..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫الهه.
‫لونا، ترس‌ـت من رو صدا می‌زنه.
‫فقط خشمم‌ـه، الهه.
‫نیلوفرها نیستن.
‫تو از یه داستان می‌ترسی.
‫عصبانی‌ـت می‌کنه.
‫ولی اگه بیشتر از یه داستان باشه...
‫یک رسالت.
‫من اونجا بودم، لونا.
‫تاریخ طی بازگویی‌های متعدد ‫تبدیل به افسانه می‌شه.
‫به اتفاق‌هایی معنی داده می‌شه ‫که هیچ معنی‌ای نداشتند.
‫وعده‌های والدینِ شکست تبدیل به رسالت میشن.
‫همگی ساخته شده از قصه‌های شبِ کودکان.
‫شاهزاده میرانا بخاطر نافرجامی‌ـش تبعید شد.
‫من هم از تجسس دست خالی به خونه برگشتم.
‫میرانا تبعید نشد. ‫اون خودش انتخاب کرد.
‫مسیر اون مثل مال تو نیست.
‫دزدیِ نیلوفرها یک جُرم سنگین‌ـه.
‫برای ما خیلی بها بهمراه داشت.
‫ولی تو... باید ایمان داشته باشی.
‫آه، خدایان. ‫چه خوبه که از باد در امان‌ـیم.
‫دستت.
‫متوجه نشدم.
‫بذار ببندمش.
‫یه اصطبل هست که زین‌های داخلش ‫احتمالاً اندازه‌ی سیگان بشن.
‫آها ایناهاش.
‫ویسکیِ آتش اژدها.
‫«آیسرک سفید» نمی‌شه، ‫ولی گرم نگهت می‌داره.
‫آره، واسه همین بهش میگن آتش اژدها.
‫حدس زدم.
‫ببین، اگه تو، می‌دونی، می‌خوای حرف بزنی، ‫آم... من گوش می‌دم.
‫یه وعده غذای گرم. خواب. ‫چشم بهم بزنی آماده‌ی رفتنی.
تو یه چشم بهم زدن؟
‫مهمون.
‫کیدن.
‫تو اینجا پیداش کردی. توی سرما.
‫سرخ و طلایی‌ها رفتارهاشون عجیب شده.
‫پیدا کردن‌ـشون راحت‌تر، ‫کشتن‌ـشون سخت‌تر.
‫بنظر نمیاد برای تو سخت باشه.
‫زره. ‫هر تکه، از اژدها ساخته شده.
‫هرچی پیرتر بهتر. ‫بالغ. من قدرتش رو گرفتم.
بالغ؟
‫یه بالغ حتما نصف افراد فرقه ‫رو نیاز داشته تا کشته بشه.
‫همم.
‫فقط من.
‫انتظار نداشتم کسی رو اینجا ببینم. ‫گمونم از برام شنیدی، پادوی من.
‫به قلعه‌ی اژدها فرستادمش.
از کجا فرستادی؟
‫بروهِوِن. یه لونه‌ی ورملینگ خالی می‌کردیم.
‫فکر کردم یه الدورم پیدا کردم.
فکر کردی یا پیدا کردی؟
‫ما... نه. ما پیداش نکردیم.
‫خانوم نمی‌پسندن.
ببخشید؟
‫اون صورت رو می‌شناسم. اون قیافه.
‫تو دلتون می‌گین، «حیوونِ بیچاره».
می‌دونین اگه اون بیرون بود باهاتون چیکار می‌کرد؟
‫گازگرفتنش گوشت رو ذوب می‌کنه. ‫خون توی رگ‌هات به جوش میاد.
‫زنده و در حال فریادزدن نگهت می‌داره. ‫مردان قوی عاجزانه خواستار مرگ می‌شن.
‫یک شوالیه‌ی اژدها به دشمنش احترام می‌ذاره.
‫ولی ما هیچوقت نباید ‫ماهیت‌ـشون رو فراموش کنیم.
‫ابزار کشتار.
‫من... من می‌رم ببینم مارسی چطوره.
‫دویان، صبر کن!
‫الان نه.
‫تو بهش دروغ گفتی.
‫از اون بدتره.
‫می‌خواستم باهاش بجنگم.
