‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمانی که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫وای نه! وقت بیدار شدنه!
‫بکی! بکی!
‫بـ-بله! همین الان!
‫خانم! من کجام؟
‫تو اتاق منی.
‫هنوز دارم خواب می‌بینم؟
‫نه، رویا نیست بکی.
‫این شام جادویی دیشب بود.
‫شام رو خوردیم، و بعد پتو رو روی خودمون کشیدیم ‫و خوابیدیم.
‫الان یادم اومد!
‫می‌بینی؟ جادو هنوز ناپدید نشده!
‫واقعا!
‫ولی...یهویی ناپدید نمیشه؟
‫وقتی بهش دست بزنم غیب میشه...
‫ناپدید نشد خانم!
‫ولی...وقتی بخورمش غیب میشه...
‫ناپدید نشد خانم!
‫از دست تو بکی...
‫اما، دیگه وقت پایین رفتنه!
‫بله خانم! من لباس عوض می‌کنم و میرم پایین.
‫قطعا رویا نیست!
‫وای! کاملا شما رو یادم رفته بود.
‫متاسفم.
‫شرمنده منتظرتون گذاشتم خانم!
‫دیگه بهتره بریم.
‫ولی خانم...اگه این جادو ناپدید بشه چی؟
‫نگران نباش بکی، فکر نمی‌کنم ناپدید بشه.
‫خب، بیا بریم.
‫بله خانم.
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر...مولی-سان، جیمز-سان.
‫منو ترسوندی!
‫بیماریت خوب شده؟
‫بله، تبم پایین اومده و احساس می‌کنم یکم بهتر شدم.
‫تو داری از یه بیماری بهبود پیدا می‌کنی و ‫علاوه بر اون صبحانه نخوردی.
‫چطوری انقدر سرحالی؟
‫خب، این اتفاق افتاد...
‫بکی...
‫همم...فهمیدم...
‫چیو داری از من مخفی می‌کنی؟
‫خب، با من بیا!
‫مولی-سان!
‫گفتم بیا!
‫خانم!
‫اوه نه تو نمیری! می‌مونی اینجا تا کارتو بکنی!
‫چی گفتی؟ گفتی سارا تظاهر به بیمار بودن می‌کرده؟
‫من اینطور فکر می‌کنم خانم مدیر.
‫حتما داشته مخفیانه با بکی از آشپزخونه غذا ‫می‌برده اتاق زیرشیروانی و می‌خورده.
‫اینطور نیست! به خاطر اینکه تب کرده بودم...
‫مولی!
‫باید از این موضوع مطمئن بشیم.
‫خب، با من بیا.
‫بجنب، برو.
‫عجله کنید!
‫مولی!
‫بـ-بله خانم مدیر؟
‫ممکنه در این مورد اشتباه کرده باشی؟
‫بـ-بله خانم، خیلی متاسفم.
‫ولی اونه-ساما...خوشحال نیستی که سارا-سان ‫بهبود پیدا کرده؟
‫اگر خبر بیماری هولناکی که در مدرسه بود ‫به گوش مردم می‌رسید...
‫...برای ما فاجعه‌آمیز میشد.
‫آملیا!
‫خیلی دردسر درست کردی!
‫می‌دونی چقدر همه ما رو نگران کردی؟
‫احمق بودم که هزینه دکتر رو پرداخت کردم.
‫بـ-بله خانم.
‫اگر فهمیدی با سخت کار کردن برام جبران کن!
‫بله خانم مدیر.
‫مامان سارا!
‫سارا!
‫لوتی! آرمنگارد!
‫ولی راستشو گفتم!
‫اما سارا...به خاطر بیماریت اگر به خودت ‫فشار بیاری مشکلی پیش نمیاد؟
‫ممنونم آرمنگارد، من خوبم.
‫بهبود پیدا کردنم باید ‫ به خاطر دارویی که عمه‌ات درست کرد باشه.
‫خداروشکر!
‫هورا! بیماری مامان سارا خوب شده!
‫خداروشکر سارا. ‫خیلی نگرانت بودم مامان سارا!
‫چیکار دارین می‌کنین؟
‫زودباشید بریم سر جاهامون!
‫سارا، تو آدمی هستی که دوست داره خودش رو ‫به مریضی بزنه و از زیر کار در بره.
