..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫کلاشینکف
‫در این فیلم، شخصیت نقش اول را ‫با اسامی مختلفی خطاب میکنند: ‫میشا، میخاییل، مایکل، ممیشا ، میشکا، میشانیا
‫میشا! میشا!
‫میشا! میشا! بیا بریم.
..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::.
‫بریم بریم.
‫یالا، بریم.
‫بریم بازی کنیم.
‫نزدیک تر.
‫سال 1941
‫نزدیک تر، کولیا!
‫بزنش!
‫چپ! به چپ بچرخ.
‫گلوله های انفجاری!
‫نشونشون بده، کولیا! نشونشون بده.
‫صبور باش، صبور باش، عزیزم.
‫- اون به هوش اومده. ‫- آره دارم میبینم.
‫آفرین، راننده تانک!
‫بخواب، بخواب، بخواب... ‫بخواب، بخواب، بخواب. بلند نشو.
‫- بخواب، بخواب. باید بگیری بخوابی. ‫- «گاپونین»
‫- همه چیز درست میشه. ‫- رفیقام اینجا هستن؟
‫- همه چیز درست میشه. ‫- ستوان ارشد، گاپونین.
‫وایسا.
‫سلام، ستوان. جوخه ی 12 کجاست؟
‫نصف روزه که دارم دنبالشون میگردم.
‫لعنت بهش، سروان.
‫- حمله دیگه شروع شده. ‫- بچه ها، ما دنبال جوخه ی دوازدهم هستیم.
‫- ما خبر نداریم. ‫- ستوان، مراقب باش.
‫هنوز یه سری آلمانی این اطراف هستن.
‫متوجه شدم، سروان.
‫یالا، یالا، یالا...
‫- دوباره! ‫- یالا! - یه ذره به خودتون فشار بیارید.
‫بریم. بریم.
‫برو!
‫نه، دیگه نمیشه.
‫گندش بزنن...
‫اونجا یه روستا هست. ‫شاید اسب داشته باشن.
‫باید بریم اونجا.
‫اسمت چیه؟
‫گروهبان یکم، «کلاشینکف».
‫- اسم کوچیکت چیه؟ ‫- «میخاییل».
‫همراه من بیا.
‫اون چیه؟ یه مسلسل جدیده؟
‫آره، دیگه خط تولیدش متوقف شده.
‫میگن دیگه تا چند وقت دیگه، بجای تفنگای معمولی، ‫همه از اینا میگیرن دستشون.
‫خوبه.
‫چقدر میلرزه؟
‫چی؟
‫چقدر میلرزه؟
‫فقط خدا میدونه.
‫بیا بریم حیاط جلویی. ‫از اونجا همه چیز رو بررسی می کنیم.
‫تو...راننده تانک...
‫با فاصله ی 50 متری از من بیا.
‫اگه اتفاقی افتاد...
‫- یوحان! یوحان! ‫- پشت سرت!
‫توی آلونک!
‫زنده ای؟
‫اسلحه اتوماتیک امتحانش رو خوب پس نداد.
‫- در جالب ترین لحظه، گیر کرد! ‫- آره، دیدم.
‫داخلش آب رفته.
‫گیر کرده اونجا و بخاطر همین گلوله ها یخ زدن.
‫فنرش هم خیلی ضعیفه.
‫سوزن گلگدن به گلوله ها نمیرسه. ‫بد درستش کردن.
‫عجب نوآورهایی داریم!
‫- از این چیزا سر در میاری؟ ‫- آره، در واقع من یه...
‫مخترع هستم.
‫اوه، جدی؟ ‫خب حالا چی اختراع کردی؟
‫همه چیز.
‫همشون رو که یادم نمیاد.
‫آخرین اختراعت چی بود؟
‫آخریش؟
‫رخت آویز!
‫رخت آویز! عجب آدمی هستی تو. ‫خیلی باحالی، "راننده تانک"!
‫سلام بر عزیزانم:
‫مامان، خواهرم، خواهرهای کوچیکم.
‫حتی مامان بزرگ «شورا»، خاله «تاتیانا» ‫و همه ی اقوامی که...
‫نسبت به سرنوشت گروهبان یکم، کلاشینکف، ‫بی تفاوت نیستن.
‫میخواستم به عرضتون برسونم که ‫تانک من توی نبرد مورد اصابت قرار گرفت.
‫چند نفر مثل قهرمان ها مُردند.
‫خوشبختانه من زنده موندم. ‫فقط یه مقدار شونه ام آسیب دید.
‫از اونموقع برای درمان، داخل بیمارستان بودم.
‫سال 1942
‫چون صدمه ای که من دیده بودم به نظر جدی میومد، ‫دکترم «پاول ایوانویچ»...
‫منو فرستاد خونه، تا حالم کاملاً خوب بشه.
‫پس من از منطقه خارج شدم. ‫از طرف «میخاییل».
‫کس دیگه ای هم هست که زخمی شده باشه؟
‫تویی که دستت زخمی ـه! بیا اینجا.
‫بیا داخل.
‫- جایی که زندگی میکنی خیلی دوره؟ گروهبان. ‫- «آلتای».
‫اونجا درس میخوندم. ‫من از قزاقستان اومدم.
‫من اونجا کار میکردم.
‫- میدونی ایستگاه «ماتای» کجاست؟ ‫- ماتای؟
‫واسه قبل از جنگ ـه.
‫ایستگاه راه آهن بود.
‫به هرحال از اونجا انداختنم بیرون.
‫برای چی؟
‫خب، یه مقدار شرایط رو تغییر دادم...
‫و در واقع، مسئولین اونجا خیلی ازم خوششون نمیومد.
‫چیکار کردی؟
‫از بچگیم به اسلحه ها و شاتگان ... ‫خیلی علاقه داشتم.
‫حالا دارم به یه جور اسلحه ی خودکار فکر میکنم.
‫- خودکار؟ ‫- یه جور مسلسل خودکار.
‫ایناهاش.
‫الان دیگه مطمئنم کسی اخراجت نمیکنه.
‫اتفاقاً گروهبان یکمِ عزیز، یه چیز باید ساخته میشد ‫تا ضامنِ سلامتی ما باشه.
‫سرزمین مادریمون همین الان به اختراع تو نیاز داره.
‫ایستگاه ماتای.
‫گروهبان! داره کجا میره؟
‫مامان، من رو بابت این موضوع ببخش. ‫ولی فعلاً نمیتونم ببینمت.
‫میخواستم بیام پیش تو ولی نیومدم.
‫دلم برات تنگ شده. ‫ولی باید رشد کنم!
‫میدونم وقتی توی خونه هیچ مردی نیست، ‫یه مقدار زندگی برات سخت تره...
‫ولی اگه به خواسته های خودم احترام نذارم، ‫اونموقع چطوری جلوت سرم رو بالا بگیرم؟
‫پات رو میبوسم. ‫دوست دارت، میخاییل.
