شنیدی ویا؟
گرفتیش، نه؟
عالی گرفتمش!
چیکار میکنی؟!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
خوش اومدین...
به رستوران سیار ماجراجویان!
مردم شهر کمک کردن واسه آماده سازی و پرسنل.
غذا رو رستوران بلک‌ها دادن.
فکر کنم همه چی رو گفتم.
چیه؟ همه اینجا چی کار میکنن؟ همشون تو پایتخت با جادو ربط دارن؟
ه-هی! حرفایی که شنیدیم راست بود؟
ولی شنیده بودم اون رستوران کلی کتابای جادوی کمیاب داشت!
آتیشش زدی؟ چی کار کردی؟
و گفتن که بالاترین قاضی مملکت هم تو این قضیه بود!
تو این مملکت، جادوگرا و دانشمندا قانون رو اجرا میکنن.
پس من قضاوتت نمیکنم.
قانونای این مملکت قضاوتت میکنه.
هورا!
ماموریت موفق! آره!
اون حرفا رو همه وکلا شنیدن.
سستاوچ سان!
ما خودمون کارای بعدیشو انجام میدیم.
خسته شدی، نه؟
دیگه نمیتونن خودشونو خلاص کنن.
این آخرشه.
از این جور چیزا خوشم نمیاد،
ولی بذار اینو بگم.
حقته ویگو!
دنيس، تو...
دنيس سان!
اومد! برگردید!
همیشه میدونستم یه روز تو کار حکومت نظامی من دخالت میکنی.
انگار فقط بیرون انداختنت خیلی کم بود.
دنيس.
میکشمت.
رفیق بودیم، یه مرگ وحشتناک برات رقم میزنم!
این مبارزه رو من میگیرم ویگو!
ویگو، بذار معرفیش کنم!
این دنیس!
اونو چند روز پیش تو تاورن دیدم.
آماراش خیلی خنده دارن!
چی؟ اون فقط یه آشپزه.
ها؟ چی میگی "فقط"؟
"فقط" چی؟
خب خب.
بیا دنیس، اینقدر جوش نزن!
و فقط از رو ادب نمیگم ها، غذاش خیلی خوبه!
اگه با ما همراه شه، میدونم همه رو ذوق زده میکنه!
خیلی خب.
باید حسابی زحمت بکشی.
خوش اومدی به سیلور وینگ!
آره.
ممنون که دعوتم کردی.
این چیز خیلی قوی بود.
ولی بازم کپتنمون لهش کرد.
امروز بازم استیک؟
نه! همبرگر استیک!
واقعا؟
واقعا.
بچه ها! عجب! خبر خوب!
امروز همبرگر استیک داریم!
وقت ندارم سر غذا تلف کنم.
همین که خوردیم، راه میفتیم.
با این وضع این سیاه چال، باید یه چیز خیلی بزرگتر اونورتر باشه.
کارمون نابود کردن این چیز بود، نه؟
مگه فقط باید کارایی که میگن رو انجام بدیم؟
میخوام سیلور وینگ رو خیلی بزرگتر کنم.
برای این کار، نمیتونم یه لحظه هم وایسم.
هوم. خیلی طمع کاری، نه کپتن؟
نه؟
خیلی زحمت کشیدم تا به اینجا رسیدم.
و میخوام برم خیلی بالاتر از این.
ما اونی نیستیم که ازمون بگیرن.
ما خودمون میگیریم.
اشتباه میکنم؟
خب، نمیدونم والا.
پس اینو ازت میپرسم!
چرا میخوای به لول صد برسی؟
ها؟
اوه، خب...
ها؟
وای نه!
داغِ!
اینم؟
وای! چه بوی خوبی میده!
کمی سوختن، ها.
چی میگی؟ اینکه یه چیز عالیه!
عالیه!
چطوری انقدر آبداره؟
حس میکنم کل بدنم پر از انرژی شده!
اینجا، ویگو.
همین الان راه میوفتیم، نه؟
اگه اینطوره، زود بخور!
برو، قبل از اینکه سرد بشه بخور!
خوبه.
چرا اینجوری میخندی؟ عجیبه! میشه یه کم دیگه بخورم؟
خواستی دوباره بخوری رو قاطی کردی تو حرفات.
خیلی خوبه!
و غذای مورد علاقه ی شماره یکم هم همبرگر استیکِ!
پس میشه دو تا دیگه بخورم؟
آره، حتما.
