫الان، هیچ مشکلی ‫با نهایی کردن همه چی نیست،
‫ولی کارت عروسی باید ‫با اسم پدرش چاپ بشه،
‫'باچالا مالی، پسر بزرگ ‫باچالا ساتیا نارایانا.'
‫این شرط منه.
‫لعنتی!
‫برای چی اون به فکر بابای منه؟
‫حرفای کج و کوله‌ش و رفتارش.
‫از همون لحظه ای که ‫حرف بابامو زدی،
‫می دونستم یه چیزی رو می پیچونی ‫و میای اینجا...
‫-یه کم آروم باش... ‫-هی!
‫برای چی باید آروم باشم؟ ‫واسه کی آروم باشم؟
‫چه ننگی داره اسم باباتو بردن؟
‫-چرا اینقدر ننگ داره که اسمشو ببری؟ ‫-من نمی گم...
‫من اسم پدربزرگمو می برم، نه بابامو...
‫باچالا مالی، ‫نوه باچالا ناگندرا...
‫تو چیکار داری؟
‫کی اسم پدربزرگتو می خواد؟
‫دختر من داره میره خونه یکی دیگه،
‫باید بدونم داره میره تو کدوم خانواده؟ ‫به عنوان پدرش باید بدونم یا نه؟
‫برای چی باید بدونی؟
‫تو بزرگش کردی، بسه دیگه.
‫-مسئولیتت همونجا تموم میشه. ‫-عمو!
‫مسئولیت منه که مطمئن شم ‫ بقیه عمرش خوشبخت زندگی می کنه.
‫چی؟ میای تو خونه من ‫و سر من داد می زنی؟
‫-برو بیرون... برو بیرون. ‫-هی...
‫صداتو بالا نبر.
‫خفه شو.
‫-عمو، به حرفم گوش بده. ‫-آروم باش.
‫-عم... ‫-کاوری... بیا بریم خونه.
‫من چطور می تونم ‫این کارو بکنم؟
‫میای یا نه؟
‫چطور می تونم بابامو ول کنم ‫و با تو بیام؟
‫"اگه خورشید کارشو ول کنه و وایسه،"
‫"این زمین تبدیل به یه کره آتیشی نمی شه؟"
‫"اگه اقیانوس با سرعت افسار گسیخته ‫به سمت ساحل حمله کنه،"
‫"اون لحظه، لحظه ای نیست که ‫ یه دوره کامل از بین میره؟"
‫"اگه خود آخرالزمان سوال بشه، ‫ می تونیم جواب بدیم؟"
‫تو اینجا چیکار می کنی، کاوری؟
‫باید با مالی حرف بزنم... کی میاد؟
‫داداش خیلی وقته نیومده انبار، کاوری.
‫تو برو خونه. ‫من بهش میگم که اومده بودی.
‫کجای شهر زندگی می کنین؟
‫نزدیک خیابون گاندی.
‫-خیلی مراقب خواهرزاده من باش، پسرم. ‫-چشم.
‫برای چی ساکتی، کاوری؟
‫خودم حرف می زنم، خاله.
‫همه اینا واسه کاوری بود، ‫ولی اون چی‌کار کرد؟
‫منو پس زد و رفت...
‫اونایی که منو نمی خوان، ‫منم اونارو نمی خوام...
‫جوری که دلم می خواد ‫زندگی می کنم.
‫برای چی به خاطر بقیه عوض نمیشی؟
‫من واسه هیچ کس تغییر نمی کنم...
‫جوری که دلم می خواد زندگی می کنم...
‫-داری به همه آسیب می زنی... ‫-بذار آسیب ببینن...
‫من به اونایی که منو نمی خوان ‫ فکر نمی کنم و ازشون آسیب نمی بینم.
‫همینه که هست.
‫شانتی، عزیزم... ‫-بله، داداش!
‫من اولین کارت دعوت عروسی رو ‫ تو معبد ساتیا نارایانا سوامی گذاشتم.
‫وایسا... اون نذری رو بده، ‫کاوری دوست داره، درسته؟
‫عزیزم، نذری مورد علاقت از آناوارام.
‫شاید فکر کنی، برای چی بابا بدون اینکه از من بپرسه ‫یه همچین تصمیم بزرگی گرفت؟
‫شاید حتی منو نفرینم کنی، ‫یا یه ماه دیگه باهام حرف نزنی...
‫عیبی نداره.
‫ولی اگه کاری که میگم رو انجام بدی، ‫یه زندگی شاد و پر از خوشی تا ابد خواهی داشت،
‫همین واسه من کافیه.
