‫اگه جرمی مرتکب بشی سرت رو می‌زنن،
‫اما
‫این قانونای بی‌دوهزاری
‫فقط شما روستایی‌های نادونو می‌ترسونه.
‫برای گنگ شیانگ‌ژیِ ما،
‫بی‌‌استفاده‌ست.
‫آ لای
‫چند روز پیش،
‫من دست تنها
‫هفده‌تا مرد قوی رو کشتم،
‫و یه نفرم جرأت نکرد پاپیچم بشه.
‫واقعاً؟
‫واسه‌ چی باید به‌ تو دروغ بگم، بچه؟
‫اون‌موقع بود که دستمو با شمشمیر بریدم،
‫و توی یه چشم به‌هم‌زدن، هفده‌ نفرو کشتم.
‫البته،
‫خب،
‫بهاش رو هم دادم.
‫ولی حالا که حرفشه،
‫وقتی بین رودخونه‌‌ها و دریاچه‌ها سفر می‌کنی،
‫آسیب دیدن رو شاخشه.
‫خودت رو خوش‌شانس بدون، بچه.
‫الان، گنگ ما آدم کم داره.
‫می‌خوای بهمون ملحق شی؟
‫بله.
‫باشه.
‫از حالا به بعد، دنبالم بیا.
‫نمی‌خواد نگران اون قانونای بی‌خود باشه.
‫اما...
‫رئیس،
‫مهمون داریم.
‫باید هزینه‌ی ورودی رو پرداخت کنی.
‫اومدم.
‫بیا.
‫اوه خدای من!
‫مهمان، لطفاً بیاید داخل.
‫قربان می‌خواین توی مسافرخونه اقامت کنین؟
‫عجله‌ای نیست.
‫بذارید اول حرف بزنم.
‫من اومدم این‌جا...
‫تا یه فراری رو پیدا کنم.
‫می‌دونم این‌جا توی شهر چیشاـه.
‫شاید...
‫بین شماها باشه.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از جونم بگذر قهرمان دلیر!
‫من همه‌ی دار و ندارمو دادم بهت.
‫لطفاً بذار برم.
‫تو کی هستی؟
‫گنگ شیانگ‌ژی.
‫نازی نازی گریه نکن.
‫شیائو چی.
‫همینطوری به چیزای کثیف دست نزن.
‫خانوم رئیس.
‫یه اتاق طبقه‌ی بالا.
‫تو هم که بزدلی.
‫آ لای.
‫مهمون محترممون رو تا طبقه‌ی بالا همراهی کن.
‫چشم مامان.
‫قهرمان بزرگ.
‫ساکتون رو بدید به من.
‫قربان، از این طرف لطفاً.
‫بذار من انجامش بدم.
‫عجله نکن، برادر جوان.
‫یادم رفت یه‌چیزی رو بگم.
‫کسی که من دنبالشم...
‫یه خالکبوی مار دور کمرش داره.
‫اگه کسی سرنخی داره،
‫بیاد سراغ خودم.
‫دستمزد خوبی گیرش میاد.
‫چیکار کنیم، عزیزم؟
‫دوباره آبمون تموم شد.
‫از وقتی چانگ گویران با سد کنترل منبع آب رو دست گرفته،
‫مجبوریم آب رو با قیمت بالا ازشون بخریم.
‫هرچی مهمونامون بیشتر می‌شن، آبمون کمتر می‌شه.
‫پولی هم که این روزا درآوردیم برای پرداخت مالیات کافی نیست.
‫چقدر مونده؟
‫هنوز دوهزارتای دیگه کم داریم.
‫اگه تا ده روز دیگه نتونیم بیشترش کنیم،
‫مجبور می‌شیم...
‫بذاریم مسافرخونه رو مصادره کنن.
‫همین الان می‌رم التماس چانگ گویران رو می‌کنم.
‫اما عزیزم،
‫تا الان هم بارها التماسش کردیم، فایده‌ای نداشته.
‫چانگ گویرن مشخصاً ما رو هدف قرار داده.
‫نگران نباش.
‫یه‌کاریش می‌کنم.
‫تو چه کاری ازت برمیاد؟
‫آ لای.
‫چانگ گویران بهت گوش می‌ده؟
‫قربان.
‫می‌رین بیرون؟
‫رئیس.
‫شنیدم این شهر چیشاتون به آبگرم‌هاش معروفه.
‫ولی چرا هیچ‌ آبگرمی رو نمی‌بینم؟
‫من خودم اون طرف یه‌کاری دارم.
