..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫... در چندین شهر پرجمعیت به همین شکله.
‫گزارشات ثبت شده حاکی از 157 تلفات ‫و مجروح شدن افراد زیادیه،
‫ولی هنوز معلوم نیست ‫شرایط موجود از چه قراره.
‫کسی مسئولیتش رو قبول نکرده. ‫هر دو جناح دارن همدیگه رو متهم می‌کنن.
‫ناآرامی‌های مدنی و شورش‌هایی ‫در نواحی متعددی رخ دادن و جنگ داخلی...
‫منظورشون چیه؟ مامان؟
‫نمی‌دونم. یه...
‫چی بود؟
‫راستی، وانیا. مامان‌بزرگ همین آهنگه رو ‫انتخاب نکرده بود؟
‫همون موقع رو ‫می‌گم که رفته بودیم...
‫- عه، کجا رفته بودیم؟ ‫- آها، کارائوکه رو می‌گی.
‫آره. کجا بود؟ مالمو بود؟
‫- کپنهاگ بود. ‫- کپنهاگ بود. آره، درسته.
‫مامان‌بزرگ خیلی ‫مست کرده بود، یادته؟
‫خیال می‌کرد صداش خیلی خوبه...
‫البته به نظر خودش که خواننده خیلی خوبیه.
‫خب، من که خودم می‌دونم ‫خواننده خوبی نیستم، ولی...
‫مامان، جریان چیه؟
‫تو ماشین بمون. ‫می‌رم ببینم چه خبره.
‫مامان، چی شده؟
‫- مامان؟ ‫- نمی‌دونم عزیز دلم.
‫باید پیاده بشیم!
‫- وانیا، تو ماشین بمون! ‫- ولم کن!
‫- وانیا! دراز بکش! ‫- نه! ولم کن! باید پیاده بشم!
‫رو زمین دراز بکش! به حرفم گوش بده!
‫باید خونسردیمون رو حفظ کنیم، خب؟
‫تکون نخور و ساکت باش، خب؟ ‫ببین من رو.
‫فهمیدی؟ ‫صدات در نیاد، خب؟
‫خونسردیت رو حفظ کن. هیس.
‫هیس. صدات در نیاد.
‫- مامان! ‫- نه! وانیا!
‫«خرچنگ سیاه»
‫باید از اینجا برم...
‫برین عقب!
‫کارولین اید؟
‫بلند شو. همین‌جا پیاده می‌شی.
‫من که اینجا پیاده نمی‌شیم. ‫دارم می‌رم جنوب.
‫دستورات جدید رسیده.
‫بیا بریم!
‫بیا دیگه.
‫فردا یه ماشین دم نوانخانه میاد دنبالت.
‫بهم شلیک کنین دیگه!
‫می‌تونی ببندیش.
‫بگین قطار حرکت کنه.
‫دستت رو بکش.
‫با خودم گفتم شاید گرسنه باشی.
‫مسموم نیست.
‫داری می‌ری پایگاه؟
‫شوهرم اونجا مستقر شده.
‫همه می‌گن بدجوری آشوب شده.
‫می‌گن جسد تیرخورده سربازها رو ‫تو پایگاه پیدا می‌کنن و...
‫صرفا باید بدونم زنده است.
‫قرار نیست برگرده. منتظرش نمون.
‫برو سمت جنوب.
‫با نهایت سرعت برو جنوب. خب؟
‫کارولین اید؟
‫- ولی... می‌شه سراغش رو بگیری؟ ‫- ولم کن.
‫آهای! ولش کن!
‫از اینجا برو ببینم.
‫گفتم از اینجا برو.
‫- چی می‌گفت؟ ‫- هیچی.
‫- ستوان هستم. ‫- هیچی ستوان.
‫مدارکت رو بده.
‫خیلی کوچک‌اندامی که.
‫چطوری از پسش برمیای؟
‫از پس چه کاری بربیام؟
‫لابد معلوم می‌شه دیگه.
‫بپر بالا.
‫خب، اِم، اهل همین‌جایی؟
‫بله ستوان.
‫زاده و ساکن همین‌جایی؟
‫بله ستوان.
‫چند وقت بود که اینجا نبودی؟
‫چندین سالی می‌شه ستوان.
‫اعضای خانواده‌ات هنوز هم اینجا ساکنن؟
‫خبر ندارم ستوان.
‫خب، یه خونه خوش اومدی.
‫[سربازان فراری.]
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم پایگاه.
‫آها، ولی مسیر پایگاه که از این طرف نیست.
‫باید یه چیزی بردارم.
‫همین‌جا بمون.
‫از ماشین پیاده نشو.
‫چیزی ندارین؟
‫بچه‌ام داره از گرسنگی می‌میره.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫- تکون نخور! گفتم تکون نخور! ‫- سوییچ رو بده! بده ببینم!
‫سوییچ رو بده ببینم!
‫جلو نیاین!
‫پیاده شو!
‫دست‌هات رو بیار بالا!
‫همون‌جا وایستا.
‫زانو بزن.
‫دستور گرفتم.
‫راد گفته بود بیام.
‫همراهت کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫سوار شو.
‫همین‌جا وایستا.
‫خانم اید نامی اومده. ‫با یه ماشین اومده بود.
‫بره پیش بقیه منتظر بمونه.
‫برو تو و بشین.
‫تو همونی که از شمال فرستادن؟
‫آره.
‫سلام.
‫چه اطلاعاتی بهت دادن؟
‫در چه مورد؟
‫اِم...
‫دلیل اینجا بودنمون رو می‌گم دیگه.
‫مأموریتمون رو می‌گم.
‫هیچ اطلاعاتی ندادن. تا امروز صبح ‫خبر نداشتم قراره بیام اینجا.
‫به شما چه اطلاعاتی دادن؟
‫من شنیدم دستور مستقیم دولتی بوده.
‫دولتی بوده؟
‫دولتی در کار نیست گرنویک.
‫خیلی وقت پیش ساقط شد.
‫نائب سرجوخه کریمی از «اف28» هستم.
‫- خیلی‌خب، آزاد باش. خوش اومدی. ‫- مرسی.
‫شانس آوردی «اف28»ـی خان.
‫چی؟
‫گفتم شانس آوردی «اف28»ـی خان.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که دیروز ‫بمبارانش کرده بودن.
‫شانس آوردی که فرار کردی.
‫یعنی چی که بمبارانش کردن؟
‫ها؟
‫از کجا شنیدی؟
‫بگو ببینم.
‫شایعات و پروپاگانداهای متعددی ‫دهن به دهن می‌شه.
‫خواهش می‌کنم بگو.
‫می‌گن سه هزار و پونصد نفر مردن.
‫کسی زنده نمونده. نیست و نابود شده.
