..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
- نسا، می‌دونم این هفته نوبت منه؛
اما ازت می‌خوام تا وقتی
یه چیزایی رو تو آپارتمان حل می‌کنم
پیش مادرت بمونی.
- چه چیزایی؟
- بیرونم کردن.
- بابا...
- نگران نباش. حلش می‌کنم.
واقعا یه موقعیت عالی گیرم اومده.
تو یه باشگاه 24 ساعته، زندگی می‌کنم.
- این عالی به‌نظر نمی‌رسه.
- باید تبلیغاتش رو بشنوی.
دوش آب گرم، داره.
دست‌شویی‌های تمیز، استخر شنا،
وان آب گرم، اگه تقاضا کنی حوله‌های تمیز هست؛
شامپوهای باکلاس،
همه‌جا صفحه‌نمایش هست...
کابل، وای‌فای رایگان... بیخیال نسا.
این باشگاه حتی یه سالن‌ورزشی هم داره.
بابایی قراره عضله‌‌ای بشه.
- نه، سکه‌ی شانسم.
بهترین بخشش این‌جاست که ماهی 55 دلاره.
یعنی 800 دلار کم‌تر از چیزی که برای اجاره‌ی خونم می‌دادم.
فقط خیلی بده که نمی‌تونم این‌جا پیش خودم، داشته باشمت.
- بیا پیش بابایی.
- اگه حالت خوب باشه‌، مشکلی نیست.
- من دارم پیشرفت می‌کنم.
مثل ترفیع‌گرفتنه، بگذریم، من باید برم.
- دوست دارم، بابا.
- منم دوست دارم عزیزدلم. - خداحافظ.
- پیداش کردم!
- تبریک می‌گم، آرتور.
حالا می‌شه یه زیرشلواری پیدا کنی؟
- تو باشگاه زندگی‌کردن خیلی خفن به‌نظر می‌رسه.
- به‌جز این‌مورد که فقط یه کمد بهم دادن.
هیچ‌جا رو ندارم تا خرت‌و‌پرتامو بذارم.
- اینو به‌عنوان یه فرصت برای کم‌کردن وسایلت درنظر بگیر.
کاملا آزادی‌بخشه.
وقتی من شروع به
خوابیدن تو ماشینِ بیلبورد کردم،
این‌جوری بودم که "چه‌طور قراره بدون کتاب‌هام،
تلوزیونم،
قابلمه‌ها و ماهیتابه‌هام
و لباس‌عروس مامانم، دووم بیارم؟"
که تنها وسیله‌ای بود که زمان‌هایی رو یادم می‌آورد
که والدینم هردو هنوز زنده بودن و
من فقط، می‌دونی...
شاد بودم.
مخلص کلام این‌که، فقط یه ماهیتابه لازمت می‌شه.
- هنوز نمی‌دونم چه‌طوری روی بیلبورد زندگی می‌کنی.
مثلا، کجا می‌ری دوش می‌گیری؟
- می‌رم خونه‌ی مادرخوندم تو هیالیا.
اما اون خیلی بدجنسه،
بنابراین مجبورم وقتی‌که می‌ره بار، یواشکی برم داخل.
که یعنی تقریبا هرشب می‌تونم دوش بگیرم...
اکثر عصرها هم همین‌طور.
اون الکلیه. بگذریم.
- پس تو یه نامادری خبیث، داری؟
- اوه، من کل پکیج سیندرلا رو دارم:
پدرِ مرده، نامادری شیطانی، دوتا خواهرناتنی شیطانی...
به‌جز این‌که زشت نیستن. واقعا جذابن.
و سگن.
- و هنوزم بدجنسن؟
- این کلمه حتی نمی‌تونه توصیفشون کنه.
با من خیلی بدجنسن.
حسودیشون می‌شه چون هروقت که دلم بخواد می‌تونم بیام و برم.
-الان گفتی باید یواشکی بری تو حموم.
- آره، اما می‌تونم درو با دستم باز کنم.
و منظورم اینه.
داره دیر می‌شه. باید برگردیم.
فردا دوباره بیایم؟
- اوه، درمورد این.
فردا نمی‌تونم.
برای همایش دامیناین بلیط دارم.
- همایش دامیناین چیه؟
- همه‌ی سخنران‌ها جمع می‌شن دورهم
تا یادت بدن چه‌طور کسب‌و‌کارتو بهتر کنی.
و فقط بهت پیشرفت‌کردن رو یاد نمی‌دن.
یادت می‌دن چه‌طوری به همه‌چی مسلط شی. (توضیح مترجم: در رابطه با همایش، صرفا با آوای کلمه‌ی "dominant" بازی می‌کنن. )
- اوه، عاشقش شدم.
شبیه حرف‌های مارک والبرگه.
- اون تو آخرین همایش سخنرانی کرد.
البته واقعا صحبت نکرد،
یه آهنگ ازپیش ضبط‌شده رو گذاشتن.
هرچند هنوزم خیلی باحاله.
درهرصورت، متنفرم که قالت بذارم.
اما ریتا گینز داره میاد،
و من پول دست‌بند طلایی رو دادم،
که یعنی می‌تونم رو در رو باهاش صحبت کنم!
می‌خوام ببینم رو مزرعه‌ی نخلک‌های ارّه‌ای سرمایه‌گذاری می‌کنه یا نه.
- خدای من. این واقعا محشره!
-پس مطمئنی ناراحت نمی‌شی؟
- معلومه که نه.
