‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمانی که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چرا همینجوری بیکار وایسادین؟
‫چرا الان مشغول تمیز کردن اتاق دانش‌آموزا نیستین؟
‫بـ-بله خانم!
‫بله خانم!
‫بدو! زودباش!
‫صبر کن منم بیام سوزان!
‫لوتی! اونو یادت نره!
‫کتابم کجا رفت؟
‫نیست!
‫کتاب نیست! کتاب نیست!
‫دکمه رو برام ببند سوزان!
‫زودباش لوتی!
‫اینجا نیست! اینجا نیست!
‫کتابم اینجا نیست!
‫لوتی! به وسایل من دست نزن!
‫آخه...
‫این کتاب منه!
‫کتابمو پس بده!
‫بیا بریم جین.
‫وایسید منم بیام!
‫کتابمو پس بده!
‫زودباشید!
‫کتابمو پس بده!
‫ولی این کتاب منه، ببین.
‫جین کتاب منو گرفت!
‫این صدای...
‫لوتیه!
‫کتابم گم شده!
‫گریه کردنو بس کن و دنبالش بگرد!
‫ولی...جین کتابمو برد.
‫دروغ نگو! اون کتاب برای جین بود!
‫تو همش کتاباتو گم می‌کنی!
‫کتابش گم شده!
‫ولی، ما باید دنبالش بگردیم!
‫اما...
‫مامان سارائه!
‫لوتی...
‫مامان سارا!
‫لوتی، یادت رفته خانم مدیر چی گفت؟
‫می‌خوای تنبیه بشی؟
‫مامان سارا، کمکم کن! ‫خواهش می‌کنم کمکم کن!
‫لوتی...آمم...
‫اینجا چه خبره؟
‫آمم...کتاب لوتی گم شده.
‫چی؟ کتابش گم شده؟
‫همش به خاطر اینه که شما دوتا ‫به اندازه کافی با دقت تمیز نمی‌کنید!
‫دفعه بعدی بادقت باشید!
‫لاوینیا!
‫بله خانم!
‫فعلا، لطفا لوتی رو ببر به کلاس.
‫بله خانم.
‫خب لوتی...بیا بریم سر کلاس.
‫مامان سارا!
‫چقدر آزار دهنده!
‫بکی، برو کارتو انجام بده.
‫سارا، لطفا بیا دفتر من.
‫بله خانم.
‫باید دلیل اینکه خواستم بیای اینجا رو بدونی.
‫سارا...
‫بله خانم.
‫تو باید در زمان انجام وظایفت...
‫...تا جای ممکن با دانش‌آموزا حرف نزنی.
‫تو دیگه دانش‌آموز این مدرسه نیستی.
‫ارتباط بین دانش‌آموزان و خدمتکاران...
‫...طبق قانون این مدرسه ممنوعه.
‫یادت رفته کی غذا و سر پناه تو رو تامین می‌کنه؟
‫از حالا به بعد این رو یادت باشه و برای من ‫مشکل درست نکن.
‫فهمیدی؟
‫بله خانم!
‫چیشده؟
‫آمم...احساس کردم یکم زیادی بهش سخت گرفتی.
‫چطور؟
‫خب، اون متحمل همچین تغییراتی شده، ‫اما بازم سخت کار می‌کنه.
‫به علاوه، در اولین خریدش خیلی خوب پیش رفته.
‫این چیزیه که جیمز و مولی گفتن.
‫آملیا...
‫بله؟
‫اینکه سعی کنی نگرانش باشی برای اون خوب تموم نمی‌شه.
‫اما، اونه-ساما...
‫زندگی آینده‌ی اون دختر یتیم بودنه...
‫...و اون تعهداتی ناشی از سرنوشتش داره که ‫باید بهشون احترام بذاره.
‫بله...اما بین ما دوتا...
‫اگه با این دلخوشی‌ها لوسش کنی ‫کارشو انجام نمیده.
‫من از پدرش متنفرم که مارو مجبور کرد ‫به خاطر اون زیر بار بدهی بریم.
‫لوتی...اون دخترک...
‫اینجوری که اون وسایلشو میندازه اینور و اونور ‫تعجبی نداره که نمی‌تونه کتابشو پیدا کنه.
‫ها؟
‫خدای من...پس کتاب لوتی اینجا بود.
‫چرا؟ پرسیدی «چرا»؟ ‫من نمی‌دونم چطوری برات توضیح بدم.