‫«پاول آندرویچ» کجاست؟
‫- «پاول آندرویچ» ‫- کی؟ پاول آندرویچ؟
‫- پاول آندرویچ کجاست؟ ‫- پاول آندرویچ!
‫تو چی میخوای؟
‫گروهبان یکم، کلاشینکف. ‫به علت آسیبی که دیدم توی مرخصی هستم.
‫کلاشینکف، کلاشینکف... ‫اون فامیلی واسم آشناست.
‫من تو رو میشناسم؟
‫من واستون توی واحد 38 کار میکردم. ‫بخش دیگ های بخار.
‫- فهمیدم. میتونی چکش دستت بگیری؟ ‫- نه.
‫- استراحت کن، استراحت کن...وقت منو نگیر. ‫- یه لحظه صبر کن! - نه دیگه!
‫- پاول آندرویچ! ‫- بهت گفتم برو استراحت کن دیگه! کاری ندارم بهت بدم.
‫بله. چرا محموله ی من نرسید؟
‫کجا میتونم اون سوپاپ های لعنتی رو پیدا کنم؟
‫باید شکایت کنم ازتون؟ ‫باشه پس.
‫منتظرم. سریعتر بیاید.
‫پاول آندرویچ!
‫وقتی توی بیمارستان بودم، با خودم فکر کردم...
‫شرایط خط مقدم اصلاً خوب نیست.
‫آلمان ها خیلی مجهز هستن و اگه بخوام واضح تر بگم...
‫ما به شدت از اونا عقب تریم.
‫ارتش سرخ به یه مسلسل خوب نیاز داره تا بتونه ‫این جنگ رو پیروز بشه. منم یه ایده هایی دارم.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫حالا چرا این اسلحه ی خودکار رو توی این انبار نسازیم؟ ‫هان؟
‫گفتی خودکار؟ بسازیش؟ اینجا؟
‫الان تو رو یادم اومد، کلاشینکف.
‫- تو همونی هستی که توی محیط کار، یه سلاح ساخت؟ ‫- دقیقاً خودم هستم.
‫و میدونی دوست من...
‫وقتی اونا اون تفنگ دست ساز رو توی ‫آزمایشگاه لعنتیِ من پیدا کردن چی شد؟
‫دو روز تمام، بازرس ها نذاشتن ‫آب خوش از گلوم بره پایین.
‫«کِی ساختیش؟ کی اجازه ش رو داده؟ چرا؟ کجا؟»
‫بخاطر اون اعصاب خوردی ها، 5 کیلو وزنم کم شد!
‫تازه اون تفنگ اصلاً شلیک نمی کرد.
‫به همین سادگی!
‫چرا میتونی باهاش شلیک کنی. ‫من یه قطعه ش رو برداشته بودم.
‫میخواستم اسلحه بی نقص باشه. ‫اون قطعه رو برداشتم تا مجبور نباشم زودتر تحویلش بدم.
‫درباره ی بازرس ها هم باید بگم واقعاً متاسفم.
‫نظرت درباره ی مسلسل خودکار چیه؟
‫بیا امتحانش کنیم! ها؟
‫میدونی چیه، مخترع...
‫گمشو از اینجا برو بیرون.
‫ستوان، ماشین سرهنگ دوم، «بصار» آماده ست. ‫کجا باید بریم؟
‫- اونو بیار دم دفتر فرماندهی. خودش بهت میگه. ‫- متوجه شدم.
‫ببینم...یه مهره ی بزرگ داره میاد؟
‫خیلی خیلی بزرگ! گفتن که امروز صبح، ‫یه بازرس خیلی مهم داره میاد «آلما-آتا».
‫اسمش «خاسانوف» یا «بصاروف» بود.
‫از خط مقدم میای؟ اونجا اوضاع چطوره؟ هوا داغه؟
‫مثل کوره می مونه.
‫سرهنگ دوم، اجازه هست؟
‫سرهنگ دوم، من گروهبان یکم کلاشینکف هستم. ‫اجازه میدین یه صحبتی باهاتون بکنم؟
‫تو چرا اومدی اینجا، "رانند تانک"؟
‫مرخصی استعلاجی گرفتم. ‫میخواستم باهاتون صحبت کنم، سرهنگ.
‫حرفت رو بزن، گروهبان. من عجله دارم، سریع باش.
‫خب...
‫میدونی، من متقاعد شده بودم...
‫ولش کن. من از سال 1938 توی ارتش بودم.
‫از روزهای اول جنگ توی جنگ بودم. ‫4 تا تانک رو منهدم کردم.
‫7...نه 8تا ضدتانک رو منهدم کردم.
‫تازه بیشتر هم میتونستم بزنم ولی خب دستم اینجوری شد. ‫الانم که اینجا هستم.
‫بعضی وقتا مجبور بودیم با دستای خالی حمله کنیم ‫و با دشمن بجنگیم...
‫اونوقت اگه یه آلمان با یه مسلسل...
‫که 80تا گلوله داره بیاد طرف، ‫میتونه در عرض یک ثانیه بهت شلیک کنه.
‫اونوقت ما تفنگی داریم که باید مدام خشابش رو پر کنیم...
‫- اصل حرفت رو بزن، گروهبان. ‫- باشه.
‫از طرف بصاروف... ‫تو خیلی کله شقی! مگه نه؟
‫خیلی خب.
‫منو به «ژیگالوا» وصل کن.
‫«سانیچ»، الان یه نفر به اسم کلاشینکف میاد پیشت...
‫یه گوشه بهش جا بده.
‫آره، میزکار و ابزار و همه چیز.
‫آره، باشه.
‫نیروی انسانی ندارم بهت بدم. همشون همینا هستن. ‫همه ی متخصص هامون دارن کار میکنن.
‫پاول آندرویچ، این موضوع خیلی مهمه!
‫مهمه؟ فکر میکنی ما داریم اینجا چیکار میکنیم؟
‫مهمه! چی میخوای از جون ما؟ ‫میخوای مادرت بره روی اون لوکوموتیوها کار کنه؟
‫یه نفرم نمیدم بهت. دیگه هم در موردش حرف نزن. ‫تموم شد رفت!
‫گوش کن...میخوای راستش رو بهت بگم؟
‫تو چه جور مخترعی هستی، کلاشینکف. هان؟
‫قشنگ معلومه که بصاروف دلش واست سوخته.
‫یه پسره ی مجروح رو جلوی خودش دیده...
‫اونوقت برگه ای که جلوش آوردی رو سریع امضا کرده ‫تا از شرت خلاص بشه.
‫نمیخواد کار کنی. خواهش میکنم از اینجا برو.
‫کلاشینکف.
‫ما اومدیم کمکت. شنیدیم میخوای تفنگ درست کنی. ‫درسته؟
‫- اونوقت به متخصص نیاز داری. درسته؟ ‫- بله.
