..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«آنچه گذشت...»
‫- شما کی باشی؟ ‫- اسمم رد بیله.
‫ما این‌جا زیاد از جایزه‌بگیرها ‫استقبال نمی‌کنیم.
‫دنبال یه بابایی می‌گردم که ‫یه چاقوی بووی همراهشه...
‫که روی دسته‌اش یه چشم حکاکی شده.
‫بعد طلاها مال خودم می‌شه، ‫تو هم تا روزی که...
‫خدات بارون نازل کنه ‫از تشنگی تلف می‌شی.
‫وقتی هم خواستی از شهر بزنی بیرون، ‫یه سر بیا دفتر اسلحه‌ات رو پس بدم.
‫تو خیلی خوشگلی. ‫خیلی قدرتمندی.
‫تا حالا هم ندیدم ناامید بشی.
‫آینده من و تو خیلی بهتر از این چیزهاست.
‫مثل اینکه به بد جایی زدن.
‫اسبم کو؟
‫مال اسب خودته.
‫کیر توت!
‫فصل اول - قسمت دوم ‫«زندانی»
‫لابد دور خودمون چرخیدیم.
‫چند ساعته این‌جا گیر افتادیم.
‫بی‌خیال کورت.
‫یه‌کم دیگه بیشتر نمونده.
‫ولم کن مک.
‫بی‌خیالش دیگه.
‫کلی مشکلات بزرگتر ریخته سرمون.
‫وقتی یه نفر قانون رو زیرپا می‌ذاره،
‫باید عدالت شامل حالش بشه.
‫طبق کدوم قانون؟
‫همین که دزدی کرده.
‫مک جفتمون خوب می‌دونیم،
‫هرچقدر بیشتر از پوله دور بشیم،
‫احتمال این که یه نفر ‫شانسی پیداش کنه بیشتر می‌شه.
‫بدجور خاطرخواه اون اسبه‌ام.
‫حتی بیشتر از پوله؟
‫دیدی گفتم؟
‫تو شکاکی. همین.
‫شکاک بودن باعث نمی‌شه ‫باهوش‌تر بشی کورت.
‫فقط انگار دائم از ترس...
‫داری تو خودت می‌رینی.
‫حواست باشه. ‫گفتم خط صاف بکش.
‫بهت می‌گه قوه تخیل نداری.
‫جدی؟
‫مثلا تو بیشتر از من بلدی؟
‫پس بیا نشونم بده.
‫بیا دیگه، نشون بده ببینم.
‫بفرما. گرفتمت!
‫فکر کردی از من واردتری؟ ها؟
‫خیلی‌خب بچه‌های گل. ‫بسه دیگه.
‫به کی گفتی بچه؟
‫بچه رو با کی بودی؟
‫با کی بودی؟
‫برو سر کارت. ‫برو دیگه.
‫صلیبت کو؟
‫نمی‌دونم.
‫لابد گمش کردم.
‫بیا، مال من رو بگیر.
‫دعاهای تو بیشتر به دل خدا می‌شینه دیگه.
‫نه خیرم.
‫اصلا این طور نیست.
‫اون‌جا رو. ‫شهرک‌نشین‌ها دارن میان.
‫دارن می‌رن سمت گرین‌ویل.
‫اون با چاقو درستش می‌کرد.
‫باشه پس.
‫تا گوشه‌هاش می‌مالم،
‫عین همونی که درست می‌کرد.
‫بفرمایید.
‫خب، قراره یه مامان جدید واست بیاد.
‫حالا خوشحالی؟
‫قراره ازش خوشم بیاد؟
‫معلومه که خوشت میاد.
‫تو و اون خیلی شبیه هم هستین.
‫چی‌مون شبیه همه؟
‫خب، مثلا اون خیلی مهربونه.
‫خیلی هم نازه.
‫دوست داری ببینیش؟
‫آره؟
‫- کِی؟ ‫- اصلا می‌دونی چیه؟
‫مثلا همین امروز.
‫اصلا راه نداره.
‫تو شکست‌خوری واندا. ‫همین کافیه.
‫شکست‌خور یعنی چی؟
‫سورپرایز!
‫قضیه چیه؟
‫امروز که تولدم نیست.
‫ولی مناسبت خاص که هست.
‫نفهمیدی منظورم چیه؟
‫چرا فهمیدم. ‫ولی اشتباه نکنم...