‫ولی آرمنگارد...مگه مامان سارا بهترین دوستت نیست؟
‫ها؟ بله هست...اما...
‫پس، چرا مامان سارا به من کمک نکرد؟
‫چرا با من حرف نمیزنه؟
‫اینجوری نیست که نخواد با تو حرف بزنه.
‫به خاطر اینه که نمی‌تونه باهات حرف بزنه!
‫چرا؟
‫چون اون فقیره!
‫فقیر؟
‫احمق. یعنی اون هیچ پولی نداره.
‫به خاطر همین، سارا الان کاملا با ما فرق داره.
‫دیگه اجازه درس خوندن نداره، و تو یه ‫اتاق کثیف زیر شیروانی زندگی می‌کنه.
‫اون تمام روزشو تو آشپزخونه با شستن بشقاب‌هایی ‫که ما در اونها غذا می‌خوریم می‌گذرونه.
‫بعد، میره و اتاق‌هامونو تمیز می‌کنه.
‫توضیح دادنو بس کنید.
‫اما...لوتی از ما پرسید.
‫با توضیح دادن به اون دارید وقتتونو هدر می‌دین.
‫اون یه ذره‌اشم نمی‌فهمه.
‫لوتی! اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مامان سارا کجاست؟
‫سارا رفته بازار تا یکم خرید کنه.
‫با سارا کاری داری؟
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم. مامان سارا اینجا نیست؟
‫خب...دانش‌آموزا نباید بیان اینجا.
‫اگه خانم مدیر ببینتت دعوات می‌کنه!
‫بکی، لطفا ببرش جایی که باید باشه.
‫بیا برگردیم به اتاقت.
‫ببینم...مامان سارا کی برمی‌گرده؟
‫می‌خوام وقتی برگشت باهاش حرف بزنم!
‫بله...متوجه شدم...
‫پیتر، لطفا اینو تحویل بده. ‫عجله کن و اینو به مقصدش برسون.
‫چشم!
‫خانم...
‫خانم، بذارید کمکتون کنم.
‫تویی پیتر!
‫امروز داری به گل فروشی کمک می‌کنی؟
‫آمم...
‫بفرمایید.
‫اشکالی نداره؟
‫اشکال نداره خانم.
‫ممنونم.
‫اما پیتر...خانمی که ازش حرف می‌زنی کیه؟
‫ولی، شمایید دیگه، خانم...
‫اوه، باید سارا صداتون می‌کردم.
‫پیتر...
‫خوشحالم که به من کمک می‌کنی، ‫ولی کار‌های خودت رو باید انجام بدی.
‫نگران من نباشید! من...
‫پیتر! زودباش برو!
‫بله خانم!
‫نمی‌دونم باهات چیکار کنم پیتر.
‫همه دارن آروم نقاشی می‌کشن؟
‫بله.
‫تا وقتی دخترا دارن نقاشیشونو می‌کشن ‫همه چی آرومه.
‫بذار ببینم!
‫نه!
‫مامان سارا!
‫لوتی! ‫مامان سارا!
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫فورا برگرد سر جات و به نقاشیت ادامه بده.
‫برای چی تردید داری؟ زودباش نقاشی کن!
‫هی...مشکل چیه لوتی؟
‫خدای من...
‫لوتی!
‫لوتی...
‫هی!
‫نجاتم بدین! یکی بیاد نجاتم بده!
‫مامان سارا...
‫من دارم میرم پیش مامان سارا.
‫مامان سارا...
‫خوش اومدی آقا موشه.
‫واقعا می‌خواستم باهاش دوست بشم...
‫من نمی‌ترسم! نمی‌ترسم!
‫نمی‌ترسم! من نمی‌ترسم!
‫کمکم کن مامان سارا!
‫من نمی‌ترسم!
‫لوتی نمی‌ترسه!
‫مامان سارا...
‫مامان سارا! کجایی؟
‫مامان سارا! مامان سارا! مامان سارا!
‫من می‌ترسم! نجاتم بده مامان سارا!
‫لوتی...
‫مامان سارا!
‫لوتی...
‫خیلی دلم می‌خواست ببینمت! خیلی دلم می‌خواست ببینمت مامان سارا!
‫حالت خوبه لوتی؟
‫خدای من! چیشده؟
‫لوتی تنهایی اینجا اومده.
‫ولی، اگه مدیر بفهمه چی؟
‫من می‌برمش پایین.
