..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عــــه؟!
‫یاموری-کون!
‫کو-کون؟
‫ناناکوسا!
‫چی‌کار کنیم؟!
‫چی‌کار...
‫یاموری-کون داره...
‫عه‌وا، بیدار شدی که.
‫کابورا-سان...
‫حالت چطوره؟
‫هــا؟
‫فکر کنم خوبم...
‫خوبه، پس...
‫لباس‌هات رو در بیار.
‫عـــه؟! چرا، چی شده؟!
‫یالا دست بجنبون.
‫نــــــــــه!
‫چرا این‌قدر کارت توی لخت‌کردن مردم خوبه؟!
‫نیمه‌شبی روشن از نور
‫جایی که خودخواهی، طمع و حسرت در رفت وآمدن
‫دیدم زیر این بارون تار شده
‫هاله‌های خیسی که با نورهای نئونی شکل گرفتن
‫تا طلوع صبح، نباید بیدار شی
‫زمان ما رو از هم جدا می‌کنه
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد...
‫یه لحظه وایسا بینم
‫خب، منم یه خونه و زندگی دارم که باید مراقبش باشم
‫اون تنهام نمی‌ذاره، عــاهـــا
‫قبل‌از اینکه دروغ بگم، خودش سوار شده بود
‫لا دی لا دی لا لا
‫بازم امروز درحالی که چیزی زمزمه می‌کرد، درو باز کرد
‫همیشه کاراتو خودسرانه می‌کنی
‫درست عین بیست‌سال پیش، که همین‌طوری شروع شد
‫اَه، باید یکیشو انتخاب کنم، یه‌طرف گرمای زندگیه
‫و یه‌طرف تاریکی شیرین
‫بیشتر بنویس...
‫بیشتر بخون...
‫با طمع داره می‌خنده
‫همون‌طور که برنامه ریخته بودی، فردا داره ذوب می‌شه
‫دیگه برام مهم نیست
‫همون‌طور که می‌بینی، دیگه راه برگشتی نیست... ها ها ها
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد... که شد
‫چی شد...
‫بلایی سرم اومده؟
‫خب، مثل اینکه مشکلی نداری.
‫عــا... می‌گم... قضیه چیه؟
‫می‌تونی از اون دو نفری که اونجا بودن بپرسی.
‫من صرفاً دارم وظیفه‌م رو به‌عنوان یه پرستار انجام می‌دم.
‫اون «دو نفری» که اونجا بودن؟
‫عـــه، حالا که فکرشو می‌کنم...
‫مگه من با تفنگ تیر نخوردم؟
‫ولی درد نمی‌کنه.
‫شاید خیالاتی شدم.
‫عــا، دارم بیهوش می‌شم...
‫صبح بخیر، یاموری-کون.
‫اوه، چیزه...
‫صبح‌تون بخیر باشه.
‫هــــا؟ خانم کارآگاه...
‫یاموری-کون...
‫واقعاً نمی‌دونم چطور معذرت‌خواهی کنم.
‫خدا رو شکر که زنده‌ای.
‫جاییت درد نمی‌کنه؟
‫می‌گم... پس واقعاً اسلحه بود؟
‫آ ـ آره.
‫من بهت شلیک کردم.
‫معلوم هست چه مرگته؟!
‫اون...
‫منو از خودکشی منصرف کرد...
‫و بعدش...
‫از عمد نبود!
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم بهش شلیک کنم.
‫معذرت می‌خوام، ناناکوسا.
‫معذرت می‌خوام...
‫می‌برمش بیمارستان.
‫محل کار کابورا احتمالاً پذیرشش می‌کنه.
‫عــا...
‫باشه.
‫پس، منم باهاتـ ـ
‫یاموری-کون...
‫چــی...
‫نـ ـ نکنه...
‫خدا رو شکر.
‫خانم کارآگاه زنده‌ست.
‫یاموری-کون!
‫چیزه، پس یعنی...
‫اوضاع خرتوخر شد، ولی آخرش ختم‌به‌خیر شد...
‫همین؟
‫یعنی من... چیزه...
‫تبدیل به خون‌آشام شدم؟
‫می‌خوای امتحان کنیم؟
‫شوخی کردم بابا.
‫یکم پیش نبضتو گرفتم، و شکی توش نیست که انسانی.
‫می‌دونی که خون‌آشاما نبضشون نمی‌زنه.
‫ولی...
‫یاموری-کون...
