‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمانی که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پستچی!
‫همه‌ی نامه‌های مدرسه مینچین تو این کیفه.
‫ممنونم!
‫آه...می‌تونید رسید رو امضا کنید؟
‫بله آقا!
‫آملیا-سنسه، اینا نامه‌ها هستن.
‫ممنون، کارت خوب بود.
‫می‌تونید رسید رو امضا کنید؟
‫بله می‌کنم.
‫اونه-ساما، لطفا...
‫اونه-ساما!
‫همم؟
‫آمم... اینا...
‫باید با اینا چیکار کنیم؟
‫تو برو و نامه‌هایی که برای دانش‌آموزا ‫فرستاده شده رو پخش کن.
‫بـ-بله اونه-ساما.
‫لطفا اینو به پستچی بده.
‫بله آملیا-سنسه.
‫ممنونم که منتظر موندید!
‫ممنون خانم خدمتکار، تا بعد.
‫بچه‌ها، لطفا جمع بشید که نامه‌هاتونو ‫پخش کنم!
‫هورا!
‫آروم باشید!
‫لاوینیا-سان.
‫بله خانم!
‫این از طرف مادرته.
‫بعدی...لوتیه!
‫بله خانم!
‫آخ جون! بابا برام یه کارت پستال فرستاده! هورا!
‫آرمنگارد پدرت یه کتاب برات فرستاده.
‫ها؟ باز یه کتاب دیگه!
‫جنیفر...
‫لیندا، این یکی برای توئه!
‫بله خانم!
‫بازم هست...
‫آه عالیه! سه‌تا نامه برای تو هست!
‫ها؟ وای!
‫سارا-سان...
‫نیازی نیست نگران من باشی. ‫می‌دونم که قرار نیست نامه‌ای بگیرم.
‫خب، بیا بریم سره کار!
‫خب، تموم شد!
‫مامان سارائه!
‫این از طرف باباس!
‫ای وای... چقدر رقت‌انگیز!
‫ظاهرا کسی هست که حتی یه نامه هم نمی‌گیره.
‫بی‌فایده‌اس!
‫بالاخره اون هیچ فامیلی نداره.
‫سارا، من برات نامه دارم.
‫نامه‌ها از هند هستن.
‫ا-از هند نامه اومده؟
‫لطفا هر وقت فرصتش رو داشتی از من بگیرشون.
‫مامان سارا...گفت از هند اومدن.
‫از طرف کی ممکنه باشه؟
‫شاید...از طرف پدرت باشن؟
‫بیا تو.
‫اینا نامه‌هایی هستن که برات از هند اومدن.
‫همونطور که می‌بینی، اینا همه نامه‌هایی هستن که ‫برای پدرت در هند پست کردی.
‫حتما بعد از اینکه پدرت فوت کرد به هند رسیدن.
‫بعد از اینکه نتونستن تحویلشون بدن، ‫اینهمه راه رو از هند...
‫ تا اینجا برگشتن.
‫بنابراین، همینطور که می‌بینی، این به وضوح ‫نشون میده که پدرت دیگه مرده.
‫حالا، برگرد سر کارت.
‫مامان سارا...
‫خانم...
‫بکی...اینا...نامه‌هایی بودن که برای پدر نوشتم.
‫من...هیچ‌وقت باور نکردم که پدر مرده...
‫من همیشه...همیشه براش نامه می‌نوشتم و پست می‌کردم...
‫نامه‌هایی که براش فرستادم...اون ‫هیچ وقت هیچ کدومشون رو نخوند.
‫خـ-خانم...
‫بکی...
‫خانم...
‫بکی...
‫سارا! بکی!
‫بله مولی-سان!
‫سارا کجاست؟
‫اون تمیزکاری رو تموم کرد و الان داره اتو می‌کنه.
‫سارا! وقتشه بری بازار یکم خرید کنی!
‫بله خانم!
‫همم...لطفا بیارش داخل.
‫سلام بارو-سان.
‫اوه، خوب به نظر میای.
‫بله آقا.
‫خب چی تو رو به اینجا کشونده؟
‫می‌خواستم بپرسم زمان مرگ پدر چه اتفاقی افتاد؟
‫می‌خوای در این مورد صحبت کنی؟
‫خواهش می‌کنم بارو-سان.
‫می‌تونید بهم بگید دقیقا زمان مرگ پدر چه اتفاقی افتاد؟
‫همم...
‫حتی اگر بهت بگم، شرایط الانت رو تغییر نمیده.
‫بله،‌می‌دونم.
‫اما فقط می‌خوام بدونم.
‫گوش کن سارا، پدرت توسط دوست قدیمیش فریب خورد.
