‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمانی که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ای خدا...با نبودن دانش‌آموزا این اطراف ‫احساس آرامش بیشتری می‌کنم.
‫دقیقا! بالاخره می‌تونم استراحت کنم.
‫صبح بخیر...جیمز-سان، مولی-سان.
‫صبح بخیر.
‫خب، بکی...
‫خیلی زود داری میری نه؟
‫بله، باید تا غروب به خونه برسم.
‫که اینطور؟
‫می‌خواستم ملحفه‌های دانش‌آموزا رو تمیز کنی.
‫من شست‌ و شو رو انجام میدم.
‫معلومه که میدی!
‫مـ-معذرت می‌خوام خانم.
‫اشکالی نداره بکی.
‫آمم...قبل از اینکه بکی بره، میشه چیزی ‫برای خوردن بهش بدین؟
‫شوخیت گرفته؟
‫چرا باید نگران کسی که داره میره خونه باشم؟
‫آره! اگه می‌خوای چیزی بخوری می‌تونی با ‫پول خودت بخریش.
‫اشکالی نداره خانم!
‫به خاطر رفتن به خونه دل تو دلم نیست!
‫بکی...
‫آه، بکی...اینجایی.
‫خانم مدیر می‌خواد ببینتت، لطفا با من بیا.
‫بله آملیا-سنسه.
‫خدایا...خانم مدیر مثل همیشه‌است!
‫با مرخص کردن یه خدمتکار در ‫هزینه‌های غذا صرفه جویی می‌کنه.
‫اما حجم کار ما رو افزایش میده.
‫لعنتی.
‫خب...حالا که بکی اینجا نیست، تو وظیفه ‫داری که غذای خانم مدیر رو سرو کنی.
‫بله، مولی-سان.
‫از اونجایی که تو جایی برای رفتن نداری ‫نباید بی‌جهت اینجا رو ترک کنی!
‫بهتره خوب کار کنی و برام مشکل نتراشی!
‫بله خانم.
‫فهمیدی؟
‫قبل از شروع ترم، کارهای زیادی از ‫نظر آماده سازی باید انجام بشه.
‫به محض اینکه تعطیلاتت تموم شد باید ‫زود به اینجا برگردی.
‫بله خانم مدیر.
‫آملیا، لطفا حقوقی که تا الان به دست آورده ‫رو بهش بده.
‫بله، اونه-ساما.
‫بفرما، مراقب باش که گمش نکنی.
‫خیلی ازتون ممنونم آملیا-سنسه.
‫خیلی ممنونم خانم مدیر.
‫لطفا بیاید داخل.
‫آمم...من غذاتون رو آوردم.
‫ممنونم.
‫تنها موندن برات سخت میشه.
‫اوه نه! اشکالی نداره.
‫آمم...من یه درخواستی ازتون داشتم خانم مدیر.
‫یکدفعه چیشده؟
‫آمم...می‌تونم بکی رو تا ایستگاه راه آهن همراهی کنم؟
‫اونه-ساما، اتفاقا من چندتا نامه دارم که ‫می‌خوام پستشون کنم.
‫می‌تونم بدمشون به سارا که تو راه پستشون کنه؟
‫باشه، می‌تونه بره.
‫عجله کن و هرچه زودتر برگرد.
‫بله خانم مدیر!
‫آمم...خانم...
‫ها؟
‫من...چند وقتیه خونه نبودم.
‫از دیدن مادرم، برادر‌های کوچیکم ‫و خواهرم خوشحالم...اما...
‫راستش رو بخواید در قلبم کمی ‫احساس گناه می‌کنم.
‫خدای من...چرا؟
‫خب، من می‌تونم برگردم پیش خانواده‌ام ‫اما پدر شما فوت کرده خانم.
‫بکی...
‫منو ببخشید که اینو میگم...
‫...اما، من از اینکه شما دیگه خونه‌ای ندارید که ‫بهش برگردید احساس تاسف می‌کنم.
‫بکی، نیاز نیست نگران من باشی.
‫من سهم کارت رو انجام میدم.