‫یه مدتی هم ازش گذشته.
‫ولی بازم هر دو هفته...
‫درموردش بهمون می‌گفت.
‫چون خیلی خفنه دیگه.
‫که اون احمق بی‌شعور رو بیرون کردی،
‫خودت اومدی جاش رو گرفتی.
‫مخصوصا که اون‌طوری تحقیرش کردی.
‫به نظر من که امروز یه مناسبت ملیه.
‫اینی که دستته چیه؟
‫یه هدیه‌ست.
‫- دستتون درد نکنه دخترها. ‫- بازش کن دیگه.
‫اون روز توی فروشگاه رو یادته؟
‫یادمه.
‫می‌دونستیم در جا چشمت گرفتش.
‫چقدر آدم‌های حیله‌گری هستین.
‫خب...
‫ایو...
‫با توجه این که دیشب تونستیم ‫بارنابی رو راضی کنیم...
‫قیمت آب رو بیاره پایین،
‫و از اون‌جا که مناسبت خاصی هم هست،
‫می‌خوای امروز کلا استراحت کنیم؟
‫استراحت کنیم؟
‫آره دیگه، جشن بگیریم.
‫مثلا شام بریم رستوران چارمینگ.
‫یا مثل سری آخری، ‫بریم اون هتل باکلاسه.
‫خانم‌ها.
‫یا همین‌جا بمونیم مست کنیم...
‫تا صبح بیدار بمونیم.
‫ولی امروز نه، ببخشید.
‫آخه چرا؟
‫کاروان‌های شهرک‌نشین قراره برسن.
‫یعنی دو سه روزه می‌شه ‫حقوق یه ماهمون رو در بیاریم.
‫امروز وقتش نیست.
‫ایو، بی‌خیال دیگه.
‫آب رو بیارین داخل.
‫با شما بودم!
‫این‌جا چی می‌خوای؟
‫سیمون کجاست؟
‫امروز سرمون شلوغه.
‫- کارم زود تموم می‌شه. ‫- کی اومده؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- عه، چه مرگته؟ ‫- قضیه چیه؟
‫یه کار کوچولو با سیمون داشتم.
‫می‌دونم زود اومدم ولی...
‫- اشکال نداره ایو. ‫- خیلی هم اشکال داره.
‫بزن به چاک ببینم.
‫جان؟
‫امروز تعطیله.
‫می‌خوام دخترها رو ببرم خارج شهر.
‫بعدا هم اگه یکیشون برگشت ‫گفت برو بیرون،
‫حرف گوش کن.
‫ببخشید چی شد؟
‫خوب هم فهمیدی چی شد.
‫حالا برو.
‫می‌دونی با کی داری حرف می‌زنی؟
‫تنها دلیلی که می‌تونی این ‫کاسبی کوچولوت رو داشته باشی،
‫به‌خاطر اینه.
‫فهمیدی چی شد؟
‫دست کثیفت رو بکش ناتان.
‫من با یه تیکه فلز قرارداد نبستم.
‫با تو هم نبستم.
‫قرارداد من با مک‌کویه.
‫از این کارت خوشش نمیاد.
‫خب، وقتی خودش برگشت،
‫می‌بینیم خوشش میاد یا نه.
‫حالا تا اون‌موقع، ‫نبینم این‌جا پیدات بشه.
‫برو.
‫می‌گم بریم سمت پل.
‫کل این قضیه سر غرور افتخاره.
‫منم اصلا تمایل ندارم ‫واسه غرورم کشته بشم.
‫تو ترسیدی.
‫تو هم باید بترسی.
‫طرف یه روانیه که چیزی ‫واسه از دست دادن نداره.
‫ولی من و تو...
‫خطر صدها هزار دلار ضرر رو ‫داریم به جون می‌خریم.
‫نوچ.
‫می‌ریم اون طرف پل.
‫انصافا ما رو گیر آوردی؟
‫کجا می‌ری؟
‫برمی‌گردم تو شهر.
‫اگه تا فردا نیومدی، ‫سهم خودم رو برمی‌دارم.
‫دستت به پوله هم نمی‌خوره، ‫شنفتی چی گفتم؟
‫هوی.
‫دستور می‌دم وایستی.
‫عه، اینطوریه؟
‫دستور از طرف کی؟
‫الآن کلانتری یا قانون‌شکن؟
‫فرقی هم نداره.
