..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
طی ۲۰ سال، و سه ماجراجویی باورنکردنی،
ما به دورافتاده‌ترین نقاط دنیا سفر کردیم.
این ما هستیم تو راه، چارلی. این ما هستیم در مسیر، رفیق.
با این حال، ما هیچ‌وقت کشورای دم دستمونو درست حسابی گشت نزنیم.
- خب، بزن بریم. به سمت اروپا. - بریم که داشته باشیم!
پس، این تابستون داریم یه مسیر دایره‌ای عالی رو میریم،
از بین ۱۷ تا از نزدیک‌ترین همسایه‌هامون.
از خونه من تو اسکاتلند شروع می‌کنیم، میریم به قاره اروپا،
سفر می‌کنیم بالا از نوردیک، و میریم تو دایره قطب شمال،
میایم پایین به بالتیک قبل از اینکه از آلپ و سراسر فرانسه بپیچیم و بگذریم،
حدود دو ماه بعد برمی‌گردیم خونه.
و قراره که بزنیم به دل خطر
با این سفر کردن با موتورهای قلق‌دار ۵۰ ساله
که دوباره جون گرفتن.
موتورم صدای عجیب غریب میده.
کنارشون روی یه موتور سوم
تصویربردارا کلودیو و مکس هستن.
و بچه‌ها دوربینای خاطره‌نویسی شخصی هم برمی‌دارن.
من و راس با یه تیم کوچیک و دوتا کامیون برقی دنبال می‌کنیم.
فقط در صورت لزوم با بچه‌ها ملاقات می‌کنیم.
پس، این تابستون، اروپا زمین بازی ماست.
واو!
و قراره که همین‌طوری پیش بریم و ببینیم تو جاده چی پیدا می‌کنیم.
دوست دارم هرچیزی که لازم دارم رو روی موتور ببرم.
موتورسواری... هیچ‌وقت ازش خسته نشدم.
من... من خیلی دوسش دارم.
آخه کِی دیگه این فرصت پیش میاد، روز به روز،
که فقط با یه رفیقی که از وقت گذروندن باهاش لذت می‌بری، باشی و بگردی؟ عاشقشم.
بیشتر از شش هفته بود که تو راه بودیم
از وقتی که از خونه من تو اسکاتلند راه افتادیم.
امروز داریم با لیتوانی خداحافظی می‌کنیم و میریم به لهستان،
که به چهارراه جغرافیایی و فرهنگی شرق و غرب اروپا معروفه.
چهار دقیقه تا مرز لهستان.
مرز لهستان نزدیکه.
اینجا مرزه.
خوش اومدید به لهستان، همه!
خوش اومدید به لهستان!
سلام، سلام، سلام. ممنون.
آه، کونم سر شده.
خب، خانم‌ها و آقایون، این ما و اینم اینجا.
این بزرگترین شهر شمال لهستانه.
اسمش... این شهری که توش هستیم رو چجوری تلفظ می‌کنین؟
- بیاویستوک. - بیاویستوک.
- اینجوری نوشته میشه.
ولی یه جور خیلی متفاوتی تلفظ میشه.
ما بلدیم اسم شهری که توش هستیم رو بگیم.
- که احتمالاً برای اولین باره. - آره، فکر کنم اولین باره.
می‌دونین، این می‌تونه یه... یه شروع تازه باشه.
بیا... بیاویستوک.
تلفظ و به خاطر سپردنش سخته.
بیالیستوک.
آره. خیلی قشنگه.
ولی خوبه که آدم تو لهستانه.
من قبلاً اینجا... واقعاً اینجا نبودم،
پس، اینم یه تیک دیگه.
اینجا ورسای اروپای شرقیه. اینقدر این ساختمون قشنگه.
ظاهراً دانشگاه علوم پزشکی شهر الان اینجاست.
- این توپ خوشگل این بالا رو نگاه کن. - اوه، آره، اون توپ طلایی.
چه دوست‌داشتنی.
- وای. - اوه، نگاه کن، یه خندق داره.
می‌دونی این منو یاد چی می‌ندازه،
- این باغ؟ - وای خدای من. انگار...
انگار فیلمیه که...
- توش همدیگه رو دیدیم. - آره.
- ولی یه جورایی شبیه این بود. - ولی اون پرچین‌های کوچیک بود
تو یه مدل خیلی فشرده و مرتب، این شکلی.
من نقش یه طراح باغ هلندی ساختگی رو بازی کردم
و یه باغ درست شبیه این طراحی کردم.
من خبرچین بودم، نه؟
یه جا، من چارلی رو هل دادم به دیوار،
و یه پر تو دستم بود...
ولی لطفاً نمایشت رو در حد باورپذیری نگه دار.
من مال شما هستم --
اربابتون منو مجبور به این کار کرد.
