‫از اولش بگم، این یه داستان غم‌انگیزه.
‫-=نام: آن یون-مین؛ جنسیت: مذکر هفته‌های بارداری: ۲۷+۵ وزن هنگام تولد: ۰.۹۷ کیلوگرم=-
‫شاید برای دنیا کنجکاو بودم.
‫یا شاید توی شکم مامانم احساس خفگی می‌کردم.
‫من سه ماه زودتر به دنیا اومدم.
‫خیلی، خیلی، خیلی عجله‌ایه.
‫خط زندگیش.
‫لطفاً، یون‌مین‌مون رو نجات بدید.
‫لطفاً.
‫کی می‌دونه؟
‫به خدایان نشون بدید جدی هستید.
‫شاید کمک کردن.
‫هر وقت بابا مست می‌شه،
‫درباره اینکه چرا اجاره نشینیم، حرف می‌زنه.
‫اون موقع یه آپارتمان رو دویست و پنجاه میلیون وون فروختیم.
‫الان ارزشش بیش از یه میلیارد وونه.
‫همزمان هم گریه می‌کنه هم می‌خنده.
‫به لطف عشق والدینم و اون آپارتمان،
‫خوش‌شانس بودم که زنده موندم.
‫ولی از بچه‌های هم‌سن و سالم خیلی کندتر رشد کردم.
‫مثل جوجه‌های کوچیکی بودم که دم در مهدکودک فروخته می‌شن.
‫کوچیک هم از نظر بدن هم از نظر دل.
‫همیشه توی همه‌جا به راحتی نادیده گرفته می‌شدم و همیشه تنها بودم.
برای همین فکر می‌کردم احمق‌ترین آدم دنیام.
‫تا اینکه با احمق‌های واقعی آشنا شدم.
‫چرا همیشه تنهایی؟
‫با ما بازی کن، احمق.
‫آره، با هم بازی کنیم.
‫تو اون شش زندگیم،
‫اون روز خوشحال‌ترین روزم بود.
‫آتوس.
‫آرامیس.
‫پورتوس.
‫دارتانیان.
‫دارتانیان وقتی با سه تفنگدار آشنا شد،
‫احساسش همین‌طوری بود؟
‫و اینطوری شد که تو شش سالگی با هم دوست شدیم.
‫با هم رقابت می‌کردیم ببینیم کی احمق‌تره.
‫همیشه، تا ابد،
‫با هم بودیم.
‫حرکت نکن.
‫منتظرم بمون.
‫-=دبیرستان چونگ‌سونگ کلاس ۳-۲=-
‫-=شعار کلاس: از جونگ ته-جون پیروی کنید=-
‫بایستید.
‫سلام بدید.
‫صبح بخیر، معلم.
‫ته جونگ که آرزوشه رییس جمهور شه،
‫نمرات عالی‌ای داره.
‫خیلی خیلی عالی.
نماینده کلاسمون تو آزمون آزمایشی آخر
‫رتبه اول مدرسه شد.
‫این خبر قدیمیه.
رتبه دوازدهم کشورم شده.
براش دست بزنید
‫نمراتت افت کرده.
‫باید سه ساعت می‌خوابیدی.
‫ وقتی چهار ساعت می‌خوابی این می‌شه مرتیکه.
‫کدوم دانش‌آموز سال آخر روزی چهار ساعت می‌خوابه؟
عوضی
‫لیاقتشو دارم بمیرم.
لیاقتشو دارم بمیرم، باید بمیرم.
‫چیه؟
‫اون تو دعوا هم خیلی خوبه.
‫چیه؟
‫هیچ‌کس جرئت نمی‌کنه باهاش دربیفته.
‫بخون، بخون.
‫باید بخونم.
‫از وقتی چشمامو باز می‌کنم تا وقتی می‌بندم.
‫گوم بوک با چشم‌های روشنش،
‫اخیراً مهارت خوابیدن با چشم باز رو یاد گرفته.
‫طبق ادعای گوم بوک،
‫این هم یه حالت از نیروانا ئه.
‫خانواده گوم بوک بودایی‌های متدینی هستن.
شما مادر گوم بوک هستید؟
بله.
‫خب، حالا...
‫پس این درخواست‌های دانشگاه...
‫ما می‌خوایم اونو برای رشته مطالعات بودایی بفرستیم.
‫موافقم، کاملاً موافقم.
‫کاملاً موافقم.
‫نوبت منه.
‫بالاخره صورتم ظاهر شد.
‫همون‌طور که می‌بینید،
‫من اصلاً به چشم نمیام.
‫من فقط یه آدم معمولی‌ام که می‌تونی هر جا، کلی ازش پیدا کنی.
‫چون خیلی معمولیم،
‫تو درس یا ورزش خیلی خوب نیستم.
‫به جز یه چیز.
‫عجیب اینه که تو مدرسه‌مون،
‫نه، تو محله‌مون،
‫من خنده‌دارترین آدمم.
‫دارن به چی می‌خندن؟
‫من که کاری نکردم.
‫-=برنج=-
‫خدای من.
‫چه خوب غذا خوردی!
‫چه خبره؟
‫منم، منم!
‫چرا اصلاً؟
‫قراره کمدین شم؟
‫ولی یه رویای دیگه هم دارم.
‫هرچند الان هنوز کارآموزم،
‫یه روزی تبدیل می‌شم به یه دی‌جی فوق‌العاده جهانی.
‫مثل دی‌جی ساوث.
‫دوست آخرم رو معرفی می‌کنم،
‫دو جین.
‫سال قبل کاپیتان تیم بسکتبال بود،
‫ولی به خاطر مصدومیت کنار گذاشت.
‫قبل‌تر خیلی کم حرف بود،
‫و بعد از اینکه رویایش ناگهان از بین رفت،
‫مثل یه جسد متحرک شده.
‫الان حتی احمق‌تر هم به نظر می‌رسه.
‫چی شده؟
‫مشکلی داری؟
زنگ خونه مادربزرگم رو یادته، نه؟
‫عکساشو وقتی کوچیک بود نشونم دادی.
‫خیلی ناز بود.
‫مامان‌بزرگ پیر شده،
‫و گفت دیگه نمی‌تونه ازش مراقبت کنه.
‫پس پیشنهاد دادم خانواده‌مون زنگ رو به فرزندی قبول کنه.
‫ولی والدینم مخالفن.
‫زنگ که گاوه
‫آره.
‫یه گاو کره‌ای.
‫بین همه آدمایی که گاو دوست دارن،
‫این پسر قطعاً احمق‌ترینه.
‫گفتی امتحان می‌کنی باهاش پیاده‌روی کنی.
‫اما خوشبختانه،
‫این احمق یه رویای جدید پیدا کرده.
‫اینجا تمرین می‌کنی؟
‫تا شروع برنامه.
‫اینجا میز هست.
‫خیلی تاریکه. نمی‌شه چراغا رو روشن کنیم؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫در اون لحظه، دو جین فهمید
‫استعداد موسیقی داره، اما مدت‌ها فراموش شده بود.
‫بعد از تموم کردن این، می‌تونم یکی دیگه بگیرم؟
‫نه.
‫چند سالته؟
‫خیلی قد بلندی.
‫می فا سو می لا.
‫فا فا لا می فا دو فا سو.
‫خدای من.
‫عالیه.
گوش موسیقیایی داری؟
‫می می لا می فا فا سو سو فا سو فا سو فا سو.
‫آره.
‫همه نت‌ها اشتباه بودن.
‫شاید می‌خواد باور کنه استعداد داره،
‫داره تلاش می‌کنه یه رویای جدید پیدا کنه.
‫منم می‌خوام این کارو بکنم.
‫چرا زانو زدی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بابا، مامان.
‫حالا می‌دونم می‌خوام چیکار کنم.
‫چی؟ واقعاً؟
‫خدای من، خدای من!
‫عالیه.
‫عالیه! حتی اگه بسکتبال بازی نکنی،
‫بازم می‌تونی موفق بشی.
‫حتی اگه لازم باشه قرض می‌کنم تا حمایتت کنم.
‫نیاز به قرض نیست.
‫فقط شهریه‌م رو پرداخت کنین.
‫می‌خوام دی‌جی بشم.
‫دی‌جی؟
‫دی‌جی رادیو؟
‫نه، دی‌جی کلاب.
‫پسرک!
‫و همین‌طوری، از خونه فرار کرد.
در واقع انداختنش بیرون
‫یه ماه، روی پشت‌بام خونه ته جونگ کمپ زد،
‫و بالاخره موافقتشون رو گرفت.
‫شاید به خاطرِ خاطرات بازی روی پشت‌بوم،
‫ما رویای دی‌جی شدن تو فستیوال‌های ای دی اِم رو داشتیم.
‫اسمش رو گذاشتیم «پشت‌بوم».
‫چون داریم به زودی فارغ‌التحصیل می‌شیم،
از این دوستی ها جدا میشیم
‫خانواده‌م داره به نیوزیلند نقل مکان می‌کنه.
‫ بهتون گفتم ؟
‫این یه داستان غم‌انگیزه.
‫همه اجازه گرفتید، درسته؟
‫نه.
‫دیوونه‌ اید؟
‫سفر خارجی تو سال کنکور؟
‫این حرف مامان من بود.
من شما بچه‌ها رو چیکار کنم؟
‫یعنی خانوادات موافقت کردن؟
‫نه، جرئت نکردم بهشون بگم.
‫پس چرا اینقدر پررو هستی؟
‫آره، این منطقی نیست.
‫سفر خارجی؟
‫تا حالا با هم سفر کردیم؟
‫با اینکه از شش سالگی جدا نشدیم،
‫هیچ‌وقت با هم سفر نکردیم.
‫-=دو روز قبل از سفر مدرسه=-
‫حتی سفر با مدرسه.
‫بده! همین الان دیدمش.
چیزی دست من داری؟
‫داری چی می‌گی؟
‫یون‌مین، یون‌مین!
‫می‌خوای بمیری؟
‫شبیه مدل کلاب شدی.
‫مرسی.
‫اینجا و اینجا رو نگه دارید
‫یون‌مین، زود تموم می‌شه.
‫ولم کن!
‫به نظر می‌رسه تا کتک نخوری هشیار نمی‌شی.
‫ولم کن!
‫یون‌مین رو اذیت نکنید.
‫-=فرمول ریاضی=-
‫وگرنه ما سه تا تا سر حد مرگ میزنیمتون.
‫دو جین!
‫گوم بوک!
‫حرومزاده‌ها!
‫بگیرینش!
‫یون‌مین!
‫می‌دونستم این تویی.
‫ته جونگ، وایسا!
عوضیا
‫ببخشید.
‫به خاطر من، نمی‌تونیم بریم سفر مدرسه.
‫اشکالی نداره. من اصلاً سفر مدرسه رو دوست نداشتم.
‫ببخشید.
‫بس کن معذرت‌خواهی رو مسئله بزرگی نیست.