‫مجازات جفتش به یه شکله.
‫ای حروم‌زاده.
‫از یه بچه و کیسه پول می‌ترسی،
‫بعد رو من اسلحه می‌کشی؟
‫به اندازه کافی مرگ به چشمت دیدی کورت.
‫مطمئنم همه‌شون هم خوب یادته.
‫اون گیجیِ توی چشم‌هاشون یادته.
‫که به سمت خورشید خیره شده بودن.
‫از جون من چی می‌خوای؟
‫خوب چیزی از کفت رفت بیل.
‫واقعا گوشتش لطیف بود.
‫اون اسکل‌های دیگه بیشتر از تو ‫عقل توی کله‌شون بود.
‫تازه می‌تونستی نیروی مورد نیازت رو ‫دوباره به دست بیاری.
‫بگو چی می‌خوای.
‫این طب قبیله‌ایه دیگه، نه؟
‫درسته؟
‫باهاشون زندگی کردی؟
‫کون لقت.
‫تو یه موهبتی بیل.
‫سرنوشت تو رو انداخته بغل من.
‫تو با اون کیسه پر از سرِ خوشگل و نازت.
‫بگو ببینم، می‌خوام بدونم ‫چند نفرشون رو کشتی.
‫تو خوابت هم می‌بینی‌شون؟
‫چرا باید ببینمشون؟
‫صداهاشون رو می‌شنوی؟
‫من که خودم می‌شنوم.
‫صدای خنده‌هاشون رو می‌شنوم.
‫صدای گریه‌هاشون.
‫صدای حرف زدنشون.
‫شدن عین خانواده خودم.
‫این خون هم مال آخرین ‫عضو خانواده‌مونه.
‫حالا چند نفر کشتی بیل؟
‫کون لقت.
‫همه با هم یه خانواده ‫بزرگ تشکیل می‌دیم بیل.
‫استیو؟
‫می‌خوام پیش یکی اعتراف کنم.
‫می‌شه پیش تو بکنم؟
‫گمونم فقط می‌شه...
‫پیش کشیش‌ها اعتراف کرد عزیزم.
‫تو هم نزدیک‌ترین آدمی هستی ‫که می‌شه پیشش اعتراف کرد.
‫خیلی‌خب.
‫متوجه شدم این چند روز اخیر...
‫خیلی وحشت کردم.
‫و این که...
‫خیلی هم عصبانی‌ام.
‫ولی گمونم احساسی که اکثر اوقات دارم...
‫ناامیدیه.
‫با خودم می‌گم کاش می‌شد ‫با یکی از اون کاروان‌ها...
‫بریم یه جایی که هرسال...
‫با بارون نیومدنش...
‫کمر زندگی‌مون خم نشه.
‫و این که...
‫کم‌کم دارم حس می‌کنم ‫خدا ما رو رها کرده.
‫چون توی زندگیم دیگه ‫حضورش رو حس نمی‌کنم.
‫اشکال نداره.
‫- داره. ‫- اشکال نداره.
‫داره، حس می‌کنم هیچ ارزشی ندارم.
‫گوش کن، گوش کن چی می‌گم.
‫هرجا که...
‫رنجش باشه، خدا هم هست.
‫شک کردن بهش هم فقط ‫حضورش رو تقویت می‌کنه.
‫متوجه‌ای چی می‌گم؟
‫درستش می‌کنم میشل.
‫همه‌شو درست می‌کنم.
‫عجب چیزی بشه.
‫قراره از اول امروز...
‫- تا شب مست کنم. ‫- بزن بریم.
‫ایو.
‫چرا اون‌طوری با ناتان صحبت کردی؟
‫چرا خودت بهم نگفتی ‫ازت خواستگاری کرده؟
‫همچین مسائلی رو فورا ‫باید بهم اطلاع بدین.
‫خب الآن که خبر داری.
‫داری به پیشنهادش فکر می‌کنی؟
‫نه.
‫خوبه.
‫لیاقتت بیشتر از اون آدمه.
‫ولی چرا؟
‫جوون که هست، ‫خوش‌تیپه.
‫زندگیم رو واسم شیرین‌تر می‌کنه.
‫خانم‌ها.
‫کجا می‌رین؟
‫دخترها رو می‌برم دریاچه ترسون.
‫قشنگ‌ترین جای دنیا.
‫باهاش حرف می‌زنم.