‫ولی پاول آندرویچ گفت... ‫- پاول آندرویچ گفت در زمان ساعت کاری!
‫بعد از ساعت کاری که میتونیم.
‫ژنیا کراوچنکو.
‫مسئول ماشین آسیاب.
‫دیمیتری کوزمیچ، تراشکار درجه یک.
‫ماتویچ، ولودکا، سانیا، عمو میشا...
‫خیلی بزرگ شدی.
‫- اجازه هست؟ ‫- بله.
‫در مجموع، داداش کلاشینکف...
‫هممون خیلی دوست داریم توی این کار سخت ‫بهت کمک کنیم.
‫- پس... ‫- طرح هایی داری که جزئیاتش بیشتر باشه؟
‫آره میدونم طراحیم بدرد نخوره.
‫پس باید چشمی درستش کنیم و خودمون تنظیمش کنیم.
‫مامان، باورت نمیشه که...
‫توی این ایستگاه کوچیک چه آدمای بزرگی زندگی میکنن.
‫اصلاً نمیتونم فکرش رو بکنم که ‫بدون اونها چیکار باید میکردم.
‫اگه ایده ی به این ذهن خلاق من برسه...
‫سریع میرم سراغ بچه های آلما-آتا و ازشون کمک میگیرم. ‫اونا بهم قول دادن کمکم کنن.
‫متاسفم که بهت جزییات کارم رو نگفتم. ‫این یه راز ـه. ولی کارم خیلی مهمه.
‫اول برای خودم و بعد برای کشورمون.
‫پاهات رو میبوسم. زنده و سرحال باشی. ‫دوست دارت، میخاییل.
‫- یوجین، یالا. ‫- یالا!
‫قزاقستان. آلما-آتا.
‫همینجاست؟
‫ممنونم.
‫ببخشید...
‫ببخشید، سرهنگ دوم، بصاروف کجاست؟
‫- نمیشناسمش. ‫- معاون کمیسر ارشد ارتش جمهوری رو نمیشناسی؟
‫اینجا چه خبره؟
‫- سلام. من باید با سرهنگ دوم بصاروف صحبت کنم. ‫- سرهنگ بصاروف خط مقدم هستن.
‫- خط مقدم؟ ‫- درسته.
‫صبر کن...حالا جایگزینش کیه؟
‫چرا دنبالش میگردی؟
‫موضوع در سطح ملی ـه.
‫این.
‫با رفیق هامون انجامش دادیم. ‫توی یه کارگاه توی وقت آزادمون!
‫- آه، دستم! زنگ بزن ماتای! ‫- همینجا بتمرگ.
‫زنگ بزن ایستگاه ماتای، رییس اونجا «کروتور» ـه.
‫زنگ بزن، اون همه چیز رو توضیح میده.
‫هی!
‫مورد اضطراری چیه؟
‫یه راننده تانک، یه اسلحه خودکار آورده.
‫سعی کرد به زور بره پیش فرمانده. ‫تهدیدمون کرد و ما جلوش رو گرفتیم.
‫- ازش بازجویی کردین؟ ‫- منتظر شما بودیم.
‫جالبه.
‫کار کارخونه نیست.
‫دست سازه!
‫میخوام برم مرکز فرماندهی. ‫امروز دیگه برنمیگردم.
‫فردا همه چیز رو بررسی میکنیم.
‫برو به کارگاه «گروخوایا».
‫اونجا فردی به اسم «آندری ایوانویچ قزاقوف» ‫رو پیدا میکنی.
‫- اینو بهش بده و بگو «لبدف» گفت آزمایشش کن. ‫- چشم.
‫آتش!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برو نگاه کن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوبی؟
‫زدم توی 2. بدک نبود، «آندری ایوانویچ».
‫- گرچه میشه بهتر از اینم بشه. ‫- بیا.
‫- این معجزه از کجا اومده؟ ‫- فقط خدا میدونه!
‫دست ساز ـه.
‫سرگرد آوردش.
‫یه مکانیزم بازگشت جالب داخلش تعبیه کرده. ‫اینطور فکر نمیکنی؟
‫میبینی؟ ‫روشش کاملاً فرق میکنه.
‫میخوای امتحانش کنی؟
‫چرا که نه؟
‫کی ساختتش؟
‫خودمم برام سواله.
‫دارید به چی میخندید؟
‫از دستمون عصبانی نشو، گروهبان. ‫ولی اصلاً بهت نمیاد یه مخترع باشی.
‫عین این بچه دهاتی های پنج ساله می مونی.
‫اهل روستایی؟
‫توی حومه ی شهر میشینم.
‫- مخترع... ‫- خبردار!
‫سرگرد، در زمان انجام وظایف من ‫هیچ اتفاقی رُخ نداد.
‫- راحت باش. ‫- چشم!
‫خب، مخترعتون در امن و امان ـه.
‫آزادش کنید.
‫- فامیلی؟ ‫- کلاشینکف.
‫تو آزادی، "مخترع کلاشینکف"
‫- ببریدش. ‫- بیا بریم.
‫ایده ت جالبه ولی باید یادت باشه:
‫نشونه گیریش رو تقویت کن، ‫ساختنش رو راحت تر کن...
‫خبری از مسابقات دولت شوروی برای ‫طراحان اسلحه داری؟
‫اگه میخوای تفنگت تولید باشه ‫باید توی اون مسابقه برنده بشی.
‫ما نمونه ت رو تکمیل میکنیم و ‫به ژنرال «کورباتکین» نشونش میدیم،
‫ایشون فرمانده بخش مرکزی آسیا هستند ‫و فرد باهوشی اند.
‫اگه اون از اسلحه ت خوشش بیاد، بهت زنگ میزنه.
‫خب، چی میگی؟
‫چی میتونم بگم؟
‫داشتم به این فکر میکردم که یه موقع زندان نیوفتم،
‫حالا یهویی دارید بهم پیشنهاد میدید که نشونه گیریش رو ‫تقویت و ساخت و سازش رو راحت تر کنم؟
‫آره؟
‫معلومه که آره!
‫نگرانی؟
‫اینم از ژنرال.
‫خبردار!
‫فرمانده ارشد...
‫- کلاشینکف کدوم یکی از شماست؟ ‫- منم.
‫اختراعت رو نشون بده.
‫گلگدن اینجوری باز میشه. ‫گلوله ها داخلش میرن و جداگونه شلیک میشن.
‫- پس نوبتی میرن اینجا. ‫- توی هر خشاب چندتا گلوله جا میگیره؟
‫این چهارده تا جا میگیره. اینجوری میره جا... ‫و اینجوری هم میاد بیرون.
‫میخوایم 70 تا گلوله توی هر خشاب داشته باشیم ‫ولی فعلاً هنوز آماده نیستیم.
‫بیا بریم.
‫خشاب.
‫دوربین.
‫ژنرال، میخواین چایی بخورین؟
‫کلاشینکف!