‫به‌خاطر تو، فرصت مردنم رو از دست دادم.
‫زندگیم رو وقف کشتن خون‌آشاما کرده بودم.
‫نفرتم نسبت به خون‌آشامی که خانواده‌م ‫رو از بین برد، منو سرپا نگه داشته بود.
‫اجازه دادم نفرتم نسبت به خون‌آشامی که پدرمو تبدیل کرده بود...
‫اون حسو به همه‌ی خون‌آشام تعمیم بده، ‫چون تنها چیزی بود که جلوی فروپاشیم رو می‌گرفت.
‫ولی امروز...
‫هرچی که بود از بین رفت.
‫برای همین می‌خواستین بمیرین؟
‫ولی...
‫واقعاً از مردن می‌ترسم.
‫سال‌های سال... خیال مردن توی سرم بود.
‫هربار فکرش به سرم می‌زد، یاد خشمم میفتادم، ‫تا دلیلی برای زنده موندن داشته باشم.
‫ولی بخشی از وجودم می‌دونست...
‫که این خشم ساختگی بود، دروغ بود.
‫و اون ده‌سالی که افسار پاره کرده بودم ‫فقط به‌خاطر از دست دادن پدرم بود.
‫ولی دیگه از همه‌چی خسته‌م.
‫تمام چیزی که مونده پوسته‌ی خالی زنی‌ـه ‫که نتونست هیچی به‌دست بیاره،
‫زنی که بزرگ شد، ولی عقلش کوچیک موند.
‫یاموری-کون،
‫زندگی من یه اشتباه بزرگ بوده.
‫همه‌ی چیزایی که می‌خواستم از دستم رفتن.
‫پس لطفاً... لطفاً... عاقبتت نشه یکی عین من.
‫بهم قول بده.
‫عـــا...
‫فکرشو که می‌کنم، تمام مدت منظورش همین بود.
‫فقط داشت ازم مراقبت می‌کرد.
‫خانم کارآگاه...
‫می‌دونین، به‌نظرم زنی که چهل سالش شده هنوز خیلی هم جوونه.
‫عــا؟
‫ده‌سال از سال آخر دبیرستان‌تون گذشته،
‫پس باید یه چیزی حدود بیست‌و‌هفت یا بیست‌و‌هشت باشین؟
‫همین امروز شد بیست‌و‌هشت.
‫آه، راستی!
‫تولدتون شب هالووین بود.
‫تولدتون مبارک باشه.
‫از آخرین باری که کسی تولدمو تبریک گفت، ده‌سال می‌گذره.
‫یــو.
‫یــــو.
‫یاموری-کون به هوش اومده.
‫جدی؟
‫باهم حرف زدین؟
‫رفتم ازش معذرت‌خواهی کنم، ولی اون منو دل‌داری داد.
‫ناناکوسا...
‫ای‌کاش می‌تونستم عاشقت بشم.
‫شرمنده.
‫گمونم اون‌قدرا دوست‌داشتنی نیستم.
‫همینو بگو.
‫ببین چه‌قدر آدم اینجاست...
‫می‌خواست توی مدت‌زمان ده‌سال همه‌ی خون‌آشام‌ها رو از بین ببره؟
‫این‌قدر غیرواقعیه، که نمی‌شه اسمش رو «نقشه» گذاشت.
‫خودشم این موضوع رو قبول داشت.
‫پس یعنی، صرفاً یه برنامه‌ی خودکشی طولانی‌مدت بوده؟
منصرف کردنش کار اشتباهی بود؟
‫اگه واقعاً می‌خواست بمیره، خیلی‌وقت پیش این کار رو می‌کرد.
‫شاید قضیه به همین سادگی نبوده.
‫فعلاً بهترین جواب همینه.
‫خب، من دیگه برم.
‫حداقل یه‌بار دیگه بیا سر کلاس، باشه؟
‫نمی‌شه که همین‌طوری بیای بعد دیگـ ـ
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه! چیزی نیست، چیزی نیست!
‫شاید چون نازونا-چان ناراحت می‌شد، نمی‌خواستم خانم کارآگاه بمیره.
‫نازونا-چان داشت گریه می‌کرد.
‫تا حالا هیچ‌وقت اون‌طوری ندیده بودمش.
‫من فقط می‌خوام همیشه لبخند به لبش باشه.
‫یعنی داره چی‌کار می‌کنه؟
‫لعنتی!
‫نازونا-چان؟
‫یـــو...
‫وسایلتو پس آوردم.