‫دیگه برای فرانسوی درس دادن به ‫دانش‌آموزهای کوچک‌تر نیازی بهت نیست.
‫برگرد به آشپزخانه و کارت رو انجام بده.
‫چی؟ دیگه به دانش‌آموزا فرانسوی درس نمیده؟
‫نگو! وای نه! نباید اینجوری بشه!
‫لعنت به تو! همش تقصیر توئه! ‫مدیر ما رو هم سرزنش کرد!
‫خب فس فس کردن بسه! زودباش برو خرید!
‫بله، جیمز-سان.
‫آمم...بذارید منم برم.
‫چی گفتی؟
‫بیماری خانم هنوز در حال بهبودیه.
‫نگران اینم اگه تو راه از حال برن چی میشه.
‫بکی...
‫حالا که اینطور میگی می‌ذارم بری.
‫اما وقتی برگردین کارهای سخت‌تری براتون دارم!‍
‫خانم، هنوز نگران ارباب همسایه هستین؟
‫آره.
‫نگران نباشید! من فکر می‌کنم اون به زودی خوب میشه.
‫خب، بیاید بریم.
‫فکر می‌کنم که بانوی جوان می‌دونه که شما ‫کسی بودین که بهش کمک کردین.
‫همین الان، داشت به این طرف نگاه می‌کرد.
‫بانوی باهوشیه.
‫خواهش می‌کنم جیم!
‫اگه کاری که گفتم رو انجام بدی دفعه بعد برای ‫مواد غذایی بهت تخفیف میدم.
‫ممکنه سخت باشه...
‫تو دوست خوبی هستی، اما اگه یه تازه‌کار با خودم ببرم ‫ارباب دعوام می‌کنه!
‫مشکلی نیست! فقط بهش نگو!
‫به عنوان یه لطف در حق من در نظر بگیرش داداش جیم!
‫چون اینجوری ازم خواستی معلومه که نمی‌تونم ‫روتو زمین بندازم، می‌تونم؟
‫باشه! به عنوان بچه لندن، با خودم می‌برمت!
‫ممنونم! قرار گذاشتیما!
‫خب...بذار ببینم...
‫این باید اینوری بشه...
‫یه لحظه اونو بده...
‫هی پیتر...چیکار داری می‌کنی؟
‫چی؟ دارم برای شروع کردن کارمون آماده میشم.
‫حالا مونده تا آماده بشی! بذار سریع‌ترش کنم.
‫اوه! پس پیتر امروز مرخصیه؟
‫بله سارا-سان.
‫از وقتی شنید که تو بیماری، خیلی ‫عجیب رفتار می‌کنه.
‫وای...
‫مثلا، وقتی مراقب مغازه من بود ‫اضافه پول رو اشتباه برگردوند.
‫خب پس، پیتر کجا رفته؟
‫نمی‌دونم کجا رفت...
‫همونطور که گفتم، ما نیازی به تمیز کردن ‫دودکش‌هامون نداریم.
‫اینو نگید! بذارید براتو تمیزش کنیم خانم سر خدمتکار!
‫اگه دودکش‌هاتون رو تمیز کنید، زغال کمتری می‌سوزونید!
‫خودم اینو می‌دونم!
‫برید خونتون!
‫خب...اگه برای دستمزدمون یه پیشنهاد ویژه ‫بهتون بدم چطوره؟
‫خیلی رو مخی! حتی اگه اینو بگی بازم ‫یه پنی هم ندارم که بهت بدم!
‫هوی...هوی...هوی.
‫این چطوره؟ بذارید مجانی براتون انجامش بدیم!
‫مجانی؟ مطمئنی؟
‫بله بله! البته...خانم سر خدمتکار!
‫مجانی؟
‫فهمیدم، بذار با خانم مدیر حرف بزنم ‫اینجا صبر کن.
‫الان برمی‌گردم.
‫ممنون!
‫چی گفتی؟ بچه‌هایی که دودکش رو تمیز می‌کنن؟
‫بله خانم مدیر.
‫ظاهرا خیلی مشتاق کار کردنن.
‫علاوه بر این، اگه دودکش‌ها تمیز بشن ‫زغال کمتری می‌سوزونیم.
‫اونه-ساما، اگه دودکش‌هامون با قیمت ارزون ‫تمیز بشن خوب میشه.
‫قبل از تغییر فصل، فکر می‌کنم خوبه که ‫تمیز بشن.