مرسی.
ها؟ چرا انقدر رسمی؟
هرچی همبرگر بخوای برات درست میکنم، دو تا، سه تا، هرچی.
اون نه.
به لطف تو، سیلور وینگ خیلی خوب داره پیش میره.
به خاطر من؟
اون کارای آروم و مخفیانه‌ی داروسازی و کیمیاگریتم که واسه مون میکنی...
همه ش خیلی کمک کننده‌س.
ویگو هم خیلی ممنونته.
ویگو؟
نه، چیز خاصی نیست.
خودش گفت.
اونقدر سریع خوردیش، نه؟
خوردم؟
یعنی، خیلی خوشمزه‌س!
میشه یه پرس دیگه بخورم؟
باشه. نگران نباش، هنوزم زیاده!
آخ جون! میدونستم! تو بهترین هستی دنیس!
یه دونه بزرگ لطفا!
یه اشتباه فاجعه بار کردی.
ما به کسی که انقدر کندذهنه نیازی نداریم.
برو.
چی؟ صبر کن لطفا! خواهش میکنم، فقط یه شانس دیگه بهم بده!
گفتم برو. نشنیدی؟
هی!
واقعا نمیتونم زیاد کاری بکنم، میدونی؟
ولی اینو بخور و یه کم روحیه‌ات بهتر بشه.
اون کوفته‌ی برنجیه، پر از خاصیت!
اینجا واسه تو مناسب نبود، همین.
فقط باید جایی رو پیدا کنی که بهت بخوره.
دنیس.
بریم کتی. دنیس رو هم ببر.
شکست خوردی، نه؟
فکر کنم سیلور وینگ آخرش که اونقدرم جالب نبود.
ببخشید خیلی زیاد.
اشکال نداره. این ماجراجویی فقط واسه سرگرمی بود.
اگه یکی دوتا ازتون میمرد، لااقل یه داستان میشد.
داستان جالبی نمیشد.
چی گفتی؟
نکن ویکو.
لعنت!
آروم باش دیگه.
عصبانی نمیشی؟
ها؟
فقط واسه امروز که نیست.
اون ارازل اوباش تنبل خوش شانسایی که تو خانواده پولدار دنیا اومدن...
همیشه به ما نگاه از بالا به پایین دارن!
دنيس!
ما ازشون جلو میزنیم و مجبورشون میکنیم زانو بزنن!
ما که میتونیم این کارو بکنیم!
نه؟
مرسی که صبر کردی!
اینو میگی...
ولی خب بعضیا چیزا هست که نمیشه کاریش کرد، میدونی؟
مهارت نابودی ارتباطش؟
اگه مستقیم بخوره بهم، خورد میشم!
فقط واسه خیال خودممه، اما...
حس هامو تقویت کردم.
اینجوری یه کم بهتر میشه.
چرا انقدر واسه این موضوع پرشوری؟
تو همیشه بی تفاوت تر بودی.
ظاهر میکردی، ولی بیشتر از اون نه.
با حریفی که نمیتونستی شکستش بدی، نمیجنگیدی.
همیشه اینجوری خیلی ماهرانه همه چیو حل میکردی.
"تغییر قلب". یه چیزایی اینجوری غرغر میکردی، نه؟
ولی...
آخرش...
تو فقط یه پسر کوچولو مهربون، ساده لوح و لوس هستی که مامان پولدارش گولش زده!
دنيس، فقط همین هستی؟
داره خسته‌م میکنه. اینجوری که...
هر چقدرم سعی کنی عوض بشی، بازم فقط یه آشپز هستی.
فکر اشتباهی راجع بهت داشتم!
از اونا هستی که ازشون چیزایی گرفته شده!
قلب من قلب یه شاهینِ و تو جز تعظیم کاری نمیتونی بکنی!
این یه نبرد بین دو نفر لول ۹۹ هست!
جوری که از شمشیر بزرگش استفاده میکنه...
خیلی بیشتر از حد توی مهارت جنگیدنش سرمایه گذاری کرده، نه؟
آره، ولی رئیس خودش رو نمیزاره شکست بخوره!
مهارتاش فوق العادست!
بله.
آتلیه-چان.
اوه.
مهارت تقویت حس هنوز فعاله.
حرکتا دوروبرم آهسته به نظر میرسه.
دنيس‌سان!
آقا!
رئيس!