بجنگی؟
‫منطقی نیست، می‌دونم.
‫وقتی که اون ورملینگی که تو دستاش بود رو دیدم...
‫روی اون قلاب.
‫تو می‌خواستی به قلعه‌ی اژدها بری ‫تا دقیقا با همچین شخصی صحبت کنی.
‫الان وقتشه.
.اون چنین مسئله‌ای رو درک نمی‌کنه
‫منظورت اینه که می‌ترسی درک نکنه.
‫همم، من فکر میکردم دویانِ ‫شوالیه‌ی اژدها از هیچ چیزی نمی‌ترسه.
وقتی که یاد گرفتی از سایه‌ای به سایه‌ی دیگه قدم بذاری، چند سالت بود؟
‫آخرهای کودکی.
همم. در قدرت این قابلیت تغییرپذیری‌ای وجود داره؟
‫شب.
‫ماه‌های کامل.
‫در کنار خانواده‌ام.
‫جالبه. آیا فصل‌ها...
دونستن اینها به برگردوندن منه کمک می‌کنه؟
همیشه انقدر احساسی هستی؟
‫دیشب یک خوابی دیدم.
می‌خوای این رو هم بنویسی؟
‫- تعریف کن. ‫- تاریک بود.
‫اسمِ منه رو بارها شنیدم.
‫دسته‌ام. خانواده‌ام. ‫ ما عبادت کردیم. عشق ورزیدیم.
‫صورت‌هاشون رو دیدم.
‫دایفد، ایدوال، آدارا.
‫لبخند می‌زدن.
‫بعد بیدار شدم.
‫تنها در برج.
‫با همه‌ی این کتاب‌ها، همه‌ی این جادوها. ‫تو هیچی رو متوجه نمی‌شی.
باید با این چیکار کنم؟
‫همه‌چیز رو بفهمی.
بخاطر غذاست یا هم‌سفره‌ای‌‌ها؟
‫- ببخشید؟ ‫- غذا نمی‌خوری.
‫مسیر بالا رفتن از کوه دشوار بود.
‫پس این برای شما. ‫ نوکِ فلسِ اژدها.
‫این‌ها تو مسیرِ پایین رفتن کمک می‌کنن.
‫ممنونم.
‫گمون می‌کنم این همه راه رو ‫نیومدین تا ورملینگ شکار کنین.
‫اومدم بدهی صاف کنم. ‫بدهی اژدهام.
بدهی اژدها؟
یک بدهی به اژدهایان؟
‫اژدهایان نه. انسان‌‌ها.
‫تقریبا 20 سال پیش بود.
‫سی نفر به سمت شهر لثشم رفتیم.
‫شهر قشنگی بود. ورملینگ رویت شده بود.
‫ترسیدیم که نکنه یک اژدهای بالغ باشه, ‫نیومده بودیم تا ریسک کنیم.
‫اون زمان دفترچه خاطرات داشتم. ‫نگران یه دختر بودم.
‫یا همچین چرت و پرتی.
‫بعد آسمون باز شد. ‫رگه‌ای از آتش. انگار که روز شده بود.
‫انگار که جهنم بود.
‫نگرانی‌های بابت دخترها در آتش گم شدن.
‫شجاعت و تعلیم‌دیدگی ما رو به جلو راند.
‫به سمت دلِ مرگ.
‫ما نمی‌دونستیم، نمی‌تونستیم بدونیم. ‫تا وقتی که اون رو دیدیم.
‫در نورِ آتشِ خودش.
‫فلس‌های سرخ در مهتاب حرکت می‌کردن.
‫جثه‌ی اون.
‫تو مخم نمی‌رفت که اصلاً ‫چطور می‌تونه حرکت کنه.
‫بعد دهانش باز شد.
‫و ازش درد اومد بیرون.
‫ازش مرگ اومد بیرون.
‫دود ناشی از سوختن بدن‌ها هوا رو مه‌آلود کرد.
‫دستِ فرمانده رو روی پام حس کردم.
‫به عقب تلو خوردم و دیدم ‫از کمر به پایین هیچی ازش نمونده.
‫اون مردی که به من یاد داد چجوری بجنگم، ‫الان فقط یه تیکه گوشت بود.