انگیزه‌های اون فقط مال خودشه،
ولی طرح‌های این باغ مال منه.
و انجام دادن اون خیلی سخته
- بدون اینکه کسی رو اذیت کنی، پس... - تو به کسی آسیب می‌زدی.
- ...اونجا بود که فکر کنم ما با هم رفیق شدیم. - آره.
چیزاییمونو تو دماغ همدیگه می‌کردیم.
یکی از اولین حرفامون در مورد موتور بود.
آره، درسته، چون بعدش... بعدش موتور بعدی که من گرفتم
- دوکاتی بود، نه؟ - دوکاتی بود، ۷۴۸.
- ما یه دور کامل زدیم. - یه دور کامل.
این فوق‌العاده بوده.
چیزاییمونو تو دماغ همدیگه می‌کردیم و...
داریم میریم سمت ورشو الان.
این سفرهای طولانی که ما می‌ریم...
همیشه یادم می‌ره که راه طولانیه.
بریم رفیق. همینه.
همینه رفیق.
شهر قدیمی رو نگاه کن. واقعاً قشنگه.
رسیدیم. بی‌صبرانه منتظرم اینجارو بگردم.
هر چقدر هم که عاشق اینیم که هر لحظه بیداریم رو با هم بگذرونیم،
گاهی وقتا، خوبه آدم کاراشو تنهایی انجام بده.
پس امروز صبح، داریم شهر رو جداگونه می‌گردیم.
خب، ما اینجاییم.
من هیچ‌وقت اینجا نبودم. همیشه می‌خواستم اینجا باشم.
ورشو تاریخ شگفت‌انگیزی داره.
ولی به این شهر لقب "شهر ققنوس" رو دادن.
چون مدام نابود میشه و دوباره از خاکسترش سر بر میاره.
این تقدیم میشه به تمام سربازان لهستانی که جان باختند.
خیلی محترمانه‌ست، نه؟
اینکه شعله‌ها هستن، نگهبان‌ها... که یادمون بمونه.
همه ما تاریخ لهستان رو می‌دونیم
و تاریخ ورشو... ویران‌کننده‌ست.
خیلی از این ساختمون‌ها دوباره ساخته شدن
بعد از اینکه آلمان‌ها همه چیز رو با خاک یکسان کردن.
کار فوق‌العاده‌ای تو بازسازی کردن.
محشره.
سال‌ها پیش یه بار اینجا بودم.
یه فیلم اینجا ساختم.
ما یه جورایی یه فیلم گنگستری لهستانی ساختیم
که توش من یه جورایی یه کاراکتر جیمز باندی بودم، گمونم.
ولی زمستون بود، درست قبل از کریسمس بود،
و این منطقه کلاً پر از بازارهای زمستونی بود.
برای همین اون سمتی موندیم، ولی به هر حال، آخرین باری بود که اینجا بودم.
جیمز باند بودن تو یه فیلم گنگستری.
اونو ببین. وینی د پو به لهستانی.
من اینجا نقش کریستوفر رابین رو بازی کردم.
نقش کریستوفر رابین رو خیلی دوست داشتم.
یکی از مهم‌ترین کارایی که اینجا می‌کنن غذاست.
غذا واقعاً مهمه برای لهستانی‌ها و...
و اینا یه جور پیراشکی دارن که فوق‌العاده معروفه.
پس قراره یه کم پیراشکی پزی کنم.
عاشق آشپزی‌ام، پس باید باحال باشه.
سلام.
نقشه امروز واقعاً ساده‌ست.
خودت تلاش می‌کنی و بهترین پیروگی رو که تو کل ورشو پیدا میشه درست می‌کنی.
بهترین پیروگی. از کلمه خوشم میاد. "پیروگی."
- چطور به نظر میاد؟ - "پیروگی." عالیه.
- عالیه. - معده‌ام داره میگه، "آره، لطفاً."
آره، لطفاً.
خب، پیروگی محبوب‌ترین غذای لهستانیه، درسته؟
دستور پخت خمیر واقعاً ساده‌ست.
تخم مرغ داری، یه کم آرد، روغن، آب و نمک.
بریم بپزیمش. باشه.
- نمک زیاد. - اوه خدای من، آره.
فکر کنم منطقیه.
اون می‌دونه چی کار داره می‌کنه.
اون، مثلاً، هزاران و هزاران پیروگی درست کرده.
چند تا پیروگی در روز درست می‌کنی؟
هشتصد تا برای یه نفر، و ما معمولاً دو یا سه تا داریم...
درست می‌کنیم. این خیلی پیروگی میشه.
- راز موفقیت، مثل عشقه... - عشق.
...و عمدتاً مهارت ما و فقط بهترین مواد اولیه، درسته؟
امروز، سیب زمینی داریم با پنیر کوارک.
