..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‏‫این شهر منه...‬
‏‫آنتورپ...‬
‏‫...شهر الماس‌ها.‬
‏‫به نظر میاد دزدهای بلژیکی موفق شدن با الماس‌هایی به ارزش...‬
‏‫...میلیون‌ها پوند فرار کنن.‬
‏‫...در جریانی که می‌تونه بزرگ‌ترین سرقت الماس تاریخ باشه.‬
‏‫هیچ‌کس باورش نمی‌شد‬
‏‫که بشه به منطقه الماس نفوذ کرد.‬
‏‫این کار رو چطوری انجام دادن... هیچ ایده‌ای نداشتیم.‬
‏‫بدون زور، بدون خشونت.‬
‏‫و حدود ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا ناپدید شده.‬
‏‫تنها سرنخ‌هامون یه مرد کاملاً معمولی رو نشون می‌داد،‬
‏‫که طوری لباس پوشیده بود که بین بقیه گم بشه.‬
‏‫جواهرات از بزرگ‌ترین...‬
‏‫...مرکز توزیع الماس جهان در آنتورپ به سرقت رفتن.‬
‏‫ما دنبال یه چیزی می‌گشتیم...‬
‏‫...دنبال یه مغز متفکر.‬
‏‫دوشنبه، ۲۸ بهمن ۱۳۸۱.‬
‏‫یه صبح دوشنبه‌ی معمولی.‬
‏‫رسیدم به دفتر.‬
‏‫معمولاً روزمون رو با یه فنجون قهوه شروع می‌کنیم.‬
‏‫ولی پاتریک رو دیدم که اونجا نشسته بود و آماده رفتن بود.‬
‏‫بهش گفتم: «اوه، پاتریک، وقت قهوه نداری؟»‬
‏‫اونم گفت: «نه، فکر نکنم. از منطقه الماس یه خبرهایی شده.»‬
‏‫«یه سرقتی اتفاق افتاده.»‬
‏‫"به یه گاوصندوق دستبرد زده شده."‬
‏‫باید درک کنید که حدود ۸۵ درصد الماس‌های جهان‬
‏‫به نوعی از شهر آنتورپ عبور می‌کنند.‬
‏‫به این شهر، پایتخت الماس می‌گویند.‬
‏‫خیابان‌های اصلی منطقه تجارت الماس،‬
‏‫خیابان‌های ریفسترات، هوونیرسترات و شوپسترات هستند.‬
‏‫میلیاردها دلار کالا در این سه خیابان قرار دارد،‬
‏‫که در اتاق‌های خزانه مختلف در منطقه الماس پخش شده‌اند.‬
‏‫این میدان کوچک،‬
‏‫که مرکز الماس است، همان جایی است که سرقت رخ داد.‬
‏‫در این ساختمان، ۱۳ طبقه وجود دارد‬
‏‫که شامل ۲۲۵ دفتر تجارت الماس است.‬
‏‫اکثر تاجران، الماس‌های خود را در اتاق‌های خزانه نگهداری می‌کردند.‬
‏‫اما بعد، وقتی با ماشین وارد منطقه الماس شدیم...‬
‏‫متوجه شدیم که اتفاق مهمی در حال وقوع است.‬
‏‫بلافاصله، تعداد زیادی از دلالان راهمان را سد کردند‬
‏‫و می‌خواستند بفهمند که آیا الماس‌ها، طلاها یا پول‌هایشان به سرقت رفته است یا خیر.‬
‏‫وقتی آن وحشت را دیدیم،‬
‏‫فهمیدیم که اینجا صحبت از یک دزدی کوچک در یک شرکت الماس نیست.‬
‏‫نه، این... این یک چیز دیگری است.‬
‏‫خلاصه، با آسانسور به پایین رفتیم...‬
‏‫و فکر می‌کنم می‌توانم از طرف خودم صحبت کنم.‬
‏‫انگار که صاعقه به من زده بود.‬
‏‫دری را دیدم، بزرگترین دری که تا به حال دیده بودم،‬
‏‫یک در فولادی.‬
‏‫که دست کم ۳۰ سانتی‌متر، یعنی حدود یه وجب ضخامت داشت.‬
‏‫-ولی در باز بود. -باز.‬
‏‫کاملاً باز.‬
‏‫یه در فلزی رو با یه سطل رنگ مسدود کرده بودن.‬
‏‫و وقتی وارد اتاق خزانه شدیم...‬
‏‫تمام دیوارهایی که دیده می‌شد،‬
‏‫پر از کمدهای امانات تکی بود.‬
‏‫و بلافاصله متوجه شدیم‬
‏‫که بیشتر این، اِ، صندوق امانات‌های شخصی...‬
‏‫...شکسته و باز شده‌اند.‬
‏‫و من انگار جلوی غار علی بابا ایستاده بودم.‬
‏‫حجمش باید میلیون‌ها دلار می‌ارزید،‬
‏‫چون هر ماه، الماس‌هایی که از معادن دِ بیرز استخراج می‌شن‬
‏‫در نامیبیا یا آفریقای جنوبی،‬
‏‫با هواپیما به لندن ارسال می‌شدند‬
‏‫و بعد به یه هواپیمای کوچکتر منتقل‬
‏‫و از لندن به فرودگاه آنتورپ فرستاده می‌شدند.‬
‏‫از اونجا، این محموله‌های الماس با کامیون‌های زرهی‬
‏‫به دست دلال‌های منطقه الماس برده می‌شد...‬
‏‫...که هر ماه مقدار مشخصی الماس می‌خرند.‬
‏‫بنابراین، در ساختمان مرکز الماس،‬
‏‫دلال‌های الماس حضور داشتند‬
‏‫که در همون هفته، الماس‌هایی رو از دِ بیرز دریافت می‌کردند.‬
‏‫نکته مهم دیگه این بود که اون آخر هفته مسابقات سالانه تنیس‬
‏‫به نام "بازی‌های الماس" برگزار می‌شد.‬
‏‫اتفاقاً جایزه‌ش یه راکت طلایی بود،‬
‏‫که سرتاسرش الماس‌کاری شده بود.‬
‏‫هزینه‌اش رو هم منطقه الماس تامین کرده بود.‬
‏‫خیلی از دلال‌های الماس هم قرار بود اونجا باشن.‬
‏‫خلاصه، اون موقع آنتورپ غرق در الماس بود.‬
‏‫یکی از سوالای اصلی‌مون اینه که دزدا چطوری تونستن وارد این ساختمون بشن؟‬
‏‫اینجا ورودی منطقه الماست،‬
‏‫که تو قلب آنتورپه و مثل فورت ناکس ما می‌مونه.‬
‏‫داخل ساختمون، ۲۴ تا دوربین به صورت شبانه‌روزی کار می‌کردن.‬
‏‫برای هر روز از ماه، یه نوار ویدئویی جداگانه بود.‬
‏‫اما نوار ویدئویی روزهای ۱۵ و ۱۶ فوریه،‬
‏‫یعنی آخر هفته و شب سرقت، ناپدید شده بودن.‬
‏‫بهشون گفتم: «خب، الان به شرکت امنیتی زنگ می‌زنم‬
‏‫و ازشون می‌پرسم که دزدگیر کی به صدا دراومده.»‬
‏‫اونا گفتن: «نه آقا، دزدگیر اصلا به صدا در نیومده.»‬
‏‫گفتن: «درِ خزانه هنوز بسته است.»‬
‏‫منم گفتم: «عجیبه،‬
‏‫چون من الان دقیقا داخل اتاق خزانه‌ام.»‬
‏‫«در پشت سرم کاملا بازه،‬
‏‫بعد شما میگین دزدگیر هنوز فعاله؟»‬
‏‫خیلی مسخره‌ست.‬
‏‫وقتی در خزانه باز بشه،‬
‏‫باید از حسگر حرکتی، حسگر گرما و حسگر نور عبور می‌کردن.‬
‏‫ما سعی کردیم تحقیقات مربوط به اثر انگشت رو شروع کنیم،‬
‏‫اول از همه با حسگرهای حرکتی.‬
‏‫که توسط مظنونین دستکاری شده بود.‬
‏‫بهش یه جور ماده اسپری شده بود،‬
‏‫حدس زدیم تافت مو باشه.‬
‏‫که باعث می‌شد سطحش اونقدر صاف نباشه‬
‏‫که بشه از پودر انگشت‌نگاری استفاده کرد.‬
‏‫برای همین، هیچ نتیجه قابل استفاده‌ای در تحقیقات نداشتیم.‬
‏‫حسگر بعدی که برای بررسی بردیم، این حسگر نور بود.‬
‏‫که به سقف چسبیده و با چسب برق سیاه پوشونده شده بود.‬
‏‫باز هم اینجا، هیچ اثر انگشتی روی تکه‌های چسب پیدا نکردیم.‬
‏‫من که خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم، همکارام هم همینطور.‬
‏‫خیلی بی‌نقص و حرفه‌ای انجام شده بود.‬
‏‫به خاطر اهمیت تجارت الماس در آنتورپ،‬
‏‫خیلی زود فشار زیادی از طرف رسانه‌های بین‌المللی وارد شد...‬
‏‫اونا تونستن از یه سیستم امنیتی فوق‌العاده سنگین توی ساختمون عبور کنن،‬
‏‫ساختمونی که ده‌ها شرکت تجارت جواهر در اون مستقر هستن.‬
‏‫...از طرف سیاستمدارها...‬
‏‫و سیاستمدارها به قاضی‌ها فشار می‌آوردن.‬
‏‫و به همین خاطر، فشاری وجود داشت...‬
‏‫...از طرف مافوق‌های خودم...‬
‏‫...و همینطور از طرف منطقه الماس.‬
‏‫این یه ضربه مهلک برای شرکت‌های درگیر محسوب می‌شه...‬
‏‫من فکر می‌کردم، حتما یه نفوذی بینشونه.‬
‏‫یه نگهبان امنیتی داشتیم، دو تا دربان داشتیم،‬
‏‫و بعدش مدیر ساختمون رو داشتیم.‬
‏‫بررسی خیلی دقیقی رو روی این گروه شروع کردیم.‬
‏‫بازجویی‌شون رو شروع کردیم و خونه‌هاشون رو هم گشتیم.‬
‏‫ولی در نهایت، مجبور شدیم همه‌شون رو تبرئه کنیم.‬
‏‫اصلاً نمی‌دونستیم چه کسی مسئول این جرم بوده.‬
‏‫یهو بعد از ظهر، یه تلفن به من شد.‬
‏‫من و شوهرم آگوست، یه خواربارفروشی داشتیم.‬
‏‫اون دوشنبه، من مشغول تمیز کردن مغازه بودم.‬
‏‫رادیو هم روشن بود.‬
‏‫و من این خبر رو شنیدم‬
‏‫که یه سرقتی توی مرکز الماس آنتورپ اتفاق افتاده.‬
‏‫تخمین محتاطانه‌ی ما اینه که حدود ۱۰۰ میلیون یورو الماس دزدیده شده...‬
‏‫آگوست با ماشین رفت به قسمتی از جنگل که مال خودمون بود،‬
‏‫همراهش یه مقدار دورریز سبزیجات هم برده بود،‬
‏‫تا به خرگوش‌ها و ماهی‌ها غذا بده.‬
‏‫وقتی وارد جنگل شد،‬
‏‫گفت: «لعنت بهشون، باز هم این کار رو کردن. دوباره آشغال‌هاشون رو اینجا خالی کردن.»‬
‏‫خیلی‌ها اونجا آشغال می‌بردند.‬
‏‫از یه جاده‌ی فرعی می‌رفتن به سمت جنگل ما،‬
‏‫جایی که از دید بقیه پنهان بودن.‬
‏‫و بعد آشغال‌ها رو اونجا خالی می‌کردن.‬
‏‫خلاصه، شوهرم درِ کیسه‌ها رو باز کرد.‬
‏‫پر از کاغذهای پاره شده بود.‬
‏‫اون هم شروع کرد به کنار هم گذاشتنشون...‬
‏‫آنتورپ...‬
‏‫الماس...‬
‏‫و با خودش فکر کرد: «اوه، این قضیه خیلی جدیه.»‬
‏‫این به درد من نمی‌خورد.‬
