‫آنچه در «شهروند بیگانه» گذشت...
‫مگه می‌شه یادم نیاد؟
‫وقتی مردم یه بازۀ زمانی رو فراموش می‌کنن...
‫اکثر اوقات دلیلش اینه که فضایی‌ها دزدیدن‌شون.
‫من آدم فضایی‌ام.
‫ما در عوض کردن خاطرات آدم‌ها ماهریم.
‫از اف‌بی‌آی هستم. ‫قاتل هری وندراسپیگل نیست.
‫حدس بزن چی ‌می‌شه... ‫توپت رو بهت پس نمی‌دیم.
‫من یه جایی قایمش کردم ‫که هیچ‌‌وقت پیداش نمی‌کنی.
‫ابیگیل هاجز، شما به اتهام قتل...
‫سم هاجز، بازداشت هستید.
‫من یه بیسیم ساختم.
‫سیگنال به مردمم می‌گه...
‫نیان که همه رو بکشن...
‫تا 50 سال دیگه.
‫- باید جلوش رو بگیریم! ‫- نه!
‫داره یه سیگنال دریافت می‌کنه.
‫یه شماره تلفن از نیویورکه.
‫یهو سانی باید زایمان می‌کرد.
‫- من می‌تونم درستش کنم. ‫- بذار دکتر کارش رو بکنه.
‫از تولد جی تا حالا کلّی بچه بغل کردم.
‫حالا می‌فهمم چرا احساس گناه می‌کنی.
‫[واشینگتن دی.سی] ‫[5 سال قبل]
‫برو دنبالش.
‫بکشونش بیرون. ‫من می‌رم اون طرف ساختمون.
‫باشه.
‫پلیس، اسلحه‌ت رو بنداز!
‫لعنت!
‫مرکز، از واحد 92 هستم. ‫تیراندازی شده.
‫به محل من نیروی پشتیبانی اعزام کنید.
‫- جسی! جسی! ‫- دریافت شد.
‫نیروی پشتیبان به‌زودی می‌رسه.
‫جسی؟
‫یه افسر تیر خورده.
‫مایک.
‫دست بردار، مرد، ‫می‌دونم هستی.
‫بیل، من نمی‌تونم سگ رو نگه دارم، مرد.
‫مایک، اگه زنده بود فقط به تو ‫اعتماد داشت که سگ رو بسپاره بهش.
‫حواست به خودت باشه، خب؟
‫- ممنون. ‫- مرسی، مرد.
‫منم دلم براش تنگ شده، کلیتوس.
‫به خونۀ جدیدت خوش اومدی.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سه‌هزار کیلومتر...
‫فاصلۀ من با شهر نیویورکه....
‫فاصله‌م با یکی از مردم خودم.
‫سه‌هزار کیلومتر تا ایستادن جلوی کسی که...
‫می‌دونه من چی می‌دونم...
‫کسی که زمان بچگی بودن تو ‫دشت یخ و طوفان رو تجربه کرده.
‫ولی الان من فرق کردم.
‫آستا این نسخۀ من رو می‌شناسه...
‫ولی با کسی که بخش ‫فضایی وجودم رو می‌شناسه...
‫سه‌هزار کیلومتر فاصله دارم...
‫من واقعی رو می‌شناسه.
‫پس چرا دلم راضی نمی‌شه ‫به این شماره زنگ بزنم؟
‫سلام.
‫صحبت‌های دیشب حس خوبی داشت.
‫یه‌جورایی حس قدیم‌هامون رو داشت.
‫چیه؟
‫چیه... از چی ناراحتی؟
‫اتفاقی بین‌مون نیفتاد. ‫فقط در مورد جی صحبت کردیم.
‫- آره، می‌دونم. ‫- آستا.
‫- نباید میومدم اینجا. ‫- من...
‫- لازم نیست بری. ‫- چرا، باید برم.
‫خوشحال شدم دیشب ‫اومده بودی رستوران لورانت.
‫دیدم خیلی زود رفتی.
‫می‌دونی، اگه چیزی باشه که...
‫بخوای درموردش صحبت کنی...
‫می‌تونی با من صحبت کنی.
‫مرسی، معاون.
‫الان که اشاره کردی...
‫می‌خوام بدونم تو اون دفترچۀ کوچولو...
‫‌چی خط‌خطی می‌کنی.
‫دوباره داری تنهایی تحقیقات می‌کنی؟
‫لباسم که از خشکشویی گرفتی رو یادته؟
‫اونی که یادم نمیاد برده باشم خشکشویی؟
‫کدوم لباس رو می‌گی؟
‫اون لباس سبزه رو می‌گی...
‫یا اون لباسی که هر روز جوری درموردش...
‫صحبت ‌می‌کنی که انگار یه توطئه از جانب دولته؟
‫باید قبول کنی که عجیبه.
‫عملاً اون روز تو ذهن‌هامون خالیه.
‫- اون روز رو یادت میاد؟ ‫- خب نه.
‫ولی من یادم نیست ‫امروز صبحونه چی خوردم.
‫اصلاً ازم بپرس الان جوراب چه رنگی پوشیدم.
‫جوراب چه رنگی پوشیدی؟
‫خب، راستش جوراب مشکی پوشیدم...
‫چون فقط همین رنگی دارم... مشکی.
‫ولی اگه جوراب‌ با رنگ‌های مختلف داشتم...
‫یادم نمیومد چه رنگ جورابی پوشیدم.
‫می‌دونی چرا؟ ‫چون مهم نیست.
‫قربان، اینجا رو نگاه کنین.
‫داره چه غلطی می‌کنه؟ ‫اون دوچرخۀ خانم تیلوره.
‫ای لعنت. عمراً. راه نداره!
‫آهای، از دوچرخه بیا پایین! ‫از اون دوچرخۀ کوفتی بیا پایین!
‫- اون دوچرخۀ تو نیست. ‫- تندتر، کلانتر!
‫آهای، من می‌تونم از اون دوچرخه تندتر بدوم!
‫الن؟
‫سلام، الن، می‌تونی جای من وایستی؟
‫باید یه کاری انجام بدم.
‫- باشه. ‫- باشه. ممنون.
‫زیاد طولش نمی‌دم.
‫نزدیک بود.
‫تقریباً همون‌قدر که تو به...
‫کور کردن چشمت با شاخۀ درخت نزدیک بودی.
‫در دفاع از خودم باید بگم که همون موقع ‫از شام با پدر و مادرم برگشته بودم.
‫و اینکه اون درخت هم ‫خیلی ناجور تکون‌تکون می‌خورد.
‫گوش کن، به عنوان یه متخصص پزشکی...