‫آبـ ـ آبجی کارآگاه...
‫یه نخ سیگار داری بدی؟
‫دیگه نمی‌دم!
‫همین الان خریدمشون...
‫آبجی، قضیه رو شنیدی؟
‫شنیدم سر یه صحنه‌ی فیلم‌برداری یکی با تفنگ شلیک کرده.
‫می‌گن خیلی واقعی بوده انگار. همه‌جا حرفش پیچیده.
‫تابلوـه، نه؟
‫بدون جسدی که نشون بده واقعیه.
‫پــســر، اصلاً خوب از آب در نیومد.
‫مـ ـ می‌گم، نظرت چیه امشبو با من ‫بگذرونی و اون قضایا رو فراموش کنی بره؟!
‫شوخی کردم.
‫ترجیح می‌دم شبمو آروم و تنها بگذرونم.
‫ولی... گمونم یه امشبو بتونم با نوشیدنی بگذرونم.
‫این‌بارو بهت تخفیف می‌دم، به همسرت چیزی نمی‌گم.
‫چــــشــــم! بریم، بریم!
‫ولی اگه خیانت کنی پوستتو می‌کنم.
‫چشم!
‫نـ ـ نازونا-چان؟
‫کو-کون، این گندی بود که خودم زدم و باید جمعش می‌کردم.
‫معذرت می‌خوام که نتونستم کاری کنم.
‫از اینکه این‌قدر ضعیف بودم خجالت می‌کشم.
‫کو-کون، به‌خاطر اینکه جون سنپای رو نجات دادی ازت ممنونـ ـ
‫آخ، آخ، آخ!
‫چی‌کار می‌کنی؟ سکته کردم!
‫حتماً خیلی بهت سخت گذشته، ولی تو فقط نگران دوستت بودی.
‫خدا رو شکر که هیچ‌کس نمرد، مگه نه؟
‫پس این‌قدر ناراحت نباش.
‫هــوم، شرمنده.
‫برای همین...
‫کو-کون...
‫چیه؟
‫ممنونم.
‫قربونت.
‫شب یازدهم: بوس
‫می‌گم...
‫کاملاً درمان شده.
‫عـــــه؟!
‫مرخصی.
‫عـــــــــه؟!
‫به سلامتی خوب شدی!
‫شایدم نشدی.
‫می‌گم، همین دیروز با تفنگ بهم تیر زدن، مگه نه؟
‫مطمئنم زدن.
‫از کابورا-سان هم پرسیدم،
‫ولی فقط جواب داد، «من از کجا بدونم؟»
‫که یعنی باید...
‫یـــو!
‫خانـ...
‫موهاش! اون...
‫دیگه خوبِ خوب شدی که بتونی به کارای روزمره‌ت برسی؟
‫آ ـ آه... بله، چیزه...
‫نظرت چیه نازونا-چان؟ درمورد موهاش بگم؟
‫نـ ـ نمی‌دونم.
‫بخوای موقعیتو در نظر بگیری، خیلی موضوع حساسیه.
‫من اومدم اینجا چون تو گفتی بیاما.
‫اگه باهام کاری نداری که می‌رم خونه.
‫وااای، وایسا، وایسا!
‫ازت کلی سؤال دارم!
‫خب، بشینیم یه جا حرف بزنیم.
‫اشکالی نداره سیگار بکشم؟
‫بفرمائین.
‫ممنون.
‫چه وضعیت عجیب‌غریبیه.
‫یه پارچ پُر آبجو، چای اولونگ،
‫و شربت پرتقال گرفتیم؟
‫چه مرگته؟!
‫اینکه من می‌خوام چی بخورم، کجاش مهمه؟
‫من اهل ساکه نیستم.
‫زود مست می‌شم.
‫آها.
‫بعد از اون‌همه بدبختی، فکر می‌کردم حالا که بزرگ شدیم و باهم آشتی کردیم؛
‫با خودمون می‌گیم «آه، چه‌جوری این‌قدر بزرگ شدیم ‫که بتونیم ساکه بخوریم؟» و یاد گذشته‌ها می‌کنیم.
‫و خیلی خیلی هم خوش می‌گذره...
‫باشه بابا، باشه!
‫ببخشید، می‌شه یه آبجو دیگه واسه ما بیارین؟
‫بگذریم، امروز متوجه چیزی شدین؟
‫مثلاً‌ یه چیز متفاوت؟
‫این...