‏‫بعدش که اومد خونه، خیلی عصبانی بود.‬
‏‫اومد تو و من همون اول فهمیدم یه اتفاقی افتاده.‬
‏‫از صورتش می‌شد فهمید.‬
‏‫ولی فرصت نشد ازش بپرسم.‬
‏‫همون موقع گوشی رو برداشت که به پلیس زنگ بزنه.‬
‏‫همون تماس...‬
‏‫...همه‌چیز رو زیر و رو کرد.‬
‏‫پر بود از بسته‌های الماس.‬
‏‫همون کاغذهای مخصوصی هم بود که الماس‌ها رو توش می‌پیچن.‬
‏‫ما تو فلامیش بهش می‌گیم "بریفکه".‬
‏‫یه سری سنگ زمرد خیلی ریز و کوچیک هم اونجا افتاده بود.‬
‏‫یه سری اسکناس پاره پوره هم دیدیم.‬
‏‫ابزار، آچار، چراغ‌قوه...‬
‏‫یه دستکش هم جا گذاشته بودن.‬
‏‫یه ساک ورزشی هم بود.‬
‏‫حتی تیکه‌هایی از یه برگه سهام که به منطقه الماس مربوط می‌شد.‬
‏‫ولی یه چیزای دیگه هم پیدا شد.‬
‏‫چون وقتی همه اون وسایل رو آوردن دفترمون،‬
‏‫داشتیم روی یه میز بزرگ توی اتاق کنفرانس می‌چیدیمشون.‬
‏‫شراب بود، پنیر بود، پاستا بود...‬
‏‫حتی یه ساندویچ کالباس نیم‌خورده هم بود!‬
‏‫خیلی عجیب بود، چون فکر نکنم تو اتاق گاوصندوق پیک‌نیک کرده باشن.‬
‏‫پس یه سری از آشغال‌ها معلومه مال اتاق گاوصندوقه،‬
‏‫ولی آشغال‌های آشپزخونه احتمالا مال یه مخفیگاهه.‬
‏‫و همه‌چیز رو برداشتن و توی فلوردامبوس رها کردن.‬
‏‫این هم یه مدرک مهم دیگه است که توی جنگل پیدا کردیم.‬
‏‫اینجا جعبه‌های مقوایی رو می‌بینید.‬
‏‫همون‌جایی که کاست‌های ویدیویی مربوط به فیلم‌های مرکز الماس رو نگهداری می‌کردن.‬
‏‫اما نوارها رو از همه‌ی این کاست‌ها بیرون آورده بودن.‬
‏‫خب، ما چی کار کردیم؟ با خودمون گفتیم، باشه، ماجرا توی آنتورپ اتفاق افتاده،‬
‏‫زباله‌ها رو توی ویلورد پیدا کردن.‬
‏‫در واقع، بین آنتورپ و بروکسل،‬
‏‫فقط همین یه اتوبان وجود داره.‬
‏‫پس بیاید کل اتوبان رو بگردیم‬
‏‫و ببینیم آیا اون‌ها نوارها رو توی مسیر درمی‌آوردن‬
‏‫یا نه.‬
‏‫برای همین از دانشکده‌ی پلیس خواستیم یه گروه دانشجو بفرستن.‬
‏‫حدوداً ۴۰-۵۰ کیلومتر بود و باید پیاده می‌رفتن.‬
‏‫و دو سه کیسه پر از نوار جمع کردن.‬
‏‫ما هم اون‌ها رو فرستادیم به مرکز لجستیک سونی در بروکسل،‬
‏‫و ازشون خواهش کردیم...‬
‏‫...که ببینن می‌تونن این نوار رو دوباره روی یه کاست ویدیویی مشکی نصب کنن‬
‏‫تا بتونیم ببینیم چی توش ضبط شده.‬
‏‫بعدها، وقتی یکی از همکارها از دفتر مرکزی سونی برگشت،‬
‏‫همین کاست رو توی دستش گرفته بود...‬
‏‫ما همه‌ی بازرس‌ها رو جمع کرده بودیم.‬
‏‫رئیس‌هام هم اونجا بودن.‬
‏‫بعدش اون کاست رو گذاشت توی دستگاه.‬
‏‫و فیلم شروع شد...‬
‏‫...و معلوم شد یه فیلم پورن بوده.‬
‏‫هیچ‌وقت از دیدن یه فیلم پورن این‌قدر ناامید نشده بودم.‬
‏‫خیلی تحت فشار بودم.‬
‏‫صبح روز بعد، فقط تیم الماس با شش نفر...‬
‏‫...داشت روی این پرونده کار می‌کرد.‬
‏‫تا شب، تعداد کارآگاه‌های تیم به ۲۰ نفر افزایش پیدا کرد...‬
‏‫...که تمام وقت روی این پرونده متمرکز شده بودند.‬
‏‫وقتی فرمانده شدم، ۲۸-۲۹ سالم بود، که سن کمی محسوب می‌شد.‬
‏‫در زمان سرقت، من فقط ۳۳ سال داشتم.‬
‏‫برام خیلی سنگین بود که یکدفعه ۲۰ تا کارآگاه زیر دستم باشن.‬
‏‫خیلی‌هاشون باتجربه‌تر و از من خیلی بزرگ‌تر بودن.‬
‏‫باید به یه نتیجه‌ای می‌رسیدیم.‬
‏‫واقعاً مثل یه پازل بزرگ با کلی قطعه بود...‬
‏‫...که همه‌شون رو اشتباه چیده بودن.‬
‏‫من یه افسر پلیس ساده‌ام، برای همین...‬
‏‫...این اتفاق برام مثل فیلم‌ها بود.‬
‏‫همه‌چیو گذاشتیم روی میز کنفرانس وسط ساختمونمون.‬
‏‫و همون اول متوجه شدیم که کلی کاغذ هست...‬
‏‫...کلی کاغذ تکه پاره شده.‬
‏‫شروع کردیم به چسبوندن تکه‌ها به همدیگه...‬
‏‫...و یه جایی دیدیم که بعضی از تکه‌ها درست سر جاشون قرار می‌گیرن.‬
‏‫روی یکی از تکه‌ها، عبارت "Schupstraat" رو دید.‬
‏‫و Schupstraat خیابونیه که ساختمان مرکز الماس اونجا قرار داره.‬
‏‫برای همین دوباره شروع کرد به چیدن پازل و بازسازی اون سند.‬
‏‫این سندی هست که گری دوباره سرهم کرد.‬
‏‫همونطور که می‌بینید، تکه تکه شده بود.‬
‏‫اولین چیزی که متوجه شدیم این بود که سند به زبان ایتالیاییه.‬
‏‫این عنوان رو اینجا می‌بینید؟‬
‏‫"Commessa di lavoro" یعنی "دستور کار".‬
‏‫پس متوجه شدیم که یک دستور کار هست...‬
‏‫...برای نصب یک سیستم امنیتی در یک دفتر.‬
‏‫دفتر در چه آدرسی واقع شده؟‬
‏‫...شاپسترات ۹۱۱.‬
‏‫...که دقیقا آدرس ساختمان مرکز الماسه.‬
‏‫و این سند توسط...‬
‏‫...شرکت ایتالیایی الماس، به نام...‬
‏‫...داموروس پرزیوسی صادر شده.‬
‏‫داموروس پرزیوسی.‬
‏‫با این سند، رفتیم پیش مدیر ساختمان در مرکز الماس...‬
‏‫...و ازش پرسیدیم که آیا درسته که شرکت داموروس پرزیوسی...‬
‏‫...یکی از شرکت‌هایی بوده که در این ساختمان مستقر بوده یا نه.‬
‏‫اون بهمون گفت که بله، همینطوره.‬
‏‫اما اضافه کرد که لاکر ۱۴۹ هم متعلق به شرکت داموروس پرزیوسی بوده.‬
‏‫تا اون لحظه، به نظر مشکلی وجود نداشت.‬
‏‫اما نکته این بود که همون لاکر خاص، مورد سرقت قرار نگرفته بود.‬
‏‫پس چطور سند اون شرکت از آشغال‌های فلوردامبوس سر درآورده...‬
‏‫...اگر لاکر اون شرکت اصلا باز نشده بود؟‬
‏‫بنابراین، درخواست بعدی ما این بود که اون دفتر رو جستجو کنیم.‬
‏‫و مدیر ساختمان رو هم با خودمون همراه کردیم.‬
‏‫دفتر خالی بود.‬
‏‫میزها خالی بودند، کابینت‌ها هم همینطور.‬
‏‫یک دفتر بود که بیشتر از دو سال اجاره شده‬
‏‫ولی هیچ‌وقت از آن استفاده نشده بود.‬
‏‫مدیر ساختمان آن مرد را زیاد نمی‌شناخت،‬
‏‫اما توانست به ما بگوید که او یک تاجر ایتالیایی بود...‬
‏‫...که نه آدرسی از او داشت و نه هیچ اطلاعات دیگری.‬
‏‫برای همین تصمیم گرفتیم بقیه نوارهای ویدئویی را بررسی کنیم...‬
‏‫...تا با کمک مدیر ساختمان، افرادی که از ساختمان خارج می‌شدند را زیر نظر بگیریم.‬
‏‫بالاخره مدیر توانست او را نشان دهد و بگوید: «خب، این همان شخص مورد نظر شماست.»‬
‏‫به نظر یک مرد کاملاً معمولی می‌رسید، میانسال...‬
‏‫طوری لباس پوشیده بود که در جمعیت گم شود و جلب توجه نکند.‬
‏‫شبیه خیلی از افرادی بود‬
‏‫که مدام در این ساختمان‌ها رفت و آمد می‌کنند.‬
‏‫شروع کردیم به پرس و جو از نگهبان‌ها در ساختمان،‬
‏‫از دربان‌ها، و حتی از بقیه مستأجران.‬
‏‫و همه یک چیز را می‌گفتند: "می‌شناسیمش، ولی هیچ‌وقت حرف نمی‌زند."‬
‏‫"مثل یک موش خاکستری در این اطراف است."‬
‏‫"حضور دارد، و وقتی او را می‌بینید، ده دقیقه بعد،‬
‏‫فراموش می‌کنید که او را دیده‌اید."‬
‏‫مدیر ساختمان مدارک را در اختیار ما گذاشت.‬
‏‫و اسم او لئوناردو نوتاربارتولو بود.‬
‏‫بلافاصله از خودمان پرسیدیم...‬
‏‫آیا ممکن است او مغز متفکر این سرقت باشد؟‬
‏‫لئوناردو...‬
‏‫الماس‌ها را دوست داری؟‬
‏‫بله، خیلی زیاد.‬
‏‫این علاقه‌ایه که به تدریج در من شکل گرفته.‬
‏‫در حین دزدیدنشون،‬
‏‫بهشون نزدیک‌تر شدم.‬
‏‫پس شما مغز متفکر سرقت آنتورپ بودید؟‬
‏‫نه.‬
‏‫من در پالرمو، نزدیک کوهستان، به دنیا اومدم.‬
‏‫وقتی بچهٔ شش ساله‌ای بودم،‬
‏‫به خونه یه چوپون دستبرد زدم.‬
‏‫پنج هزار لیر دیدم،‬
‏‫پول رو برداشتم، تا کردم و رفتم پایین.‬
‏‫پدرم همیشه بهم می‌گفت:‬
‏‫"یادت باشه هر کاری بکنی، عواقبی داره،‬
‏‫و باید مسئولیتش رو بپذیری."‬
‏‫بنابراین، من فقط یکی از شرکت‌کننده‌ها بودم.‬
‏‫ولی من مغز متفکر سرقت آنتورپ نیستم.‬
‏‫لئوناردو، مصاحبه، برداشت اول.‬
‏‫تو دههٔ هشتاد، اولین جواهرفروشی‌ام رو باز کردم.‬
‏‫بعدش یه جواهرفروشی دیگه هم خریدم.‬
‏‫و بعد سومی رو تو دههٔ نود افتتاح کردم.‬
‏‫به همین دلیل،‬
‏‫برای خرید سنگ‌های قیمتی شروع کردم به رفت و آمد به آنتورپ.‬
‏‫کم‌کم پایم به آنتورپ باز شد،‬
‏‫و یه آپارتمان اجاره کردم،‬
‏‫چون آنتورپ پایتخت الماس دنیاست.‬
‏‫این یکی از مهم‌ترین و استراتژیک‌ترین نقاطه،‬
‏‫مثل بالای تل‌آویو،‬
‏‫بالای نیویورک،‬
‏‫بالای لندنه.‬
