..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
‫وقتی که هرج و مرج اولیه...
‫تفاوت پیدا کرد،
‫«چی» خالص و سبک... ‫(در فرهنگ چین انرژی حیات است)
‫بالا رفت و آسمون رو ساخت،
‫در حالی که «چی» سنگین و کدر...
‫- پایین اومد تا تبدیل به زمین... ‫- وایسا.
‫نفهمیدم چی شد.
‫در ابتدا...
‫که آسمان و زمین از هم جدا شدن،
‫اولین اهریمن متولد شد
‫اسم اون...
‫«آغازگر» بود.
‫اون...
‫جَد بی شمار اهریمن بود.
‫«آغازگر» به عنوان پیشروی اهریمن ها...
‫بسیار نیرومند بود.
‫اون به دنبال حکومت در 3 سرزمین بود
‫بوداسف ها نتونستن مغلوبش کنن
‫فرمانده های آسمانی...
‫و جاودان های طلایی دالوئو...
‫در برابرش مفتضحانه شکست خوردن.
‫در آخر،
‫یکی از شاگردان بودا...
‫از همه انرژی چیش استفاده کرد...
‫تا «آغازگر» رو حبس کنه...
‫و یک بار برای همیشه،
‫اون رو به تاریک ترین و سردترین جای سرزمین بفرسته
‫دست مریزاد
‫[خاستگاه اهریمن ها]
‫همش همین؟
‫همین دیگه.
‫باز یه افسانه من درآوردی.
‫منم می تونم بگم ‫پدر جد بزرگم!
‫باجیه،
‫به پیشینیان توهین نکن، ‫حتی اهریمن هاشون.
‫پس بگو ببینم.
کجا این «آغازگر» بزرگه؟
‫طبق این کتاب،
‫هر جا که «آغازگر» پا می ذاشت،
‫حیات باقی نمی موند.
‫حتی می تونست هر چیز زنده ای رو...
‫به اهریمن تبدیل کنه.
‫واقعاً این ها رو باور داری؟
‫تو کتاب نوشته...
‫دانای بزرگ و هم تراز آسمان بی اندازه قدرتمنده
‫با این حال، میمونه ‫حالا مثل ما شده...
و دنبال کتاب مقدس می گرده
‫بروشور خودمه!
‫داداش، تو هیچ وقت مطمئن نیستی.
‫باید در برابر افکار دنیوی بسیار...
‫مطیع چاکرای قلبمون باشیم.
‫اگه کامل درک نمی کنیم،
‫به بیانات ذهن مراجعه کنیم.
‫با داشتن بودا تو ذهنمون،
‫می تونیم همه موجودات با ادراک رو ببینیم.
‫ووکُنگ عزیزم،
‫پس کی برمی گردی؟
‫چرا ماتم گرفتید، استاد؟
‫چرا گریه می کنید؟
‫وقتی دلشکسته می بینمتون،
‫منم ناراحت می شم.
‫استاد، من خیلی رقت انگیزم.
‫باز هم شکمم قار و قور کرد.
‫باجیه، شکم من بود.
‫گشنه ام.
‫تقصیر میمون کوفتیه!
‫کجا رفته؟
‫استاد این قدر گرسنشه ‫که به گریه افتاده!
‫نه.
‫من برای این دنیا...
‫اشک ریختم.
‫چی...
‫باجیه،
‫راهب ها نباید خود شیرینی کنن...
‫یا بد حرف بزنن.
‫نه، منظورم این بود ‫که اشکتون برای هر چی بوده،
‫من پاکش می کنم.
‫مثل همیشه باحالن
‫از این میمون کوفتی...
‫کار خوب بر نمیاد!
‫چرا برای آوردن یه کاسه آب...
‫این قدر شلوغ بازی در آوردی؟
‫ببندش.
‫ورود من باید ‫همیشه باحال باشه!
‫استاد!
‫استاد، این میمون همیشه ‫مثل اهریمن دردسر درست می کنه،
‫چون شما لوسش می کنید.
‫باجیه،
‫همه موجودات با ادراک ‫در 10دنیا زندگی می کنن...
‫که شامل 6قلمروی تولد دوباره هم می شه.
‫ده ها میلیون اهریمن هست.
‫با این حال،
‫یه اهریمن دقیقاً چیه؟
‫کتاب می گه...
که همه موجودات ‫ذاتاً از روح برخوردارن،
‫اما...
‫ما اهریمن ها هیچ وقت ‫روح درست و حسابی نداشتیم.
‫استاد،
‫وقتی کتاب مقدس رو پیدا کردیم،
‫ذی روح میشیم؟
‫ووجینگ،
‫وقتی به بودنش فکر کنی،
‫خواهد بود.
‫روح؟
‫مُفت نمی ارزه.
‫[معبد ووجوانگ]
‫خدای من!
‫چه قدر این خانمای محافظ...
‫...ملیح و دلپذیرن!
‫نگاه کنین!
‫شما اهل تانگ بزرگ شرقین؟
‫همونایی که دارن ‫به غرب سفر می کنن؟
‫اینا که مَردن!
‫چه دقتی، فرزندانم.
‫دقیقاً همین طوره.
‫اسم بودایی من ‫شونزانگه.