‫من اونقدر احمق نیستم که ‫دخترمو شوهر بدم به یه همچین خُل و چلی،
‫فکر کنم همه چی درست میشه و اینا،
‫که اگه یه وقت یه مشکلی پیش اومد،
‫خودم میتونم جمعش کنم یا زنگ بزنم ‫بزرگترا بیان وسط،
‫یا کلا بسپرمش به خدا... ‫من اونقدر ساده نیستم.
‫درست میگم... درست میگم.
‫چه بلایی سر ماشین اومده؟ ‫چرا پیاده اومدی خونه؟
‫فروختمش.
‫فروختیش؟ برای چی؟ ‫چه ضرورتی داشت؟
‫همینجوری حس کردم بودنش الکیه... ‫واسه همین فروختمش.
‫کاوِری اومده اینجا باهات حرف بزنه.
‫حرف بزنه؟ با کی؟ سر چی؟
‫زود قضاوت نکن، مالی... ‫نه گفتن به یکی تو یه دقیقه آسونه. ولی...
‫اگه تو بخوایش... ‫پس باید...
‫من به کی نه گفتم؟
‫میدونی باباش چی می‌خواست؟
‫میخواست اسم شوهرتو ‫تو کارت عروسی بنویسم.
‫همینجا، درست همین جا، ‫اون با معشوقه‌ش رفت.
‫شاید تو یادت رفته،
‫ولی همه چی تو ذهن من تازه است... ‫من اسمشو نمینویسم.
‫هرچی شده، شده دیگه...
‫ولی نمیتونی حداقل ‫بخاطر کاوری یه کم کوتاه بیای؟
‫من مگه اذیتش کردم؟ ‫من فقط دارم راه خودمو میرم.
‫بیا بریم.
‫اگه تو میتونی مادرتو ول کنی بری، ‫منم پدرمو ول میکنم. ها...
‫بیا بریم، بیا...
‫اشتباه کردم ازت خواستم ‫مادرتو ول کنی، درسته؟
‫دستتو بده.
‫بیا... توش تاریخ و ساعت و مکان هست.
‫هرچی که فکر میکنی ‫درسته رو انجام بده.
‫امروز مهمونی عروسی کاوریه...
‫هر چقدر دلتون میخواد ‫بخورین و بنوشین و حالشو ببرین.
‫بریم.
‫الان گفتی بخوریم، ‫حالا میگی بریم.
‫کجا داریم میریم؟
‫عروسی.
‫با این حال و روز ‫درست نیست بریم.
‫نصیحت الکی ‫و ایده های مزخرف نده.
‫میای یا نه؟
‫هی، به کریشنا خبر بده ‫مالی داره میاد عروسی.
‫- حالش خوب میشه. ‫- گزارش های بیمارا،
‫از اون بخش رسید؟
‫دکتر، حال مالی خوبه؟
‫جای نگرانی نیست.
‫بردنش به بخش عمومی.
‫پنج روز دیگه باید تو بیمارستان تحت نظر باشه، ‫بعداً درموردش صحبت میکنیم.
‫حال عموم خوب میشه.
‫شنیدم تو مشروب فروشی ‫دعوا کردی، درسته؟
‫اگه به کسی مشکوکی، به ما بگو.
‫به کسی مشکوک نیستم.
‫باشه، خیل خب. من فردا هم میام اینجا. ‫اگه چیزی یادت اومد، خبرم کن.
‫هی... این کارا چیه؟
‫با این عجله کجا داری میری؟
‫چی شده مالی؟ مالی!
‫میدونی کی چاقو زده بهم؟
‫اون یارو بود... ‫پسر معشوقه شوهرت.
‫بعد اینکه کشتمش میام.
‫اون چه گناهی داره؟
‫تو بخاطر عصبانیت ‫از بابات اینجوری شدی.
‫و اونم... ‫بخاطر عصبانیتش از تو.
‫لجبازیت از بچگی ‫زندگی تو خراب کرده...
‫همه اش تقصیر خودته! ‫بخاطر حماقت خودته.
‫من چه مشکلی دارم؟ ‫حالم خوبه، درسته؟
‫درست یا غلط، خوب یا بد، ‫من دارم اونجوری که دلم میخواد زندگی میکنم.
‫تو حتی تو دروغ گفتن هم ‫خوب نیستی.
‫تو بهتر از هر کسی میدونی که ‫این اون زندگی ای نیست که میخواستی.
‫چند سال از آخرین باری که ‫از ته دل خندیدی میگذره؟
‫زندگی نیاز داره به رها کردن، مالی...
‫همونطور که قلب خون رو رها میکنه،
‫ما هم باید چیزایی رو رها کنیم.
‫اگه دل از رها کردن امتناع کنه، میمیری.
‫و اگه تو از رها کردن امتناع کنی، ‫ با وجود زنده بودن، زندگیت از دست میره...
‫نتونستی پدرتو رها کنی، ‫و حالا هم کاوری رو...