‫پیشنهادم اینه که کمتر مشروب بخوری.
‫ولی به عنوان یه هرزه که تو این ‫شهر سوت‌وکور زندگی می‌کنه...
‫پیشنهادم اینه که دفعۀ بعد منم دعوت کنی.
‫باشه.
‫- آره، تازه کجاش رو دیدی. ‫- باشه.
‫منظورت چیه که یه شماره ‫از یه آدم فضایی گرفتی؟
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟ ‫چی گفت؟
‫خب، زنگ نزدم. ‫ممکنه تله باشه.
‫تله نیست.
‫اگه بیشتر حواست به تله‌ها بود...
‫به‌جای اینکه تو یه جعبه آب تو کوهستان باشی...
‫الان هنوز تو اقیانوس بودی.
‫باید صدای این موجود رو ‫دائم تو سرم بشنوم؟
‫فکر می‌کنی خوشم میاد بیام تو سرت.
‫ذهنت از فیلم‌های ترسناک هم تاریک‌تره.
‫تو درمورد چیزهایی که تو سر منه حرف نزن...
‫و تو هم انقدر تلویزیون رو نذار جلوی این موجود.
‫زنگ نمی‌زنه...
‫چون می‌ترسه مردمش پسش بزنن.
‫نگرانه که زیادی انسان شده باشه.
‫این دروغه!
‫- به دروغگوها غذا نمی‌‌دن. ‫- شوخی کردم.
‫جنبۀ یه شوخی نداری؟ ‫معلومه که تله‌ست.
‫آفرین هشت‌‌پای خوب.
‫خیلی خب. غیر از این هیچ سرنخی نداریم.
‫و اگه کاری نکنیم، همه می‌‌میرن.
‫پس اگه تو به اون شماره زنگ نزنی، من می‌‌زنم.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫سلام. می‌تونم با آدم فضایی صحبت کنم، لطفاً؟
‫قطع کرد.
‫مامانم رو می‌شناسه.
‫و باهم رابطۀ جنسی داشتن.
‫پیتزا دملیو، خیابون سوم شرقی.
‫وسیله‌هات رو جمع کن. ‫می‌ریم نیویورک.
‫من نمی‌تونم برم نیویورک. ‫هشت‌پا راست می‌گه.
‫من عوض شدم. ‫زیادی انسان‌ام.
‫اگه آدم فضایی بهم کمک نکنه چی؟
‫شنیدم چی گفتی. ‫همین الان اعتراف کرد.
‫از ذهن من برو بیرون.
‫خب، جواب بده دیگه. ‫ممکنه اون‌ها باشن.
‫سلام؟
‫صبح بخیر، دکتر. ‫کلانتر هستم.
‫سلام، بابا.
‫عجیبه... اون شبیه منه...
‫البته اگه با صورت برم تو دیوار.
‫اول فکر کردم یه...
‫دزدِ دوره‌گرده که از «بولدر» اومده...
‫ولی بعد اینو بهم نشون داد.
‫اینو یادمه.
‫روزی بود که روی زانوی من نشست...
‫و به دوربین نگاه کردیم...
‫و یه کسی هم ازمون عکس گرفت.
‫آره، همون دختری که کلی درموردش برام گفتی...
‫از همسر اولت، قبل از ایزابل...
‫و اسمش هم...
‫نوک زبون‌مه.
‫فکر کنم گفت لایزا.
‫اسمش... لایزاست.
‫اسمش لایزاست.
‫من خیلی باروَرم.
‫این دختر کوچولوی عزیز منه.
‫خب، ما دختر کوچولوی عزیزت رو...
‫درحال دزدیدن دوچرخه گرفتیم.
‫معلوم شد که تو «نیومکزیکو»...
‫سابقۀ دزدی از مغازه‌ داره.
‫مادرش فرستادش یه اردوگاه ‫مخصوص نوجوون‌های مشکل‌دار...
‫ولی فرار کرده چون مشکل داره.
‫موهای من رو هم کشید.
‫ولی درد نگرفت. ‫ریشۀ موهام قوی‌ان.
‫اصلاً خبر داری دخترت تو چه وضعیه، دکتر؟
‫بله.
‫ممنون که دستگیرش کردین ‫و انداختیدش زندان.
‫خب، صبر کن... فکر نمی‌کنم زندان لازم باشه...
‫حداقل هنوز نه.
‫مشکلی ندارم که با مسئولیت شما آزادش کنم.
‫نه، بندازیدش زندان.
‫شوخی می‌کنه.
‫می‌برش خونه.
‫وقتی‌که انسان‌ها بچه‌دار می‌شن، ‫این احساسیه که دارن؟
‫عصبانی و ناراحت واسه اینکه باید ‫از یه موجود کوچولو مراقبت کنن؟
‫اگه پرندۀ خونگی بود...
‫در قفسش رو باز می‌‌ذاشتم...
‫پنکه سقفی رو هم روشن می‌کردم.
‫لایزا، پس اردوگاه بودی؟ ‫چرا فرستادنت اونجا؟
‫- قتل. ‫- چه خفن.
‫شاید باید به مادرت زنگ بزنیم، ‫بگیم بیاد دنبالت.
‫موفق باشی... مامانم الان ایتالیاست...
‫و روی یه «وسپا» داره انگشت می‌شه.
‫صحبت خوبی بود.
‫بده... صحبت بدی بود. ‫بد بود.
‫چرا انقدر عجیب رفتار می‌کنی؟
‫وایستا ببینم... بالایی؟
‫آره.
‫آره، نشئه‌ست.
‫ماری‌جوانا در کلرادو قانونیه.
‫فازم رو خراب نکن، پسر.
‫برو خونه پیش مامانت.
‫آستا تا فرودگاه می‌رسونت.
‫سریع بود.
‫قبلاً قبل ازینکه بهم بگی برم...
‫حداقل یه چند روز وانمود می‌کردی.
‫کارت رو راحتِ راحت می‌کنم. ‫زندگی خوبی داشته باشی.
‫باشه، زندگی می‌کنم.
‫خانمی که بیکن میاره کجاست؟
‫- نمی‌تونی همینجوری بذاری بره. ‫- هوم؟
‫می‌خواد بره.
‫باباش رو می‌خواد. ‫باید کمکش کنیم.
‫یه ساعت پیش می‌خواستی بریم نیویورک...
‫که بقیۀ انسان‌ها رو نجات بدیم.
‫خیلی زود زود نظرت عوض میشه‌ها.
‫اونم یکی از همون انسان‌هاست.
‫تو باباش رو کشتی...