و باید مطمئن بشی که بذاریش... درست وسط خمیر، درسته؟
- آره، وسط. - آره، آره.
این شبیه یه مینی کورنیش پستی‌ـه.
بیشتر اذیت می‌کنی چون یه مغزی داره...
- مغزی. اه! لعنتی! - ...کنار مرز.
باورنکردنیه.
هم شیرین داره هم شور. این مدل دسریشه.
توش بلوبری و یه کم شکر داره.
این مال منه.
و ببین، این اون تپلِشه.
پس از اینا بپزیم؟
ببینیم اینا دووم میارن؟
روش معمول پخت پیراشکی اینه که تو آب‌نمک بجوشونیش، درسته؟
خب اینا همونایی هستن که خودمون درست کردیم.
- فکر کنم این مال منه. - تو می‌تونی زشت‌ترینشو انتخاب کنی.
- اون باید مال تو باشه. صد در صد. - زشت‌ترینش.
زشت‌ترینش مال منه. بفرمایید.
وای، چه خوشمزه‌ست.
سیب‌زمینی با پیراشکی--
خیلی خوبه. ممنون.
الان می‌رم به همه تیم غذا بدم.
برای ایوان پیراشکی دارم.
عالیه.
خدای من، اینو ببین.
- وزارت... - دارایی.
تو یه فیلم، با اون همه رنگ خاکستری، می‌تونی تصورش کنی.
مردم زیر بارون با بارونی‌هاشون دارن میان تو.
- آره. - کیف‌های دستی‌شون.
همه دارن مُهر ورود و خروج می‌خورن.
خوبه، این نسیم. امروز هوا خیلی گرم بود.
امروز صبح خیلی بهم خوش گذشت. خوبه که یه کم از موتور پیاده باشیم.
اما حالا وقتشه برگردیم و چارلی رو ببینیم.
بعضی وقتا، اختیارش دست خودم نیست.
همینجوری میاد سراغم.
- خوبی رفیق؟ - خوبم رفیق.
حالت خوبه؟
بعد از گشت و گذار توی شهر،
بعدازظهرمون رو با دیدن دوستامون از یونیسف می‌گذرونیم.
ما این همه سال، بیست ساله که سفیر یونیسف هستیم.
برای من و چارلی بخش بزرگی از زندگی‌مونه.
مشتاقانه منتظر یه پروژه دیگه از یونیسف هستیم.
خیلی به اتفاقاتی که الان در اوکراین میفته، ربط داره.
لهستان و اوکراین هم مرز مشترک دارن و هم رابطه‌ای طولانی و نزدیک.
در اوج جنگ، لهستان پناه داد به...
بیش از سه و نیم میلیون پناهنده از کشور همسایه‌اش.
اونا دارن سعی می‌کنن تو لهستان یه زندگی موقت جدید بسازن.
- اوه، وای. اونو ببین. - سلام، سلام، های.
سلام، حالت چطوره؟
این مرکز یه جای امنه که بچه‌ها در هر سنی می‌تونن توش بازی کنن.
در حالی که والدینشون به مشاوره و حمایت دسترسی دارن...
در مورد تحصیلات یا خدمات درمانی تا بتونن بهتر تو زندگی لهستان جا بیفتن.
من یه پسر کوچولوی سه ساله دارم،
واسه همین امروز حسابی دل‌تنگ خونه می‌شم.
- می‌خوای با ما بازی کنی؟ - آره، می‌خوام بازی کنم. منم می‌تونم بیام؟
خب، بریم.
باشه.
شنل قرمزی.
از زمان افتتاحش در سال ۲۰۲۲،
بیش از ۲۸ هزار پناهنده اوکراینی از این مرکز کمک دریافت کرده‌اند.
- مامانت اینجاست؟ - مامانت اینجاست؟
- مامان؟ آره. - آره. خب، خوبه.
خداحافظ. از آشنایی با هر دو نفرتون خوشحال شدم.
- سلام. می‌تونیم بیایم تو؟ - سلام.
- سلام بچه‌ها. سلام. - سلام. سلام.
جلسات هنر درمانی، ما واقعا همدیگه رو بهتر می‌شناسیم
و همچنین یه فضای امن برای اشتراک‌گذاری ایجاد می‌کنیم.
اسمم کاتیاست. شانزده سالمه.
این یه آپارتمان مسکونی در اوکراینه.
از وقتی جنگ شروع شد، همونطور که می‌بینید، اینجا همه‌جا در حال سوختنه.
خونه هم از بیرون می‌سوزه هم از داخل.
می‌تونید تصور کنید که اختلال در تحصیلشون
و زندگیشون خیلی زیاده.
واقعا... تاثیرگذاره، نه؟ فقط...
آره، حتما.
دو تا حس قوی هست...
یکی غم وحشتناک چیزاییه که از سر گذروندن.