‫سی نفر به لثشم رفتن.
‫یکی برگشت.
‫من برگشتم.
‫پس، بله. من دنبال چیزی بزرگتر از ‫یه ورملینگ هستم.
‫من به دنبال اسلایرک‌ام.
‫بعد از چیزی حدود بیست سال، ‫بالاخره پناهگاهش رو پیدا کردم.
‫خالی بود. اون حیوون رفته بود.
‫تو زمین مسیرش رو دنبال کردم.
‫من رو به سمت یه کوه ‫درست بیرونِ بروهون هدایت کرد.
‫شهر قشنگی‌ـه.
‫اسلایرک رو پیدا نکردم. ‫یه جنازه‌ی اژدها پیدا کردم. یه جنازه‌ی آدم پیدا کردم.
‫و این رو پیدا کردم. برای توئه.
‫تو داخل اون غار رفتی و ‫آمادگیِ اون چیزی رو که دیدی رو نداشتی.
‫تو فرار کردی، و الان شرمساری.
‫نباش.
‫خودم از نزدیک دیدم که یه الدورم می‌تونه با ‫یه گروه کامل از شوالیه‌های اژدها چیکار کنه.
‫یک نفر، یک فرد نامستعد، ‫هیچ امیدی به پیروزی نداره.
‫ولی برای کشتن اسلایرک، ‫باید بدونم که تو چی دیدی.
‫وقتی که بیدار شدم، لخت بودم. ‫همه‌چیز گم شده بود. حتی این.
‫فقط همین رو یادمه. ‫من به کمکت نیاز دارم.
‫ما یک قسم مقدس خوردیم.
‫شوالیه‌های اژدها.
‫برادران. بهت کمک می‌کنم.
‫قول میدم.
‫می‌دونستم کمکت می‌کنه. ‫به خوب کسی سپرده شدی.
‫قبلا هم شده بودم.
‫هر دوتامون شده بودیم.
‫هنوز اون ویسکی رو داری؟ ‫باید جشن بگیریم.
‫گمونم دارم، ‫و گمونم درست میگی.
‫معلومه که درست میگم. ‫در ضمن، فردا روز مهمیه.
‫کشتنِ اژدهایان، احتمال اینکه ‫اژدها بشم و به قتل برسم.
‫پس، بیا بنوشیم.
‫- چیه؟ ‫- پس قضیه از این قراره؟
‫منظورت رو نفهمیدم.
‫لبخند. نوشیدنی.
‫من و تو با هم. سنگر گرفتن.
‫داری ادای «دویان شوالیه‌ی اژدهای کوفتی‌ای که ‫ اژدهای لعنتی رو کشته» رو درمیاری.
‫تمومش کن.
‫خب واقعا هم دویانِ...
‫بسه. زره رو از تنت در بیار.
‫انسان بودن عیبی نداره.
‫من همیشه انسانم.
‫ببین؟ انسان.
‫آها. می‌دونی، اصلا بیخیال.
‫بگو می‌خوای الان چی بگم.
‫با چیزهایی که می‌بینم شروع کن.
‫غذا نمی‌خوری. ‫سردرگمی. رسماً داغونی.
‫با قهرمان‌ـت توی یه مکان آشنا هستی، ‫و الان باید احساس امنیت بکنی.
‫باید حالت بهتر بشه. ‫ولی فقط بدتر شده.
‫برای همین قایم می‌شی.
‫تو، شاهزاده میرانا می‌خوای ‫من رو در رابطه با قایم شدن نصیحت کنی.
‫هر شب که به خواب می‌رم ‫و هر صبح که بیدار می‌شم،
‫برام سواله که کی هستم.
‫یه زمانی می‌دونستم. ‫یه زمانی برام منطقی بود. من...
‫نه.
‫اون غار. من چیزهای وحشتناکی دیدم.
‫عبادت یه سنگ قرمزِ عجیب.
‫فرازمینی.
‫قدرتمند. حسش کردم. اون رو شنیدم.
‫وعده می‌داد که پوچی درونم رو ‫پر کنه. دیوانگی بود.
‫ولی در عین حال یک جواب بود.
‫و من هم آمادگیِ این رو ‫داشتم که جواب نهایی‌ـم باشه.