‫با ما بیاین.
‫حتماً خانواده مرفهین.
‫چه مجلل!
‫فرزندانم، استادتون کیه؟
‫اسم تائویی استادمون ‫جن یوانزیه.
‫ارباب کهن آسمان ‫به یه ضیافت دعوتش کرده.
‫پس جن یوان جاودان بزرگه.
‫خارق العاده ست.
‫بعدتر خوراک گیاهیمون رو امتحان کنین.
‫جاودان های زیادی میان ‫این جا که صرفاً امتحانش کنن.
‫فوق العاده ست.
‫معلومه گرسنه این.
‫درسته. درسته.
‫پس فقط صبر کنین.
‫هی، میمون! ‫دست نزن!
‫نباید هیچی رو بشکونی.
‫حرف دهنت رو بفهم!
‫تو هم نباید بری رو مُخ من!
‫اِی...
‫بریم. نادیده بگیرش.
‫[دریاچه آسمانی]
‫پس شماها سه خالص رو ‫عبادت نمی کنین؟
‫چه مغرور!
‫ووکُنگ،
‫سر راهمی.
‫ای بابا.
‫ببین چه بی نواست!
‫نمی دونم چرا استاد ‫گنج های ارزشمندمون رو...
‫...چیده که اون بخوره.
‫دقیقاً! حیف!
‫«پاک باد»، نظرت چیه...
‫...که بخوریمش؟
‫نمیشه.
‫اگه استاد بفهمه چی؟
‫فقط غذای کافی بهشون بده...
‫...و قبل از برگشتن استاد ‫بفرستشون برن.
‫گنج؟
‫باز این میمون کجا رفته؟
‫کم بود از ترس بمیرم!
‫پس چرا هنوز نمردی؟
‫بس کن.
‫حدس بزن چی شده؟
‫تو این معبد ‫یه گنجی دارن...
‫- ...که خوراکیه. ‫- زود باش.
‫من عاشق یواش حرف زدنم.
‫میگی یا نمیگی؟
‫باشه، میگم.
‫بچه ها گفتن...
‫...گنجه به قدری خوبه...
‫...که نباید به ما بدنش.
‫به من نمیدنش؟
‫پس دیگه مجبورم بخورمش.
‫دیدی؟
‫برای همین واسه استاد عزیزی.
‫تو اصل جنسی. ‫سرسختی!
‫بیا این جا.
‫کم بود دل و روده م له شه!
‫تحسین برانگیزه!
‫چه گودال بزرگی!
‫الحق که گنجه!
‫بیا چند تا بچینیم و بچشیم.
‫نگاه کن، ووکُنگ!
‫شاه میمون ها،
‫آقای دانای بزرگ،
‫دست بجنبون!
‫عجله کن، خب؟
‫چه قدر بی صبری.
‫بیا پایین دیگه!
‫می تونم هم انرژی آسمانی ‫و هم اهریمنی رو حس کنم.
‫عجیبه.
‫بیا بیرون دیگه!
‫درود، دانای بزرگ.
‫- من ایزد محلی لانگ... ‫- لانگ بخوره تو سرت.
‫تو گنج من رو دزدیدی.
‫حالا می خوای اسمت رو بهم بگی؟
‫اشتباه گرفتین!
‫من هیچ وقت جسارت نمی کنم ‫سر به سر شما بذارم.
‫- من فقط یه روحِ... ‫- بزرگ تر.
‫- بسه. ‫- یه روح کوچک و حقیرم.
‫اگه تحویل ندیش،
‫زمینت رو زیر و رو می کنم.
‫حرف بزن. کجا قایمش کردی؟
‫این گنج رو...
‫...به عنوان شنگرفی علف رو...
‫...یا میوه آدم می شناسن.
‫حداقل ده هزار سال طول می کشه...
‫...تا از غنچه تبدیل ‫به میوه رسیده بشه.
‫تو هر بار چیدن،
‫تنها 30 میوه شکل گرفته ن.
‫اگه یکی رو بخورین،
‫47 هزار سال...
‫...عمر می کنین.
‫فایده همچین عمر بلندی چیه؟
‫برای من فقط مزه ش مهمه.
‫ادامه بده.
‫صبر کنین.
‫میوه های آدم...
‫...فقط از پنج عنصر می ترسن.
‫با برخورد با فلز، میفتن.
‫با برخورد با چوب، می گندن.
‫با برخورد با آب، حل میشن.
‫با برخورد با آتش، می سوزن...
‫...و اگه با زمین برخورد کنن، ‫غرق میشن.
‫دانای بزرگ!
‫واقعاً گنج معرکه ایه.
‫پس رفته تو زمین.
‫دانای بزرگ، ‫با این که میوه خوبیه،
‫این درخت...
‫خیلی خوب، دیگه وراجی نکن. برو.
‫دانای بزرگ، ‫به درخت دست نزنین!
‫بیا همین جا بخوریمش.
‫باید قبل از خوردنش ‫صبر کنیم تا اونا برن.
‫هنوز استرس دارم.
‫منتظر چی هستی؟
‫بعد از چیده شدن، ‫میوه زیاد تازه نمی مونه.
‫محشره.
‫ووُکنگ، خواهش می کنم!