‫دوستا لازم نیست از هم معذرت بخوان.
‫باشه؟
‫به هر حال، فراموش نکنین—
‫یون‌مین وقتی فارغ‌التحصیل می‌شیم از کره میره.
‫باید قبل از رفتنش سفر بریم.
‫درسته.
‫حالا چرا تایلند؟
‫نمی‌دونم.
‫دی‌جی ساوٍث
‫خدای فعلی ای دی اِم، سوپر دی‌جی.
‫هر سال تور جهانی می‌ره،
‫و سرفصل پنج فستیوال برتر دنیا رو اجرا می‌کنه.
‫بعد از اینکه تورش تو فوریه تموم می‌شه،
‫یه استراحت تو تایلند، کشور مادریِ مامانش، میکنه
‫بعد از اجرای خودش تو هفته موسیقی الکترونیک تایلند.
‫از نامو ویکی.
‫اگه بعد از امتحان بریم،
‫تنها فرصتمون، تور تایلندشه.
‫کی به ساوٍث اهمیت می‌ده؟
‫چطور اجازه بگیریم؟
از خونه فرار کنیم؟
‫چقدر پول داری؟
‫سیصد.
‫سیصد وون، درسته؟
رفیق، این آخرین هدیه منه به تو.
‫نشون می‌دم وقتی روزی سه ساعت بخوابی چی می‌شه.
‫چی می‌شه؟ خواب‌آلود می‌شی، احمق.
‫احمق.
‫-=تنها کسی که امسال نمره کامل کنکور رو گرفت - جونگ ته-جون، پایه ۳، دبیرستان چونگ‌سونگ=-
‫دوستام همیشه به خاطر احمق بودنم بهم می‌خندیدن.
‫ولی با باورم به پاک موندن وسط سیاهی،
‫-=تبریک به جونگ ته-جون برای نمره کامل! نمره کامل! اول کشور!=-
‫-نمره کامل؟ -اصلاً به خودم شک نکردم.
‫ده هزار سوال بود؟
‫شنیدم رویاتون ریاست جمهوریه.
‫چه رئیس‌جمهور باشی چه هر چیز دیگه،
‫-=جمع نمرات دوستام حتی به نمره من هم نمی‌رسه...=-
‫من ثابت کردم که احمق واقعی کیه.
‫پس واقعاً خوشحالم.
‫چیزی برای گفتن به دوستایی که بهتون می‌خندیدن دارید؟
‫-=شعار کلاس: از جونگ ته-جون پیروی کنید=-
‫زنده‌باد پسرم جونگ ته جونگ!
‫زنده‌باد! زنده‌باد!
‫استاد، شما هم یه کم بخورین.
‫عزیزم،
‫برای یوکه بیبیمباپ گوشت رو بیار
‫این رو اونجا ببر.
بهترین گوشته
شکمبه ی خوک کافی بود
‫چرا زحمت گوشت کره‌ای هم کشیدید؟
‫چرا وقتی اینو داریم شکمبه بخوریم؟
‫هر کسی می‌تونه نمره کامل کنکور بگیره؟
‫نه، هر کسی نمی‌تونه.
‫دقیقاً.
‫امروز یه گاو ذبح کردم.
زنگ
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫دیگه زیاد همدیگه رو این‌جوری نمی‌بینیم.
‫کی می‌رید؟
‫به محض اینکه یون‌مین فارغ‌التحصیل بشه.
‫بچه‌ها باید از ما ناراحت‌تر باشن.
‫من حالم خوبه.
‫میخوام براتون هدیه فارغ‌التحصیلی بگیرم.
‫بگید چی لازم دارین.
‫جین.
‫کتونی.
رولز رویس.
ای!
‫ما می‌خوایم با دوستامون سفر کنیم.
‫هممم، خوبه.
‫کجا می‌خواین برین؟
‫تایلند! تایلند!
‫تایلند؟
‫قبل از اینکه یون‌مین بره،
‫می‌خوایم با هم سفر کنیم.
‫پسرم،
‫چطور می‌خوایین خارج برین؟
سختتون میشه
‫تنها رفتن براشون خطرناکه.
‫جزیره ججو خوبه.
‫خدای من، مگه سفر ماه‌ عسله برن ججو؟
ببینید الان حتی بچه‌های...
مدرسه راهنمایی تنهایی کوله‌گردی می‌کنن
‫بعد از فارغ‌التحصیلی دیگه بزرگسال محسوب می‌شن.
بذارین برن.
داشتی منو میزدی.
هیچ کار خطرناکی نمی‌کنیم.
‫به‌صورت زنده چک می‌کنیم.
‫بذارین بریم!
‫مامان، من سال آخر رو تکرار می‌کنم.
‫بعد از سفر، روی درس تمرکز می‌کنم.
حرف نزن.
‫باشه.
‫دفعه بعد، دفعه بعد می‌ذاریم برید.
‫یون‌مین که نمیخواد بره فضا.
دفعه بعد برید. دفعه بعد.
‫بابا.
‫می‌دونی بی‌معنی‌ترین جمله‌ای که
کره‌ای‌ها زیاد می‌گن چیه؟
‫«دفعه بعد»
‫بیا دفعه بعد همدیگه رو ببینیم. دفعه بعد با هم بخوریم.
‫اما نه گوینده و نه شنونده نمی‌دونن
‫اون دفعه بعد کیه.
‫بابا، تو هم نمی‌دونی، مگه نه؟ شرط می‌بندم نمی‌دونی.
‫ما می‌تونیم دفعه بعد سفر کنیم.
‫اما بعد از فارغ‌التحصیلی همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫کارهای متفاوتی می‌کنیم،
‫و به دانشگاه‌های مختلف هم می‌ریم.
‫شنیدم بعد از ورود به جامعه رابطه‌ها کم‌رنگ می‌شن.
بعدشم یون‌مین
‫یون‌مین!
‫قبل از اینکه یون‌مین بره،
‫وقتی هنوز دانش‌آموزیم،
‫می‌خوام یه خاطره زیبا بسازم، واقعاً زیبا.
‫گریه نکن، احمق.
‫من که گریه نمی‌کنم.
‫اشکالی نداره. من جایی نمی‌رم.
‫فقط بذارین برن.
‫آره، این دفعه حق دارن.
‫زود بلیط پرواز رو چک کنین.
‫در مورد هزینه‌ها
‫ما همه‌شو تقبل می‌کنیم.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫به خاطر شماها،
‫یون‌مین ما این‌قدر سالم بزرگ شده.
‫خیلی، خیلی ممنونم.
‫خاله مهمونتون می‌کنه.
‫برید خوش بگذرونید! برید!
‫-واقعاً؟ می‌تونیم بریم؟ -آره، برید!
‫آن یون‌مین! آن یون‌مین!
‫خاله! خاله!
‫می‌تونیم بیزینس کلاس بریم؟
‫-حتماً، برید! -بیزینس کلاس!
‫بیزینس کلاس! بیزینس کلاس!
‫وای، می‌تونیم وارد فستیوال بشیم؟
‫فقط باید بالای ۱۸ باشیم.
‫تولد من آخر ساله، هنوز نرسیده.
‫باید تو هتل بمونی.
تختا رو مرتب کن و منتظر برادرا بمون.
‫گِه گوم بوک، زیاد ناراحت نباش.
‫هرچند این دفعه فقط توریستم،
‫ده سال دیگه دی‌جی درجه یک جهانی می‌شم.
‫اون موقع همتون رو دعوت می‌کنم.
‫دی‌جی دو نفره؟ نظرت چیه؟
‫بیا پشت‌بوم همدیگه رو ببینیم.
‫بیا پشت‌بوم همدیگه رو ببینیم، احمق!
‫ما مسافری داریم که شدیداً به حرکت حساسه.
‫ده دقیقه توی یک استراحتگاه توقف می‌کنیم.
‫گِه گوم بوک! گِه گوم بوک!
‫تمومش کن!
‫اتوبوس داره می‌ره! زود بیا بیرون! زود!
‫این چیه؟
‫همین الان انداختمش.
چقدر دستشوییش طول کشید!
‫داره میاد! داره میاد!
‫این آقا گوشیشو انداخت.
‫-چندش! -اون اتوبوس ما نیست؟
‫آقا! آقا! آقا! یه دقیقه صبر کن! برگرد!
‫-صبر کن! آقا! -آقا!
‫هی، فکر می‌کنید می‌تونیم پرواز بعدی رو تغییر بدیم؟
‫فکر می‌کنم بشه.
‫ولی احتمالاً پرواز هفته بعده.
‫تا آخر هفته همه بلیطا تمومه.
‫پس کنسرت تموم می‌شه.
‫منو بزنید. هر چقدر خواستید بزنید!
‫لعنتی! بزنیدش!
‫هی، تو یبوست داری؟
‫دستامو نشستم.
‫اشکالی نداره.
‫زود بلند شو.
‫به خاطر تو!
‫اول وضعیت رو به والدین‌مون گزارش بدیم.
‫دفعه بعد، دفعه بعد باید با هم بریم.
‫قول دادیم، درسته؟
‫به نظر سفر کردن برای ما فقط بدشانسیه.
‫اما دفعه بعد کیه؟
‫می‌دونی آزاردهنده‌ترین جمله‌ای که کره‌ای‌ها زیاد می‌گن چیه؟
‫حتی وقتی هیچ‌کس نمی‌دونه اون کیه،
‫اولین سفر ما
‫باز هم به دفعه بعد موکول شد.
‫پرواز به نیوزیلند
‫و همین‌طوری، از دوستام جدا شدم.
‫اولین سفر
‫منم دلم براتون تنگه.
‫هفته بعد میام. هفته بعد میام.
‫جونگ ته جونگ، تو واقعاً پسر منی؟
‫مامان، این روزا خیلی سرم شلوغه.
‫برادرت هر روز میاد پیش ما.
‫اون که با شما زندگی می‌کنه، طبیعیه هر روز بیاد!
‫خیلی ناراحتم.
‫-آخ. -مامان خیلی ناراحته.
‫نه، اینطور نیست
‫مامان! مامان! بعداً زنگ می‌زنم.
‫جلسه خوب پیش رفت، نماینده؟
‫افتضاح. کاملاً افتضاح.
‫منشی جونگ، اعتصاب غذا ادامه داره.
‫متوجه شدم.
‫پس تا آخر می‌جنگیم و می‌بینیم کی پیروز می‌شه.
‫من نام جونگ ده همه چیز رو تغییر می‌دم! کناره‌گیری کن،نماینده حزب ملی دموکرات! از خونه خودم شروع به اصلاح می‌کنم!
‫روز هفتم
‫آه، نماینده تو این هفته چیزی نخوردید.
‫تا وقتی حزب‌مون بتونه آرمان اولیه‌شو دوباره به دست بیاره.
‫نماینده، این یه انرژی‌باره.