‫کدومشه؟
‫منظورش اینه بحثشو بکِشیم وسط؟
‫یا منظورش یه چیز دیگه‌ست؟
‫اوه، آره.
‫منظورش موهاشه.
‫از اولشم ما نتونستیم موقعی که دیدیمش بگیم:
‫«عه، موهاتو کوتاه کردی؟»
‫ما شانسمونو از دست دادیم و الان مطرح کردنش عجیبه.
‫آخه؛ می‌تونیم ازش بپرسیم. ولی آنچه که عیان است، چه حاجت به بیان است؟
‫مو...
‫به‌عبارتی...
‫موهاتو...
‫نمی‌تونم بپرسم «کوتاه کردی؟»
‫خیلی خوب شده!
‫از ته دل بگو!
‫جدی...
‫جدی می‌گی؟
‫آره، راستش اولین بار بود که می‌رفتم آرایشگاه.
‫خدا رو شکر! از پسش براومدم!
‫اولین بار؟ ایولا.
‫آره، یه‌کم هم که شده...
‫باید عین یه آدم درست‌وحسابی زندگی کنم.
‫همون‌طور که می‌دونین، من 10 سال ‫گذشته رو صرف کشتن خون‌آشاما کردم.
‫نمی‌تونم زمانی که از دستم رفته رو پس بگیرم.
‫سنم زیاد شده. از جوونیم دست کشیدم.
‫این‌جوری فکر می‌کردم.
‫ولی...
‫تو فکر می‌کنی من هنوز «خیلی جوونم» مگه نه یاموری-کون؟
‫بله!
‫آخ! چرا زدی؟
‫آخه اعصابمو خرد کردی.
‫نگران نباش، ناناکوسا.
‫یاموری-کون رو ازت نمی‌دزدم.
‫خفه می‌شی یا نه، سنپای؟
‫قبل از دزدینش ازت اجازه می‌گیرم.
‫فایده‌ای هم داره؟!
‫خب، دلیل اصلی‌ای که می‌خواستین منو ببینین چیه؟
‫بله، درمورد بدن منه.
‫که این‌طور.
‫اونجات داره بزرگ می‌شه؟
‫کجام؟!
‫سؤالایی مثل اگه، کِی، چطوری، ‫و همین‌طور سایزش می‌تونه مضطربت کنه.
‫ممکنه نگران این بشی که مال تو با بقیه فرق داره.
‫اشکالی نداره!
‫شک ندارم همه همین سؤالا رو دارن. نگرانش نباش.
‫داری درمورد چی حرف می‌زنی تـــــو؟!
‫منظورت چیه؟
‫دندون‌های نیششو می‌گم دیگه.
‫وقتی خون‌آشام بشی، دندون‌های نیش جدیدی درمیاری.
‫چیه؟!
‫نکنه فکر کردی دارم درمورد یه‌چیز خاک‌برسری حرف می‌زنم؟
‫عجب ذهن منحرفی داریـــا.
‫چه خزه...
‫خز و اسکل.
‫شوخی می‌کنم.
‫نیش‌های یاموری-کون رشد نمی‌کنن.
‫بیا یه‌کم درمورد احساساتت حرف بزنیم.
‫اولاً؛ یاموری-کون...
‫تو هنوز انسانی.
‫انسان...
‫چیزه؛ من هنوز خیلی چیزا رو نمی‌فهمم.
‫مثلاً؛ چه بلایی سر اون سوراخ ناشی از گلوله توی شکمم اومد؟
‫من فکر نمی‌کنم خون‌آشاما هم خیلی درمورد خودشون بدونن.
‫چون اونا رو کشتی، کسی که می‌شه اینا رو ازش پرسید شمایی خانم کارآگاه.
‫توقع ندارم جواب همه‌شو بدی.
‫ولی می‌شه چیزایی که می‌دونی رو بگی؟
‫درمورد خون‌آشاما؟
‫اینو قبلاً هم بهت گفتم ولی نبضت کاملاً نرمال بود.
‫خون‌آشاما نبض ندارن.
‫که یعنی تو قطعاً انسانی.
‫راست می‌گه.
‫فعلاً.
‫«فعلاً»؟
‫بیا درمورد زخمی که من باعثش شدم حرف بزنیم.
‫درمان شده، نه؟
‫می‌شه یه نگاهی بندازم؟
‫که این‌طـــور...
‫خیلی خوشگل ترمیم شده، ‌مگه نه؟
‫عجب پوست ملوس و قشنگی داری.