‫اما...
‫راستی، نباید برای خواهر و برادر‌های کوچیکت ‫هدیه بخریم؟
‫وای! یادم رفته بود خانم!
‫از دست تو...
‫خانم...
‫...بیا بریم!
‫خانم...هر دفعه که از کنار این فروشگاه رد می‌شدم...
‫...می‌دونستم که این آبنبات رو می‌خرم تا ‫خواهر و برادر‌های کوچیکم بخورن.
‫خواهر و برادرات حتما خوشحال میشن.
‫اما، کدوم آبنات رو باید بخریم؟
‫قبلا انتخابش کردم!
‫قبلا انتخابش کردم، اما هرچی بیشتر نگاه می‌کنم ‫بیشتر می‌خوام عوضش کنم!
‫چقدر خوشگلن!
‫چی نیاز دارید؟
‫آمم...می‌خواستم از اون آبنبات قرمزی ‫که اونجاست بخرم.
‫آها، آبنبات سیب می‌خوای.
‫از این می‌خوای؟
‫بـ-بله آقا! از همون می‌خوام!
‫اندازه‌ی یک پوند برات کافیه؟
‫اوه نه! اونقدر زیاد نیاز ندارم!
‫اگه اونقدر زیاد نمی‌خوای، نیم پوند خوبه؟
‫اوه نه...من فقط هر چقدر که با یک پنی بشه گرفت می‌خوام.
‫آها، اینا رو برای اربابت نمی‌خری.
‫متاسفم.
‫فقط باید بگی خودت می‌خوای بخوریشون.
‫بفرما. یکم اضافه برات گذاشتم.
‫از وقتی اومدم به لندن این اولین باری بود ‫که یه چیزی برای خودم خریدم!
‫خداروشکر!
‫خب، بیا زودتر بریم ایستگاه راه آهن.
‫بله!
‫پیتر!
‫وایسا!
‫صبح بخیر پیتر!
‫شما و بکی اینجا چیکار می‌کنید؟
‫بکی داره به شهرش برمی‌گرده، ‫من تا ایستگاه راه آهن همراهیش می‌کنم.
‫ها؟ خب بیاید اینکارو بکنیم، به هر حال باید از نزدیک ‫ایستگاه راه آهن یکم سبزیجات می‌آوردم.
‫اگه مشکلی نیست لطفا سوار کالسکه بشید.
‫وای! خداروشکر!
‫ممنونم!
‫از زمانی که باهات سوار کالسکه میشدم ‫خیلی گذشته پیتر.
‫خب، رسیدیم.
‫خانم، یه جورایی پشیمونم که دارم میرم.
‫اشکالی نداره بکی.
‫خب...اگه سوار نشی صندلی گیرت نمیاد.
‫باشه...
‫بسپاریدش به من.
‫بکی!
‫اینجا چطوره؟
‫ممنونم!
‫خب بکی...مراقب خودت باش.
‫بله خانم...
‫شما هم همینطور...لطفا وقتی کار می‌کنید ‫به خودتون فشار نیارید.
‫ممنونم بکی.
‫پیتر، زودتر از قطار پیاده شو، ‫داره حرکت می‌کنه‌ها!
‫اوه!
‫خدانگهدار خانم.
‫مراقب خودت باش، بکی.
‫مراقب خودت باش.
‫خانم!
‫حومه‌ی شهر باید سرگرم کننده باشه...
‫حیف که من تو لندن به دنیا اومدم ‫هیچ وقت جای دیگه‌ای نرفتم!
‫منم همینطور، جای دیگه‌ای رو برای رفتن ندارم.
‫خانم...
‫سارا، وقتی شستن ملحفه‌ها تموم شد،
‫...باید اتاق دانش‌آموزا رو مفصل تمیز کنی.
‫بله، مولی-سان.
‫نمی‌دونم بکی الان کجاست؟
‫درسته!
‫برادر!
‫سزار...تعطیلات تابستونیه ‫لوتی و بقیه رفتن خونه.
‫و همینطور، بکی هم رفته خونه.
