‫«مزرعه‌ی کلارکسون»
‫قسمت سی‌ودوم (پایان فصل): «صاحب‌خانه‌بازی»
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫«جمعه؛ روز اول عید ساحلی»
‫«۱۰ قبل‌ازظهر؛ دو ساعت مانده به افتتاحیه»
‫- صبح به‌خیر، جِرمی! ‫- صبح به‌خیر. به کجا رسیدیم؟
‫بالاخره شبیه کافه شد!
‫- کافه شد! ‫- کافه شد.
‫هیجان‌انگیزه، نه؟
‫منوی غذا آماده‌ست. ‫می‌خوای ببینی؟
‫آره. ‫چی داریم؟
‫جیگر مرغ، کباب خوک با ترشی سبزیجات، ‫قارچ سوخاری با سُس سیر...
‫سوسیس ویژه... ‫خوراک سوسیس...
‫خورش گوشت بره... ‫پوره‌ی سیب، چیزکیک ویژه...
‫خوشمان آمد.
‫صبح به‌خیر، عزیزان.
‫به‌به! چه بویی.
‫- سلام، جِرمی. چطوری؟ ‫- قربانت. تو خوبـی؟
‫بعداز دو روز کار فشرده
‫حال‌وهوای همه
‫خوش‌وخرم بود.
‫صبح به‌خیر.
‫سلام. سلام. ‫همه آماده‌ایـن؟
‫- بله. کاملاً. ‫- قطعاً.
‫- این خوراک سیب‌زمینیـه؟ ‫- بله.
‫عاشق این‌هام.
‫همگی خسته نباشید. ‫آفرین.
‫صبح به‌خیر، دوستان!
‫نون تازه امروز صبح رسید.
‫به‌به.
‫تخم‌مرغ‌ها هم رسید.
‫همه‌چی داره به‌موقع جور می‌شه.
‫همیشه همین‌طوریـه.
‫می‌تونستم با استرس ‫بدوم این‌ور و اون‌ور و بگم:
‫«این کار رو بکن! ‫اون کار رو نکن!»
‫ولی در حقیقت هرکس ‫خودش می‌دونه باید چی‌کار کنه.
‫دارن عالی پیش می‌رن.
‫درستـه.
‫بعداز قدم‌زنیِ شاهانه‌م
‫«۱۰:۴۵ قبل‌از‌ظهر؛ یک ساعت و ۱۵ دقیقه مانده به افتتاحیه» ‫من و کِیلب رفتیم سراغ کاری که ‫بی‌صبرانه انتظارش رو می‌کشیدم.
‫این رو کجا ببندم؟
‫ولش کن. پیچیده‌ست. ‫من هم دیروز بهش توجه نکردم.
‫انتخاب اسم جدید برای کافه.
‫باید پایین‌تر از تابلو باشم
‫می‌خوام از لای چوب ردش کنم.
‫پس توی قابش جا نمی‌افته.
‫از بالاش جا می‌افته، ولی از پایین...
‫- جا نمی‌خوره. ‫- آره.
‫«کافه‌ی سگِ کشاورز» ‫همچین جالب نشد.
‫آره، ولی هنوز کارمون تموم نشده.
‫- بیا تابلوی اون‌طرف هم نصب کنیم. ‫- باشه.
‫یه مشکل با این تابلو داریم.
‫لیسا چند روز پیش متوجهش شد.
‫می‌گه این شبیه یه چیز دراز و خاصـه.
‫والا...
‫فقط لیسا به این چیزها دقت می‌کنه.
‫بده.
‫کار انجام شد.
‫البته نصفه‌نیمه انجام شد، ‫ولی عیب نداره.
‫باحال شد، نه؟ ‫عکسش خوبـه.
‫آره، خوبـه. حسابی فکر کردیم ‫که توی جای خالی « ـــ کشاورز» چی بنویسیم.
‫آره.
‫هیچی وفادارتر از سگ یه کشاورز نیست.
‫بهترین دوست انسان، سگـه.
‫- البته سگ تو فرق داره. ‫- سگ‌های ما لاشی‌ان.
‫بعدش چندتا تابلوی دیگه نصب کردیم.
‫- می‌بینی دستم کجاست؟ ‫- نه.
‫این هم از این.
‫داشتیم از این کارها می‌کردیم ‫«فهرست افراد ممنوع‌الورود» ‫چارلی از راه رسید ‫و نکته‌ی ظریفی رو بهمون یادآور شد.
‫- عع... ‫- چی شده؟
‫قیمت‌ها رو نزدین.
‫عع.
‫برآورد هزینه.
‫- مگه انجام نشده؟ ‫- نه‌خیر.
‫شوخی‌ت گرفته؟
‫۴۰ دقیقه‌ی دیگه باز می‌کنیم.
‫چارلی رفت که این مشکل رو حل کنه.
‫و بعد که دیدم مشکلات بیشتری توی راهـه
‫سطح اضطراب من دوباره سر به فلک کشید.
‫رِیچِل، ظروف سلف‌سرویس کجا می‌ره؟
‫مشکل اینـه که می‌خوایم این اتاق
‫هم غذاخوری خصوصی باشه ‫و هم اتاق سلف‌سرویس.
‫خب نمی‌شه که اینجا بمونه.
‫آخه سنگینـه و نمی‌شه جابه‌جاش کرد.
‫چرخ داره دیگه.
‫این چهارپایه‌ها خوب نیستن.
‫- اصلاً نمی‌چرخن. ‫- بله.
‫هم قیافه ندارن و هم خیلی بالائـن.
‫باید حتماً مستقیم روش بشینی ‫که باعث می‌شه بار از عقب دیده نشه.
‫هویج جزو سبزیجات امروزه
‫و لوبیا هم می‌خوام
‫- جناب سرآشپز. ‫- باشه.
‫این‌ها دیگه چیـه؟
‫- لوازم خیمه‌ست؟ ‫- آره.
‫مال خیمه‌ست.
‫اینجا چی‌کار می‌کنن؟
‫خدایا، این‌ها چیـه؟
‫اینجا سطل آشغال ممنوعـه.
‫این‌ها چه مرگشون شده؟
‫موسیقی رو قطع کنین!
‫پخش موسیقی کلاً ممنوعـه!
‫توی محیط به این قشنگی، ‫سطل آشغال گذاشتن.
‫«۲۰ دقیقه مانده به افتتاحیه» ‫قیمت‌ها برآورد شد.
‫فقط...
‫توش سود هم داره دیگه؟
‫قطعاً از هزینه‌ی خرید بیشتره، ولی...
‫می‌دونی که حساب‌کتابم خوب نیست.
‫آخه... این...
‫مطمئنـی؟
‫کار من اینجا پول‌خرج‌کردنـه، چارلی.
‫یه ماهـه کارم همینـه.
‫رِیچِل، قیمت‌ها رسید.
‫خب... ای وای.
‫خودِ چارلی این رو بهم داد. ‫باشه پس.
‫همین‌طوریش هم دیر شده.
‫یه ربع به دوازده. ‫عالیـه.
‫ادامه بدین.
‫این وسط، لیسا هم مشغول بود.
‫دارم خُرده‌کاری‌ها رو انجام می‌دم.