‫بفرمایین دفتر سرهنگ راد.
‫برین.
‫سلاحتون رو بذارین اون تو.
‫تکون بخورین دیگه!
‫سلاح‌ها و تجهیزاتتون رو ‫روی قفسه بذارین.
‫خبردار!
‫یکیشون نیست.
‫اصلاً نرسید.
‫- اصلاً نرسید؟ ‫- نه.
‫«دوران سلاح، دوران گرگ‌ها،»
‫«دورانی تهی از رحم.»
‫«برادر سلاخِ برادر...»
‫«و والدین سلاخِ فرزندانشانند.»
‫«خورشید خاموش گشته ‫و پس از زمستانی سوزان،»
‫«زمستان است و زمستان است.»
‫می‌دونین شعر کیه؟
‫می‌تونین بشینین.
‫سروان؟
‫نظرت... چیه که شروع کنی؟
‫چشم.
‫حقایق رو بهشون بگو. ‫اصلاً پروپاگاندا نباف.
‫برخلاف اخباری که احتمالاً به گوشتون رسیده، ‫وضعیت کاملا جدیه.
‫دشمن بخش اعظمی ‫از یگان‌هامون رو از پا درآورده.
‫از شمال حمله کردن و پایگاه‌های...
‫«آی17»، «اف28» ‫و «کی22» رو بمباران کردن.
‫یعنی چند صد کیلومتر از دستمون رفته.
‫دشمن چند روز دیگه به همین‌جا می‌رسه.
‫پایگاه ما هم دیر یا زود شکست می‌خوره.
‫وقتی هم شکست بخوره،
‫دستمون به هیچ‌جا بند نیست...
‫و ساحل کلا از دست می‌ره.
‫به زبان ساده،
‫به زودی تو جنگ شکست می‌خوریم.
‫ولی یه راه‌حل نهایی بهمون ارائه دادن.
‫ممکنه این شکلی همه‌چی عوض بشه.
‫حتی ممکنه جنگ خاتمه پیدا کنه.
‫بعد از سی و هفت سال، اولین باره...
‫که مجمع‌الجزایرمون کلا منجمد شده.
‫از سرزمین اصلی...
‫تا دریای آزاد منجمد شده.
‫ولی ضخامت یخش در حدی نیست ‫که ماشین از روش رد بشه،
‫در حدی هم نیست که قایق بتونه بشکافدش.
‫ولی...
‫سرباز اسکیت‌پوش می‌تونه روش حرکت کنه.
‫واسه همین شما رو احضار کردیم اینجا.
‫خلاصه که...
‫به عملیات «خرچنگ سیاه» خوش اومدین.
‫مأموریتتون از این قراره...
‫که باید دو کپسول رو ‫به اون طرف یخ برسونین.
‫باید از تسونی...
‫ببرینشون اینجا...
‫که تأسیسات تحقیقاتیمون تو اودوئه.
‫باید از کنار خطوط دشمن، ازشون رد بشین.
‫عین خرچنگ تو تاریکی پیش برین.
‫اگه موفق بشین، تو جنگ پیروز می‌شیم.
‫می‌تونین از ارتش کناره‌گیری کنین...
‫و درجا برین هر جایی که دلتون خواست.
‫ولی اگه شکست بخورین، همه‌چی از دست می‌ره.
‫صرفا همه‌چی خودتون ‫از دست نمی‌ره...
‫همه‌چی همگیمون از دست می‌ره.
‫سوالی ندارین؟
‫اید؟
‫با اسکیت، صد و هشتاد و پنج کیلومتر...
‫رو آب شور منجمد سفر کنیم؟
‫تو تاریکی از خطوط دشمن رد بشیم...
‫چنین کاری... مأموریت انتحاریه سرهنگ.
‫ازتون درخواست نکردیم اید. ‫دارم بهتون دستور می‌دم.
‫مرخصین.
‫تو بمون اید.
‫آره، درست می‌گی.
‫قرار نیست همگیتون زنده بمونین. ‫ولی مهم نیست.
‫یه نفر هم که برسه کافیه. ‫یه سرباز هم کافیه.
‫همون یه سرباز کلی ‫تفاوت حاصل می‌کنه...
‫و موجب پیروزیمون تو جنگ می‌شه.
‫بقیه...
‫خب، بهترین سربازان دم دست بودن دیگه.
‫اسکیت‌سواری هم بلدن، ‫ولی در حد تو نیستن.
‫تو مجمع‌الجزایرمون رو بلدی، ‫ساختار یخ رو...
‫عذر می‌خوام سرهنگ، ولی...
‫گمون نکنم همین مهارت‌ها کافی باشه.
‫که این‌طور...
‫گمون کنم الان نسبت ‫به آخرین باری...
‫که دیدیش، بزرگ‌تر شده باشه.
‫تو یه اردوگاه پناهندگان دم مرز پیداش کردیم.
‫کجـ... کجاست؟
‫اودوئه.
‫همین که برسی اونجا، ‫مجددا می‌بینیش.
‫چشم سرهنگ.
‫خوبه.
‫می‌شه بهم بگی دم ماشین چی شده بود؟
‫مسیرش رو تغییر داده بود...
‫- اشتباه پیچیده بود... ‫- باهات به مشکل می‌خوریم اید؟
‫نه سرهنگ.
‫- از دستوراتمون هم پیروی می‌کنی؟ ‫- بله سرهنگ.
‫خوبه. عالیه. پس مرخصی.
‫می‌شه عکسش رو نگه دارم سرهنگ؟
‫آره، معلومه.
‫فرصت؟ این که نشد فرصت.
‫قراره بمیریم گرنویک. ‫از من بشنو.
‫اید گفته بود مأموریت انتحاریه دیگه. ‫اگه حتی اون هم...
‫با کمال احترام، ‫از آشناییتون خوش‌وقت شدم بچه‌ها،
‫ولی باید برگردم «اف28». ‫می‌رم دوست‌دخترم رو پیدا کنم.
‫این پایگاه هم بعدش از دست می‌ره.
‫فرصتی جز سفر رو یخ نداریم.
‫- جریان چیه؟ ‫- نمی‌شه اینجا بمونم.
‫یعنی نمی‌خوای از دستوراتت پیروی کنی؟
‫خودت که می‌دونی چه بلایی ‫سر سربازان فراری میارن، مگه نه؟
‫مهم نیست. ‫من که اصلاً نمی‌دونم...
‫چرا بابت چنین کاری انتخابم کردن.
‫چرا، می‌دونی. ‫چون سرباز خوبی هستی...
‫و اسکیت‌سواری بلدی.
‫اید، خودت که ‫همین ده دقیقه پیش...
‫گفته بودی مأموریت انتحاریه.