‫چرا اینطوری هستی؟ ‫چرا این یونیفرم قدیمی رو پوشیدی؟
‫من یونیفرم دیگه ای ندارم، ژنرال.
‫بهشون بگو ژنرال دستور داده ‫تا بهت یه یونیفرم جدید بدن.
‫تو یه مخترع هستی ولی قیافه ت...
‫- خدا میدونه! ‫- متوجهم.
‫یادت باشه، کلاشینکف. تو یه مخترع تُرک هستی.
‫ما تو رو به عنوان نماینده ی بخش خودمون ‫به مسابقه ی ملی میفرستیم.
‫خودم توصیه نامه ای برات میفرستم.
‫ببین، کلاشینکف. منو ناامید نکنیا! ‫من بهت ایمان دارم.
‫ممنونم، کلاشینکف! من بهت ایمان دارم.
‫اون گفت...
‫اگه خدا بخواد به عنوان یه تُرک میری مسابقات.
‫نمیتونم بگم قبلاً بهش فکر نکرده بودم.
‫از طبیعت خواستم...
‫تا یه موهبت الهی بهمون بده.
‫نمیدونم از کجا اومد ولی مطمئنم ‫که این موهبت وجود داره.
‫واقعاً هست.
‫الان روبروی من مردی نشسته که...
‫خدای مهربان، پیشونیِ اون رو بوسیده.
‫«میخاییل تیموفیچ»، تو سکه ی طلای ما هستی.
‫متاسفم که خیلی وقته براتون نامه ننوشتم.
‫مثل یه دانه ی برف دارم واسه خودم میچرخم.
‫همش توی آسمون غلت میزنم و غلت میزنم ‫ولی هیچوقت زمین نمیام.
‫خانواده ی عزیزم، واقعاً میخواستم بیام به دیدنتون...
‫ولی دیگه اختیارم دست خودم نیست.
‫البته میتونم بیام و بغلتون کنم،
‫ولی میترسم که عواقب بدی برام داشته باشه.
‫ولی میترسم که عواقب بدی برام داشته باشه. ‫مسکو سال 1943
‫مسکو سال 1943
‫و واقعاً الان نیاز به دردسر ندارم.
‫زنده و سالم باشید. ‫دوست دارتون میخاییل.
‫- میری «شوکروف پالیگون»؟ - آره. ‫- گروهبان رو اونجا پیاده کن. - باشه.
‫یه ذره نون میخوای؟
‫خب...چی داری؟
‫نشونم بده.
‫- واسه خودته؟ ‫- واسه خودمه. - چقدر سنگین ـه.
‫120 گرم از یه اسلحه ی په په شه، سبک تره.
‫120 گرم...چقدر چشمگیر!
‫په په شه هم خیلی سنگین ـه.
‫میشه حداقل بکنیش یک کیلو؟
‫بدون فشنگ؟
‫بدون فشنگ.
‫اگه اونا قبول کردن و خواستن بسازنش، ‫باید یه نوشیدنی منو مهمون کنی.
‫و اگه واسه منو خواستن تولید کنن، ‫میری بالا میز و آواز میخونی.
‫قبول؟
‫- تو هم مخترعی؟ -آره.
‫- «الکسی سوداف». ‫- «میخاییل کلاشینکف».
‫- قشنگ آواز میخونی؟ ‫- خیلی خیلی قشنگ...
‫- بازم نون داری؟ ‫- بله.
‫شوکروف پالیگون، کارگاه «گلوتوین»
‫ممنون.
‫سلام.
‫لطفاً به گروهبان یکم کلاشینکف در همه ی موارد لازم،
‫برای ساخت طرح خود، کمک های لازم را برسانید.
‫- بدون آموزش؟ ‫- دقیقاً. بدون آموزش.
‫- پس نمیخوای آموزش ببینی؟ ‫- چرا نخوام؟ میخوام.
‫منظورم اینه که من حاضرم. ‫اگه آموزش لازمه، من حاضرم.
‫بیا بریم.
‫توی میدون مطالعه میکنی.
‫اختراعت رو توی مسابقه ی اصلی قرار میدیم.
‫توصیه نامه ت خیلی کمکت میکنه. بیا داخل.
‫اینجا جاییه که توش کار میکنی. ‫سروان.
‫- سرهنگ... ‫- همدیگه رو بشناسید.
‫مهندس ارشد، «وسیلی فدروویچ».
‫ایشون هم گروهبان کلاشینکف هستند. ‫مخترع با استعدادی از قزاقستان.
‫شرکت کننده ی جدیده. ‫بهش یه فضای مجزا بده...
‫و حمایتش کن.
‫- چشم قربان. ‫- گروهبان، برو.
‫- اینجا ما کارگاه ساخت سلاح «اشپاگینا» داریم. ‫- اشپاگینا؟
‫تو چرا تعجب کردی؟ ‫خط مقدم به یه مسلسل جدید نیاز داره دیگه.
‫بخاطر همین الان همه ی اسلحه سازها اینجا جمع شدن.
‫اون کورووین ـه، اون روکاویشنیکوف ـه.
‫اونجا هم کارگاه ساخت سلاح دگتیاروف ـه ‫که واسه «وسیلی الکسیویچ» ـه.
‫دگ...دگتیاریوف؟
‫آره.
‫ببینم...الان منظورت اینه که مسلسل من ‫در برابر اون تفنگ ها باید رقابت کنه؟
‫چیزی نیست گروهبان. ‫همه حق دارن برا خودشون افتخارآفرینی کنن.
‫مثل بقیه، یه سری امکانات بهت داده میشه.
‫دستگاه تراش خیلی شلوغه پس باید وایسی تا نوبتت بشه.
‫خب، مسئولیت همه ی اینا به من محول شده...
‫پس لطفاً همه ی طرح های پروژه ت رو واسم بفرست.
‫- طرح ها؟ ‫- آره.
‫- خب من هیچ طرحی نکشیدم. ‫- پس شروع کن به کشیدن. نقاشی بلدی؟
‫خب دیگه.
‫برو مستقر شو. من دوباره بعداً میام.
‫از غذات لذت ببر.
‫تو کلاشینکف هستی؟
‫اوهوم.
‫«یوکاترینا موسیوا»
‫لنیا ازم خواست تا توی کشیدن طرح بهت کمک کنم.
‫این اضافه کاری رو قبول کردم...
‫- ولی یه شرط داره. برای من مزاحمت ایجاد نکن. ‫- ببخشید؟
‫فردا ساعت هشت کارم تموم میشه. ‫با ساعت هشت و نیم که مشکلی نداری؟
‫- باشه. ‫- امیدوارم که بتونیم همدیگه رو درک کنیم.
‫منطقه ی «پولیگونو سوروفسکی»
‫هی، گروهبان.
‫سلام، سرگرد.
‫- اسلحه ت اونجاست؟ ‫- بله.
‫ما خوب ازت حمایت میکنیم؟
‫اونا دیگه کی هستن؟
‫اونا گروه اسلحه ی دگتیاریوف هستن.