‫تنها می‌مونیم ولی باید تحملش کنیم.
‫و-وای نه!
‫ممنونم خانم جوان.
‫نـ-نه! خواهش می‌کنم.
‫تــدی! مـارتا!
‫نه-چانه!
‫وای!
‫نه-چان!
‫تـــدی! مـــارتــا!
‫نــه-چــان!
‫هـــی نه-چان!
‫از سر راه برید کنار!
‫نه-چان!
‫حالت خوبه؟
‫نه-چان!
‫مارتا! تدی! حال همه خوبه؟
‫آره! همه خوبن!
‫اما، تو از وقتی به لندن رفتی زیباتر شدی!
‫واقعا؟
‫واقعا!
‫خب...برای شما دوتا یه هدیه آوردم.
‫ببینید!
‫وای!
‫آبنباته!
‫خوشمزه به نظر میاد!
‫بفرمایید بخوریدشون!
‫چطوره؟
‫شیرین و خوشمزه‌اس!
‫آره! اولین باره که همچین آبنات خوشمزه‌ای می‌خورم!
‫خداروشکر!
‫نه-چان، بذار چمدونتو بیارم.
‫من کلاهو میارم.
‫زودباش!
‫مامان! نه-چان اومده!
‫من برگشتم.
‫بکی...
‫اخراج که نشدی مگه نه؟
‫اوه، مهم نیست. نگرانش نباش.
‫نه-چان، از اینطرف.
‫بشین اینجا.
‫ممنونم.
‫مامان، من از کار اخراج نشدم.
‫که اینطور...
‫پس، تمام تعطیلات تابستونو خونه می‌مونی؟
‫نمی‌تونم اینکارو کنم. بهم گفتن قبل از شروع ‫ترم جدید برگردم.
‫علاوه بر این...اگه زود برنگردم ‫سارا خانم رو ناراحت می‌کنم.
‫که اینطور...
‫همینطور این...
‫این چیزیه که بعد از کرایه قطار باقی مونده ‫لطفا بگیریدش.
‫احساس بدی دارم...
‫همین الانشم بیشتر از پولیه که هر ماه برامون می‌فرستی.
‫برای همه‌ی کمک‌هات ممنونم.
‫مامان بزرگ چطوره؟
‫دردهاش بیشتر شدن برای همین داره استراحت می‌کنه.
‫خب، چطوره امشب من شام درست کنم؟
‫اما، تو خیلی خسته‌ای...
‫خوبم! به هر روز کار کردن تو آشپزخونه عادت کردم.
‫خوشحالم. تو خیلی بزرگ شدی!
‫ممنونم بکی.
‫مدتی میشه که نتونستم زود بخوابم.
‫نمی‌تونی اینکارو کنی! میان وعده نیمه شب ‫خانم مدیر هنوز هست.
‫ها؟ خانم مدیر شامش رو تموم کرد؟
‫بله، مولی-سان.
‫میان وعده نیمه شب نمی‌خوان.
‫ممنون!
‫خب! می‌تونی بشقاب‌ها رو تمیز کنی و بذاریشون بالا؟
‫بله، جیمز-سان.
‫امیلی، از امروز واقعا فقط من و تو در ‫اتاق زیرشیروانی هستیم.
‫بکی که اتاق بغلی بود، به شهرش برگشته.
‫لوتی و آرمنگارد فعلا به اتاقمون نمیان.
‫حتی با اینکه تنهاییم، باید تحملش کنیم.
‫خدای من! شما رو فراموش کردم و همتون عصبانی هستین.
‫ممنونم مل.
‫در مورد من، از اونجایی که هیچ فامیل زنده‌ای ‫ندارم که منو به خونه‌اش ببره...
‫خانواده‌ی مل برای خوشحال کردنم بیرون میان.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خانه‌ی کنار مدرسه خانم مینچین، برای یک ‫ساکن جدید آماده میشه.
‫بالاخره یه کالسکه پیداش میشه.
‫در قسمت بعد «شاهزاده خانم کوچولو سارا»:
‫«آقای هندی»
‫منتظرتون هستیم!