‏‫هدفم این بود که یه دفتر توی آنتورپ دست و پا کنم،‬
‏‫توی مرکز الماس،‬
‏‫تا بتونم اعتماد تامین‌کننده‌های بزرگ الماس رو جلب کنم.‬
‏‫این‌جوری شد که سروکله‌م پیدا شد.‬
‏‫مجبور شدم همه‌ی مدارک ایتالیایی‌م رو تحویل بدم،‬
‏‫مدارکی درباره‌ی کسب و کارم و اینکه دفترم کجا بود.‬
‏‫اون‌ها گفتن: «باشه.»‬
‏‫«ما بررسی‌هامون رو انجام می‌دیم‬
‏‫و تحقیق می‌کنیم، بعد بهت خبر می‌دیم.»‬
‏‫و هفته‌ی بعدش، من رو پذیرفتن.‬
‏‫اجازه دادن که اونجا دفترم رو باز کنم.‬
‏‫لئوناردو، پلیس بلژیک مطمئنه که‬
‏‫تو اون دفتر رو توی مرکز الماس اجاره کردی‬
‏‫تا این سرقت رو انجام بدی. این کار رو کردی؟‬
‏‫نه، اصلا اینطور نیست.‬
‏‫من این کار رو نکردم. من رفته بودم اونجا کار کنم.‬
‏‫می‌دونستی که یه خزانه داخل مرکز الماس وجود داره؟‬
‏‫بله، معلومه که می‌دونستم.‬
‏‫می‌دونستم که اون ساختمون یه خزانه با صندوق امانات داره.‬
‏‫باید براش درخواست می‌دادی، و در نهایت بهت می‌گفتن:‬
‏‫«اگه بخوای، یه دونه‌ش خالیه و در دسترسه.»‬
‏‫همچین چیزی برای من اتفاق افتاد.‬
‏‫البته بلافاصله نه.‬
‏‫بعد از چند ماه، یه پیشنهادی شد،‬
‏‫و من قبول کردم.‬
‏‫خب، طراح اصلی این سرقت کی بود؟‬
‏‫اسمش آلساندرو بود.‬
‏‫یعنی خودش رو آلساندرو معرفی می‌کرد.‬
‏‫احتمالا اسم واقعیش این نبود.‬
‏‫بهم گفت: «ما همدیگه رو توی ایتالیا دیدیم.»‬
‏‫و پرسید: «میشه با هم یه قهوه بنوشیم؟»‬
‏‫گفت: «من خیلی خوب می‌دونم تو چه کسی هستی.»‬
‏‫«تو می‌تونی یه کاری برای من انجام بدی،‬
‏‫برای یه گروهی که با من کار می‌کنن،‬
‏‫«و ما بهت پول زیادی می‌دیم.»‬
‏‫«بهت یه خودکار می‌دم... یه قلم.»‬
‏‫«این خودکار، یه دوربین خیلی کوچیک این‌جا داره.»‬
‏‫«می‌تونه تا ۱۰۰۰ تا عکس رو ذخیره کنه.»‬
‏‫«از گاوصندوقت برام عکس بگیر.»‬
‏‫«و اگه همه‌چی همون‌طور که باید باشه،‬
‏‫بهت ۱۰۰ هزار دلار می‌دم.»‬
‏‫معلومه که یه مقدار احتیاط چاشنی کارش بود، می‌دونی؟‬
‏‫ترسیده بودی؟‬
‏‫معلومه که اون موقع ترسیده بودم. ولی خب، این طبیعیه.‬
‏‫اونایی که نمی‌ترسن، آدمای نرمالی نیستن.‬
‏‫ترس باید وجود داشته باشه.‬
‏‫بعد گفتم: "باشه...‬
‏‫قبوله، من هستم."‬
‏‫وقتی وارد مرکز الماس شدم...‬
‏‫...خودکار رو گذاشتم توی جیب کتم.‬
‏‫یه جور نظارت خیلی وسواس‌گونه‌ای اونجا جریان داشت.‬
‏‫اگه با اون دوربین کوچولو مچم رو می‌گرفتن، می‌دونی که...‬
‏‫...فورا گزارش می‌شد و از کارم اخراج می‌شدم.‬
‏‫از همون‌جا، کل راهروی مرکز الماس رو توی کادر گرفتم.‬
‏‫از پله‌ها می‌رم پایین، به سمت خزانه.‬
‏‫زنگ می‌زنم، پشت در منتظرم.‬
‏‫معلومه که دربان منو می‌بینه و اجازه ورود می‌ده.‬
‏‫فکر کنم می‌خوان چیدمان صندوق‌ها رو ببینن.‬
‏‫هیچ‌کدوم باز بودن؟‬
‏‫نقاط حساس،‬
‏‫دوربین‌های مداربسته بودن و دو تا حسگر...‬
‏‫کاملا مشخص بود که چقدر استرس دارم.‬
‏‫سعی می‌کردم طوری حرکت کنم‬
‏‫که عکس‌ها تا جایی که ممکنه واضح بشن.‬
‏‫جعبه ام رو باز کردم،‬
‏‫مثل هر کس دیگه‌ای.‬
‏‫بعد خیلی آروم برمی‌گردم،‬
‏‫و راه می‌افتم سمت در.‬
‏‫با آسانسور می‌رم بالا و برمی‌گردم به دفترم.‬
‏‫و این‌جوری بود که دوباره همدیگه رو دیدیم.‬
‏‫خودکار رو دادم بهش.‬
‏‫گفت...‬
‏‫"لئوناردو..."‬
‏‫نمی‌خوام به جای تو تصمیم بگیرم، ولی چرا به این مبلغ کم قانع باشیم‬
‏‫"وقتی می‌شه خیلی بیشتر از این‌ها به دست آورد؟"‬
‏‫"تقریباً صد میلیون دلار جنس اون‌جاست."‬
‏‫"یعنی برای هر کدوم‌تون ده، پونزده میلیون می‌رسه."‬
‏‫"این کمترین پولیه که گیرتون میاد."‬
‏‫"نظرت چیه تو این کار شرکت کنی؟"‬
‏‫و من گفتم: "آره."‬
‏‫یعنی همون اول گفتی "آره"؟‬
‏‫آره گفتم، چون...‬
‏‫همیشه دلم می‌خواست‬
‏‫تو یه همچین ماجرایی شرکت کنم.‬
‏‫آخه کل قضیه داشت خیلی وسوسه‌انگیز می‌شد.‬
‏‫پونزده میلیون... واقعاً با خودم فکر کردم می‌تونم خیلی از مشکلاتم رو حل کنم.‬
‏‫و تا اون موقع، اصلاً نمی‌دونستی دیگه چه کسایی توش دخیل هستن؟‬
‏‫نه، اون موقع نمی‌دونستم.‬
‏‫به محض اینکه اسم آقای نوتاربارتولو رو پیدا کردیم...‬
‏‫با همکارای ایتالیاییمون تماس گرفتیم،‬
‏‫و پرسیدیم که آیا این آقا سابقه‌ی کیفری داره یا نه.‬
‏‫بعد از چند ساعت، این اطلاعات به دستمون رسید‬
‏‫که آقای نوتاربارتولو یه مجرم سرشناس تو ایتالیاست...‬
‏‫...و به جرم دزدی، سرقت مسلحانه،‬
‏‫دزدی الماس، یا حداقل دزدی جواهرات محکوم شده،‬
‏‫و فکر می‌کردن یه جایی تو تورین زندگی می‌کنه.‬
‏‫بعدش، یه تماس خیلی جالب داشتیم.‬
‏‫یه همکار از همون بخش خودمون باهامون تماس گرفت.‬
‏‫درباره یه جور سرقت مشابه که شش سال قبل اتفاق افتاده بود.‬
‏‫اول از همه، یه تلاش برای دستبرد به یه اتاق خزانه بود.‬
‏‫تو اون پرونده، سارق یه صندوق امانات شخصی اجاره کرده بود.‬
‏‫دوم اینکه، اون خودش رو یه تاجر الماس جا زده بود.‬
‏‫کسی که تو مرکز الماس دفتر داشت.‬
‏‫همکارمون گفت: «هنوز پرونده‌اش رو دارم.»‬
‏‫و اون پسری که تو اون پرونده دستگیر شد هم اهل شهر تورین بود.‬
‏‫اسمش هم فردیناندو فینوتو بود.‬
‏‫یه حکم جلب برای فردیناندو فینوتو صادر شده بود.‬
‏‫ولی دیگه نتونسته بودن تو بلژیک پیداش کنن.‬
‏‫واسه همین ما اصلا نمی‌دونستیم کجاست.‬
‏‫ولی بهترین حدسمون اون موقع این بود که شاید یه سرنخی تو ایتالیا پیدا کنیم.‬
‏‫و ممکنه یه جورایی یه باند ایتالیایی باشن.‬
‏‫که مخصوصاً اومده بودن بلژیک تا این جرم رو مرتکب بشن.‬
‏‫واسه همین، بلافاصله با مسئول اون...‬
‏‫Squadra Mobile تو تورین تماس گرفتیم.‬
‏‫اون بهمون گفت...‬
‏‫تو تورین، حضور یه سری افراد خاص...‬
‏‫که متخصص دزدی از بانک‌ها و خزانه بانک‌ها هستن...‬
‏‫باعث شده، به قول روزنامه‌نگارها...‬
‏‫یه مدرسه دزدی درست بشه، به اسم "مدرسه تورین".‬
‏‫اولین واکنشمون این بود:‬
‏‫"دیگه چه کوفتیه این 'مدرسه تورین'؟!"‬
‏‫"یعنی واقعاً توی تورین یه همچین مدرسه‌ی‬ ‏‫جنایتکارها وجود داره؟"‬
‏‫آقای مارتینو توضیح داد که یه گروه آدم بودن،‬
‏‫که هر کدومشون تو یه نوع خاصی از‬ ‏‫فعالیت‌های مجرمانه تخصص داشتن.‬
‏‫واسه همین، بسته به تخصص هر کدوم،‬ ‏‫افراد مورد نیازشون رو انتخاب می‌کردن.‬
‏‫تو تورین، وجود کارخونه‌های‬ ‏‫فلزکاری فیات...‬
‏‫باعث شده بود مهارت‌های‬ ‏‫کار با فلزات‬
‏‫خیلی پیشرفته‌تر از‬ ‏‫شهرهای دیگه باشه.‬
‏‫بدون شک این آدما خوب بلد بودن‬ ‏‫چطوری با فلزات کار کنن.‬
‏‫مکانیسم گاوصندوق‌ها و دیوارهای‬ ‏‫مستحکم رو به خوبی می‌دونستن.‬
‏‫داشتن این همه آدم‬ ‏‫متخصص‬
‏‫که تو یه همچین منطقه کوچیکی‬ ‏‫مثل تورین جمع شده بودن،‬
‏‫باعث شد این اصطلاح‬ ‏‫"مدرسه تورین" شکل بگیره.‬
‏‫به نظر ما که خیلی منطقی به نظر می‌رسید.‬
‏‫مطمئناً، با توجه به اینکه دزدها‬ ‏‫چطور از پس این سیستم‌های امنیتی بر اومده بودن،‬
‏‫احتمالاً مدرسه تورین‬ ‏‫دانش لازم‬
‏‫برای انجام این نوع جرم رو داشت.‬
‏‫الساندرو بهم گفت: "داریم‬ ‏‫با بقیه بچه‌ها قرار می‌ذاریم."‬
‏‫می‌ریم به یه منطقه صنعتی‬
‏‫که پر از انباره.‬
‏‫میرم داخل. سه نفر‬ ‏‫اونجا منتظرن.‬
‏‫الساندرو‬ ‏‫معرفی‌شون می‌کنه.‬
‏‫البته با اسم‌های‬ ‏‫مستعار.‬
‏‫نفر اول یه استاد‬ ‏‫تمام‌عیار‬
‏‫تو زمینه قفل و دزدگیر‬ ‏‫بود.‬
‏‫عجب خوش‌تیپی!‬
‏‫انگار یه ستاره‌ی سینماییه.‬
‏‫قدش یک متر و نود و سه سانتی‌متره.‬
‏‫خوش‌تیپه.‬
‏‫به خاطر همینه بهش میگم "هیولا".‬
‏‫اون یکی، "نابغه" بود.‬
‏‫یه آدم کوچولو بود.‬
‏‫خیلی خیلی خیلی باهوش، واقعاً نابغه بود.‬
‏‫نصف هکر بود و نصف دیگه، خوره‌ی کامپیوتر.‬
‏‫و تو کار دزدگیرها هم حرفه‌ای بود.‬
‏‫بعدش می‌رسیم به اون یکی که یکم گردن‌کلفت به نظر می‌رسه،‬
‏‫یه کم زمخت.‬
‏‫ولی آدم خیلی آروم و بی‌صداییه.‬
‏‫می‌تونه هر دری رو تو دنیا باز کنه.‬
‏‫هر قفلی رو که فکرشو بکنی، باز می‌کنه.‬