عضوبودن تو گروه، برای همین‌چیزا خوبه.
یکی می‌ره تو شهر تا قهرمانشو ببینه،
اون‌یکی هِن‌هِن‌کنون از تو باتلاق رد می‌شه.
- انگار یه‌ذره ناراحت شدی.
- نه واقعا. من عاشق به هِن‌هِن افتادنم.
- چیه؟
تاحالا مشتری‌ای که غرق خونِ مار باشه، ندیدی؟
- خیلی‌خب، دلاور. انقدر با پائولا لاس نزن.
-پائولا بودی؟ - نه.
- هوممم، جالبه.
معمولا تو شناختن پائولاها کارم خوبه.
من یه چیزبرگر می‌خوام با سیب‌زمینی و قهوه و میلک‌شیک...
قهوه و یه میلک‌شیک،
نه میلک‌شیکِ قهوه.
ممنون، پائولا.
- ببخشید، اونی‌که پائولا نیستی.
- بفرما...
اینم از کت و شلوار قدیمی بابا.
اصلا نمی‌دونم چرا این‌چیز خاکستری رو می‌خوای.
قرار نیست واقعا بپوشیش، درسته؟
- مجبورم. مال خودمو مار نیش زد.
و فردا دارم می‌رم همایش دامیناین.
- اوه، آره... دامیناین.
قبلا این چرند رو تو اینترنت دیدم...
- می‌دونم. می‌دونم.
تو فکر می‌کنی همه‌چیز مربوط به من، احمقانست.
- این درست نیست. من از ونسا خوشم میاد...
و کمیل.
یه کلاه قبلا داشتی‌ که عاشقش بودم.
- کانگول آبی. - اما این همایش...
علی‌رغم اسم احمقانش، جالب به‌نظر می‌رسه.
- ممکنه یه نگاهی بهش بندازم. - واقعا؟
چون هربار که درمورد مسائل کاری باهات صحبت می‌کنم،
چشماتو می‌چرخونی.
- چون تو ورشکست شدی.
هیچ‌کس نمی‌خواد از مردی مشاوره‌ی مالی بگیره که
کت و شلوار بابای مردش رو قرض گرفته.
اما این یارو مال همایش... رادنی چی چی...
اون مثلا، سه‌ تا جت داره،
و دی‌جی خالد تو جشن تولد ده سالگیش، آهنگ خونده.
اونم دو تا آهنگ. می‌تونم با این یارو سر و کله بزنم.
باشه. باشه.
- بلیط‌هاش خیلی گرونن. - مال خودمو گرفتم،
علاوه‌بر یه‌چیزی که بهش می‌گن "کارت پارکینگ کارگزار قدرت"
- شوخی نکن؟ اون بهترین کارت پارکینگشونه.
اجازه‌ی پوشوندن تابلوهای پارک ویژه‌ی معلولین رو هم دارن.
اوه پسر.
خیلی ذوق دارم که می‌خوای این‌کارو باهام انجام بدی.
دامیناین.
- راز حرکت دستشونو یاد گرفتی...
- هوممم.
گنگسترهای خیّر.
"نمی‌تونم حرف بزنم... مشغول شکست‌دادنم." از این خوشم اومد.
- تیشرت‌های دامیناین. هر کدوم فقط 65 دلار.
- 65 دلار؟
داره پول قبض برق رو می‌ده.
- کریگ فاستر. آماده برای دامیناین.
باشه، آقا.
انگار شما تو طبقه‌ی طلایی هستین.
این مجوز عبورتون، غیرقابل انتقاله.
گمش نکنین... اینم از دست‌بندتون.
حالا فقط یه کارت اعتباری می‌خوام.
- کارت اعتباری؟ من آنلاین پرداخت کردم.
- صبح زود، انجامش دادم. - بله، دیدم.
الان فقط 39.99 دلار اضافی برای نخِ آویز کارت ورودتون، نیاز دارم.
- اما بلیط‌ها خودشون 400 دلار بودن.
علاوه‌بر 200 دلار برای طبقه‌ی طلایی.
- متاسفم، متوجه نشدم که شما انقدر فقیرین.
هی، برندا، اون نخ‌های رایگانمون برای آدم‌های بازنده کجاست؟
- حله، برندا!
حله. فهمیدم.
- توجهتون رو به بازیکنای واقعی و آدم‌های کاربلد جلب می‌کنم:
همایش به‌زودی شروع می‌شه.
وقت طلاست، پس لطفا روی صندلی‌هاتون بشینید.
اوه.
- هشدار. هشدار.
هشدار. محتوای زیر ممکن است باعث بالارفتن و رشد
غیرطبیعی و ناگهانی حساب بانکی شما شود...
آره.
- برای هزاران سال،
کسانی که قوی بودند،
از میدان نبرد جان سالم به در بردند.
اما حالا، قوی‌بودن کافی نیست.
استراتژی‌های پول‌ساز رادنی لامانکا
خیلی جنجال‌برانگیز شدن.
ائتلافی از مخالفین و حروم‌زاده‌های کوچولو
برای متوقف‌کردنش تشکیل شده.
- مرده می‌خوامش!
- مبالغه‌آمیزه، هوم؟
- هی مرد، اگه بتونی کاری بکنی مردم اون‌قدری هیجان‌زده بشن
تا 600 دلار خرج کنن، یعنی داری راه رو درست می‌ری.
- چون همایش دامیناین داره شروع می‌شه
با شماره‌ی سه...
دو...
یک...
نُه.
یالا، بلند شین!