‫کی عصبانی نمیشه؟
‫ولی دوری کردن از سر عصبانیت، ‫نمیذاره عشق رو ببینی.
‫برای چی اشک از چشمامون میاد؟
‫واسه اینکه عصبانیتت رو بشوری ببری.
‫من مرگ پدر مادرمو دیدم، ‫مرگ پدرشوهرم رو دیدم،
‫و آخرش هم شاهد مرگ کسی بودم ‫که باهاش ازدواج کرده بودم.
‫تنها چیزی که از خدا خواستم این بود که...
‫مرگ پسرمو نبینم.
‫خیلی وقتا خواستم اینو بهت بگم،
‫ولی ترسیدم اگه اینو بگم ‫تو هم ولم کنی بری.
‫اگه الانم نگم، تقصیر خودمه.
‫نه با رفتن بابات تونستی کنار بیای، ‫نه حالا با رفتن کاوری...
‫"مراسم عروسی کورلا و کاوری"
‫اینو بگیر.
‫-سلام، راجو. ‫-سلام، لاکشمی نارایانا.
‫-سلام! ‫-سلام!
‫هی، بالاجی. ‫اینو با خودت ببر.
‫لباسای عروسی عروس رو بیار.
‫باشه.
‫کاوری...
‫کادو عروسی رو کجا بدم؟
‫چی؟
‫کادومو کجا بدم؟ ‫کادوی عروس رو!
‫به اسم کی بنویسم؟
‫وقتی پرسیدم، ‫داشتن صورت همدیگه رو نگاه می‌کردن.
‫داداش... عاقد داره صدات می‌کنه.
‫بیا آقا راجو.
‫مالی، تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫اومدم یه چیزی به کاوری هدیه بدم.
‫اومدی حلقه رو بهش هدیه بدی؟
‫طفلکی...
‫وقتی با تو بود چقدر خوشحال بود!
‫با افتخار خودشو ‫'کاوری باچالا' صدا می‌کرد.
‫تا دو دقیقه دیگه، ‫زن یکی دیگه میشه.
‫فامیلیش عوض میشه. ‫یه بار دیگه بهش فکر کن.
‫حق با توئه...
‫خوب نیست حلقه دختر یکی دیگه رو ‫پیش خودم نگه دارم...
‫واسه همینه که میرم ‫میدمش به کاوری.
‫-هی مالی... ‫-چیه؟
‫دستگاه‌هایی هستن که فشار خون و قند ‫و کلسترول رو اندازه می‌گیرن...
‫ولی هیچ‌کدومشون ‫حماقت رو اندازه نمی‌گیرن.
‫اگه بود، از حدش می‌گذشت.
‫تقصیر منه که از بچگی ‫دنبالت راه افتادم و 'داداش' صدات کردم...
‫باید خودمو لعنت کنم! ‫باید تا جایی که میشه ازت دور بمونم...
‫فقط برو! ‫اگه خوشت نمیاد، دور بمون.
‫-دور بمون. ‫-حتی سایه‌تم نباید بهم بخوره.
‫گمشو!
‫داداش...
‫این کاوری خودمونه!
‫کاوری اون بالاست... روی سِن...
‫اون اینجاست... ‫من دیدمش...
‫همین جا بود.
‫بیا داداش... ‫کاوری... داداش...
‫اینجا چه خبره؟ ‫هی، ولم کنین. ولم کنین...
‫هی...
‫اون کاوری نیست. ‫اون کاوری من نیست...
‫چرا دارین بهش رو میدین؟
‫اون دلیل مرگ این دختره. ‫ بکشینش ببرینش...
‫چرا باید به خاطر من بمیره؟
‫مالی هنوز زنده‌ست.
‫می‌ترسم بهم آسیب بزنه. ‫خیلی ترسیدم، آقای راجو.
‫باید موقع کشتنش ‫بیشتر دقت می‌کردی.
‫.ناخواسته زدم فلجت کردم
‫اگه این دفعه با تمام قدرت بزنمت...
‫نمی‌میرم!
‫سقوطتو دیدم ‫و تا شاهد مرگت نباشم، نمی‌میرم.
‫این کارا دیگه لازم نیست، آقای راجو. ‫گوش کن به حرفم...
‫بقیه عمرتو ‫با نوه‌هات تو آرامش سر کن.
‫اگه بازم تو کارم دخالت کنی،
‫تیکه تیکه‌ات می‌کنم!
‫بیا!
‫دارم با تو حرف می‌زنم، بیا.
‫نباید منو بستری می‌کردین، ‫باید ولم می‌کردین.
‫مامانم که هیچ‌وقت باهام زیاد حرف نمی‌زد، ‫امروز خیلی رک و راست باهام حرف زد.
‫گفت احمق بودن خودم باعث شده ‫زندگیم اینجوری بشه...