‫نظرتون چیه برسونمتون؟
‫ممنونت می‌شم.
‫مشکلی نیست.
‫برادر جوان.
‫پسرم...
‫یه‌مدت پیش تو باشه.
‫بله.
‫قهرمان بزرگ.
‫منم می‌خوام توی آبگرم آب‌بازی کنم.
‫منم می‌خوام!
‫بچه‌ی احمق،
‫بچه‌ها اگه توی آبگرم آب‌بازی کنن مریض می‌شن.
‫برگشتنی واسه‌ت یه‌چیز خوشمزه میارم.
خدافظ قهرمان بزرگ
نودل می‌خوام
‫بیا.
‫قربان.
‫تنها آبگرم این شهر توی این دفتره.
‫تنها؟
‫مگه شهرتون روی آبگرما ساخته نشده بود؟
‫چرا فقط یکی هست؟
‫از وقتی چانگ گویران برای اداره‌ی این شهر فرستاده شده،
‫همه‌ی آبگرم‌های توی شهر رو بست.
‫برای همین،
‫آبگرم‌های توی خود دفتر دولت نه‌تنها گرونن،
‫بلکه قوانین هم دارن.
‫باشه.
‫برو سراغ کار خودت.
‫من فقط می‌خوام یه حموم کنم بعد وایساده واسه‌م از قوانین می‌گه.
‫وایسا!
‫تو اجازه نداری وارد اون استخر بشی.
‫چطور جرأت می‌کنی قوانین رو بشکنی!
‫خفه‌ش کنین!
‫چطوره همه‌تون بیاین این‌جا؟
‫جا زیاد هست.
‫تمومش کنید!
چانگ گویرن
‫چانگ گویران.
‫مهارت‌های خداگونه‌ای داری.
‫پس، تو اونی هستی که برای دستگیری آدما اومدی.
‫دنیا پرهیاهوست
‫فقط بخاطر پول
‫اقتباسی از کمیک جدید شو شیانژه به نام «تیغۀ محافظ»
قسمت دوم
‫بچه.
‫می‌تونم بفهمم که پدرت شخص عادی‌ای نیست.
‫پدر من آدم عادی‌ای نیست.
‫اون اهل تایوآنه.
‫من اهل چانگ‌آنم.
‫نه نه.
‫منظورم اینه،
‫پدرت نیرومنده.
‫حتماً قهرمان بزرگیه، نه؟
‫بچه‌،
‫به پدرت بگو...
‫منو به شاگردی بگیره.
‫چطوره؟
‫باهم بین رودخونه‌ها و دریاچه‌ها سفر کنیم.
‫نه.
‫گیر یه احمق افتادم.
‫تو خودت بابا نداری؟
‫و همچین مامان خوشگلی؟
‫منم دلم یه مادر می‌خواد.
‫بابای من.
‫فقط یه آدم بی‌مصرفه.
‫چند بار بهت گفتم.
دفتر حکومتی شهر چیشا
‫چانگ گویران نمی‌خواد ببینتت.
‫بی‌خیال شو.
‫لطفاً قربان، کمکم کن.
‫اگه نری، فقط به یه سیلی تو صورتت ختم نمی‌شه.
‫چرت و پرت نگو.
‫یه روزی، درکش می‌کنی.
‫اونه که درک نمی‌کنه.
‫آدمای توانمند این شهر...
‫همگی تحت فرمان چانگ گویراننن.
‫یه زندگی راحت دارن.
‫اونه که هیچ جاه‌طلب نیست.
‫پس...
‫منم می‌خوام هرچه زودتر قوی بشم.
‫تا چانگ گویران قبولم کنه.
‫اینطوری،
‫می‌تونم این خانواده رو حمایت کنم.
‫بچه‌،
‫اگه کسی به پدرت کمک کنه کسی که ،نشان مار روی کمرش داره رو دستگیر کنه
‫اونم منو به عنوان شاگردش قبول می‌کنه؟
‫محافظای شخصی چانگ گویران،
‫همه‌شون افراد ماهری‌ان.
‫بعضی‌هاشون زیردستای قدیمی‌شن.
‫بعضی‌هاشون جانی‌های سابقن که استخدامشون کرده.
‫کسی که پدرت دنبالشه...
‫حتماً بین اوناست.
‫اونا افراد ماهری هستن که من استخدام کردم،
‫ولی کسی که دنبالشی پیش اونا نیست.