یالا! بزن بریم!
بشنوم صداتونو!‌ چی؟
چی گفتین؟
یه سوال دارم:
کی این‌جا برای حقوق‌گرفتن خیس شده؟
چی؟
گفتم، کی برای پول خیس شده؟
عزیزم، اون مثل موش آب‌کشیده شده. داری خیس می‌شی.
بذارین شرتشو لمس کنم. بذارین شرتشو لمس کنم.
نگاهش کن... خیسه!
اوه، لعنتی.
همتون حاضرین؟
چندتا نُه نشونم بدین؟
نُه‌هاتونو نشونم بدین. بیارینشون بالا!
هی، هی، هی، خفه‌خون بگیرین.
خیلی‌خب. نمایش رو ادامه می‌دیم.
مامانم قبلا می‌گفت...
"رادنی، تو باید صحنه رو با بقیه شریک بشی.
باید به اشتراک بذاری."
اون جنده فقیر بود.
باشه؟ اون یه معلم بود.
و نمی‌خواست هیچ‌وقت
چیزی بهتر از این بشه.
پس مجبور نیستیم به حرف اون جنده گوش بدیم، مجبوریم؟
درسته.
می‌خوام اولین سخنران امشبو رو کنم.
زنی که پیش‌گامه.
اون یکی از باورنکردنی‌ترین زن‌های کارآفرینی هست که
تاحالا اطرافم دیدم.
و درضمن،
بد لُعبتیه.
خیلی‌خب. بیاین اون زنو بیاریم رو صحنه...
همسرم، کاترینا لامانکا!
- من توی اینترنت خوندم که الان برای کارگاه‌ها باید بریم تو صف‌،
خیلی‌زود پر می‌شن.
- خیلی‌خب.
- چه‌قدر شوهرم خفنه؟
" کسب‌وکارهای تکنولوژی
و فرهنگ خلقت."
- آره، اما تمام صبح، زمان می‌بره.
باید یک‌ساعت دیگه برای ریتا برم تو صف.
تازه، کسب‌وکار فنی به چه دردت می‌خوره؟
- ببین، می‌خواستم چیزی نگم چون فکر می‌کردم
کیر می‌شی. اما دارم یه برنامه راه‌اندازی می‌کنم.
- چی؟ - فقط فراموشش کن، باشه؟
- فکر می‌کردم هیچ‌وقت دلت نمی‌خواد
- یه شغل داشته باشی. - هیچ‌وقت نمی‌خواستم
که یه رئیس، داشته باشم.
به‌علاوه، من از زندگیم خوشم میاد،
و نمی‌خوام عاقبتم به مردن یا تو زندان‌افتادن ختم بشه.
پس دارم چندتا گزینه رو بررسی می‌کنم.
- پشمام ریخت. این اتفاق بزرگیه.
برنامه‌ی چیه؟ بودجشو داری؟
می‌دونی، همیشه باورت داشتم.
داداش‌کوچولوم کارش خوبه.
- حتی این گوهو شروع نکن.
گور بابات.
بعدا می‌بینمت.
- زی.
- جرات نداری اونو بگی.
- بهت افتخار می‌کنم. - کیری.
- خدا لعنتش کنه.
- بیاین داخل. کارگاه ساعت ده شروع می‌شه.
آقا، کارت ورود دارین؟
- آره.
چه‌بلایی سر بندم اومده؟
- احتمالا گیره‌هاش شکستن.
شرط می‌بندم همین‌جاها روی زمین افتاده.
- این اتفاق خیلی پیش میاد. - 39دلار پولشو دادم.
- باید مدل 60دلاریشو می‌گرفتی.
- ممنون.
به نفعشه که این‌طور نباشه.
زی.
چه گوهی می‌خوری؟ اونارو از کجا آوردی؟
- رفیقم نیک رو یادته؟
الان این‌جا شغل خدماتی داره،
اونا سو پیشینه رو چک نمی‌کنن.
رفیقم گذاشت یه چندتا وسیله از بخش آماده‌سازی بدزدم.
دیگه از این تی‌شرته ناراحت نیستم.
- هی، تو همون یارویی که دست‌بند طلا می‌ده؟
- کی داره اینو می‌پرسه؟ یه بازنده،
یا یه آدم کیرگنده که می‌دونه چی می‌خواد؟
- همون کیرگنده. - پس می‌شه 350 دلار.
- طبقه‌ی پایین تموم کرده بودن. خیلی خوش‌حالم که پیدات کردم.
- ممنون بابت کسب‌و‌کارتون.
و تو با خاک یکسان‌کردن بدخواهات موفق باشی.
- پس دلیل اومدنت این بود؟
واقعا یه نرم‌افزار راه‌اندازی نمی‌کنی؟
- معلومه که نه، نرم‌افزار درست نمی‌کنم.
چه نرم‌افزاری بخوام راه بندازم؟
همه‌ی نرم‌افزارها همین‌الانشم وجود دارن.
- خیلی بهت افتخار کردم.
- خب، الان باید حتی بیش‌تر هم بهم افتخار کنی مرد.
2,800 دلار تو تقریبا، ده دقیقه، درآوردم.
- این کلاه‌برداریه! داری سر مردمو شیره می‌مالی.
- کل همایش دامیناین، درمورد کلاه‌گذاشتن سر مردمه.
گردن‌آویزهای 40دلاری... تی‌شرت‌های 65دلاری.
ما برای دزدیدن جای پارک معلولین، پول دادیم.