‫مک‌کوی رو راضی می‌کنم ‫بره دنبال اسب‌هات.
‫نه، نه، نه. نیازی نیست.
‫الآن مثل روز واسم روشنه باید چی کار کنم.
‫می‌خوام از توی شهر ‫نیروی کار استخدام کنم.
‫از بین همین شهرک‌نشین‌ها.
‫حتما یکی بینشون هست ‫که بخواد کمک کنه.
‫منم می‌خوام کمک کنم.
‫فردا بیا این‌جا.
‫نمی‌تونم.
‫دیگه باید برم.
‫می‌گن لحظه مرگ، کل عمر آدم...
‫از جلو چشم‌هاش رد می‌شه.
‫حالا اسلحه کشیدم عمرت رو دیدی؟
‫البته تو از چیزی ترسی نداری، نه؟
‫نه زیاد.
‫پس اون مردی که زخمی‌ات کرد چی؟
‫خفه شو بابا.
‫تو فراری‌ای، مک.
‫فرار کردی اومدی گرین‌ویل،
‫الآن هم می‌خوای دوباره فرار کنی.
‫فقط واسم سواله...
‫از همون یارو فرار کردی؟
‫از چیزی که خبر نداری حرف نزن.
‫نه، خبر ندارم.
‫هر کثافت‌کاری که توی ‫عمرت کردی رو بهم گفتی.
‫ولی درمورد اون زخم‌هات...
‫یه کلمه هم چیزی نگفتی.
‫چون یه راز رو فقط ‫سه نفر می‌تونن نگه‌دارن.
‫اونم وقتی که دوتاشون مُرده باشن.
‫باشد که «چشم» به کسانی که ‫به آن می‌نگرند، برکت عطا کند.
‫باشد که مسیرشان روشن شود.
‫«کناره‌گیری، فرار نیست.»
‫«زمانی که خطر بر امید غلبه کند،»
‫«انتظار را حکمتی نیست.»
‫توی شهر این بی‌سوادها...
‫فقط من و تو می‌تونیم بخونیم.
‫بچه که بودی کتاب مورد علاقه‌ات بود.
‫پس بگو چرا واسه خودت ‫رفتی سراغ کارهای دُن کیشوتی.
‫می‌دونستی همسایه‌تون آقای هیگن...
‫قراره زمین‌هاش رو بهم بفروشه؟
‫برخلاف شوهر تو...
‫نذاشت حتی پیشنهاد دوبرابر بدم.
‫خبر داری اومد تو خونه خودم...
‫که باهام رو در رو بشه؟
‫مرد با ایمانیه.
‫توی کارش بیشتر از چیزی که...
‫فکرش رو می‌کنی مصممه.
‫منم یه همچین ایمانی رو دارم.
‫البته به علم.
‫پس یه نقطه اشتراکی با هم دارین.
‫جفتتون به چیزی ایمان دارین ‫که نمی‌شه دیدش.
‫آره.
‫البته علم کاملا نامرئی نیست.
‫من نقشه‌برداری کردم...
‫و طبق نقشه‌برداری من ‫طلای این‌جا تموم نشده.
‫اون چی داره؟
‫دزدیدن اسب‌های شوهرم...
‫قرار نیست متقاعدش کنه ‫که از این‌جا بره.
‫همون‌طور که تو رو هم متقاعد نمی‌کنه.
‫پس...
‫بهم...
‫اجازه بده...
‫که بیشتر بهش سخت بگیرم.
‫خیلی‌خب.
‫ای خدا.
‫بعد این همه عذابی که واسش کشیدی...
‫هنوزم می‌خوای قبل جواب دادن فکر کنی؟
‫من و دوریان و استیو ‫یه خانواده‌ایم، چارلز.
‫وقتی هم از این‌جا بردمش، ‫این رو فراموش نکن.
‫حالا کجا برم دنبالش؟
‫این‌جا رو واسه خودمون پیدا کردم.
‫بریم شنا کنیم.
‫- شنا کنیم؟ ‫- آره.
‫شنا کنیم؟
‫این‌جا واقعا آب بود؟
‫آره. ‫(فرانسوی)
‫درسته.
‫دست کثیفش رو گذاشته بود رو کون من.
‫دائم اسم زنش رو ناله می‌کرد.
‫- «آخ سارا. آخ سارا.» ‫- وای خدا.