‫کارهای جزئی و قشنگ.
‫پارچه‌های کتان رو به هم می‌دوزم.
‫چندتا تابلوی دیگه باید آویزون کنم.
‫چندتا حوله هم اونجا بذارم...
‫همین خُرده‌کاری‌هاست، ‫ولی مشکلی نیست.
‫این بالا فقط یه چهارپایه داریم؟
‫همه‌چی داره جابه‌جا می‌شه، ‫ولی کار بچه‌های ما نیست.
‫این‌جا صدتا میز ریخته.
‫این دیگه چیـه؟
‫برچسب‌های عرق جین.
‫- خب... ‫- این‌ها دست کِوین بود.
‫- دَه دقیقه مونده، پس... ‫- آره.
‫کی... می‌شه... ‫الان آدم لازم دارم.
‫پیشخدمت‌ها کجان؟
‫دارن آموزش می‌بینن.
‫می‌دونیم افتتاحیه الانـه
‫واسه همین دارن بهشون ‫نکات ضروری رو توضیح می‌دن.
‫جاروبرقی کجاست؟
‫باید یه لگد به تخم‌هاش بزنم ‫تا خالی بشم.
‫اوه اوه.
‫وقت ندارم.
‫کون لقش. وقت این کار رو ندارم. ‫یکی دیگه نصبش کنه.
‫«۱۱:۵۷ قبل‌ازظهر»
‫«۱۱:۵۸ قبل‌ازظهر»
‫شروع کنین. ‫باید سریع آماده بشن.
‫«۱۱:۵۹ قبل‌ازظهر»
‫«۱۲ ظهر» ‫سلام، دوستان.
‫بار اینجاست. ‫بفرمایید نوشیدنی.
‫سلام. احوال شما؟
‫خوش اومدین. ‫واسه دو نفر؟ داخل یا بیرون؟
‫سلام، دوستان. حال‌تون چطوره؟
‫شوخی‌ت گرفته؟ ‫چی شد؟
‫گاز قطع شد.
‫تهویه هم قطعـه.
‫این نباید اینجا بمونه.
‫از همون اول دارم می‌گم.
‫برق نداریم. تهویه قطعـه. ‫گاز هم همین‌طور.
‫- چی؟ ‫- تهویه یه‌هو قطع شد
‫که باعث شد گاز هم قطع بشه...
‫- شنیدی؟ ‫- آره.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید.
‫برق که قطع نشده.
‫سیستم گاز اینجا به تهویه وصلـه.
‫وقتی تهویه قطع می‌شه...
‫- گاز هم قطع می‌شه. ‫- قطعیِ خودکار داره.
‫کریس، اینجا برق نیست، داداش.
‫همه با هم اومدین؟
‫خب راه افتاد.
‫خوبـه. ‫مشکل چی بود، کریس؟
‫قطع شد. ‫تهویه قطع شد.
‫- دوباره قطع شد؟ ‫- آره.
‫ای وای.
‫از این‌طرف تشریف بیارین.
‫- چند نفرین؟ ‫- دو نفر با یه بچه.
‫دو نفر با یه بچه؟ ‫خوبـه. عالیـه.
‫ترانک از بالا وصل شده...
‫کلید سمت راست رو می‌بینی؟
‫- آره. ‫- جدا نصب شده؟
‫پس اشتباه نصب شده.
‫سلام. نفر بعدی کیـه؟
‫کاری ازت برنمی‌آد؟
‫ازش سر در نمی‌آرم...
‫کار متخصصـه.
‫بهتون گفتن که هنوز غذا نداریم؟
‫یه مشکلی توی آشپزخونه پیش اومده.
‫نمی‌دونم واضح می‌بینی یا نه؟
‫این کلید جداکننده‌ست.
‫خب. ‫یکی از تهویه‌ها رو روشن کن.
‫خب.
‫حالا کلید پایینی رو خاموش کن ‫و دوباره روشن کن.
‫- خب. ‫- الان باید گاز داشته باشین.
‫باید باشه، ولی هنوز هم نیست. ‫کلید برگشت سر جاش.
‫خب پس...
‫متأسفانه نمی‌تونم بیام اونجا.
‫باشه. ممنون. ‫خدافظ.
‫طرف این‌کاره‌ست‌ها.
‫ولی الان بیرون از شهره.
‫ای خدا.
‫بعدش گفتن آنی
‫توی خیمه باهام کار فوری داره.
‫خنک‌کننده‌ها از کار افتادن ‫و نصف آبجوها رو نمی‌تونم سرو کنم.
‫چی؟
‫نصف آبجوهای هاکستون رو نمی‌تونم سرو کنم
‫چون اکثر خنک‌کننده‌ها کار نمی‌کنن.
‫دارم از یه دونه خنک‌کننده استفاده می‌کنم.
‫- مارک کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- سلام، جِرمی. ‫- خیمه‌ی جدید مبارک!
‫قربان شما. ‫فعلاً مشکل زیاد ریخته سرمون.
‫بگو چی شده.
‫- خنک‌کننده‌ها مشکل‌دار شدن. ‫- می‌دونم. همه دارن بهم می‌گن.
‫الان راه‌حل چیـه؟
‫با برانسویک حرف زدم. ‫توی راهـه. داره می‌آد.
‫از کجا می‌آد؟ ‫چقدر طول می‌کِشه؟
‫- دو ساعت راهـه. ‫- ای ریدم...
‫فعلاً چی داریم؟
‫طعم سیب دارم و آبجوی کم‌الکل. ‫باید حجمش رو کم کنیم.
‫آخه هر لیوانی که پُر می‌کنم، ‫یه لیوان کامل هم هدر می‌ره.
‫«۱۲:۵۵ بعدازظهر»
‫امروز عملاً ناهار نداریم.
‫به سو و رِیچِل هم گفتم ‫و چاره‌ای نیست.
‫تا ساعت ۵:۳۰ غذا نداریم.
‫غذا نداریم؟
‫از الان تا ۵:۳۰ غذا نداریم.
‫یعنی ناهار نداریم؟
‫- نه. ‫- قطعاً نداریم.
‫خب می‌گیم برن خیمه.
‫درهرصورت راضی‌ان.
‫موقع ورود، بهشون گفتم که شاید غذا نرسه
‫ولی توی باغ غذا زیاده.
‫می‌تونن از منظره هم لذت ببرن.
‫بیرون داره شُرشُر بارون می‌آد.
‫هیشکی نمی‌تونه توی باغ بشینه.
‫خنک‌کننده‌های اون‌طرف هم کار نمی‌کنن.
‫نمی‌دونم چی شده.
‫نه اونجا کار می‌کنن و نه اینجا.
‫- سلام، بچه‌ها! ‫- سلام.
‫سیب‌زمینی‌ها خیلی خوش‌مزه‌ان.
‫باشه.
‫«۱:۴۵ بعدازظهر»
‫توی دفترم قایم شدم و داشتم ‫نظرات منفی مشتری‌ها رو تصور می‌کردم.
‫چارلی و کریس برق‌کار هم
‫علت قطعی تهویه‌ها رو پیدا کردن.
‫- ردیف سمت چپ. ‫- خب؟
‫بالا، بالا، بالا... همونـه.