- اونا مجبورن پول‌درآرن تا یه مکتب خوب برامون بسازن.
یه مکتب خوب اونم وقتی همه‌ی سخنران‌ها باهم فامیلن؟
- ریتا گینز که نه. من خیلی احمق بودم که
واقعا باورم شده بود که تو این‌جایی چون
می‌خواستی همراه من باشی.
- متاسفم مرد، اما فرصت خیلی خوبی بود
نمی‌شد ازش گذشت.
آدمایی که میان این‌جور جاها
اون‌قدری کودنن که می‌شه سریع گوش‌بُریشون کرد.
- کون لقت.
- می‌دونی ریتا چی می‌گه؟ - ریتا...
- "اگه می‌خواین اوج بگیرین
باید تن‌لشتون رو تکون بدین.
باید چربی‌هاتونو جدا کنین."
- الان تو این سناریو من چربیم؟
- دیگه کاری باهات ندارم، زی.
توی کودنو از خودم جدا می‌کنم.
جدا، جدا.
- اون‌قدری که فکر می‌کنی تیکه‌ی باحالی ننداختی!
- جدا، جدا، مادرجنده.
- سلام. من پرادا لامانکا هستم.
مطمئنم همتون پدرمو می‌شناسین؟
می‌دونم دارین به چی فکر می‌کنین.
"پرادا، تو ده سالته. نباید الان مدرسه باشی؟"
نه. ترکش کردم.
چرا باید بخوام از کسی که سالی 40,000دلار درآمدشه
چیزی یاد بگیرم؟
"اما پرادا، معلم‌ها مزایای خوبی دارن."
بگو چی‌شده.
خدمات درمانی، مزیت نیست.
می‌دونی چی مزیته؟
اعتما به‌ نفس.
بذارین نشونتون بدم. یه داوطلب می‌خوام.
شما، آقا.
- من؟ - این‌طوریه که "من"؟
آره، تو. بلند شو.
می‌دونین چرا این مردو انتخاب کردم؟
انتخابش کردم چون جذاب‌ترین مرد
تو این اتاقه.
فکر می‌کنی جذابی، آقا؟
- گمونم.
- این‌کارو نکنین.
همین‌الان از نمره‌ی هشتِ جذابیت رسیدی به پنج.
جذابیت، اعتماد به نفس داشتنه.
خودت آقای خودت باش.
- کی تو این اتاق از تو جذاب‌تره؟
این یارو.
این یارو از تو جذاب‌تره؟
- چی؟ - نه، نیست.
- چی درموردش جذاب نیست؟
داشتی خوب پیش می‌رفتی.
بیخیال. به همه بگو
چرا این مرد جذاب نیست.
به‌خاطر بدنشه؟
به‌خاطر صورتشه؟
- فکر می‌کنم به‌خاطر چهرشه.
صورتش عجیبه و اصلا جذاب نیست.
- هی، فکر کردی کجا داری می‌ری؟
- برای دوستم یه مورد اورژانسی پیش اومده.
متاسفم. باید برم.
- عجب. دیدین؟
آقای خودت بودی،
و مجبورش کردی بره.
این چیزی بود که ازش حرف می‌زدم، مردم!
برو بیرون، بازنده!
- چی شده؟ خوبی؟
- آره. فقط می‌خواستم نشونت بدم که
- یه مار رو کشتم. - لعنتی، گنده‌ست.
چرا فقط عکسشو برام نفرستادی؟
و چرا قشنگ لباس پوشیدی؟
- اوه، این چیز قدیمی؟
تو باتلاق کثیف شده بودم، مجبور شدم برم لباس عوض کنم.
- جدا.
- باشه، خیلی‌خب.
می‌خواستم بیام همایش دامیناین.
فقط این‌که خیلی‌وقته خودمو چیزی به‌جز
راننده‌ی روبر تصور می‌کنم. (روبر برنامه‌‌ای مثل اسنپه.)
فکر کردم اگه بیام
می‌تونم یه چیزایی یاد بگیرم.
پس بهترین لباسمو پوشیدم،
که برای جشن پرام دبیرستانم و مراسم ختم بابام هم پوشیده بودمش.
و صاف اومدم این‌جا.
- اگه می‌دونستم، دعوتت می‌کردم.
اما بلیط‌هاش 400دلارن.
- اوه، عجب. - متاسفم.
- نه، مشکلی نیست.
خوبه که همیشه یه فرصتی پیش بیاد تا
جایگاه آدمو یادش بندازه.
این‌جوری یادت میاد کجای دنیا وایستادی.
من یه خانم رئیس نیستم.
یه موجود باتلاقیم.
- تو یه موجود باتلاقی نیستی، جیلیان جی.
یه‌کم اعتماد به نفس داشته باش.
آقای خودت باش.
- کاش می‌شد اما هیچ‌راهی نیست که بیام اون تو.
- چرا، هست.
فاک!
چه‌خبرا، جداجدا؟
- جداجدا صدام نکن.
- تو چه‌موردی لطفمو می‌خوای؟
- یه بلیط اضافه داری؟
- معلومه که آره، بلیط اضافه‌ هم دارم.
- هرچی بخوای دارم. - یکی می‌خوام.
- اما می‌خوام اعتراف کنی که حق با من بود.
این کنفرانس یه کلاه‌برداریه و تو هم احمقی که توش شرکت می‌کنی.
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
- سلام. درضمن من جیلیانم...
دوستِ مارگیر کریگ.
نه، من خانم خودمم.