‫من که نمی‌گم کار راحتیه.
‫قراره یه پا کابوس باشه،
‫احتمالاً سخت‌ترین ‫کار عمرمون باشه.
‫ولی احتمال موفقیتمون هست. ‫ما هم باید موفق بشیم.
‫این جریانات که تموم شد، ‫می‌رم برادرم رو پیدا کنم.
‫هنوز زنده است.
‫یه تلویزیون سالم پیدا می‌کنیم...
‫و فینال جام استنلی رو ‫تماشا می‌کنیم.
‫مسابقه «کپیتالز» و «رنجرز» رو ‫تماشا می‌کنیم.
‫لیگ هاکیش حرف نداره.
‫تو چیکار می‌کنی؟
‫- نمی‌دونم... ‫- چرا، می‌دونی. ببین...
‫چیکار می‌کنی؟
‫خب، قرار بود ازدواج کنم.
‫ازدواج کنی؟
‫برنامه خوبیه.
‫معلومه که باید ازدواج کنی.
‫من شش صندوق شامپاین قایم کردم.
‫اگه دعوتمون کنی، ‫شامپاین میارم.
‫قبوله؟
‫قبوله.
‫گروه «خرچنگ سیاه»، همه‌چی تحت کنترله؟
‫تحت کنترله.
‫خوبه.
‫کفش و چکمه اسکیت‌دار، ‫جلیقه نظامی، مهمات،
‫کمک‌های اولیه، طناب، کابل، ‫میخ و باقی وسایل رو داریم.
‫بدون سلاح‌هاتون، بیست کیلو باره.
‫ببینین همه‌چی اندازه‌تونه یا نه.
‫قرص آبی رنگ آمفتامینه، ‫قرص قرمز رنگ مورفینه،
‫قرص گنده‌ها هم سیانورن.
‫حواستون باشه چی به چیه.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫منظورت چیه؟
‫با اسکیت هاکیم فرق می‌کنه.
‫تا حالا اسکیت واقعی ندیدی؟
‫- کسی سوال احمقانه‌ای دیگه‌ای نداره؟ ‫- نه سروان.
‫بخوابین، غذا بخورین، بشاشین، برینین...
‫فردا قبل از شفق حرکت می‌کنیم.
‫برق کی وصل می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫من هم می‌خوام بتونم ‫تنهایی دوش بگیرم.
‫می‌دونم عزیز دلم.
‫آخ.
‫- چرا رو صورتم می‌ریزی؟ ‫- این‌قدر غر نزن. تکون نخور دیگه.
‫داری رو صورتم می‌ریزی.
‫- اگه تکون نخوری، راحت‌تر می‌شه. ‫- من که تکون نمی‌خورم.
‫خیلی‌خب، صاف بشین.
‫صدای چی بود؟
‫مامان؟
‫احتمالاً باز هم دارن بمباران می‌کنن.
‫بلند شین! پا شین، پا شین، پا شین!
‫بجنبین، بلند شین!
‫زود باشین! بجنبین!
‫- چشم سروان! ‫- حواست هست؟
‫بله سروان.
‫- باید دو دقیقه‌ای آماده مبارزه باشین! ‫- چشم سروان.
‫بریم دیگه! بجنبین!
‫- پناه بگیرین! ‫- پناه بگیرین!
‫خیلی‌خب، گروه «خرچنگ سیاه»! ‫بیاین کوتاه‌اسکله شرقی! دنبالم بیاین!
‫- کی مجروح شده؟ ‫- یکی از نگهبان‌هاست.
‫مأموریتتون رسوندن این دوتاست.
‫باید با احتیاط زیاد حملشون کنین.
‫به هیچ وجه نباید بازشون کنین.
‫تحت هیچ شرایطی هم نباید به دست دشمن بیفتن.
‫گروهتون با پیوستن ‫ستوان نیولاند تکمیل می‌شه.
‫مالک.
‫نیولاند.
‫- سروان، فرماندهی گروه با خودته. ‫- چشم سرهنگ.
‫دنبالتون می‌افتن.
‫تحت پوشش تاریکی حرکت کنین. ‫در طول روز خیلی تابلوئه.
‫سه هزار و هفتصد متر که برین، ‫وارد قلمرو دشمن می‌شین.
‫- خیلی‌خب، آماده‌این اعضای «خرچنگ»؟ ‫- خیلی‌خب!
‫- برین دیگه. ‫- بریم!
‫- رو یخ پیش برین. ‫- بریم!
‫ما هم چند ساعت دیگه اون شکلی می‌شیم.
‫به مرز سابق رسیدیم.
‫همین‌جوری دست رو دست گذاشتیم...
‫که یکی از تک‌تیراندازهاشون ‫به خدمتمون برسه.
‫دید خوبی دارن. فضا هم که بازه.
‫عمرا اگه خطا بره.
‫خیلی‌خب.
‫پنج و نیم کیلومتر بیشتر ‫تا باستولمن نمونده.
‫پس می‌ریم اونجا ‫و صبر می‌کنیم هوا تاریک بشه.
‫- گرنویک، حواست به جزایر باشه. ‫- چشم.
‫اید، تو جلو برو.
‫- حواست دائما به ضخامت یخ باشه. ‫- باشه.
‫مالک و نیولاند، ‫همیشه یکیتون...
‫جلوم باشه، یکیتون هم پشتم باشه.
‫عه!
‫پخش شین!
‫بخوابین! بخوابین! بخوابین!
‫یخ دوام نمیاره. مراقب باشین. طناب بدین!
‫کپسول‌ها دست خودشه!
‫نه اید! نه!
‫گرفتمت. محکم بچسب!
‫فورسبرگ کوش؟
‫چی شد؟
‫شلوارش رو دربیارین.
‫گرمش کنین.
‫اگه هنوز صدامون رو نشنیده بودن، ‫الان دیگه قطعا شنیدن.
‫خوبی؟
‫نیولاند، این سردشه، باید گرم شه.
‫بیاید همین‌جا پناه بگیریم.
‫بیا اینجا. ‫بشونش اینجا.
‫بشین.
‫بیا...
.خونه امنه
‫بیا، دستکش دستت کن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫باید آتیش روشن کنیم.
‫- خیلی خطریه. ‫- ممکنه از سرما یخ بزنه بمیره.
‫نه، وایسا من برات می‌گیرم جلو آتیش.
‫- تو خوبی؟ ‫- آره، گمون کنم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫آخه فروسبرگ وقت نکرد بهمون توضیح بده.
‫نیولاند بالاترین رتبه رو داره.
‫فرمانده اونه.
‫چرا نیولاند؟
‫توی جلسه توجیهی راد که اصلاً نبود.