‫پس تا وقتی که سالم ‫برگردونیمش خونه، اینجا می‌مونیم.
‫کمک ما رو لازم نداره.
‫به همین زودی داره دوست پیدا می‌کنه.
‫لعنت.
‫به‌نظرم شدنی باشه، آره.
‫- تا حالا از اینا سوار شدی؟ ‫- آره.
‫پس بزن بریم.
‫- موتور خوشگلیه. ‫- ممنون.
‫منم دوران دبیرستان یکی از همین‌ها داشتم.
‫شونزده ساله‌شه، ‫پس گورت رو گم کن.
‫تندتر.
‫تو مامان من نیستی.
‫می‌دونم. ‫مامانت داره روی وسپا از اون کارها می‌کنه.
‫ببین، من می‌خوام کمکت کنم.
‫چون جدیدترین اسباب‌بازی جنسی بابامی؟
‫وای خدا، بس کن. ‫ما فقط باهم کار می‌کنیم.
‫آره، از چیزی که خوشش میاد یه‌کم پیرتری.
‫ببین، وقتی بچه بودم مامانم ترکم کرد...
‫واسه همین یه چیزایی راجع‌به رها شدن می‌دونم.
‫پس حالا شدم روان‌شناست؟
‫اصلاً می‌دونی چیه؟ ‫گه بخور.
‫آره. بخند.
‫حالا که داری می‌خندی، هر چقدر ‫می‌خوای دلت به حال خودت بسوزه.
‫من نمی‌ذارم سوار موتور بشی...
‫و یه موتورسوار عوضی کتکت بزنه، خب؟
‫واقعاً قبلاً از اون موتورها داشتی؟
‫نه، دوست‌پسر عوضی‌ موتورسوارم داشت.
‫فکر می‌کنم مامانم اصلاً دلش ‫هم نمی‌خواست بره ایتالیا.
‫فکر می‌کنم فقط دنبال بهونه ‫بود که منو بفرسته اردوگاه.
‫پیش خودم گفتم...
‫چند وقتی می‌شه که بابام رو ندیدم.
‫فقط داشتم اون دوچرخه رو ‫قرض برمی‌داشتم که تا کلبه برم.
‫من دزد نیستم.
‫خیلی نه.
‫خب زیاد آت‌و‌آشغال می‌دزدم.
‫یه چیزی فرق کرده.
‫حداقل قبلاً ادای پدر بودن رو درمیاورد.
‫آره، خب...
‫اون دیگه مردی که قبلاً می‌شناختی نیست.
‫شاید بد نباشه بهش یه فرصت بدی.
‫خیلی دلم برات تنگ شده، خاله کتی.
‫تو تنها کسی بودی که...
‫درمورد بشقاب پرنده‌ای که ‫بچگی دیده بودم، باهاش حرف زدم...
‫البته به جز جان.
‫اون فکر می‌کنه دیوونه‌ام ‫ولی به هر حال دوستم داره.
‫خدایا، واقعاً امیدوارم صدام رو بشنوی.
‫خاله کتی، اگه داری گوش ‌می‌دی...
‫لطفاً یه‌جوری علامت بده.
‫- لیو! ‫- وای!
‫- سلام، لیو. ‫- سلام.
‫مکس رو آوردم.
‫اولین باره که با باباش میاد قبرستون واسه گردش.
‫اون درازه چیه؟
‫یادبود برای گرامیداشت 59 نفر.
‫ستارۀ بالاش نماد...
‫مردیه که 59 نفر برای نجاتش برگشتن.
‫البته بیشتر از یادبوده.
‫درواقع همه‌شون زیر اون دفن شدن.
‫یه‌جور قبر دسته‌جمعی‌ـه.
‫چه خفن.
‫واقعاً؟ ‫عجب.
‫خب... شنیدن این خوشحالت می‌کنه...
‫موضوع روز خانوادۀ امسال پیشنس، ‫«اون زمان رو یادتون بیاد»ـه.
‫پس ما یاد 59 نفر رو گرامی می‌داریم... ‫مکس، زمین رو نکن.
‫دارم سعی می‌کنم کل روایت رو تازه‌سازی کنم...
‫به مردم یادآوری کنیم که...
‫این‌ها فقط 59 مرد مُرده نیستن.
‫می‌دونی، این‌ها قهرمان‌ان.
‫به‌نظر عالیه.
‫آره، قراره بازی‌هایی با موضوع ‫معدن و حفاری داشته باشیم.
‫بچه‌‌ها در حال تمرین یه نمایش هستن...
‫که بنده نوشتم.
‫اصلاً شاید کاملاً واقعیش کردیم...
‫به‌جای دستمال‌ دستشوی‌هایی سیّار...
‫- پوست بلال بذاریم. ‫- آره، شاید بهتر باشه این یکی رو انجام ندین.
‫پوست کندن بلال‌ها رو شروع کردم.
‫- خب، خوشحال شدم دیدمت. ‫- آره.
‫خیلی خب. ‫بیا، مکس.
‫آهای، مکس، می‌خواستم ازت یه چیزی بپرسم.
‫می‌دونی، اون طرحی که ازم خواستی بکشم...
‫اون... طرح آدم فضایی‌ رو می‌گم.
‫ام... آره، همه رو از خودم درآوردم.
‫آدم ‌فصایی‌ها واقعی نیستن.
‫خب، انگار قبلاً اینجا بوده.
‫خوشحال شدم باهات حرف زدم.
‫این فکر بدیه. ‫من از بچه‌‌ها خوشم نمیاد.
‫چرا، خوشت میاد.
‫دیدم چه‌جوری بچۀ سانی رو نگاه می‌کردی.
‫اون فرق داره. ‫بچه کوچولوئه.
‫حرفم نمی‌زنه.
‫خب، تمام بچه‌ها بزرگ می‌شن. ‫می‌شن مثل لایزا.
‫پس واسه چی بهشون غذا می‌دین؟
‫چون اگه ندیم، می‌میرن.
‫نه، نه‌‌خیر. ‫اصلاً فکرشم نکن.
‫اگه اتفاقی براش بیفته یا اگه بره...
‫مشکل‌های خیلی بزرگ‌تری پیدا می‌کنیم.
‫خیلی خب، زنده و خوشحال نگهش دار...
‫تا چند روز دیگه‌ که مادرش برگرده خونه...
‫و ما بریم نیویورک و بشریت رو نجات بدیم.
‫و سعی کن تا جایی که می‌شه عادی رفتار کنی...
‫و در پناهگاه فضایی‌ـت رو قفل نگه دار...
‫و هشت‌پای سخنگو هم تو اتاقت باشه.