من جیلیانم. یه خانم رئیس.
- از کیسه‌ی دستت داره خون می‌چکه.
- ممنون. بازخورد ارزشمندیه.
برهمین‌اساس امور رو تنظیم می‌کنم.
- و اگه همین الان بهش یه بلیط ندی،
به دامیناین می‌گم که چی‌کار داری می‌کنی
و پرتت می‌کنن بیرون.
- بگو این‌کارو نمی‌کنم. - این‌کارو نمی‌کنی.
نگهبان!
اوه... باشه. باشه.
- مهم نیست.
شت. باید برای ریتا برم تو صف.
ببین اون کارت می‌ذاره همه‌جا بری.
برو چیزای مختلف رو چک کن. خوش بگذرون.
شاید یه‌جایی برای نگه‌داشتن اون کیسه‌ی خون پیدا کردی.
- دریافت شد، هم‌کار.
- گندش بزنن.
- به‌خاطر ریتا مضطربی؟ - نوچ.
می‌دونم می‌خوام چی‌کار کنم:
20 ثانیه برای گپ‌زدن، سه دقیقه برای تبلیغ فروش
یک دقیقه و نیم برای سوالات،
ده‌تا هم برای مبادا کنار می‌ذارم.
همیشه وقتی بری بیش‌تر می‌خوان.
- اما می‌دونی که پنج دقیقه بهمون نمی‌دن.
به 60ثانیه تقلیلش دادن.
- چی؟ نه، نه، نه.
پنج دقیقه‌ست.
امروز صبح سایت رو چک کردم.
- فکر کنم آدمای بیش‌تری از اون‌چیزی که حدسشو می‌زدن اومدن.
یه‌جورایی دست‌بند طلایی‌های زیادی فروش رفته.
- منظورت چیه که دیگه دست‌بند طلایی نداری؟
- این جعبه‌ی آخره.
- خب، دیگه چی داری؟
- نمی‌دونم...
تی‌شرت و بندِ کارت هم هست.
یه‌سری خرت‌وپرت هم از
همایش انرژی‌های تجدیدپذیر هفته‌ی پیش دارم.
- انرژی‌های تجدیدپذیر...
- اما مگه مدل پلاتینیش بهترینشون نیست؟
- نوچ. مدل زمردی
بالاترین سطحه... بالاتر از پلاتین.
- پس چرا تو سایت نزدن؟
- چون بعد رسانه‌ها می‌فهمیدن.
می‌دونی که رادنی چه حسی به بدخواهاش تو رسانه‌ها داره.
آره، اونا بی‌ارزشن.
هیچی رو خلق نمی‌کنن.
چه‌قدر؟
- هزارتا.
- کیر توش. بیا انجامش بدیم.
معنی این شعار چیه؟ "سبز باش"
- اوه، این ذکر خصوصی و شخصی رادنیه.
سبز به رنگ پول.
برو اون پول رو به‌دست بیار!
اوه، آره!
- سبز باش، عزیزم! - سبز باش!
- آدم‌های موفق همیشه پنج‌تا کار رو هم‌زمان انجام می‌دن.
ما چندکاره نیستیم، همه‌کاره‌ایم.
همین حالا، مسلما من دارم با همه‌ی شما صحبت می‌کنم
اما دارم برای کتاب جدیدمم اعمال شاقه انجام می‌دم.
اوه، نوچ. روی این باید کار بشه.
- بله، خانم.
- حالا چه‌طور باید از پسش بر بیایم؟
چه‌طور انجامش بدیم؟
چه‌طور توجه یکی رو جلب کنیم و
نگهش داریم؟
- ببخشید. اوه، ببخشید.
شروع کردین.
داشتم فشار می‌دادم، اما در کشیدنی بود.
ببخشید. ببخشید.
خیلی متاسفم. خب.
ببخشید.
فقط می‌رم اون‌سمت.
ببخشید.
مشکلی نیست. خانم رئیسم، پس...
- نیمی از شما بوق دستتونه و نیمی هم نه.
اگه بوق دستتون نیست، می‌خوام به سمت
کسی که بوق دستشه برین و بهش بگین که
کی هستین و چی می‌خواین.
اما یه گفت‌و‌گوی کوچیک نمی‌خوام.
یه گفت‌وگوی طولانی می‌خوام.
چی می‌خوام؟
گفت‌و‌گوی طولانی.
- من چه کوفتی می‌خوام؟
- گفت‌وگوی طولانی - یه گفت‌وگوی کوفتی طولانی!
- اگه بوق دستتونه، به محض این‌که کسی که اومده سمتتون حرف‌هاش حوصلتونو سر برد
فشارش می‌دین، می‌خوام تو صورتشون بوق بزنین.
این توهین نیست.
این بازخورده و همه‌ی شما بهش احتیاج دارین.
بریم!
- سلام! من جیلیانم.
من... خب، گفت‌وگوی طولانی.
کار من و شریکم اینه
سعی داریم مزرعه‌ی نخلک‌های ارّه‌ای...
- چه‌خبرا؟ من جیلیانم.
می‌دونستی پروستات باعث کاهش یک میلیون دلار...
- هی دیوث! من جیلیانم.
یه جنده‌ی بی‌احساسم.
و می‌خوام یه میلیارد دلار با تیغ‌زدن مردها...
من جیلیانم. من یه...
سرمایه‌گذار تکنولوژیم...
تو بازار بورسم.
بیوه‌ی پول‌دار؟
تبلیغات.