‫به‌نظرت نباید سلسه مراتب ‫فرماندهی رو رعایت کنیم؟
به‌نظرم کسی باید ما رو فرماندهی کنه که .کارش رو بلده، نه نیروی یدکی گروه
‫چیزی در مورد یخ بلدی؟ ‫اصلاً می‌دونی مجمع‌الجزایر چیه؟
‫منظورت چیه؟
‫یکی از اعضای تیم نیومد.
‫اونوقت به‌جاش نیولاند اومد.
‫چون فورسبرگ مُرده ‫دلیل نمیشه فی‌البداهه عمل کنیم.
‫تو مقام کی رو دزدیدی جناب ستوان؟
‫منظورت چیه اید؟
‫
‫داری واسه کی مأموریت انجام میدی؟
‫تو منو ول کردی!
‫درست مثل فورسبرگ که زیر یخ ولش کردی.
‫- من کپسول‌ها رو نجات دادم. ‫- و فورسبرگ رو غرق کردی، آره؟
‫وقتی چیزی رو نمی‌دونی حرف نزن.
‫من اونی بودم که پریدم توی آب. ‫من اونی بودم که جرأتش رو داشت کاری بکنه.
‫اگه کسی اینجا تهدیدی برای مأموریت باشه ‫اون تویی!
‫میشه یه‌لحظه آروم بگیریم؟
‫یه نفسی بگیریم؟
‫ببین.
‫اگه اید نمی‌پرید توی آب‌
‫و کپسول‌ها رو نجات نمی‌داد ‫الان مأموریتی هم در کار نبود، مگه نه؟
‫و نیولاند هم اینجا رتبه‌اش بالاتره ‫پس رئیس اونه
‫و تو هم باید از دستورهاش اطاعت کنی ‫خیلی‌خب؟
‫باشه.
‫خوبه.
‫فعلاً بمونیم تا هوا تاریک بشه.
‫دم غروب راه میوفتیم.
‫شیفت اول نگهبانی با تو.
‫اگه توی یخ‌ها چیزی تکون خورد ‫باید جمع کنیم بریم.
‫مرسی.
‫- اونوری رو چک کن. ‫- اینم قفله.
‫اینجا رو ببین. ‫خوراکی پیدا کردم.
‫داره برف میاد؟
‫احتمالاً خاکستره.
‫شهر داره توی آتیش می‌سوزه.
‫- چی شده؟ ‫- این صدا رو می‌شنوی؟
‫کریمی به اِف28، صدای من رو دارید؟
‫برو. ‫بقیه رو بیدار کن!
‫مالک، نیولاند! بیدار شید! ‫دارن میان، دارن میان!
‫- چی؟ کی؟ ‫- چی شده؟
‫چقدر فاصله دارن؟
‫- فکر کنم چند دقیقه فقط. ‫- خیلی‌خب.
‫- راه بیوفتید! ‫- برو، برو!
‫یالا!
‫اسلحه‌ات رو بنداز.
‫اسلحه‌ات رو بنداز!
‫اید، چیکار می‌کنی؟ اید؟
‫درست قبل از اومدن هلیکوپتر دیدم ‫با بی‌سیم داشت با یکی حرف می‌زد.
‫- اید، خواهش می‌کنم... ‫- با کی حرف می‌زدی؟
‫- منم شاهدم ستوان. ‫- خیلی‌خب اید، آروم باش.
‫ با کی حرف می‌زدی؟
‫- داشتم سعی می‌کردم با پایگاه تماس بگیرم... ‫- پایگاه کیا؟ ما یا اونا؟
‫اید، خواهش می‌کنم...
‫منو نگاه کن. ‫منو ببین.
‫- تو خائنی؟ ‫- نه.
‫نه؟ پس چی هستی؟ ‫احمقی؟ آره؟
‫احمقی؟
‫- کریمی، فقط یه فرصت داری. ‫- باشه، باشه.
‫می‌خواستم با دوست دخترم تماس بگیرم. ‫اون توی اِف28 افسر ارتباطاته.
‫- دوست دخترت؟ ‫- گفتی اِف28 بمبارون شده، درسته؟
‫فقط می‌خواستم ببینم زنده مونده یا نه. ‫همین.
‫پس چطوری ما رو پیدا کردن؟ ها؟ ‫چطوری؟
‫حتماً دود یا چیزی دیدن.
‫هیس! یکی داره میاد! ‫یکی داره میاد!
‫
‫باهاش چیکار کنیم؟
‫برای مأموریت خطرناکه.
‫بکُشمش؟
‫فعلاً باهامون می‌مونه.
‫بدون اسلحه.
‫مالک، با خودت ببرش. ‫اگه خواست کاری کنه بکُشش.
‫زود باشید. ‫باید بریم روی یخ‌ها.
‫بلند شو.
‫بیا، عینکت رو بگیر.
‫بریم، بریم، بریم.
‫این اسکیت‌های کوفتی دارن پاهامو درد میارن.
‫خیلی ساکته.
‫- حداقل کسی تعقیبمون نمی‌کنه. ‫- خب بالأخره یه‌جایی این اطراف هستن.
‫این صدا رو می‌شنوی؟
‫صدای حباب هوا زیر یخه.
‫صداش مثل این می‌مونه که ‫یکی زیر یخ گیر کرده باشه.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بلند شو.
‫اید.
‫چراغ قوه رو خاموش کن.
‫اینجا خیلی توی دید هستیم.
‫اید، خاموشش کن.
‫
‫بیا.
‫- یالا، باید بریم. ‫- الان میام.
‫به یخ‌ها نگاه نکن.
‫باید بریم. ‫تف توش.
‫مالک، کریمی رو ببر.
‫اونجا دیگه چه اتفاقی افتاده بود؟
‫قایق نجات غرق شده.
‫احتمالاً غرق شدن و از سرما مُردن.
‫نه. ‫کار دشمن بوده.
‫اونا دقیقاً روش کارشون همینه.
‫همه رو می‌کُشن. غیرنظامی، زن، بچه. ‫براشون فرقی نداره.
‫از کجا انقدر مطمئنی
‫که خودمون اون بلا رو سرشون نیاوردیم؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫حالا که دیگه مُردن.
‫به راهمون به سمت غرب ادامه ‫می‌دیم تا به سیدکوستر برسیم.
‫اونجا سیدکوستر نیست. ‫آرهولمن‌ـه.
‫
‫- آرهولمن؟ ‫- آرهولمن.
‫هیس! ‫گوش بدید.
‫قایم شید! ‫قایم شید!
‫نور چراغ قوه رو دیدن.
‫لعنتی...
‫فقط یه بند انگشت مونده بود منو ببینن.
‫شما خوبید؟ ‫همه حالشون خوبه؟
‫- کریمی کجاست؟ ‫- نمی‌دونم، گُمش کردم.