و روی دیگه ماجرا اینه که بچه‌ها همیشه واقعا باحال و مقاومن
و روحیه بخشن، می‌دونید؟
از این راضی هستی؟ باشه.
ابرهای پف‌کرده کوچولو.
باشه، خوبه. اشکالی نداره.
بیا امتحان کنیم.
اوه، خیلی خوبه.
اوه، می‌خوای نگاه کنی؟
اینجا رو نگاه کن.
- خوبه؟ خیلی ممنون. - خیلی خوبه.
بیا، حالا می‌تونی یکی برای ایوان درست کنی.
باشه.
اوه اوه.
- بلیسکیتکی! بلیسکیتکی! - یعنی چی؟ بلیسکیتکی؟
- یعنی چی؟ - اکلیل.
- اکلیل!
اکلیل!
خیلی قشنگه.
- خیلی قشنگه. - خیلی خوبه. ممنون.
می‌تونید بگید وقتی مجبور شدید کوچ کنید چه حسی داشتید؟
ترک کردن کشورت همیشه سخته، ولی چاره‌ای نداشتیم
چون ما سه تا بچه کوچیک داشتیم، که کوچیکترینشون فقط نه ماهش بود.
ما هیچ پناهگاه یا زیرزمینی نداشتیم.
حتما باورش سخت بود که نمی‌دونستید کجا برید یا چیکار کنید.
این مرکز اهمیت و تاثیر زیادی تو زندگی ما داره
چون، راستش، اینجا احساس امنیت می‌کنیم و به من کمی امید به آینده می‌ده.
واقعا عالیه، عالی.
خیلی ممنونم. آره، دمت گرم.
- ممنون. - خیلی ممنون.
- از دیدنتون خیلی خوشحال شدم. آره. - خیلی ممنون.
خیلی جای الهام‌بخشی بود.
واقعاً وحشتناکه که آدم به بچه‌هایی فکر کنه که از خونه‌شون دورن.
ولی خب، اونا که دلشون نمی‌خواد از خونه دور باشن.
اما کاری که یونیسف می‌کنه، اینه که به این بچه‌ها جایی میده
که بتونن دوباره بچه باشن،
و این خیلی مهمه.
از ورشو داریم میریم کراکوف.
برای ۵۰۰ سال، پایتخت لهستان بود.
یه مسیر سه ساعت و نیمه‌ست،
و تصمیم گرفتیم سر راه، از قلعه سلطنتی «خنسینی» هم بازدید کنیم.
اینجا تو قرن ۱۴ میلادی به عنوان یه دژ مستحکم ساخته شده بود،
و زمانی خونه‌ی خانواده سلطنتی لهستان بوده.
- ها. اوه، نگاه کن. شوالیه‌های پادشاهی. - نه.
چیزی که روی این حکاکی‌ها می‌بینی، چند تا سبیل فوق‌العاده‌ست.
منظورم اینه که یه قیافه خنده‌دار و یه جورایی شوکه شده داره.
- انگار میگه: "یا خدا!" - آره. یا خدا!
"فرار کنید، به خاطر خدا!"
باید تا اون بالا بالا بریم، بابا.
- وای، خدا. - آسانسور نداره؟
می‌رسیم اون بالا، اونا میگن: "ما ساعت ۵:۳۰ می‌بندیم."
میتونی تصور کنی آوردن این همه سنگو تا بالای این تپه...
- وقتی داشتی می‌ساختیش؟ - آره.
بعد یارو میاد میگه: "راستش، من یه برجک سومی هم می‌خوام."
- بعد همه میگن: "چی؟" - اوه، نه.
- "سومیش رو؟" - "باید سفارشتو عوض کنیم، رفیق.
- اون میشه..." - "اون برات گرون تموم میشه، رفیق."
"اون برات گرون تموم میشه."
سه تا برجک... اوه، آره.
- خب، بذار ببینم... - اوه، ولی منظره رو نگاه کن. وای!
چه عالی.
وای، فقط به خاطر همینم که شده، می‌ارزه، مگه نه؟
فکر کنم بتونیم بریم تا بالای برجک.
- وای، خدا. - ببخشید. بیا بریم.
البته مجبوری تنهایی از این برج بالا بری،
- متأسفانه. آره. - تنهایی؟ باشه.
چون معلومه که باهات می‌اومدم، ولی الان حسابی درگیرم، برای همین...
- باشه. اون حسابی درگیره. باشه. - نمیتونم...
- برو بالا، رفیق. - می‌بینمت، رفیق. باشه.
- خداحافظ. باشه. - وقتی رسیدی بالا بهم خبر بده.
دارم میام.
بیا بریم.
سوزش رو حس کن!
سوزش رو حس کن، رفیق!
وای خدای من.
وای!
اوه، الان پاهام حسابی سرحال و خوبن.