‏‫-بهش چی می‌گفتی؟‬ ‏‫-استادِ کلید.‬
‏‫همه‌شون همینا بودن؟ کل تیم؟‬
‏‫دیگه کسی هم بود؟‬
‏‫نه، دیگه کسی اونجا نبود. همینا بودن.‬
‏‫-نه؟‬ ‏‫-نه.‬
‏‫رئیسشون کی بود؟‬
‏‫رئیس کلشون، الساندرو بود.‬
‏‫اون پلاستیک‌های بزرگ رو می‌کشیدن پایین.‬
‏‫و من اونجا رو دیدم که دقیقاً مثل خزانه بود.‬
‏‫گفتم: "ای بابا! عیناً همونه!"‬
‏‫می‌گفتن: "اون دو تا دوربین فیلمبرداری درست تنظیم شدن؟"‬
‏‫"بله."‬
‏‫"آیا حسگر مرکزی درست تنظیم شده؟"‬
‏‫"بله."‬
‏‫"حسگر کوچیک درسته؟" "بله."‬
‏‫"اون حسگر مرکزی چطور به نظر میاد؟"‬
‏‫میگم، "کاملاً یکسانه."‬
‏‫"دقیقاً عین هم ساختینش."‬
‏‫فکر میکنید همسرتون اصلا تصورش رو هم میکرد‬
‏‫که شما یه روز تو یه همچین ماجرای بزرگی گرفتار بشید؟‬
‏‫اصلاً. اون هیچوقت فکر نمیکرد که من...‬
‏‫...تو یه همچین وضعیتی بیفتم، یه همچین سرقتی.‬
‏‫نه، به هیچ وجه.‬
‏‫من و همسرم از وقتی که من ۱۷ سالم بود با هم آشنا شدیم‬
‏‫و اون ۱۴-۱۵ سالش بود.‬
‏‫من وقتی ۱۹ سالم بود وارد نیروی پلیس شدم.‬
‏‫راستش رو بخواید، تو دبیرستان خیلی خوب نبودم.‬
‏‫مادرم یه جایی بهم گفت،‬
‏‫"میدونی چیه؟ وقتی ۱۹ سالت باشه، هنوز فرصت داری."‬
‏‫"هنوز تو زندگی شانس هست."‬
‏‫"یه مرکز کاریابی نزدیک اینجاست،‬
‏‫و نماینده های نیروی پلیس هم اونجا هستن‬
‏‫تا ببینن تو علاقه داری یا نه. بیا با هم بریم."‬
‏‫و من فکر کردم، وای نه، من نمیخوام به نیروی پلیس ملحق بشم.‬
‏‫این کار من نیست.‬
‏‫از همون اولین باری که تصمیم گرفتم‬
‏‫با زندگیم چیکار کنم؟‬
‏‫حقیقت رو بهش گفتم. گفتم: "ببین، من یکم خل و چلم."‬
‏‫"بدون که ممکنه آخرش برات دردسر درست کنم."‬
‏‫البته، من اصلا اون رو تو کارایی که می‌کنم یا برنامه‌هام دخیل نمی‌کنم.‬
‏‫اصلا و ابدا.‬
‏‫ازش پنهون می‌کنم. سعی می‌کنم این ناراحتی رو بهش ندم.‬
‏‫من از اون ماجرا درس‌های زیادی گرفتم.‬
‏‫باید خودت رو کنار بذاری‬
‏‫و فکر نکنی که از همه باهوش‌تری.‬
‏‫همین که فکر کنی شرلوک هلمز یا جیمز باند شدی،‬
‏‫بدبخت شدی.‬
‏‫اگه درست حدس زده باشیم که نوتاربارتولو مغز متفکر بوده...‬
‏‫...و دفترش رو بیشتر از دو سال اجاره کرده، خب...‬
‏‫...معلومه که به یه جایی برای موندن احتیاج داشته.‬
‏‫این دیگه کاملا واضحه.‬
‏‫ما هتل‌ها رو چک کردیم، ولی به اسم آقای نوتاربارتولو...‬
‏‫...هیچ اسمی پیدا نکردیم. همه‌ی هتل‌های آنتورپ رو زیر و رو کردیم.‬
‏‫حالا اون موقع تو آپارتمان بوده یا تو یه خونه...‬
‏‫...این دیگه برای ما معلوم نبود.‬
‏‫همینطور هنوز نفهمیده بودیم که چطوری...‬
‏‫...تو شب سرقت...‬
‏‫...اون دار و دسته‌اش رو بدون اینکه ردی از خودشون به جا بذارن، وارد ساختمون کرده.‬
‏‫تا جایی که ما می‌تونستیم تشخیص بدیم، ردی نبود.‬
‏‫اون اتاق نگهبانی همیشه بازه...‬
‏‫...بین ساعت ۷ صبح تا ۷ شب.‬
‏‫بعد از اون، میرن خونه.‬
‏‫پس نقطه ضعف، ورودی گاراژ بود،‬
‏‫که توی خیابان لانگ هرنتالزسترات قرار داشت.‬
‏‫وقتی وارد گاراژ میشید، یه درِ ارتباطی هست‬
‏‫که مستقیماً به داخل ساختمان در طبقه همکف راه داره.‬
‏‫توی فلوردامبوس، داخل زباله‌ها،‬
‏‫یه آچار آلن دستکاری‌شده پیدا کردیم،‬
‏‫و اون رو روی همون درِ مخصوص توی گاراژ امتحان کردیم...‬
‏‫...و با اون آچار دستکاری‌شده خیلی راحت میشد در رو باز کرد.‬
‏‫اونا فکر میکنن ما از طریق گاراژ وارد شدیم،‬
‏‫که ما از زیر مرکز الماس رفتیم داخل،‬
‏‫و از اونجا به خزانه رسیدیم.‬
‏‫نه! نه!‬
‏‫اونا واقعاً نمیدونن چی به چیه.‬
‏‫اونا مثل پنیر سوئیسی دائم در حال رفت و آمد به اونجا بودن.‬
‏‫برای کپی کردن کلیدها، چک کردن اوضاع و احوال و غیره.‬
‏‫خب، به نظر شما، چند بار به اونجا رفتن؟‬
‏‫سی بار.‬
‏‫-سی بار؟‬ ‏‫-حداقل ۳۰ بار.‬
‏‫و هیچ ردی هم از خودشون به جا نذاشتن.‬
‏‫ما، همونطور که اطلاع دارید، مصاحبه‌ای انجام دادیم‬
‏‫با آقای نوتاربارتولو.‬
‏‫اون در واقع ادعا میکنه که اون باند بارها به اونجا رفتن، تا حدود ۳۰ بار،‬
‏‫در طول ماه ها و ماه ها قبل از سرقت.‬
‏‫اینکه اونها ماموریت های شناسایی انجام میدادن،‬
‏‫آره، منطقیه، به نظر منم منطقیه.‬
‏‫هر چند ماه یک بار،‬
‏‫می‌رفتیم یه موضوعی رو بررسی می‌کردیم و روز بعد گزارش می‌دادیم.‬
‏‫از خیابان پلیکان وارد شدیم،‬
‏‫همون جایی که پارکینگ قرار داره،‬
‏‫مکانی که می‌شد ماشین‌ها رو پشت مرکز الماس پارک کرد.‬
‏‫با حرکت کنار دیوارهای مرکز الماس،‬
‏‫دقیقاً به ساختمون خودمون رسیدیم.‬
‏‫و با یه نردبون تاشو که با خودمون آورده بودیم، رفتیم بالا.‬
‏‫اون ادعا کرد که از طریق گاراژ وارد نشدن،‬
‏‫بلکه یه ساختمون نیمه‌کاره پشت مرکز الماس پیدا کرده بودن‬
‏‫و مستقیماً از اونجا وارد مرکز الماس شدن.‬
‏‫پس، کدوم طبقه؟‬
‏‫از نردبون رفتیم به طبقه اول.‬
‏‫اون نابغه، آلارم روی این بالکن رو دور زده بود.‬
‏‫آیا با همون کلید دستکاری‌شده‬
‏‫تونستن در رو باز کنن؟‬
‏‫چون اون کلید کاملاً به در گاراژ پایین می‌خورد.‬
‏‫بله، کلید رو داشت.‬
‏‫همون کلیدی که توسط استاد کلید آماده شده بود.‬
‏‫و از همون‌جا وارد شدیم.‬
‏‫بزرگ‌ترین مشکلی که داشتیم، در بود‬
‏‫با اون سه مانعی که داشت.‬
‏‫قفل، منظورم همون کلیده،‬
‏‫رمز و آلارم.‬
‏‫واضح‌ترین و بزرگ‌ترین مشکلی که باید حل می‌شد، قضیه رمز گاوصندوق بود.‬
‏‫برای همین، رمزِ درِ گاوصندوق رو...‬
‏‫هفته‌ای یک بار عوض می‌کردند.‬
‏‫و این رمز، صد میلیون حالت احتمالی رو شامل می‌شد.‬
‏‫تو فیلم‌ها زیاد دیدید که این افراد با گوشی پزشکی...‬
‏‫...سعی می‌کنند کد درست رو پیدا کنند.‬
‏‫اما متخصص‌ها به من گفتند که این کار غیرممکنه.‬
‏‫پیدا کردنش روزها یا هفته‌ها طول می‌کشه.‬
‏‫وقتی "نابغه"‬
‏‫متوجه شد بالای در یک لامپ وجود داره،‬
‏‫به من گفت:‬
‏‫"یه دوربین خیلی کوچیک اون بالا کار بذاریم."‬
‏‫منطقیه، فکر خوبیه.‬
‏‫باید یه راهی برای انتقال تصاویر پیدا می‌کردیم.‬
‏‫نمی‌تونستیم اونجا یه گیرنده نصب کنیم.‬
‏‫تنها راه این بود که یه جایی رو برای مخفی کردنش پیدا کنیم.‬
‏‫و اونجا، موتورخونه بود که چند تا کپسول آتش‌نشانی داشت.‬
‏‫کپسول آتش‌نشانی، درسته.‬
‏‫خیلی خب.‬
‏‫نصب دوربین، بگم که، غیرممکن نبود.‬
‏‫اما جاسازی یه ضبط‌کننده توی کپسول آتش‌نشانی، چون یه دونه اونجا بود، خب...‬
‏‫...یه مسئله‌ی دیگه‌ست.‬
‏‫منظورم اینه که، واقعاً چطوری می‌خوای این کار رو انجام بدی؟‬
‏‫اینجا که فیلم نیست.‬
‏‫نابغه یکی رو برداشت و ازش عکس گرفت.‬
‏‫بررسی کردیم چطوری ساخته شده،‬
‏‫و در ایتالیا، یکی‌شونو دستکاری کردیم،‬
‏‫تهش رو بریدیم و یه گیرنده داخلش جاسازی کردیم.‬
‏‫هر شب، موقعی که دربان می‌رفت پایین برای بستن در‬
‏‫و رمز رو وارد می‌کرد،‬
‏‫ما به ضبط‌ها دسترسی داشتیم.‬
‏‫همچنین به دوربین نیاز داشتیم تا کلید رو اندازه بگیریم.‬
‏‫هر فریم رو می‌دیدیم، لحظه‌ای که دربان کلید رو وارد می‌کرد.‬
‏‫یه عکس ثابت می‌گرفتیم، و اندازه و ساختار کلید رو می‌تونستیم ببینیم.‬
‏‫خب، ما طبق تجربه می‌دونیم که این امکان وجود داره‬
‏‫که یه دوربین خیلی کوچیک کار گذاشت‬
‏‫تا مثلاً کسی رو دید که داره، اِ... از بانک پول برمیداره.‬
‏‫میشه فیلم‌برداری کرد، و کد رو هم میشه فیلم گرفت.‬
‏‫ولی ما داریم در مورد سال ۲۰۰۳ صحبت می‌کنیم.‬
‏‫باتری‌های یه موبایل، مثلاً، یه روز دوام می‌آورد.‬
‏‫باتری‌های دوربین، چند ساعت، دوربین فیلمبرداری که دیگه هیچی.‬
‏‫آره، باشه، قبوله.‬
‏‫به نظر من، این بخش دوباره از همون جنس چرت و پرت‌هاست.‬
‏‫پنج روز بعد از... سرقت،‬
‏‫جزئیات مدارکی که توی فلوردامبوس پیدا شده بود، چی شد؟‬
‏‫و جزئیات اون دو اسمی که قبلاً توجه ما رو به خودشون جلب کرده بودن،‬
‏‫باید از دید رسانه‌ها پنهان می‌موند، تا اون افراد در تاریکی باقی بمونن.‬