‫میشه من هم یه گاز بزنم؟
‫این قدر هیجان داشتم...
‫...که با یه گاز تمومش کردم.
‫حتی مزه ش رو نچشیدم.
‫اُه، نه!
‫شش، هفت، هشت، نُه.
‫سیزده، چهارده، پونزده!
‫بیست و یک!
‫بیست و دو!
‫بیست و سه!
‫بیست و چهار!
‫- چهار تا کمه! ‫- چهار تا کمه!
‫خودت یکی بچین.
‫میمون بزرگ!
‫میشه لطفاً...
‫...یه میوه دیگه برام بچینی؟
‫اگه خفه نشی،
‫یه بلایی سرت میارم.
‫شرم و حیا ندارین!؟
‫دیوهای متعفن!
‫میوه ارزشمندمون رو خوردین!
‫من نخوردم.
‫چرا، خوردین.
‫نخوردم.
‫- خوردین! ‫- خوردین!
‫من نبودم.
‫ما خوردیم،
‫که چی؟
‫هیولای صورت پشمالو!
‫نفرت انگیزی!
‫ووکُنگ،
‫چی شده؟
‫راهب، خودت رو به اون راه نزن!
‫من میوه های آدم رو چیدم...
‫...و خودم هم خوردمشون.
‫استادم خبر نداشت.
‫تصمیمش با شماست...
‫...که کتکم بزنین ‫یا مجازاتم کنین.
‫ایزدهای آسمانی، ‫قدرتتون رو به من قرض بدین.
‫ووکُنگ، باهاشون در نیفت.
— ماي موويیز —
‫فرزندانم، عصبانیش نکنین!
‫ای راهب بدبخت.
‫چطور تونستی شاگردهات رو...
‫...به دزدی تشویق کنی؟
‫چهار تاش کمه!
‫معلومه هر کدومتون...
‫...یکی برداشتین!
‫قبول دارم که من خوردمشون،
‫ولی نه اون تعدادی ‫که شما گفتین.
‫ما فقط سه تا خوردیم!
‫- چهار! ‫- سه!
‫چهار!
‫واقعاً سه تا بود.
‫- چهار تا بود! ‫- چهار تا بود!
‫- سه تا. ‫- سه تا.
‫سه تا!
‫صبر کنین. پشت سر من چی خوردین؟
‫- چهار تا! ‫- چهار تا!
‫ووکُنگ، چی خوردی؟
‫خودت رو نزن به اون راه، راهب.
‫قیافه معصومت ‫حالم رو به هم می زنه.
‫موضوع هیچ ربطی به اون نداره.
‫خودم جبران می کنم.
‫تا وقتی استادمون برگرده،
‫هیچ جا نمیرین!
‫گم شید.
‫ووکُنگ، یه نفس عمیق بکش.
‫آروم باش.
‫خیال کردی اون کیه؟
‫یه میمون یتیم ‫که مامان بابایی نداره.
‫چی کار می تونه بکنه؟
‫به کی گفتی یتیم؟
‫میمون، اونا بهت توهین کردن.
‫بله، بهت توهین کردیم.
‫تو فقط یه اهریمنی...
‫...که فقط کار شر می کنه!
‫پس بهت نشون میدم شر چیه!
‫چی هشت ایزد!
‫ووکُنگ!
‫شما دو تا لقمه بزرگ تر ‫از دهنتون برداشتین!
‫نه!
‫فوراً به معبد ووجوانگ برگردین!
‫میمون شرور،
‫جرئت داری به یه برگش دست بزن!
‫جن یوان جاودان بزرگ ‫راحت نمی ذاردت!
‫دخل اون رو هم میارم!
‫«پاک باد»، چی کار کنیم؟
‫با تمام توان با میمون شرور می جنگیم!
‫عالیه.
‫پس جفتتون رو می فرستم...
‫...جهنم!
‫ووکُنگ!
‫این یه فاجعه ست!
‫بیچاره شدیم.
‫«پاک باد»! «ماه تابان»!
‫استاد، تانگ سانزانگ ‫گذاشت شاگردهای اهریمنیش...
‫...میوه های ارزشمندمون رو بدزدن!
‫میمون شرور، سون ووکُنگ...
‫...درخت سحرآمیز رو هم نابود کرد!
‫شاگردان، همگی...
‫...آرایش نظامی ‫جنگ با اهریمن بگیرین!
‫بدون دستور من،
‫هیچ کس از جاش تکون نمی خوره!
‫- بله، استاد! ‫- بله، استاد!
‫من رو ببخشید، ‫جن یوان جاودان بزرگ.
‫من تو تربیتشون شکست خوردم.
‫حاضرم تنبیه بشم.
‫من با احترام باهات برخورد کردم،
‫با این جا تو شرارت های شاگردت رو ‫تشویق کردی.
‫من میوه آدم رو خوردم.
‫من درخت رو ریشه کن کردم.
‫خِر من رو بگیر!
‫میمون گستاخ!
‫هدفت میمونه ست،
‫چرا من رو زدی؟
‫عوضی پیر، فرار نکن!
‫جاودان بزرگ،
‫لطفاً آروم باشین!
‫استاد، آرایشمون به هم خورد!
‫زنجره طلایی،
‫در چه حالی؟
‫ووکُنگ!
