‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمانی که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫به نظر میاد امروز کارت خوب بوده.
‫سارا، برای امشب دیگه مرخصی.
‫شب بخیر جیمز-سان.
‫شب بخیر مولی-سان.
‫سارا! صبر کن!
‫چیشده؟
‫نشونم بده چی نگه داشتی؟ ‫نشونم بده!
‫نشون بده.
‫گفتم نشون بده!
‫این چیه؟
‫چی؟ چه خبره؟
‫این نون باقی مونده دانش‌آموزا نیست؟
‫آره. فکر کردم چیز دیگه‌ای تو دستش داره.
‫سارا، می‌خواستی با اون چیکارکنی؟
‫نگو که می‌خواستی بخوریش؟
‫اشتباه می‌کنید!
‫ها؟
‫برای موش‌هاست!
‫موش‌ها؟
‫می‌خوام باهاش به موش‌ها غذا بدم.
‫هیچ وقت همچین چیزی نشنیده بودم!
‫واقعا می‌خواستی این تیکه نونو ببری و مخفیانه بخوریش.
‫دارم راستشو می‌گم! در اتاق زیرشیروانی...
‫گوش کن! اگه همچین چیزایی ببری نمی‌بخشمت.
‫لعنتی.
‫کار من تموم شد.
‫مطمئنا رفتارش دیگه مثل شاهزاده‌ها نیست.
‫اون به حدی خوار و خفیف شده که در مورد ‫نونی که میگه می‌خواد به موش‌ها بده دروغ میگه.
‫اینا همش به خاطر پدر مرده ورشکسته‌اشه.
‫می‌فهمم، پدر...
‫تو بهم میگی که به خاطر این تسلیم نشم، درسته؟
‫بله...من خوبم پدر.
‫برای همین نگران من نباش.
‫من برگشتم امیلی، حالت چطوره؟
‫امروز چیکار کردی امیلی؟
‫همم؟ بذار حدس بزنم.
‫مل امروز اومد بیرون؟
‫نمی‌تونی از من مخفیش کنی، من همه چی رو می‌دونم.
‫خدای من...
‫خانم، منم...
‫چیشده؟
‫این برای شماست.
‫بکی...
‫خب...من شنیدم که حتی اجازه ندادن برای ‫غذا دادن به موش‌ها نون بیارید بالا.
‫خیلی ظالمانه‌است!
‫نمی‌دونم چطور ازت تشکر کنم.
‫چطور تشکر کنید؟ نیازی به تشکر نیست! ‫باید انجامش می‌دادم.
‫شب بخیر.
‫بکی، خیلی ممنونم.
‫شب بخیر بکی.
‫شب بخیر خانم.
‫مل...
‫مل...منم، سارا.
‫بکی برات شام آورده.
‫نمی‌دونم چه خبره؟
‫خدای من...
‫بیا بیرون...
‫مل، بیا بیرون.
‫چرا انقدر محتاط هستی مل؟
‫من و تو دوست هستیم، نباید از من بترسی.
‫بفرما بخور.
‫خب...خوشمزه‌اس؟
‫اوه، اونم ببر برای همسر و بچه‌هات.
‫خوشحالم، می‌دونستم که خوشت میاد.
‫مل، هر چقدر می‌تونی بخور.
‫اما، یادت نره برای بقیه هم یکم بذاری.
‫کیه؟
‫منم، آرمنگارد.
‫چیشده آرمنگارد؟
‫می‌خواستم باهات گپ بزنم سارا.
‫راستی، الان داشتی با کسی حرف می‌زدی؟
‫نه، نه واقعا.
‫اما مطمئنم داشتی با کسی صحبت می‌کردی.
‫از بیرون می‌شنیدم.
‫راستشو بخوای، با دوستم بودم.
‫ها؟ دوست؟
‫البته. بذار بهت معرفیش کنم.
‫کجاس؟ کجاس؟
‫یه موشه.
‫موش؟ منظورت یکی از اون موش‌هاست که ‫سیبل‌های بیرون زده و چشم‌های کوچیک گرد دارن؟
‫البته! همچین موشیه.
‫خـ-خب سارا...
‫ببینم...کـ-کجاست؟
‫اونجاست.
‫ها؟
‫اونجا.
‫اون دیدت، ترسید و فرار کرد.
‫خب پس، معرفی انجام شد.
‫این که معرفی نبود.
‫چـ-چرا؟ من واقعا از موش متنفرم.
‫مل خیلی دوست داشتنیه.
‫مل؟
‫اسم موشه!
‫حتی اسمم داره...
‫برای اینه که اون دوست منه.
‫اگه اسم نداشته باشه ناراحت کننده‌اس.
‫گـ-گمونم...
‫نـــه! اومد بیرون!