‏‫سرویس قضایی آنتورپ اطلاعات بیشتری ارائه داد‬
‏‫در مورد سرقت بزرگ الماس هفته گذشته.‬
‏‫به عنوان مثال، نوارهای ویدیویی...‬
‏‫از شب سرقت دیگر خبری نبود.‬
‏‫و مطبوعات بین‌المللی هم داشتند این اتفاق را پوشش می‌دادند.‬
‏‫نوارهای ویدئویی مربوط به آخر هفته‌ی پانزدهم و شانزدهم‬
‏‫هم ناپدید شده بودند.‬
‏‫اما نکته‌ی جالب‌تر این بود‬
‏‫که نوار ویدئویی دهم فوریه،‬
‏‫یعنی دوشنبه‌ی قبل از سرقت،‬
‏‫هم گم شده بود.‬
‏‫این موضوع جای سوال دارد.‬
‏‫اگر آن‌ها به نوار خاص دهم، یعنی دوشنبه، علاقه‌مند بودند،‬
‏‫احتمالاً تدارکات در آن روز انجام شده و توسط دوربین ضبط شده است.‬
‏‫علاوه بر این، مدرک دیگری هم در زباله‌های فلوردامبوس پیدا شد،‬
‏‫یک پاکت نامه،‬
‏‫که روی آن نوشته شده بود "الیو دُ اونوریو"، با آدرسی نزدیک رم.‬
‏‫متوجه شدیم که الیو دُ اونوریو یک متخصص است،‬
‏‫متخصص سیستم‌های امنیتی،‬
‏‫و به عنوان یک مجرم ایتالیایی هم شناخته می‌شود.‬
‏‫آن مدرکی را به خاطر دارم که در فلوردامبوس پیدا کردیم،‬
‏‫یک دستور کار برای تعمیر سیستم‌های دزدگیر و دوربین‌ها.‬
‏‫به احتمال زیاد، این مدرک به عنوان پوششی استفاده می‌شود‬
‏‫تا افراد را به مرکز الماس وارد کنند‬
‏‫و آن‌ها روی در گاوصندوق کار کنند.‬
‏‫تصور کنید اگر مستأجری سوالی بپرسد،‬
‏‫آن‌ها می‌توانند بگویند: "نگران نباشید."‬
‏‫"ما مجوز کار داریم،‬
‏‫مثلاً باید بریم و آلارم اینجا رو درست کنیم.‬
‏‫به همین دلیل بود که این سند توسط داموروس پرزیوسی تهیه شد.‬
‏‫ما لئوناردو نوتاربارتولو رو داشتیم.‬
‏‫فردیناندو فینوتو،‬
‏‫و یه اسم ایتالیایی دیگه هم بود، الیو دُ اونوریو،‬
‏‫که به گفته مارکو مارتینو، همه‌شون با مدرسه تورین مرتبط بودن.‬
‏‫بنابراین، به همراه همکاران ایتالیاییمون،‬
‏‫هر جایی رو که احتمال داشت مخفی شده باشن، جستجو کردیم.‬
‏‫اما در واقع، نمی‌دونستیم که اصلاً تو ایتالیا هستن یا نه،‬
‏‫هنوز تو بلژیک‌ان، یا یه جای دیگه از این دنیا.‬
‏‫چون راه‌های زیادی برای خروج از آنتورپ وجود داره.‬
‏‫-قطار...‬ ‏‫-حمل و نقل الماس‌ها خیلی آسونه.‬
‏‫همینطور.‬
‏‫میشه اون‌ها رو به بازارهای بین‌المللی برد‬
‏‫و بلافاصله در سراسر جهان فروخت.‬
‏‫راستش، می‌ترسیدیم که الماس‌ها رو از دست بدیم.‬
‏‫در واقع، این یکی از بزرگ‌ترین ترس‌هامون بود.‬
‏‫وقت داشت تموم می‌شد، این رو می‌دونستیم.‬
‏‫اما شروع از کجا؟ اون موقع، کار خیلی سختی بود.‬
‏‫برام توضیح بده چطور اون روز خاص رو انتخاب کردید.‬
‏‫ما روزی رو انتخاب نکردیم.‬
‏‫به نقطه‌ای رسیده بودیم که این ماجرا دو سال طول کشیده بود.‬
‏‫بالاخره یه نفر شروع می‌کرد به سوال پرسیدن.‬
‏‫تنها نگرانی باقی‌مونده، یه سنسور داخل خزانه بود‬
‏‫که کمی پیچیده‌تر از بقیه سنسورها بود.‬
‏‫الساندرو بهم گفت: «گوش کن،‬
‏‫هنوز یه مقدار دیگه هم لازم داریم.»‬
‏‫«دوست داریم زاویه‌های دید بیشتری داشته باشیم.»‬
‏‫«یه دوربین کوچیک بهت میدم...»‬
‏‫«...یه کیف کوچولو هم بهت میدم، و بهت میگم چطوری ازش استفاده کنی.»‬
‏‫رفتم سمت جعبه‌ها.‬
‏‫جوری وانمود کردم که انگار دارم خودمو کِش و قوس میدم...‬
‏‫دوربینو رو به بالا نشونه می‌گرفتم...‬
‏‫تلاش می‌کردم که دوربین رو به سمت مرکز نگه دارم.‬
‏‫یهو یه نگهبان اومد و پرسید: «حالتون خوب نیست؟»‬
‏‫«مشکلی پیش اومده؟»‬
‏‫سعی کردم بگم پهلوم درد می‌کنه.‬
‏‫یه کم حالم خوش نبود، برای همین به یه چیزی تکیه دادم.‬
‏‫«باشه، مشکلی نیست.»‬
‏‫و همینطور که داشتیم با هم صحبت می‌کردیم، یکی‌شون بهم گفت‬
‏‫که یه زمانی امتحان کرده بود‬
‏‫که با اسپری مو یه سنسوری رو تار کنه،‬
‏‫و جواب هم داده بود.‬
‏‫خلاصه سه روز قبل از سرقت، ازم خواستن که اون سنسور رو از کار بندازم.‬
‏‫نمی‌ترسیدی موقع انجام این کار کسی ببیندت؟‬
‏‫معلومه که می‌ترسیدم یکی بیاد پایین و مچم رو بگیره.‬
‏‫ولی دوربین‌ها نمی‌تونستن منو ببینن.‬
‏‫دوربینِ کناری دیگه دنبال سنسور بود.‬
‏‫به سمت دیگه تنظیم شده بود.‬
‏‫منم دستمو گذاشتم کنار دیوار و رد شدم.‬
‏‫دقیقاً اندازه‌م بود.‬
‏‫خب، در واقع سه شب فرصت دارم تا ببینم اون اسپری مو تیره‌تر نشده باشه،‬
‏‫چون هر روز صبح برای تمیز کردن خزانه میان.‬
‏‫با بررسی دقیق‌تر زباله‌های فلوردامبوس،‬
‏‫همون جایی که این رسید رو توی چهاردهم فوریه پیدا کردیم،‬
‏‫یعنی جمعه شب قبل از سرقت،‬
‏‫ساعت پنج و نیم بعد از ظهر،‬
‏‫یه نفر داشت می‌خرید...‬
‏‫...از فروشگاه بریکو،‬
‏‫یه فروشگاه ابزار و یراق که توی شهر مِخلن، بین آنتورپ و بروکسل قرار داره...‬
‏‫...یه سری وسایل مختلف که توی سرقت استفاده شده بودن.‬
‏‫مثلاً اینجا یه "ragebol" می‌بینیم،‬
‏‫یه تی تلسکوپی که توی اتاق خزانه پیدا شد.‬
‏‫ما یه پرونده داشتیم از طرف پلیس فدرال،‬
‏‫که یه تصویر چهره‌نگاری تهیه کرده بودن‬
‏‫که یکی از، ام... افرادی رو نشون می‌داد‬
‏‫که اون وسایل رو از فروشگاه ابزار خریده بودن.‬
‏‫بعضی وقتا توی یه پرونده یه حسی به آدم دست می‌ده.‬
‏‫داشتیم بهشون نزدیک‌تر می‌شدیم.‬
‏‫فقط یه کم دیگه مونده بود بهشون برسیم.‬
‏‫شنبه که شد... تصمیم گرفتیم همون شب کار رو تموم کنیم.‬
‏‫وگرنه دیگه تمومه.‬
‏‫چرا شنبه؟‬
‏‫چون شنبه برای یهودی‌ها روز شَبّاتِ و سر کار نمی‌رن.‬
‏‫روز سرقت،‬
‏‫تصمیم گرفتند که من بیرون منتظر بمونم.‬
‏‫برای همین به من گفتند:‬
‏‫"کی بهتر از تو، مگه داریم؟‬
‏‫تو که سال‌هاست این محیط رو می‌شناسی،‬
‏‫و سه سال تمام روش فعالانه مطالعه کردی!"‬
‏‫"تو که پلیس‌ها رو خوب می‌شناسی."‬
‏‫"شاید بتونی تو لباس شخصی هم شناسایی‌شون کنی. کی می‌دونه."‬
‏‫از یه طرف، خب، دلم می‌خواست داخل باشم و این ناامیدکننده بود.‬
‏‫از طرف دیگه، استدلال‌شون رو می‌فهمیدم و منطقی بود.‬
‏‫قضیه فقط خلاص شدن از دست من نبود. اصلاً چرا باید می‌خواستن از دست من خلاص شن؟‬
‏‫آقای نوتاربارتولو می‌گه که روز سرقت،‬
‏‫باند بهش گفته بودند‬
‏‫که در واقع، قرار نیست خودش وارد خزانه بشه.‬
‏‫این احتمال وجود داره.‬
‏‫از طرفی هم، باید این رو در نظر بگیری که اون تنها کسی بود‬
‏‫که واقعاً تمام زوایای ساختمون رو می‌شناخت.‬
‏‫-یعنی ممکنه دروغ بگه؟‬ ‏‫-اوم، حدس می‌زنم این هم یکی از عادت‌هاشه.‬
‏‫یکی یکی، از آپارتمان من به راه افتادیم.‬
‏‫تو این عملیات نهایی، آخرش چند نفر بودید؟‬
‏‫ما چهار نفر عضو اصلی بودیم.‬
‏‫هیولا، نابغه، استاد کلید و من.‬
‏‫نفر پنجم "دوست من" بود.‬
‏‫اون برای کار ما، توانایی‌های فوق‌العاده‌ای داشت.‬
‏‫ولی اونا باید منتظر می‌موندن تا من با ماشین برسم اونجا.‬
‏‫من کنار خیابون پارک می‌کردم، بعد اونا می‌اومدن جلوی در،‬
‏‫و تمام تجهیزاتی که باید تحویل‌شون می‌دادم رو دادم، همه‌شون چمدون بودن.‬
‏‫اون‌ها هم سوار شدن و طبق معمول، چسبیده به دیوار حرکت کردند.‬
‏‫وقتی رسیدن، نردبون رو گذاشتن و رفتن داخل.‬
‏‫از اون لحظه به بعد، دوباره برگشتم و به سمت پارک رفتم.‬
‏‫از اون موقعیت، می‌تونستم کیوسک پلیس رو ببینم...‬
‏‫و همینطور در اصلی ساختمون خودمون رو هم می‌دیدم.‬
‏‫این یه ماکت از نقشه‌ی طبقه‌ی خزانه است،‬
‏‫که دقیقاً همون شکلی طراحی شده.‬
‏‫اون‌ها مجبور بودن تمام راهروهای مرکز رو طی کنن...‬
‏‫از پله‌ها پایین برن،‬
‏‫و از این در خارج بشن.‬
‏‫و وقتی بیرون اومدن،‬
‏‫باید فوراً دو تا دوربین جانبی رو از کار می‌انداختن.‬
‏‫بعد از اینکه اون‌ها رو غیرفعال کردن، باید روی در اصلی کار می‌کردن.‬
‏‫آهنربا، ترکیب عددی و قفل در.‬
‏‫اون‌ها دوربین فیلمبرداری کوچیک رو برداشتن و تماشا کردن‬
‏‫تا آخرین رمزی که اون شب وارد شده بود رو ببینن.‬
‏‫کلید خیلی خوب و عالی کار کرد،‬
‏‫اما مشکل سوم در، مربوط به آهنربا بود.‬
‏‫مشخصه که نابغه از قبل این مورد رو بررسی کرده بود.‬
‏‫این سیستم هشدار مغناطیسی هست‬