‫وقت نیست!
‫مَکش!
‫اهریمن های احمق!
‫«پاک باد»، «ماه تابان»، ‫به دستوراتتون گوش بدین.
‫- بله، استاد. ‫- بله، استاد.
‫فوراً به امپراتور یشم ‫گزارش بدین.
‫این میمون، ‫سون ووکُنگ...
‫...درخت سحرآمیز رو قطع کرده...
‫...و «آغازگر»، اولین اهریمن رو ‫آزاد کرده!
‫- بله، استاد! ‫- بله، استاد!
‫«آغازگر»، اولین اهریمن؟
‫واقعاً همچین اهریمنی هست؟
‫شماها جرم وحشتناکی ‫مرتکب شدین.
‫منتظر مجازات آسمان ها باشین.
‫جرممون چیه؟
‫انرژی چی یکی از شاگردان بودا...
‫...درخت میوه آدم رو...
‫...به وجود آورده بود.
‫ریشه هاش نقاط طب سوزنیش رو ‫به صلابه کشیده بودن...
‫...که توی زمین حبسش کنن.
‫یه دونه اهریمنه دیگه.
‫چرا بزرگ جاودان های زمین ‫این قدر ترسیده؟
‫من استادم رو نجات میدم،
‫در حینش، اهریمنه رو هم می گیرم.
‫گفتنش راحت تر از انجام دادنشه.
‫سه روز دیگه،
‫بدن اصلی «آغازگر» ‫برمی گرده.
‫وقتی استادت رو ببلعه...
و ده عمر زنجیره طلایی که به آموختن گذشته رو به دست بیاره،
‫هرج و مرج...
‫...و نابودی مرگباری...
‫...بر سه سرزمین حاکم میشه.
‫اهریمنی نیست ‫که من نتونم رامش کنم!
‫خودت رو دست بالا گرفتی.
‫اگه از پسش بر بیام چی؟
‫اگه نیای چی؟
‫اون طوری ‫در خدمتتم.
‫باشه.
‫اگه نتونی اهریمن اول رو بگیری،
‫یه بار دیگه زیر کوهستان پنج عنصر حبس میشی...
‫...و دیگه رنگ آزادی رو نمی بینی.
‫خیلی خوب.
‫معامله قبوله.
‫یالا.
‫بریم استاد رو نجات بدیم.
‫میمون، اون جد همه اهریمن هاست!
‫خفه شو!
‫ولی...
‫این اهریمن وحشی ‫از کجا اومده؟
‫چطور جرئت می کنه؟
‫به قدری بزرگ هست ‫که غذای چند روزمون بشه.
‫چه جور اهریمنیه؟
‫مگه کوری؟
‫یه سمندر غول پیکره.
‫خفه شو! خودت کوری.
‫هیچ سمندر غول پیکری ‫به این زشتی نمیشه.
‫اسمت رو بگو و بمیر.
‫«آغازگر».
‫من شاه ابرو-سفید ‫از قله هزاره هستم.
‫زیردست هام و خودم ‫احیاتون رو تبریک میگیم.
‫جد اهریمن ها!
‫«آغازگر»، اولین اهریمن.
‫بله.
‫دقیقاً!
‫احیاتون رو تبریک میگیم، جد اهریمن ها.
‫خیلی وقته منتظرتونیم.
‫احیای من...
‫هزاران سالی ‫که تو جهنم بودم،
‫انرژی چی تو...
‫...من رو این شکلی کرد.
‫زمین تاریک...
‫...بدنم رو بلعید.
‫همه ش به خاطر تو بود!
‫زنجره طلایی،
‫سه روز دیگه...
‫...من...
‫...یه بار دیگه فرمانروای سه سرزمین میشم.
‫- وای! عجب قدرتی! ‫- وای! چه قدرتی!
‫قبل از برگشت بدن اصلیم،
‫خدمت این راهب برسید.
‫نگران نباشین.
‫بسپریدش به ما.
‫ووکُنگ!
‫کمک!
‫جد بزرگ، نمیشه ‫شاگرد ارشد این راهب رو...
‫...دست کم گرفت.
‫اون سون ووکُنگ قدرتمنده،
‫شاه اهریمن ها،
‫کسی که 500 سال پیش ‫در معبد آسمان...
‫...غوغا به پا کرد.
‫شاه اهریمن ها؟
‫وقتی که ببر نباشه،
‫حتی میمون هم می تونه ‫به تخت سلطنت بشینه.
‫نکته خوبی بود، جد بزرگ.
‫سون ووکُنگ واقعاً یه میمونه!
‫فقط به امپراتور یشم میگیم ‫میمونه «آغازگر» رو آزاد کرده.
‫زیادی حرف نزن.
‫«پاک باد»، ما هم ‫تو دردسر میفتیم؟
‫درک نمی کنی؟
‫باید تقصیر رو ‫بندازیم گردن میمونه.
‫حالا فهمیدم.
‫ویروپاکشا،
‫یه گزارش فوری ‫از اعلی حضرت آوردیم.
‫لطفاً بذارین رد شیم.
‫عجله ای نیست، فرزندانم.
‫لطفاً صبر کنین...
‫...تا اعلامیه رو بنویسم.