‫مل، ایندفعه همسر و بچه‌هات هم دارن میان بیرون.
‫خدای من...
‫همه داشتن به پدرشون گوش می‌کردن!
‫آره.
‫ببینم سارا...خونه‌ی موشه توی سوراخه درسته؟
‫البته.
‫مطمئنم که اونا تو اتاق غذا خوری، دارن شامشونو می‌خورن.
‫مل بچه‌هاش رو خیلی سختگیرانه تربیت می‌کنه.
‫قبل از غذا، همه باید از خدا بخوان که غذا رو برکت بده.
‫اگه از این قانون پیروی نکنن، اونا رو ادب می‌کنه.
‫می‌بینی؟
‫بهشون حسودیم میشه، اونا می‌تونن ‫کنار هم از غذا لذت ببرن.
‫آره. باهات موافقم.
‫ببینم سارا...چطوره دفعه بعد که میام بالا ‫برای خانواده مل یکم خوراکی بیارم؟
‫ممنونم! فکر کنم خانواده مل خیلی خوشحال بشن.
‫خوشحالم! دیگه از موش‌ها بدم نمیاد!
‫دوستشون دارم!
‫سارا، زودباش اینا رو تموم کن.
‫بله، مولی-سان.
‫بکی، دانش‌آموزا تقریبا غذاشونو تموم کردن.
‫بـ-بله خانم.
‫ممنون برای غذا.
‫همه تموم کردین؟
‫بله خانم!
‫خوبه. لطفا برگردین به اتاقتون و ‫برای کلاس آماده بشید.
‫بله خانم!
‫الان داشتی چیکار می‌کردی؟
‫چیشده؟
‫اون داره غذای باقی مونده رو می‌بره که بخوره.
‫ها؟
‫هی بچه‌ها! یه اتفاق بد افتاده! بیاید ببینید!
‫آرمنگارد داره کار بدی می‌کنه!
‫زودباشید! عجله کنید!
‫چه خبره؟ در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫آرمنگارد چی کار...؟
‫زودباش! بیا بریم!
‫خب، بگو اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫آرمنگارد چی شده؟
‫آرمنگارد!
‫ها؟ چت شده؟ این بده!
‫می‌خوای اونو بخوری؟
‫چندش‌آوره!
‫خدای من...این همه هیاهو برای چیه؟
‫زودباشید برگردید به کلاس!
‫خانم!
‫پیتر!
‫منتظرتون بودم خانم!
‫اوه...منظورم سارا بود!
‫خب، چیشده؟
‫آمم...بفرمایید.
‫خدای من. چه سیب زیبایی.
‫برای یه نفر میوه بردم و اون اینو بهم داد.
‫لطفا بگیریدش خانم.
‫خدای من پیتر!
‫لطفا قبولش کنید.
‫باید...باید خوش مزه باشه.
‫من دیگه میرم.
‫ممنونم پیتر.
‫چرا؟ چرا همچین کاری کردی؟
‫تو در این مدرسه هستی که یاد بگیری یک بانوی بی‌نقص باشی!
‫با این حال، این برات مهم نیست و نونی که ‫قبلا خورده شده رو با خودت می‌بری؟
‫آه! این شرم آوره!
‫آمم، اونه-ساما...
‫کافیه آملیا!
‫آرمنگارد...
‫باید برای انجام همچین کاری دلیل داشته باشی.
‫دلیلشو بهم بگو!
‫مـ-متاسفم...
‫وقتی میگی «متاسفم» متوجه نمی‌شم!
‫آرمنگارد!
‫وعده‌های غذای مدرسه برات کافی نیست؟
‫نه، موضوع این نیست.
‫پس چرا؟
‫اونه-ساما...
‫فهمیدم.
‫اگه دلیلشو بهم نمیگی اشکال نداره.
‫ا-اونه-ساما.
‫بـ-بله؟
‫آرمنگارد امروز حق نداره از اتاقش بیاد بیرون.
‫هـ-ها؟
‫همچنین حق خوردن ناهار نداره.
‫اونه-ساما، ولی این...
‫برای این کارش باید تنبیه بشه!
‫اون داره شدیدا تنبیه میشه!
‫گفتی داره تنبیه میشه؟
‫خب، آرمنگارد حق ناهار خوردن نداره.
‫و حق نداره کل روز از اتاقش بیادبیرون.
‫اون دلیل مخفی کردن نون رو نگفته.
‫به خاطر همین مینچین-سنسه خیلی عصبانی بود.
‫ولی چرا دلیل مخفی کردن نون رو نگفته؟
‫اگه می‌گفت بدون تنبیه قسر در می‌رفت.
‫آره...
‫می‌تونه دلیلشو بگه؟
‫ها؟
‫مهم نیست اون یه بانو هست یا نه.