‫- اونوری رفت. ‫- عجب قاراشمیشی.
‫
‫خرچنگ.
‫سیاه.
‫- چیه؟ ‫- خیلی‌خب، فعلاً بهتره روی یخ نریم.
‫از روی جزیره رد می‌شیم. ‫زود باشید.
‫باید عجله کنیم. ‫خیلی زود ممکنه برگردن.
‫- توی برف رد پا هست. یکی اینجاست. ‫- برو، برو، برو.
‫- چراغش روشنه. چیکار کنیم؟ ‫- چراغ رو می‌بینی؟
‫- آره. ‫- دنبالم بیا.
‫وایسید.
‫نمیشه ولش کنیم بریم؟
‫برو، برو!
‫حاضرید؟
‫دست‌ها بالا! ‫دست‌ها بالا!
‫دست‌هاتونو ببرید بالا!
‫- شما تنهایید؟ ‫- آره.
‫امنه.
‫شما اینجا چیکار می‌کنید؟
‫بیا این مال تو.
‫خب...
‫اونا خونه‌مون رو آتیش زدن ‫واسه همین...
‫اومدیم اینجا.
‫منظورم اینجا توی مجمع‌الجزایر بود.
‫خیلی وقته اینجا زندگی کردن ممنوع شده.
‫خب، آره ‫ولی ما...
‫ما خیلی قبل‌تر از اون قانون ‫توی این جزیره زندگی می‌کردیم.
‫هم این هم اینکه غیر از اینجا ‫جای دیگه‌ای نداشتیم بریم.
‫مثلاً چندین هفته راه می‌رفتیم تا لب مرز
‫برسیم به اردوگاه کثیف پناهجوها؟
‫یا توی چادر از گشنگی تلف می‌شدیم؟
‫برای همین تصمیم گرفتیم ‫همین‌جا توی خونه بمونیم.
‫طی تخلیه قایم شدیم.
‫پس یعنی فقط شما توی جزیره موندید؟
‫آره، الان دیگه آره.
‫اسم جزیره چیه؟
‫آرهولمن.
‫چطور؟ گُم شدید؟
‫اسباب اثاثیه‌ی خوبی دارید توی خونه.
‫مثل کارهای...
‫اکسل اینار یورت‌ـه. ‫(طراح میز و مبلمان چوبی سوئدی)
‫درسته. ‫مال یورت‌ـه.
‫می‌شناسیش؟
‫آره، و برونو ماتسون. منم ‫یکی از صندلی‌هاش رو دارم.
‫(طراح مبلمان سوئدی که صندلی خوابیده طراحی می‌کرده)
‫می‌دونی برونو ماتسون چطوری ‫اون صندلی‌ها رو طراحی می‌کرد؟
‫- نه. ‫- نه؟ تو چی؟
‫روی یه کپه برف می‌نشسته ‫بعد از روی شکل کونش درست می‌کرده.
‫- بیا برو بابا ولمون کن. ‫- چیه؟
‫خب خودت ببین، درست شکل کونه.
‫مزخرفه. داره دروغ میگه. ‫تو از کجا می‌دونی؟
‫نه، ولی دور از شوخی ‫یه‌سری وسایل خوشگل
‫که مردم توی جنگ جا گذاشتن رو جمع کردم.
‫و وقتی این دوران تموم شد ‫می‌خوام یه عتیقه فروشی باز کنم.
‫من فکر می‌کردم قراره... ‫بازیکن حرفه‌ای هاکی بشه، نه؟
‫
‫خودم برمی‌دارم.
‫- پس یعنی الان دزدی چیزی هستی؟ ‫- بیشتر مثل آشغال جمع کنه.
‫مسخره بازی.
‫این یارو رسماً دزده.
‫بعد از این اسکیتی که ما روی یخ کردیم، دیگه ‫حتی نمی‌خوام فینال جام هاکی استنلی رو ببینم.
‫ببخشید، اسم این نون چی بود؟
‫اسمش اسکون‌ـه. ‫یکی دیگه بردار بخور.
‫واقعاً خوشمزه هستن. ‫ممنون.
‫چی شد یهو؟
‫نمی‌دونم.
‫گُه توش.
‫- من زخمی شدم! ‫- حالت خوبه؟
‫- گرنویک؟ ‫- من خوبم.
‫چیزیم نشد.
‫تو چیزیت نشد؟
‫نه، فقط یه خراشه.
‫چیزیم نیست.
‫نائب سرجوخه کریمی ‫صدام رو داری؟ کریمی؟
‫از پایگاه اِف28 به نائب سرجوخه کریمی ‫جواب بده کریمی.
‫کی صحبت می‌کنه؟ تمام.
‫آرن هستم افسر ارتباطات اِف28. ‫خودتون رو معرفی کنید. تمام.
‫با کریمی چیکار دارید؟ تمام.
‫من دوست دخترشم. تمام.
‫نائب سرجوخه کریمی الان نمی‌تونه صحبت کنه.
‫ولی بهش میگم زنگ زدید. ‫ممنون.
‫موقعیت شما کجاست؟ تمام.
‫پس دروغ نمی‌گفت.
‫ما که اصلاً نمی‌دونیم اون زن کی بوده.
‫تو که خودت شنیدی. ‫اِف28 بمبارون شده.
‫دقیقاً می‌دونیم کی بود پشت بی‌سیم.
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫آب و غذا جمع کنید. ‫تا 3 دقیقه دیگه راه میوفتیم.
.زود باشید
‫متأسفم.
‫بذار ببینم.
‫لعنتی، تو که گفتی فقط یه خراشه.
‫باید...باید پیرمرده رو می‌دیدی.
‫- باید جلوی خونریزی رو بگیریم. ‫- نه، نمی‌خواد. مشکلی نیست.
‫- میگم مشکلی نیست. ‫- بس کن مالک.
‫ول کن دیگه! ‫خودت بیشتر نیازش داری.
‫گرنویک، کمک کن بلند شم.
‫اسلحه‌ام رو بده.
‫ما خرچنگ نیستیم دوست من.
‫ما مار افعی هستیم.
‫چقدر مورفین مصرف کردی؟
‫مار.
‫ما مار هستیم.
‫ماری که خودش رو می‌خوره.
‫و اینم از سرِ مار.
‫یه‌چیزی پیدا کردم.
‫چند کیلومتر فاصله داره. ‫دووم میاری؟
‫- چند کیلومتر می‌تونی؟ ‫- آره.
‫- خوبه. ‫- بریم.
‫آره، آره...
‫پایانِ یک آغاز...
‫و آغاز یک پایان.
‫چیه؟
‫گرنویک، بشونش اونجا.