‫پادشاه آسمانی،
‫استاد ما بزرگ جاودانگان زمینیه.
‫عجله نکنین، فرزندان.
‫هر کی هم باشه،
‫کارها باید بی طرفانه ‫پیش برده بشن.
‫پس عجله کنین. زود باشین.
‫ووکُنگ، باید اهریمن اول رو ‫قبل از این که بدنش...
‫...برگرده، پیدا کنیم.
‫بیاین بخوابیم.
‫کل شب جستجو کردیم.
‫حتی اگه «آغازگر» رو پیدا کنیم،
‫استاد دیگه حتماً مُرده.
‫باجیه، استاد رو ‫نفرین نکن.
‫روح استاده!
‫نیا طرفم!
‫استاد، لطفاً باجیه رو ببخشین.
‫استاد، دهنم رو می بندم.
‫لطفاً برید تجدید تجسم شین.
‫نباید بهتون توهین می کردم.
‫تو از کجا اومدی، اهریمن؟
‫جواب بده وگرنه ‫دخلت رو میاریم.
‫چه قدر راحته.
‫تو دیگه چه جور ‫اهریمنی هستی؟
‫من اهریمن نیستم.
‫من انرژی چی هستم!
‫انرژی چی؟
‫بله!
‫من انرژی چی هستم.
‫من می تونم «آغازگر» رو ‫بگیرم و حبسش کنم.
‫شنیدم دنبال «آغازگر» می گردین،
‫برای همین تعقیبتون کردم.
‫تو همون انرژی چی ای هستی ‫که «آغازگر» رو زیر درخت حبس کرده بود؟
‫بله!
‫من رو می شناسین؟
‫بیا این جا، کوچولو.
‫تو که اهریمن نیستی!
‫ولی ما هستیم.
‫نمی ترسی؟
‫همه موجودات با ادراک ‫در ده دنیا زندگی می کنن...
‫...که شامل شش قلمروی تولد دوباره میشه.
‫ده ها میلیون اهریمن هست.
‫بس کن.
‫آره جون خودت، ‫انرژی چی!
‫تو فقط روح یه میوه آدمی.
‫«آغازگر»، کجا قایم شدی؟
‫یواش!
‫دانای بزرگ!
‫تازه از کوهستان دیرپایی ‫فرار کرده م.
‫چرا من رو برگردوندی؟
‫چرا داشتی در می رفتی؟
‫تو «آغازگر» رو آزاد کردی.
‫اگه فرار نکنم،
‫کارم تمومه!
‫بگو ببینم. «آغازگر» ‫کجا قایم شده؟
‫دانای بزرگ،
‫این جا قلمروی ایزد کوهستانه.
‫اون از هر حرکتی که تو قلمروش...
‫...انجام بشه، خبر داره.
‫ایزد کوهستان؟
‫برو بیارش پیشم.
‫ایزد کوهستان ‫در قله پنج نعمت ساکنه.
‫جاودانیه که معبد داره.
‫روح حقیری مثل من ‫نمی تونه به کاری وادارش کنه.
‫خودم شخصاً میرم دیدنش.
‫دانای بزرگ،
‫«آغازگر» حتماً یه جایی ‫تو تاریکی قایم شده.
‫وقتی یه اهریمن می خواد...
‫...خودش رو برگردونه، ‫کار از محکم کاری عیب نمی کنه.
‫انرژی چی ای که «آغازگر» رو حبس کرده بود...
‫...بعد از ده هزار سال پرورش ‫شکل انسانی به خودش گرفته.
‫اگه قرار بود کمکت کنه...
‫پیر شدی دیگه.
‫چطور ممکنه اون روح میوه ای ‫«آغازگر» رو حبس کرده باشه؟
‫ووکُنگ، نگاه کن.
‫همون چیزیه که تو کتاب نوشته.
‫«یکی از شاگردان بودا...
‫...از کل انرژی چیش ‫استفاده کرد...
‫...تا «آغازگر» رو مغلوب کنه.»
— ماي موويیز —
‫اون سه تا اهریمن ‫دارن دنبال من می گردن؟
‫زنجره طلایی،
‫واقعاً خیال کردی...
‫...می تونن نجاتت بدن؟
‫من اونا رو به شاگردی گرفتم...
‫...که با هم متحدشون کنم.
‫یه اهریمن نفرت انگیز،
‫یه دیو حریص...
‫...و یه عفریت نادون.
‫متحدشون کنی؟
‫زنجره طلایی،
‫دست از خیال بافی بردار.
‫همه موجودات با ادراک برابرن،
‫اهریمن، دیو، شبح،
‫انسان، ایزد، جاودان یا روح.
‫تا وقتی یک ذهن...
‫...و یک روح باشیم،
‫همین کافیه.
‫اهریمن ها...
‫...همچین چیزی ندارن!
‫استاد بزرگ،
‫شما جونتون رو فدا کردین...
‫...که دنیا رو نجات بدین...
‫...و صلح رو برای نسل های آینده ‫به ارمغان بیارین.
‫من تحت تأثیر قرار گرفته م.
‫کله پوک ها،
‫میوه ای رو ببرین ‫قله پنج نعمت.
‫میوه ای!
‫بریم!