‫کدوم یکیشون دگتیاریوف ـه؟
‫داداش، خود طرف که نمیاد برا تیراندازی.
‫ببین، به نظر میاد اسباب بازیت گیر کرده.
‫بله بله.
‫سلام.
‫- طبق قرار اومدم. ‫- سلام.
‫اسلحه ها رو بررسی کنید.
‫هدف هاتون رو بررسی کنید.
‫نمیدونم چطور ازت تشکر کنم.
‫نگران نباش اونا بخاطر این کارها بهم پول میدن.
‫صبر کن! جایی نرو. ‫الان برمیگردم.
‫بفرما. بگیرش.
‫شیرینی ـه. بگیرش. بگیرش.
‫در ضمن، میشه امروز دوباره ببینمت؟
‫فردا نتایج رو اعلام میکنن. ‫پس شاید دیگه هیچوقت نبینمت.
‫همراهم بیا.
‫خب فردا نتایج رو اعلام میکنن؟
‫اگه برنده نشی میخوای چیکار کنی؟
‫برمیگردم خط مقدم.
‫برات آرزوی موفقیت میکنم.
‫بابت شیرینی هم ممنون. ‫دخترم عاشق شیرینی جات ـه.
‫آره، من یه دختر دارم.
‫شوهرم داری؟
‫اون توی جبهه ست؟
‫من شوهر ندارم.
‫گروهبان کلاشینکف! بذار بهت تبریک بگم.
‫صبح بخیر سرگرد. ‫میخوای شروع کنم واست آواز بخونم؟
‫چی شده رفیق؟ داشتم شوخی میکردم.
‫الان یه مقدار حالم خوش نیست.
‫باید برم «تولا» تا اونجا اسلحه م رو آزمایش کنن.
‫تبریک میگم.
‫ببین...به همین راحتی ناامید نشو.
‫تو باختی. کسی هست که نبازه؟
‫نمیدونم چرا ولی بهت ایمان دارم.
‫یه چیزی توی وجود تو هست...
‫بیا.
‫کلاشینکف، من میدونم که بهمون نشون میدی ‫که واقعاً کی هستی. مراقب خودت باش!
‫- برای کی... ‫- این بدرد من نمیخوره سرهنگ.
‫ساکت باش!
‫میدونی، کلاشینکف. ‫اینجا کسی به طور اتفاقی نیومده.
‫سروان.
‫به گروهبان یکم توضیح بده که ماموریت جدیدش چیه.
‫سه روز توی پاسدارخانه وقت داره.
‫مسابقه ای برای یه مسلسل سبک اعلام شده.
‫میخوایم توی قزاقستان شروع به کار کردن بکنی.
‫اونجا اونا قدر تو رو میدونن،
‫و میتونی به آزمایش هات ادامه بدی...
‫و تغییراتی توی طرحت ایجاد کنی.
‫خب، موافقی؟
‫میشا!
‫بله، موافقم.
‫قزاقستان، آلما-آتا. سال 1944
‫سلام.
‫بله؟
‫کلاشینکف...
‫- ژنرال... ‫- میدونم.
‫بهم تلگراف شد. مشکل چی بود؟
‫- موفق نشدم. ‫- به اندازه ی کافی خوب نبودی؟
‫نه به اندازه ی کافی.
‫حالا برای مسلسل سبک خوب میشی؟
‫اعتماد به نفست رو از دست دادی؟
‫خب پس کلاشینکف. اینجوری به هیچ جایی نمیرسی.
‫این کار به منابع زیادی نیاز داره. ‫منابع انسانی، مالی...
‫اونوقت تو شونه هات رو واسه من میندازی بالا. ‫(علامت عدم اطمینان در زبان بدن)
‫سلام. به ساشا بگو «یولیا آناتولیونا» منتظرشه.
‫نامه ت رو احتمالاً نزدیک به ده باری بشه که خوندم.
‫معلوم شد نه تنها بلد نیستی طراحی کنی...
‫بلکه توی نوشتنت هم ایراداتی داری.
‫ظاهراً وقتی بچه بودی، اختراع کردن رو ‫به مدرسه رفتن ترجیح میدادی.
‫نوشته بودی که منتظر این هستی تا منو ببینی.
‫نمیدونم چی جواب بدم، "گروهبان یکم"!
‫شاید بنویسم...
‫در اسرع وقت مسلسلت رو بساز و بعدش بیا.
‫سروان «لابوف» از امنیت ملی هستم. ‫دنبال «کالاشکین» میگردم.
‫خودم هستم. ‫کالاشکین نیستم، من کلاشینکف هستم.
‫گروهبان یکم... ‫فکر میکردم سنِّ تو بیشتر از این حرفا باشه.
‫این همون چیزیه که میخوای باهاش مسابقه بدی؟
‫به قول خودت، "این چیز" ‫توی جبهه خیلی منتظرش هستن.
‫فکرش رو میکردم.
‫نگران نباش، گروهبان. این اسباب بازیت رو ‫در امان تحویل میدیم.
‫همینجا صبر کن.
‫کلاشینکف.
‫کلاشینکف؟
‫میشان؟
‫میشانیا؟ آره؟
‫ساکت شو کوچولو، این برادرمه.
‫- ویتکا؟ ‫- سلام برادر.
‫تو...تو اینجا چه غلطی میکنی؟
‫میشانیا، مامان و آبجی چطورن؟
‫میشانیا! میشانیا!
‫میشانیا، چرا ساکتی؟
‫میبینم که مردم بهت احترام میذارن. ‫ولی خب من بدشانس بودم.
‫- از طرف من به مامان سلام برسون. ‫- مدارک شناسایی.
‫مدارک شناسایی.
‫چی شده، گروهبان؟
‫اون کی بود؟
‫هیچکس.
‫یه زن توی قطار اینو همراهش داشت.
‫میدونی چقدر واسش پول دادم؟ ‫اینقدر!
‫وقتی فهمید اوضاع ناجوره فرار کرد.
‫بیا یه حالی به خودمون بدیم.
‫- ممنون ولی من نمیخوام، سروان. ‫- ازت درخواست نکردم.
‫چی شده؟ یه سرباز دلش نمیخواد با یه افسر از ‫امنیت ملی شوروی هم سفره بشه؟
‫- من همچین حرفی نزدم. ‫- حرفش رو نزدی ولی فکرش رو کردی.
‫فعلاً که اینجا توی این خراب شده ‫هیچ کاری نمیتونیم بکنیم.
‫گروهبان، یه دشمن ایدیولوژیک، از یه آلمانی هم بدتره.
‫تغییر قیافه میده و تظاهر میکنه که یکی از ماهاست...
‫ولی وقتی پشتت رو میکنی... ‫از پشت بهت خنجر میزنه!
‫گندش بزنن...