آفرین، چارلی. خیلی سریع بود.
آره.
یعنی خسته بودم و عضلاتم درد گرفته بود، ولی از پسش برمیام.
از سال ۲۰۱۶ نتونستم این کارو بکنم.
- وای. - کدوم طرف میریم؟
خب، اتوبان اونجاست. فکر کنم داریم میریم...
حس می‌کنم داریم اون وری میریم.
ولی شایدم اون طرف بریم.
- اگه آماده‌ای. - آره، بزن بریم!
- بریم کراکوف. - کراکوف.
الان ۹۲ مایل راه داریم.
میشه یک ساعت و سی و پنج دقیقه.
- بیا... قشنگش کنیم، رفیق، باشه؟ - قشنگش کن.
۴۸ روز بود که تو زین بودیم،
و ده روز دیگه از سفرمون مونده.
ما تو راه کراکوفیم، که به معماری زیباش معروفه
و به عنوان یکی از خلاق‌ترین شهرهای لهستان.
قصد داشتم این قسمت از تتومو بزنم...
یه تتوی جدید اخیراً تو آتلانتا زدم.
ولی فکر کنم همین‌جا انجامش بدم.
باید برسیم کراکوف، ببینیم چه خبره
از بیرون شهر بزنیم تو شهر
خیلی خب، بچه‌ها.
آره، تقریباً رسیدیم.
- کراکوف. - کراکوف، عجب جایی!
- اوه. فکر کنم اینجاست. - اوه، رسیدیم.
روز قشنگیه.
شهر قشنگیه، پر از معماری باروک و گوتیک.
می‌دونی، انگار کل اینجا یه موزه‌ست.
ببین الان کجام.
ببین این میدون چقدر قشنگه.
صبح بخیر. و...
ما تو کراکوفیم، و...
گفتم برم تتوم رو بزنم، واسه همین به چارلی پیام دادم و گفتم،
«می‌خوام تتوم رو تموم کنم.»
و چارلی گفت، «منم یکی می‌خوام.»
نمی‌دونم کار درستیه یا نه.
زنم می‌گفت اصلاً از این ایده خوشش نمیاد.
واقعاً می‌خوام این کارو بکنم؟
اوو لا لا.
یه کم... یه کم استرس دارم.
ولی واقعاً خوشحالم که ایوان پیشمه.
- اوه، آره، این که... این که... - اوه، آره.
باشه.
بفرمایید.
هی، بچه‌ها. صبح بخیر.
- چطورید؟ خوشحالم می‌بینمتون. - صبح بخیر، صبح بخیر.
- خوش وقتم. - هی، چطوری؟
- چارلی. - سلام.
حالت چطوره؟ من کلمات «امن» و «خونه» رو می‌خواستم.
اینجا، "امن". و اینجا، "خونه".
- و بعد چارلی هیچ‌وقت تتو نداشته... - اوه، آره.
- ...و یهو فکر کرد که یکی می‌خواد. - و این اولیش هست؟
اما من می‌خواستم یه شمع موتور بزنم...
می‌خواستم حروف اول اسم همسر و دو تا بچه‌هام رو داشته باشم، پس...
همسرم زیاد موافق نیست، اما بچه‌هام عاشق این ایده‌ان.
اوه، پس اونا عاشقش میشن.
این تا آخر عمرت می‌مونه،
ولی زیاد بهش فکر نکن.
- عاشقشم. - تو تمام مدت اینجوری بودی.
- اوه، واقعا؟ - نه، شوخی می‌کنم.
تعجب نمی‌کنم.
- عالی میشه. - خیلی قشنگه.
- همین خوبه، رفیق. - عالی به نظر میاد.
من یه جورایی دوست دارم اون جرقه یه کم توی...
- اوه. اون چیه؟ - ...توی زخم. من بریدم...
ساعدم به عقب شکسته بود،
و استخونام زده بود بیرون.
این فقط یکیشه. اگه شروع کنه نشونت بده،
- تا مدت‌ها اینجا خواهیم بود. آره. - باشه.
- عالیه. پس کی اول میره؟ - من اول میرم.
الان نوبت من داره نزدیک میشه.
وای، نگاش کن.
گل کاشتی.
- خیلی ممنونم. - آره.
خیلی قشنگ و فیت درش آوردی. ممنونم.
- همینه رفقا، نه؟ - عالیه.
چون یه کم خاص خودشه و هنوز هم جزئی از...
عالیه.
- ممنونم. - عاشقشم.
خوب به نظر میرسه. خیلی تمیزه.
- به پروسه اعتماد کن. می‌کنم. - به پروسه اعتماد کن.
فقط تا آخر عمرت اونجاست، پس...
- زیاد بهش فکر نکن. - بهش فکر نکن.
- خوبه. - خب، چارلی.
بهم اعتماد کن.