‫- این؟ ‫- آره.
‫خب، امتحان کن.
‫آره.
‫چی شد، کریس؟ ‫درست شد؟
‫آره. سماور برقی و تُستر صنعتی ‫به مدار تهویه وصل بود
‫و فیوزش داغ کرد.
‫حداقل این نیشِش بازه. ‫مشکل حل شد.
‫۲۰۹: سه‌تا سوسیس، ‫یه بِیکن خوک و یه کیک پای.
‫سریع باشین. ‫آفرین.
‫پای و سوسیس. ‫پیش‌غذا نداره.
‫قارچ سوخاری با سُس سیر هم کنارش. ‫عالی.
‫سفارش آماده‌ست! ‫ممنون.
‫ساعت ۲ که شد
‫اولین وعده‌های غذا سرو شدن.
‫خوش اومدین. آبجو بخورین. ‫غذاهای خوش‌مزه داریم.
‫و به این تابلو توجه کنین.
‫هر خوراکی‌ای که اینجا میل می‌کنین
‫تولید کشاورزهای خودمونـه.
‫برین حالش رو ببرین.
‫از اینجا، نه از زیر.
‫مارِک آبجوساز هم ‫خنک‌کننده‌ها رو راه انداخت.
‫رفقا، چی میل دارین؟
‫آبجوی کم‌الکل؟
‫توی محوطه، جِرالد داشت کِیلب رو
‫با یه بازی آکسفوردشایری قدیمی ‫به نام «عمه سالی»
‫آشنا می‌کرد.
‫عمراً اگه بتونی!
‫برو بشین. ‫الانـه که پشم‌هات بریزه.
‫وقتی صاف خورد بهش، می‌فهمی.
‫آره!
‫آفرین.
‫«۷:۰۰ عصر» ‫عصر که شد
‫من هم مثل بقیه خسته‌وکوفته بودم.
‫فقط می‌خواستم بخوابم
‫ولی نمی‌شد.
‫چون برداشت شبانه‌ی محصول، ‫انتظارم رو می‌کِشید.
‫واسه امشب بسـه.
‫باشه، دوستان. ‫خیلی ممنون.
‫«شنبه؛ روز دوم عید ساحلی»
‫بعداز چند ساعت پوست‌کندن
‫برگشتم به کافه و دیدم
‫فضا واقعاً رنگ‌وبوی عید به خودش گرفته.
‫بر پدرت.
‫ولی حداقل امیدوار بودیم ‫وضعیت آشپزخونه خوب پیش بره
‫چون منوی غذای اون روز فرق داشت.
‫می‌خواستیم گوشت سلف‌سرویس رو رونمایی کنیم.
‫گوشت یورکشایری.
‫بله، گوشت‌های یورکی آماده‌ان.
‫مشتری‌ها عاشقشون می‌شن.
‫آشپزخونه رو که دور زدم
‫رفتم دفتر ببینم چارلی چی می‌گه.
‫صبح به‌خیر.
‫سلام، چارلی. ‫چه خبر؟
‫چه هوای مرطوبی.
‫اتفاقاً دارم آب‌وهوا رو نگاه می‌کنم.
‫دارم نمودار دیروز رو می‌بینم.
‫- عع... ‫- آره. شرمنده.
‫ورود به دفتر من فرایند سختی داره.
‫دوتا پیشخدمت استعفا دادن.
‫یه ظرف‌شور هم رفت. ‫اون هم بعداز یه روز.
‫- فقط یه روز؟ ‫- آره.
‫چراغ‌ها هنوز چشمک می‌زنن... ‫و بله الان هم چشمک زد.
‫- ای بابا. ‫- و باز برگشتن.
‫تازه ژنراتور هم داریم.
‫- خب کار نمی‌کنه. ‫- چرا، کار می‌کنه.
‫این هم مدرکش.
‫چراغ‌ها... ‫بله، باز رفت.
‫و باز برگشت.
‫پس هنوز با برق داستان داریم.
‫- بله. ‫- نشتی هم که داریم.
‫چی؟ کدوم نشتی؟ ‫کسی به من نگفته بود!
‫پروردگارا. ‫خوبـه که این‌طرفـه.
‫- کجاش خوبـه، چارلی؟ ‫- حداقل روی نقاشی نریخته.
‫راست می‌گی. ‫خدا رو شکر روی نقاشی نریخته.
‫- آره. ‫- این نشتی اصلاً کوچیک نیست.
‫از نقطه‌ی اتصال سقفـه.
‫- آره. آلِن داره می‌آد. ‫- آلِن داره می‌آد؟
‫خوشبختانه، بارون زود بند اومد
‫و ظرف‌شور جدیدمون هم شروع به کار کرد.
‫ظرف‌شویی هم واسه خودش داستانیـه.
‫آب گوشت آماده‌ست. ‫هویج هم آماده‌ست.
‫- خوبـه. ‫- همه‌چی خوبـه.
‫ببخشین معطل شدین.
‫و کافه‌رستوران رو
‫رأس ساعت باز کردیم.
‫بار اینجاست. ‫بفرمایید نوشیدنی.
‫امروز سلف‌سرویس گوشتـه.
‫نفری ۲۰ پوند.
‫خانوم‌ها و آقایان عزیز، ‫سلف‌سرویس آماده‌ست.
‫پنیر گُل‌کلم اونجاست. ‫کلوچه‌های یورکشایری، سیب‌زمینی
‫و انواع سبزیجات و سُس‌ها
‫و البته آب گوشت.
‫برق ساختمون مشکلی نداشت ‫و سفارش‌ها پشت‌سرهم می‌اومد.
‫این هم از این.
‫و تازه بعداز دو روز
‫یه نفس راحت کشیدم.
‫بسیار عالی!
‫ولی یه موضوع مهم رو فراموش کرده بودم:
‫«کنترل حجم مواد غذایی»
‫کلم تموم کردیم؟
‫- اینجا نداریم. ‫- تموم کردیم.
‫فکر کردیم تا ساعت ۶ می‌تونیم غذا بدیم.
‫ولی آشپزخونه ساعت ۴ به مشکل خورد.
‫۲۵ تا ۳۰ نفر دیگه رو می‌آریم
‫و بعدش دیگه غذایی نداریم.
‫جسارتاً، باید عرض کنم که
‫غذایی واسه سرو کردن باقی نمونده.
‫تموم شد.
‫خوشبختانه، حداقل کافه سرپا بود.
‫ولی یه ساعت بعد...
‫هیچی نمی‌آد.
‫- آب نداریم؟ ‫- نه.
‫آب داخل ساختمون قطع شده.
‫اگه برین بین درخت‌ها، ‫توالت‌های سیار رو می‌بینین.
‫امیدوار بودم یه مشکل جزئی باشه
‫ولی لوله‌کش‌مون سریع فهمید
‫که مشکل از روستای پایین تپه‌ست.
‫بهم گفتن
‫شیلنگ آب از روستای آستال می‌آد اینجا. ‫درستـه؟
‫- بله. درستـه. ‫- از ناحیه‌ی وورشام؟
‫- آره. ‫- پس احتمالاً قضیه اینـه که
‫اهالی روستا، منابع آب‌شون رو باز کردن
‫مثلاً دوش حموم یا شیر ظرف‌شویی...