‫وقتی نتونستید تحمل کنید، قایمکی بخورید.
‫داری چی کار می‌کنی؟ می‌خوای به مردم دروغ بگم؟
‫-بگیرینش! بگیرینش! -فقط نگه دارین برا احتیاط. لطفاً بگیرینش.
‫خدای من...
‫فقط برای احتیاط.
‫ببخشید که الان این‌قدر احساسی شدم.
‫لطفاً این کارو نکنید، باعث ناراحتی نماینده می‌شه.
‫اون فقط به قولش به مردم اهمیت می‌ده.
‫حتی اگه اینجا از حال بره، حتی یه تکه نون هم نمی‌خوره.
چیزی نمی‌خوره.
‫نماینده، من تا آخر ازتون حمایت می‌کنم.
‫چرا؟
‫معلومه، منم نمی‌خورم.
‫باید از حال برم. همین‌جا می‌شینم.
‫نمی‌خورم.
‫ما خوب فکر نکردیم، نماینده.
‫-ما به شما احترام می‌ذاریم، نماینده! فایتینگ! -فایتینگ!
‫شما منشی جونگ هستی، درسته؟ اسمم جونگ ته جونگ هست.-
‫لطفاً در آینده هم از الگوی نماینده نام پیروی کنین.
‫وقتی وارد سیاست می‌شین، همیشه روحیه صداقت و تسلیم نشدن رو حفظ کنین.
‫بهش توجه می‌کنم.
‫نماینده، چیز دیگه‌ای لازم ندارین؟
‫نه، چیز دیگه‌ای نیست.
‫زود برگردین و برای مجمع حزب آماده شین.
‫منو تنها بذارین. همه برین، برید!
‫آره، برگردین و خوب آماده کنین.
‫اگه این بار نماینده انتخاب بشه،
‫آینده‌تون خیلی روشن می‌شه.
‫برو، برو!
‫این حرفای «آینده روشن» رو بعداً جای دیگه بگین.
‫نذارین من نگران این چیزا باشم.
‫مامان واقعاً زیباست.
‫پوستت هم عالیه.
‫خالکوبی‌های نوشتاری رایجه،
‫ولی همه نمی‌تونن خالکوبی تصویری مثل اینو بزنن.
‫چطور اسم منو شنیدی و این‌جا اومدی؟
‫چون مامانم دفعه قبل ابروش رو این‌جا تتو کرد.
‫کوهنوردایی که با هم اومده بودن.
‫اون روز خودمو خوب معرفی کردم.
‫همه رو بیبیمباپ مهمون کردم.
‫هی، عوضی!
بازم این‌جا این کارا رو می‌کنی؟
‫ای پسر، اوف!
‫فکر می‌کنی این‌جا کجاست؟
‫چرا یه سالن آرایش باز نمی‌کنی، هان؟
‫واقعا نمی‌دونم با تو چی کار کنم.
‫تو رو سه سال پشت کنکور نگه داشتم تا وارد دانشگاه شی،
ولی نخواستی راهب بشی
‫چرا از اول نگفتی نمی‌خوای راه منو ادامه بدی؟
‫اگه این‌طوری بود، چرا رشته مطالعات بودایی خوندی؟
‫-چون احساس پاکی و معصومیت می‌داد. -تو دیوونه‌ای!
‫درسته، یه آدم مثل تو،
‫حتی اگه راهب هم بشی، هیچ‌وقت لیاقت این‌که استاد خطاب بشی رو نداری.
‫-پس من فقط... یه احمقم! -یه احمق کامل!
‫زود جمع کن و گوشت کبابی رو بذار رو میز. احمق!
‫بودا، لطفاً منو ببخش.
‫لعنتی.
‫گِه گوم بوک.
‫خیلی منتظر موندی؟ ببخشید.
‫عذرخواهیت خیلی از سر باز کنیه.
‫من بیش از یه ساعت منتظر بودم.
‫ببخشید، یه جلسه ناگهانی پیش اومد.
‫خیلی وقت بود ندیدمت. چطوری؟
‫مثل همیشه.
‫بیمارستان روانی سِه این
‫خب، اگه مثل همیشه‌ست، پس حالت خوبه.
‫بریم داخل؟
چش شده؟
‫به نظر میاد لباساشو برعکس پوشیده.
‫خیلی بهتر شده.
‫اون حالت؟
‫تقریباً تشنجات صرعی‌ش کم شده.
‫تا وقتی داروشو به موقع بخوره، می‌تونه زندگی روزمره رو اداره کنه.
‫واقعاً؟ اون حالت؟
‫تقریباً وقتشه که اثر داروهاش تموم بشه.
‫صبر کنید، پرستار!
‫اگه تروماهای شدید ادامه پیدا کنه،
‫علائمی مثل توهم، هذیان یا تحریف حافظه ممکنه رخ بده.
‫خلاصه بگم، مغز بیمار واقعیت رو پس می‌زنه.
‫خصوصاً در مورد دو جین،
‫بیماریش رویاهارو خرد کرده،
‫پس تروما دو برابر شده.
‫باید حدوداً هفته بعد بتونه ترخیص بشه.
‫واقعا می‌تونن با این وضعیت ترخیصش کنن؟
‫تا وقتی داروشو درست بخوره، اوکیه.
‫بیمارستان روانی سه این
‫- تا حالا چند تا بیمارستان عوض کردیم ؟ -همینو بگو.
‫چطوره بریم سوجو بخوریم حالمون بهتر شه؟
‫نه، باید برگردم برای مجمع حزب آماده شم
‫چت شده؟
‫شش ماهه همدیگه رو ندیدیم، بعد این‌جوری میری؟
‫ببخشید.
‫دفعه بعد شام مهمون من.
‫هی.
‫وقتی دو جین ترخیص شد،
‫بیا دوباره همو ببینیم.
‫اگه تو تماس بگیری، بهش فکر میکنم.
‫یادت باشه گوشیتو جواب بدی رفیق. می‌بینمت.
‫تو ده سال گذشته خیلی چیزا تغییر کرده.
‫سوپر دی‌جی ساوث، که آسیا و جهان رو مبهوت کرده
‫حتی اگه طرفدار ای دی اِم نباشید، حداقل یه بار اسمشو شنیدید.
‫بعد از پایان تور بیستمین سالگردش، دی‌جی ساوث اعلام بازنشستگی کرد،
‫ولی تصمیم گرفته تو فستیوال سونگکران تایلند شرکت کنه.
‫دی‌جی ساوث: این آخرین تور منه.
‫دی‌جی ساوث: و سفرمو تو سرزمین مادریم، تایلند، تموم می‌کنم.
‫بریم دو جین.
‫تو فستیوال سونگکران این ماه در تایلند،
‫دی‌جی‌های سطح جهانی از جمله دی‌جی ساوث جمع می‌شن.
‫هی، گو دو جین! ترخیصت مبارک
‫حرف نزن، بنوشیم.
گِه گوم بوک کجا موند؟
‫هی، به یون‌مین زنگ بزنیم؟
‫الان تو نیوزیلند ساعت چنده؟
‫هی، هی، هی! زنگ نزن.
‫الان تو نیوزیلند وسط شبه.
‫آها، درسته.
‫پس دفعه بعد.
‫گاهی با من تماس می‌گیره.
‫تو هم باید تماس بگیری، تنبل! تو هم پیش‌قدم شو.
‫حتی اگه از نظر فیزیکی دور باشیم،
‫دل‌هامون نباید از هم دور بشه.
‫باشه، باشه. من باهاتون تماس می‌گیرم.
‫خوشحالی؟
‫من کاتولیکم.
‫منم.
‫مامانم سرم رو تراشیده.
‫آها، فهمیدم.
‫لطفاً بشینید، استاد.
‫بالاخره راهب می‌شی؟
‫مراسم انتصاب اوایل ماه بعده.
‫قبلش مامانم می‌خواد تمرین درویشی کنم
‫مثل کارآموزی.
‫چرا زودتر نگفتی؟
‫مگه نباید گوشت نخوری؟
‫چرا، ولی چاره‌ ی دیگه ای ندارم.
‫هنوز رسماً راهب نیستم.
‫ننوش. مردم دارن نگاه می‌کنن.
‫میشه نوشابه بدید؟
‫ته جونگ!
‫لعنتی.
‫همینه.
‫این همونه.
‫چون یه چهره جدید این‌جاست،
‫اگه لازم باشه معرفی‌ش کنیم...
‫این دانش‌آموز انتقالی جدیده که امروز به ما پیوسته.
‫لطفاً خودت رو معرفی کن.
‫سلام به همگی. اسمم جین...
‫در واقع، اون خیلی مهم نیست.
‫ببخشید کمی دیر اومدم، ته جونگ.
‫کی دعوتش کرده؟
اومدیم دوستای قدیمیمونو ببینیم. چرا این چیزو آوردی این‌جا؟
‫چون ته جونگ جواب تلفنشو نمیده.
‫این چیز هی به من زنگ می‌زنه.
‫فکر نمی‌کنید دارید زیاده‌روی می‌کنید؟ من یه موجود زنده‌ام.
چطوره بهم بگید "این بچه"؟
‫یا «موجود زنده»؟ این بچه ی زنده.
‫اگه باید معرفی‌ش کنم،
‫اون دوست خواهر ته جونگه.
‫اوک شیم اومده!
‫اوک شیم.
‫بیا اتاقم.
‫این برادرمه.
‫خیلی زشته، نه؟
‫همیشه میگوزه.
‫دوست ته سوکی؟
‫- آره. - با بچه ای مثل اون بازی نکن، روی درس تمرکز کن.
‫اگه سوالی داشتی، می‌تونی از من بپرسی.
مزاحم نشو
‫رتبه برادرت تو کلاس چنده؟
‫احتمالاً اول کل مدرسه‌ست.
‫از اون روز به بعد، اوک شیم برای اولین بار از یه مرد اهل علم خوشش اومد.
‫چرا همیشه وقتی می‌گم سلام کن، بالا رو نگاه می‌کنی و زل می‌زنی؟
‫خیلی مغروری. فکر کردم از من بزرگ‌تری.
‫واقعاً شبیه یکی که پنج سال بزرگ‌تره به نظر میای.
‫بچه‌ها، دارین چی کار می‌کنین؟
‫اون پسره داره چی میگه؟
‫هی، می‌خوای تو هم کتک بخوری؟
‫آروم باش، آروم باش. تو مدرسه‌ایم...
‫- نمرات... - چیه؟ از تو بهتر دعوا میکنه؟
‫تو چه احمقی هستی...
‫- به چی نگاه می‌کنی؟ برو گمشو... - تو گمشو، احمق!
‫ببخشید، اونا واقعاً شرایط رو درک نمی‌کنن.
لیو
برید
‫- برید؟ - مرخصید.
‫آره، مرخص. همه مرخص.
‫- زود باش، برو. - «لیو» یعنی چی؟
فست. سریع.