‫دلیلش برای برداشتن نون‌های مونده هرچی هم که باشه...
‫براش بیش‌ از حد خجالت‌آوره که بگه.
‫ولی، شاید گشنه‌اش بوده...
‫خب، بالاخره اون یه شکموئه.
‫ یه کودن بود، الانم شکمو شد.
‫اون مایه ننگ این مدرسه‌اس.
‫بچه‌ها! تاخیر رو ببخشید، اما کلاس داره شروع میشه.
‫خب، همش میشه دو شیلینگ و هشت پنی درسته؟
‫خوبه. همه چیز اینجاست.
‫فعلا دیگه کاری باهات ندارم، می‌تونی بری.
‫خانم!
‫بکی...
‫بیاید اینجا.
‫آرمنگارد...؟
‫چطوری؟ چطور این اتفاق افتاد؟
‫بله...خب، اون می‌خواست یکم از نون باقی مونده ‫صبحانه رو برداره.
‫بعد، خانم مدیر فهمید.
‫خب...پس...آرمنگارد الان کجاست؟
‫اون تو اتاقش زندانی شده و حق خوردن ناهار نداره.
‫هر چقدرم که مدیر پرسید، آرمنگارد از گفتن ‫دلیلش خودداری کرد
‫به خاطر همین، مدیر خیلی عصبانی شد...
‫خانم...
‫آرمنگارد...
‫تقصیر منه...
‫این حقیقت نداره!
‫نه...به خاطر اینه که من در مورد مل بهش گفتم.
‫آرمنگارد باید نون رو به خاطر اون برداشته باشه.
‫اما، چرا اون دلیلشو نگفته؟
‫اگه دلیل واقعی رو می‌گفت...
‫اوه، پس یعنی...
‫بله، اگه به مینچین-سنسه در مورد مل می‌گفت...
‫این راز که برای دیدن من به اتاق زیرشیروانی ‫اومده بود هم برملا میشد.
‫به خاطر همین آرمنگارد نمی‌تونسته چیزی بگه.
‫آرمنگارد...
‫فهمیدم!
‫بکی، من میرم آرمنگاردو ببینم!
‫روت حساب می‌کنم! زود برمی‌گردم!
‫باشه!
‫خدای من...به این زودی یادت رفت؟
‫اگه اینطوره، باید اینو با دقت‌تر بخونی!
‫لطفا دوباره امتحان کن.
‫خواهش می‌کنم سزار، من عجله دارم.
‫بس کن.
‫سـ-سارا!
‫آرمنگارد!
‫سارا، گیر می‌افتی!
‫اشکالی نداره، مینچین-سنسه داره درس میده.
‫ولی...
‫سـ-سارا...
‫بفرما.
‫خیلی خوشمزه‌اس، مگه نه؟
‫متاسفم که مجبورت کردم اینکارو به خاطر من بکنی.
‫نه، متاسفم که مجبورت کردم به خاطر مل اینکارو بکنی.
‫سـ-سارا...
‫سارا...
‫لطفا گریه نکن آرمنگارد.
‫قبل از اینکه بقیه برگردن لطفا بخورش.
‫این نوع سهل‌ انگاری کاملا بی‌سابقه‌اس!
‫یه لحظه بهت توجه نمی‌کنم غیبت می‌زنه!
‫لعنتی! کدوم گوری بودی؟
‫متاسفم.
‫گفتی متاسفم؟
‫پرسیدم کجا بودی؟
‫آمم...سارا-سان داشت تو تمیز کردن به من کمک می‌کرد.
‫به تو کمک می‌کرد؟
‫هیچ کاری تو این مدرسه نیست که ‫به دو نفر نیاز داشته باشه!
‫غیر قابل تحملی!
‫اگه بازم اتفاق بیوفته، مستقیم به مدیر میگم.
‫اون به شدت تنبیه‌ات می‌کنه!
‫سارا، برو محوطه جلوی در ورودی رو تمیز کن.
‫بله خانم.
‫بکی، در آماده کردن ناهار کمک کن.
‫غیبت نزنه، فهمیدی؟
‫امروز، من فهمیدم که آرمنگارد دوست خوبیه که ‫نمی‌تونه جایگزین بشه.
‫وقتی به آرمنگارد فکر می‌کنم، ‫می‌تونم رنجی که در طول کار می‌کشم رو فراموش کنم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫درحالی که دانش‌آموزا در فستیوال جشن می‌گیرن...
‫وقتی در خیابان راه می‌رفتم با پسر کوچیکی آشنا ‌شدم.
‫اون من رو عمیقا آزار داد.
‫در قسمت بعد «شاهزاده خانم کوچولو سارا»:
‫«جشن غم‌انگیز میپل»
‫منتظرتون هستیم!