‫و فشار آب واسه رسیدن به بالای تپه کم شده.
‫پس
‫قرار نیست فشار برگرده؟
‫فعلاً نه.
‫راه‌حل دائمی نداره؟
‫فکر نکنم منبع آب دیگه‌ای این اطراف باشه.
‫ای بابا. ‫آقا ممنون. لطف کردی.
‫دوستان، شرمنده‌ام.
‫هزاران بار عذرخواهـم بابت فاجعه‌های امروز.
‫حلش می‌کنیم. ‫من حلش می‌کنم.
‫نمی‌دونم چطوری، ولی حلش می‌کنم.
‫شرمنده. معذرت می‌خوام.
‫فدای سرتون.
‫بعدش سو و رِیچِل من رو ‫به طبقه‌ی بالا احضار کردن
‫و هرچی به ذهن‌شون رسید، گفتن.
‫ما به‌اندازه‌ی موهای سرمون ‫کافه راه انداختیم
‫ولی این ساختمون اصلاً مناسب این کار نیست.
‫مشکلات اون‌قدر زیاده ‫که نمی‌تونیم به جایی برسیم.
‫مشکل آب‌رسانی، قطعی گاز، نبود توالت
‫نشتی سقف، عذاب‌کشیدن کارکنان...
‫همه خسته شدن.
‫اگه بهشون بگیم برن استراحت کنن، ‫اتاق استراحت هم نداریم.
‫همه می‌رن توی توالت‌های سیار. ‫شرایط اصلاً خوب نیست.
‫همه دوستت دارن، ‫واسه همین می‌خوان اینجا کار کنن.
‫ماجرای «غذای محلی» هم هیجان‌زده‌شون کرده.
‫همه می‌خوان این کافه پیشرفت کنه
‫- ولی دارن ۱۴ ساعت در روز کار می‌کنن. ‫- به زودی زده می‌شن.
‫نه‌خیر. برو بابا. ‫من با کارکنان مشکلی ندارم.
‫هیچ مشکلی با هیچ‌کدوم ندارم.
‫همه‌شون عالی‌ان ‫و همیشه لبخند روی لب‌هاشونـه.
‫چیزی نمونده که آشپزخونه منفجر بشه. ‫آشپزها خیلی شاکی‌ان.
‫به نظرم یه سر به آشپزخونه بزن.
‫- همین‌الان بودم. ‫- پس برگرد.
‫ازشون تشکر کردم. ‫برگرد پیش‌شون.
‫- چی؟ ‫- توصیه‌ی من اینـه که برگردی.
‫می‌خوای یه مدیر جدید بیارم ‫یا می‌خوای برگردم پیش اون‌ها؟
‫- مدیر جدید، لطفاً. ‫- یا می‌خوای مشکل نشتی رو بگیرم؟
‫یا می‌خوای مشکل پارکینگ رو برطرف کنم؟
‫یا می‌خوای به ماجرای همسایه‌ها رسیدگی کنم؟
‫می‌خوای برم پیش شورا؟
‫کار زیاد دارم و به همه‌شون رسیدگی می‌کنم. ‫ممنون.
‫خوبـه. بریم رسیدگی کنیم.
‫بریم.
‫نه واسه مستراح‌های داخلی آب داشتیم
‫و نه واسه ظرف‌شویی.
‫نمی‌تونستیم ادامه بدیم.
‫ساعت شیش که شد، ‫مجبور شدیم ببندیم.
‫خانوم‌ها و آقایون، کافه تعطیل شد. ‫ممنون از شما.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫خدانگهدار. ‫ممنون که تشریف آوردین.
‫کافه داشت خالی می‌شد
‫و نیک داشت تلفن‌بازی می‌کرد
‫تا بتونه واسه فردا گوشت محلی بخره.
‫۴۰ کیلو شقه‌ی گوشت گاو ‫و ۴۰ کیلو شقه‌ی گوشت خوک.
‫از هرکدوم ۴۰ کیلو.
‫این‌قدر اِشکال نداره؟ ‫موجوده؟
‫و از دیدگاه تخصصیِ اون
‫فاجعه‌ی سلف‌سرویس امروز
‫نشون داد که من چقدر بی‌برنامه کار می‌کنم.
‫دیگه همه‌مون داریم می‌فهمیم برنامه‌ی جِرمی
‫بااین‌که نیت خیلی خوبی داره
‫به‌خاطر دانش کمش ‫از مدیریت کافه‌ها، بی‌فایده‌ست.
‫داریم می‌بینیم که ‫منابع تأمین‌کننده‌ی غذایی‌ش
‫اصلاً منظم کار نمی‌کنن.
‫جِرمی متوجه نیست که
‫کلی‌فروش‌ها واسه همچین روزی وجود دارن.
‫اون‌ها نقش واسطه‌ی
‫بین تولیدکننده ‫و مصرف‌کننده‌ی نهایی رو دارن.
‫وقتی مستقیماً با یه تولیدکننده در ارتباطـیم
‫مشکل زمان تأمین غذا به وجود می‌آد.
‫شاید طرف اون هفته نتونه ‫چیزی به ما تحویل بده.
‫شاید لوبیاهاش دو هفته‌ی دیگه آماده بشه.
‫کلی‌فروش‌ها کارشون اینـه که ‫سریع می‌رن سراغ یکی دیگه.
‫می‌خواستم به نیک ثابت کنم که اشتباه می‌کنه
‫ولی این کار زمان زیادی می‌طلبید.
‫فعلاً چاره این بود که شبانه
‫آب از روستا بردارم ‫که فشار هم بیشتر می‌شد.
‫شاید این‌طوری می‌تونستیم
‫بازگشایی متفاوتی ‫برای عید یکشنبه داشته باشیم.
‫«یکشنبه؛ روز سوم عید ساحلی» ‫عع... ‫«۱۰:۱۲ قبل‌ازظهر»
‫خب، گزارش وضعیت.
‫عع... فعلاً که دَووم آوردیم.
‫فهمیدیم اگه مستراح‌ها رو تعطیل کنیم
‫و به‌جای لیوان شیشه‌ای، ‫از لیوان پلاستیکی استفاده بشه
‫آب کافی داریم که بتونیم ‫شیش ساعت غذا سرو کنیم. ساعت ۱۲ تا ۶.
‫این از این.
‫عع...
‫سو و رِیچِل که کافه رو به‌زیبایی طراحی کردن
‫دیگه اینجا نیستن.
‫الان صبح یکشنبه‌ست.
‫و تونستم
‫یه مسئول جدید واسه ورودی پیدا کنم
‫که ناظم یه مدرسه‌ست.
‫این هم از این.
‫خبر خوب اینـه که این‌ها فیله‌ی خوکـه.
‫نیک هم گوشت بیشتری تهیه کرد
‫ولی به‌جای این‌که ‫سلف‌سرویس از ساعت ۱۲ شروع بشه
‫گفت تا ساعت ۳ نمی‌تونه غذایی بده.