من یکی از بازیگرای اصلی دنیای تبلیغاتم...
- خوبه.
- اوه، سلام.
درضمن، من جیلیانم.
من یه جنده‌ی بی‌احساسم.
- سلام. من نیتم.
منم تو کار تبلیغاتم. برای همین
تو صورتت بوق نزدم.
علاوه‌براین، به‌طرز غیرقابل ضرورتی ظالمانه هم هست.
- برای تولید 2.30 واحد
تو فروش عمده می‌شه 9.99تا
من نیاز به سرمایه‌گذاری برای کمک به ساختش دارم...
- وقت تمومه. - کارت عالی بود، آلوین.
عاشق انرژیتم.
اما ایده‌ی کارت به درد من نمی‌خوره.
اما کارت خوبه.
بعدی.
- وقت شروع شد.
- سلام، من ریتاام.
- سلام. کریگ فاسترم.
- اوه، از آشناییت خوش‌وقتم کریگ فاستر.
امروز برام چی داری؟
- الان تو میامی ساعت 4:00 صبحه.
من کاملا بیدارم. چرا؟
چون باید دوباره برم جیش کنم، پروستات بزرگ...
- کراواتتو دوست دارم.
- ممنون. مال پدرم بود.
- اوه، چه قشنگ. می‌دونی چیه؟
به‌خاطر این بهش اشاره کردم
چون یه کلبه‌ی تابستونی دارم که درحال بازسازی‌کردنشم
و سالن ورودی رو دقیقا این رنگی کردم.
- اوه عجب. - می‌دونم،
و همه بهم می‌گن "ریتا، درمورد این اشتباه کردی.
خیلی تیره می‌شه." اما بگو چی‌شده
- بی‌نقصه. - حرف بی‌نقصی شد،
- میوه‌ی نخلک‌های ارّه‌ای... - می‌دونی چیه؟
بذار ببینیمش.
می‌خوام عکسشو نشونت بدم، باشه؟
چون دقیقا همین رنگیه.
- میوه‌ی نخلک‌های ارّه‌ای... - صبرکن ببینیش.
- باورت دارم. - هرچند، باید اینو ببینی
چون واقعا عالی شده...
یه دقیقه صبر کن. کجاست؟
-وایستا. - وقت تمومه.
- اوه... - اما...
- وایستا، هنوز داخل هال رو نشونش ندادم.
- واقعا باید بریم سراغ نفر بعدی، ریتا.
- اما... - کارت عالی بود، کریگ.
و عاشق انرژیتم،
بعدی!
- بنابراین بعدش رفتم کمپین زیلز،
و اینم دقیقا همون گوه قبلی بود.
اما پدرم صاحب آژانسه،
و من یه‌جورایی بزرگ شدم تا جانشین اون بشم،
انگار مثلا، چه انتخابی دارم؟
برای همین اومدم تا ببینم می‌خوام مسیرمو تغییر بدم یا نه،
و... متوجه شدم که خیلی‌وقته دارم حرف می‌زنم.
من خیلی متاسفم. خدایا!
اگه هنوز یکی از اون بوقا داشتم
تو صورت لعنتی خودم می‌زدمش.
- راستش من یکیشو دزدیدم، اگه می‌خوای.
فکر کردم برای ترسوندن خفاش‌ها خوبه...
تو زیرزمینِ تعمیراتیم.
- خب از خودت برام بگو.
مثلا، چه‌جور تبلیغاتی انجام می‌دی؟
- تو بیلبوردهام.
- چه باحال. چی، مثلا تو میامی؟
- بیلبوردهای اتوموبیل،
اونی‌که دوتا آدم مهربون پشت ماشینشونن.
- اوه.
سود داره، یا...؟
-من صاحب یکی از ناوگان‌هام.
- اوه، عجب. پس داری عالی پیش می‌ری.
- هوممم.
- اگه مشکلی نیست می‌شه بپرسم
این‌جا چی‌کار می‌کنی؟
می‌دونی، چون کل قضیه...
خیلی برای آدمایی نیست که...
موفقن.
- خب، راستش من دنبال پول‌ در آوردنم،
سرمایه‌ی مالی، برای گسترش‌دادن.
- امیدوار بودم اینو بگی.
یه یارویی هست. الان داره صحبت می‌کنه،
و من از طریق پدرم می‌شناسمش،
و تو پلتفرم‌های تبلیغاتی سرمایه‌گذاری می‌کنه، پس...
شاید بخوای بری بشینی پیشش...
یه نوشیدنی‌ای بخوری؟
کاری.
- اوه. - البته.
نه، نه، نه. نمی‌خوام
برای تو باهاش قرارملاقات ترتیب بدم.
سعی دارم برای خودم قرار درست کنم، اگه واضح نبود.
این‌جوری سرراست‌تره.
- گمونم واقعا رُک بود.
- ریتا.
- اوه، متاسفم... ملاقات خصوصیه.
- این‌جا گپ‌و‌گفت خصوصیه؟
حتما دسترسی دارم. من دست‌بند طلایی دارم.
- نه، اون گپ‌وگفت خودمونی ساعت 1:00 ظهر بود.
این دورهمیِ خصوصیه.
متفاوتن. این فقط مال سطح پلاتینه.
- می‌شه فقط یه سلام کوچیک به ریتا بدم و بیام؟
- فقط سطح پلاتین.
- یه دست‌بند پلاتین می‌شه 400دلار.
- حالا، می‌تونم توجهتونو به...
- فقط کارت لعنتیمو بگیر.