‫می خوای بدوی؟
‫چه بوی خوبی!
‫اون خوک کیه؟
‫پس این جایی!
‫اگه نمی خرین، ‫گم شین.
‫بچه ننر!
‫برین. بجنبین!
‫- بدوین! ‫- منتظر من باشین!
‫یالا!
‫یالا.
‫عاشق خوردن اینم.
‫- اهریمن! ‫- اهریمن!
‫یه اهریمن!
‫یه اهریمن اون جاست!
‫این پارچه و رنگش رو ببینین.
‫قرمز و سبز واقعاً ‫به همسرتون میان.
‫اهریمن!
‫یه روح میوه ای ‫که میوه می خوره؟
‫چه ظالمانه!
‫داخل قایم شو.
‫- شاه ابرو-سفید. ‫- شاه ابرو-سفید.
‫- قدرتمند. ‫- قدرتمند.
‫- قوی. ‫- قوی.
‫- شاهی بی همتا. ‫- شاهی بی همتا.
‫تو کی هستی...
‫...که جلوی شاه ابرو-سفید وایمیسی؟
‫من...
‫...استاد ابرو-تراشم.
‫آشغال رو تیکه تیکه کنین...
‫...و انرژی چی رو ‫از بین ببرین!
‫چماق طلایی؟
‫سون ووکُنگ، شاه اهریمن ها؟
‫نه، برین عقب!
‫آسیبی بهتون نمی زنم!
‫میمون!
‫نذار اون انرژی چی فرار کنه!
‫تعقیبش کن!
‫انرژی چی رو بگیرین!
‫میمون!
‫ما رو جا نذارین، سرورم!
‫بریم.
‫اونا دووم نمیارن.
‫زندگی فانیه.
‫بهش عادت کن.
‫پدر!
‫آمیتابه.
‫استاد؟
‫چی شد، پدر؟
‫پسرم!
‫پسرم.
‫استاد بزرگ، چی شده؟
‫پسره عجب شکموییه!
‫عینهو خودم!
‫باجیه، تو گوشت دوست داری.
‫اون بیشتر مثل استاده.
‫فقط میوه دوست داره.
‫میوه ای، بپر بالا!
‫جد بزرگ!
‫جد بزرگ،
‫داشتم کار اون انرژی چی رو می ساختم...
‫...که ناگهان...
‫...سون ووکُنگ با چماق طلاییش...
‫...از راه رسید...
‫...و افرادم رو غافلگیر کرد!
‫یه مشت بازنده.
‫جد بزرگ!
‫جد بزرگ! جد بزرگ!
‫من یه نقشه معرکه دیگه هم دارم!
‫جد بزرگ!
‫سون ووکُنگ.
‫آخه چرا ایزد کوهستان...
‫...باید قله کوه زندگی کنه؟
‫خسته م.
‫وقتی با «آغازگر» مواجه شدیم،
‫تا جای ممکن دور بمونین.
‫من حبسش می کنم...
‫...و کمک می کنم ‫استادتون رو نجات بدین.
‫بس کن.
‫اون استاد منه.
‫خودم می تونم ‫نجاتش بدم.
‫ایزد کوهستان بیچاره!
‫به قدری کم طرفداری...
‫...که پیشکش هات گندیده ن...
‫...ولی هیچ کس نیست ‫که برات عوضشون کنه!
‫بدن درمه ایش این جا نیست.
‫باجیه، با ماسه ای کوه رو بگرد.
‫من این جا منتظرش می مونم.
‫من نمیرم.
‫شاید خودش رفته باشه، ‫ولی معبدش هنوز همین جاست.
‫بهتر نیست همه همین جا صبر کنیم؟
‫میری یا نمیری؟
‫نه، یکی دیگه رو پیدا کن ‫که بخواد بره.
‫میمون!
‫میمون، من خیلی ‫تحسینت می کنم.
‫اگه من نتونم انجامش بتونم، کی می تونه؟
‫ماسه ای، چرا همین طوری وایسادی؟
‫با من بیا دیگه!
‫[معبد ایزد کوهستان]
‫میمون، آب می خوام!
‫دردسرساز!
‫میمون، می خوام برم دستشویی.
‫نگهش دار.
‫چه قدر راحته!
‫حتی استادم هم جرئت نمی کنه...
‫...رو سر من دستشویی کنه!
‫چه قدر رو مُخی! بیا پایین!
‫سون ووکُنگ!
‫انرژی چی رو بده من.
‫حتماً!
‫همه این جان.
‫سگ-راکون بادی!
‫اسمش آشناست.
‫پیداش کردم!
‫«سگ راکون بادی،
‫دیوی از جنس باد، ‫بدون هیچ ردی میاد و میره.
‫نمیشه با آتیش یا تیغ کشتش.
‫فقط هزار ضربه چکش ‫می تونه بکشدش.
‫وزیدن باد به دهانش...
‫...بلافاصله احیاش می کنه.
‫لعنتی، چه قدر فرزی!
‫همین طوری بدو!
‫نگاه کنین.
‫حالا شدی سگ راکون بادی خشک شده!
‫نه!
‫همه چیز خراب شد!
‫نه، همه ش خراب شد!
‫معبدم!
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫کی این کار رو کرده؟
‫ازش نمی گذرم!