‫«۱۱:۰۶ قبل‌ازظهر» ‫اتفاقاً خیلی خانم خوبیـه. ‫صبح به‌خیر، جِرمی. چطوری؟
‫- حقیقتش... ‫- من دیگه نیستم. دیگه نیستم...
‫باشه پس اسکوییزی اینجا با من می‌مونه
‫تو هم با کاترین کار کن.
‫ساعت ۳؟
‫می‌شه بگی چرا؟
‫بعضی‌ها از چندصد کیلومتر اون‌طرف‌تر ‫اومدن اینجا.
‫از اولش واسه‌ت می‌گم:
‫دیروز ساعت ۷ عصر آب قطع شد.
‫می‌دونم. اون مشکل برطرف شد.
‫مستراح‌ها رو هم بستیم.
‫توی بار هم لیوان پلاستیکی گذاشتیم ‫که چیزی نشوریم.
‫غذای امروز سروقت آماده نمی‌شه.
‫- سبزیجات ازقبل بلانچ شدن. ‫- خب.
‫- دیشب بلانچ شدن. ‫- درستـه.
‫- با بخارپز بلانچ شدن. ‫- درستـه.
‫پنیر گُل‌کلم هم سوخته.
‫بخشی از کلوچه‌های ‫یورکشایری هم خیلی زود آماده شدن.
‫- پس آماده‌ان؟ ‫- یه‌کم غذا داریم.
‫ولی واسه ۴۵۰ نفر نداریم.
‫یعنی امروز کلاً ‫سه ساعت پذیرایی ازت برمی‌آد؟
‫- نه. ‫- از ساعت ۳ تا ۶؟
‫بحث توانایی من نیست.
‫وضعیت آشپزخونه طوریـه که...
‫- باشه. ‫- کاریش نمی‌شه کرد.
‫باشه.
‫خوشبختانه، نیک گفت ‫اگه کلوچه‌ها رو بیخیال بشه
‫می‌تونه از ساعت ۱ شروع کنه.
‫چی شد؟ ‫سبزیجات پخته می‌خوایم.
‫کدوسبزها باید آب‌پز بشه. ‫سیب‌زمینی‌ها گرم بشه.
‫آره. ‫«۱۲:۵۹ بعدازظهر»
‫«۱:۰۰ بعدازظهر» ‫بله، مغازه باز است!
‫ایول!
‫ایشون خانوم کلِر هستن.
‫ناظم مدرسه‌ان.
‫امروز توی کنترل جمعیت کمکمون می‌کنن.
‫اگه بچه‌های خوبی نباشین، ‫با خط‌کش فلزی تنبیه می‌شین.
‫- باید روی یه پا وایستین. ‫- دقیقاً.
‫حالا مواد غذایی تحت‌کنترل بود...
‫دنده‌ی گاو و خوک داریم.
‫می‌تونین از هرکدوم یکی بردارین ‫و یا دوتا از یه وعده بردارین.
‫و خانوم براون هم جمعیت رو هدایت می‌کرد.
‫دو نفری که می‌خواستن با هم برن، کجان؟
‫یه‌لحظه صبر کن. ‫الان می‌آم.
‫- سلام، خانوم براون. ‫- سلام.
‫خونواده‌ی پنج‌نفره کجان؟
‫ما هم تونستیم اولین سلف‌سرویس ‫بدون مشکل رو برگزار کنیم.
‫این هم از این.
‫ولی نمی‌شد انکار کرد
‫که این آخر هفته به‌شدت افتضاح بود.
‫«مستراح در دسترس نیست. ‫به پارکینگ مراجعه بفرمایید.» ‫جناب عزرائیل هم این رو ‫دائماً بهم یادآوری می‌کرد.
‫به عقب که نگاه کنیم، ‫یه مواردی بوده.
‫می‌دونی، مثلاً...
‫بذار چند روز آینده رو هم بگذرونیم
‫و سه‌شنبه یه جلسه‌ی کلی بگیریم.
‫می‌دونی که... چیز... ‫می‌دونی...
‫دیگه کار از کار گذشته
‫ولی اساساً
‫می‌شه گفت
‫یکی‌دو هفته‌ای زود شروع کردیم.
‫شرمنده. من...
‫می‌خواستم بگم «می‌شنوم چی می‌گی»، ‫ولی حقیقتاً هیچی نشنیدم.
‫نه... می‌دونستم نمی‌شنوی...
‫مشخص بود که نمی‌شنوی.
‫آخه...
‫- کلاً واضح بود. ‫- آره.
‫عع...
‫ولی قبلاً هم گفته بودم
‫که وقتی اینجا رو باز کنیم
‫بالا‌پایین‌هایی خواهیم داشت.
‫ولی انصافاً فکر نمی‌کردم
‫در این حد باشه.
‫- آره. همه‌چی از هم پاشید. ‫- بله.
‫روز اول و دیروز فاجعه بودن.
‫دیگه نمی‌خوام تجربه‌شون کنم.
‫بر پدرتون.
‫اوضاع کافه به یه تار مو بند بود، ‫ولی این تنها مشکل من نبود.
‫یه دردسر دیگه هم توی مزرعه داشتیم.
‫آخرهای ماه اوت
‫زمان برداشت گندم دوروم‌ـه.
‫یعنی باارزش‌ترین محصول‌مون.
‫ولی به‌خاطر وضعیت نامنظم آب‌وهوا
‫گندم‌ها داشتن کیفیت‌شون از دست می‌دادن.
‫این بالاست، مارک. ‫یه سنگ افتاده. ‫«۲۹ اوت»
‫فعلاً به کمبودهای کافه رسیدگی می‌کردیم. ‫«۳۰ اوت»
‫«۱ سپتامبر» ‫اگه تونستی این‌ها رو ببری داخل، ‫جایزه داری.
‫«۲ سپتامبر» ‫همه‌ش منتظر یه روز گرم‌وخشک بودیم.
‫۲۷/۴ شد. ‫بالاست.
‫دو هفته‌ی کامل گذشت
‫و هنوز وقتش نشده بود.
‫به چارلی گفتم بیاد ‫که یه جلسه‌ی فوری بذاریم.
‫بارها بهت گفتم
‫گندم برای آسیاب‌شدن باید ‫سه ویژگی داشته باشه
‫مخصوصاً واسه خمیر پاستا.
‫یکی‌ش میزان پروتئین گندمـه.
‫یکی حجم پیمانه‌ست.
‫و مهم‌ترینش میزان آنزیم آلفا-آمیلازـه.
‫یه شماره داره که
‫اگه گندم خیلی بمونه، ‫می‌آد پایین.
‫- از منابع بذر تغذیه می‌کنه. ‫- یعنی دیگه خمیر پاستا نمی‌شه.
‫بله، نمی‌شه.
‫- ۳۲ هکتار گندم. ‫- آره.
‫تازه باارزش‌ترین محصول‌مونـه.
‫توی چند سال اخیر، ‫مهم‌ترین محصول بوده.
‫پس عملاً هیچی.
‫ببین... می‌دونی که من چقدر مثبت‌اندیشـم.
‫نه والا، نمی‌دونم.
‫من... منظورم اینـه که فایده نداره.
‫اگه گندم‌ها رو درو کنیم...
‫خب.