باید خودم رو جمع کنم، وگرنه بدتر میشه.
ولی... بعدش چی کار کنم؟
اون ویگو... حرص درآره، ولی واقعا قویِ.
من اینجا چه غلطی می‌کنم؟
غذاهایی که دوست دارم درست کنم، رستوران خودم...
گاهی به مردم کمک کنم، مثل یه داداش بزرگ باشم، رو من حساب کنن...
یه زندگی پر از خوشی اینجوری، باید خوب میشد، نه؟
فکر کردم اگه این کارو کنم، خیلی زود لول ۱۰۰ میشم، میدونی؟
لول ۱۰۰ نمیشم؟
یعنی چی؟
با اون وضعی که داری، نهایتاً لول ۹۹ گیر می‌کنی.
این یعنی چی؟
تا حالا خیلی سریع پیشرفت کردم.
به زودی به سطح صد تو میرسم.
برای رسیدن به سطح صد، یه چیزایی فرق داره که لازم داری.
یه آدم ولگرد مثل تو که همیشه نیمه کاره ول میکنی، هیچوقت نمیرسی.
چی؟ پس چی لازم دارم؟
تا وقتی جوابشو ندونی،
هرکاری کنی، غیر ممکنه.
حالا که فکر میکنم، چرا آشپز شدم آخه؟
چرا انقدر زحمت کشیدم غذا درست کردم؟
چون سرآشپز منو قبول کرد و جای دیگه ای نداشتم برم؟
اون روز، سرآشپز خوشمزه ترین چلوکباب دنیا رو درست کرد.
بعدش گفتم: "منم میخوام بتونم همچین غذایی درست کنم!"
نه.
این نیست.
چیزی که دنبالش بودم... اون حس بود.
حسی که از خوردن اون چلوکباب داشتم.
اون حس... بیشتر از "خوشمزه" بود، "گرمی" بود.
کسی باشم که بتونم غذای پر از اینجور چیزا بدم...
به جای اینکه کسی بهم غذا بده، خودم بخوام به بقیه غذا بدم.
به آدمایی که یه چیزای غم انگیزی رو گذروندن...
به آدمایی که تو شرایط سختی هستن...
به آدمایی که شکمشون خالیه...
بهشون قدرت بدم که فردا رو تحمل کنن.
بتونم لبخند کسی رو بسازم. بتونم اون لبخند رو حفظ کنم.
درسته.
اینجور غذا بود که میخواستم درست کنم.
به خاطر همین آشپز شدم.
آقا!
آقای دنیس!
ولی...
نگاه کن چه رویایی بهشون انداختم.
نذار ببره تورو!
آقای دنیس!
دنیس!
صد سطحی یه جایی نیست که برسی.
ها؟
چیزی نیست که دنبالش باشی، یا بشی.
یه چیزیه که هستی، بدون اینکه بفهمی.
نمیدونم چه حسی داره! همین مشکل منه!
داستان پرنده‌ی آبی رو می‌دونی؟
نه، نمیدونم.
هر جا می‌گشت دنبال خوشبختی، اما خوشبختی واقعی همیشه نزدیکش بود.
یکی از اون داستانای پندآموزا دیگه.
سطح‌ها هم همینطورن.
بین سطح 99 و 100 فقط یه فرق کوچولو هست.
فقط یه مسأله‌ی اینه که اون چیزی که داری، خودشو نشون بده.
خب، فکر می‌کنی اون تیکه آخر کجاست؟
تیکه آخر؟
از همون اول...
همیشه همین جا بوده.
فقط نمیدونستی، همین.
اون موقع، نفهمیدم چی میگفت.
ولی الان... فهمیدم.
تموم شد!
چیشده؟
نگا...
دنيس سان!
فقط قوی بودن کافیه نیست.
فقط غذاي خوشمزه درست کردن کافیه نیست.
خیلی چیزا رو اونجوری که باید خوب انجام ندادم.
ولی میخوام بشم... نه! میشم...
من...
چی...
می‌شَم کسی که میتونه از لبخنداشون محافظت کنه، قوی ترین آشپز!
آخرین تیکه؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
نزدیک بود، ولی انگار تونستم بگیرمش...
اون آخرین تیکه رو.
قسمت دوازدهم به رستوران طردشدگان خوش اومدین!
دنيس ساما.
متاسفم که اینجوری حالتو گرفتم، آتلیه.
ولی الان همه چی خوبه.