‫- یعنی چی؟ بگو، یعنی چی لعنتی؟ - سریع.
وارن
‫پَسیو پا...
‫تو دوست ته سوکی، نه؟
‫اسمت اوک شیمه، درسته؟
‫اگه دوباره اذیتت کردن، بگو من دوست‌پسرتم.
‫اگه سوالی داشتی، می‌تونی از من بپرسی.
اکستریملی. شدیدا.
آسِم. عالی.
‫در اون لحظه، اوک شیم تصمیم گرفت: «من می‌خوام بهش برسم.»
اومدم خونه.
‫ا ببخشید
‫- اوک شیم اومده! - هوم.
‫مامان! چرا اون تو اتاقمه...
‫چرا چیزای عجیب تو اتاقمه؟
‫چون مهمونته تو اتاقته. میگفتم بره تو اتاق بابات بشینه؟
‫خاله، گرسنمه.
‫باشه، جونگ ته جونگ.
‫برای همسرت غذا آماده کن.
‫خیلی گرسنمه.
فست. زود.
هانگری. گرسنه.
فست. فست.
‫- اوپا! باشه، باشه، فهمیدم. - بیا بیرون.
‫فهمیدم، خدای من!
‫تو... برو.
‫برو، زود باش، الان برو.
باشه. باشه.
‫خیلی خجالتی هستی، آقای جونگ ته جونگ؟
‫- دانش‌آموز جین اوک شیم. - بله؟
‫تو بهترین دوست خواهرم هستی، پس تو رو مثل خواهر کوچیکم می‌دونم.
‫چون تو رو مثل خواهر کوچیکم می‌دونم، چطور می‌تونم... این... چطور ممکنه؟
‫نظرت درباره برادرت چیه؟
‫می‌خوام بزنمش.
‫- درسته؟ - آره.
‫نه، نه، اون‌قدرا هم نه.
‫فقط تو رو مثل یه خواهر کوچیک می‌بینم.
‫اوه، پس فکر می‌کنی من نازم.
‫خیلی خلاقی.
‫الان سال آخر دبیرستانی، درسته؟ اگه سال آخر باشی...
‫باید درس بخونی. وقت درس خوندنته.
‫چرا اومدی لباسای منو تا میکنی؟
‫فهمیدم. می‌رم خونه درس می‌خونم.
‫- بیا دانشگاه سئول همدیگه رو ببینیم! - می‌خوای تو سلف دانشگاه کار کنی؟
‫فکر می‌کنی خنده‌ داره؟
‫من همیشه به چیزی که میخوام میرسم
‫حتماً بهت می‌رسم.
‫از الان مثل دیوونه‌ها درس می‌خونم، انگار فردایی نیست.
نیاز باشه یه بار، دو بار، سه بار یا پنج بار، سال رو تکرار کنم.
‫حتماً وارد دانشگاه سئول می‌شم.
‫و باهات تو دانشگاه قرار میذارم.
اوک شیم فقط دیپلم گرفت
‫شما دوتا مخفیانه با همین؟
‫مردم ممکنه فکر کنن تو دوست‌پسرش هستی.
‫اون میز رو کثیف می‌کنه.
‫رفیق، تو هیچ کاری نیست که دلت بخواد انجام بدی؟
تو بیمارستان دراز کشیدن حوصله‌سربره، نه؟
‫الان ازت نوشیدنی می‌خوام، نه؟
‫نه، منظورم اون نیست.
‫- من یه پولی درآوردم. - رشوه می‌گیری؟
‫دیوونه! از الان حق حرف زدن نداری.
‫جدی می‌گم،واقعا کاری نیست که بخوای انجام بدی؟
‫باید این فرصت رو بگیری و ولش نکنی.
‫منشی جونگ خیلی آدم پرمشغله ایه.
‫من واقعاً آدم پرمشغله‌ایم
‫می‌خوام با شماها سفر کنم.
‫منم.
‫آه، خدای من، بذار ببینم.
‫سفر عالیه! کجا؟ کجا می‌خواید برید؟
معبد بولگاکسا ‫چطوره؟
‫گفتم ساکت شو.
‫بریم تایلند.
‫فستیوال موسیقی سونگکران.
‫آه، خارج رفتن یه کم...
‫نه، وضعیت فعلیت...
من چمه؟ الان بهترم
‫نه، نیستی.
‫ضمن اینکه من وقت زیادی ندارم. نه، نه.
‫- بذار اینو کنار بذاریم... - مگه اون موقع واقعاً نمی‌خواستیم بریم؟
‫وقتی تو کنکور نمره کامل گرفتی و قلابی گریه کردی.
‫خدای من، باید اون موقع می‌رفتیم.
‫یادتونه اون موقع؟
‫گِه گوم بوک به خاطر دستشویی از اتوبوس جا موند.
‫- ای کثیف! - می‌دونم، بس کن .
‫- بس نمیکنم. - بس کن، پسر!
‫کافیه.
‫تو هنوز مریضی.
‫چرا یهو انقدر جدی شدی؟ لعنتی.
‫چی گفتی؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫آه، لعنتی.
‫- اه! - خیلی کثیفه، این بو وحشتناکه!
‫من اول می‌رم.
‫- وای، این بو کشنده‌ست! - کجا میری؟
‫مراقب اوک شیم باشین.
‫هی، ته جونگ.
‫تو... پول صورتحسابو بده!
‫چرا نمی‌تونیم بریم؟
‫آن یون‌مین، هرچقدر هم سرت شلوغ باشه...
‫باشه، کار واقعاً مهمه.
‫هی، آن یون‌مین.
‫لعنتی، چرا همه این‌طورین؟
‫نمی‌خوای بری خونه؟
‫کی می‌خوای برگردی؟
‫تا وقتی اجازه والدینمو بگیرم.
‫رفقا، منم از خونه فرار کردم.
‫مامانم داره کار داوطلبانه می‌کنه.
‫این سه روز و دو شب، آزادی مذهبی منه.
‫آمین.
‫پس چرا مستقیم نمی‌ری کلیسا؟
‫می‌ترسیدم دو جین تنها بمونه.
‫فقط... خیلی نگرانش بودم.
‫تو هم از خونه فرار کردی؟
‫اینجا پشت بوممونه.
‫یه مشت احمق.
‫می‌خوای این‌جا درس بخونی؟
فقط به خاطر شماها نیست.
‫خوبه. باد سرد باعث می‌شه خوابم نبره.
‫اوه، جونگ ته جونگ.
‫باشه.
‫بیاید بازی کنیم.
بله؟
‫دیشب سالم رسیدی خونه؟
اگه دارم جوابتو می‌دم لابد زندم.
چرا وقتی دو جین از بیمارستان ترخیص شده این کارو کردی؟
‫ببخشید
‫واقعا پشیمونی؟
‫- پسره کجاست؟ - دیشب حتی پول رستورانو ندادی.
به سلامت رفتید؟
‫به هر حال قرار بود با دو جین یه نوشیدنی بخوریم. بعد از کارت بیا.
‫هی، دروغ نمی‌گم.
‫امروز واقعاً خسته‌ام.
‫امروز بدون من خوش بگذرونین.
‫امروز زودتر کارت تموم شد.
‫ولی چطور فهمیدی من این‌جا هستم؟
‫این خونه منه.
‫درسته.
‫توالت گرفته.
‫ببخشید بابت دیروز.
‫بابت چی ببخشم؟
‫فقط گفتم ببخشید.
‫خب بابت چی معذرت می‌خوای؟
‫چیزی نیست. منم معذرت میخوام.
‫چرا این روزا این‌قدر حساس شدم؟
‫ببخشید.
‫پس می‌ریم؟
‫ساعت چنده؟ خودت نگاه کن. کجا بریم؟
‫- فستیوال موسیقی سونگکران. - ای خدا.
‫هی، دو جین.
‫- تو مریضی. یه مریض چطور... - می‌دونم.
‫من واقعاً مریضم.
‫از زمان فارغ‌التحصیلی دوازده بار بستری شدم.
‫ده سال به عنوان یه بیمار روانی زندگی کردم.
‫تو بیمارستان مثل یه بمب ساعتی باهام رفتار می‌شه.
‫تو خونه،
یه بچه ی رها شده م.
سال های بیست سالگیم...
‫لعنتی، چه خبره؟
‫حداقل قبل از اینکه یون‌مین مهاجرت کنه،
‫هر روز خوشحال بودم.
‫لطفاً، فقط این یه بار کمکم کنین.
‫الان دارم دارومو به موقع و به اندازه می‌خورم.
‫واقعا این‌بار تصمیم می‌گیرم شاد بشم، باشه؟
‫مگه قرار نذاشتیم؟ چند روزم که شده بریم سفر
‫نه...
‫حتی یه روز هم خوبه.
‫مثل قدیما.
‫بریم.
‫واقعاً؟
‫جدی می‌گی؟
‫خب، تا وقتی داروتو درست بخوری، باشه؟
‫باید داروتو به موقع و به اندازه بخوری.
‫ولی یه شرط دارم.
‫چه شرطی؟
‫از اونجایی که دو جین گفت می‌خواد برگرده به گذشته،
‫باید به نیت اولیه‌مون برگردیم.
‫بیاید احمق‌هایی باشیم که نماینده کره‌جنوبی هستن.
‫نه، نه، نه.
‫من قبول ندارم.
‫تایلند؟
‫-=استعفا بده=-
‫مرخصی؟ دیوونه شدی؟ آه...
‫اوه، سرم گیج می‌ره.
‫کمکم کنین بلند شم.
‫ببخشید، من چیزی نخوردم.
خیلی حساس شدم.
‫نه، مجمع حزب نزدیکه. چرا یهو مرخصی میخوای؟
‫با بهانه مشغول بودن،
‫فقط به فکر نجات خودت باشی،
‫ترک کردن دوستی که باهاش بزرگ شدی وقتی مریضه،
‫چشم‌پوشی کردن و این‌جوری زندگی کردن
‫اگه تظاهر کنم قول‌هایی که به نزدیک‌ترین دوستام دادم رو فراموش کردم،
‫چطور می‌تونم قول‌هایی که در آینده به مردم می‌دم رو حفظ کنم؟
‫لطفاً، نماینده.
‫از حالا به بعد، باید سخنرانی‌هامو هم تو بنویسی.
‫باشه، برو.
‫ولی باید قبل از شروع برگردی.
‫باید به من قول بدی.
‫ممنونم.
‫پول زیادی نیست،
‫ولی بگیرش برای پوشش...
‫- انرژی... بار. - خب، برو.
ای عوضی، تو داری از دنیای فانی جدا می‌شی.
‫مامان، این دفعه باید برم.
‫اگه این دفعه بذاری برم،
‫بعداً با تمام وجود به بودا خدمت می‌کنم.
‫قطعا نه.
‫اگه نذاری برم،
‫- من مسیحی می‌شم. - تو... می‌خوای به چی ایمان بیاری؟
‫بودا، لطفاً ببخشش.