‫وقتی بچه بودم یکی از ‫این مراسم‌ها رو اومده بودم.
‫انقدر شکلات و آبنبات ‫خوردم که حالم به‌هم خورد.
‫
‫کجا بریم؟
‫چی؟
‫من و تو، کشتی رو راه بندازیم ‫بعدش کجا بریم؟
‫چیزی نیست.
‫یالا دیگه رفیق.
‫اگه بخوایم از این وضعیت جون سالم به‌در ببریم ‫باید بتونیم رویا پردازی کنیم.
‫- کجا بریم؟ ‫- من فقط دلم می‌خواد برم خونه.
‫نمی‌تونیم قبل از طلوع به اودو برسیم.
‫نه، اگه اون باهامون باشه نه.
‫می‌تونیم براش سورتمه درست کنیم.
‫و مثل یه سگ با خودمون بکشیمش؟
‫اونطوری حداقل یک هفته طول می‌کشه.
‫پس بی‌سیم چی؟
‫- اگه با کسی تماس بگیریم؟ ‫- نه، خیلی خطریه.
‫الان دیگه فقط ما و دشمن موندیم. ‫باید خیلی زود به اودو برسیم.
‫ولی نمی‌تونیم ولش کنیم که.
‫یه‌جای امن براش پیدا می‌کنیم.
‫بهش آب و غذا بده ‫بعداً یکی رو می‌فرستیم دنبالش.
‫- اونطوری چقدر طول می‌کشه؟ ‫- نمی‌دونم
‫آروم باش!
‫خیلی‌خب، باید کشتی رو بگردیم و امن کنیم.
‫اید، تا جایی که می‌تونی برو بالای کشتی ‫و ببین الان کجاییم.
‫منم میرم روی عرشه حمل ماشین.
‫بعدش هم گرنویک...
‫- می‌خوام بدونم چی توی ایناست. ‫- کپسول رو بذار زمین.
‫کپسول رو بذار زمین.
‫کپسول رو بذار زمین!
‫می‌خوای بهم شلیک کنی؟
‫گرنویک، بذارش زمین.
‫گرنویک!
‫این چیه؟
‫یه‌جور... ‫یه ویروسه.
‫یه سلاح بیولوژیکی.
‫مواظب باش. ‫مواظب باش.
‫راد بهمون گفت چیه.
‫بدش به من.
‫«پایان جنگ».
‫این پایان جنگ نیست.
.پایان دنیاست
‫پایان همه چیز...
‫گرنویک.
‫باید کشتی رو امن کنیم.
‫بریم.
‫من خوبم رفیق.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره. من همین‌جا می‌مونم. تو برو.
‫همین‌جا جام امنه.
‫زود برمی‌گردم.
‫باید خودمو جمع و جور کنم.
‫لعنتی!
‫مالک دیگه نمی‌خواست به اودو بره.
‫منم نمی‌خوام.
‫روی یخ نور دیدم.
‫اگه صدای شلیک رو شنیده باشن ‫تا چند دقیقه‌ی دیگه می‌رسن.
‫همه همینجور می‌میرن و کسی براش مهم نیست.
‫تو حتی برات مهم نیست که مالک خودکُشی کرده.
اینطوری فکر می‌کنی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫شما اگه خواستید بمونید، من میرم.
‫عمراً بمونم تا روی این کشتی بمیرم.
‫اید!
‫گندش بزنن!
‫لعنتی...
‫نه!
‫اید!
‫وایسید! نیاید! ‫یخ می‌شکنه. عقب وایسید.
‫یه طناب برام بندازید!
‫کپسول‌ها رو بنداز.
‫یه طناب برام بندازید!
‫گرنویک، براش طناب بنداز.
‫حاضری؟
‫آره.
‫می‌تونیم از کنارش بریم؟
‫نه.
‫حالا حالاها یخش همینطوریه.
‫باید از روش رد بشیم.
‫وایسید. ‫بخوابید روی زمین.
‫تکون نخورید.
‫بیا تکونش بدیم.
‫هواتُ دارم.
‫آفرین! بخوابید...
‫ساکت..
‫- به ما شلیک نمی‌کنن ‫- ادامه بده! آروم آروم
‫سینه‌خیز برید.
‫بخوابید زمین...
‫گرانویک! می‌تونی بیاریشون بیرون؟
‫اید، برای ایمن‌سازی آماده شو.
‫دریافت شد.
‫- یه‌نفر رو می‌تونم اون دور دورها ببینم ‫- خوبه، فاصله چقدره؟
‫450 متر
‫دوازده سانت برو بالا.
‫چهار سانت به سمت چپ.
‫وقتی گفتم، شلیک کن.
‫شلیک کن گرانویک، شلیک کن!
‫شلیک کن! بزن..
‫اید؟
‫اونی که بهش شلیک کردم، تنها کسی ‫بود که زنده مونده بود؟
‫اره، دونفرِ دیگه از سرما مُرده بودن.
‫فکرمی‌کنی مالک هم همینطوری پیدا می‌کنن؟
‫از سرما مُرده باشه..
‫یا اول موش‌ها گوشت‌ش رو می‌خورن؟
‫من وسط یه گور دسته‌جمعی بودم،
‫بغلِ...
‫حتی دیگه اسمش رو هم یادم نیست.
‫باهم می‌رفتیم مهدکودک.
‫الان نصف صورتش رو موش‌ها خوردن.
‫دشمن مجبورمون کرد با دستای خودمون ‫گور رو بکنیم.
‫و وقتی کارمون تموم شد، شروع کردن به شلیک کردن.
‫وقتی افتاد، منم با خودش کشید پایین پس...
‫فکرکنم نفهمیدن که من تیر نخوردم...
‫ساعت‌ها طول کشید تا از میون ‫اون همه جسد بیام بالا.
‫و بعدش موش‌ها رو دیدم...
‫خیلی بودن!
‫فکرکنم بوی اجسداد رو حس کرده بودن...
‫دو روز بعد برای ارتش داوطلب شدم.
‫و الانم شرایط‌مون درست مثل اوناست.
‫یا شایدم با این کصشعری که همراه ‫خودمون می‌کشونیم، شرایطمون بدتره.
‫اینطور نیست؟
‫ما کاری که بهمون گفته شده رو انجام می‌دیم.
‫به دستورات عمل می‌کنیم.
‫تقریبا رسیدیم، پس دیگه نیازی نیست ‫دیگه به این چرت و پرتا فکر کنیم.
‫مشکل ما نیست.
‫حرفای من برات مهم نیست،
‫تو فقط به این فکر می‌کنی که چطور ما ‫رو وادار به ادامه راه بکنی.
‫اره.