- رادنی خیلی سخت‌کوشه، ترسناکه دیگه.
شوخی نمی‌کنم.
واقعا می‌ترسم تو یه اتاق باهاش تنها باشم.
چه‌قدر باحاله، مگه نه؟
- دم‌پایی لاانگشتی‌های ما اولین پاپوش‌های جواهرنشونی بودن که
- تاییدیه‌ی یو‌اف‌سی رو گرفتن. - اوه، باشه.
هی، کریگ با اون کراوات قشنگش.
بابت یه‌کم پیش خیلی متاسفم.
افتضاحِ من بود،
کل وقتت رو با صحبت‌کردن از کلبم گرفتم.
دوباره بگو تو چه زمینه‌ای بود کارت؟
یه‌چیزی درمورد میوه‌های نخل‌های ارّه‌ای...
- یادت مونده! آره.
خب، همون‌طور که داشتم می‌گفتم،
این میوه‌ها می‌تونن واقعا...
- هی داداش. من می‌خوام الان با ریتا صحبت کنم.
- باشه، خب ما وسط حرفیم.
- چه بد.
- پلاتینم.
- آره، پلاتینی.
- من زمردم. - زمرد؟
- این بهم برتری می‌ده.
- من ارجح‌ترم. - منم سطح زمردم.
منم ارجح‌ترم.
- اما نگهبان گفت این‌جا مال سطح پلاتینه.
- سطح زمرد برترین سطحه.
تو عضو حلقه‌ی نزدیکان رادنی نیستی.
- ریتا... - اگه این مردم سطح زمرد رو خریدن،
پس، می‌دونی
منصفانه‌ست که با اونا گپ بزنم.
- متاسفم. - می‌تونیم بعدش صحبت کنیم؟
- اما سخنرانی بزرگم مونده،
باید برم اتاق سبز.
اما می‌تونم بگم دستیارم بهت یه آدرس ایمیل بده.
- بیخیال شو مرد، تو حتی نباید این‌جا باشی.
سبز باش!
- من یه‌جورایی اخلال‌گر تبلیغات
تو فضای عمومیم، پس...
ماشین‌های بیلبورد خیلی راستِ کار من نیستن.
اما نیت گفت باید ببینمت،
و پدر نیت خیلی آدم مهمیه، پس...
من این‌جام. چی تو چنته داری؟
- خب، من ناوگان خودمو دارم و دنبال گسترش دادنشم.
به سرمایه‌ی مالی نیاز دارم.
- خیلی‌خب. مخارج کلیت چه‌قدره؟
چه‌قدر به راننده‌هات پول می‌‌‌دی؟
- اوه، پول خیلی کمی بهشون می‌دم
حتی برای بنزین‌زدن هم کفایت نمی‌کنه.
- دیدی؟ چی بهت گفتم؟
اون یه رئیسه.
- باورم نمی‌شه بتونی کسی رو پیدا کنی که چنین شغلی رو قبول کنه.
- خب، مزایای دیگه‌ای هم داره.
می‌تونن خودشون ساعت کاریشون رو تعیین کنن.
می‌تونن کنار رانندگی کارهای دیگه‌ای هم بکنن.
فکر می‌کنم بعضی‌هاشون حتی توی بیلبوردها می‌خوابن.
- چی؟ چه کثیف.
کجا می‌خوان دوش بگیرن؟
- حتی نمی‌تونم تصورش کنم.
گمونم مجبورن از حمام فاحشه‌ها استفاده کنن.
- حمام فاحشه‌ها؟
- آره، می‌دونی وقتی یکی لیف خیسشو
به تن و بدنش می‌کشه.
- پس تو یه‌جورایی صاحب زاغه‌نشینایی.
- اوه، اون صاحب زاغه‌نشینا نیست.
منظورم اینه‌که یه عالمه بازنده اون‌ بیرونه،
و این دختر باهوشه.
متاسفم، مطمئنم کسایی که برات کار می‌کنن
بازنده نیستن.
- چرا، هستن.
اونا بازنده‌های ناامیدن.
حالت بهم می‌خوره اگه ببینیشون.
- دیدی، این یه اشتباهه.
هیچ‌وقت اون آدما رو نبین.
- آره، اون آدما...
راستش من الان بر می‌گردم.
هزارتا تماس باید بگیرم.
- آره، دغل‌کار. برو به کارت برس!
- زی!
زی!
زی.
یالا. داریم می‌ریم.
- صبر کن، چی؟ - حق با تو بود.
این کنفرانس کلاه‌برداریه. منم برای شرکت‌کردن توش احمقم.
- چه بلایی سرت اومده؟
- نتونستم به ریتا بگم.
هیچ‌وقت نمی‌تونم با ریتا صحبت کنم.
1,000 دلار رو حروم کردم.
- علاوه‌بر 40دلار برای بندِ کارت.
- علاوه‌بر 40دلار تخمی برای بندِ کارت.
- وایستا، صبر کن. صبر کن.
رفیقت زی داره یه نقشه می‌ریزه.
ریتا همین‌الان کجاست؟
- اتاق سبز. فقط مال سخنران‌هاست.
دسترسیش محدوده.
- یعنی... دسترسیش برای بعضی آدما محدوده.
- معلما بهم حس ساقدوش‌بودن می‌دن.
اونا ستاره نیستن. می‌دونی منظورم چیه؟
- ریتا. - کریگ.