‫اون تمام ثروتش رو به اون دوست قرض داد ‫تا در یک معدن شکست خورده سرمایه‌گذاری کنه.
‫به این دلیل، ورشکسته شد.
‫گفتید فریب خورد؟
‫بله.
‫مهم نبود چی پیش میاد، پدرت فقط می‌خواست ‫یک الماس ببینه.
‫درواقع، اون به خود معدن هم رفت.
‫در شرایط ناگواری به تب جنگل مبتلا شد.
‫فقط ۳ روز بعد فوت کرد.
‫پس، دوست پدر...الان کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫اسمش رو می‌دونید؟
‫فراموشش کردم.
‫اسم اون مرد برای من ارزش به یاد موندن نداره.
‫همینقدر می‌دونستم.
‫حتی اگر برای فهمیدنش به اونجا نامه بفرستی...
‫...حداقل ۵۰ روز برای رفت و برگشت طول می‌کشه ‫تا نامه‌ای از هند دریافت کنی.
‫هزینه فرستادن نامه به اونجا هم گرونه.
‫راستش رو بخوای، من بیخیال این موضوع شدم.
‫اون وکیل لعنتی برات کاری نکرد؟
‫لعنت بهش!
‫آه!...وایسا! آروم!
‫از اونجایی که اون وکیل پدرتونه، واضحه که باید...
‫...همه‌ی اتفاقات رو در مورد پدرتون به خاطر شما می‌فهمید.
‫اما گفت که زمان و هزینه زیادی می‌بره.
‫معلومه که مسئله اینه!
‫چرا به عنوان نماینده پدرتون اینکارو نکرد؟
‫بیاید انجامش بدیم! بذارید من کمکتون کنم!
‫ممنونم پیتر.
‫اما، من چیکار می‌تونم بکنم...
‫معلومه که می‌تونید یه کاری بکنید!
‫می‌تونید خودتون به هند نامه بفرستید!
‫اما، تمام نامه‌هایی که من برای پدر فرستاده بودم ‫برگشت خوردن!
‫نه...چرا برای پلیس هند نامه نمی‌نویسید؟
‫قطعا می‌تونیم اطلاعات واقعی‌ای بدست بیاریم!
‫خدای من!
‫پیتر! تو فوق‌العاده‌ای!
‫این حتی به فکرم هم نمی‌رسید!
‫اوه نه...
‫خب، بیاید بریم و نامه رو بنویسیم!
‫باشه!
‫اما...یه مشکلی هست.
‫من هیچ پولی ندارم.
‫اوه نه! اون مشکلی نداره! قطعا مشکلی نداره!
‫فقط بسپریدش به من! کاری که من می‌کنم رو بکنید ‫همه‌ چی خوب پیش میره!
‫خیلی ممنونم پدر.
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتم!
‫حتی جوهر و قلمم براتون گرفتم خانم.
‫خدای من، پیتر...
‫ممنونم پیتر.
‫با کمک تو تونستم نامه رو بنویسم.
‫با این حال، چجوری قراره به هند برسونیمش؟
‫بسپاریدش به من!
‫همین الانشم یه راه خوب دارم.
‫می‌بینید؟ اونجاست.
‫اون...اون بندر لندنه، درسته؟
‫بله. هر روز کلی کشتی اونجا لنگر میندازن.
‫اگه همه چی خوب پیش بره، ما یه کشتی ‫پیدا می‌کنیم که میره هند.
‫از کاپیتانش می‌خوایم که نامه رو ببره.
‫خدای من! تو واقعا باهوشی!
‫اوه...گمونم...
‫اونجاست.
‫ببخشید، شما یک ملوان عازم هند هستین؟
‫نه، نیستم.
‫خب! بیا ادامه بدیم!
‫نه.
‫کاپیتان، این کشتی به هند میره؟
‫این کشتی به آمریکا میره.
‫این کشتی به هند میره؟
‫این کشتی عازم نروژه.
‫پیتر، اگه کشتی‌ای پیدا نکنیم که به هند بره...
‫خانم، تسلیم نشید، باید کشتی‌ای باشه که به هند بره.
‫البته!
‫پس...خوشحال باشید تا به گشتن ادامه بدیم!
‫کاپیتان، این کشتی به هند میره؟
‫این کشتی به اسپانیا میره.
‫ممنون.
‫این کشتی به کجا میره؟
‫اوه...این کشتی عازم هلنده.
‫پیدا کردن کشتی داره سخت میشه.
‫خانم...
‫خانم، غصه نخورید، به گشتن ادامه میدیم.
‫درست میگی پیتر، بیا به گشتن ادامه بدیم!
‫خب، در مورد چیزی که می‌گفتین کاپیتان...