‫گمونم قبل از اینکه به شهر بیای...
‫پرس‌وجوهات رو کردی.
‫قبل از اینکه به شهر چیشا بیام،
‫مردم شهر داشتن روی منبع آب با هم می‌جنگیدن.
‫و باعث آشوب و ناآرامی شده بودن.
‫وقتی بالای سر مردم...
‫قانونی نباشه،
‫با حیوون هیچ فرقی ندارن.
‫پدر،
‫تموم شد.
‫الان رفتار مردم شهر خوب شده.
‫و شهر در حال شکوفاییه.
‫این قدرت قانونه.
‫همه‌ی کسایی که به اینجا میان هم...
‫باید از دستورات پیروی کنن.
‫حتی من هم مستثنی نیستم.
‫گذشته‌ت برام اهمیتی نداره.
‫و در موردش هم تحقیقی نمی‌کنم.
‫هرچند،
‫تو مرد خارق‌العاده‌ای هستی،
‫و من تو رو تحسین می‌کنم.
‫در اون صورت،
‫پیش من بمون.
‫با مهارت‌ها و شجاعت تو،
‫می‌تونیم با همدیگه این شهر رو مدیریت کنیم.
‫می‌تونی بیشتر از یه جایزه‌بگیر پول در بیاری.
‫نظرت چیه؟
‫به‌نظر خوب میاد.
‫اما متأسفانه،
‫من کسی‌ام که عاشق آزادی‌ام.
‫عادت ندارم به بقیه تکیه کنم.
‫با اجازه.
‫پدر.
‫می‌خوای بذاری همینطوری بره؟
‫دائو ما.
‫من قطعاً می‌گیرمت.
‫چی شده؟
‫مهمان.
‫اگه بهت بگم مار دوسر کیه،
‫چقدر به من می‌دی؟
‫بستگی به ارزش طلاعاتت داره.
‫من به پول نیاز دارم.
‫باید از مسافرخونه محافظت کنم.
‫حداقل دوهزار سکه می‌خوام.
‫مهمان،
،می‌خوام بدونم
‫مار دوسر رو زنده می‌خوای یا مرده؟
‫من فقط سرشو می‌خوام.
‫باشه.
‫من مار دوسرم.
‫یوآن.
‫سویی یوآن.
‫پسرم.
‫تو کجایی؟
‫رهبر سویی
‫یوآن!
‫کی اون‌جاست؟
سویی یوآن
(در زمان کودکی)
‫بیا بیرون.
‫نترس.
‫بابا می‌دونه هنرهای رزمی سختن.
‫بابایی تو رو سرزنش نمی‌کنه.
‫بیا با بابایی برگردیم خونه.
مار دو سر
‫رهبر سویی از آژانس اسکورت وووِی.
‫یه‌نفر در ازای جونت پول داده.
‫فرار کن.
‫منو سرزنش نکن.
‫من هیچ کینه‌ای از تو ندارم.
‫فقط می‌خوام برای پسرم یکمی پول به دست بیارم.
‫کوچولو،
‫نترس.
‫به‌زودی برمی‌گردونمت پیش پدرت.
‫اگه روح شدی،
‫برای انتقام سراغ بچه‌ام نرو.
‫بیا سراغ خودم.
،نشون به این نشون مار دوسر
‫اسم منم...
‫مار دوسره.
‫سرمو ببر...
‫اگه می‌خوای.
‫فقط ازت می‌خوام،
‫نصف جایزه رو به خانواده‌م بدی.
‫رئیس،
‫چانگ گویران تو رو فرستاده؟
‫می‌خوای بازم ارزشمو بسنجی؟
‫چرا باورم نمی‌کنی؟
،نشون به این نشون مار دوسر
‫من...
‫برای آدم‌کشی که نصف عمرش این کاره بوده،
‫هوشیاری به غریزه تبدیل می‌شه.
‫اگه حتی نمی‌تونی در برابر همچین حرکت ساده‌ای از خودت دفاع کنی،
‫خودتو یه استاد جا نزن.
‫شب زود بخواب.
‫در شهر چیشا، مهم‌ترین چیز اطاعت ‫از دستورات چانگ گویران است.
‫چانگ گویران
‫قهرمان،
‫بالأخره برگشتی.
‫قهرمان.
‫من می‌تونم بهت کمک کنم مار دو سرو رو پیدا کنی.
‫لطفاً منو به ‌عنوان شاگردت قبول کن.
‫این یه هدیه‌ی تشکر برای مراقبت از پسرمه.