‫ننگ خانواده! داری منو دیوونه می‌کنی.
‫بهشت برای عیسی، جهنم برای بی‌ایمان‌ها.
‫- آخه واقعاً. گوم... گوم‌بوک! - هللویا.
‫آتوس.
‫آرامیس.
‫پورتوس.
‫دارتانیان.
‫-=ایجاد نام کاربری: First_ride=-
‫-=اولین سفر: پست ۱، دنبال‌کننده ۱، دنبال‌شونده ۰=-
‫- منشی جونگ. - هوم؟
‫می‌خوای این‌طوری بیای؟
‫می‌تونم بپرسم راهب بزرگ کجا می‌ره؟ معبد شائولین؟
‫من از خونه فرار کردم.
‫چون مامانم نمیذاشت بیام.
هر چی هم باشه اینطوری نمیشه که
‫اشکالی نداره.
من جرئت کردم راهب بشم.
‫یه فرار ساده که چیزی نیست.
‫این سفر از همون اول با دردسر شروع شد.
‫ته جونگ، گوم بوک.
‫زود بیاین کمکم.
‫اوه، موهات رو کوتاه کردی.
‫با این مدل مو شبیه یه احمق شدی.
‫هی، هی، هی، هی، هی.
‫چرا دوباره این‌قدر بار آوردی؟
‫یه سری لباس برای یون مین آوردم.
‫لباس‌ برای یون مین؟
‫باید بگیم بیاد.
‫یون-یون-یون-یون-یون-مین!
‫ما با هم می‌ریم.
‫بیاید توی سفر، وانمود کنیم اون یون مینِ خودمونه.
‫دیوانه، جدی می‌گی؟
‫چطور می‌تونی یه دیوونه واقعی رو دیوونه صدا بزنی؟
‫ببخشید.
‫ولی این دیگه زیادیه. فکر می‌کنی منطقیه؟
‫خیلی بی‌رحمی.
‫هی، تو.
‫داروت رو خوردی؟
‫یون مین حالش خوبه؟
‫خوب می‌شه.
‫خدمات اینجا افتضاحه.
‫چرا نمی‌ذارن کنار هم بشینیم؟
‫می‌خوام پیاده شم.
‫فکر کنم الان شانسشو داشته باشم.
‫ته جونگ از همون اول برای زنده موندن می‌جنگه.
میشه چراغو روشن کنید؟
‫دو جین برای فستیوالی که همیشه آرزوشو داشته اومده.
‫مرسی.
‫گوم بوک هم برای
‫یه لذت آخر از دنیای فانی اومده.
‫و این‌طوری، هر کدوم با آرزوشون اومدن،
‫بالاخره.
‫وای، بازم اینجوری خوابیده.
‫ته جونگ!
‫چی؟ چی؟ چی؟
‫چته؟ چی شده؟ چی شده؟
‫من چمه؟ منم!
‫چطور از دستشویی هواپیما اومدی بیرون؟
تو داره می‌ری خارج. چطور می‌تونستم بمونم؟
‫نگران نباش.
‫با جونم ازت محافظت می‌کنم.
‫من محافظتم.
‫نه، نه، منظورم اون نیست.
‫نه، نه، نگران نباش.
‫-=مجوز ورود=-
‫-=بار تحویل داده شده=-
‫عجله کنین!
‫باشه!
‫وای، ترسوندم.
‫چقدر می‌خوای اینو حمل کنی؟
‫گفتم جایگزین یون مینه.
‫آه، باشه، باشه.
‫ته جونگ.
‫بذار قبولش کنیم.
‫باشه، قبولش کردیم. منو هم قبول کنین.
‫فهمیدم.
‫صبر کنید بچه‌ها. می‌رم چمدونم رو بذارم.
‫خدای من.
‫می‌خوام عکس بگیرم.
‫اوه، اون...
‫- ته جونگ! - هی، هی.
‫هی.
‫اوه، کیف پوله.
‫- مال توئه، درسته؟ - آره.
‫روزمو نجات دادی.
‫مرسی، مرسی.
‫پس اینجا برای چی اومدی؟
‫فقط برای تعطیلات اومدم.
‫ما داریم می‌ریم پاتایا.
‫- اوه، منم اونجا می‌رم. - واقعاً؟
‫- همدیگه رو اونجا می‌بینیم. - آره
‫خیلی ممنون.
‫مرسی. خدا نگهدارتون.
‫- مرسی. - برو، برو، برو.
‫- تو هم دختر، ممنونم. -زود برو
برو
‫خداحافظ!
‫چه خبره؟
‫هیچی.
‫اون از اینکه کیفشو برداشتم تشکر کرد.
‫گفت اگه چیزی لازم داشتم تماس بگیرم و شماره‌شو داد.
‫هی، هی، هی، هی خوردی؟
خوردش.
‫فستیوال امروز شروع می‌شه.
‫نمایش تو روز آخر اجرا می‌شه.
‫پس اول بریم تو فستیوال بگردیم،
‫حس و حالو بگیریم.
‫فهمیدین؟
‫هی، صبر کنین. وایسا، وایسا.
‫هتل گفته ماشین می‌فرسته دنبالمون.
‫کجاست؟
‫وای، اون آدم خیلی ضایعست.
‫هی، آقای جونگ!
‫آره، آره، آره!
‫- اینجا! - حالت خوبه! سلام!
‫خوش اومدین به فستیوال سونگکران.
‫سلام.
من پارک ته‌ هستم.
شما رو می‌برم هتل.
‫- پس کره‌ای هستین؟ - آره، آره.
‫سلام.
‫من جونگ ته‌جونگم.
‫این گو دو جینه، و این گِه گوم بوکه.
‫من آن یون مینم.
‫اوه، آقای آن.
‫خوش اومدین به فستیوال سونگکران.
‫آره آره آره.
‫بزن بریم.
‫- اوه، بزن بریم. - بزن بریم،
‫بزن بریم.
‫باشه، آقای جونگ.
‫ صدا رو بلند کنید!
‫بزن بریم!
‫کجا رفت؟
‫ته جونگ!
‫وای، اصلا اونو یادم نبود.
‫ته جونگ.
منم ببرید
خیلی ترسناکه، آقا! زود برو. بزن بریم.
‫یک، دو، سه.
‫باشه!
‫خوش اومدین.
‫ایست، ایست!
‫یون مین!
یالا دنیا!
‫نگاه کن!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫گمشو!
‫چه ماشین آشغالی داری! واقعاً بلدی دردسر درست کنی.
‫تا کی می‌خوان سروصدا کنن؟
‫زود برمی‌گردم.
‫هی، هی، هی!
‫اینجا بمون. من می‌رم.
‫ته جونگ، مواظب باش.
‫درسته، اوپا باید بره.
‫آقا.
‫چی کار می‌کنی؟
‫آقا.
‫چطور می‌تونی با یه پیرمرد این‌طوری رفتار کنی؟
‫چطور جرئت می‌کنی این‌طوری باهاش رفتار کنی؟
‫اون آقا رو ببین.
‫دیگه ترسیده، نه؟
آبروی کشور رو نبرید
‫بدون ته جونگ چه کار می‌کردیم؟
اون آدم حسابی ماست
‫- ببخشید، آقای جونگ. - ته جونگ!
‫خدای من!
‫ته جونگ!
‫چیکار کنیم، چیکار کنیم؟
‫ته جونگ، چی شدی؟
در رفت.
چه سریعه.
باریکلا
‫ما برای سفر اومدیم، می‌فهمی؟
‫فهمیدم.
‫ما قربانی‌ایم. فقط ازش بپرس.
‫انتظار نداشتم که
‫اوک شیم
تیپ بزنه
‫هی هی.
‫این چیه؟
‫اون بهترین رفیق منه.
‫نگران نباش، نگران نباش.
‫فقط یه روانیه، یه روانی.
‫داروتو خوردی؟
‫داروتو نخوردی؟
‫- چه دردسری، نه؟ - آره.
‫ما میبریمتون هتل.
‫مرسی. خیلی ممنون.
‫- خیلی ممنون از مهربونیتون. - هی.
‫این ماشین دزدیه.
‫یون مین حالش خوبه؟
‫خوبه.
تو انبار اموال توقیف‌شده‌ست.
‫وقتی دزد ماشینو بگیرن حل می‌شه.
‫خیلی گرمم بود و زور زیادی نداشتم.
‫به همین خاطر نتونستم با یه مشت تمومش کنم.
اشکالی نداره.
‫هیچ‌کس نمی‌تونست از اون مشت جاخالی بده.
‫اوه.
‫گرفتنش.
‫ نه، من چیزی نمی‌دونم.
‫اوه رئیسم.
‫- ساکت باش. - لطفاً کمکم کنین.
‫اون آقا داره چی کار می‌کنه؟
‫گفت بهش گفتن ماشینو بدزده.
‫وگرنه خانوادش کشته می‌شن.
‫- وحشتناکه. ببخشید. - برو تو.
‫خانواده‌م در خطرن!
‫کمک، کمک!
‫ببخشید.
‫حتی خانوادش رو هم درگیر کردن.
‫شما شیطانین؟
‫- آره. - آره.
‫آره، آره.
‫- آره. - آره.
‫آره، آره.
‫- ببخشید. - آره.
‫خوش اومدین به سونگکران.
‫آقای جونگ، حالت خوبه؟
‫من باهاشون صحبت کردم.
‫نگران نباشید، نگران نباشید.
‫به خاطر شما
‫اولین باره تو زندگیم می‌رم تو یه کلانتری تایلندی
‫آها، درسته.
‫هنوز خودمو معرفی نکردم.
‫من کارمند سفارت جمهوری کره هستم که مخصوصاً برای شما فرستاده شده.
‫خوشحال شدین منو دیدین؟
لطف دارید
‫حتما سرتون شلوغه، وقت زیادی ندارید.
‫خیلی ممنونم.
‫اوه، خیلی مهربونین.
‫خدمت به شما
‫وظیفه سفارت جمهوری کره‌ست.
‫لطفاً بایستین، استاد.
‫آرزو می‌کنم به بودا برسین.
‫این بالش چیه...؟
‫آن یون مین.
‫- مهم نیست، فقط یه بالشه. - به هر حال،
‫بذارین برسونمتون.
‫کجا می‌مونید؟
‫چقدر خوابیدن تو همچین جایی سخته
‫میشه ما رو برگردونین اقامتگاهمون؟
‫سلام.
‫ته جونگ، چه خوشگله!
‫خیلی خوشگله!
‫منشی جونگ این دفعه خیلی خرج کرده؟
‫نه، ارزون‌ترین اتاقه.
‫اگه این ارزون‌ترینه،
‫بقیه اتاقا پس چین؟
‫وای، گل خوش‌آمدگویی!
‫ته جونگ، مرسی.
‫چیز خاصی نیست.
‫مال من، مال من! این مال منه
مال من شد!