‫چرا داری می‌لرزی؟
‫اولین باره یکی این‌طوری لمست می‌کنه؟
‫واهای، بس کن! ‫کارِت خاک‌برسریه!
‫گلوله که بدون شک بهت خورد، پس چه‌جوریه که زخمت خوب شده؟
‫تو حتی خون‌آشام هم نیستی.
‫نه، ولی تبدیل شدی. ‫واسه یه‌لحظه.
‫یا شاید درستش این باشه که بگم، شروع به تبدیل شدن کردی.
‫فکر می‌کنم توی اون شرایط، احساساتت تشدید شده بودن.
‫احساسات؛ همزمان ساده، پیچیده و مبهمن.
‫عشق و محبت از هم جدان، ولی ماهیت یکسانی دارن.
‫از این نظر، فکر می‌کنم مغزت برای مدت کوتاهی ‫چیزی شبیه عشق رو نسبت به ناناکوسا حس کرده.
‫آها...
‫پس دوباره فقط توهم زده بودم.
‫اشتباه می‌گی، یاموری-کون.
‫اکثرا آدمای عاشق، یا توهم می‌زنن یا فقط واسه سرگرمی عاشق می‌شن.
‫البته که این فقط برداشت شخصی منه.
‫ولی هرچی هم که باشه، هیچ‌کس واقعاً نمی‌تونه بفهمه.
‫اگه مدت زیادی درگیر یه توهم باشی، می‌تونی بهش بگی عشق واقعی.
‫شاید فقط یه‌لحظه بوده باشه، ولی تو داری به خون‌آشام تبدیل می‌شی.
‫حداقلش، احساساتِ اون‌لحظه‌ت دروغ نبودن.
‫یادته قبلاً بهت چی گفتم؟
‫که شاید کلاً تمایلات عاشقانه نداری؟
‫حرفمو پس می‌گیرم.
‫اون احساسات رو داری.
‫شرمنده‌تم.
‫خدا رو شکر!
‫اوضاع چطوره؟
‫اوضاع چی؟
‫دیگه چی می‌خواد باشه؟
‫می‌دونی...
‫شما دوتا تا کجاها پیش رفتین؟
‫ها؟
‫حالا که می‌دونیم یاموری-کون بلده عاشق بشه،
‫دیگه چی به‌جز انجام اون کارا می‌مونه؟
‫مگه نه؟ هـــوی!
‫خانم کارآگاه همیشه این‌جوری می‌شه؟
‫نمی‌دونم، اولین باره مشروب خوردنشو می‌بینم.
‫کارتون زشته!
‫جلوی من کارای عشقولانه نکنین!
‫چه رومخه ها!
‫نه اتفاقاً؛ ادامه بدین.
‫هرچی بیشتر دل بدین قلوه بگیرین، بهتره.
‫حتی حالیت نیست داری چی می‌گی هــا.
‫به‌زور یه‌کم ازش خوردی. ‫چه‌جوری این‌قدر مست شدی، سنپای؟
‫چـــــــــی؟!
‫من مست نیستم!
‫صدات خیلی بلنده!
‫آروم حرف بزن!
‫گوش کن؛ همون‌طور که یه‌کم پیش گفتم،
‫اگه شرایطش مهیا باشه، می‌تونی مغزتو گول بزنی!
‫ولی با این وضعی که من می‌بینم، شما دوتا هیچ تلاشی نمی‌کنین!
‫با توجه با شرایط، چیزی که یاموری-کون الان احتیاج داره...
‫چیزی جز لذت جنسی نیست!
‫بیا ولش کنیم همین‌جا و بریم.
‫چیزه، خـــب...
‫نباید قدرت لذت جنسی رو دست‌کم بگیرین!
‫من که پاک گیج شدم رفت.
‫ای بابا، اینو ولش کنیم.
‫اوه، بوس چی؟
‫چرا همدیگه رو بوس نمی‌کنین؟
‫آه، حالا فهمیدم. ‫قبلاً همدیگه رو بوس کردین.
‫پس توی قدمای اولین.
‫شبیه پیرمردای منحرفه. ‫خیلی‌خب.
‫ولی هیچ‌وقت منو بوس نکردی.
‫الان شبیه خودِ قدیمیت شدی، سنپای.
‫چه ناز.
‫من...
‫«من»؟
‫من بازم آبجو می‌خوام...
‫ببخشید!
‫دوتا آبجو دیگه بیارین اینجا!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.