‫از پسش برمیام.
‫می‌تونم پدر خوبی باشم.
‫خیلی تلویزیون نگاه کردم.
‫اینترنت چی شده؟
‫اینجا هم بوی مرده می‌ده.
‫پس باید بری دوش بگیری...
‫دختر عزیز من.
‫آهای، آها‌ی، آهای!
‫رفیق، جای پارک من رو گرفتی.
‫خوشحالم می‌بینم ماشین جدید گرفتی.
‫ترمز دستی ماشین قبلی...
‫- مشکل داشت، درسته؟ ‫- چقدر بامزه‌ای.
‫امکان داشت کسی رو به کشتن بدی.
‫الانم وانمود می‌کنی که به ‫بقیۀ آدم‌ها هم اهمیت می‌دی.
‫شاید بخوای با مشتت بهم نشون ‫بدی که چقدر اهمیت می‌دی.
‫کارهات رو با مشتت انجام می‌دی، مگه نه؟
‫به‌نظر امروز یه دعوا رو باختی...
‫ولی اگه همینطور سربه‌سر من بذاری، ‫می‌تونیم بکنیمش دو تا دعوا.
‫بزرگ‌ترین افتخار زندگی‌ام می‌شه...
‫که کف زمین پخشت کنم.
‫اصلاً دوبار انجامش می‌دم.... ‫یه بار به‌خاطر خودم، یه بارم به‌خاطر آستا.
‫خب، اگه آستا انقدر ناراحته...
‫چرا دیشب رو تو خونۀ من گذروند؟
‫چرت می‌گی.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫سلام.
‫خبر خوب دارم.
‫آهان، آره، چهارمین برد پشت‌سرهم.
‫منظورم بیسبال نبود.
‫جواب بافت‌برداری منفی بود.
‫بافت‌برداری؟ کدوم بافت‌برداری؟
‫مثلاً تو بودی که غُر می‌زد...
‫برم خال گوشتی‌ام رو به دکتر نشون بدم.
‫خودت منو بردی کلینیک.
‫چی؟ کی؟
‫دو هفته پیش.
‫خب، پس حتماً بهم نگفتی ‫که بافت‌برداری بوده...
‫وگرنه یادم می‌موند.
‫معلومه که بهت گفتم.
‫از ماجرای واشنگتن به بعد دیگه خودت نشدی.
‫بالاخره باید باهاش کنار بیای.
‫برو دکتر، روانپزشک...
‫- اصلاً هر کی که شد. ‫- اوهوم.
‫بگو ببینم، دقیقاً چرا باید ‫به توصیه‌های سلامت روان...
‫کسی که وقتی مامان فوت شد 6 ماه...
‫تو خونه موند و با هیشکی حرف نزد...
‫گوش کنم؟ هان؟
‫آره، خب، من که همراهم سلاح مرگبار ندارم.
‫باشه، باشه، می‌دونی چیه؟
‫این... الان اینجوری شدیم؟ رابطه‌مون اینجوریه؟
‫قراره مدام دعوا کنیم؟
‫رابطۀ دوست‌هام با باباهاشون رو می‌بینم.
‫باهم می‌رن مسابقه تماشا می‌کنن. ‫می‌رن ماهی‌گیری و از اینجور کارا.
‫از وقتی بچه بودم دیگه باهم از این کارا نکردیم.
‫به‌جاش فقط این گیرم اومده که تو روبه‌روم نشستی...
‫و بهم می‌گی که فکر می‌کنی چه مرگمه.
‫تو جوونی.
‫فراموش کردن اینجور چیزا طبیعی نیست.
‫غذا چی داریم؟
‫یه چیزی کم داره. ‫چی کم داره؟
‫آهان، درسته، طعم.
‫تا حالا درمورد نمک یا سبزیجات چیزی شنیدی؟
‫یه مقدار سبزیجات داشتم...
‫ولی روشون باکتری و انگل رشد می‌کرد.
‫می‌دونی که من نمی‌تونم گلوتن بخورم.
‫یادت رفته یا از قصد می‌خوای منو بکشی؟
‫گلوتن تو رو می‌کشه‌؟
‫غذا نمی‌خوام، گرسنگی می‌کشم.
‫باید به اردوگاه من زنگ بزنی ‫و بگی که پیش توئم...
‫و حالم انقدر بده که نمی‌تونم برگردم.
‫این می‌شه دروغ گفتن.
‫دروغ گفتن بده، خانم جوان.
‫حالا تو رو تنبیه می‌کنم...
‫تنبیهت خوابیدن بدون خوردن شامه.
‫قبلش بهت گفتم که...
‫ماکارونی مزخرف حال ‌به‌هم‌زن تو رو نمی‌خوام.
‫باشه. باشه. باشه.
‫گلو... گلوتن بیشتر واسه خودم.
‫لذت ببر.
‫دارم می‌برم.
‫می‌دونم احساس می‌کنی فرق داری.
‫واقعاً فرق داری.
‫تو می‌تونی ببینی چه خبره.
‫آدم فضایی‌ها واقعی‌ان.
‫معاون، کجایی؟
‫قرار بود اون ماشین ‫یه ساعت پیش برگرده.
‫اومدم فروشگاه برای دفتر...
‫- یه چیزایی بخرم. ‫- معاون...
‫می‌دونی چیه؟ ‫حالا که اونجایی...
‫یه بلیت بخت‌آزمایی هم واسه من بگیر.
‫یه بلیت هم برای کلیتوس بگیر.
‫باشه، کلانتر.
‫بلیت بخت‌آزمایی می‌خوای؟
‫دیشب خونۀ جیمی مونده بودی؟
‫- اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست. ‫- تو چه مرگته؟
‫چه‌جوری می‌تونی بدون اینکه تیکه و پاره‌ش کنی...
‫- به اون مرتیکۀ چندش نزدیک بشی؟ ‫- هیس.
‫مجبور شدیم بچۀ عموزاده‌م، ‫سانی رو به‌دنیا بیاریم، خب؟
‫ذهنم رو به‌هم ریخته بود.
‫باشه، اشکال نداره. ‫اینجور مواقع به دوستات زنگ بزن.
‫- درک نمی‌کنی. ‫- نه، واقعاً درک نمی‌کنم.
‫خب، جیمی‌ درک می‌کنه، ‫پس خیلی هم تعجب نداره...
‫که می‌خوام در این مورد ‫با اون صحبت کنم، نه تو.