‫- و ببریم آزمایشگاه. ‫- آره. بدیم بررسی کنن.
‫اون موقع دیگه می‌فهمیم. ‫ولی باید دست بجنبونیم.
‫دقیقاً.
‫کِیلب با رطوبت‌سنجش اومد.
‫- چطوری، رفیق؟ ‫- سلام. ‫- روز به‌خیر. ‫- چطوری؟
‫- بیا بشین. ‫- بشین. صندلی هست.
‫- چه خبر؟ ‫- ریده شده توی همه‌ش.
‫امروز آزمایش رطوبت گرفتم: ‫۲۷/۲ شد.
‫۲۷/۲؟
‫گندم‌ها مثل پاستیل شدن.
‫۲۷/۲ خیلی بالاست.
‫- انگار توی رودخونه رشد کردن. ‫- دستگاه رو می‌گرفتی زیر شیر آب دیگه.
‫آره. بعد می‌گه: ‫«آب خیس است.»
‫آخرین باری که برداشت این‌قدر طول کشید، ‫کِی بود؟
‫واسه من که اولین باره.
‫خب، تو سِنی نداری.
‫یکی گفت آخرین بار، ‫۷۰ سال پیش این‌جوری شد.
‫یعنی تقریباً واسه همه اولین باره.
‫حالا چاره چیـه؟
‫باید زودتر کُمباین کنیم که...
‫ببریمشون آزمایشگاه.
‫- حداقل آنزیم‌ها پایین‌تر نیاد. ‫- آره.
‫- وگرنه باید هزینه‌ی خشکوندن گندم بدیم. ‫- آره.
‫ولی اگه گندم به درد نخوره، ‫دیگه چرا باید هزینه بدیم؟
‫مثلاً تا آزمایش نشه، نمی‌دونیم.
‫- مهم همون آزمایشـه. ‫- آره.
‫آخرش تصمیم گرفتیم ‫در اسرع وقت برداشت کنیم.
‫ولی واسه این‌که دستگاه کُمباین آسیب نبینه
‫باید صبر می‌کردیم تا آب گندم‌ها
‫کمتر بشه.
‫همین‌طوری بیا.
‫ترجیح می‌دادم ‫اوقاتم رو با خوابیدن سپری کنم..
‫اوه.
‫ولی مزرعه هنوز کار زیاد داشت.
‫مثلاً دسته‌ی جدید خوک‌ها رو ‫بفرستیم به کشتارگاه.
‫سوار شین، دخترها.
‫ممنون که در هتل «دیدلی اسکوات» ‫اقامت داشتید.
‫برو ببینم!
‫حالا باید تصمیمی می‌گرفتم
‫که دلم نمی‌خواست.
‫«سرنوشت ریچارد هَم»
‫چی‌کار کنیم با تو؟
‫هـا؟
‫اگه این هم باهاشون بره
‫کُشته می‌شه
‫و در ازاش
‫نهایتاً یه سوسیس کوکتل می‌گیریم.
‫اگه بمونه هم
‫باید بی‌دلیل
‫غذاش بدیم.
‫این هم منطقی نیست.
‫ولی یه‌هو یه ایده به ذهنم رسید.
‫صبر کن بینم.
‫واسه ماده‌خوک‌های بعدی
‫می‌خوایم تلقیح مصنوعی انجام بدیم
‫که بچه‌دار بشن.
‫ولی اول باید بزنه بالا ‫تا آماده‌ی لقاح بشن.
‫و اگه خوک نَر اطراف‌شون نباشه، ‫نمی‌زنه بالا.
‫پس این رو به‌عنوان
‫«مَرد مزرعه» نگه می‌داریم
‫که خانوم‌ها رو تحریک کنه.
‫پس می‌شه «مالَنده». ‫(«مالَنده» در اصل یه شغل شریف توی صنعت پورنـه ‫و به کسی نسبت داده می‌شه که توی پشت‌صحنه‌ی فیلم‌ها، ‫وظیفه‌ی راست نگه داشتن آلت تناسلی بازیگر مَرد رو داره.)
‫- ریچارد هَم، مالَنده‌ی کبیر. ‫- چی‌کار می‌کنی اونجا؟
‫- چی؟ ‫- استخاره می‌گیری؟
‫نه...
‫یه تصمیم خفن گرفتم.
‫- نه بابا؟ ‫- لیسا، مطمئنـم خوشت می‌آد.
‫این رو نگه می‌داریم
‫و می‌شه مالَنده‌ی مزرعه.
‫باشه.
‫- این مزرعه به چه درجه‌ای رسیده؟ ‫- خدا می‌دونه.
‫داشِ خودمـی، ریچارد هَم.
‫می‌شی هیو هَفنرِ مزرعه. ‫(هیو هَفنر مالک مجله‌ی معروف «پلِی‌بوی» بود ‫که محتوای جنسی زیادی هم داشت.)
‫روز برداشت فرا رسید.
‫روز برداشت گندم دوروم.
‫شروع می‌کنیم.
‫جِرمی، من آماده‌ام.
‫آروم برو. آروم.
‫ادامه بده.
‫من پُر شدم. ‫می‌رم خالی کنم.
‫بااین‌که مضطرب بودیم
‫که نتیجه‌ی آزمایش گندم‌ها چی می‌شه
‫حداقل خوش‌حال شدیم که دیدیم ‫راننده‌ی ذخیره‌ی دیدلی اسکوات
‫برگشته سر کار.
‫سایمون؟
‫افقتا ذی بلرسغ حنوخ باری؟
‫طراز لفاعثی جحاندر کلی ‫ولا تق زیابدر طخه!
‫تراکتور رو خاموش کن. ‫می‌آم ببینم چی شده.
‫هر سال یه‌سری مراسم هست ‫که آدم بی‌صبرانه منتظرشـه.
‫مثلاً کریسمس و عید پاک
‫و البته زمان برداشت محصول
‫که همه با شنیدن صدای جِرالد از پشت بی‌سیم
‫مستفیض می‌شیم.
‫باور کنین این رو ‫از کریسمس هم بیشتر دوست دارم.
‫فرداش هم مشغول برداشت بودیم.
‫ولی دیگه صبرم لبریز شد
‫و کار رو کنار گذاشتم ‫و همراه‌با چارلی
‫رفتم آزمایشگاه ‫تا یه نمونه از گندم‌ها رو بررسی کنم
‫و ببینم ازش خمیر پاستا درمی‌آد یا نه.
‫عملاً یه بسته گندم خراب داریم.
‫آره. گندم دوروم و یه‌کم قارچ‌زدگی.
‫پس هرکی این رو بخوره، می‌میره.
‫به آزمایشگاه که رسیدیم، چیزی نگو.
‫- درهرصورت آنزیمش پایینـه دیگه. ‫- آره، پایینـه.
‫فقط مهم شماره‌ی آنزیمـه.
‫باید چند باشه؟
‫باید بالای ۲۵۰ باشه.
‫خیلی واسه‌مون مهم بود که شماره بالا باشه
‫چون چارلی نتیجه‌ی برداشت ‫بقیه‌ی محصولات رو بهم نشون داد
‫و اصلاً خوب نبود.
‫حجم برداشت‌مون
‫افتضاح بود.