‫هی گروهبان، چقدر دیگه باید بریم؟
‫- نمیدونم. ‫- چطور نمیدونی؟ گفتی یک کیلومتر و نیم مونده.
‫ما رو داری کجا میبری، گروهبان؟
‫متاسفم سروان، شاید راه رو اشتباه اومده باشیم.
‫شایدم از عمد راه رو اشتباه اومدی!
‫- منظورت چیه؟ ‫- همون که شنیدی!
‫اونی که توی ایستگاه قطار بود، صدات کرد "داداش".
‫کلاشینکف، من هیچوقت اشتباه نمی کنم.
‫وقتی یه دشمن ایدیولوژیک رو از یه مایلی ببینم میفهمم.
‫تو کی هستی؟
‫گروهبان یکم، کلاشینکف.
‫خیلی خوب فیلم بازی کردی. ‫به طور مثال یه مسلسل ساختی!
‫ولی نمیتونی منو گول بزنی.
‫من دهنِ توِ ضدانقلابی رو ...
‫به کی میگی "ضد انقلابی"، آشغال؟
‫کلاشینکف.
‫گروهبان! گروهبان!
‫حالا چیزی برای گفتن داری؟
‫تنها گناهی که من دارم اینه که ‫فرزند یه کشاورز بی آبرو هستم.
‫الان میدونم که طرف کدوم جناح هستم،
‫و من مسئولیتی در قبال برادرم ندارم.
‫آخرین بار، سال 1936 دیدمش.
‫اون زنده ست و بخاطر همین موضوع شکرگذارم.
‫فراموشش کن.
‫با توجه به نتایج مسابقه، کمیسیون تصمیم گرفته:
‫هیچکدوم از مسلسل های دستیِ نمونه برای تولید ‫برگزیده نشن...
‫- چون هیچکدوم از اونها استانداردهای لازم رو ندارن. ‫- این اصلاً قابل قبول نیست.
‫ساکت! دوستان. ساکت!
‫مسابقه تموم شده ولی...
‫جنگ هنوز تموم نشده.
‫بنابراین، تک تک فینالیست ها فرصت دارن ‫تا به کار خودشون ادامه بدن...
‫و اسلحه های مدل جدید بسازن.
‫دیگه میتونید برید.
‫دکتر، بنویس که من حالم خوبه.
‫خواهش میکنم! من فرمانده ی هدایت تانک هستم. ‫اصلاً به دستم نیاز ندارم.
‫چیزی که مهمه اینه که بتونم درست ببینم ‫و دستورات لازم رو بدم.
‫میدونی دید من چقدر قویه؟ ‫خط آخر رو واست میخونم.
‫ای، ام، دابلیو، آی، اِن، بی، اِن، کا... ‫(حروف انگلیسی برای معاینه ی چشم)
‫مشتت رو گره کن.
‫حالا بازوت رو باز بکِش.
‫بکِش، بکِش. بیشتر! بیشتر!
‫خوبه...حالا بیارش پایین.
‫- سروان... ‫- برو پی کارت، گروهبان.
‫بهت میگم از اینجا برو.
‫میشا! کلاشینکف!
‫گروهبان!
‫دکتر چی بهت گفت؟
‫متوجهم.
‫بیا بریم یه سیگار بکِشیم.
‫منم قبول نکردن.
‫خیلی ساده ست. من نمیتونم از اینجا برم. ‫اگه برم احساس خفگی میکنم.
‫به طراحی های مسلسلت نگاه کردم.
‫یه کارهایی میشه کرد. آره.
‫از اخلاق کاریت خوشم میاد.
‫حتی «روخوف» ناراضی نیست ‫که توی دفتر کنار ما کار میکنه.
‫مطمئن باش که زیر نظر من اگه همه چیز خوب پیش بره، ‫بهت بخش خودت رو میدم.
‫نمیخواد با عجله جوابش رو بدی. بهش فکر کن.
‫قشنگ فکر کن.
‫من بهت ایمان دارم.
‫هممون بهت ایمان داریم.
‫خودت به خودت ایمان داری؟
‫بعضی وقتا با خودم فکر میکنم اگه از قطار ماتای ‫نیومده بودم پایین و رفته بودم خونه، زندگیم چطور میشد؟
‫احتمالاً زندگیِ بهتری میداشتم.
‫الان فصل قارچ هاست.
‫دوست دارم یه سبد قارچ از توی جنگل بیارم.
‫و همه ی خانواده، کنار هم بیان تمیزش کنن.
‫تو، مامان، به آبجی غُر بزنی که ‫چرا قشنگ قارچ رو تمیز نکرده.
‫و اگه اون نوشیدنی سازه نمُرده بود، کلی بهونه های مختلف میورد ‫تا یه جور از زیر کار در بره.
‫اونوقت تو دلت واسش میسوخت و ولش میکردی که بره.
‫- میشکا! ‫- دوست دارم که تمام زندگیم...
‫- ... در کنار تو بشینم! ‫- اونجا چی قایم کردی؟
‫کجا؟
‫بیا، بهت نشون میدم.
‫چی؟
‫دوباره داری یه چیز جدید میسازی؟
‫- به مامانی کمک میکنی؟ ‫- نمیتونم.
‫میشا...
‫مامان، بالاخره اومدی؟! ‫این میشا ـه.
‫سلام «گالینا فیودورونا».
‫سلام، سلام.
‫امروز نون نخریدم.
‫خب میشه یه قرص کامل نون گرفت.
‫اهل کجایی؟
‫آلتای.
‫پس اینجا موقتاً پست میدی؟
‫اینطور به نظر میرسه.
‫و وقتی که کارت تموم بشه برمیگردی به خونه ت ‫که توی آلتا ـه.
‫مامان!
‫عذر میخوام. شکی ندارم که آدم خوبی هستی.
‫من عاشق دخترتون هستم. میخوام اون همسرم بشه.
‫کاتیا، باهام ازدواج کن.
‫پیروزی! پیروزی!
‫پیروزی، برادران!
‫- چی شده؟ ‫- پیروزی!
‫- چی؟ پیروزی؟ ‫- پیروزی! پیروزی!
‫پیروزی!
‫پیروزی! برادران! پیروزی!
‫پیروزی، پیروزی، پیروزی!
‫ برای دست آوردهای فاتحانه مون ‫ به شما تبریک میگم.
‫ پیروزی در جنگ بزرگ وطن!
‫بیا داخل.
‫سلام، سرهنگ.
‫اوه، کلاشینکف. بیا بیا.
‫- بخاطر پیروزی تبریک میگم. ‫- شما هم همینطور.
‫چرا یونیفرم رژه ی خوشحالی رو نپوشیدی؟
‫ساعت دوازده یه رژه قراره برگزار بشه.
‫من هیچوقت از این لباس ها نداشتم.
‫- یه سوال داشتم. ‫- میشنوم.