‫بعد متوجه شدم. ‫اون فقط یک جا برای قایم شدن بود.
‫و حالا، من یه نوشیدنی میخوام. یه همراه.
‫و یه جواب بهتر از دیوانگی.
‫من یه جواب بهتر نیستم. ‫من حتی یه جواب متفاوت هم نیستم.
‫قضاوتِ اون دیگه به تو مربوط نیست.
‫خوب بخواب، شوالیه‌ی اژدها. ‫وقتی که بیدار شدی می‌بینمت.
‫سلمنه.
‫نور هلال بر تو باد.
‫ماهت همیشه کامل باشد.
عاشقم هستی؟
‫تو نور درخشان چشمانم هستی.
‫من رو بپرست.
‫هیچکس بیشتر از من تو رو پرستش نمی‌کنه.
عاشقم هستی؟
‫نجاتم بده! خواهش می‌کنم، الهه!
عاشقم هستی؟
‫الهه، خواهش می‌کنم!
‫عاشقتم!
‫خواهش می‌کنم!
‫هزار سال گذشت، ‫و این مردم هنوز نمی‌دونن تو واقعا کی هستی.
‫روحِ اون همین الان به بُعد مادی برگشته.
‫اون هیچ چیز از این یادش نمی‌مونه ‫و فقط از عشق تجدید شده و شدیدش به من خبر داره.
‫مشکلی در این نمی‌بینم.
‫هیچوقت نمی‌بینی.
‫من می‌دونم نیلوفرها پیشِ تو ان.
‫می‌دونم که با استفاده از اون‌ها اینجایی.
‫چیزی که نمی‌دونم اینه که چرا.
‫تا تمومش کنیم. نیلوفرها برای خودت.
‫من فقط یک چیز می‌خوام.
‫نام ببر.
‫اینکه گذشته‌ها رو پشت سر بگذاری.
‫اینکه خودت رو ببخشی.
‫اینکه خداحافظی کنی.
خداحافظی کنم؟
با کی خداحافظی کنم؟
‫تو حتی دیگه اسم هم نداری.
‫اونی که اسم نداره، شناخته نمی‌شه.
‫چیزی که شناخته نشه، نمی‌تونه آسیب ببینه.
‫یا دوست داشته بشه.
‫حیف شد.
‫اینکه تنها موجودی رو که ‫باطن حقیقیِ من رو دیده، نشناسم.
‫زمانی عاشقت بودم.
‫زمانی.
‫می‌تونم دوباره عاشقت بشم.
‫سلمنه،
‫اینطوری نمی...
عاشقم هستی؟
‫هیچی...
‫هیچی.
‫من هیچی نیستم.
کیدن؟
دویان؟
‫دویان!
کیدن! داری چه غلطی می‌کنی؟
‫کیدن!
کیدن؟
‫اژدهای یونی. نمی‌تونن دروغ بگن.
‫حالا تو هم نمی‌تونی.
کجایی؟
‫خودتُ نشون بده.
‫متوجه نمی‌شم!
‫تو نه، برادر. ‫اون.
‫اسلایرک.
‫اون رفته! مُرده!
‫نمُرده!
تو کجایی، بزدل؟
‫اینجا.
‫- تو این پسره قایم شدی. ‫- سفر می‌کنم.
‫به کجا؟ بهم بگو.
‫موش کوچولو. بوی ترس می‌ده.
‫من کوه‌ها رو دیدم که در اقیانوس‌ها غرق شده‌ان.
‫جایی که من می‌رم، هیچ انسانی قادر نیست بره.
‫بیا بیرون و بذار تا مرگت همراهی‌ـت کنم.
‫تو به دنبال نابودی من هستی. ‫نه کینه‌ی درونت از بین خواهد رفت،
‫و نه داستان دلاوری‌هات برای دیگران تعریف میشه ‫زیرا که هیچکسی نمی‌مونه تا تعریفش کنه.
‫وقتی که از غل و زنجیر جسمی رها بشه،
‫زمان، فضا، اَشکال متعدد،
‫ستون‌های نظم و آشوب منحل می‌شن.
‫چیزی که در انتظار بی‌شمار کیهان است، ‫نابودی‌ست.