- خوبه چارلی؟ خوبی؟ - آره.
دیگه... دیگه راه برگشتی نیست.
- همینه. - نه، همینه.
همیشه تصور می‌کردم که همسر و بچه‌هام رو روی بازوم داشته باشم.
اونقدر هم درد نداره.
- بد نیست. - نه.
خوبه، مگه نه؟
الان بیشتر درد داره.
فقط... تازه داره اثر می‌کنه.
وای.
خوشحالم. واقعا ازش راضیم.
وای. خدای من. نگاش کن.
وای.
- باورنکردنیه. آره. - دوستش داری؟
تا سال دیگه همین موقع، فکر کنم چارلی دیگه کلاً پر از تتو باشه.
می‌دونی؟
وای! چه باحال!
واو، ممنون.
به نظر من، این سفر واقعاً چشمام رو باز کرد.
همین‌طوری یهو به فکرم رسید، "می‌دونی چیه؟ فکر کنم الان وقتشه که انجامش بدم."
- مرسی، داداش. خیلی ممنون. - ممنون.
در تماس می‌مونیم و دوباره می‌بینیمتون.
- در تماس می‌مونیم. مرسی. - آره، حتماً. خیلی ممنون.
راستش رو بخوای، من حتماً با اُلی و دخترا برمی‌گردم اینجا.
- پس من چی؟ من چی؟ - چی، اوه...
ما میایم
- بعد با هم برمی‌گردیم. - آره، درسته.
- این که... - و قراره... و اگه تو فقط...
- اگه این تتو رو اینجا بچرخونی... - دورش.
اگه فقط بچرخونیش، روش نوشته "ایوان".
- پشتش. - پشتش.
- نوشته "ایوان". - خب، چه کار قشنگیه که این کارو کردی.
واو، اینو ببین.
- یا خدا! - واو.
- اون مجسمه‌ها محشرن. - وای، چقدر باشکوهه، نه؟
زیباست.
فقط زیباست.
وای من، من تا حالا این سازها رو ندیده بودم.
اینا چی هستن؟
جالبه که آکوردها رو روی...
- این فوق‌العادست. - ...روی اونایی که سمت چپن.
ولی خب، اونا که...
- آره. اون چیکار می‌کنه؟ - اونا نمی‌زننشون.
- نمی‌دونم اون چیکار می‌کنه. - منم نمی‌دونم.
- اوه، زیبا. - واو.
خیلی جالبه.
- اینا سازهای اوکراینی هستن. - اوکراینی؟
- ما از اوکراینیم. - شما از اوکراینین؟
- بله. - اوه، از دیدنتون خوشحالم.
آره، عالیه.
- موسیقی قشنگیه. - ممنون.
واقعاً از اتفاقاتی که تو اوکراین میفته ناراحتیم. خیلی متاسفم.
ما دعا می‌کنیم.
- آره، دقیقاً. - آره. اوه، زیبا.
می‌ذاریم شما ساز بزنید. زیباست. خوشحال شدم دیدمتون.
کراکوف شهر فوق‌العاده‌ایه.
واقعاً شهر خوبی برای گشت‌وگذاره. همه‌جاش یه حس و حال خیلی خوبی داره.
این جای بعدی رو که پیدا کردم، حتماً خوشت میاد.
همین‌جا سمت راسته.
من عاشق ایده موزه پین‌بالم.
- اوه، اینجا؟ آره. - اینجا. آره.
نسل ما... راستش، خیلی پررنگ‌تر بود،
- برای ما، نه؟ - درسته.
- تو یه کافه یا یه... آره. - آره.
- اما حالا... - و تو نشستی و بازی کردی.
- اینجاییم. - پین‌بال.
- خب، تو وایسادی و بازی کردی. - تو وایسادی و بازی کردی.
شاید به خاطر پاهات نشستی.
احتمالاً برای بازی پین‌بال می‌شینی.
وای.
این دیگه نامردی بود. واقعاً.
- بذار یه نگاه بندازیم. - اوه خدای من! این خیلی بزرگه.
عاشقشم.
اوه، مدت‌هاست بازی نکردم.
اوه، آره. اینو باید بازی کنی، چارلی.
اونو باختم. زیاد خوب نیستم تو این.
خوب بود. راستش فراموش کرده بودم چقدر دستگاه‌های پین‌بال رو دوست دارم.
باحاله، نه؟
- این منم. - اوه، آره، نگاه کن.
ایوان اونجاست.
تو... بیا، نوبت توئه. آماده‌ای؟
اوه، باید یه دستی بهش بزنی، ایوان.
ایوان، تو جاودانه شدی، توی... توی یه بازی پین‌بال.
احساس عجیبی داره؟
فقط خاطراتم رو برمی‌گردونه... جالبه چون خاطراتم رو برمی‌گردونه...