‫حرف بزن. ‫«آغازگر» کجاست؟
‫تو دانای بزرگ نیستی؟
‫بعد از 500 سال سرکوب،
‫چطور هنوز این قدر خوش قیافه ای؟
‫جوابم رو بده. ‫«آغازگر» کجاست؟
‫دانای بزرگ، تو ‫«آغازگر» رو آزاد کردی، نه؟
‫چرا از من می پرسی؟
‫من می دونم کجاست.
‫بجنبین! با من بیاین!
‫تکون بخورین!
‫بجنبین دنبالم بیاین!
‫برو! دنبالش برو!
‫دانای بزرگ،
‫شاید دارم زیادی حرف می زنم،
‫ولی حتماً اهریمن ها از همه جا...
‫...دارن میان که احیای جدشون رو جشن بگیرن.
‫حتماً چندین سپاه اهریمن تو راهه.
‫حتی یه ببر ژیان ‫حریف گله گرگ ها نمیشه.
‫در ضمن، اون آغازگره.
‫- اون... ‫- ریش گُنده، نگران نباش.
‫من این جام.
‫من می تونم ‫«آغازگر» رو حبس کنم.
‫انرژی چی شکل انسان ‫به خودش گرفته!
‫اگه از انرژی چیش استفاده کنه،
‫یه روزه خالیش می کنه.
‫بعدش چی میشه؟
‫خودت فکر می کنی چی میشه؟
‫می میره؟
‫وقتی انرژی چیش تخلیه شه،
‫تجدید تجسم نمیشه.
‫دانای بزرگ،
‫«آغازگر» اون جا ‫پنهان شده.
‫به اون کوه میگن ‫قله هزاره.
‫قله هزاره؟
‫من باید برم.
‫گیاه های کوهستان نمی تونن...
‫...بدون من زنده بمونن.
‫برو.
‫معذرت می خوام.
‫بعداً می بینمتون.
‫صبر کن.
‫ممنون، دانای بزرگ.
‫این نصیحت رو از من بشنو.
‫خودت رو فدا نکن.
‫اگه الان از بودا کمک بگیری،
‫ممکنه هنوز راهی باشه.
‫سرورم!
‫اهریمن های کوه کلاغ ‫از قاره شرقی اومده ن...
‫...تا باهاتون صحبت کنن!
‫سرورم!
‫دیو نُه سر قاره غربی...
‫...با افرادش وارد قله هزاره شده!
‫سرورم!
‫اهریمن های کوهستان مرو...
‫...اومده ن ادای احترام کنن!
‫من شیر گندم گون هستم ‫و از غار آرواره ببر...
‫...در کوهستان پلنگ سر اومده م!
‫من جانور چند چشمم...
‫...از کوهستان شاه اشباح.
‫من روباه نُه دمم...
‫...از غار اژدها-بند.
‫ما از غار نیلوفر ‫در کوهستان سَر صاف اومدیم.
‫شاخ طلا هستم.
‫شاخ نقره هستم.
‫احیا و بازگشتتون...
‫...به بدن اصلیتون رو تبریک میگیم!
‫احیا و بازگشتتون...
‫...به بدن اصلیتون رو تبریک میگیم!
‫میمون، کی به «آغازگر» ‫حمله می کنیم؟
‫فعلاً بخواب.
‫نه، نمی خوابم.
‫بخواب.
‫نه!
‫می خوابی یا نه؟
‫نمی خوابم!
‫چرا اسم تو دو بخش داره،
‫ولی مال من سه بخش داره؟
‫«میوه ای» رو ‫همین طوری گفتم.
‫عاشق اینم که صدام کنن «میوه ای»!
‫عاشق این اسمم!
‫حتی اسم واقعی نیست.
‫کی اسم سون ووکُنگ رو به تو داده؟
‫استادم.
‫می دونی،
‫اسمت به نظر وحشتناک میاد.
‫تا وقتی بدونم کیم،
‫اهمیتی نداره.
‫می دونی کی هستی؟
‫من یه اهریمنم...
‫...که فقط کار شر می کنه.
‫اهریمن خوب و بد هست.
‫همه اهریمن ها شرور نیستن.
‫می خوابی یا نه؟
‫من یه اهریمن شرورم.
‫ازم نمی ترسی؟
‫تو شرور نیستی.
‫تو روح مهربونی داری.
‫من روح ندارم.
‫چرا؟
‫من از سنگ متولد شده م!
‫یه سنگ سخت، بدون والدی ‫که پوشیده از مو باشه.
‫چه باحال!
‫من عاشق میمون سنگیم!
‫کجاش باحاله؟
‫همیشه وراجی می کنی.
‫درست مثل استادم.
‫پس بهم قول بده...
‫...بعد از شکست «آغازگر»،
‫با هم کتاب مقدس رو پیدا می کنیم.
‫باشه، قول میدم. قول میدم.
‫میمون، خیلی مهربونی.
‫خوابه.
‫بدون میوه ای میریم؟
‫خفه. نمی تونیم با اون بریم.
‫من این ماجرا رو ‫شروع کردم،
‫خودم هم تمومش می کنم.
‫ووکُنگ،
‫ما اون میوه های آدم رو ‫با هم خوردیم.