‫بدون هیچ امیدی به بهبودی.
‫غیاب هیچ چیز. ‫تو نمی‌دونی با چی سروکار داری.
‫بیست سال در حال آماده شدن ‫برای این. برای تو.
‫قلمروها زیر نفسِ من می‌سوزن، ‫موش کوچولو.
‫ارتش‌ها خاکستر می‌شن.
‫یه ارتش در مقابل تو فریادکنان می‌میره.
‫من به یه ارتش یا حتی یه ‫اژدهای بالغ هم نیاز ندارم.
‫هرچی بزرگتر باشی، بیشتر صدمه می‌زنه.
‫من تو رو یادمه.
‫مزه‌ی دوست‌هات رو هم یادمه.
‫من بوی ترس‌ـشون رو یادمه.
‫موش کوچولوی خوش‌شانس فرار کرد، ‫و حقیقت همینه.
‫منم اون بو رو یادمه.
‫نمی‌تونم فراموشش کنم، نمی‌خوام بکنم. ‫سوالات‌ـم تموم شد.
‫بیست سالِ لعنتی.
‫برای من هیچ‌ـه.
‫بیست سال لعنتی و 29 تا روح،
فکر کردی برای این لحظه آماده نیستم؟
‫تو هم نمی‌تونی یه اژدهای آشوب رو بزنی.
‫یا الهه.
‫بالاخره اومدی، حرومزاده.
‫مارسی! سیگان!
‫اون رفته.
چجوری همه چیز انقدر آشفته شد؟
‫تو من رو ترک کردی.
‫همم.
‫من تو رو ترک کردم.
‫ولی من الهه‌ای بخشنده هستم.
‫می‌بخشمت.
و اون؟
آیا اون رو می‌بخشی؟
‫شروع نکن.
‫عاجزانه تماشا کردم.
‫اینکه یه بچه، بچه‌ی ما پژمرده شد.
‫لطفا. اون دیگه تموم شده.
‫برگرد پیش من.
‫اسمش رو بگو، تا من مالِ تو بشم.
‫اون دخترت بود.
‫رفته.
‫همه‌ی فرزندانِ فراموش‌شده‌ـت از تو متنفرن.
‫الف‌ها برمی‌خیزن.
‫یک ارتش سرّی، یک لژیون الفی، ‫از همه‌ی مقر‌های جهان سرازیر می‌شه.
‫و نیلوفرها دستِ من هستن.
‫نمی‌تونی.
‫نمی‌کنی.
‫تو اون رو نجات ندادی.
‫و خودت هم نمی‌تونی نجات بدی.
‫دختره. چه اتفاقی براش افتاد؟ ‫چه اتفاقی برای...
حقیقت داره؟
‫الهه.
‫من برای هزار سال بهشون رحم کردم! ‫بهشون صلح بخشیدم!
‫و اون‌ها در عوض اجازه می‌دن اختلاف و ‫بدخواهی در میان‌ـشون جولان بده!
‫من می‌تونستم برای اون‌‌ها همه‌چیز باشم، ‫ولی با اینحال اون‌ها پوچیِ ابدی رو انتخاب کردن!
‫- کی؟ ‫- الف‌ها! مقرها!
‫رویایی واقعیت‌پذیر از آخرالزمانِ ماه تاریک‌ـشون!
‫تو گفتی اون فقط یه داستانه.
‫نیت‌ـشون واقعیه، ‫پس تهدید بودن‌ـشون هم هست.
‫انقدر مهتاب بر اون‌ها تابیده،
‫که یادشون رفته از طرف من باید بهشون تابیده بشه.
‫تو یادآور سوزناکِ من می‌شی. ‫فرقه‌ی ماه تاریک رو رهبری کن.
‫همه‌ی ناپاکی‌هایی که ‫درون مقرها زنده موندن رو بسوزون.
‫اون‌ها رو به آغوش من برگردون.
‫فرقه هزار ساله که ‫از جنگل نایت‌سیلور بیرون نرفته.
‫و الان هم به همون دلیلی که ‫اون موقع رفت اینجا رو ترک می‌کنه.
‫الهه‌ی ماه می‌خواد به جنگ بره.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.