‫قبل از اینکه بقیه بفهمن می‌برمش پایین!
‫نه! امشب می‌خوام با مامان سارا باشم!
‫فهمیدم. دیگه گریه نکن.
‫اگه به سر و صدا کردن ادامه بدی ‫مینچین-سنسه از طبقه پایین گیرت میندازه.
‫خب لوتی...چطوره امشب پیش من بخوابی؟
‫مامان سارا!
‫خانم...
‫اشکالی نداره بکی...
‫تا وقتی فقط من تنبیه بشم اشکالی نداره.
‫خوشمزه‌اس؟
‫بله. خیلی خوشمزه‌اس!
‫خیلی خوشحالم که از شیرینی‌هایی که برات آوردم ‫خوشت اومد!
‫آوردمشون چون نمی‌خواستم گشنه باشی.
‫ممنونم لوتی.
‫لوتی، از این اتاق خوشت میاد؟
‫نه خیلی.
‫لوتی، چشماتو ببند.
‫ها؟
‫اینجوری ببندشون.
‫بستم.
‫دیوارها مثل بهار روشن هستن.
‫یه نقاشی زیبا روی دیوار هست.
‫میز با یک رومیزی توری پوشیده شده.
‫یه گلدون پر از گل روش هست.
‫البته که...کنار دیوار یه کتابخونه‌ی پر از کتاب هست.
‫بعدش، پنجره...
‫...با پرده‌هایی که طرح گل دارن!
‫همینطوره!
‫بعدش، تختی که پتوهای نرم داره.
‫آره! اونا نرمن!
‫موش!
‫خودشه!
‫مشکلی نیست! بذار از چیزی که آوردی استفاده کنیم.
‫زودباش آقا موشه! لوتی یه چیز خوب برات ‫آورده که بخوری.
‫وای...بازم می‌خواد؟
‫بذار این دفعه من انجامش بدم!
‫بیا بیرون! اون باهات کاری نداره.
‫برای همین می‌تونی بدون نگرانی بیای بیرون.
‫می‌فهمه چی داریم می‌گیم؟
‫نمی‌دونم.
‫اما، فکر کنم احساس می‌کنه که ما مهربونیم و ‫قطعا دوستاشیم!
‫آقا موشه...بیا بیسکوییت بخور!
‫لوتی، باید بیسکوییت رو جلوش بذاری زمین.
‫باشه!
‫آقا موشه...
‫اونا خانواده‌ی بزرگی‌ هستن!
‫بینم، می‌تونیم برای موش‌ها اسم بذاریم؟
‫معلومه!
‫«موش کوچولو»
‫این خوبه...ولی «مل» چطوره؟
‫مل...مل...
‫تو یه کتابی بود که پدر برام خرید.
‫یه شخصیتی به اسم «ملکسیدک» داشت.
‫از این به بعد مل صدات می‌زنم! ‫از آشناییت خوشحالم مل.
‫مل...مل...مل-چان.
‫از آشناییت خوشبختم!
‫مل-چان خیلی بامزه‌اس!
‫مامان سارا؟
‫صبح بخیر لوتی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم به خیابون‌های لندن و پرنده‌های کوچولو نگاه می‌کنم.
‫از اونجا میتونی خیابون‌ها و پرنده‌ها رو ببینی؟
‫البته! میتونی بیای بالا ببینی.
‫وای! عالیه!
‫لوتی، دستتو بیار.
‫این چیه؟
‫صبحانه‌ی پرنده‌هاست.
‫میبینی؟ از دور منتظر ما هستن.
‫خب لوتی...سعی کن صبحانه‌اشونو بهشون بدی.
‫بیاید! وقت صبحانه‌است!
‫بیاید!
‫از الان به بعد، یکم خورده نون نگه می‌دارم که بیارم اینجا!
‫درسته! تازه برای آقا موشه، ...یعنی مل-چان هم بیسکوییت میارم!
‫هیس!
‫شب بخیر!
‫لوتی خیلی دوست‌داشتنیه.
‫با اومدن به اینجا به خاطر من، ‫لوتی بهم قدرت بیشتری داد.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یک شب، تمام خانواده مل برای ملاقات بیرون اومدن.
‫هرچند...روز بعد آرمنگارد به خاطر مل تنبیه شد!
‫در قسمت بعد «شاهزاده خانم کوچولو سارا»:
‫«دوستان خانواده مل»
‫منتظرتون هستیم!