علاقه به است... مثل وقتی که بچه بودم. موزیک و...
می‌دونی، گوش دادن به آر۲-دی۲ و سی‌تری‌پی‌او و هرچیزی.
عاشقش بودم... بخش خیلی مهمی از بچگیم بود.
باشه. نوبت توئه، چارلی.
یادته وقتی فیلم رو دوباره منتشر کردن،
- همون اصلیه؟ - آره.
- و... رفتیم دیدیمش. - اوه، آره، رفتیم دیدیمش.
و تو از قبل می‌دونستی که قراره...
- اوه، درسته. - ...که تو قرار بود توش باشی.
- ولی نمی‌تونستی به کسی بگی. - درسته.
- خب، اینم از این. - این موزیک رو می‌بینی؟
اون باعث میشه احساس کنم دوباره هفت ساله‌م.
فکر کنم می‌تونستم تمام روز اونجا بمونم.
مطمئناً بچه‌ی درونم رو بیدار کرد.
حالا قراره بزنیم به جاده و به سمت جنوب بریم.
خب، من همیشه کراکوف رو با تتوی کوچیکم یادم میمونه.
آره، درسته.
این یه یادگاری همیشگی میشه.
آره.
کوه‌های سمت راست محشرن.
ابرهای غرغرو جلوی رومون.
ما داریم به ویتوف در جنوب لهستان می‌ریم.
که به کوهستان‌های لهستان در دامنه‌ی کوه‌های تاترا معروفه.
اینجا سرزمین گوسفنده.
امشب، یه خانواده‌ی موسیقی‌دان میزبانمون هستن
که قراره با اجرای آهنگ‌های محلی از ما پذیرایی کنن.
اوه، اینجا همون جاست.
- سلام، درود. - سلام. وای، تو محشر به نظر می‌رسی.
- مرسی. - این چیه؟
- لباس محلیه؟ یا منطقه‌ای... - منطقه‌ای.
- منطقه‌ایه؟ وای، خیلی قشنگه. - آره.
به اون رنگ‌ها نگاه کن، آره.
از نَمَده؟ می‌تونم پاتو لمس کنم؟
- آره. - باشه.
- اوه، وای، واقعاً گرمه. - پشم.
- پشمه. - چون الان بالاییم.
خب، دوست داری بیای تو؟
- بله. - عجب خونه قشنگیه، وای.
بفرمایید تو.
- وای. - وای، چه جایی!
یه کم استرس گرفتم.
یکی از چیزایی که منو می‌ترسونه
اینه که مردم لباسای خاص می‌پوشن.
- من نمی‌تونم... حس می‌کنم... - تو که این کارو نکردی.
- تو همیشه این کارو می‌کردی. - آره، این کارو می‌کردم.
چارلی همیشه...
وقتی حرف می‌زد، همیشه به سینه‌های خودش دست می‌زد.
ولی دیگه این کارو نمی‌کنه.
- دوره رفتی؟ - آره، یه دوره رفتم.
- که ترکش کنی؟ - یه دوره رفتم که ترکش کنم.
دست زدن به سینه رو ترک کنم. و...
- خب، خوب می‌شه؟ - نترس.
ما پیشت هستیم.
لازم نیست بترسی.
- همین‌طور بریم پایین، پایین‌تر؟ - یادم نمیاد.
اوه، ببخشید.
چوپان‌ها سعی می‌کنن تو کوهستان‌ها ارتباط برقرار کنن.
می‌تونم امتحان کنم؟ می‌تونم بزنم؟
- آره. - باشه.
باشه.
وای.
وای، وای.
- خوب بود. - عالی بود!
- عالی بود. - محشر بود.
باحاله. وای.
خب، اونجا یه نِی‌انبان هست.
بُزه یا گوسفند؟
- بُزه. - بُز. معلومه که بُزه.
یه بز بود.
- نه، هنوزم هست. - زیر پوستش.
مثلاً، می‌دونی، روح بز هنوز توشه.
رسم خانوادگیمونه که همه‌مون با هم ساز می‌زنیم.
اینطوری با هم آشنا شدین؟ با ساز زدن آشنا شدین؟
- همین‌طور بود؟ - آره.
- آره. آره، مثلاً تو یه گروه محلی. - چه رمانتیک!
دوست دارم بشنومشون.
- هارمونیاشون واقعاً خاصه. - آره.
هنوزم خیلی شکل حیووناست،
- مگه نه؟ - پاش.
واو.
- واو. واو. - وای، محشره.
باورنکردنیه. تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم.
اصلاً انتظارشو نداشتم. فوق‌العاده بود.
این آخرین فنجون قهوه لهستانیم تو لهستانه.
امروز میریم اسلواکی، و جایی رو دوباره کشف می‌کنیم که قبلاً بودیم
بیست سال پیش تو لانگ وِی راند.