‫من با خودم می‌گفتم یعنی چی؟
‫اگه قراره زنت رو تصور کنی،
‫چرا نمی‌ری خودش رو بکنی؟
‫هزینه‌اش هم کمتره.
‫بهرحال اون خوبه رسید به سیمون.
‫هیچ‌کدومشون به گرد پای ‫اون آقا خوش‌تیپه هم نمی‌رسن.
‫- شاید. ‫- که این طور؟
‫ناتان چطوری می‌کُنت، سیمون؟
‫کیرش خیلی بزرگه؟
‫این چه سوالیه آخه، خدایا.
‫- بی‌خیال. ‫- بگو دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫تنها مردیه که کاری کرد آبم بیاد.
‫نمی‌دونم، شاید به‌خاطر بوسه‌هاشه،
‫یا هدیه‌هاش، ‫یا قول‌هایی که بهم می‌ده.
‫وقتی اون آبش میاد چی؟
‫توی چشم‌هات نگاه می‌کنه؟
‫صورتت رو می‌زنه کنار ‫که مجبور نباشه نگاهت کنه.
‫همه مردهای امثال اون دنبال همینن.
‫از آخرین اعدامی‌مون خیلی می‌گذره.
‫کاش ایو رو اعدام می‌کردیم.
‫که نشونش بدم این اطراف کی رئیسه.
‫آخه چی باعث شد فکر کنه...
‫می‌تونی اون‌جوری باهام صحبت کنه؟
‫خوب گوش کن چی می‌گم؛
‫سرخود هیچ غلطی نمی‌کنی.
‫درکت می‌کنم پسرعمو.
‫واقعا می‌گم.
‫ولی اون کاری که با زنت کردی، ‫نباید سر کس دیگه بیاد.
‫- کون لقت هنری. ‫- آرامش خودت رو حفظ کن.
‫همیشه که من نیستم ‫از مشکلات نجاتت بدم.
‫خیر سرت یه دختر هم داری.
‫مری رو داری.
‫باشه.
‫باشه دیگه.
‫خوبه.
‫حالا بیا کارش رو تموم کنیم.
‫می‌دونم تو خوابت می‌بینی‌شون.
‫من هیچی نمی‌بینم.
‫واسه پول آدم می‌کشم.
‫نه، نه، نه.
‫مطمئنم راستش رو نمی‌گی.
‫ولی دارم می‌گم.
‫وقتی این کار رو می‌کنم ‫یه سری‌ها بالا میارن.
‫چه گُهی می‌خوری؟
‫بقیه...
‫التماسم می‌کنن جمجمه‌شون رو له کنم.
‫که دیگه درد نکشن.
‫چون پرده‌های گوشت قراره پاره بشه...
‫و خون قراره از چشم‌هات بیرون بزنه.
‫وقتی هم که غروب بشه...
‫گوشتت لطیف می‌شه.
‫اون موقع‌ست که اجازه می‌دم بمیری.
‫حالا...
‫ببینیم این‌طوری مُقُر میای یا نه.
‫ممکنه این شهر به نظرتون ‫نویدبخش نیاد.
‫می‌دونم همین‌جوریش زجر کشیدین.
‫می‌دونم خسته‌این.
‫گرسنه‌این.
‫بی‌پولین.
‫ولی از طرف دیگه، ‫خود خدا شما رو آورده این‌جا.
‫من یه مزرعه‌دار معمولی‌ام ‫که می‌خوام یه پیشنهادی بدم.
‫چند نفر شما می‌خواد بره وایلدسیک؟
‫یه نفر؟
‫دو هزار نفر؟
‫بهمون قول 160 هکتار زمین رو دادن.
‫خیلی‌خب.
‫خب، من خودم دیدم ‫که خیلی‌ها ناامید برگشتن.
‫که با ترش‌رویی و بی‌پولی برگشتن.
‫زودتر پیشنهادت رو بگو دیگه.
‫دنبال نیروی کار می‌گردم.
‫مردان و زنانی که با ایمان باشن.
‫پیشنهاد من همین زمینیه که ‫همین‌جا جلوی خودمونه.
‫هرچی کاشتین مال خودتونه.
‫که بعدش از تشنگی تلف می‌شین.
‫می‌دونین این طرف‌ها آبی نیست.
‫سرت به کار خودت باشه تامپسون.
‫بیراه هم نمی‌گم.
‫قراره بارون بیاد، ‫همین فردا.