‫این کشتی به بمبئی میره؟
‫این کشتی عازم فرانسه‌اس.
‫کشتی‌ای که به بمبئی میره اونجاست.
‫خیلی ممنونم کاپیتان!
‫پس، شما می‌خواید که من این نامه رو به ‫پلیس در بمبئی بدم؟
‫بله آقا، خیلی ازتون سپاس‌گزارم.
‫کاپیتان، این شخص داره برای اطلاع از...
‫... اتفاقات مربوط به مرگ پدرش ‫در هند تلاش می‌کنه.
‫محتوای اون نامه اینه.
‫بله...اتفاقی که برای شما افتاده ناراحت کننده‌است.
‫خیلی خب، تصمیمم رو گرفتم.
‫من حتما این نامه رو تحویل میدم!
‫خیلی ازتون ممنونم!
‫وای!
‫هـــــورا!
‫آه...کشتی‌ایه که به هند میره!
‫خدانگهدار!
‫نامه رو به شما می‌سپارم!
‫لـــطفا!
‫خوشحالم. یه جورایی می‌فهمیم دقیقا چه اتفاقی ‫برای پدرتون افتاده.
‫بله، ممنونم پیتر.
‫اگه تو نبودی، نمی‌تونستم اینکارو انجام بدم.
‫چی دارین می‌گین خانم؟
‫همین که یکم تونستم کمکتون کنم خوشحالم.
‫ممنونم پیتر.
‫میگم، پیتر.
‫وقتی از مینچین-سنسه در مورد مرگ پدر شنیدم ‫نتونستم باورش کنم.
‫نه...همین الانم واقعا احساس می‌کنم که ‫هنوز باورش نکردم.
‫بله، می‌فهمم چه احساسی دارین.
‫برای همین، داشتم فکر می‌کردم...اگه پدر ‫واقعا نمرده باشه چی...
‫ها؟
‫اگه اخبار مربوط به مرگش اشتباه بوده باشه چی؟
‫اگه همینجوری مدرسه رو ترک کنم، پدر ‫چجوری من رو پیدا کنه؟
‫برای همین، من باید در مدرسه بمونم...
‫...به تنهایی، مهم نیست چقدر سخته.
‫ها؟ پس اینطوری بوده.
‫من همیشه نگران این بودم که شما تلاش می‌کنید...
‫...کارهایی که مینچین-سنسه در مدرسه باهاتون می‌کنه رو تحمل کنید.
‫ممنونم پیتر.
‫با این حال، چیز دیگه‌ای هست که در طول ‫تحمل این رنج به من کمک می‌کنه.
‫چیز دیگه‌ای که بهتون کمک می‌کنه؟
‫بله.
‫تا زمانی که نامه‌ای از بمبئی در مورد پدر دریافت کنم، ‫از مدرسه نمیرم.
‫این امید به من اجازه میده هر رنجی رو تحمل کنم.
‫خانم...
‫هیچ بهونه‌ای نیست! چرا خرید کردنت تا غروب طول کشید؟
‫کجا رفتی که وقت تلف کنی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫اوه! با این حال محصول خیلی خوبی خریده!
‫خریدن محصول خوب رفتارشو توجیه نمی‌کنه!
‫امشب از شام خبری نیست.
‫این مجازاتته برای اینکه وقتی ما مشغول ‫بودیم کمک نکردی.
‫زودباش کمک کن برای شام آماده شیم!
‫داغه! آخ!
‫آخ!
‫همم؟ تا کی می‌خوای اونجا وایسی؟ زودباش کارتو بکن!
‫بـ-بله خانم!
‫آخ...
‫پس خانم...دعا می‌کنم که زودتر از پدرتون خبر بگیرید.
‫ممنونم بکی.
‫شب بخیر خانم.
‫شب تو هم بخیر بکی.
‫اه، مل...
‫هنوز بیداری؟
‫یه چیزی هست که می‌خوام بهت بگم!
‫امید شگفت‌انگیزی درون من شعله‌وره!
‫می‌خوای بدونی چیه مل؟
‫آه...خداروشکر...
‫این اولین باره که صدای خانم رو انقدر سرزنده می‌شنوم.
‫واقعا خوشحالم!
‫بفرما!
‫نامه‌ای که نوشتم الان در راه هنده.
‫وقتی بهش فکر می‌کنم قلبم با نور امید روشن میشه.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اتاق مخصوصی که قبلا در اون ساکن بودم ‫خانه‌ی یک دانش‌آموز جدید خواهد بود.
‫چه نوع آدمی اتاق رو اشغال می‌کنه؟
‫در قسمت بعد «شاهزاده خانم کوچولو سارا»:
‫«معمای ساکن اتاق ویژه»
‫منتظرتون هستیم!