‫اول منظره دریا رو چک کنیم.
‫که به‌طرز درخشانی منهتی شده به
‫یه دیوار.
دیواره.
دیواره! یه دیوار!
این چه کوفتیه
‫اتاق با منظره دریا اون طرفه.
‫گفتم که این ارزون‌ترین اتاقه.
‫ولی خیلی بهتر از دیوار بازداشتگاهه.
‫نور آفتاب هم نیست، حتماً خوب می‌خوابیم.
بریم بیرون.
‫وای.
‫چی کار می‌کنی؟
‫اینجا میخوای دعا می‌کنی؟
‫من از خونه فرار کردم.
‫آره.
‫نگاهش کن
‫هی، هی، هی! عالیه.
‫واقعاً یه کشور بوداییه.
‫انگار اینجا خیلی محبوبم
‫ولی جدی، این یه کم زیادیه.
‫زود درش بیار. دیدنشم عرقمو در میاره.
‫آره، دربیار.
‫مرسی.
‫راستش دارم از گرما می‌میرم.
به خاطر وجدان بوداییم.
‫منتظر موندم تا تو بگی.
‫مگه اومدی اینجا برای کلاس تابستونی انجیل
‫یا کلاس متون بودایی؟
‫ته جونگ، این‌طرف.
‫- ته جونگ، این‌طرف! - اون‌طرف
‫ته‌جونگ!
‫اینجا، اینجا!
‫بیا اینجا.
بیاید.
‫یون‌مین.
‫- حدس بزن چی گرفتم؟ - چی؟
‫ته‌جونگ.
‫چی می‌خوای بخوری؟ من آبجو می‌خوام.
‫- من هم آبجو می‌خوام. - من کولا می‌خوام.
‫ببخشید، شما اهل کره جنوبی هستید؟
‫کره‌ای هستید؟
‫بله.
‫کارم رو ترک کردم تا سفر کنم.
‫و حالا اینطوری شده.
‫چون اینجا رو خیلی دوست دارم.
‫خیلی حسادت‌برانگیزه.
‫من گِه گوم‌بک هستم، مدیر یک معبد بزرگ در گانگنام.
‫این دوستم هست و اینم نوکرم.
‫نه، نه!
‫اینجا همه منو سیلویا صدا می‌کنن.
‫سفارش‌مون رو نمی‌گیرید؟ دو تا آبجو و یک کولا لطفاً.
‫- باشه، لطفاً یک لحظه صبر کنید. - ممنون.
‫وای، خیلی پرحرفه.
‫- چی؟ - خیلی خجالت‌آوره.
‫- کولا برای کیه؟ - برای من.
‫بفرمایید.
‫شما سه نفر با هم سفر می‌کنید؟
‫شما دوتا با هم زوجید؟
‫ماه عسلمونه. چطور؟
‫نه، دیوونه‌ای؟
‫من تنها هستم. ببخشید، چه ساعتی از کار مرخص می‌شید؟
‫سیلویا!
‫یه وودکا لطفاً.
‫بله.
‫لطفاً یک لحظه صبر کنید.
‫خدای من، شما ها هیچی از زن‌ها نمی‌فهمید. هیچی!
‫اون زن قطعاً دروغ‌گوئه، صد در صد.
‫نگاه کن، به اون مگس‌کش نگاه کن.
‫اون عمو که شبیه قاتلاست هم حتماً همدستشونه
‫قاتل نیست.
‫فقط داره مگس می‌زنه.
‫این رو تو فیلم‌ها ندیدی؟
‫تو نوشیدنیت دارو می‌ریزن، میدزدنت و اعضات رو می‌فروشن.
‫دوباره داری فیلمنامه می‌نویسی.
بچه ها
‫هیچ‌وقت کوکتل یا از این چیزا نخورید.
‫فهمیدی؟
‫فهمیدی اوپا؟
‫فهمیدی؟
چرا از اون موقع تا حالا حتی یه کلمه هم نگفتی؟
‫دارم خودمو کنترل می‌کنم می‌ترسم بگم دوستت دارم.
‫ته‌جونگ.
‫اگه بعداً وقت داشتید بیاید بگردیم.
‫من هم تو یک کلاب شبانه کار می‌کنم.
‫دارید بهمون آدرس میدید؟
‫ممنون.
‫خیلی خوشحالم کره‌ای‌ها رو دیدم.
‫شما هم بیا.
‫بوی طبیعی بدن.
‫چیه؟
‫چه خبره؟ آماده نمی‌شی؟
‫چه خبره؟ انقدر زود می‌خوای بخوابی؟
‫ته‌جونگ، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام بخوابم.
‫شب بخیر، خوب بخواب.
‫واقعاً خوابیده.
‫هنوز ساعت نه هم نشده.
‫به خاطر همین تا صبح بیدار موند که بتونه زود بخوابه.
‫درسته.
‫شب بخیر.
‫مأموریت انجام شد.
‫هی، یه شلوار بده، هر شلواری.
‫هی، کرم موبر آوردی؟
‫یون‌مین همون‌جا مونده، درسته؟
‫قبل از اومدن، آخرین بار چک کردم که خوابیده.
‫خواب عمیق.
‫این شلوارا چرا اینطورین؟
‫اصلاً اندازه نیست.
‫اینجا بهشته.
عکس بگیریم.
‫بیاید.
‫لطفاً یه چیز سرد.
اومدید
‫سلام.
‫چی میل دارید؟
‫فقط یه چیز سرد؟
‫آره، آره.
‫یه لحظه لطفاً.
‫خیلی با پشتکار زندگی می‌کنی.
‫خیلی خوشتیپی.
‫این یکی مهمون من.
‫نه، نه، لازم نیست.
‫ممنون.
‫هی، هی، هی، هی!
‫زود بیا پایین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫هی! یه مریض داریم!
‫یه لحظه صبر کن، دارم از حال می‌رم.
‫باشه، باشه، باشه.
‫هی، اینجا بمون. من برمی‌گردم اتاق دارو بیارم.
‫دارو، فهمیدم.
‫لعنت!
‫چیکار کنیم؟
‫هی، تو عوضی شیطون!
‫از ترس جونم به لب رسید، عوضی!
‫لعنتی!
‫عکس نگیرین!
‫باشه، پیداش کردم.
‫خدای من!
‫هی، پیدات شد! اینجایی!
‫چرا اینجایی؟
‫از کارکنان خواستم در رو برام باز کنن.
‫حس کردم یه چیزی درست نیست برای همین برگشتم.
‫هرچقدر زنگ زدم کسی جواب نداد.
‫خوشحالم که سالم برگشتی.
‫درباره چی حرف می‌زنی؟
‫بازی؟ ما که نرفتیم بازی.
‫نه.
‫من خواب بودم، اما اونا...
‫فقط خوشحالم که سالم برگشتی.
‫عرق کردی؟
‫حالت خوبه؟
‫دو جین.
‫دو جین؟
‫دو جین!
‫عکس نگیرید!
‫نه! لعنت!
‫چه خبره؟
‫چی شده؟
‫عکس نگیرید!
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه! عکس نگیرید!
‫برو گمشو!
‫عکس نگیرید!
‫گمشو!
‫از دوستام دور شو!
‫برو گمشو! برو گمشو!
‫نه، نه، نه.
‫- هی، پلیس اومده. - اینجا. اینجا.
‫بذارش پایین!
‫بله، بله.
‫من باهاشونم. دوستم.
‫منو می‌شناسی! دیروز، دیروز!
‫ته‌جونگ، دارو رو نشونشون بده.
‫- آره، دارو. - ما دارو داریم.
‫وایستا!
‫دستت رو نشون بده!
‫اسلحه نداریم!
‫اسلحه نداریم! اوف!
‫آروم. آروم.
‫هی، آروم.
‫بشینیم. بشین.
‫چی شد؟
‫برگشتید.
‫شما احمقید؟
‫خوش اومدید به سونگکران!
‫مدام همدیگه رو می‌بینیم، نه؟
‫تو این شونزده ساعت دوباره همو دیدیم؟
‫افتخارمه که دوبار توسط شما نجات پیدا کردم.
خب، برنامه دارید چقدر اینجا بمونید؟
‫حدود دو روز میمونیم.
‫یکم طولانی نیست؟
‫مامان‌هاتون ممکنه خونه منتظر باشن .
‫یا ممکنه کسی وسایلتونو بدزده.
‫ما از تحویل امن استفاده می‌کنیم.
‫بریم جایی که اقامت دارید.
‫ولی حالا که هر روز تو بازداشتگاه می‌خوابید
‫چرا هتل گرفتید ؟
‫شوخی کردم.
‫بریم.
‫لعنتی!
‫می‌تونم الان پروازتون رو رزرو کنم.
دوباره بابت کاری که برای شهروندان کره جنوبی کردید ممنونم
‫- ممنون. - ممنون.
‫چطور یه کاری برای کره جنوبی انجام بدید؟
‫وقتی اینجا هستید،
‫وانمود کنید کره‌ای نیستید.
‫چی؟
‫فقط شوخی کردم!
‫لطفاً پیاده شید.
‫از سفرتون لذت ببرید.
‫- ممنون. - ممنون.
‫هی.
هی.‫
‫برو. برو
‫گمشو!
‫روانی‌ها!
‫روانی. روانی
‫ ‫باز هم بابت کاری که کردید ممنون...
‫ لطفاً! به خونه برگردید!
ما تو تایلندیم! این دیگه چیه؟
‫ ‫روزهای زیادی نمونده.
‫ این چیزی نیست که تو بگی.
ته‌جونگ! ته‌جونگ!
‫هی!
‫- لعنتی! - با هم بریم!
‫هی!
حالا که اومدیم بیرون عالیه، نه؟
‫جو هم خوبه.
‫دیروز زخمی شدی؟
‫چی؟
‫این؟
‫نمی‌دونم کی شده.
‫وقتی خوردی شوکر و افتادی.
‫کی؟ کی؟ کی؟
‫کی شوکر خورده؟
‫من نه.
‫برای منه؟
‫ممنونم، ته‌جونگ!
‫این رو تا مرگم نگه می‌دارم.
‫هر روز زخمی می‌شم.
‫ ‫روی زخم‌ها می‌زنم.
‫ - عالیه! - هی! ساکت!
سلام آقای نام. - هی، عوضی!
بله عوضی هستم
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
بله؟
منظورتون چیه؟
‫این‌ها جوانان کره‌ای هستن که اخیراً در شبکه‌های اجتماعی ترند شدن،
‫که به نظر به دنبال جلب توجه هستن.
‫بعضی‌ها می‌گن شباهت به سفر به غرب دارن.
‫بعضی‌ها فکر می‌کنن اونا ویروسی هستن که عروسک رو تبلیغ می‌کنن.
‫سفرشون حتی توطئه‌های سیاسی و صحنه‌سازی رو به همراه داشته
‫کاربران اینترنت نظرات مختلفی دارن.