‫شاید همین امروز.
‫حالا از کجا مطمئنی استیو؟
‫خب بهشون بگو دیگه. ‫از کجا مطمئنی؟
‫خدا بهش گفته قراره بارون بیاد.
‫خدا بهش رویایی از...
‫یه گرین‌ویل سرسبز و ‫حاصل‌خیز رو داده.
‫پدر من همین‌جا به دنیا اومد.
‫منو به فرزند خوندگی گرفت.
‫که باعث شد بتونم تحصیل کنم.
‫با همون تحصیلات یاد گرفتم...
‫که خاک این‌جا فسفر نداره،
‫پس نمی‌شه داخل ‫هیچ‌چیزی هم کشت کرد.
‫بله.
‫حتی اگه بارون هم می‌اومد، ‫فایده‌ای نداشت.
‫ملت، طرف حرف شما...
‫آدمیه که انقدر بدبخته، ‫که قوانین طبیعت رو نادیده می‌گیره.
‫و انتظار یه معجزه داره.
‫می‌خوایین پشت همچین آدمی باشین؟
‫ببخشید آقا.
‫آقا، گمونم اون پیشنهادی که دادین...
‫برای من جالب بوده.
‫خیلی‌خب.
‫اسم من جکه.
‫اسم‌هاشون چیه؟
‫خب استیو هست،
‫با زنش میشل.
‫اون آقا کوچولو هم دوریانه.
‫واقعا آدم‌های سخاوتمندی هستن.
‫من از خدا یه نشونه خواستم، ‫اون‌ها یهو جلوم سبز شدن، خب؟
‫خیلی‌خب.
‫عه، لازم نبود.
‫چه حرفیه. حداقل کاریه ‫که می‌تونیم بکنیم.
‫خیلی لطف کردین.
‫بذارش اون‌جا لطفا. ممنون.
‫دیدی؟
‫ببینیم این داروی خودت... ‫باعث می‌شه حرف بزنی یا نه.
‫چند نفر رو کشتی بیل؟
‫چرا آدم می‌کشی؟
‫چند نفر، بیل؟
‫چند نفر رو کشتی؟
‫چند نفر رو کشتی بیل؟
‫چند نفر رو کشتی؟
‫آدم واسه پول مجبوره هرکاری بکنه.
‫چند نفر کشتی بیل؟
‫چند نفر کشتی؟
‫صدها نفر.
‫چون لازم بود بکشم.
‫چون عشق می‌کردم مرگشون رو ببینم.
‫و تاریکی چشمان مرد نابینا رو باز کرد.
‫دیدی؟ همه‌مون گناهکاریم.
‫محکوم به این‌که یه اشتباه رو ‫بارها و بارها تکرار کنیم.
‫ولی من و تو...
‫بیشتر از این حرف‌هاییم، نه؟
‫ذات و وظیفه ما...
‫اینه که آدم بکشیم.
‫چون این‌جا جهنمه.
‫ما هم شیاطین هستیم.
‫ظهر بخیر.
‫لابد بزهام فرار کردن...
‫به یه جایی خسارت زدن، درسته؟
‫دنبال یه آقایی می‌گردیم ‫که ممکنه از این‌جا رد شده باشه.
‫قدش تقریبا انقدره، ‫احتمالا یه اسب دیگه...
‫به جز اسب خودش همراهش بوده.
‫- نه، متأسفانه ندیدمش. ‫- می‌شه بیاییم تو؟
‫بفرمایید.
‫ببخشید به‌هم ریخته‌ست.
‫این‌جا زیاد واسم مهمون نمیاد.
‫واسه همین خوشحال شدم ‫دیدم شما اومدین.
‫بالاخص که مرد قانون هم هستین.
‫نوشیدنی؟
‫چرا «بالاخص»؟
‫آخه مردهای امثال شما...
‫همیشه واسم جالب بودن.
‫می‌دونم کارتون ممکنه ‫خیلی خطرناک هم باشه.
‫بله که می‌تونه.
‫و خشن باشه.
‫خیلی وقته این‌جایی؟
‫کل عمرم همین‌جا بودم.
‫این‌جا خونه پدربزرگمه.
‫بعدش شد مال پدرم.
‫بعدش شد مال خودم.
‫حالا اوضاع گرین‌ویل چطوره؟
‫تعداد اون حروم‌زاده‌ها ‫کمتر شده یا بیشتر؟
‫با وجود من کمتر شدن.