‫تشکر بابت زحمتی که کشیدی.
‫شیائو چی.
‫بیدار شو.
‫این بچه...
‫چه بوی خوبی می‌ده.
‫نه نمی‌تونی بخوری.
‫بده‌ش به من.
‫بیا بالا بخوریم.
‫بده‌ش به من.
‫بریم اتاق خودمون
‫بده‌ش به من.
‫کِش نرو.
‫توی اتاق می‌خوریم.
‫من برگشتم.
‫عزیزم.
‫چطور پیش رفت؟
‫نگران نباش،
‫من...
‫یه راه دیگه پیدا می‌کنم.
‫تا حالا کی یه راه حل پیدا کردی؟
‫همیشه دست خالی و
‫کتک خورده بر می‌گردی.
‫آ لای،
‫چطور می‌تونی با پدرت اینطور صحبت کنی؟
‫مگه اشتباه می‌گم؟
‫این چطور پدریه؟
‫این چه سرپرست خانواده‌ایه؟
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم!
‫آ لای،
‫کجا داری می‌ری؟
‫ولم کن!
‫ترسوی بی‌مصرف!
‫هر جا دلم بخواد می‌رم!
‫نمی‌خوام دیگه قیافه نحستو ببینم!
‫آ لای!
‫حالت خوبه؟
‫آ لای؟!
‫از طرف پدرم برات پیغامی آوردم.
‫اگه مالیاتتون رو امروز پرداخت نکنید،
‫مسافرخونه‌تون بسته می‌شه.
‫ولی هنوز چند روز تا موعدش مونده.
‫ساکت شو!
‫ای سرکش!
‫یه مبارز ماهر آوردید،
‫می‌خواید شورش کنید؟
‫این قضیه دستگیر کردن فراری،
‫همش برای رد گم کنیه.
‫فکر کردید ما نمی‌دونیم؟
‫بیاید داخل!
‫دستگیرشون کنید!
‫بقیه‌تون برید بالا!
‫چی‌کار دارید می‌کنید؟
‫کاری می‌کنیم که اون وحشی دیگه
‫آسمون رو به چشمش نبینه.
‫بله!
‫این خوراکی رو از کجا آوردی؟
‫چقدر خوش‌مزه‌ست!
‫از جایی برش داشتم.
‫دفعه بعدی بیشتر بر می‌دارم.
‫یک، دو.
‫شیائو چی.
‫باشه، باشه.
‫دارم می‌شمارم.
‫این دفعه...
‫لازم نیست بشماری.
‫ارباب جوان.
‫ما مرد ظلم قرار گرفتیم.
‫فردی که اون بالاست با ما هیچ ارتباطی نداره!
‫ارباب جوان، لطفاً یک راه جلوی ما قرار بدید.
‫چند روز دیگه،
‫می‌تونم پول مالیات رو جمع کنم.
‫ای احمق نفهم!
‫هنوز متوجه نشدی؟
‫بذار برات بگم.
‫چانگ گویران همیشه می‌خواسته ‫مسافرخونه شما رو به دفتر پستی تبدیل کنه.
‫قطع کردن آب...
‫افزایش مالیات...
‫همش برای اینه که شما رو مجبور کنه.
‫حتی اگه مالیات رو هم بدی‌،
‫خانواده‌ات،
‫باید از اینجا بره.
‫فرصت‌های بسیاری بهتون دادم.
‫اما همچنان اصرار به موندن دارید.
‫حتی می‌گی می‌خوای شورش کنی.
‫امروز، همه شما شورشیا رو
‫نابود می‌کنم!
‫بگیریدشون!
‫مادر!
‫منو زدی.
‫بهم توهین کردی.
‫آزارم دادی.
‫سرافکنده‌ام کردی.
‫چیزی نگفتم.
‫اما...
‫حتی جرأتش رو نکن که به خانواده‌ام آسیب بزنی!
‫نترسید!
‫الکی داره دست و پا می‌زنه.
‫بکشیدش!
‫حمله!
‫این آدم دیگه کیه؟
‫کیه؟
‫زود باشید، کمک کنید!
‫بیاید پایین!
‫همه، بیاید پایین!
‫قهرمان بزرگ!
‫چند دقیقه پیش بی احترامی کردم.
‫پس...
‫بیا دوباره درمورد معامله‌مون صحبت کنیم.
‫وارد دنیای هنرهای رزمی شدن،
‫فقط برای کسب درآمد بود.