‫پس اون‌قدری که می‌خواستیم، نشد.
‫ولی جو و گندم‌های ‫آسیاب‌شده‌ی معمولی‌مون...
‫- باکیفیتـن. ‫- همه‌ش باکیفیتـه.
‫- همون چُس‌مثقال منظورتـه؟ ‫- اتفاقاً...
‫چُس‌مثقال گندم باکیفیت داریم
‫و حتی کمتر از اون، جوی باکیفیت داریم.
‫راست می‌گی.
‫فکر کن جراح قلب بودی
‫و هر عملت وابسته به شرایط آب‌وهوا بود.
‫- می‌فهمم... ‫- یا حداقل نتیجه‌ش...
‫- اصلاً هر شغلی. ‫- حالا ما هم...
‫آخه ما درست پیش رفتیم.
‫- مشکلی نبود. ‫- درستـه.
‫عع، بِرتی اینجاست.
‫سلام، جِرمی. ‫- حال و احوال؟ ‫- قربونت. تو خوبـی؟
‫- چطوری؟ ‫- خوبـم. ممنون.
‫گندم پاستا. ‫صحیح.
‫می‌خوام ببینم آنزیمش چنده.
‫برداشت کِی تموم شد؟
‫- عع... ‫- عع... فردا؟
‫- هنوز داریم برداشت می‌کنیم. ‫- تموم نشده؟
‫- نه، فقط... ‫- دارن الان برداشت می‌کنن.
‫آها. فهمیدم.
‫اوضاع همه‌چی خرابـه ‫و احتمالاً این هم فرقی نکنه.
‫منفی‌بافی نکن، مَرد. ‫مثبت باش.
‫- باشه. ‫- چقدر طول می‌کِشه؟
‫پنج دقیقه‌ای می‌شه.
‫- باشه. ‫- آزمایش می‌کنیم.
‫- ایشالا که خیره. ‫- قربونت.
‫- ممنون، بِرتی. می‌بینمت. ‫- فعلاً.
‫امسال سال جالبی واسه کشاورزی نبود.
‫جدی می‌گم، چارلی.
‫واقعاً غافل‌گیری بَدی واسه آخر سال بود.
‫سرنوشت ۲۵هزار پوند ‫به جواب این آزمایش بسته‌ست.
‫- درستـه. ‫- به این دقت کن.
‫اگه نتیجه مثبت باشه، ‫۲۵هزارتا گیرمون می‌آد.
‫بله.
‫گیر من که نمی‌آد. ‫گیر تو می‌آد و سریع خرجش می‌کنی.
‫ولی...
‫- اگه جواب منفی باشه... ‫- باید...
‫من بهت ۲۵هزارتا بدهکار می‌شم.
‫آره.
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن این پول مال من نیست ‫و مال شرکت فیلم‌سازیـه.
‫نه‌خیر، مال منـه.
‫- مال توئـه! ‫- بله!
‫مزرعه‌ی دیدلی اسکوات باید...
‫- خرج کنه. ‫- کمبود رو جبران کنه
‫تا کشاورزی سال بعد تأمین بشه.
‫پنج دقیقه شد دَه دقیقه.
‫ولی بالاخره بِرتی برگشت.
‫خب.
‫چیزه...
‫یه‌کم بیشتر طول کِشید، چون...
‫مجبور شدیم دو بار آزمایش بگیریم.
‫هر دو بار منفی بود.
‫- یعنی اون‌قدر پایین بود... ‫- شماره‌ش چند بود؟
‫آزمایش موفقیت‌آمیز نبود ‫و حتی شماره نشون نداد.
‫مورد خیلی کمیابیـه.
‫این گندم رو نمی‌شه آسیاب کرد.
‫متأسفانه، فاجعه‌ی بزرگیـه، ولی...
‫آره.
‫آخ زندگی.
‫واقعاً متأسفـم. ‫ما هم گندم‌لازم بودیم.
‫چه ضدحالی.
‫- من هم ناامید شدم. ‫- آره.
‫متأسفـم.
‫ممنون. لطف کردی.
‫قربونت.
‫به‌سوی انبار روانه می‌شویم.
‫خب، خودم بهش بگم یا تو می‌گی؟
‫چی شد، دوستان؟
‫نتیجه‌ی آزمایش آنزیم‌...
‫- چی شد؟ ‫- پایین‌تر از صفر.
‫- چی؟ ‫- پایین‌تر از صفر.
‫یعنی هیچی؟ منفیِ صفر؟
‫- آره. ‫- حتی دستگاه نتونسته بخونه.
‫پشمام.
‫ای بابا.
‫ریدم.
‫۲۵هزارتا ضرر خالص.
‫بدبختی‌ها پشت‌سرهم می‌آن.
‫آره. الان جِرالد داره ‫عَن خالص برداشت می‌کنه.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫حداقل داریم برداشت می‌کنیم.
‫حداقل زندگی ادامه داره.
‫هعی خدا.
‫متأسفانه، فقط ما نبودیم ‫که چنین ضرری متحمل شدیم.
‫تقریباً همه‌ی کشاورزهای کشور ‫غم‌زده شده بودن
‫چون سال ۲۰۲۴ به هیچ‌کس رحم نکرد.
‫«امسال سالی جهنمی بود؛ ‫واکنش کشاورزان به دومین سال پُرضرر در تاریخچه‌ی کشاورزی کشور»
‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم. ‫انگار عذاب خدا بوده.
‫غلات زمستونی همه‌شون زرد شدن ‫و زیر آب موندن.
‫اگه تا دو هفته‌ی دیگه بارون بند نیاد
‫هشت کیلومتر از زمین‌هامون نابود می‌شه.
‫حجم برداشت محصولات سال جاری ‫یکی از بدترین‌ها در تاریخ بوده.
‫سپتامبر امسال یکی از خیس‌ترین ماه‌ها بود
‫و چنین حجم بارشی از سال ۱۸۳۶ ثبت نشده بود.
‫گزارش‌ها حاکی بر این است ‫که امسال یکی از بدترین برداشت‌ها
‫از ابتدای تاریخ رسمی کشاورزی بوده.
‫مردم دارن کُمباین‌هاشون رو می‌فروشن
‫چون نون ندارن بخورن.
‫دوست ندارم این رو بگم، ولی
‫خوشبختانه، من درآمد اصلی‌م رو ‫از مزرعه درنمی‌آرم.
‫بااین‌حال
‫واقعاً ناراحت‌کننده‌ست ‫که آدم این‌قدر زحمت بِکشه
‫و به‌خاطر شرایط آب‌وهوا ضرر کنه.
‫ولی یه‌هو یاد حرف سایمون افتادم
‫که یکی از روزهای برداشت بهم زد.
‫ببین، جِرمی، کشاورز بودن یعنی
‫اگه می‌خوای آخر کار دیوونه نشی
‫نباید سؤالاتی بپرسی ‫که از جواب‌شون می‌ترسی.
‫سعی کن همیشه روی سال بعدی تمرکز کنی.
‫این عبارت زیبا و بسیار مثبت
‫همون چیزیـه که به کشاورزها روحیه می‌ده
‫تا تسلیم نشن
‫با شرایط وفق پیدا کنن
‫و کار خودشون رو انجام بدن
‫تا به نتیجه برسن.