- ببخشید مزاحم شدم،
اما فکر می‌کنم الان می‌تونم درمورد کسب‌و‌کارم صحبت کنم.
- نمی‌تونی این‌جا باشی. - فقط سه دقیقه وقت می‌خوام.
- این‌جا فقط برای سخنران‌های خاصه.
نگهبان!
- ریتا، لطفا...
می‌دونی وقتی امروز صبح بیدار شدم، کجا بودم؟
- ببخشید! - مشکلی نیست.
- تو یه باشگاه 24ساعته، چون الان اون‌جا خونمه.
من ماشین ندارم.
تو باتلاق کار می‌کنم.
نمی‌تونم از دست چپم استفاده کنم
چون نیش یه مار افعی رفته توش.
درضمن، این شغل منه.
برای زنده‌موندن از مارها نیش می‌خورم.
- من روی این تبلیغات سرمایه‌گذاری نمی‌کنم.
خیلی ناراحت‌کننده و حوصله سربره، و به دلایلی من نیستم.
- تبلیغات نمی‌کنم، پرادا لامانکا!
فقط دارم سعی می‌کنم توضیح بدم، من الان چیز زیادی ندارم،
و بازم 1,000دلار خرج کردم
برای گرفتن این امتیاز.
1,000دلار برای این‌که جلوی شما وایستم.
1,000دلار برای من خیلیه. حداقل کاری که می‌تونین بکنین گوش‌دادنه.
- شاید من تنها کسی نیستم که نیاز داره اینو بشنوه.
- چی؟
- صفحه‌نمایش متن‌هایی که امروز
می‌خواستم ازشون صحبت کنم رو نشون می‌ده.
اما دیگه نمی‌خوام در این مورد صحبت کنم،
چون امروز یه‌نفر رو دیدم،
و باید داستانش رو باهاتون به اشتراک بذارم.
کریگ!
از اون‌جا بیا بیرون.
تو.
بیا این‌جا.
همه کمکم کنین بیاریمش روی صحنه.
یالا، کریگ.
بیا و آدما رو ببین!
به جمعیت نگاه کن.
حالا خانم‌ها و آقایون، این کریگ فاستره.
می‌دونین پشت صحنه چی بهم گفت؟
اون هرروز صبح بیدار می‌شه و مارهای افعی اورگلیدز رو شکار می‌کنه.
درسته.
با خطر روبه‌رو می‌شه.
به مرگ خیره می‌شه تا رویاهای آمریکاییش رو محقق کنه.
شخصا دیدم که چه‌قدر سرسخته.
هیچ‌چیز نمی‌تونه جلوی این مرد رو بگیره.
حالا، اگه همه‌ی شما
همون آتشی که درون کریگ هست رو داشتین،
من امروز برای یه اتاق خالی سخنرانی می‌کردم،
چون همه‌ی شما از قبل میلیونر
شده بودین.
درسته.
پس بیاین به افتخار کریگ دست بزنیم.
امروز روز توئه.
کریگ! کریگ! کریگ!
- از این خوشم میاد!
خوشم میاد!
- خارق‌العاده بود. هنوز دارم می‌لرزم.
خیلی ازت ممنونم.
- اوه نه. من ازت ممنونم.
و اون بالا عالی بودی.
می‌تونم ایمیلتو داشته باشم
تا یه زمانی تنظیم کنیم برای ادامه‌ی کار؟
من هیچ‌وقت فرصت نکردم ایده‌ی کارمو تبلیغ کنم.
- می‌دونی چیه؟ درمورد اون...
کاملا یادم رفت. من سرمایه‌گذاریمو
روی فضای شب‌ادراری انجام دادم.
یه‌جور دستگاه قابل پوشیدنه که
وقتی خوابی جیشو جمع می‌کنه، پس...
به پوشک‌های هوشمند 2.0 فکر کن.
مغایرت منافع پیش میاد اگه بخوام روی تو هم سرمایه‌گذاری کنم.
- اوه. - اما هی!
ما الان رقیب همیم.
خیلی باحاله، نه؟
می‌دونی چیه؟
کریگ، می‌خوام بدونی که شنیدن از تکاپوت خیلی
الهام‌بخش بود.
هیچ‌وقت از تقلاکردن دست نکشی، خب؟
بهم قول بده.
هیچ‌وقت از تقلاکردن دست نمی‌کشی.
- هیچ‌وقت از تقلاکردن دست نکشم‌؟
- پیامتو گرفتم. - آره.
فقط می‌خواستم بدونی که دارم می‌رم.
- روز سختی بود، سیندرلا؟
- آره، می‌دونی، چیزی که فکرشو می‌کردم نبود.
گمونم خیلی چیزها یاد گرفتم.
- گمونم منم خیلی یاد گرفتم.
- مشکلی نیست تا خونه باهم‌دیگه بریم؟ - البته.
صدتا بوق تو صورتت زدن؟
چون برای من اتفاق افتاد.
- حداقل این برات رایگان بود.
من 1,000دلار دادم تا یه دختر ده ساله
- به صورت و بدنم توهین کنه. - چی؟
تو صورت و بدن خیلی خوبی داری.
- نگفتم که ازم تعریف کنی،
اما پسر، نیاز داشتم اینو بشنوم.
- هی، نیک!
- هی، آیزیا فاستر؟
- اوه، سلام. - آره، خودشه.
- چه گوهی می‌خورین؟ ولم...
نه، نه، نه، نه! کون لقتون!
- کارتون عالی بود بچه‌ها.
یه‌کم نُه نشونش بدین.
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.