‫شما چند نفر رو کشتین؟
‫این بوی... ‫این توی بطری ترشیده؟
‫عه، خب می‌تونم یه چیز دیگه واستون بریزم.
‫نه...
‫پس این بوی چیه؟
‫آها.
‫بوی یکی از بزهامه.
‫ببخشید، مریض شده. ‫باید توی خونه نگهش دارم.
‫چه حیف شد.
‫امیدوارم حالش زود خوب بشه.
‫خب، ممنون، لطف دارین.
‫گفتی کسی رو ندیدی؟
‫نوچ.
‫تو هم که بهمون دروغ نمی‌گی، نه؟
‫من صرفا کارم آدم کشتن نیست.
‫خوب بلدم ذهنشون هم بخونم.
‫منم دارم راستش رو می‌گم کلانتر.
‫کسی رد نشد.
‫باشه پس.
‫دیگه دلیلی نداره ‫این‌جا معطل کنیم.
‫ممنون بابت مهمون‌نوازیتون.
‫قابلی نداشت.
‫مک؟
‫ای حروم‌زاده.
‫کورت.
‫حسش می‌کنی بیل؟
‫احساس رهایی رو؟
‫احساس اون دنیا رفتن رو؟
‫دیگه هیچی به دادت نمی‌رسه.
‫اون ارواح دیگه متعلق ‫به تو نیستن، دوست من.
‫قراره بشی جزوی از خانواده من.
‫سلام.
‫می‌شه حرف بزنیم؟
‫می‌شنوم.
‫چرا اون‌جوری کوچیکم کردی؟
‫خودت با بچه‌بازی درآوردن ‫خودت رو کوچیک کردی.
‫ناراحت شدم.
‫چون زن‌ها بدون قدرت ‫نمی‌تونن توی این دنیا زنده بمونن.
‫همون اول که اومدی این‌جا ‫همین رو می‌خواستی،
‫منم قدرتش رو بهت دادم.
‫ولی یه بهایی هم واسش هست.
‫کم‌کم داری می‌فهمی بهاش چیه.
‫من دوستت دارم سیمون.
‫اگه نظرت هم عوض شد...
‫و خواستی زن یه معاون کلانتر بشی، ‫مثل یه زن معمولی،
‫جلوت رو نمی‌گیرم.
‫- خودم می‌دونم چی می‌خوام. ‫- فکر نکنم بدونی.
‫باید حسابی روش فکر کنی.
‫سیمون.
‫ناتان.
‫[فانوس سرخ]
‫باز کن دیگه.
‫حداقل بگو زنم می‌شی یا نه؟
‫خداوندا، تو را بابت...
‫این غذا و این سرپناه...
‫و دوستان جدیدمان سپاسگزاریم.
‫بابت بارانی که ‫وعده‌اش را دادی سپاسگزاریم.
‫بارانی که قرار است ‫بر این سرزمین باریده شود.
‫آمین.
‫بیدار شو دیگه.
‫انگار آخرش هم از افسردگیِ تنهایی مُرد.
‫ایناهاش.
‫رد بیل بزرگ.
‫رد بیل بزرگ، که کون به‌هوا شده.
‫آهای کورت، اون یارو فرانسویه ‫چقدر پول همراهش داشت؟
‫جور در میاد؟
‫- دویست دلار بود. ‫- آها.
‫خوب هم جور در میاد.
‫حالم رو بهم می‌زنی.
‫کلانتر.
‫کلانتر. کلانتر!
‫شاید فردا بیاد.
‫شاید از من خوشش نمیاد.
‫این چه حرفیه؟
‫خیلی هم دوستت داره.
‫تو بهترین دختر کوچولوی دنیایی.
‫پس از تو خوشش نمیاد؟
‫تو که سرش داد نزدی، زدی؟
‫نه.
‫نه، از منم خوشش میاد.
‫تا فردا غروب همه‌مون ‫قراره کنار هم باشیم.
‫و پیش همدیگه هم می‌مونیم.
‫تا ابد.
‫قول می‌دی؟
‫قول می‌دم عزیزم.
‫قول می‌دم.
‫دیدی گفتم کورت؟
‫یه روز کامل گم شده بودیم.
‫اسب دزدها لایق سواری نیستن.
‫امیدوارم کم نیاری رد.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.