‫غیر ضروریه.
‫ما به اندازه کافی پول نداریم که کفاف هزینه‌هامون رو بده.
‫دودکش‌ها رو تمیز نمی‌کنیم.
‫ولی خانم مدیر...اونا یه پیشنهاد ویژه دارن.
‫پس باشه.
‫اما، سعی کن رو هزینه کمتری توافق کنی.
‫البته خانم مدیر.
‫راضی کردن خانم مدیر خیلی زحمت داشت. ‫فراموشش نکنید.
‫بله، می‌فهمم خانم سر خدمتکار.
‫سـ-سزار!
‫میشه ساکت باشی!
‫چیشده، سزار؟
‫مشکلی نیست!
‫گربه‌ها عاشق اونن.
‫از نورگیر این اتاق می‌تونید به دودکش‌ها برسید.
‫بله! فهمیدم!
‫پس کارتون رو انجام بدین!
‫بله خانم!
‫نزدیک بودا.
‫سزار تقریبا مچمو گرفت.
‫راستی، خانمی که می‌گفتی اینجاست؟
‫آره، باید تو این اتاق خواب باشه.
‫خانم؟
‫نکنه...به آسایشگاه فرستاده باشنش؟
‫پیتر، در هر صورت بیا کارمون رو انجام بدیم.
‫باشه.
‫خب، من این طرف رو تمیز می‌کنم. ‫تو برو و دودکش‌های اون طرف رو تمیز کن.
‫باشه! بسپارش به من.
‫هی! حالت خوبه پیتر؟
‫آ-آره!
‫آملیا!
‫عجیبه، به اینجا نرسیدن.
‫اگه زودتر تمیز نکنن، به آماده کردن شام نمی‌رسیم!
‫آره...
‫خدای من!
‫اونجا وایسادین چیکار می‌کنین؟
‫وقتی برمی‌گردین بگید برگشتین!
‫معذرت می‌خوام! ما برگشتیم!
‫دارن دودکش‌ها رو تمیز می‌کنن.
‫برید اتاق زیر شیروانی و بهشون بگید ‫انقدر جدیش نگیرن!
‫بله، مولی-سان.
‫واقعا خانم؟
‫واقعا!
‫خدای من!
‫خدای من! خیلی دوده بود!
‫چطور بود؟ روی پشت بوم ترسیدی؟
‫چی داری میگی؟ معلومه که نه!
‫اون بالا خیلی فرز بودم! علاوه بر این، منظره ‫از پشت بوم عالی بود!
‫خانم!
‫تـ-تو...
‫منم پیتر!
‫وای! پیتر!
‫نگرانتون بودم خانم!
‫اما، خداروشکر که بهتر شدین.
‫ممنونم پیتر.
‫همش به خاطر این بود که تو و بکی برام دارو آوردین.
‫هورا!
‫یادتون باشه فردا، جاهایی که با دوده کثیف شدن رو ‫کاملا تمیز کنید.
‫بله، مولی-سان.
‫ولی...پیتر اونجوری لباس پوشید و اومد اینجا...
‫واقعا! من حتی نتونستم بشناسمش!
‫خانم...
‫جادو احتمالا دیگه ناپدید شده.
‫نمی‌دونم. ممکنه ناپدید نشده باشه.
‫نه...حتما ناپدید شده.
‫مامان بزرگم گفته هیچ چیز در این دنیا ‫نمی‌تونه خیلی خوب پیش بره.
‫در هر صورت، بیا بریم بالا و یه نگاهی بندازیم.
‫وای! یه نفر اینجاست!
‫جادو ناپدید نشده!
‫به جاش، درواقع بهتر هم شده!
‫خانم!
‫نگاه کن بکی! تو هم بخش خودتو داری!
‫چیکار کنیم؟
‫حتی شام هم برای دو نفره!
‫درست می‌گید!
‫وای! یه کتابم هست!
‫«برای دختر کوچولوی اتاق زیر شیروانی، از طرف یک دوست»
‫باید اون باشه!
‫اون باید این هدیه‌ها رو فرستاده باشه.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫جادو برای ما شادی به ارمغان آورد.
‫هرچند که، ما با رفتارمون مینچین-سنسه رو مشکوک کردیم.
‫در قسمت بعد «شاهزاده خانم کوچولو سارا»:
‫«جادو از بین رفت»
‫منتظرتون هستیم!