از جمهوری چک رفتیم اسلواکی.
از غرب به شرق رفتیم.
همین کاری بود که می‌خواستم تو اون سفر انجام بدم.
و می‌خوایم برگردیم به این قلعه‌ای که اون موقع ازش دیدن کردیم.
خب، بریم.
باشه.
باشه باشه، بریم.
فقط می‌خوایم همه رو صبح دوشنبه بیدار کنیم.
من الان دارم از این صبح زیبای آفتابی لذت می‌برم.
خب، مرز اسلواکی تقریباً ۱۵ کیلومتر دیگه.
آخرین باری که ۲۰ سال پیش تو اولین ماجراجویی لانگ وِی اینجا بودیم،
از جمهوری چک به سمت شرق رفتیم اسلواکی.
اما امروز، از لهستان به سمت جنوب میریم،
و مسیر قدیمی‌مون رو تو قلعه بوینیتسه قطع می‌کنیم.
مطمئنم لحظه احساسی‌ای میشه.
امروز، واقعاً روز خاطراته.
واقعاً برای دیدن راس و دیوید هیجان‌زده‌ام.
داریم سعی می‌کنیم به بچه‌ها برسیم
چون داریم سعی می‌کنیم این لحظه رو بازسازی کنیم
از لانگ وِی راند ۲۰۰۴.
خودهای ۲۰ سال جوون‌ترمون تو اون جاده تاخت‌وتاز می‌کردن،
پر از شور و انرژی.
این یه خاطره خیلی، خیلی دیوونه‌کننده‌اس برام.
همه‌مون دوستای صمیمی موندیم، پس معنی داره.
پس لحظه باحالی میشه.
اوه، ببین. دیو و راس اونجان.
- اوه، آره. واو! - آره، اینجاست.
باورت میشه بعد این همه سال دوباره با هم اینجا برگشتیم؟
این یه بخش فوق‌العاده مهم از زندگی منه. نمیدونستم،
وقتی لانگ وِی راند رو ساختیم، چقدر قراره بخش مهمی از زندگیم باشه.
یعنی، کلاً زندگیم رو عوض کرد،
پس خیلی چیزا دارم که از ایوان تشکر کنم. خیلی زیاد.
- اون رو یادت میاد؟ - آره.
دوستی‌های ما به خاطر چیزایی که پشت سر گذاشتیم خاصه.
فکر نکنم کسی منو مثل این بچه‌ها بشناسه.
بیست سال.
یادت میاد از کدوم طرف رفتین تو؟
حتماً از اینجا اومدیم بالا.
- آره. از اینجا اومدیم بالا. - باشه، چارلی.
یالا. ببینیم می‌تونیم اینجارو یادمون بیاد؟
فکر نکنم هیچ کدوم از اینا...
خب، چاه اینجاست.
پله‌های کوچولو کجا بودن؟
- آره. - ایناشون.
- آره. - یادم میاد اینجا رو بالا اومدیم--
و یه جورایی، انگار، اعصاب‌خردکننده...
- کوچیک. - آره، نگاه کن.
حتماً خیلی تنبل بوده، واسه همین این پله‌های کوچیک رو ساخته.
خیلی براش سخت بود. که شرابش نریزه.
ما حتماً از اینجا اومدیم بالا. لعنتی!
- اوناهاش. - باشه.
- دوباره بریم. دوباره بریم. - آره.
وای خدای من!
بیست سال پیش به این چاله نگاه کردیم، چارلی،
و دوباره اینجاییم.
هیچی نفهمیدیم که!
این میاد بیرون؟
وای خدایا.
این قراره اون برش بی‌رحمانه بین ما بیست سال پیش و الان باشه.
آه، افتاد. این خیلی خوش‌شانسیه.
خودتو جمع کن.
...تقریباً اصلاً عوض نشده.
خب، خب، خب.
سه تا سوراخ توی زمین.
- خیلی خوشحالم که ما هنوز هم... - بیست سال.
...داریم با موتور تو دنیا می‌چرخیم.
- بیست سال دیگه می‌بینمت. - آره، ایشالا.
اون موقع چند سالم میشه؟ پنجاه... هفتاد و هفت ساله می‌شم.
- آره. هفتاد و سه. - تو هفتاد و سه ساله میشی.
- اشکال نداره. میتونیم انجامش بدیم. - اشکال نداره. آره.
عالیه.
ما واقعاً الان دیگه آخراشه.
واقعاً جای قشنگیه تو دنیا.
اینا بیضه‌ان.
چارلی.
گفتم یه سری بزنم.
همینه دیگه. این روز آخره.
خیلی راه اومدیم. و از هر لحظه‌اش لذت بردم.
به انگلستان خوش اومدین.
عجب راه دوری بود برای رسیدن به خونه‌ت، چارلی.
این دیگه حتمیه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.