‏‫که صبح دوشنبه پیداش کردیم.‬
‏‫زمانی که وارد اتاق خزانه شدیم.‬
‏‫اینجا دو تا صفحه‌ی فلزی رو می‌بینید.‬
‏‫یکی از صفحه‌های فلزی با چهار تا پیچ به در خزانه وصل شده بود.‬
‏‫اون یکی صفحه فلزی هم به چارچوب در وصل شده بود.‬
‏‫اگر کسی می‌خواست در گاوصندوق رو باز کنه،‬
‏‫در حالی که آلارم هنوز فعال بود،‬
‏‫این کار باعث قطع شدن میدان مغناطیسی می‌شد و آلارم به صدا درمی‌اومد.‬
‏‫به نظر می‌رسه یه سری آماده‌سازی‌ها رو چند روز قبل از سرقت انجام داده بودن.‬
‏‫این صفحه مغناطیسی رو می‌شه از در گاوصندوق جدا کرد.‬
‏‫فقط کافیه این چهار تا پیچ رو باز کنید.‬
‏‫و همینطور این صفحه فلزی رو هم می‌شه از چارچوب در جدا کرد.‬
‏‫بعدش اومدن پیچ‌ها رو کوتاه‌تر کردن،‬
‏‫طوری که از بیرون،‬
‏‫همه‌چیز عادی به نظر برسه.‬
‏‫اما از داخل، پیچ‌ها دیگه در رو نگه نمی‌داشتن.‬
‏‫حالا با استفاده از چسب دوطرفه،‬
‏‫می‌تونن این دو تا صفحه فلزی رو دوباره سر جای اصلی‌شون بچسبونن،‬
‏‫یعنی روی در گاوصندوق و چارچوب.‬
‏‫شب سرقت،‬
‏‫اون‌ها رو از در گاوصندوق جدا کردن.‬
‏‫در این حالت میدان مغناطیسی دست‌نخورده باقی می‌مونه،‬
‏‫و آلارم هم‌چنان فعاله،‬
‏‫اما سارقین می‌تونن در گاوصندوق رو باز کنن.‬
‏‫وقتی در رو باز کردید،‬
‏‫اولین چیزی که پیدا کردید دو تا دزدگیر بود.‬
‏‫یکیش، که اصلی هم بود، یه حسگری بود که نور رو تشخیص می‌داد،‬
‏‫و اون یکی هم حرارت و حرکت رو تشخیص می‌داد.‬
‏‫یه جور جعبه یونولیتی درست کرده بودن.‬
‏‫نه نوری رو منعکس می‌کنه، نه اجازه می‌ده وارد بشه،‬
‏‫و نه اجازه می‌ده گرما ازش خارج بشه.‬
‏‫این موضوع خیلی داشت کلافه‌ام می‌کرد.‬
‏‫از طرفی همسرم مدام زنگ می‌زد.‬
‏‫شک کرده بود که شاید با زن دیگه‌ای رابطه دارم...‬
‏‫"چرا برای ولنتاین خونه نیومدی؟"‬
‏‫"خیلی مهم بود که اون روز رو با هم باشیم، تو اما نیومدی."‬
‏‫واقعاً استرس خیلی بزرگی بود.‬
‏‫وقتی عصبانی می‌شه، خیلی ترسناک می‌شه.‬
‏‫در خزانه رو باز کردن و همه سیستم‌های هشدار رو هم خنثی کردن،‬
‏‫ولی حالا هنوز ۱۸۹ تا صندوق امانات جلوی روشونه،‬
‏‫که هر صندوق یه کلید مخصوص به خودش رو داشت‬
‏‫و یه قفل سه رقمی.‬
‏‫خب، برای ۱۸۹ تا صندوق،‬
‏‫به ۱۸۹ تا رمز و ۱۸۹ تا کلید نیاز داری تا بتونی بازشون کنی.‬
‏‫اولش اصلاً نمی‌دونستیم این صندوق‌های تکی چطوری باز می‌شن.‬
‏‫اون موقع دیگه دو ساعتی از نیمه شب گذشته بود‬
‏‫که بهم زنگ زد و گفت: «آماده‌ایم صندوق‌ها رو باز کنیم.»‬
‏‫«از حالا به بعد کار خودمونو می‌کنیم و تا چند ساعت دیگه می‌ریم.»‬
‏‫توی فلوردامبوس،‬
‏‫دیدیم که این قطعه‌های فلزی بین آشغال‌ها پیدا شدن،‬
‏‫و فهمیدیم که یه تعدادی از این قطعه‌های فلزی‬
‏‫توی اتاق خزانه جا مونده.‬
‏‫یکی از ما تونست اون‌ها رو با هم ترکیب کنه‬
‏‫و یه جور... یه جور وسیله‌ی دست‌ساز سر هم کنه.‬
‏‫وقتی به این همه نبوغ در کارشون نگاه می‌کردم...‬
‏‫...واقعاً باورم نمی‌شد چنین چیزی ممکن باشه.‬
‏‫کل اون ابزار یه جورایی شبیه یه در بازکن بطری بود...‬
‏‫...با دو تا میله‌ی فلزی.‬
‏‫که می‌شد اون‌ها رو در دو طرف هر کدوم از صندوق امانات‌ها قرار داد.‬
‏‫بعد با استفاده از دسته‌ها، می‌شد چرخوند و...‬
‏‫...به اون قفل فشار وارد کرد.‬
‏‫و این فشار باعث می‌شد قفل یهو باز بشه.‬
‏‫صبح‌ها مردم کم‌کم برای رفتن به سر کار بیرون می‌زدند.‬
‏‫ما مجبور بودیم حداکثر تا ساعت ۵:۰۰ یا ۵:۳۰ صبح اونجا رو ترک کنیم.‬
‏‫و این خودش یه معضل بود،‬
‏‫چون با فقط یه دونه از اون ابزار، باید همه‌ی اون صندوق‌های امنیتی رو باز می‌کرد.‬
‏‫سنگ‌ها فضای زیادی اشغال نمی‌کنند.‬
‏‫ولی هر چیز دیگه‌ای فضا لازم داره.‬
‏‫اون‌ها صدها هزار [واحد پول] رو روی زمین ریخته بودند.‬
‏‫ماشین روشن نمی‌شد و مجبور شدم تو اون سرما بمونم.‬
‏‫خیلی مضطرب بودم، واقعاً خیلی.‬
‏‫بالاخره بعد از سه ساعت بهم زنگ زدند و گفتند:‬
‏‫«لئو، داریم کار رو تموم می‌کنیم. دیگه داریم جمعش می‌کنیم.»‬
‏‫«برو اون طرف خیابون، به خیابون پلیکان.»‬
‏‫«همون‌جا منتظرمون باش.»‬
‏‫من هم همه‌ی جنس‌ها و وسایل رو بار زدم و راه افتادم به سمت خونه.‬
‏‫رسیدم خونه، آپارتمان خودم،‬
‏‫در ماشین بازه، یه چمدون رو می‌برم بالا.‬
‏‫بعد یه نفر دیگه یه چمدون دیگه رو برمی‌داره و میاد بالا.‬
‏‫وقتی با هیولا رفتیم طبقه بالا،‬
‏‫از آپارتمان من رفتیم روی پشت‌بام.‬
‏‫ما دو نفر رفتیم به ارتفاعات‬
‏‫تا ببینیم آژیر خطری به صدا در میاد یا نه، یا شهر ناآرومه.‬
‏‫ده دقیقه توی اون سرما منتظر موندیم،‬
‏‫تا به صدای شهر گوش بدیم و ببینیم مشکلی هست یا نه.‬
‏‫ولی هیچ صدایی نشنیدیم.‬
‏‫ما کاری رو انجام دادیم که به نظر غیرممکن می‌رسید.‬
‏‫خیلی به خودمون افتخار می‌کردیم که یه کار قوی و مهم انجام دادیم.‬
‏‫اصلاً حس عذاب وجدان نداری، مثلاً،‬
‏‫به خاطر آدم‌هایی که کسب و کارشون رو از دست دادن؟‬
‏‫من به یک دلیل حس عذاب وجدان ندارم.‬
‏‫هر کی رو دزدی کردم، همیشه از این کار سود برد.‬
‏‫منظورت چیه؟‬
‏‫اگه ده کیلو طلا دزدیدم، اونا سی کیلو گزارش دادن.‬
‏‫اگه ۱۳ تا دزدیدم، گفتن ۲۵ تا.‬
‏‫یعنی منظورت اینه که از طریق بیمه بیشتر به دست آوردن؟‬
‏‫دقیقاً.‬
‏‫من دزدم، ولی در نهایت... واقعیت یه چیز دیگه‌ست.‬
‏‫چرنده.‬
‏‫ببخشید این حرف رو می‌زنم، ولی این خیلی... خیلی بزرگه.‬
‏‫خیلی احمقانه‌ست که این‌طوری فکر کنی.‬
‏‫هزینه بیمه، هزینه سنگینیه که شرکت‌های الماس باید متحمل بشن.‬
‏‫مرکز الماس به عنوان‬
‏‫امن‌ترین مکانی که می‌تونستی توش باشی، شناخته می‌شد.‬
‏‫برای همین بیشتر مردم ترجیح میدن بیمه نخرن.‬
‏‫تمام دارایی‌هام یک‌جا از بین رفت.‬
‏‫چند روز بعد از اون سرقت،‬
‏‫اجازه دادن وارد خزانه بشیم.‬
‏‫پیرمردی رو دیدیم که روی زمین نشسته بود و مثل بچه داشت گریه می‌کرد.‬
‏‫یکی اومده بود و حاصل یک عمر زحمتش رو دزدیده بود.‬
‏‫و وقتی یه دزد با بی‌خیالی میگه "مهم نیست"،‬
‏‫و عواقب کارش رو ناچیز جلوه میده،‬
‏‫واقعاً نفرت‌انگیزه.‬
‏‫یه مهمونی کوچیک گرفتیم، می‌دونی.‬
‏‫هر چی بود خوردیم و نوشیدیم.‬
‏‫توی آپارتمان یه نگاه سرسری به اموالی که برداشته بودیم انداختیم‬
‏‫و تخمین زدیم که، بدون کارشناسی دقیق،‬
‏‫شاید نزدیک ۱۰۰ میلیون دلار ارزش داشته باشه.‬
‏‫تنها دلیل موفقیتشون‬
‏‫شناسایی دقیقی بود که آقای نوتاربارتولو انجام داده بود.‬
‏‫اگه کار به اونجا برسه،‬
‏‫آدم‌ها احساس آرامش بیشتری می‌کنن.‬
‏‫ولی همزمان، ممکنه اشتباهاتی هم مرتکب بشید.‬
‏‫قرارمون برای روز بعد تعیین شده بود،‬
‏‫برای همه، اگه همه‌چیز خوب پیش می‌رفت، قرار بود توی ایتالیا، شهر برشا همدیگه رو ببینیم،‬
‏‫تا غنیمت‌ها رو تقسیم کنیم‬
‏‫و تصمیم بگیریم چه کسی مسئول فروش اون‌ها بشه.‬
‏‫به هر چیزی که دست می‌زدیم،‬
‏‫با دستکش و ماسک دست می‌زدیم.‬
‏‫از ترس اینکه آب دهن بپره...‬
‏‫برای بردن آشغالا قرار شد من کیسه‌ها رو ببرم،‬
‏‫چون یه جایی رو پیدا کرده بودم که بشه آتیششون زد.‬
‏‫و من رفتم دوش بگیرم،‬
‏‫واسه همین ندیدم تو اون اتاق چه اتفاقی افتاد.‬
‏‫یکی از بچه‌ها، نمی‌دونم کی بوده،‬
‏‫کیسه زباله رو از توی آپارتمان من برداشت،‬
‏‫همون آشغالایی که بعد از غذا درست شده بود،‬
‏‫و اونا رو هم انداخت توی کیسه.‬
‏‫من از حموم اومدم بیرون، ولی نمی‌دونستم چی توش انداخته بودن.‬
‏‫"رفیقم" رو دیدم که اونجا وایساده بود. بهش گفتم: «معلومه که تو هم با من میای.»‬
‏‫«آشغالا رو می‌بریم بیرون، من می‌دونم کجا آتیششون بزنیم.»‬
‏‫از آنتورپ زدیم بیرون و رفتیم توی اتوبان.‬
‏‫یهو گفت: «نه، من می‌خوام با قطار برم پاریس،‬
‏‫و از پاریس می‌رم تورین.»‬
‏‫این کارش خیلی ناامیدم کرد.‬
‏‫واسه همین دقیقه نود، یه جای دیگه پیدا کردیم، یه جایی غیر از اون چیزی که قرار بود.‬