‫اودو چه‌خبره که می‌خوای بری اونجا؟
‫اونم الان...وقتی که می‌دونی توی کپسول‌ها چیه؟
‫شما دو نفر بخوابین...
‫قبل از طلوع خورشید حرکت می‌کنیم.
‫مامان؟
‫باید بیدار شی، دارن میان.
‫مامان؟
‫دارن میان!
‫بیدارشو! نیولاند کپسول‌ها رو برداشته و رفته.
‫اول نارنجک، بعدش تفنگ. باشه؟
‫- چند نفرن؟ ‫- دسته‌کم 10 نفر. حدود 50 متر با ما فاصله دارن
‫دو نفر توی موقعیت ساعت 10‌ـن.
‫زدیشون؟
‫نمی‌دونم.
‫- یه نارنجک دیگه پرتاب کن ‫- باشه
‫اید! یه نفر توی موقعیت ساعت 9‌ـه
‫مگ!
‫شلیک‌کن! یک، دو. شلیک کن.
‫دوباره تلاش می‌کنم.
‫- پنج‌تا دیگه بیشتر تیر ندارم ‫- نارنجک چی؟
‫یدونه.
‫- آماده‌ای؟ ‫- اره
‫کمک!
‫- تیر خوردی؟ ‫- نــارنجک! نـــه!
‫نه.
‫نیولاند!
‫وایسا!
‫کپسول‌ها رو برگردون!
‫نیــولــاند!
‫وایــسا!
‫وایسا! شلیک ‌نکن
‫- شلیک نکن ‫- کپسول‌ها رو بده بیاد
‫- باید اونارو نابود کنیم ‫- ردشون کن بیاد
‫پرتشون می‌کنیم توی اقیانوش! همینجا ‫همین بغل اقیانوس هست.
‫- پرتشون می‌کنیم ‫- برگرد
‫اید...
‫اید، اگه ویروس بین پناهندگان پخش بشه
‫میلیون‌ها آدم می‌میرن،
‫درحالی که راد و بقیه افراد توی ‫پناهگاه قایم شدن.
‫بذار برم!
‫اید!
‫گوش کن.
‫این سلاح برای مقابله با دشمن نیست.
‫سلاحی در برابر خودمونه.
‫این پایانِ دنیاست.
‫اید..
‫کپسول‌ها رو نابود کن.
‫اید؟
‫مامان؟
‫الـــو؟
‫وان‌ــ‌...وانیا؟
‫صدامو می‌شنوی؟
‫این پایانِ همه‌چیزه
‫من رو زیر یخ تنها ول کردی
‫باید ادامه‌بدم...
‫ببین، وانیا.
‫اسب‌.
‫خرچنگ...
‫سیاه.
‫ساکت باش و حواستُ جمع کن! باشه؟
‫به من نگاه کن، فهمیدی؟
‫سر و صدا نکن، باشه؟
‫خیلی‌خب، منُ ببین. بیا تا ده بشماریم...
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شیش...
‫هفت، هشت، نه...
‫شیش، هفت، هشت...
‫هیچ صدایی نده، ساکت...تکون نخور
‫- بیا بیرون ‫- نه
‫- مـــامــان ‫- نــه
‫وانـــیا!
‫مــامــان.
‫ببخشید! نــه...ولش کنید!
‫نه، ولش کنید...
‫ببخشید!
‫مامان، ببخشید.
‫وانیا...
‫نه.
‫مراقب‌باش.
‫من فقط می‌خوام کمکت کنم کارولین، باشه؟
‫وقتی پیدات کردن حالت خیلی بد بود.
‫آروم.
‫- من کجا‌ـم؟ ‫- اودو
‫کسی بهت نگفته بود؟
‫آروم...سخت‌نگیر
‫- کسی دخترم رو ندیده؟ ‫- آروم باش
‫شکمت تیر خورده بود و مجبور شدیم سه ‫تا از انگشت‌های پات رو قطع کنیم.
‫پس فقط سعی کن آروم باشی.
‫می‌خوان هرچه‌ سریع‌تر باهات ملاقات کنن.
‫باشه؟
‫کیا؟ اون کی‌ـن؟
‫کارولین ایــد.
‫از تسونی تا اودو بای اسکیت روی یخ!
‫احسنت...
‫و با این حال، اولین قدمِ " خرچنگ سیاه " هم برداشته شد.
‫اگه به خاطر زحمات شما نبود، ما ‫الان اینجا نبودیم.
‫ما برای برگشت آماده‌ایم...
‫تا دشمن‌مون رو سرکوب کنیم!
‫مقام شما به ستوان دوم ارتقا پیدا می‌کنه.
‫مدالِ ملی شجاعت
‫و همینطور...مدال افتخار.
‫اما دخترم کجاست؟
‫وا...وانیا؟
‫راد گفت اون اینجاست.
‫من...آماده‌ام تا ببینمش.
‫- بعدا درموردش حرف می‌زنیم ‫- نه.
‫همین‌حالا! می‌خوام ‌همین‌حالا ببینمش.
‫باید تا می‌شد برای موفقیت در این ماموریت ‫بهت انگیزه می‌دادیم.
‫اون اُمیدی که باعث شد این همه راه رو طی کنی.
‫چی؟
‫- چی گفتین؟ ‫- متاسفم، اید...
‫اما دخترت...
‫هرگز اینجا نبوده.
‫اون کجاست؟ دخترم کجاست؟
‫دختــرم کجاست؟ اون کجاست؟
‫- فرمانده رو بلد کنین ‫- فرمانده، حالتون خوبه؟
‫- نــه! ‫- اونا می‌کشنت
‫- هـی، چیزی نیست ‫- بچه‌ام کجاست؟
‫آروم‌باش.
‫دخترم کجاست؟
‫بچه‌ام کجاست؟
‫وانیا...
‫طوری‌نیست، طوری‌نیست...
‫دخترم کجاست؟ دخترم کجاست؟
‫خیلی‌خب...
‫برای دردی که داری چندتا مسکن قوی بهت میدم.
‫اونطوری دیگه زیاد درد نمی‌کنه.
‫واقعا باید یکم استراحت کنی، اجازه بده ‫بدنت درمان بشه.
‫وگرنه بازم ممکنه انگشتات رو از دست بدی...
‫تموم شد، می‌تونی بری.
‫حق با تو بود.
‫باید نابودش می‌کردیم.
‫به نظرت واسه نجات دنیا یکم دیر نیست؟
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫روی یخ‌ها فرصت‌ش رو داشتیم...
‫پخشش کردن؟
‫ویروس رو.
‫هنوز نه.
‫قراره با چندتا چیز دیگه قاطی‌ش کنن.
‫آماده‌ش می‌کنن...
‫و به یه سلاح تبدیل‌ش می‌کنن.