‫بعد از اون همه زحمتی که کشیدیم... ‫میخوایم الان همش رو بر باد بدیم؟
‫همه ی امیدم...همه ی روحیه مون رو؟
‫چرا میخندین؟
‫بفرما، بخونش.
‫امروز رسید.
‫فرمانده کل: ‫ارتش و ناوگانی با مجهزترین سلاح ها آماده کن.
‫در واقع میخواستم اینو برای همه بخونم.
‫ولی حالا شخصاً بهت گفتم.
‫میتونی به کارِت ادامه بدی.
‫ولی الان یه بخش مخصوص خودت داری.
‫اینو نگاه کن.
‫یه بار دیگه انجامش بده.
‫- سلام رفقا. ‫- سلام الکسی ایوانوویچ.
‫لعنت بهت، کلاشینکف...
‫عجب پیشرفتی داری میکنی!
‫- دارم تلاشم رو میکنم. ‫- شنیدم داری روی یه مسلسل جدید کار میکنی.
‫بله.
‫لنیا، بیا یه نگاه به این بنداز.
‫ای ام کا... هنوز برنده نشدی؟
‫نه، ولی اگه اونا پروژه رو تایید کنن...
‫ساده تر...باید ساده تر باشه.
‫هر چی شیارهای اینجا بیشتر باشه، ‫استفاده کردن ازش سخت تر میشه.
‫این تفنگ باید مثل یه شلیک ساده باشه.
‫دقیقاً مثل یه شلیک!
پی.پی.اس تو خیلی عالی ساخته شده.
‫- اون سفارشی که ارتش داده رو دیدی؟ ‫- بله.
‫ماه آینده یه مسابقه برگزار میشه برای ‫معرفی یه مسلسل جدید.
‫و این به این معنیه که به قول تو، ‫اون اسلحه ی عالیِ من...
‫خیلی زود از موزه سر در میاره.
‫پیشرفت خودت رو ادامه بده، کلاشینکف. ‫با چیزی متوقف نشو.
‫پس ما دوباره با هم مسابقه میدیم؟
‫اگه تو برنده بشی، ‫یه بطری نوشیدنی آمریکایی ازم میگیری.
‫چرا عصبانی هستی؟ ‫فقط یه ساله که اونجایی.
‫- موضوع این نیست. ‫- پس چیه؟
‫تراشکاری...کارخونه ی سلاح سازی... ‫کی اونجا مراقب اوضاعه؟
‫- ژنرال دگتیاریوف. ‫- مگه چیه؟ - اون رقیبِ منه.
‫فکر میکنی میذارن تنها کار کنم؟ ‫فراموشش کن.
‫اون بهمون یه میز و یه چکش میده ‫و انتظار داره واسش اسلحه بسازیم.
‫- میشا، تو موفق میشی. تو پشت کار خوبی داری. ‫- پشت کار؟
‫تازه بهترین طراح اسلحه در کل شوروی هستی.
‫- اینطور فکر میکنی؟ ‫- مطمئنم.
‫نظرت درباره ی بهترین توی جهان چیه؟
‫دیگه خیلی خیالبافی نکن.
‫کورورف سال 1947
‫- مدارک شناسایی. ‫- وایسا.
‫- میتونید برید. ‫- یالا، یالا.
‫کلاشینکف، سلام.
‫اونا به من محول کردن تا به کار تو رسیدگی کنم. ‫السکاندر زایتسف هستم.
‫اگه مشکلی نداشته باشی ما قراره با هم کار کنیم.
‫مشکلی نداری؟
‫نه اشکالی نداره.
‫خب من فقط دو هفته ست که اومدم اینجا ‫ولی نگران نباش...دیگه به اینجا عادت کردم.
‫آره، مدیرها هنوز منو یادشون نمیاد.
‫اونا منو به عنوان یه دستیار میبینن. ‫ولی برام مهم نیست، من آدم حساسی نیستم.
‫اون دیگه کیه؟
‫خود دگتیاروف ـه.
‫عجب لیموزینی داره.
‫خود استالین بهش هدیه داده.
‫میشناسیش؟
‫استالین؟
‫نه، دگتیاروف رو میگم.
‫نه، فکر کنم به زودی همدیگه رو ببینیم.
‫کاتیا، یه خبرایی ـه. من خیلی خوشحالم.
‫از درون احساس خوشبختی میکنم.
‫خبرها رو یواشکی بهت میدم.
‫به نظر همه چیز داره جور میشه.
‫جدی میگم.
‫همه ی کارها داره میوفته روی غلتک.
‫سودایوف راست میگفت. ‫همه چیز باید ساده باشه.
‫مثل یه شلیک ساده.
‫با خودم فکر کردم و راه حلش سریع به ذهنم رسید.
‫به! انگار با یه تبر زدن توی سرم.
‫خیلی درست و حسابی خواب ندارم. ‫میدونی چون نگرانم.
‫خیلی میترسم.
‫اینقدر که اینجا ترسناکه، تانک نبود.
‫ولی در عین حال، خوشحالم.
‫منتظر دسته ی اول هستیم.
‫همه چیز روبراهه؟
‫- چی؟ ‫- آره.
‫ولی الان داریم مدل های وسیلی الکسوویچ ‫رو تست میکنیم.
‫خب ما هم یه ذره تیراندازی میکنیم.
‫چرا در میزنی؟
‫من مخترع، کلاشینکف، هستم. ‫میخوام تفنگم رو تست کنم.
‫امروز مدل های ژنرال دگتیاروف تست میشه.
‫بهت گفتم که.
‫باشه.
‫روز خوشی داشته باشین.
‫آره، آره، آره...یادم می مونه.
‫چیه؟ اوه آره. تنها کاری که میتونم بکنم ‫اینه که بذارمت داخل لیست چهارشنبه.
‫- اون که میشه پس فردا! ‫- آره، پس فردا میتونی نمونه ت رو تست کنی.
‫انگار متوجه نیستی. تا وقتی که تستش نکنم ‫شب ها نمی تونم راحت بخوابم.
‫مخترع عزیز، تا روز چهارشنبه محوطه ی تیراندازی ‫در اختیار ژنرال دگتیاروف ـه.
‫یه مجوز خروج اسلحه بهم بده.
‫میرم توی جنگل یا توی معدن سنگ امتحانش میکنم.
‫بذار برم تست کنم تا ببینم همه چیز رو ‫درست انجام دادم یا نه.
‫نمیتونم کمکت کنم.
‫بیرون بردنِ اسلحه از اینجا غیر قانونی ـه.
‫- میتونی یه مقدار مهمات بهم بدی؟ ‫- مهمات؟ چرا؟
‫هی، احمقا! دارین چیکار میکنن؟
‫همین الان تیراندازی رو تمومش کنین.
‫میشا...
‫اسلحه رو بنداز زمین!
‫کی شلیک کرد؟
‫سمت چپ.
‫ژنرال، گروهبان یکم کلاشینکوف میخواد شما رو ببینه.
‫بفرستش داخل.