‫من فقط دوست ندارم تماشا کنم ‫که بهترین دوستم...‏
‫زندگیش رو خراب کنه.‏
‫جدی؟
‫منم که دارم زندگیم رو خراب می‌کنم؟
‫منظورت چیه؟
‫فکر کردی نمی‌دونم واسه ‫درمان خماری‌هات میای اینجا؟
‫شرمنده، دارسی.‏
‫می‌خوای راجع‌به دوست‌هایی که ‫دارن زندگی‌شون رو خراب می‌کنن حرف بزنی؟
‫یالا، بیا حرف بزنیم.‏
‫تا قبل از اینکه ‫من بخوام به جی کمک کنم...‏
‫اصلاً نگران این قضیه نبودی.‏
‫اوه، پس قصدت این بوده؟
‫کمکش می‌کنی؟
‫آره.‏
‫اون نیاز داره با یکی حرف بزنه.‏
‫شاید اون به نصیحت‌های من ‫راجع‌به روابط عاشقانه گوش کنه.‏
‫مطمئن نیستم تو بهترین گزینه ‫واسه نصحیت کردن دخترا...‏
‫راجع به مردها باشی.‏
‫وای.‏
‫دارس.‏
‫خیلی خب.‏
‫مورفی کجاست؟
‫‏«اگه می‌خوای دوباره سگت رو ببینی...‏
‫توپ فضایی منو برگردون.‏ ‫آدم فضایی»‏
‫اون که اصلاً سگ تو نیست.‏
‫‏- دوباره ما بردیم.‏ ‫‏- نه‌خیر، نبردیم.‏
‫مسئولیت مورفی با منه.‏
‫صاحبش به من پول می‌ده ‫تا ببرمش بیرون.‏
‫باید پسش بگیریم.‏
‫انسان‌ها به حیوون‌های خونگی خیلی وابسته‌ان.
‫اگه این سگ پشمالوی ‫آب دهنی رو بهش بدم...‏
‫حواسش کامل به سگ پرت می‌شه...‏
‫و دیگه لازم نیست ‫من مراقب دختره باشم.‏
‫لایزا، فرزند عزیزم،‏ ‫یه کادو برات گرفتم.‏
‫اوهوم.‏
‫سگ؟
‫باید باهاش چی‌کار کنم؟
‫می‌دونی که مامان هم بهش حساسیت داره.‏
‫از اونی که فکر می‌کردم سخت‌تره.‏
‫ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز ‫.:: DigiMoviez.Com ::.
‫«کاری از بهادر و صاحب» ‫«Bahador_Sub & @SAHEB2485@»
‫ایش.‏
‫نه، اینجا...‏
‫باید...‏
‫ورودی بادکنکی رو نگاه کن.‏
‫فروشندۀ قدیمی...‏ ‫چقدر همه عالی هستن.‏
‫‏- سلام، کیلا.‏ ‫- سلام، کیت.‏
‫قرار نبود که غرفه...‏
‫‏- چند متر عقب‌تر باشه؟ ‫‏- یه سنگ اونجا بود.‏
‫ببین، تمام غرفه‌ها باید ‫‏10 متر از هم فاصله داشته باشن.‏
‫می‌دونستی که تقارن...‏
‫برای مغز انسان خوشاینده؟
‫می‌دونستی که مچ پای انسان..‏.‏
‫در اثر شکسته شدن با سنگ، درد می‌گیره؟
‫وای، نه.‏
‫چرا یه قاتل اینجاست؟
‫‏- تا جرمش ثابت نشه بی‌گناهه.‏ ‫‏- بی‌گناه؟
‫یه سلاح دستشه.‏
‫‏- عزیزم، اون یه قلموئه.‏ ‫‏- نه، سلاحه.‏
‫‏«سلام. می‌خواین روی صورت‌تون ‫یه پرنده کوچولوی خوشگل بکشم؟»‏
‫‏«بگیرش بچه!»‏
‫حواسم بهش هست.‏
‫از دیدنت خوشحال شدم.‏
‫‏- احمقانه‌ست.‏ ‫‏- احمقانه نیست.‏
‫امروز روز خانوادۀ پیشنس‌ـه.‏
‫ما هم یه خانوادۀ ساکن پیشنس هستیم...‏
‫و خانواده‌های پیشنس ‫امروز این کارو می‌کنن.‏
‫اگه یه ثانیه دیگه با من خونه می‌موند...‏
‫می‌کشتمش و می‌ذاشتم هشت‌پای گرسنه‌م بخورتش.‏
‫می‌شه لااقل من برونم؟
‫‏- اینجوری دست از غر زدن برمی‌داری؟ ‫‏- آره.‏
‫‏- قبوله.‏ ‫‏- ایول!‏
‫بجنب.‏
‫باشه.‏
‫خیلی خب.‏ ‫فقط نکشی‌مون.‏
‫آروم باشه، چیزی نیست.‏
‫خدا بهم رحم کنه.‏
‫چجوری پدرمادرهای زمینی ‫بدون این که پشماشون بریزه...‏
‫به بچه‌ها رانندگی یاد می‌دن؟
‫صدای وانت می‌گه که باید دنده عوض کنی.‏
‫بیا یه آهنگ بذاریم.‏
‫وایستا، مراقب باش!‏
‫‏- از اون طرف رانندگی نکن. ‫‏- اینور که گاز و ترمز نداره.