‫-= بعضی‌ها می‌گن منشی نماینده‌ای از حزب دموکراته =-
‫این ممکنه شکلی از اعتراض به حادثه اوایل سال باشه
‫که در آن نماینده نام جونگ ده پس از اختلاف
‫با سفیر تایلند، از ورود منع شد.
اینطوری به توافق ده ‌روزه پایبند می‌مونی؟
‫فکر می‌کنی سیاست یه جور بازیه؟
عوضی! اخراجی!
‫این همه فریاد چیه؟ آروم باش!
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫- نگاه کن. - همه چیز درست می‌شه.
‫- اشکالی نداره. - طرفدارا فوق‌العادن.
‫یه عکس دیگه بگیریم.
‫هی، کافیه! کافیه!
بعداً.
‫هی، عجله کن! ژست بگیر.
‫- هی، نکن. - آماده!
‫عجله کن!
بیا جلوی دوربین
‫- هی! - ته‌جونگ!
‫لعنتی!
‫چرا این کارو با یون‌مین می‌کنی؟
‫- نه! - لطفاً!
‫نه!
‫هی! گو دو جین!
‫بهتره همین الان قبل از اینکه،
این عروسک رو پاره کنم
‫و بندازم دور بس کنی.
‫گفتم این جایگزین یون‌مینه!
‫اون تویی.
‫لعنتی!
‫چی؟
‫- هی، بیاید غذامونو بخوریم. - بس کن.
‫از این عروسک خجالت می‌کشی؟
‫از من هم خجالت می‌کشی؟
‫- بس کن. - راستش تو بیشتر منو خجالت‌زده می‌کنی.
‫تو هم فرقی نداری، عوضی.
‫چرا با یون‌مین تماس نگرفتید؟
‫فقط وقتی آسونه دوستید؟
‫وقتی جدا می‌شید، غریبه‌اید؟
‫یون‌مین هر روز زنگ می‌زنه.
‫بس کن.
‫آره، دو جین. کافیه!
‫- بس کن. - فقط بس کن!
‫آره، واقعاً یه چیزیت شده.
‫مگه تو دبیرستان
‫همش با اون نبودی؟
‫حالا می‌خوای قطع رابطه کنی؟
‫می‌خوای گذشته رو عوض کنی؟
‫- پست‌فطرت! - کافیه. باشه، بس کن.
‫لعنتی!
‫- هی! - ته‌جونگ!
‫اینجا بمون.
‫ته‌جونگ!
‫نمی‌تونی این‌طوری بری.
‫ته‌جونگ!
‫برگرد!
‫ته‌جونگ!
‫برگرد!
‫چقدر این‌طوری بوده؟
‫برگرد!
‫حدود سه ساعت.
آخه چرا به تلفنت جواب ندادی؟
‫دارو؟
‫گفت خیلی تلخه.
‫برگرد!
‫ته‌جونگ!
دید
دیدت
‫ته‌جونگ!
اومد
‫- هی! هی! - ببخشید.
‫خیلی ببخشید.
‫هی، هی، اشکالی نداره.
‫ببخشید.
‫فقط به خودم فکر می‌کردم.
دیوونه شدم.
‫اشکالی نداره، باشه؟
‫و تو دیوونه نیستی.
‫اون‌جا چی کار می‌کردی!
‫نگران بودم بپری تو دریا.
‫روانی.
‫یون‌مین!
‫هی! یون‌مین! انداختیش!
‫صبر کن!
‫بریم.
وایسید بیام!
‫هی! هی!
‫ما هنوز باید کنار هم بمونیم.
این اولین سفرمون با همه.
‫ولی هنوز کاری نکردیم.
‫به‌هرحال برای جشنواره موسیقی اومدیم.
‫بقیه چیزا مهم نیست.
‫فقط اجرای فردا مهمه.
‫پس چرا فردا نیومدی؟
‫اگه تنها می‌اومدم، فردا می‌اومدم.
‫ولی می‌خواستم با شما وقت بگذرونم.
‫دو جین.
‫آره؟
‫خوابت نمی‌بره؟
‫خوبه که اومدیم سفر.
‫خوبه چون با همیم.
‫منظورم اینه خوبه که فردا نباید برم سر کار.
‫عجیب نباش.
‫بخواب.
‫خوش اومدید به سونگکران
‫بلیط. کسی بلیط می‌خواد
هنوز نیومده. چرا الان صف کشیدید؟
‫وقتی شلوغ بشه گرفتن امضا سخت‌تر می‌شه.
‫هی! پسر!
‫ای وای خدا!
‫چه خبر؟ بالاخره!
‫حالت چطوره؟
‫چرا زنگ نزدی؟ می‌خواستم ازت تشکر کنم!
‫ببخشید، چون...
‫اون خوردش.
‫چی؟
‫مالی!
‫صبر کن!
‫خودش اومده! خودشه!
‫عزیزم، اینا کین؟
‫عزیزم، یادت میاد قضیه‌ی کیف رو؟ اینا همونن که نجاتم دادن!
واقعاً؟
‫مرسی رفیق!
‫دی‌جی ساوث!
‫دوست من هم تو کره دی‌جیه!
‫دقیقاً مثل تو!
‫یون‌مین، دیدی؟
‫دی‌جی ساوث.
‫خیلی، خیلی، خیلی طرفدارتیم.
‫بذار ببینم چه کاری می‌تونم براتون بکنم.
‫بعد از این مراسم دنبالم بیاین.
‫مطمئن می‌کنم شما رو ردیف اول جا بدم.
‫هی، آنلاین دیدمتون!
‫گفت دیدتمون!
‫دی‌جی ساوث!
‫هی، بیا بالا مرد! دی‌جی!
‫بزن بریم!
‫آره! تو!
‫تو دی‌جی‌ای، درسته؟
‫آره!
‫همتون دی‌جی‌این!
یالا!
‫کاش زمان همین‌جا متوقف می‌شد.
‫دو‌جین! گوم‌بک!
‫خفه شو!
‫دو‌جین! گوم‌بک!
گو دو‌جین!
‫عجله کن!
‫آقای یونگ، چرا اونو آوردی؟
‫وقتی جنازه‌ها رو دفن کنیم، اونم دفن می‌کنیم.
‫بعد از عمل فقط پوست می‌مونه.
‫بیچاره.
‫این جا کجاست؟
‫چرا این‌جاییم؟
‫سرم خیلی درد می‌کنه!
‫دیروز چی کار کردیم؟
‫ما که تو فستیوال بودیم
‫پس چی؟
‫نمی‌دونم. یادم نمیاد.
‫هی! نوشیدنی! نوشیدنی!
‫به سلامتی!
‫چرا نمی‌نوشی؟
‫بخور یه کمی.
‫- به سلامتی! - به سلامتی!
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫موهات به هم ریخته‌ست.
‫اشکال نداره.
‫خوشگلم، نه؟
‫آره، خیلی خوشگلی.
‫لعنتی‌ها.
‫ببینیم بدون من چطور از پسش برمیاین.
‫اوک‌شیم همه‌چیزو درست می‌گفت.
‫اون احمق نیست، ما احمقیم!
‫دو‌جین! دو‌جین!
‫باید به مامانم، به زن‌ها، گوش می‌دادم!
‫گریه نکن!
‫اوک‌شیم، ببخشید.
‫دو‌جین!
‫اوک‌شیم، اوک‌شیم، اوک‌شیم!
‫ته‌جونگ! اوک‌شیم نیست.
‫وقتی نتونه ما رو پیدا کنه، پلیس رو خبر می‌کنه؟
‫احتمالاً می‌کنه.
‫اوک‌شیم، لطفاً.
‫جواب نمیدن؟ هیچ‌کس؟
‫آره.
‫این زن دوباره چرا این‌جاست؟
‫از مینی‌بار هتل قاپ زده.
‫تو ترمینال اتوبوس گیر افتاد.
‫بطری‌های خالی الکل رو با آب پر کرده.
‫و اینو زیر تخت پیدا کردیم.
‫این مال من نیست!
‫گفتم مال من نیست، گفتم نیست!
‫ننگ بر کره‌ای‌ها.
‫گفتم بهتون!
‫گفتم دوستام پول دارن، باشه؟
اونا که نیستن.
‫کجان؟
دیوونه‌کننده‌ست.
‫همیشه خوشحالم کره‌ای‌ها رو می‌بینم.
شما هم بیا
‫می‌دونم کجان.
‫یکی کمکم کنه!
‫- کمک! - کمک!
‫من اینجام! من اینجام!
‫یکی کمک کنه! یکی کمک کنه!
‫بالاخره ساکت شد.
‫همه‌شون مال شما آقای یونگ!
‫هی، یون‌مین کجاست؟
‫یون‌مین!
‫کجایی؟
‫نگرانتم.
‫بی‌هوشی تموم شده.
‫باشه، ولش کن.
‫نه! نه!
ولش کنین! دو‌جین!
‫نه! نه!
‫آقا! آقا! اون روانیه!
‫نه!
‫اینجا! کمک! کمک!
‫یکی کمک کنه!
افرادتون همه دستگیر شدن
‫تسلیم شین و زنده می‌مونین!
‫لعنتی‌ها!
‫آتش! آتش! آتش!
‫یون‌مین هنوز داخله!
‫برو کنار!
‫دو‌جین! دو‌جین! دو‌جین!
‫کسی داخل هست؟
‫نه! هیچ‌کس! هیچ‌کس!
‫یون‌مین هنوز اونجاست!
‫لطفاً به دوستم یون‌مین کمک کنین. التماس می‌کنم!
‫دو‌جین! خودتو جمع و جور کن!
‫یون‌مین اونجا نیست. اینجا نیست!
‫اون فقط عروسک یون‌مین بود.
‫ته‌جونگ!
‫آره، من اینجام.
‫ته‌جونگ! یون‌مین بیرون نیومده!
‫باید برگردیم داخل و نجاتش بدیم!
‫عجله کن!
گو دو‌جین!
‫ما باید
‫بذاریم یون‌مین بره.
‫شماره‌ای که گرفتید در دسترس نیست.
‫چرا نمی‌تونی بیای؟
‫آن یون‌مین، هرچقدر هم سرت شلوغ باشه...
‫وقتی کسی ضربه‌ی روانی شدیدی می‌بینه،
هنوز بعضی وقتا باهام تماس می‌گیره.
‫ممکنه صدا بشنوه، توهم بزنه و تحریف حافظه رو تجربه کنه.
‫تو که تو دبیرستان همش باهاش بودی
‫به عبارت دیگه، مغزش واقعیت رو قبول نمی‌کنه.
‫نگران نباش. من کنارت می‌مونم.
‫تا وقتی ذهنش آروم بشه،
‫از مطرح کردن موضوعاتی که ممکنه دردش رو تحریک کنه خودداری کنین.
‫دفعه‌ی بعد حتماً با هم می‌ریم.