‫گوشت گاو، بره، غاز، بوقلمون...
‫- گوشت خوک. ‫- گوشت خوک.
‫سیب‌زمینی، میوه‌های نرم...
‫و فهمیدم من هم باید ‫به این عبارت تکیه کنم.
‫تسلیم نمی‌شیم
‫چون معتقدیـم سال بعدی ‫بَدتر از این نمی‌شه.
‫ولی فعلاً
‫خونواده‌ی دیدلی اسکوات ‫لیاقت این رو داشت
‫که یه ناهار دورهمی ‫واسه آخر فصل داشته باشه.
‫و امسال دیگه خودمون کافه داشتیم.
‫- شما منتظریـن، بچه‌ها؟ ‫- بله!
‫چی بزنم؟ ‫ولی متأسفانه
‫نمی‌تونستیم بریم اونجا
‫چون بااین‌که اوضاعش بهتر شده بود
‫ولی همه‌ش یه کاری واسه انجام‌دادن بود.
‫ای وای. ‫این که خرابـه.
‫یه چیزی واسه تعمیرکردن.
‫نه، می‌دونم. ‫آخه خنک‌کننده‌ی اونجا هم کار نمی‌کنه.
‫یه چیزی واسه نگرانی.
‫- منظورت از «کُنج» نقطه‌ی انطباق پشت بومـه؟ ‫- بله.
‫چقدر می‌شه؟
‫حداقل سه‌هزارتا می‌شه.
‫اون یارو که دیروز افتاد پایین رو یادتـه؟
‫آره. ‫نگو که شکایت کرده.
‫نه. نه. ‫دیشب ساعت ۸:۳۰ از اتاق عمل دراومد.
‫مُچ پاش رو بخیه زدن.
‫به‌جاش رفتیم کافه‌ی یه‌نفر دیگه.
‫احتمالاً الان توی آشپزخونه آشوبـه، ‫ولی برام مهم نیست.
‫فکر کنم آب باز قطع شده. ‫برام مهم نیست.
‫دست شما درد نکنه.
‫- کِی فهمیدی؟ ‫- آخ، نپرس.
‫خب، همه‌مون موافقـیم که افتتاحیه‌مون
‫اصلاً تعریفی نداشت.
‫البته تو توی راه‌اندازی خیمه ترکوندی
‫ولی کافه فاجعه بود.
‫- ولی دیگه راه افتاد. ‫- آره.
‫- خسته نباشید، دوستان. ما تونستیم. ‫- آره.
‫به موفقیت «سگِ کشاورز».
‫- به موفقیت «سگِ کشاورز»! ‫- به موفقیت «سگِ کشاورز»!
‫- عالی. ‫- و به سلامتی کشاورزها.
‫- و کشاورزهایی که حمایت کردن. ‫- ایشالا مستدام باشه.
‫مُردم از گشنگی.
‫ای وای. ‫این‌ها تولید داخلی نیستن، نه؟
‫میگو داره. ‫این قطعاً از هند اومده.
‫لطفاً واسه یه‌روز...
‫- باشه. حالا یه‌روز غذای بیگانه می‌خوریم. ‫- فقط یه‌روزه، رفیق.
‫فوقش این ماهیـه خارجیـه.
‫باید دل‌وردوه‌ی ماهی رو هم بخوری؟ ‫آره. همه‌جاش.
‫حتی دل‌وروده؟
‫- چی شده؟ ‫- مزه‌ی ماهی می‌ده.
‫خب...!
‫می‌خواستی مزه‌ی چی بده؟
‫فهمیدین یکشنبه عصر چی برنده شدم؟
‫چی؟
‫فهمیدین یکشنبه عصر چی برنده شدم؟
‫چی نوشته؟«مسابقات دیوارچینی»! ‫اِوا!
‫- جدی می‌گی؟ ‫- آفرین!
‫- اول شدم. ‫- برنده‌ی مسابقات دیوارچینی شدی!
‫آره.
‫«ازطرف اتحادیه‌ی ورزشی اروپا»
‫سلطان جِرالد کوپِر!
‫خیلی ممنون. ‫تشکر.
‫بعدش رفتیم سر یه موضوع جدی‌تر.
‫تمام این مدت که آلِن داشت ‫واسه کافه زحمت می‌کِشید
‫هم‌زمان منتظر نوبت عمل قلبش بوده.
‫- سه‌شنبه وقت عمل داری؟ ‫- عع، سه‌شنبه‌ست؟
‫آره. سه‌شنبه می‌رم بیمارستان.
‫«جراحی بای‌پس سرخرگ کرونری»
‫و باید ازت آزمایش بگیرن
‫- که سکته کردی یا نه. ‫- آره. یه بار سکته کردم.
‫- سال پیش بود که... ‫- چی؟
‫جِرالد عمل کرد...؟
‫- آره. ‫- و حالش هم خوب شد.
‫آره. خوب شده.
‫- پس امسال رو با تو... ‫- دقیقاً.
‫ایشالا که عملت خوب پیش می‌ره...
‫آره. صدالبته. ‫عمل خیلی رایجی هست.
‫رایجـه، ولی فکر کنم باز هم اضطراب داری.
‫آره بابا.
‫حتی نمی‌خوام درباره‌ش فکر کنم.
‫واسه همین همه‌ش می‌رم سر کار ‫که حواسم پرت بشه.
‫البته پزشک‌ها گفتن استراحت کنم.
‫ولی موقع استراحت ‫همه‌ش به عمل فکر می‌کنم.
‫آره دیگه. ‫فکروذکرت همون می‌شه.
‫خب، آلِن.
‫می‌دونم. آره.
‫- چیزی نمی‌شه. ‫- موفق باشی، مَرد.
‫- مخلصـم. ‫- به سلامتی آلِن. ‫اگه بهتر نشی، خودم می‌کُشمت.
‫چیزی نمی‌شه. ‫جراحم حرفه‌ایـه.
‫اون کافه بدون تو راه نمی‌افتاد.
‫شرمنده می‌کنی.
‫می‌خوایم روی یه سالنش اسم تو رو بذاریم.
‫عع!
‫منظورم این نیست ‫که خدایی نکرده کاریت می‌شه.
‫نه بابا. فهمیدم.
‫درهرصورت، اسم تو رو می‌ذاریم: ‫«سالن آلِن تاون‌سِند».
‫نظرت چیـه، جِرالد؟
‫«چوب‌های جِرالد» هم ثبت کردیم.
‫ولی سالن آلِن تاون‌سِند هم می‌ذاریم.
‫- آره! ‫- عالیـه.
‫من یه ناسوس دارم. خودم ‫باز زنده‌ش می‌کنم. نگران نباشین.
‫ناسوس؟ ‫ناسوس!
‫بهش ناسوس می‌زنم ‫تا دوباره هوا وارد بدنش بشه.
‫دمت گرم!
‫ازت ممنونـم، داداش. ‫رفاقت یعنی همین.
‫هر دفعه پنچر بشه، ‫دوباره بادش می‌کنم.
‫- بس کن، جِرالد. ‫- چِش شده؟
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.