‫تازه فرمون هم نداره.‏
‫چه روز قشنگی، ما...‏
‫داریم به یه تابلوی ایست زیبا نزدیک می‌شیم.‏
‫‏- می‌بینیش؟ ‫‏- کجا؟
‫اونجا.‏
‫حواست کجاست، عوضی!‏
‫وایستا! دیگه بسه!‏ ‫از وانت پیاده شو.‏
‫راننده بدتر از تو به عمرم ندیدم!‏
‫خیلی عوضی و بی‌اعصابی. بعد مدت‌ها ‫داشتم یه‌ذره خوش می‌گذروندم.‏
‫لعنتی.‏
‫زودباش، باید عجله کنیم.‏ ‫به نمایش نمی‌رسیم.‏
‫نمی‌خوام توپ رو بهش برگردونم.‏
‫چاره‌ای نداریم.‏
‫می‌دونی اگه کسی ‫از این سگ‌ربایی خبردار بشه...‏
‫چه بلایی سر کسب و کارم میاد؟
‫وایستا.‏
‫یکی اینجا بوده.‏ ‫دیش ماهواره سرجاش نیست.‏
‫وای، نه.‏
‫توپ.‏
‫کی برش داشته؟
‫فقط یه گزینه داریم.‏
‫آستا.‏
‫سلام، هری.‏
‫دوباره به‌خاطر کمک به سانی ‫ازت ممنونم.‏
‫کارت حرف نداشت.‏
‫وقتی کوچیک هستن نگهداری ازشون راحته.‏
‫نمی‌تونن فرار کنن یا...‏
‫با ماشین به کشتنت بدن.‏
‫فرار کنن؟ ‫لایزا فرار کرد؟
‫‏- اوه!‏ ‫‏- اوه!‏
‫‏- پیداش کردم.‏ ‫‏- آره، دختر نوجوون.‏
‫هری، شاید بهتر باشه...‏
‫نه. دیگه بسه.‏
‫بادکنک پرت کردنت...‏
‫به اندازه رانندگی‌ت مزخرفه!‏
‫پس حتماً رانندگی‌م حرف نداره...‏
‫چون خیس خالی شدی.‏
‫تو بدترین دختری هستی که داشتم.‏
‫دختر دیگه‌ای که نداشتی، دیوونه!‏
‫اگه یه دختر دیگه داشتم ‫و اونم بد بود...‏
‫تو از اونم بدتر بودی!‏
‫لطفاً بس کنین، بچه‌ها.‏
‫تعداد بادکنک‌هامون محدوده.‏
‫جودی، ممنونم که مطابق با ‫موضوع مراسم لباس پوشیدی...‏
‫ولی می‌شه چاک سینه‌ت رو بپوشونی؟
‫اینجا بچه رفت و آمد می‌کنه.‏
‫موضوع هم داریم؟
‫‏- اوه!‏ ‫‏- این کار درست نیست!‏
‫نه! هی!‏
‫‏- درست نیست! هی!‏ ‫‏- بزنش!‏
‫خوش‌گذرونی تابستونی، متوجه‌ام.‏
‫گوش کنین، دیگه بسه.‏
‫هی!‏
‫خیلی خب.‏
‫درست نیست! اوه!‏
‫می‌دونم که تو سم رو نکشتی.‏
‫اوه...‏
‫نمی‌دونی این حرفی که زدی ‫چقدر برام ارزش داره.‏
‫خیلی خب. پرنده یا پروانه؟
‫بیشتر یه چیزی تو مایه‌های ‫‏«زیگی استارداست» مد نظرمه.‏
‫خیلی خب، خوبه.‏ ‫ببینیم چی می‌شه.‏
‫غذایی که می‌خوری ‫توی اون فلز لبت گیر نمی‌کنه؟
‫نسبت به قبل تغییر کردی...‏
‫یعنی، از این رو به اون رو شدی.‏
‫‏- عوض شدی.‏ ‫‏- آره، می‌دونم.‏
‫واسه سه سال ‫از من دوری می‌کردی.‏
‫فکر می‌کردم ازم متنفری...‏
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫راستش، از اومدن می‌ترسیدم.‏
‫یعنی...‏
‫مشخصه که منم عوض شدم.‏‎
‫دیگه اون دختر کوچولویی که ‫می‌بردیش ماهی گیری، نیستم.‏
‫به هرحال تو خانوادۀ منی.‏
‫امیدوار بودم همین واسه برگشت کافی باشه...‏
‫چون اگه کافی نبود...‏
‫مجبور بودم برگردم به ‫اون اردوگاه جهنمی.‏
‫شماره‌شون رو بگیر.‏
‫سلام، من دکتر هری وندراسپیگل هستم...‏
‫و دخترم لایزا قرار نیست به...‏
‫اردوگاه مسخره‌تون برگرده.‏
‫واقعاً مسخره‌ست.‏
‫خودتم مسخره‌ای.‏
‫اگه دوباره بهش زنگ بزنی...‏
‫پیدات می‌کنم...‏ ‫همینطور خانواده‌ت رو...‏
‫دیگه منظورت رو رسوندی.‏
‫اوهوم.‏
‫هی...‏
‫یه جایزه برام می‌بری؟
‫واسه خودم یه جایزه می‌برم،‏ ‫و درمورد اینکه بدمش به تو یا نه فکر می‌کنم.
‫منصفانه‌ست.‏
‫خیلی خب، نوبت به پنجاه و دومین مسابقه ‫خوردن فلفل آتشین روز خانواده رسیده.‏
‫باید بیشتر بخوری.‏
‫نه.‏ ‫باید حواسم به شکمم باشه.‏
‫باور کن، از 13 سالگی ‫هر سال برندۀ این مسابقه شدم.‏
‫جز اون سالی که اون دانش آموز اتیوپیایی ‫به طرز ناباورانه‌ای شکستم داد.‏
‫‏- بِرنیام!‏ ‫‏- پس قراره برنده شی.‏
‫اونایی که پشت میز نشستن رو دیدی؟
‫انگار همه‌شون بزرگسال هستن.‏
‫منم بزرگسالم.‏
‫‏- خفه شو. نه نیستی.‏ ‫‏- باشه.‏
‫شرکت‌کننده‌های باقی‌مونده...‏
‫ممکنه سرجاتون بشینین؟
‫‏- بریم واسه شروع.‏ ‫- یالا، دارس!‏
‫با چیزهای تند (داغ/جذاب) تمرین کردم...‏
‫یعنی، چیزهای گنده و تند می‌ذاشتم دهنم.‏
‫ولی این اولین باره فلفل می‌خورم.‏
‫خیلی خب، چیزی به شروع نمونده.‏
‫‏- تو دیگه چی‌کار می‌کنی؟ ‫‏- چیه؟ من عاشق غذای تندم.‏
‫این که غذای تند نیست.‏
‫این چیزیه که یه‌ذره‌ش رو ‫می‌ریزن توی غذا تا تند بشه.‏
‫‏- نگرانی شکستت بدم؟ ‫‏- نگرانم بیفتی بمیری.‏
‫امسال به زیر کشیده می‌شی، هرزه.‏
‫‏- بازم تعداد زیرِ کار رفتن‌های تو بیشتره.‏ ‫‏- درسته. درسته.‏
‫مرحلۀ اول،‏ ‫فلفل زرد آتشین.‏
‫بخورین!‏
‫آتیش گرفتم!‏
‫نه، نه، نه، من نیستم!‏ ‫من نیستم!‏
‫نه، نه، نه.‏
‫سلام، دکتر...‏
‫می‌شه چند دقیقه تنها صحبت کنیم؟