‏‫وارد یه جاده خاکی می‌شی که آخرش می‌رسه به یه همچین جایی.‬
‏‫همیشه مماس با اتوبان می‌ریم.‬
‏‫یه لحظه چشمم افتاد به یه خونه چوبی سمت چپ.‬
‏‫بهش گفتم: «یه لحظه صبر کن، بذار یه نگاهی به داخل خونه بندازم.»‬
‏‫«می‌رم ببینم صاحبش اونجا نباشه.»‬
‏‫همینطور که داشتم می‌رفتم سمت خونه،‬
‏‫وقتی که حدوداً، مثلاً، بیست متر دورتر بودم...‬
‏‫یه صدای برخورد فلز اومد.‬
‏‫صدای افتادن یه چیز فلزی رو شنیدم، فکر کردم کسی اونجاست.‬
‏‫امکان نداره بشه اینجا چیزی رو سوزوند.‬
‏‫وقتی برگشتم...‬
‏‫نمیدونم چرا، ولی اون... یه کاری کرد.‬
‏‫چون کیسه‌های زباله به علف‌های هرز و چوب‌ها گیر کرده بودن،‬
‏‫و پاره شده بودن، همون موقع خیلی چیزها ریخت بیرون.‬
‏‫و اون همه رو همونجا پخش و پلا کرد.‬
‏‫جمع کردن همه‌شون دیگه غیرممکن بود.‬
‏‫بهش گفتم: "ببین، احتمالاً صاحب اونجاهاست."‬
‏‫"اگه پلاک ماشین رو ببینه، میتونه ازمون شکایت کنه."‬
‏‫"ما فقط یه کم آشغال ریختیم. زود باش، بزن بریم."‬
‏‫بی‌احتیاطی بود؟‬
‏‫خستگی بود؟‬
‏‫اسمش رو هرچی دلت میخواد بذار.‬
‏‫دوباره سوار ماشین شدیم و رفتیم پی کارمون.‬
‏‫اون رو توی ایستگاه پیاده کردم‬
‏‫و خودم تنها به راهم ادامه دادم.‬
‏‫قرار بود فرداش همه‌مون توی برشا همدیگه رو ببینیم.‬
‏‫منم راه افتادم به سمت مرز...‬
‏‫و ساعت ۷ صبح رسیدم ایتالیا.‬
‏‫توی یه آپارتمان توی برشا همدیگه رو دیدیم.‬
‏‫اول با یه سری خوش و بش شروع کردیم، "چطوری؟"‬
‏‫بغل و بوس و این چیزا.‬
‏‫گفتم: "متاسفم، ولی باید یه چیزی رو بهتون بگم،‬
‏‫یه اتفاقی توی راه افتاد."‬
‏‫و همه‌شون خیلی ریلکس و خونسرد بودن.‬
‏‫می‌گفتن: "مگه چی می‌شه؟ از توی این آشغالا که نمی‌تونن به ما دسترسی پیدا کنن."‬
‏‫و اینطور می‌گفتن که:‬
‏‫"باید برگردی آنتورپ، هم ماشینو پس بدی،‬
‏‫هم پول دفتر رو تسویه کنی،‬
‏‫هم اجاره‌ی آپارتمان رو پرداخت کنی."‬
‏‫باید طوری رفتار می‌کردم که انگار چیزی برای پنهان کردن ندارم و همه چی رواله.‬
‏‫لئوناردو، تو همین الان یه عالمه پول رو دزدیدی!‬
‏‫این کار یه جور ریسک محسوب نمی‌شد؟‬
‏‫تمام اخبار تلویزیون رو گشتم تا اسمم رو پیدا کنم، ولی هیچ جا نبود.‬
‏‫منظورم اینه که، به خاطر همینه که اینقدر اعتماد به نفس داشتم و گفتم:‬
‏‫"خیله خب، با خیال راحت می‌رم آنتورپ."‬
‏‫و همین‌طور هم شد. یه سری هم به تورین زدم.‬
‏‫خانومم گفت: "حالا که داری میری این سفر طولانی رو،‬
‏‫منم با ماشین همراهت میام، بعدش با هم برمی‌گردیم."‬
‏‫"می‌خوام ببینم این آپارتمان چه شکلیه و چطوره."‬
‏‫خانومم خیلی به تمیز کردن آپارتمان وسواس داره.‬
‏‫اگه پاش بیفته، آپارتمان شما رو هم تمیز می‌کنه.‬
‏‫دیگه ذاتش اینجوریه.‬
‏‫تو اون هفته‌ی اول، به ندرت خونه بودیم.‬
‏‫حتی اگه تو خونه هم بودی،‬
‏‫بازم ذهن و فکرمون فقط درگیر این پرونده بود.‬
‏‫وقتی داشتم با موتور به سمت خونه برمی‌گشتم،‬
‏‫متوجه شدم که سه تا تماس از دست رفته دارم.‬
‏‫صدای همکارم، گری وندرکلن رو شنیدم که...‬
‏‫...می‌گفتند از مرکز الماس خبر رسیده‬
‏‫که آقای نوتاربارتولو به آنتورپ برگشته.‬
‏‫و درست در همان لحظه، او در مرکز الماس بود.‬
‏‫گفتم: «لطفاً دوباره این را تکرار کنید.»‬
‏‫لئوناردو نوتاربارتولو، مظنون اصلی ما،‬
‏‫به آنتورپ بازگشته بود.‬
‏‫و حالا همان‌جا در ساختمان منتظر ایستاده بود...‬
‏‫همان ساختمانی که یک هفته قبل از آن دزدی کرده بود؟‬
‏‫باورکردنی نیست!‬
‏‫"او آنجاست. در مرکز الماس پیدایش کرده‌ایم."‬
‏‫"سریع خودت را به اداره برسان."‬
‏‫مجبور شدم از اتوبان بروم.‬
‏‫خوشبختانه ترافیک چندانی نبود. فقط پانزده دقیقه طول کشید تا برسم.‬
‏‫واقعاً هیجان‌زده شده بودم.‬
‏‫برای همین دوباره سوار موتورم شدم و به سمت اداره برگشتم.‬
‏‫وقتی به اداره نزدیک شدم،‬
‏‫مدیر ساختمان را جلوی در دیدم.‬
‏‫در جریان بازجویی‌های آن هفته،‬
‏‫مدیر ساختمان متوجه شده بود‬
‏‫که یکی از مظنونین اصلی ما آقای نوتاربارتولو است،‬
‏‫چون ما مرتب درباره‌اش سوال می‌کردیم.‬
‏‫من را که دید، گفت: «آقای نوتاربارتولو، آقای نوتاربارتولو!»‬
‏‫"شنیدید چه اتفاقی افتاده؟ از خزانه ما دزدی شده!"‬
‏‫به همکارم گری گفتم:‬
‏‫«مطمئن شو که فوراً برای دستگیری‌اش نیرو بفرستی.»‬
‏‫انگار همین دیروز بود، درست جلوی چشممه.‬
‏‫من راننده بودم، اونم چه راننده‌ای! حسابی ویراژ می‌دادم.‬
‏‫خلاصه، درست رسیدیم دم مرکز الماس،‬
‏‫و خب، سریع رفتیم داخل ساختمون.‬
‏‫وقتی دیدم داره لفتش می‌ده، فهمیدم پلیس‌ها دارن میان.‬
‏‫توی راهرو، مدیر ساختمون رو دیدیم،‬
‏‫همراه با آقای نوتاربارتولو.‬
‏‫دیگه اون لحظه هیچ راه فراری برام نمونده بود.‬
‏‫اون موقع دیگه باید تسلیم شد. باید با واقعیت روبرو می‌شدیم.‬
‏‫باهاش صحبت کردم. گفتم: «آقای نوتاربارتولو،»‬
‏‫«شب شما بخیر، قربان.»‬
‏‫«اسم من گری وندرکلنه، و اومدم که شما رو دستگیر کنم.»‬
‏‫بهش دستبند زدیم، و فکر کنم اصلا هیچی نپرسید.‬
‏‫اصلا هیچی.‬
‏‫یه هفته بعد از اون سرقت،‬
‏‫مظنون اصلی رو دستگیر کردیم و نشوندیمش تو ماشین.‬
‏‫واقعا حس فوق‌العاده‌ای بود.‬
‏‫ازش پرسیدم، مثلاً، «خب، گری، ما که مخفیگاهتو بلد نیستیم،»‬
‏‫«پس سعی کن یه جوری بگی کجا موندی.»‬
‏‫اونا هم هر کاری از دستشون برمی‌اومد کردن.‬
‏‫«خب، یه اشاره کن ببینیم کدوم طرف باید بریم تا برسیم به خونت.»‬
‏‫و من سعی می‌کردم‬ ‏‫جلوگیری کنم.‬
‏‫سعی کردم اینو بهشون نگم،‬ ‏‫مگه نه؟‬
‏‫و تو تمام اون دقایق بعدش،‬
‏‫داشتن دور و بر‬ ‏‫منطقه الماس می‌گشتن،‬
‏‫ولی هیچ خانه‌ای پیدا نشد.‬
‏‫چند بار گفت: «خیلی تاریکه، من همیشه پیاده می‌رم.»‬
‏‫"آدرس دقیق رو درست یادم نیست."‬
‏‫"شماره پلاک خونه رو مطمئن نیستم."‬
‏‫همکارام دست از سوال پرسیدن برنمی‌داشتن.‬
‏‫"همین خیابونه؟ خودشه؟"‬
‏‫"عجله نکن، آروم باش و خونش رو پیدا کن."‬
‏‫یه دفعه انگار یادش اومد که کجا اقامت داره.‬
‏‫تو یه آپارتمان، شارلوتالی، پلاک ۳۳.‬
‏‫تقریباً درست جلوی ساختمون ماشین رو پارک کردیم.‬
‏‫بعد میگه: «من طبقه هفتم هستم.»‬
‏‫و هر دو تا همکار دارن به طبقه هفتم نگاه می‌کنن،‬
‏‫و درست همون لحظه که دارن نگاه می‌کنن،‬
‏‫می‌بینن که چراغ‌های طبقه هفتم خاموش می‌شه.‬
‏‫در باز می‌شه،‬
‏‫و سه نفر از آپارتمان میان بیرون،‬
‏‫همسر آقای نوتاربارتولو و دو تا دوست دیگه شون.‬
‏‫یکی از مردا یه فرش انداخته رو شونه‌ش.‬
‏‫آره، یه فرش. درسته.‬
‏‫مثل فیلم‌ها، یه فرش.‬
‏‫-رو شونه‌شون؟‬ ‏‫-رو شونه‌شون، یه فرش.‬
‏‫اول از همه، ازشون می‌پرسن،‬
‏‫"ببخشید آقا، می‌خواید این فرش رو کجا ببرید؟"‬
‏‫و اولین واکنش این آقا این بود که: «کدوم فرش؟»‬
‏‫همون موقع، یه تغییری رو توی چهره آقای نوتاربارتولو حس کردم...‬
‏‫توی صورتش معلوم بود.‬
‏‫فکر می‌کنم یه لحظه باید متوجه شده باشه که...‬
‏‫"لعنتی، چه غلطی کردم؟"‬
‏‫همسرم؟‬
‏‫خب، این...‬
‏‫...من رو آزار میده.‬
‏‫اون هیچوقت من رو ترک نکرده، هیچوقت تنهام نذاشته.‬
‏‫یه لحظه صبر کنید.‬
‏‫عیبی نداره.‬
‏‫نه، متاسفانه وقتی در مورد این چیزها حرف می‌زنم، برام سخته.‬
‏‫افسران پلیس افراد رو بازداشت کردند،‬
‏‫و از آزمایشگاه خواسته شد که به شارلوت‌لی بروند،‬
‏‫جایی که آپارتمان بود،‬
‏‫تا یه بررسی کامل انجام بدن.‬
‏‫توی یخچال غذا بود،‬
‏‫صندلی دور میز بود، یه بطری گراپا بود، ...‬
‏‫...مسواک، تیغ، دستمال کاغذی.‬
‏‫همچنین یه کیف چرمی کوچیک هم بود، یه جور کیف لوازم بهداشتی،‬
‏‫و یه طرفش، یه سوراخ درست کرده بودن.‬
‏‫و این سوراخ، در واقع، برای جا دادن یه دوربین فیلمبرداری عالی بود.‬
‏‫ما همچنین یه رسید از یه سوپرمارکت محلی در آنتورپ پیدا کردیم،‬
‏‫دلهايز.‬
‏‫روی اون رسید، مواد غذایی مختلفی رو دیدیم،‬
‏‫مثل شراب، پاستا، پنیر و سالامی،‬