‫نباید اجازه بدیم ویروس رو پخش کنن.
‫نقشه‌ای تو سرت داری؟
‫تو زخمی شدی.
‫هیچ‌سلاحی نداری، هیچی نداری.
‫اینو دارم.
‫یعنی خب، فکرمی‌کنن ما قهرمانی چیزی هستیم.
‫کی می‌خواد جلومون رو بگیره؟
‫دوتا معلول در مقابل یه ارتش هزارنفره؟
‫چی واسه از دست دادن داری؟
‫ها؟
‫وقتی پخشش کردن کجا می‌خوای بری؟
‫اید...
‫این همه آدم اون بیرونه..
‫دیگه خیلی دیره.
‫اگه وانیا...
‫اگه وانیا هنوز زنده باشه...
‫نابودکردن ویروس تنها کاری‌ـه که می‌تونم ‫برای محافظت ازش انجام بدم.
‫میدونی آزمایشگاه کجاست؟
‫نه.
‫- نائب سرجوخه ‫- بله؟
‫- بله قربان! ‫- بله قربان؟
‫آزمایشگاه رو بهمون نشون بده.
‫- فرمانده... ‫- هی! دوباره تکرار کنم چی گفتم؟
‫- نه، کپیتان، فقط... ‫- خوبه، ما رو ببر اونجا.
‫چشم، فرمانده.
‫- طبقه چندم؟ ‫- پنجم
‫فرمانده، کارت ورودتون...برای ورود بهش نیاز دارین.
‫اوه! ممنون نائب سرجوخه...
‫برگرد سرکارت.
‫حالت خوبه؟
‫اید...
‫- خبر داده بودن این دوتا قرار بیان؟ ‫- نه
‫باشه، بذار ببینم چه‌خبره...فرمانده؟
‫- شما اجازه ورود به اینجا رو ندارید. ‫- اصلاً می‌دونی ما کی هستیم؟
‫شما رو به خوبی می‌شناسم قربان، ‫ اما لطفا برین و برگردین به طبقه خودتون!
‫اسم و درجه‌ت، لطفا.
‫فرمانده، به من دستوراتی داده شده...
‫اسمت چیه؟
‫خیلی‌خب، یه زنگ بزن پیگیری کن.
‫تیم امنیت طبقه پن‌ـ...
‫- بخوابین زمین، روی زانه‌هاتون ‫- ماسک‌هاتون رو در بیارین
‫- ویروس کجاست؟ ‫- چی؟
‫کپسول‌هایی که از نزدیک‌ یخ‌ها اومدن کجا‌ـن؟
‫- اون داخل‌ـن ‫- خفه شو
‫جواب‌بده!
‫نه؛ عمراً.
‫بهتون نشون میدم.
‫بلند شو.
‫بچرخ.
‫- آروم راه برو ‫- اینکارو نکن
‫- یــالا ‫- اینکارو نکن
‫- نــکــن... ‫- ساکت...
‫- خفه‌شو! ‫- خائن
‫تو خائنی!
‫خائن...
‫ما را کجا می‌بری؟
‫اون بالا.
‫زودباش...
‫برو عقب!
‫برین عقب!
‫عقب!
‫همونجا بمون.
‫یــالا، یــالا، یــالا...
‫همین‌الان.
‫لعنتی، دارن میان، دارن میان.
‫خیلی‌خب.
‫بیا این رو بترکونیم.
‫پنج ثانیه وقت داریم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- نه
‫هــی!
‫اگه اینجا منفجر‌ـش کنید، کل پایگاه آلوده میشه.
‫باید برین بیرون! دور از مردم.
‫چطوری؟ چطوری بریم؟
‫جواب بده!
‫آژیر! آژیر تخلیه پایگاه...
‫لباس‌هاتون رو دربیارین! یالا! دربیارین.
‫تخلیه پایگاه
‫همه‌ کارمندان هرچه‌ سریع‌تر به سمت ‫آشیانه حرکت کنند.
‫زودباش.
‫همه برین بیرون!
‫خیلی‌خب، برین...ادامه بدین
‫- چند طبقه دیگه مونده؟ ‫- دوتا دیگه.
‫- فکرکنم بخیه هام باز شدن ‫- خیلی‌خب...
‫تخلیه پایگاه
‫همه‌ کارمندان هرچه‌ سریع‌تر به سمت ‫آشیانه حرکت کنند.
‫متاسفم...
‫باید زودتر از اینا می‌فهمیدم...
‫اونا درباره همه‌چی دروغ گفتن! درباره وانیا ‫درباره آزادی...
‫تنها راهِ جون سالم به ‌در بردن از این جنگ، اینه که...
‫از دستورات‌شون سرپیچی کنی.
‫- سرپیچی از هرکاری که می‌گن ‫- اره...
‫بجنب، بریم.
‫یالا...
‫چیکار می‌کنی؟
‫- مگه کَر‌ـن؟ سریع برین سمت آشیانه ‫- چشم، داریم می‌ریم.
‫یه لحظه خورد زمین.
‫سریع.
‫تخلیه پایگاه
‫همه‌ کارمندان هرچه‌ سریع‌تر به سمت ‫آشیانه حرکت کنند.
‫تو برو، من پُشت‌ت میام.
‫نه، تنهایی نمی‌رم! با هم می‌ریم.
‫برو توی هلیکوپتر جا بگیر!
‫برو.
‫عوضیِ لج‌باز! میرم دوتا صندلی بگیرم.
‫- برای دو نفر دیگه جا دارین؟ ‫- چی؟
‫دوستم اونجاست! زخمی شده. باید بشینه
‫- نیاز به مراقبت های پزشکی داره ‫- باید کارت شناسایی‌تون رو ببینم
‫پیداش کردیم! بغل دروازه شماره ده...
‫همونجا بمون، تکون‌نخور...
‫دست‌هات رو ببر بالا!
‫کجا‌ـن اید؟ کپسول‌ها کجا‌ـن؟
‫- برین عقب! نارنجک داره...برین‌ عقب ‫- برین‌ عقب
‫برین عقب...
‫باید همین‌الان بریم...
‫باید پرواز کنیم.
‫بجنب.
‫اینکارو نکن، اید.
‫نارنجک رو خنثی کن.
‫بذار جنگ تموم بشه.
‫تنها خواسته ما همینه.
‫می‌تونی یه زندگی جدید رو شروع کنی!
‫همه اینا اتفاقات گذرا بودن...تموم میشه میره.
‫اما اول از همه، همه‌چی باید تموم بشه نه؟
‫ما طرف توئیم، ایــد.
‫اید!
‫اید، اینکارو نکن.
‫به دخترت فکرکن...
‫همیشه بهش فکر می‌کنم
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.