‫چه فضاییِ خوشگلی.‏
‫ممنون.‏ ‫بابام برام دزدیدش.‏
‫اوه، این کار...‏ ‫یه‌ذره خلاف قانونه.‏
‫خیلی ارزون قیمته، پس...‏
‫از لحاظ ماهیت عمل منظورم بود.‏
‫باشه.‏
‫بیا.‏
‫ببین، می‌رم سر اصل مطلب...‏
‫خیلی خب...‏
‫دو هفته پیش، بابام رو برای ‫بافت‏برداری بردم دکتر...‏
‫ولی اینو یادم نیست.‏
‫هیچی یادم نمیاد،‏ ‫در واقع...‏
‫کلاً از اون روز هیچی یادم نیست...‏
‫غیر از حرف زدن با مأمور اف‌بی‌آی.‏
‫این طبیعی نیست، درسته؟
‫راست می‌گه.‏ ‫این طبیعی نیست.‏‏
‫درضمن واسه منم خیلی بد شد.‏
‫بعد حتی موضوع از اینم عجیب‌تر شد.‏
‫چون نمی‌خواستم لیو بترسه ‫چیزی از این قضیه بهش نگفتم...‏
‫ولی متوجه شدم...‏
‫اونم دقیقاً از همون روز چیزی یادش نمیاد.‏
‫به‌نظرت بیام به مطبت ‫تا یه نگاهی بهم بندازی؟
‫بد شد.‏
‫اگه شروع به بررسی این موضوع کنه...‏
‫ممکنه یادش بیاد من یه قاتلم...‏
‫و درضمن احتمالاً یه گرگینه.‏
‫بله.‏
‫هرکاری از دستم بر بیاد ‫برای کمک به حافظه‌ت انجام می‌دم.‏
‫ممنون می‌شم.‏
‫بابام بهم می‌گه مشکلم احساسیه،‏ متوجه‌ای؟
‫مشکل توی سرمه.‏
‫چند سال پیش ‫دوستم رو از دست دادم...‏
‫راستش، فکر نمی‌کنم از اون به بعد ‫زیاد حال و احوالم خوب بوده باشه.‏
‫این منطقیه؟
‫آره، منطقیه.‏
‫الان فقط بابام برام مونده...‏
‫کی می‌دونه تا کی پیشم می‌مونه، ها؟
‫اگه نتونم خاطراتی که ‫با پدرم داشتم رو به یاد بیارم...‏
‫بشین.‏
‫همینجا؟
‫‏- اوهوم.‏ ‫‏- باشه.‏
‫بذار یه تمرین ذهنی بهت بدم...‏
‫‏- تا کمک کنه غمت رو فراموش کنی.‏ ‫‏- باشه.‏
‫و حافظه‌ت رو دستکاری کنم...‏
‫تا دست از سرم برداری.‏
‫خیلی خب.‏‎
‫دیگه داریم به آخراش می‌رسیم.‏
‫مرحلۀ بعد فلفل «عقرب ترینیداد»‏ ‫با 1.2 میلیون واحد اسکویل.‏
‫این عاقبت خوبی نداره.‏
‫چرا این کارو می‌کنی؟ ‫شیر بخور.‏
‫حالم عالیه.‏
‫آفرین، دارسی!‏ ‫از پسش بر میای، آستا!‏
‫هووو، آستا! آفرین.‏
‫وای خدا، اینجوری نباید می‌خوردیش.‏
‫‏- خوبم، خوبم.‏ ‫‏- نه نیستی.‏
‫‏- حالت خوب نیست.‏ ‫‏- وای خدا.‏
‫خیلی خب.‏
‫من می‌رم کنار، می‌رم کنار.‏
‫برنده و قهرمان جدید ‫کسی نیست جز...‏
‫الن چو!‏
‫به من تعظیم کنین!‏ ‫تعظیم کنین!‏
‫نمایش داره شروع می‌شه.‏ ‫واسه شما جا گرفتم.‏
‫‏- خیلی هیجان زده‌ام.‏ ‫‏- من بازی نمی‌کنم.‏
‫نه بازی می‌کنم،‏ ‫نه نمایش نگاه می‌کنم.‏
‫نمی‌خوام بازی کنم.‏
‫اوه، بیا،‏ ‫بیا، بیا.‏
‫بیاین بریم.‏
‫‏- نویسنده‌ش تویی؟ ‫‏- آره.‏
‫وای، یه کلنگ ‫واسه تولّد ده سالگی‌م؟
‫ممنون، بابا!‏
‫حالا همه معدنچی هستیم.‏
‫کار در معدن بود ‫که شهر پیشنس رو ساخت.‏
‫زمانی،‏ تمام مردهای تندرست و سالم...‏
‫که اینجا زندگی می‌کردن،‏ معدنچی بودن.‏
‫اما در یک روز سرد توی ژانویۀ 1884...‏
‫قهرمان‌ها متولد شدن.‏
‫وای نه!‏ ‫ریزش معدن!‏
‫جون‌تون رو نجات بدین!‏
‫کمک! کمک!‏
‫یه نفر توی معدن مونده!‏
‫باید برگردیم نجاتش بدیم.‏
‫‏59 مرد برگشتن ‫تا یک مرد رو نجات بدن.‏
‫اونا قهرمان بودن.‏
‫چند درصد بودجۀ شهر رو ‫خرج این نمایش کردی؟
‫‏- هشت درصد.‏ ‫‏- هشت در...‏
‫حالا ببینین بعد از ریزش ‫چه اتفاقی توی معدن افتاد.‏
‫ما سنگ هستیم،‏ ‫و اومدیم معدنچی‌ها رو بکشیم.‏
‫همه‌شون باید بمیرن.‏
‫تمام اعضای بدنم درحال خونریزی هستن.‏
‫پام، پام.‏
‫‏اون روز 59 مرد جان‌شون رو از دست دادن.‏
‫و اون یک نفر هم که ‫داخل معدن گیر افتاده بود...‏
‫سه روز بعد، از تنهایی و تشنگی مرد.‏
‫من خیلی تشنه‌م،‏ ‫خیلی تنهام.‏
‫به سلامتی 59 مرد،‏ ‫و پیتِ تنها.‏
‫گمون نکنم اسمش واقعاً ‫پیت بوده باشه...‏
‫ولی اسم مناسبیه،‏ ‫خیلی مناسبه.‏
‫♪ تمام پدرها کجا رفته‌اند؟ ♪
‫♪ کجا رفته‌اند آن‌ها؟ ♪
‫♪ عمویم حالا پدر من است ♪
‫♪ زود سر می‌رسند برف‌ها ♪
‫♪ شادیِ مادر کجا رفته؟ ♪
‫♪ تمام روز شراب می‌نوشد ♪
‫♪ عمویم به شدت از او عصبانی می‌شود ♪
‫♪ گمان نکنم اینجا بماند ♪
‫مزخرف بود، پسر.‏
‫بیا، این کمکت می‌کنه.‏
‫ممنون. شیش-هفت ‌تا دیگه از اینا لازم دارم.‏
‫نباید اون‌ حرف‌ها رو ‫راجع‌به تو و جی می‌زدم.‏
‫جدی نگفتم.‏
‫چرا، جدی گفتی.‏
‫باشه، جدی گفتم.‏
‫عصبانی بود،‏ ‫و حرفم اشتباه بود.‏
‫نه، نبود.‏
‫راست می‌گفتی.‏
‫پدر مادرم منو شام دعوت کردن...‏
‫و منم با مست کردن ‫جواب‌شون رو دادم.‏
‫پدر مادرت، عوضی‌ان.‏
‫یعنی دوست‌شون دارم، ولی بی‌خیال.‏
‫دیگه باید بهتر باهاشون تا کنم.‏
‫‏15 ساله که نیستم.‏
‫من درب و داغونم.