پسرا!
‫راننده!
‫هی! هی!
‫یکی دیگه!
‫دو‌جین!
‫یون‌مین!
‫گوم‌بک! گِه گوم‌بک!
‫دو‌جین، یون‌مین رو بیار بیرون.
‫یون‌مین، باید بریم.
‫بیا پاشو، باید بریم.
‫من...
‫پاهام تکون نمی‌خورن.
‫یون‌مین!
‫یون‌مین، من میرم کمک بیارم.
‫منتظرم بمون.
‫خیلی درد داره.
‫زود برمی‌گردم.
‫- عجله کن! - بیرون بیا، حالا!
‫خطرناکه!
‫لطفاً کمک کنین! دوستم هنوز داخله!
‫ما با هم سفر می‌کنیم.
‫ته‌جونگ! گوم‌بک!
‫- یون‌مین! - یون‌مین!
‫یون‌مین!
‫کاش اون روز اتوبوس رو از دست داده بودیم.
‫یون‌مین!
‫اگه اون روز اون حرف رو نزده بودم...
‫ولی چرا باید تایلند باشه؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه تا بعد امتحانا صبر کنیم.
‫فقط تو تایلند می‌تونیم اجرا رو ببینیم.
‫نه.
‫بیا با هم بگردیم، احمق.
‫اگه از اول دستش رو نگرفته بودم،
‫دوستام به خاطر من این‌طور رنج نمی‌کشیدن.
‫ببخشید.
‫تو هیچ کار اشتباهی نکردی.
‫ما فقط باید بذاریم یون‌مین بره.
‫نه، در واقع من...
‫می‌خواستم فرار کنم!
‫وقتی یون‌مین دستم رو گرفت،
‫ترسیده بودم.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫فقط می‌خواستم بیرون برم، پس دستش رو جدا کردم.
‫دیگه نمی‌خوام تنها فرار کنم.
‫- دو‌جین! - هی! دو‌جین!
‫ببخشید.
‫هی.
‫من دو تا رو تموم کردم.
‫ به خودت نگاه کن .
=کارنامه=
‫هی، ما بیست‌وهشتم و بیست‌ونهمیم. اون سی‌امه.
‫تو واقعاً احمقی، دو‌جین.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫دیگه بیشتر از سه متر شده.
‫ببخشید.
‫هاها! ببخشید! ببخشید!
‫خوبه.
‫آماده! شیرجه!
‫باید کمدین بشی. خیلی با استعدادی.
‫- بده اینا رو. - نه. نه.
‫دارم می‌رم خارج.
‫عالیه!
هرچند این دفعه فقط توریستم،
تا ده سال دیگه من یه دی‌جی معروف جهانی می‌شم.
‫و همه‌تون رو دعوت می‌کنم.
‫دی‌جی دو نفره، نظرت چیه؟
‫بیا پشت‌بوم همدیگه رو ببینیم.
‫فکر می‌کردم تنها احمق این دنیا منم.
‫ممنون که شما هم احمقین.
‫شما احمقا.
‫نه!
‫بیا بریم، دو‌جین.
‫دو! سه!
‫باشه!
‫- صبر کن! صبر کن! - باشه.
‫چیه؟
‫زود برو!
‫یون‌مین!
‫چی؟
‫اگه این بار نتونیم نجاتش بدیم، پس دو‌جین چی می‌شه؟
‫دیوانه شدی؟ نرو! لعنتی!
‫هی، تو دیوونه!
‫ته‌جونگ!
تو بیست سال خدمتم به عنوان پلیس، اولین باره یه عروسک نجات دادم.
‫چی گفت؟
‫نخندید دیوونه‌ها!
‫چی خنده‌داره؟
‫بس کنین!
‫دست از خندیدن بردارین!
‫لعنتی!
مهمونی مجمع!
‫بدو، بدو، بدو!
رسیدیم!
‫اگه پرواز رو از دست بدیم، تمومه!
‫صبر کن! صبر کن!
‫ما که اومدیم!
‫چیکار کنیم؟!
‫ما رسیدیم.
‫اخراجم می‌کنن.
نمیکنن.
میکنن
‫آقای نام مخصوصاً سر وقت خیلی سخت‌گیره.
‫ته‌جونگ.
‫بریم غذا بخوریم. گرسنمه.
‫ساندویچ.
‫دارین به چی نگاه می‌کنین؟
‫گریه نکن، ته‌جونگ!
‫مطمئن می‌شم امشب میری!
‫اخبارو دیدی؟
‫یک باند قاچاق اعضای بدن که توسط کره‌ای‌ها در تایلند فعالیت می‌کرده .
منهدم شده
‫ایست!
نباید برید
‫ایست!
‫شنیدم کره‌ای‌ها پلیس رو خبر کردن.
‫یه زن.
‫خیلی شجاع بود.
‫کنجکاوم کی بوده.
‫ایست!
‫کاپیتان، وایسا!
‫لطفاً!
‫ایست! نرو! نرو!
‫شنیدم چیزی جلوی هواپیمائه.
‫می‌گن یه زنه.
‫واقعیه؟
‫چطور وارد شده؟
‫نمی‌دونم.
‫اولین بارمه همچین چیزی می‌بینم.
‫لعنتی!
‫اوک‌شیم!
‫نه!
‫چیکار کنیم؟
‫- فقط یه دقیقه. - نه!
‫- فقط یه دقیقه. - نه! نه!
‫فقط یه بار.
‫فقط یه دقیقه، باشه؟
‫آره، باشه! مرسی!
‫ته‌جونگ!
‫اوک‌شیم، می‌خوای چی کار کنی؟
‫من خوبم! حالم خوبه!
‫نگران من نباش. زود برگردین خونه، فهمیدی؟
‫یه چیزی می‌خوام بهت بگم.
‫وقت نداریم. سریع می‌گم.
‫من از اونایی نیستم که تو دوست داری.
‫منم تو مدرسه‌ی خوبی درس نخوندم.
‫می‌دونم من فقط خواهر احمقتم.
‫می‌دونم.
‫ولی کاری از دستم برنمیاد.
‫هر وقت جلوی تو می‌ایستم، احمق می‌شم.
‫از همون لحظه‌ای که دیدمت تا همین الان،
‫فقط تو رو خواستم.
‫ببین.
‫بیا با هم بندازیمشون.
‫هی.
‫جونگ ته‌جونگ.
‫دوست‌پسرم شو.
‫هی، وقت رفتنه.
‫خداحافظ.
‫زود برو.
بریم.
‫اوک‌شیم!
‫ته‌جونگ.
‫من...
‫نه. نیا اینجا! نیا!
‫نذار اونا عصبانی بشن.
‫ته‌جونگ!
‫دوستت دارم!
‫من اول برمی‌گردم کره جنوبی.
‫امروز اولین روزِ با هم بودنِ ماست.
‫روز یک!
‫روز صفر! روز صفر!
‫ته‌جونگ! دوستت دارم!
دوستت دارم!
‫من دوستت ندارم!
اگه وزارت خارجه و آژانس مسافرتی دست به دست هم بدن،
‫نباید اونقدر طول بکشه که بیارنت بیرون .
‫ته‌جونگ!
‫ته‌جونگ! امروز اولین روزِ با هم بودنِ ماست.
‫هر چی می‌گن انجام بدین؛ به نفعت تموم میشه.
‫روز یک!
‫منم دوستت دارم!
‫با نگاه به عقب،
‫این واقعاً چیز غم‌انگیزی نیست.
‫تبریک، تونستید.
خیلی تلاش کردید
‫این...
‫هیچی نیست.
‫همه‌ش به خاطر...
‫سخنرانی ایه
‫که منشی جونگ نوشت.
‫ممنونم.
‫چیکار کنیم؟ چیکار کنیم؟
‫چی شده؟ چی شده؟
‫دکتر، دکتر!
‫زود باش، زود!
‫کوه، همون کوهه.
‫آب، همون آبه.
‫چرا می‌خوای تو آژانس مسافرتی کار کنی؟
‫من واقعاً عاشق سفرم.
‫زیاد سفر می‌کنی؟
‫از حالا به بعد می‌کنم.
آن یون مین، بهترین زمان، بهترین جا، ما با همیم=-
‫یون‌مین!
‫نمی‌تونم گریه کنم.
‫خیلی وقته میگذره!
اون می‌خواست ما گریه کنیم،
‫یا لبخند بزنیم؟
‫اگه لبخند بزنیم، آزاردهنده نیست؟
‫نه.
‫شاید ناامید بشه.
‫نه، این‌طور نیست.
‫راستی،
‫چطور یون‌مین این‌قدر قد کشیده؟
‫حالا از دو‌جین هم قدبلنده.
‫آره، خیلی قدبلنده.
‫دنبال کار می‌گردی، درسته؟
‫آره.
‫مصاحبه چطور بود؟
‫پرسیدن قبلاً چی کار می‌کردی.
‫گفتم قبلاً مریض روانی بودم.
‫صادق بودی.
‫تو روانی‌ای!
‫نیستم!
‫می‌دونم. به‌خاطر همین می‌تونم بهت بگم روانی.
‫- تو روانی‌ای. - آره.
‫روانی!
‫باشه، نه-روانی!
‫- خب، خداحافظ. - تا دفعه‌ی بعد!
‫نمی‌تونین هر دوتاتون یه چیز رو بگین؟
‫تا دفعه‌ی بعد.
‫آره، دفعه‌ی بعد.
‫دفعه‌ی بعد هم همدیگه رو می‌بینیم.
‫آهسته.
‫سال ها بعد، می‌بینمتون.
‫نابغه بسکتبال ۸ ساله، گو دو‌جین از مدرسه ابتدایی اینسون ماهنامه ملی دبیرستان، دو‌جین از دبیرستان چونگ‌سونگ ۳۸ امتیاز کسب کرد
پنج‌شنبه، ۲۹ اکتبر ۲۰۲۹ امروز با ته‌جونگ درس خوندم اما هیچی نفهمیدم دفعه بعد می‌خوام باهاش برم پارک تفریحی
سفارت جمهوری کره در تایلند، یون کیونگ-هو کارکنان سفارت در تلاش برای شهروندان جمهوری کره
معبد اونجونگ،مدرسه تابستانی متون بودایی ثبت‌نام از ۲۹ اکتبر
-=چهارشنبه، ۲۹ اکتبر=-
هی، تو هم؟ من هم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
جونگ ته‌جونگ، اوک‌شیم، نو دو‌جین، گه گوم‌بک، آن یون‌مین اینجا بودن.
‫وزارت با آژانس همکاری کرد تا آزادی شما رو تضمین کنه.
‫جونگ ته‌جونگ هر روز درخواست و پیگیری کرد.
‫اون پسره واقعاً چیز عجیبیه.
‫اون پسر لعنتی.
‫لعنتی! هی! هی!
‫کی اینو آوردی اینجا؟ بده به من.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.