‫ماسه ای حق داره.
‫می خوای کل حالش رو تو ببری؟
‫عمراً!
‫باشه.
— ماي موويیز —
‫چند وقتی میشه ‫گروهی نجنگیدیم!
‫آشغالا!
‫این شن کش محشر رو ‫از بابا خوکه داشته باشین!
‫800 مَن ماسه روون...
‫...که همه توش غرق میشن!
‫چکش قداست نُه گانه!
‫ارتشبد طاق آسمانی؟
‫تو فقط یه خوک احمقی!
‫فکر کردی با اون هیکل می بری؟
‫تو ناکجاآبادی...
‫...که توش استخون های سفید...
‫...جمع نشده می مونن رو ندیدی!
‫هی، تویی که کلّی چشم داری!
‫حالا می بینی؟
‫چه ضایع.
‫تو جهنم برای «یما» ساز بزن! ‫(ایزد مرگ)
‫همه حمله!
‫این خوک رو بکشین!
‫سون ووکُنگ!
‫من اسمت رو صدا کردم. ‫جرئت داری جواب بدی؟
‫سون ووکُنگ، اسمت رو ‫صدا کردم.
‫جرئت داری جواب بدی؟
‫تو کی باشی ‫که اسم من رو بگی؟
‫رفیق، یه سلاح جادویی دیگه استفاده کن!
‫چرا جوابم رو نمیده؟
‫می تونی به تلاشت ادامه بدی.
‫من که رفتم!
‫تمام اهریمن های جهان...
‫...ضعیف شده ن.
‫ضعفا...
‫...لایق زنده موندن نیستن.
‫سون ووکُنگ،
‫انرژی چی رو بده به من.
‫زرشک!
‫استادم رو بهم بده!
‫همه تون هوس مردن کردین.
‫ته زورت همین بود؟
‫ووکُنگ، به میوه ای بگو...
که همین حالا ‫از انرژی چی استفاده کنه!
‫اگه خالیش کنه،
‫میوه ای می میره.
‫پس این جایی.
‫میمون!
‫خوکی!
‫ماسه ای!
‫میمون!
‫میوه ای، نیا بیرون!
‫میمون!
‫ووکُنگ!
‫تا حد مرگ باهات می جنگم!
‫اهریمن پیر!
‫باجیه!
‫ماسه ای!
‫خوکی!
‫نوبت توئه، انرژی چی.
‫شکل انسانی به خودت گرفتی،
‫شبیه انسان ها هم رنج می کشی!
‫عجب کودنی هستی!
‫میمون!
‫میوه ای!
‫فرار کن!
‫از اینجا برو!
‫نه!
‫میمون!
‫بذار کمکت کنم...
‫تا با مرگ به هم برسید.
‫ووکُنگ!
‫- ووکُنگ! ‫- استاد!
‫استاد!
‫زنجره طلایی،
‫همه شاگردات اینجا هستن،
‫اما هیچ کدوم نمی تونن نجاتت بدن.
‫به عنوان استاد و شاگرد،
‫من به این سرنوشت راضیم.
‫حتی اگه کشته بشیم،
‫روحمون هرگز نمی میره.
‫بدن طلاییت رو بهم بده!
‫استاد.
‫میمون، بیا!
‫برو.
‫میمون، قول دادی با هم بریم...
‫دنبال کتاب مقدس!
‫- میوه ای، برو! ‫- نه!
‫میمون!
‫بهش آسیب نرسون!
‫فقط من می تونم کمکشون کنم...
‫و دردشون رو رفع کنم...
‫و به هرج و مرج اولیه برگردونمشون.
‫سون ووکُنگ،
‫حقیقتاً سزاوار شاه اهریمن ها بودن هستی؟
‫تو باختی.
‫باختم؟
‫ترجیح می دم...
‫بمیرم...
‫تا این که شکست رو بپذیرم!
‫پس می میری!
‫میمون!
‫یادت نره...
‫که بدن درمه ای طلاییش درون منه.
‫اینجا دنیای منه.
‫[چماق طلایی فرمان بردار]
‫تو دیگه کی هستی؟
‫«آغازگر»،
‫حالا بهت می گم...
‫من کیم!
‫من اهلِ...
‫غار پرده آب...
‫تو کوهستان گل و میوه ام.
‫من دانای بزرگ و هم تراز آسمانم،
‫شاه اهریمن ها،
‫سون ووکُنگ!
‫برو به جهنم!
‫یادت باشه.
‫تو این دنیا،
‫من نیرومندترین اهریمنم!
‫نه!
‫من یه اهریمنم،
‫اما بزرگ ترین تفاوت ما...
‫اینه که من روح دارم.
‫ووکُنگ.
‫استاد!
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد]
‫ریشه حیاتی این درخت صدمه دیده.
‫حتی من هم نمی تونم اون رو به زندگی برگردونم
‫الهه بخشش، ‫کی می تونه ترمیمش کنه؟
‫پیداش می کنم!
‫میمون گستاخ،
‫راه نجات درخت سحرآمیز...
‫تو دست های خودته، مگه نه؟
‫میوه ای!
‫میمون!
‫می خوام با هم بریم سفر!
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد]
‫عجله ای نیست، فرزندانم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.