‫نه.‏
‫من درب و داغونم، ‫یه نگاه بهم بنداز.‏
‫دلم نمی‌خواد داغون باشم.‏
‫منم اینو نمی‌خوام.‏
‫نمی‌شه هردو همزمان داغون باشیم.‏
‫وگرنه هرج و مرج می‌شه.‏
‫خیلی اسکل بودم که رفتم خونۀ جیمی.‏
‫فقط...‏
‫اونم این مسئله رو تجربه کرده...‏ متوجه‌ای؟
‫آدم عوضی‌ای بود...‏
‫ولی وقتی جی به دنیا اومد، اونجا بود...‏
‫و حتی در حین وحشت‌زدگی‌هام ‫به‌خاطر رها کردن بچه...‏
‫کنارم بود.
‫گمونم به ناراحت بودن کنار اون عادت کردم...‏
‫دیگه برام عادی شده.‏
‫فکر می‌کنم نباید حس عادی بودن داشته باشه.
‫می‌دونی، اون زمان ‫من کنارت نبودم...‏
‫ولی الان هستم.‏
‫و همیشه هم کنارت می‌مونم.‏
‫می‌دونی که، آره؟
‫آره.‏
‫وقتی روی مبل خونه‌ش بیدار شدم...‏
‫اون عکس سال آخر دبیرستان‌مون رو دیدم...‏
‫همونی که من یه لباس فوتبال مسخره تنم بود.‏
‫اون لباس هنوز تو ماشینمه.
‫به‌نظرم باید بری لباس رو بیاری.
‫‏- آره. آره.‏ ‫‏- چرا؟
‫‏- آره.‏ ‫‏- چرا؟
‫چی‌کار می‌خوای بکنی؟
‫سفرمون چند روز بیشتر طول نمی‌کشه.‏
‫مطمئنی تنهایی اینجا مشکلی نداری؟
‫البته.‏
‫چه اهمیتی داره،‏ ‫اگه همه از نمایش متنفر بودن...‏
‫همینطور نویسنده‌ش که من باشم.‏
‫همۀ همه که ازش متنفر نبودن.‏
‫اون زنه هم که سرت داد کشید ‫از اونایی بود که از مدرسه شاکی بودن.‏
‫♪ تمام پدرها کجا رفته‌اند؟ ♪
‫♪ کجا رفته‌اند آن‌ها؟ ♪
‫داری آهنگ نمایش رو می‌خونی.‏
‫آره،‏ بهترین آهنگ دنیاست.‏
‫نمایش هم حرف نداشت.‏ ‫بخش خونریزی معرکه بود.‏
‫چند روز دیگه می‌بینمت.‏
‫♪ شادیِ مادر کجا رفته؟ ♪
‫وای. دیدی؟ ‫مکس عاشقش شده.‏
‫دیدی؟ الکی نگران بودی.‏
‫تا سال دیگه مردم ‫کلاً فراموشش می‌کنن...‏
‫و تو هم یه نمایش دیگه می‌سازی.‏
‫امکان نداره.‏ ‫یعنی، خودت که شنیدی مکس چی گفت.‏
‫نمایش خوب بود.‏
‫سال بعد در مقیاس بزرگ‌تر برگزارش می‌کنیم.‏
‫سنگ‌های بزرگ‌تر،‏ ‫حتی خون بیشتر.‏
‫عالیه.‏
‫‏خداحافظ، عزیزم.‏‏
‫خداحافظ.‏
‫با مامان‌ها خوش بگذره.‏
‫‏- ‏خداحافظ، بابا.‏‏ ‫‏- ‏خداحافظ، عزیزم.‏‏
‫ممنون.‏
‫مراقب خودت باش.‏
‫چون عاقبت...‏
‫روی کسی غیر از خودت نمی‌تونی حساب کنی.‏
‫مادرم هیچ‌وقت از این حرفا بهم نمی‌زنه.‏
‫ولی فکر کنم حق با توئه.‏
‫ممنون.‏
‫من...‏
‫از چیزی که یادمه ‫بابای بهتری شدی.‏
‫خوشحالم که شد یه‌کم باهم وقت بگذرونیم.
‫حتی ممکنه یه‌‌ذره ‫دلم برات تنگم بشه.‏
‫خوشحالم.‏
‫منم دلم واسه خانواده‌م تنگ شده.‏
‫خیلی خب، رفقا.‏
‫منم (من فضایی) تغییر کردم.‏
‫بلیط، لطفاً.‏
‫ولی بیگانه‌ای که توی نیویورکه، خانواده‌مه.‏
‫پس شاید به هرحال بهم کمک کنه.‏
‫باید امتحان کنم.‏
‫حالا آماده‌ام که برم نیویورک.‏
‫نگران نیستم.‏
‫مطمئنم که بیشتر از انسان بودن،‏ ‫فضایی‌ام.‏
‫کلانتر، می‌شه یه چیزی بهت بگم؟
‫باشه، هرچی می‌خوای بگو.‏
‫می‌دونی، اون روز که مأمور اف‌بی‌آی اومد...‏
‫همون روز که هردومون هیچی ازش یادمون نمیاد.‏
‫من فکر می‌کنم یه فضایی ‫حافظه‌مون رو پاک کرده، بفرما، گفتم.
‫خب، تو رو نمی‌دونم معاون، ولی...‏
‫اتفاقات اون روز رو دقیقاً یادم میاد.‏
‫روز خوبی بود.‏ ‫در واقع، روز خیلی خوبی بود.‏
‫باشه.‏
‫فقط یه بیگانه می‌تونست یه خاطره تو ذهن...‏
‫کلانتر قرار بده.
‫و اگه اون خاطره همون روز خوبی ‫که دلش می‌خواسته بوده...‏
‫کاملاً اتفاقیه.‏
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.