‏‫و تکه‌هایی از اون غذا رو توی فلوردامبوس پیدا کردیم.‬
‏‫به محض اینکه آقای نوتاربارتولو رو دستگیر کردیم،‬
‏‫خیلی راحت تونستیم نمونه‌ی دی‌ان‌ای‌ش رو بگیریم.‬
‏‫و بعد متوجه شدیم که دی‌ان‌ای ایشون با دی‌ان‌ای‬
‏‫پیدا شده روی ساندویچ سالامی نیمه‌خورده در فلوردامبوس مطابقت داره.‬
‏‫اما مهم‌تر از همه، رسید خرید تاریخ ۱۳ فوریه رو نشون می‌داد،‬
‏‫یعنی دو روز قبل از سرقت، حدود ساعت یک بعد از ظهر.‬
‏‫به همین دلیل به اون سوپرمارکت رفتیم‬
‏‫تا ببینیم هنوز هم می‌تونیم به فیلم‌های ضبط شده دسترسی پیدا کنیم.‬
‏‫و در اون تصاویر، یه آقایی رو دیدیم‬
‏‫که داشت به سمت صندوق پرداخت سوپرمارکت می‌رفت‬
‏‫تا هزینه‌ی همه‌ی خریدهاش رو پرداخت کنه.‬
‏‫یه مرد قد بلند، ورزشکار و با موهای کوتاه.‬
‏‫و ما تونستیم این فرد رو به عنوان فردیناندو فینوتو شناسایی کنیم.‬
‏‫مهم‌ترین مدرکی که پیدا کردیم، دو تا خشاب سیم‌کارت بود.‬
‏‫روی یکی‌شون نوشته شده بود "mio" و روی دیگری "non-mio."‬
‏‫تا اونجایی که من ایتالیایی بلدم، یعنی "مال من" و "مال من نیست".‬
‏‫اون خشاب سیم‌کارت یه شماره سریال داشت.‬
‏‫با استفاده از شماره سریال،‬
‏‫اول از همه می‌تونید خود سیم‌کارت رو شناسایی کنید،‬
‏‫و همینطور اینکه اون سیم‌کارت داخل کدوم تلفن استفاده شده،‬
‏‫و در واقع می‌تونید مسیرهای حرکت سیم‌کارت رو ردیابی کنید.‬
‏‫اولین نتیجه‌ی مهم این بود که...‬
‏‫...در آخر هفته‌ای که سرقت انجام شد،‬
‏‫موقعیت این سیم‌کارت‌ها رو می‌تونیم زیر دکل مخابراتی‬
‏‫شارلوتالی شماره ۳۳ مشخص کنیم، یعنی مبدأ حرکتشون اونجا بوده.‬
‏‫بعد، در طول شب...‬
‏‫از شنبه تا یکشنبه،‬
‏‫زیر دکل تلفن مرکز الماس.‬
‏‫بعد از ساعت ۶ صبح،‬
‏‫دوباره همین کارت‌ها رو می‌بینیم که در Charlottalei 33 فعال شدند.‬
‏‫بعدش، هدف‌های ما از آپارتمان رفتند‬
‏‫و مستقیم به یه جایی در ایتالیا به اسم برشا رانندگی کردند،‬
‏‫و اونجا هم زیر یه دکل تلفن مشترک با هم جمع شدند.‬
‏‫شاید متخصص سیستم‌های دزدگیر باشند،‬
‏‫ولی قطعا از امکانات ردیابی تلفن بی‌خبر بودند.‬
‏‫فرشی که از پایین آورده شده بود،‬
‏‫دوباره به آپارتمان برگردونده شد،‬
‏‫و از همون لحظه که بازش کردیم، همه‌چی شروع کرد به... درخشیدن.‬
‏‫نکته جالب اینه که توی آشغال‌های Floordambos،‬
‏‫زمرد‌های سبز کوچیکی پیدا کردیم،‬
‏‫و توی فرش هم زمرد‌های سبز کوچیکی بود.‬
‏‫برای همین تصمیم گرفتیم سنگ‌ها رو بدیم یه متخصص بررسی کنه،‬
‏‫و متخصص به این نتیجه رسید‬
‏‫که این سنگ‌ها همه‌شون از یه محموله هستند، مثلاً.‬
‏‫یعنی این سنگ‌ها به هم تعلق دارند.‬
‏‫با استناد به همین زمرد‌های سبز،‬
‏‫تونستیم آپارتمان رو به Floordambos ربط بدیم.‬
‏‫و در واقع، به طور خودکار، میشه اون رو به اتاق گاوصندوق هم ربط داد.‬
‏‫پس الان یه مثلث از این سه صحنه جرم داشتیم‬
‏‫که به هم مرتبط بودند.‬
‏‫بر اساس سوابق تلفن و پروفایل‌های دی‌ان‌ای،‬
‏‫ما توانستیم چهار نفر را شناسایی کنیم‬
‏‫که صددرصد مطمئن بودیم در این جرم دست داشتند.‬
‏‫چهار مظنون به سرقت الماس در آنتورپ دستگیر شدند.‬
‏‫فردیناندو فینوتو.‬
‏‫الیو دُ اونوریو.‬
‏‫و از روی سوابق تلفن،‬
‏‫در نهایت توانستیم شخص سومی را شناسایی کنیم، آقای پیترو تاوانو،‬
‏‫دوست قدیمی آقای نوتاربارتولو،‬
‏‫و همچنین عضوی از مدرسه تورین.‬
‏‫نفر چهارم آقای نوتاربارتولو بود.‬
‏‫حالا، بر اساس تمام شواهدی که داشتیم،‬
‏‫واضح بود که او نه تنها در طول این سرقت حضور داشته،‬
‏‫بلکه مغز متفکر کل این عملیات هم بوده.‬
‏‫لئوناردو نوتاربارتولو، جواهرفروش اهل تورین،‬
‏‫در نوامبر سال ۲۰۰۰ وارد آنتورپ شد.‬
‏‫او بلافاصله دفتری را در مرکز الماس اجاره کرد،‬
‏‫ساختمانی که سرقت در آن رخ داد.‬
‏‫لئوناردو، تنها دلیل آمدنت به آنتورپ‬
‏‫در سال ۲۰۰۰‬
‏‫این بود که تو در واقع مغز متفکر این سرقت بودی؟‬
‏‫نه.‬
‏‫منظورم اینه که، من هیچی گیرم نیومد.‬
‏‫من هرگز از کسی یک پنی هم نگرفتم.‬
‏‫مغز متفکر آلساندرو است.‬
‏‫راستش را بخواهید، همیشه فکر می‌کردم یک جورهایی مثل روح است.‬
‏‫یعنی یک دفعه ظاهر می‌شد، یک دفعه غیب می‌شد، مثلِ... نمی‌دانم چه بگویم.‬
‏‫کل آن ماجرای الساندرو... منظورم این است که، خب، نه، ببخشید.‬
‏‫اگر الساندرویی در محدوده‌ی الماس وجود داشت،‬
‏‫ما حتماً پیدایش می‌کردیم.‬
‏‫او گفت اسمش الساندرو است.‬
‏‫احتمالاً اسم واقعی‌اش این نبود.‬
‏‫ما بیشتر از دویست هزار تماس تلفنی را بررسی کردیم.‬
‏‫ما پروفایل‌های دی‌ان‌ای در اختیار داریم.‬
‏‫ما افراد خیلی زیادی را بازجویی کردیم.‬
‏‫او گفت: "من دقیقاً می‌دانم شما چه کسانی هستید."‬
‏‫ما در فلوردامبوس زباله و کاغذ پیدا کردیم،‬
‏‫در خزانهٔ الماس.‬
‏‫ما خانه‌اش و دفتر کارش را گشتیم.‬
‏‫من اسم الساندرو را اصلاً نشنیده بودم. اصلاً.‬
‏‫این یک داستان ساختگی است.‬
‏‫قرار ملاقات در یک انبار؟‬
‏‫خودکارهای جاسوسی؟‬
‏‫خزانه‌های تقلبی؟‬
‏‫این داستان یک جرم و جنایت نیست.‬
‏‫بیشتر شبیه فیلم‌نامهٔ یک فیلم است.‬
‏‫هیچ جنایتکار قهاری پشت پرده وجود نداشت.‬
‏‫فقط خودش بود.‬
‏‫آقای نوتاربارتولو آدم باهوشی است.‬
‏‫او دنیای الماس را خوب می‌شناسد.‬
‏‫میدونستی یه خزانه هم اونجا بوده،‬
‏‫توی مرکز تجارت الماس؟‬
‏‫آره، معلومه که میدونستم.‬
‏‫و بر اساس تحقیقات ما،‬
‏‫فقط میشه این نتیجه رو گرفت که‬
‏‫آقای نوتاربارتولو سردسته یه گروه جنایی بوده.‬
‏‫یه عده آدم از مدرسه تورین،‬
‏‫که مشخصاً برای انجام یه کار خاص استخدام شده بودن.‬
‏‫لئوناردو نوتاربارتولوی ایتالیایی‬
‏‫امروز صبح اصلاً تحت تاثیر قرار نگرفته بود.‬
‏‫قاضی همون ده سال حبسی که انتظار میرفت رو به جرم سرقت الماس بهش داد.‬
‏‫سه عضو دیگه باند هم به پنج سال زندان محکوم شدن.‬
‏‫به گفته قاضی‌ها، نوتاربارتولو یکی از رهبران این باند بوده.‬
‏‫برداشت ۱۶.‬
‏‫برگردیم به... سال ۲۰۱۵،‬
‏‫که خود شما دستگیر و در نهایت محکوم شدید،‬
‏‫چون صدها هزار دلار الماس توی خونتون پیدا شد.‬
‏‫چی باید...؟‬
‏‫درسته، امم، درسته که من، اوه، سال ۲۰۱۵،‬
‏‫داشتم، اوه، الماس‌ها رو تو خونه‌م قایم می‌کردم.‬
‏‫امم، من پولشویی نمی‌کردم و هیچ‌وقت هم هیچ الماسی نفروختم.‬
‏‫من هیچ‌وقت، اوه، هیچ الماسی نخریدم یا چیزی شبیه به این.‬
‏‫من یه اشتباهی کردم.‬
‏‫امم، من دلایلی داشتم... دلایل خودم رو داشتم برای این کار.‬
‏‫امم، ولی یه چیزش قطعیه.‬
‏‫هر اتفاقی که سال ۲۰۱۵ افتاد...‬
‏‫هیچ ربطی به تحقیقات سرقت الماس سال ۲۰۰۳ نداره.‬
‏‫اون ماجرا که مربوط به ۱۲ سال بعده.‬
‏‫اینکه کارم رو از دست دادم...‬
‏‫و دیگه نمی‌تونم به عنوان افسر پلیس خدمت کنم،‬
‏‫تقریباً من رو از درون نابود کرد.‬
‏‫منظورم اینه که... خب، واضحه که تو طول دوران کاری،‬
‏‫با سختی‌هایی مواجه میشی،‬
‏‫و اینکه... بله...‬
‏‫لحظاتی پیش میاد که باید قوی و باهوش باشی.‬
‏‫ولی با این حال، من تاوانش رو دادم.‬
‏‫کارم رو از دست دادم، و این... خیلی جای تاسف داشت.‬
‏‫همه سزاوار یک فرصت دوباره هستند.‬
‏‫این چیزیه که من...‬
‏‫این چیزیه که همیشه می‌شنوم.‬
‏‫اما به دست آوردن اون فرصت دوباره،‬
‏‫اصلاً هم آسون نیست.‬
‏‫نه الماس‌ها پیدا شدند، نه پول‌ها.‬
‏‫در نهایت، به رقم ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا رسیدیم.‬
‏‫ولی باز هم، اگه امروز ازم بپرسید، صادقانه بگم،‬
‏‫من کاملاً مطمئنم‬
‏‫که این مبلغ خیلی بیشتر از ۱۰۰ میلیون دلار آمریکاست.‬
‏‫فکر می‌کنی پول دستشه؟ فکر می‌کنی سهمش رو برداشته؟‬
‏‫احتمالاً بیشترین سهم رو خودش برداشته.‬
‏‫مطمئناً الان تو تورین با فراری این طرف و اون طرف نمیره.‬
‏‫و این... خیلی زیرکانه است.‬
‏‫ولی ما او را به عنوان یک آدم باهوش می‌شناسیم.‬
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.