‫حق با اونه، نه؟
‫به خاطر حماقتم، ‫یه زندگی خوب رو از دست دادم.
‫تمام زندگیم رو با کاوری رو تصور کرده بودم، ‫ولی نتونستم تجربه‌ش کنم.
‫فکر می‌کردم به کسایی که ‫منو نخواستن نیازی ندارم...
‫با گفتن اینکه کی به اونا احتیاج داره و چرا من باید ‫بهشون نیاز داشته باشم، خودمو قانع می‌کردم.
‫حالا چی برام مونده؟
‫آخرش، حتی خودمم ندارم.
‫از روی عصبانیت می‌خواست منو بکشه.
‫اون فقط یه آدم معمولی نیست...
‫اون باچالا راماناست،
‫داداشمه.
‫نذاشتم نامادری‌م ‫برای آخرین بار جنازه بابامو ببینه،
‫شاید برای همینه که نتونستم ‫ کاوری رو بعد مرگش برای آخرین بار ببینم.
‫اون هیچ حقی نداره منو بکشه، ‫ نه اون، نه خدا.
‫فقط تو این حقو داری.
‫حتی منم حق ندارم ‫تو رو بکشم...
‫منم به اندازه تو ‫توی مرگ دخترم مقصرم...
‫کاوری می‌گفت ‫زندگیش با تو خوب می‌شه.
‫حتی قلب منم چند باری بهم گفت.
‫ولی گوش ندادم.
‫اشتباهاتی رو مرتکب شدیم که ‫جبران ناپذیرند.
‫نباید این کارو می‌کردیم...
‫حماقت کردیم...
‫همه‌مون باید با این درد ‫تا آخر عمرمون سر کنیم.
‫تا روزی که بمیریم، ‫منتظر مرگ می‌مونیم.
‫مالی...
‫من تا آخرین لحظه ‫منتظر رسیدن تو بودم.
‫من قصدم آزار دادن تو نبود، بابا...
‫ولی نمی‌تونم ‫با یه نفر دیگه زندگی کنم.
‫منو ببخش، داداش.
‫باید کسب و کارمو رونق بدم ‫و کلی پول در بیارم.
‫باید دقیقا تو همین معبد عروسی کنیم.
‫ما هردومون تو زندگی اشتباهاتی داشتیم که ‫هیچ‌وقت نمی‌شه جبرانشون کرد.
‫عمو...
‫عمو، برای چی اینجا خوابیدی...؟
‫بیا بریم خونه. می‌دونم، ‫دوست نداری تو بیمارستان باشی.
‫عمو...
‫چی شده؟ ‫چیزیت نشده که؟
‫همیشه این کارو می‌کنی ‫که منو بترسونی...
‫مامان، همینجوری وایسادی داری نگاه می‌کنی؟ ‫عمو... پاشو بریم خونه!
‫لازم نیست بری بیمارستان. ‫اونجا چیکار داری می‌کنی؟ بیا! کمکم کن...
‫یه کاری بکن.
‫بیا! عمو، پاشو دیگه... ‫بریم خونه... عمو! عمو!
‫لطفا چشاتو باز کن. ‫لطفا نگام کن.
‫نگام کن،
‫کسی که تو غم ناامید نمی‌شه ‫و تو شادی وابسته نمی‌مونه...
‫کسی که از هوس، ترس و خشم آزاده...
‫بهش می‌گن آدم با خرد استوار.
‫این داستان باچالا مالیه.
‫این فقط داستان اون نیست،
‫شاید با آدمایی مثل "باچالا مالی"
‫یه جایی تو خونوادتون، ‫محلتون یا روستاتون برخورد کنید.
‫از همه‌تون خواهش می‌کنم،
‫لطفا هیچ‌وقت تو زندگیتون تصمیمات احمقانه ‫و جبران‌ناپذیر نگیرید.
‫و اگه گرفتید، ‫چیزی که براتون می‌مونه،
‫درد طاقت‌فرسا و خاطراتیه که ‫ یادآوریشون خیلی دردناکه.
‫"این همه خشم لازم نیست، مگه نه؟"
‫"وقتی دروغ به زندگی نفوذ می‌کنه، ‫زندگی پوچ می‌شه."
‫"زمان به هیچ‌کس رحم نمی‌کنه..."
‫"مثل یه مادر، شاهد همه چیزه."
‫"آدم پر از غرور هیچ‌وقت موفق نمی‌شه. ‫تاریکی غالب می‌شه!"
‫"کدوم فلسفه‌ای می‌تونه اینو توضیح بده؟"
‫"چرا به درون خودت نگاه نمی‌کنی؟"
‫"تاریخ یه درسه، گذشته یه معلم اخلاق."
‫"آغازها و پایان‌ها. ‫چی رو آشکار می‌کنن؟"
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.