‫- سرگرد، شما میتونی بری. ‫- اطاعت.
‫تو رو یادم میاد، کلاشینکف.
‫خب، مسابقات 1943 رو «سودائوف» پیروز شد.
‫ولی مسلسل تو رو از خاطر نبردم.
‫قطعاً به عنوان یه مبارز نبرد، راستش رو بخوام بگم، ‫یه مقدار نقطه ضعف داشت،
‫ولی مثل یه اثر هنری که به صورت دست ساز ‫با آهن توی یه آلونک ساخته شده باشه...
‫منو تحت تاثیر قرار داد.
‫واقعیت داره که به مدرسه نرفتی؟
‫درسته. مدرسه نرفتم.
‫خودت یاد گرفتی!
‫بشین، گروهبان یکم، بشین!
‫میخوام اسلحه ت رو قبل از ‫اینکه تستش شروع بشه، ببینم.
‫- ژنرال... ‫- نگران نباش.
‫میدونم طراح ها دوست ندارن ‫طرح هاشون رو بهم نشون بدن.
‫نگران نباش. من ایده های هوشمندانه ی تو رو نمیدزدم.
‫اسلحه ی من دیگه سر هم شده و اونا میخوان ببرنش ‫توی میدون تیر تا امتحانش کنن.
‫فقط کنجکاوم.
‫جالبه.
‫تک تک جزییات در سر جای خودشون قرار دارن.
‫فکر میکنم فرستادنِ تفنگم به میدون تیر، بی فایده باشه.
‫این محصول خیلی نویدبخش تره.
‫محصول گروهبان یکم، کلاشینکف، چشم انداز خوبی داره.
‫ژنرال، مدل شما رو چیکار کنیم؟
‫درشون رو ببندید،
‫- تا کسی نبیندشون. ‫- اطاعت.
‫مدل بولکین.
‫حاضر.
‫تست رو شروع کنید.
‫روی هدف تمرکز کنید.
‫فشنگ منفجر نشد. موفقیت آمیز بود.
‫آزمایش مقاومت.
‫- حاضره. ‫- برای تست ببریدش.
‫روی هدف تمرکز کنید.
‫مشکل احتراقی داشت. ‫گلگدن قفل شد.
‫مدل کلاشینکف.
‫روی هدف تمرکز کنید.
‫- بدون نقص کار میکنه. ‫- به تست ادامه بدید.
‫آتش!
‫میشا!
‫خوشحالم.
‫من حامله ام.
‫موسکو، کرملین ‫سال 1949
‫- جایزه گرفت؟ ‫- سلام.
‫- تبریک میگم. ‫- ممنون.
‫تبریک میگم.
‫- تبریک میگم، گروهبان یکم. ‫- ممنونم.
‫ورونوف. خبر دار!
‫ارتشبدِ توپخانه، ورونوف! ‫(بالاترین مقام رسمیِ ارتش)
‫صبح بخیر، ارتشبد.
‫- کلاشینکف. ‫- سلام، ارتشبد.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خیلی خوبم.
‫خوبه که خوبی. کارت عالی بود.
‫اولین مدال رو هیچوقت فراموش نمیکنی.
‫تصمیم گرفتی پولت رو کجا خرج کنی؟
‫هنوز بهش فکر نکردم، ارتشبد.
‫سرهنگ، من گروهبان رو با خودم میبرم. ‫امشب برش میگردونم.
‫- متوجه شدم، ارتشبد. ‫- برو داخل ماشین.
‫برو.
‫کلاشینکف، وقتشه که دیگه ترفیع بگیری.
‫باید از مقام گروهبانی یه مقام افسری بگیری.
‫تحصیلاتت در چد حده؟
‫درس رو تموم نکردم، ارتشبد. ‫تا کلاس هفتم خوندم.
‫تو مثل لومونسوف می مونی. ‫از آرخانگلسک تا مسکو رو پیاده اومدی. ‫(پدر علم و فرهنگ روسی)
‫- اهل کجایی؟ ‫- آلتای.
‫خیلی وقته نرفتی شهر خودت؟
‫اونقدر زیاد که میترسم اگه مادرم رو ببینم، ‫دیگه نشناسمش.
‫- پس باید بری. ‫- دیگه الان کی بهم اجازه میده برم؟
‫با خودم گفتم مسابقه رو که برنده بشم، ‫مرخصی میگیرم...
‫ولی از قضا، برای ده سال آینده کار دارم.
‫ما به وطن خدمت می کنیم، گروهبان.
‫ما به وطن خدمت می کنیم.
‫- الان آلتای خیلی زیباست. مگه نه؟ ‫- عالیه.
..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::.
‫هنگ، به صف بشید! خبر دار!
‫رو به جلو!
‫ارتشبد توپخانه ی ارتش!
‫هنگ ترکیبی تفنگ داران به صف در اومدن.
‫فرمانده هنگ، سرگرد ایوانوف هستم.
‫صبح بخیر سربازها.
‫صبح بخیر، ارتشبد ارتش!
‫برای تست موفقیت آمیزِ اسلحه ی جدید تبریک میگم.
‫هورا!
‫ما به طراحان استثناییمون افتخار می کنیم.
‫سازندگان سلاح های مدرنی که به ما کمک کردند ‫تا باهاشون دشمن رو شکست بدیم.
‫نام سپهبد دگتیاروف...
‫سازندگان: توکاروف، سیمونوف و سودایوف...
‫تا ابد در تاریخ جهان اسلحه ها ثبت خواهد شد.
‫ولی امروز میخوام به شما...
‫مخترعی جوان اما با استعداد رو معرفی کنم.
‫کسی که مدال افتخار استالین رو دریاف کرد، ‫گروهبان یکم کلاشینکف!
‫سلاح AK-47ئی که اون ساخته، ‫آینده های جهان اسلحه هاست.
‫بابت خدمتتون ازتون ممنونم.
‫ما به اتحادیه ی جماهیر شوروی خدمت میکنیم.
‫تبریک میگم. حکم مرخصیت فردا امضاء میشه.
‫برو خونه، پسر.
‫از طرف من به مادرت سلام برسون.
‫- آزاد. ‫- آزاد.
‫بیش از 200میلیون نسخه از مسلسل او ساخته شد...
‫و تبدیل به نمادِ جنگ افزارِ قرن بیستم شد.
‫این مایه ی افتخار رییس جمهورهای بسیاری بود...
‫که با در دست داشتنِ این سلاح، عکس میگرفتند.
‫شاه ها، امیرها و شیخ ها بسیار شادمان میشدند...
‫که هدیه ی ارزشمندی معروف به «کِلاش» دریافت کنند.
‫او در زندگی خود تنها یک چیز میخواست:
‫که وطنی که در آن به دنیا آمد و ‫در آن بزرگ شد، کاملاً در امن و امان باشد.
‫این فیلم تقدیم به ...
‫میخائیل تیموفیویچ کلاشنیکف می شود.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.