‫اولین باری که کسی رو کشتم.
‫دست‌مزدم یه کاسه سوپ رشته‌ای بود.
‫تبدیل شدن به یه قاتل ترسناک
‫چیزی بود که بعدها اتفاق افتاد.
‫اون موقع که کار آژانس اسکورت وووی رو قبول کردم
‫و اون بچه رو دیدم...
‫بچه.
‫اگه به روح تبدیل شدی،
‫برای انتقام سراغ بچه‌ام نرو.
‫اگر دنبال انتقام بودی، بیا سراغ خودم.
‫می‌دونستم،
‫که یه روز سزاش رو خواهم دید.
‫فکر می‌کردم که دیگه هیچوقت شمشیر دستم نگیرم.
‫کار احمقانه‌ای انجام نده!
‫من پسرخوانده چانگ گویرن هستم.
‫اگه به من آسیبی بزنی،
‫پدرم بیچاره‌ات می‌کنه.
‫نزدیک نشو!
‫شمشیر زن.
‫حالا که کار به اینجا کشیده،
‫شهر چیشا دیگه جای موندن برای خانواده‌ام نیست.
‫التماست می‌کنم،
‫بعد از مرگم، جایزه رو بین این بیوه و یتیم تقسیم کن.
‫راهی برای ادامه زندگی بهشون بده.
‫اگه قبول می‌کنی،
‫سرم رو بهت می‌دم.
‫خیلی عجیبه.
‫چرا به من اعتماد می‌کنی؟
‫تو هم یه بچه داری.
‫و پدر خوبی هستی.
‫می‌تونم این رو متوجه بشم.
‫ولی من هیچ‌وقت پدر خوبی نبودم.
‫پدر.
‫دست‌های من آلوده به خونه.
‫هر سرنوشتی در انتظارم باشه،
‫حقمه.
‫ولی زن و بچه من بی‌گناهن.
‫حداقل با مردنم،
‫می‌خوام براشون چیزی بجا بذارم.
‫طبیعتش آشکار شد.
‫اما متاسفانه، واکنشش همچنان کنده.
‫پدر.
‫عزیزم!
‫پدر.
‫پدر!
‫عزیزم!
‫اینجا چه خبره؟
‫پدر!
‫این شورشیا دور هم جمع شدن.
‫باید همشون رو دار بزنیم!
‫چانگ گویرن.
‫زیر دستانت نصف شب یه نفر رو به قتل رسوندن.
‫این دستور تو بود؟
‫اگه باشه، خب که چه؟
‫نباشه هم، خب که چه؟
‫اگه دستورش رو داده باشی،
‫پس حرفی برای گفتن بینمون نمی‌مونه.
‫ولی اگه نداده باشی،
‫پس این سگ داره خود سرانه دردسر درست می‌کنه.
‫خودت سزاش رو بده.
‫پدر نجاتم بده!
‫می‌خوام کاری که انجام می‌دی رو ببینم.
‫آیا واقعاً قانون استثنائی قائل نمی‌شه؟
‫اگه استثنائی نباشه،
‫چه کاری می‌تونی برام انجام بدی؟
‫کار کردن برای یک آدم سخت‌گیر و منصف
‫خیلی بد بنظر نمیاد.
‫بهش فکر می‌کنم.
‫پدر، رحم کن!
‫نظرت چیه؟
‫دائو ما.
‫تصمیمت رو گرفتی؟
‫عجله‌ای نیست.
‫می‌تونی
‫ببرشی بالاتر؟
‫باشه.
‫زمان بیشتری برای فکر کردن بهت می‌دم.
‫یه مجرم دیگه بیارید.
‫اعدامش کنید.
‫بذار که زندگی پست من...
‫پدر.
‫یه معنی در مرگ پیدا کنه.
‫پدر!
‫قهرمان!
‫لطفاً پدرم رو نجات بده!
‫التماست می‌کنم.
‫احمق نباش.
‫من اومدم اینجا
‫تا پدرت رو بکشم.
‫من قهرمانی که فکر می‌کنی نیستم.
‫فقط یه مزدورم.
‫چه فرزند خلفی.
‫ببریدش بالاتر.
‫آ لای.
‫غمگین نباش.
‫این سزای پدرته.
‫چون گناهان پدر خیلی سنگینه.
‫پدر!
‫من درست درکت نکردم!
‫تقصیر من بود!
‫پدر!
‫صبر کن!
‫نرو...
‫ما رو تنها نذار!
‫پدر!
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫آخرش باید
‫خودم سرش رو ببرم.
‫درسته.
‫دائو ما.
‫داری منو بازی می‌دی؟
‫البته!
‫اول از همه،
‫من از قوانین متنفرم.
‫ولی مهم‌تر از همه،
‫از چونه کونیا بدم میاد!
‫مار دو سر.
‫اگه نمردی، چاقوت رو بردار.
‫من غیرمسلح‌ها رو نمی‌کشم.
‫ولی...
‫بعداً حسابمون رو تسویه می‌کنیم.
‫بگیریدشون.
‫بکشیدشون!
‫بکشید!
‫دست و پات رو آزاد کن.
‫از مبارزه لذت ببر!
‫نترس.
‫فقط چشمات رو ببند و بشمار.
‫بلدی بشماری؟
‫دائو ما.
‫بنظر می‌رسه خودت باید انجامش بدی.
‫دائو ما.
‫افرادی مثل تو،
‫همیشه فقط دو راه جلوشون بوده.
‫مسیری که زیر سایه اشراف زادگان به موفقیت ختم می‌شه،
‫یا
‫مسیر مرگ!
‫من بهت فرصت دادم.
‫اون‌هم دوبار!
‫اما،
‫دفعه سومی در کار نیست.
‫حالا بهت عواقب
‫خیانت کردن به من رو نشون می‌دم!
‫نمی‌فهمم چی داری می‌گی.
‫چونه کونی.
‫دو به یک؟
‫مهم نیست.
‫بیاید جلو.
‫فقط تو نیستی.
‫اینجا همه دو به یک هستن.
‫مار دو سر.
‫آماده مردنی؟
‫شرمنده،‌ شمشیر زن.
‫دیگه نمیخوام بمیرم.
‫بخاطر خانواده‌ام.
‫ببینیم در آخر
‫چه کسی ایستاده خواهد بود!
‫اول تو بمیر!
‫کثافت!
‫پدر
‫عزیزم!
‫بیا.
‫دائو ما.
‫بعدی تویی.
‫شمشیر زن!
‫پدر!
‫عزیزم!
‫دائو ما.
‫می‌دونی که کشتن یه مقام رسمی،
‫جرمی خیانت آمیزه؟
جایزه برای مجرم ناشناس شهر چیشا
‫مقامات بهترین افرادشون رو می‌فرستن دنبالت.
جایزه برای مجرم ناشناس شهر چیشا
‫پوستر جایزه‌ت سرتاسر دنیا پخش می‌شه.
‫همکاران قبلیت،
‫بدنبال سرت خواهند اومد!
‫از الآن به بعد،
‫برای نفس کشیدن هم فرصت نخواهی داشت.
‫تا روز مرگت،
‫حسرت می‌خوره که
‫چرا مسیری که من بهت دادم رو دنبال نکردی.
‫مسیر آدم رو کسی بهش نمی‌ده،
‫بلکه خودش اون رو می‌سازه.
‫پدر.
‫نمیر!
‫اون بچه،
‫وقتی مرگ پدرش رو دید،
‫همین نگاه رو داشت.
‫پدر.
‫خوشبختانه،
‫اون بچه رو نکشتم.
‫خوشبختانه،
‫برگشتم خونه.
‫قهرمان
‫لطفاً به جسد پدرم آسیب نزن.
‫التماست می‌کنم!
‫از مرده چیزی برداشتن
‫عاقبت خوبی نداره.
‫مگه نه، دائو ما؟
‫خانوم.
‫حساب ما چقدر شد؟
‫کسی که من دنبالش بودم
‫انگار توی این شهر نیست.
‫دائو ما.
‫هنوزم زیر بار قرضیم؟
‫مشکلی نیست.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫اون حرفی که چونه کونی گفت درسته؟
‫تا ابد باید فراری باشیم؟
‫تا بابایی هست،
‫نگران هیچی نباش.
در آسمان بی‌کران، سفری طولانی
بتاز و دود جنگ را ببین
زندگی در شب و روز به نخی نازک بند است
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
غازی که به شمال می‌رود، هرگز به جنوب بر نخواهد گشت
آن صورت زیبا را ناامید نکن
جام را پر از غنای جوانی کن
چشم‌اندازان پراکنده و خشکیده
گرگ تنها ببر را می‌کشد و شیطان را به عقب می‌راند
سخت است مقدار باران را در خشکسالی حدس زد
از ریختن شراب دست نکش، به وجود من نیازی نیست